Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]
[บัว] เขาเป็นรอยแผลเป็นจากโรคฝีดาษ
เขารักษาตัวเองจนหายด้วยนะ
จริงรึ
เอ็งต้องมาพิสูจน์ฝีมือกับข้า
เขาเคยเป็นหมอหลวงพร้อมพ่อดอกรึ
ก็มียาอยู่ตัวหนึ่งนะ ที่รักษาได้หลายโรค
[บัว] แต่ว่าก็เกิดอันตรายได้ ถ้าใช้เป็นปริมาณมาก
[เสียงคว้าตัว] [ทองอ้น] เฮ้ย
จะทำอะไรน่ะ
เข็มข้าอาบยาพิษมา
[หมอทัด] ไอ้นี่ไม่รอดแน่
เฮ้ย พี่ทองแท้ [เสียงทองแท้ร้องคราง]
ข้าจะสู้กับเอ็ง
[หมอทัด] ด้วยอาการปวดเมื่อยของเพื่อนเอ็ง
[เสียงกระแทกและเสียงบัวกับผาดร้องเจ็บปวด]
[ผาด] ปวด
คือ อู๊ย
[ดนตรีระทึก]
[พิกุล] พ่อทองอิน
กินไว้เหลือพ่อทองแท้บ้าง
พ่อกลับมา จะได้กินให้ชื่นใจ
ฉันต้องกินตุนไว้ก่อนจ้ะ
เพราะถ้าอาทองอ้นกลับมาแล้ว
ฉันจะแย่งกินไม่ทัน
โถๆ โถ [เสียงกลั้วหัวเราะ]
เดี๋ยวย่าทำให้ใหม่ก็ได้
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[บ่าว] มีคนมาหาเจ้าค่ะ
ใครล่ะ
ไหว้จ้ะ
ข้าคือคนที่หมอทองแท้กับทองอ้น ไปรักษาเมื่อวันก่อน
วันนี้ข้าก็เลยเอาของเล็กๆ น้อยๆ มาตอบแทนจ้ะ
อ้าว
ก็วันนี้เขาก็ออกไปรักษาเหมือนกันนี่
ไม่ได้ไปหาเอ็งหรอกรึ
ไม่เห็นนี่
ที่ตลาดก็ไม่เห็นไป
เขาไปกันที่ไหนรึ
[ดนตรีตึงเครียด]
[หมอทัด] นี่
น้ำมะตูมผลแก่ที่ยังไม่สุก
ดื่มซะ มิตายดอก
จ้ะ
[เสียงหมอทัดหัวเราะหึ และผาดระบายลมหายใจ]
เป็นอย่างไร
อาการปวดเมื่อยของเอ็ง หายเป็นปลิดทิ้งเลยใช่ไหม
หายเลยจ้ะพ่อหมอ
ตอนนี้ ข้าหายปวดเมื่อยแล้วจ้ะ
[เสียงหัวเราะชอบใจ]
[หมอทัด] ตำรับการย่างยาของข้า
ไม่มีใครที่จะไม่ได้ผล
ต่อไปนี้เอ็งจะขยับร่างกายทำการอันใด
เอ็งจะคล่องแคล่วกว่าเดิมอีก
ข้าจะรอดูฝั่งนู้นเสียหน่อย
[หมอทัด] ป่านนี้เป็นยังไงก็ไม่รู้
[ดนตรีตื่นเต้น]
บัว
ดื่มน้ำใบเตยหอมนี่สิ
ขอบคุณค่ะ
อาการปวดเมื่อยเป็นอย่างไรบ้าง
ดีขึ้นบ้างไหม
ดีขึ้นแล้วค่ะ
หายปวดหมดทั้งตัวแล้ว
[ดนตรีตื่นเต้น]
เรารีบไปบอกหมอทัดดีกว่า ให้หยุดการแข่งขัน
ฉันเป็นห่วงพี่ทองแท้
เรารักษาเสร็จเรียบร้อยทั้งสองฝ่ายแล้ว
จะตัดสินเยี่ยงไรก็ว่ามาเถิด
ง่ายนิดเดียว
ถ้าผู้ไข้ของใครยังมีอาการปวดเมื่อย หลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย
ก็คือฝ่ายแพ้
แม่หนู เอ็งบอกไปซิ
ว่าอาการปวดเมื่อยของเอ็ง เป็นอย่างไรบ้างตอนนี้
เอ็งเป็นพวกเดียวกัน
คงจะไม่โกหกกันดอกนะ
บอกมาเถอะผาด
พูดความจริงออกมา
เรายอมรับผลทุกอย่าง
[ดนตรีหยุด]
คือ…
ตอนนี้ ข้าหายปวดเมื่อยหมดแล้ว
อาการของข้าดีกว่าตอนรักษา
อย่างกับฟ้ากับเหวแน่ะ
ฉันก็หายแล้วเหมือนกัน
[บัว] ไม่มีความปวดเมื่อย หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว
งั้นเป็นอันว่า การแข่งขันรอบนี้
เสมอกัน จบนะคะ
[เสียงหัวเราะหึ] ยัง
อะไรอีกล่ะลุง
ต้องให้ข้าตรวจร่างกายเอ็งดูก่อน
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
เอ็งแพ้ข้าแล้ว
[บัว] หา
หมายความว่าเยี่ยงไร
เอ็งก็ลองกดดูสิ
ยังมีก้อนลมเท่าปลายนิ้วก้อยอั้นอยู่
เอ็งยังไล่ลมไม่หมด
เอ็งจะยอมรับไหม
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
พวกข้าเองก็รักในความยุติธรรม
[ทองแท้] แพ้ก็ถือว่าแพ้
การรักษาครั้งนี้ท่านเป็นผู้ชนะ
[เสียงหัวเราะเสียงดัง]
ในที่สุด หมอตระกูลทองก็แพ้ข้าทุกคน
[หมอทัด] ต่อไปนี้ถ้าเกิดเอ็งมีลูกมีหลาน แล้วเป็นหมอ
ข้าก็จะมาประลองใหม่
[เสียงหัวเราะสะใจ]
เดี๋ยว
และยารักษาพี่ข้าล่ะ
[เสียงครางในลำคอ]
พิษที่เอ็งโดน
มันไม่ถึงกับตายนี่
และตอนนี้เอ็งเป็นยังไงเล่า
[เสียงหมอทัดหัวเราะ]
พี่ทองแท้ พี่รู้สึกยังไงบ้าง
ข้ารู้สึกมีกำลัง
ที่เคยหนาวก็ไม่รู้สึกแล้ว
ผิดกับตอนเช้าที่อาการแย่กว่านี้
ปกติดีแล้ว
เลือดฝาดที่หน้าก็กลับมาแล้ว
[เสียงบัวตกใจ]
นี่ นี่เราโดนหลอกเหรอเนี่ย
โห เสียทั้งเวลา
เสียทั้งอารมณ์ ต้องมาแข่งอะไรก็ไม่รู้เนี่ย
รู้อย่างนี้ เบี้ยวนัดตั้งแต่แรกก็ดี [เสียงจิ๊ปาก]
ใจเย็นๆ ก่อนสินางบัว
- นี่ ข้าว่าก็ดีนะ - [บัว] ฮะ
อาการปวดเมื่อยของข้าเนี่ย หายเป็นปลิดทิ้งเชียวนะ
[ผาด] อุ๊ย ตัวข้าเบาหวิวเนี่ย
อย่างกับจะลอยได้เชียว
หา จริงเหรอ
[ดนตรีตึงเครียด]
[ทองอ้น] ใบพลับพลึง ใบหนาดเลือด
ใบปล้องใหญ่ ใบมะขาม
ขมิ้นชัน ตะไคร้ ไพล ผิวมะกรูด
[ทองอ้น] ใบมะขาม ใบส้มป่อย
ใบมะเฟือง เกลือขมิ้น
น่าจะมีแค่นี้
ใช้กิ่งมะขามทำฟืน
ควันที่เกิดขึ้นจะทำให้ไม่สำลัก
[เสียงผาดพ่นลมหายใจ] [ผาด] แล้ว…
แล้วพอทำเสร็จ
พ่อหมอก็ให้ข้าดื่มน้ำมะตูมด้วยนะ
น้ำมะตูมผลแก่ช่วยบำรุงธาตุไฟอย่างพอเหมาะ
ทำให้เลือดลมไหลเวียนดี
นอกใช้ร้อน ในใช้อุ่น
เหมือนที่เราให้แม่บัวดื่มน้ำใบเตย
มีความเย็นแต่น้อย
แต่ผ่อนความร้อนภายในให้สมดุล
ถ้าจะอธิบายทางวิทยาศาสตร์
ความร้อน ทำให้อุณหภูมิของผิว และกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น
เส้นเลือดต่างๆ ก็จะขยายตัวมากขึ้น
[บัว] ทำให้เลือดเนี่ยไหลเวียนได้ดีขึ้น
การขับถ่ายของเสีย หรือเซลล์ที่เสียหาย ก็จะฟื้นตัวได้เร็วขึ้น
โอ๊ย พวกเอ็งพูดกระไรกันเนี่ย ข้าไม่เห็นจะเข้าใจ
แต่ที่แน่ๆ
ข้าจะจำเอาวิธีพวกนี้ไปทำเองบ้าง
เพราะข้ารู้สึกว่า
ผิวข้า มันดูมีน้ำมีนวล
มันดู ดูสิ มันดูมีเลือดฝาดไหม
[ผาด] แม่บัวดูสิ
อุ๊ย นุ่มอะ [เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]
- [บัว] อุ๊ย เดี๋ยวๆ จริงด้วย ลื่นมาก - เฮ้ย เดี๋ยวๆ
[ผาดอุทานตกใจ]
[เสียงตบแขนดังรัว] [ผาด] ผิวแม่บัวเองก็นุ่มขึ้น
- [บัว] เหรอ - จับสิ นี่
โห แล้วมีเลือดฝาดด้วย
เหรอ จริงเหรอ แก้มชมพูเลยเหรอ
ใช่ ดูสิๆ ดูสิ
[เสียงผาดและบัวร้องดีใจ]
[เสียงกระแทกไม้เท้าและเสียงอุทานตกใจ]
พวกเอ็งสองคนหายไปไหนกันมาทั้งวัน
ก็ไปรักษาผู้ไข้ไงจ๊ะ
เอายาไปเปลี่ยนให้พวกเขา
[ขึ้นเสียง] ข้าให้โอกาสตอบอีกครั้งหนึ่ง
พวกเอ็งสองคนหายไปไหนกันมา
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
ทองแท้
ก็บอกความจริงไปสิ ว่าไอ้ทองอ้นมันชวนไปเกเร
[พิกุล] คุณพี่
ฟังคำตอบจากลูกก่อนเถิดเจ้าค่ะ
ว่าอย่างไร
พ่อทองแท้ ทองอ้น ไปไหนกันมา ตอบมาเถิด
พ่อแม่รอฟังอยู่
[ตวาด] ตอบ
- ฉันกับน้อง… - พี่ทองแท้
ฉันเป็นคนออกความคิดว่าจะทำเรื่องนี้เอง
ฉันจะเป็นคนตอบเองจ้ะ
ว่ามา ไอ้ทองอ้น
ฉันกับพี่ทองแท้
เราไปตามหาหมอทัดกันมาจ้ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
ฉันอยากรู้ว่า ยาวิเศษของหมอทัดเขาปรุงอย่างไร
ฉันเลยชวนพี่ทองแท้ไปด้วยจ้ะ
ตามหากันอยู่ทั้งวัน ก็ไม่พบ
ฉันขอโทษนะจ๊ะ
ฉันก็ขอโทษจ้ะ
โธ่ เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นต้องโกหกกันเลย
ทีหลังบอกมาดีๆ ก็ได้
ฉันกลัวว่าพ่อจะว่าน่ะสิ
พ่อเคยสั่งห้ามไว้แล้ว ไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับหมอทัดน่ะจ้ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
คุณพี่
ในเมื่อไอ้ทองอ้นมันเป็นคนต้นคิด
ก็ทำโทษมันคนเดียวเลยเจ้าค่ะ
คุณพี่เจ้าคะ ความผิดครั้งนี้
ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร
อีกอย่าง ลูกทั้งสองคนก็ไม่ได้เจอหมอทัดด้วย
อิฉันคิดว่า คุณพี่ยกโทษให้ลูกๆ เถิดเจ้าค่ะ
โทษฐานที่พวกเอ็งกล้าขัดคำสั่งของข้า
ข้าจะลงโทษให้พวกเอ็ง
ไปผ่าฟืนกันคนละกุรุส
[เสียงผ่าฟืน]
เกือบไปแล้วเชียว
ดีนะที่ฉันหัวไว
[เสียงถอนหายใจ]
ข้าไม่สบายใจเลย
เอ็งว่าความจะแตกหรือไม่
ถ้าพี่ไม่บอกพ่อ ฉันไม่บอกพ่อ
แล้วพ่อจะไปรู้ได้เยี่ยงไร
พี่อย่าคิดมากไปเลย เราไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงผ่าฟืน] โอ้โห
มาผ่าฟืนอยู่นี่นี่เอง สนุกหรือเปล่า
เอ็งไม่ต้องมาพูดมาก
พวกข้ากำลังโดนทำโทษอยู่
ถ้าเอ็งว่างมากนัก ก็มาช่วยเสียหน่อยสิ
ฉันจะไปมีเรี่ยวแรงอะไรไปช่วยเล่า
เอาเป็นว่าถ้าเสร็จเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันนวดคืนให้ก็แล้วกันนะ
จะย่างยาหรือว่าอบสมุนไพรอะไรก็ว่ามาเลย
ถ้าพี่ทองแท้เมื่อย เดี๋ยวบัวนวดให้ด้วยก็ได้นะคะ
ไม่เป็นไรดอก
พี่ไม่เมื่อย
[ทองอ้น] ข้ารู้
เอ็งอยากนวดให้พี่ทองแท้มากกว่าข้าล่ะสิ
[ดนตรีเบาสมอง]
ทองอ้น
เอ็งพูดอะไรของเอ็ง
เปล่าจ้ะพี่ ฉันก็พูดไปงั้นๆ แหละ
[เสียงผ่าฟืน]
นี่ไอ้ทัดมันยังไม่ตายอีกรึ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
เห็นมันเที่ยวคิดค้นตำรับยาบ้าๆ
แล้วก็ทดลองกับตัวเอง
ธาตุมันน่าจะแปรปรวน ตายโหงไปเสียแล้ว
ไม่แน่นะขอรับท่านเจ้าคุณ
ยาทั้งหลายที่มันทดลอง
อาจจะทำให้มันแข็งแรงกว่าคนธรรมดาก็เป็นได้
หรืออาจจะทำให้อ่อนแอกว่าคนธรรมดา
ก็ได้เช่นกันนะ
ที่กระผมกังวลตอนนี้ก็คือ
[ทองคำ] ไม่รู้จุดประสงค์แน่ชัด ที่มันกลับมาพระนคร
คงไม่ใช่เพียงมาเที่ยวรักษาชาวบ้านเป็นแน่
[หมอทัด] ออกมาสิเว้ย
แน่จริงก็ออกมา
ทำไมไม่ออกมาวะ
เฮ้ย
[เสียงหมอทัดพ่นลมหายใจหยัน]
กลัวหรือไง ออกมาสิวะ
ออกมาแล้วรึ ท่านพระยาบำเรอราช
[หมอทัด] ช่วยบอกให้ทหารยามของท่านเนี่ย
หลีกทางให้ข้าเข้าไปที
มันมาขวางทางข้า
เอ็งต้องการอะไร ไอ้ทัด
คนไม่เจอกันตั้งนาน
ทักทายกันเยี่ยงนี้เลยเหรอท่าน
[หมอทัด] จะไม่ชวนข้าเข้าไปข้างใน
ไปดื่มน้ำดื่มท่า เอาหมากพลูบุหรี่มาต้อนรับหน่อยรึ
เดี๋ยวใครรู้เข้า จะเอาไปนินทาได้นะ
ว่าท่านเนี่ยเสียมารยาทกับแขก
เอ็งไม่ใช่แขกของข้า
เอ็งมันเป็นไอ้พวกนอกลู่
เอ็งกำลังทำลายชื่อเสียงของวงการหมอหลวง
เอ็งกลับไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับเอ็ง
ข้าน่ะรึที่ทำเสื่อมเสีย
ข้าตั้งยาไว้ตั้งหลายตำรับ
[หมอทัด] ไอ้ชิด ไอ้เปรื่อง
เมื่อก่อนยังถือล่วมยาตามข้าต๊อกๆ
จนข้าก็ปั้นพวกมันจนเดี๋ยวนี้ขึ้นไปเป็นหมอหลวง
ข้าว่าข้าน่ะ มีประโยชน์กว่าคนแถวนี้เสียด้วยซ้ำ
ความดีก็ส่วนของความดี
แต่ความผิดของเอ็งใหญ่หลวงนัก
เอ็งตั้งโอสถตำรับใหม่ถวายเจ้านาย โดยไม่ปรึกษากันก่อน
จนเกือบจะเกิดเรื่อง
และไม่ใช่ครั้งเดียว เอ็งยังทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ก็เอ็งมันกลัวข้าเก่งกว่าเอ็งไงล่ะ ไอ้ทองคำ
เอ็งด้วย ไอ้นพ ไอ้คม
เอ็งสองคนนี่มันกระจอกตั้งแต่หนุ่มยันแก่เลยนะ
[หมอทัด] เพราะพวกเอ็งรู้ว่าถ้าเกิดข้ายังอยู่
พวกเอ็งก็จะดูโง่ไปตลอดกาลยังไงเล่า
[ดนตรีตึงเครียดท้าทาย]
และที่ข้ากลับมาในวันนี้
ข้าจะมาทวงตำแหน่งของข้าคืน
ข้าจะต้องกลับได้เข้าไปเป็นหมอหลวง
เอ็งหยุดเพ้อเจ้อแล้วก็ออกไปได้แล้ว
ข้าจะให้เอ็งเนี่ย เดินกลับออกไปดีๆ
หรือว่าเอ็งอยากจะถูกจับโยนเหมือน 20 ปีก่อน
ทหารยาม โยนมันออกไป
[ตวาด] ไม่ต้อง
ถ้าราชสำนักสยามไม่มีหมอทัด
พวกเอ็งก็จะรู้สึก
[ดนตรีตึงเครียด]
และที่พวกเอ็งทำกับข้าเยี่ยงนี้
ต่อไปก็อย่าได้มีหมอหลวงอีกเลย
ไอ้ทองคำ
ถึงข้าจะไม่ได้เป็นหมอหลวงอย่างเอ็ง
แต่วิชาของข้า มันก็เหนือกว่าเอ็งหลายขุมนัก
และก็ยังเหนือกว่าลูกของเอ็งทั้งสองคนด้วย
[ดนตรีระทึกเร้าใจ]
[เสียงฟาด]
ถ้าไอ้ทัดมันไม่พูดเนี่ย ข้าก็คงจะโง่ต่อไป
[ทองคำ] เอ็งคิดว่าเอ็งฉลาดนักหรือไง ที่หลอกข้าได้น่ะ หา
พอเถอะพ่อ
ฉันเป็นต้นเหตุเอง
ที่ทองอ้นมันรับคำท้า
ก็เพื่อจะช่วยชีวิตฉัน
พ่อตีฉันเองเถอะจ้ะ
ไม่ได้นะ นี่
ลูก ลูกไม่ควรจะได้รับโทษนะ
เพราะไอ้คนอยากประลองมันคือไอ้ทองอ้น
[เทียบ] ลูกน่ะ ตกกระไดพลอยโจน
คุณพี่จะตีทองแท้ไม่ได้นะเจ้าคะ
แม่พิกุล เอาไม้มา
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงดัง] บอกให้เอาไม้มาไง
ทองแท้ ตาเอ็ง
ไม่นะ คุณพี่เจ้าขา
[เทียบ] เว้นทองแท้ไว้หน่อยเถอะเจ้าค่ะ
ลูกเนี่ย เพิ่งโดนพิษมานะเจ้าคะ
[เทียบ] เว้นไว้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ
เอาไว้ถ้าหายแล้วจะฟาดกี่ทีอิฉันจะไม่ว่าเลย
ฉันปกติดีแล้วจ้ะแม่
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงเทียบสะอื้น]
[เสียงฟาด]
พอเถอะค่ะ คุณลุง
เอ็งเกี่ยวอะไรด้วย นางบัว
การใช้ความรุนแรงไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะคะ
มีแต่จะทำให้เจ็บตัวแล้วก็เจ็บใจกันเปล่าๆ
มันเป็นลูกข้า
ข้าตีมันด้วยความรักความหวังดี
ถ้ารักและหวังดี ก็คุยกันดีๆ ก็ได้นี่คะ
พี่ทองแท้กับทองอ้นก็คุยกันรู้เรื่อง
ใช้เหตุและผลคุยกัน ดีกว่าการตีนะคะ
[ตวาด] เหิมเกริม
เอ็งคิดว่าเอ็งเป็นใคร กล้ามาสอนข้า
[ตะกุกตะกัก] เอ่อ คุณพี่เจ้าคะ
อิฉันขอโทษแทนนางบัวมันด้วยเจ้าค่ะ
มันยังเด็ก ไม่รู้เรื่องรู้ราวนะเจ้าคะ
ขอโทษเจ้าค่ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงฟาด]
พ่อ
ฉันขอถามหน่อย
ถ้าพ่อไม่ตี พ่อจะสั่งสอนพวกฉันไม่ได้เลยรึ
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงบัวสะอื้น]
[เสียงร้องไห้]
ไม่นึกว่าคนที่กล้าหาญ ถึงขั้นกล้าเถียงพ่อข้าอย่างเอ็ง
จะมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว
ก็ฉันเจ็บใจนี่ ที่ช่วยเธอกับพี่ทองแท้ไม่ได้
เอ็งไม่ต้องไปคิดมากดอก
ข้าถูกฟาดจนก้นด้านตั้งแต่เด็กแล้ว
[ทองอ้น] ว่าแต่เอ็งเถอะ
คิดอย่างไรถึงไปเถียงพ่อข้าเยี่ยงนั้น
[ดนตรีเศร้า]
ฉันไม่ได้เถียง
[เสียงกระแอม] แค่พูดคุยกันดีๆ
จะเด็กหรือผู้ใหญ่ หรือผู้หญิงผู้ชาย
มันก็ควรจะคุยกันได้นะ
นี่คงเป็นความคิดความอ่านของคนในยุคเอ็ง
ใช่
ทองอ้น
มานั่งได้ไหม
เธอยืนคุยแล้วมันเมื่อยคอ [เอฟเฟกต์ตบมุก]
[ทองอ้น] ข้าไม่นั่ง ข้าชอบยืนมากกว่า
[ดนตรีเบาสมอง]
นั่งเถอะ
ไม่เอา ข้าไม่นั่ง
นั่งลง
ข้าไม่นั่ง ข้าชอบยืน
[เสียงจิ๊ปาก] นั่งลง
ไม่นั่ง
ทำไมล่ะ
ข้าเจ็บก้น [เอฟเฟกต์ขำขัน]
อุ๊ย
[เสียงอุทานเจื่อนๆ ]
เออ ลืมไป
- งั้นฉันยืนคุยก็ได้ - ไม่ต้องดอก
[เสียงทองอ้นร้องเจ็บ]
[เสียงทองอ้นครางโอดโอย]
เยี่ยงนี้เป็นไง
ค่อยยังชั่ว
แม่บัว
เอ็งเล่าเรื่องบ้านเอ็งให้ข้าฟังทีซิ
ข้าอยากรู้
อือ เอาเรื่องอะไรล่ะ
เวลา ผู้ชายกับผู้หญิงเขาเกี้ยวกัน
เขาทำเยี่ยงไรรึ
[ดนตรีโรแมนติก]
[บัว] เขาก็จะทักไอจี
แล้วก็ส่งข้อความส่วนตัวไปหา
หรือไม่ก็ถ้าเจอกัน ก็แลกเบอร์โทรคุยกัน
โทรคุยกันรึ
[บัว] อือ
มันเป็นเยี่ยงไรรึ
ถ้าให้ฉันอธิบายเรื่องแอปฯ ต่างๆ เนี่ยนะ
ก็คุยกันถึงเช้าอีกแน่
อะไรแอบ
แอป
[เอฟเฟกต์ขำขัน] แอป
อือ แอปพลิเคชั่น
[เอฟเฟกต์งุนงง] แอปพิเคคั่น
[เจิด] เอ็งแย่งข้าไปทำไมนะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย โอ๊ย เอ็งเร็วๆ ได้ไหมเนี่ย
เอาล่ะ
หมดเวลาแล้ว
ยกหม้อยาออกจากเตา
แล้วไปกินข้าวได้
[เสียงซุบซิบ]
[เสียงเจิดครางในลำคอ]
- [เจิด] ไปทองอ้น ไป - [ทองอ้น] ไป
[เสียงแปลกใจ]
[เสียงแปลกใจ]
[เสียงพ่นอาหารทิ้ง]
ในข้าวมียาพิษ
จริงด้วย ของข้าก็มี
[สุข] ใช่ ของข้าก็มี
รสชาติเหมือนตอนที่ครูให้ลองยาเลย
[เสียงอาเจียน]
[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]
ไอ้เจิด
[เจิด] ยาพิษอะไรของพวกเอ็ง
ของข้าไม่เห็นจะมีเลย
เฮ้ย เอ็งแย่งข้าทำไมเนี่ย
[เสียงพ่นอาหาร] ของเอ็งก็มียา
เอ็งจะบ้าเหรอ
ข้าวข้า คนยิ่งเหนื่อยๆ อยู่
[ศร] ไอ้เจิด เอ็งไม่ได้รับรสพิษหรอกรึ
เหมือนตอนที่ครูให้ลองยาพิษน่ะ
ข้าไม่รู้หรอก ข้าเหนื่อย
ข้ารับรสอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละ
ของเอ็งมียาพิษจริงๆ นะเว้ย
จริงรึ แต่ข้ากลืนไปตั้งคำโต จะทำเยี่ยงไร
ก็คายออกมาสิวะ
[เสียงลนลานอาเจียน]
[หมอชิด] เกิดอะไรขึ้น
ทำไมไม่กินข้าวกันดีๆ
[พุ่ม] ครูขอรับ
มีคนวางยาพิษในข้าวพวกเราขอรับ ทุกคนเลยขอรับ
กระไรนะ
แล้วมีใครกินเข้าไปแล้วบ้าง
ไม่มีขอรับ พอข้าวเข้าปาก
[ยอด] ก็มีรสเมาเบื่อ เหมือนที่ครูให้ลองพิษ
เลยบ้วนทิ้งกันทันขอรับ
[เสียงเจิดอาเจียน]
[เสียงอาเจียนและไอสำลัก]
แต่กระผม
บ้วนไม่ทันขอรับ
- [เจิด] โอ๊ย - ไอ้เจิด
[เจิด] โอ๊ย
ปรุงยาขับพิษ
รางจืดทั้งต้น
- ฟักข้าวทั้งต้น - ตรีผลา
พวกเราไปต้มยากัน
รางจืดสองส่วน ฟักข้าวหนึ่งส่วน ตรีผลาหนึ่งส่วน
อย่าให้พลาด
[หมอชิด] ประคองมันไว้
[เสียงเจิดร้องคราง]
[ดนตรีตื่นเต้น]
- [เจิด] โอ๊ย - ให้ไว
[เสียงครางพะอืดพะอม] [หมอชิด] จับเอาไว้ก่อน
[อ่ำ] ตรีผลา
รางจืด
[ศร] รากฟักข้าว
ใบเตยหอม
ได้แล้ว [เสียงเจิดครางทรมาน]
กลืนยา กลืน
กลืนเข้าไป
[เสียงเจิดครางอึกอัก]
กลืนลงไปอีก
เร็ว
[เสียงเจิดครางอึกอัก]
[เสียงพะอืดพะอม]
[เสียงอาเจียนและเสียงไอสำลัก]
[เสียงไอขย้อน]
[เสียงเจิดอาเจียน]
จะมีใครอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ไอ้ทัด
กระผมก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้นขอรับ
มันคงจะแค้นที่ถูกไล่ตะเพิด
มันเลยหาทางที่จะแก้แค้น
[หมอนพ] ต้องใช่มันแน่ๆ
เพราะก่อนที่ไอ้ทัดจะออกไป
มันพูดทิ้งท้ายไว้ว่า
ต่อจากนี้ไป จะต้องไม่มีหมอหลวงอีก
[ดนตรีตื่นเต้น]
[หมอนพ] นั่นก็หมายความว่า
มันจะฆ่านักเรียนหมอให้หมด
จะได้ไม่มีหมอรุ่นต่อไป
ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้
มันจะเป็นอันตรายต่อไปในภายภาคหน้า
กระผมได้แจ้งให้พลตระเวนตามจับตัวแล้วขอรับ
[ทองคำ] พอสอบถามจากชาวบ้าน พวกเขาก็บอกว่าเห็นลงเรือที่ท่าพระอาทิตย์
แต่เดินทางไปทิศทางใด ก็ไม่อาจรู้ได้ขอรับ
[ดนตรีเร้าใจ]
เช่นนั้นก็หมายความว่า
มันอาจจะย้อนกลับมาอีกเมื่อใดก็ได้
พวกเราต้องระวังให้จงดี
[ดนตรีหยุด]
[เสียงถอนใจ]
เป็นอะไรกันสองคนน่ะ
ทำหน้าเหมือนมีใครตายเลย
ไอ้เจิด
[ผาด] หือ
ไอ้เจิดน้องข้า
หา
ไอ้เจิด
ไอ้เจิดแฝดเอ็งน่ะรึ เป็นกระไร
ไอ้เจิดมันโดนยาพิษเข้า
เฮ้ย แล้ว แล้วเป็นยังไงบ้าง
[ดนตรีเศร้า]
ไอ้ทรัพย์
ข้าเข้าใจเอ็งนะ
[ผาด] แต่เอ็งก็ต้องเข้าใจด้วย
ว่าการพลัดพรากเนี่ย มันเกิดขึ้นได้
[ผาด] ไม่วันใดก็วันหนึ่ง
ดูอย่างข้าสิ
ต้องออกทัพจับดาบ
เห็นพี่น้องตายต่อหน้า
ข้าเข้าใจความรู้สึกเอ็งนะ
[ผาด] ต่อไปนี้
ข้าจะคุยกับเอ็งดีๆ นะไอ้ทรัพย์
จ้ะ
งั้น พรุ่งนี้เราไปใส่บาตรให้เจิดกันดีกว่านะ
[ดนตรีหยุดกะทันหันและเอฟเฟกต์ทะเล้น]
[ผาด] แล้ว…
แล้วเอ็งสองคนมานั่งทำกระไรกัน
ทำไมไม่ไปจัดงานศพ
[ดนตรีเบาสมอง]
คือ…
[ทรัพย์] คือ…
ไอ้เจิดมันยังไม่ตาย
- หา - อ้าว
[ตะกุกตะกัก] ข้าแค่อยากลองใจแม่ผาด
ว่าแม่ผาดจะสงสารข้าหรือเปล่า
[เสียงพ่นลมหายใจฮึดฮัด]
ความในใจของข้า
คือข้าเกลียดคนขี้ปดเป็นที่สุด
[ผาด] ถึงน้องเอ็งจะไม่ตายวันนี้
[ตะโกน] แต่เอ็งต้องตายวันนี้
[เสียงออกแรง] เฮ้ย
[เสียงผาดออกแรง] [ทรัพย์] เฮ้ย
[เสียงร้องหงุดหงิด] แม่ผาด
ไหนบอกว่าจะพูดดีๆ กับข้าเยี่ยงไร [เสียงผาดหายใจแรง]
[เสียงดัง] คุยกับดาบข้าก็แล้วกัน
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
[ผาด] ไอ้…
[เอฟเฟกต์ทะเล้น]
ทรัพย์
- [ตะโกน] เอ็งตาย - โดนจับได้
ข้าไปดีกว่า
- [ตวาด] มานี่ - [ทรัพย์] ไปนะทองอ้น
ไปแล้วนะทองอ้น [เสียงผาดร้องตะโกน]
ไอ้ทรัพย์ โอ๊ย [เสียงทรัพย์ร้องเจ็บ]
แทงเลย
[เสียงทรัพย์ร้องเจ็บทะเล้น] แม่ผาดเบา
- แม่ผาด - [ทรัพย์] โอ๊ย
[เสียงถอนใจหงุดหงิด] น่ารังเกียจสิ้นดี
ไอ้สองคนนี้ มันเหมือนกันก็ตรงนี้นี่แหละ
[เสียงหัวเราะเล็กน้อย] ไม่ชอบขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
ไม่ถูกชะตาน่ะ
[ผาด] นี่ คราวหลังเนี่ย
ถ้าพวกมันมา
เอ็งไม่ต้องเรียกข้าเข้าไปเกี่ยวข้องเลยนะ
ไม่อย่างนั้นล่ะก็
ข้าเนี่ย จะเอาตำแยยัดปากพวกมัน
ให้พวกมันไม่ต้องพูดอะไรอีกเลย
[เสียงผาดพ่นลมหงุดหงิด]
พวกท่านรู้สึกถึงลมเย็นเหมือนข้าหรือไม่
รู้สึกขอรับ
ปีนี้เนี่ย
ลมเย็นมาเร็วกว่าทุกปีนะ
เป็นสัญญาณเตือนว่า ไข้จะระบาดหนัก
พวกท่านให้คนเนี่ย
ไปเตือนชาวบ้าน แล้วก็เตรียมหยูกยาให้ที
ขอรับ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
นี่จ้ะพี่
ต้มอะไรกันอยู่เหรอคะ
ยาป้องกันไข้หัวลม
ที่มักจะมาพร้อมลมหนาว
ช่วงปลายฝนต้นหนาวเช่นนี้แหละ
[บัวพูดเบาๆ ] โอ้โห
มีต้มยาป้องกันด้วย
แล้วในยุคนี้ มีโรคระบาดบ่อยไหมคะ
ก็มีเป็นระยะ
แล้วครั้งนี้อาจจะเป็นโรคระบาดใหญ่ก็ได้
[ดนตรีชวนฉงน]
แล้วไม่มีใครตื่นเต้นกันเลยเหรอคะ
[เอฟเฟกต์งุนงง]
มันก็มาเยี่ยงนี้เรื่อยๆ นั่นแหละ
หนักบ้าง เบาบ้าง
ข้าถึงกำลังได้ตั้งยาอยู่นี่ไง
[เสียงบัวถอนหายใจ]
ยาอะไรน่ะ
มหาพิกัดตรีผลา
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
อ๋อ มหาพิกัดตรีผลา
[เสียงพ่นลมหายใจ] กินเพื่ออะไรคะ
กินเพื่อให้ธาตุอุดม
จะได้ไม่เป็นหวัด
ถึงเป็นแล้วก็จะไม่เป็นหนัก
อ๋อ กินเพื่อเสริมภูมิต้านทานนี่เอง
เอ็งจะเรียกภูมิเภิมกระไรข้าไม่รู้หรอก
แต่เราเรียกธาตุอุดม
ถ้าธาตุอุดมก็จะไม่เจ็บไม่ป่วย
งั้น ฉันขอทดสอบยาเป็นคนแรกเลยได้ไหม
[ชาวบ้าน] พวกท่านเป็นหมอใช่ไหม
ใช่
ช่วยดูเมียฉันทีจ้ะ
ไข้จับหนักทีเดียว กินยาแล้วไม่หายเลย
ตอนนี้ผู้ไข้อยู่ที่ไหน
[ชาวบ้าน] อยู่ทางนี้จ้ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงไอเล็กน้อย]
[ชาวบ้าน] เมียฉันเป็นยังไงบ้างจ๊ะพ่อหมอ
เป็นมานานเท่าไรแล้ว
เจ็ดวันจะได้จ้ะ
ฉันก็หาหยูกหายา กินไปเรื่อย
แต่ทุกครามันหาย
แต่ครานี้ท่าจะหนัก ยังไม่หายเสียทีจ้ะ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
เป็นหมอกันหรือจ๊ะ
ไปดูพ่อฉันที่บ้านให้ที ล้มป่วยมาหลายวันแล้วเหมือนกัน
อาการเป็นอย่างไรหรือ
มีไข้ ไอมาก หอบจับจ้ะ
เห็นที หวัดจะระบาดอีกแล้วกระมังขอรับ
ระบาดแน่แล้วล่ะจ้ะ อีกสองบ้านถัดไปก็เพิ่งตายไปเมื่อเช้านี้เอง
[ดนตรีตึงเครียดน่ากลัว]
เมียฉันจะตายไหมหมอ
ประการแรก
แยกตัวเองกับลูก ออกจากผู้ไข้เสียก่อน
ส่วนเรื่องหยูกยา ข้าจะรีบจัดหามาให้
จ้ะ ขอบคุณจ้ะ
มาดูที่บ้านฉันด้วยนะหมอ พ่อฉันก็ร่อแร่เหมือนกัน
ประเดี๋ยวจะตามไป
[เสียงไอเล็กน้อย]
[ดนตรีกดดัน]
มันจะกระไรกันนักหนา
ก็แค่ไข้หวัดธรรมดา
แต่หวัดปีนี้ไม่ธรรมดาแล้วล่ะแม่เทียบ
มีคนตายไปสามคนแล้ว
คุณพระ
ถึงตายเลยหรือเจ้าคะ
[เสียงพิกุลถอนหายใจ]
ไข้หวัดถึงตาย
เคยได้ยินแต่ผู้เฒ่าผู้แก่เล่า แต่ไม่เคยพบเห็น
นี่มันถึงกลียุคแล้วหรือเจ้าคะคุณพี่
แม่บัว
เอ็งก็ระวังตัวให้ดีด้วย
ค่ะ บัวจะระวังให้ดีที่สุดของที่สุดเลยค่ะ
บัวเคยเจอมาแล้วค่ะ
เฮ้ย ทองอิน ล้างมือหรือยัง
ล้างแล้วจ้ะ
แล้วล้างมือถูกวิธีหรือเปล่า
เพราะถ้าล้างมือไม่สะอาดเนี่ย เชื้อโรคก็ยังติดมืออยู่นะ
เชื้อโรคที่เอ็งว่า หมายถึงกระไรรึ
เชื้อโรค ก็คือสิ่งที่ทำให้เราป่วยนั่นล่ะค่ะ
มันอยู่ในสารคัดหลั่งของเรา
แพร่ได้จากการไอการจาม
เราจึงต้องหมั่นล้างมือให้บ่อยๆ เชื้อจะได้ไม่ติดมือ
[ดนตรีตื่นเต้น]
อายพิศม์ที่จะติดมือเหรอ
อายพิศม์คืออะไรคะ
อายพิศม์คือโรคที่จะแพร่สู่ผู้อื่นได้
นั่นล่ะค่ะ
[ทำเสียงไอ]
เฮ้ย แม่ แม่บัว
หล่อนติดโรครึ
เอ่อ เปล่าค่ะ บัวทำให้ดูเฉยๆ ค่ะ
ว่าถ้าบัวไอใส่มือเนี่ย
เชื้อโรคก็จะติดอยู่ที่มือ
เมื่อบัวไปจับโน่นจับนี่ เชื้อโรคก็จะติดอยู่ตามตรงนั้นค่ะ
และเมื่อมีคนอื่นมาจับต่อ เชื้อโรคก็ติดต่อๆ กันไปเรื่อยๆ ค่ะ
[เสียงถอนหายใจ] ตายจริง
ถ้าอย่างนั้น เราก็ไม่รู้ได้เลยสิว่า
มือเราไปจับเอาเชื้อโรคมาตั้งแต่เมื่อใด
เอาล่ะ ต่อไปนี้บัวจะสอนวิธีการล้างมือที่ถูกต้อง
เพื่อกำจัดเชื้อโรคค่ะ
[แค่นเสียงรำคาญ] ทำไมต้องสอนด้วย
ข้าก็ล้างมือเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
มันจะกระไรกันนักหนา
แต่ว่ามันอาจจะมีการล้างผิดล้างถูกไงคะ
บัวเลยอยากให้ทุกคนเข้าใจตรงกันค่ะ
เพราะถ้าเกิดว่าล้างมือไม่สะอาดเนี่ย
เราก็อาจจะติดเชื้อโรคหรือไวรัสได้ค่ะ
[เสียงถอนหายใจ] คุณพี่
อิฉันฟังแม่คนนี้พูดไม่รู้เรื่อง
คุณพี่รู้เรื่องเหรอเจ้าคะ
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
เอ็งจะทำอย่างไรก็ว่ามาเถอะ พ่อข้ารออยู่
อ๋อ ทุกคน เอามือจุ่มลงไปในอ่างเลยค่ะ
[บัว] ความจริงแล้วต้องใช้สบู่ค่ะ
แต่ว่าที่นี่ไม่มี ก็เลยใช้อย่างอื่นแทนนะคะ
จุ่มเลยค่ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เทียบ] อือ
เนี่ย
ก็ไม่เห็นจะมีกระไรเลย
[เสียงพ่นลมหายใจ] ยังค่ะ
ต้องถูให้ทั่วค่ะ
ถูซอกนิ้วแล้วก็ซอกเล็บ ไม่ต่ำกว่ายี่สิบวินาทีค่ะ
ยี่สิบ
วินาที
[เอฟเฟกต์งุนงง]
เอ่อ ครึ่งนาทีค่ะ
[เอฟเฟกต์ขำขัน] [เทียบ] หา
ยังไม่รู้จักอีกเหรอคะ
แล้ว ที่นี่เขานับเวลากันยังไง
ก็นับเป็นบาทอย่างไรล่ะ เอ็งไม่รู้รึ
เป็นบาท เงินบาทน่ะเหรอ
เงินบาทอะไรของเอ็ง
โอ๊ย แล้วจะคุยกันรู้เรื่องไหมเนี่ย
ข้าว่าข้าไปดีกว่า
เอ่อ เดี๋ยวค่ะคุณลุง
บัวนึกออกแล้วค่ะ
ว่าจะทำยังไงให้รู้เรื่อง
[พร้อมกัน] ♪ ช้าง ช้าง ช้าง ♪
♪ น้องเคยเห็นช้างหรือเปล่า ♪
♪ ช้างมันตัวโตไม่เบา ♪
♪ จมูกยาว ยาว ♪
♪ เรียกว่างวง ♪
- ♪ มีเคียว ♪ - มีเขี้ยว
♪ ใต้งวง ♪
♪ เรียกว่างา ♪
นี่ นางบัว
เอ็งจะมาซื้อกระไรที่ตลาดหือ [เสียงแม่ค้าจาม]
[บัว] ป้า คราวหลังจะจามน่ะ
เอามือทาบไหล่อย่างนี้นะ
แล้วก็จามใส่ข้อพับแบบนี้
น้ำลายจะได้ไม่ฟุ้งกระจายนะ
จ้ะ
[เสียงชาวบ้านไอและบัวร้องตกใจ]
พี่ ไอใส่คนอื่นอย่างนี้ได้ยังไง
แล้วผ้าขาวม้าตัวเองก็มี ใช้ปิดปากสิ
[เสียงไอดังต่อเนื่อง]
ทำไมไม่มีใครฟังเลย
นี่ นางบัว [เสียงชาวบ้านไอ]
เอ็งจะกลัวกระไรนักหนา
นี่ ถ้าเอ็งกลัวก็มาเดินห่างๆ นี่ มาๆ มาๆ
[เสียงชาวบ้านไอดังแว่ว]
[บัว] เฮ้ย
[ดนตรีระทึก]
[เสียงชาวบ้านไอเยอะขึ้น]
[บัว] ท่าจะไม่ดีแล้วผาด
[ผาด] หือ
กระไรของเอ็ง
[เสียงตีฆ้องดังรัว]
มีเรื่องอันใดน่ะ
[เสียงตีกลอง]
[เสียงตีกลองดังรัว]
[เสียงตีฆ้อง]
ทุกคนฟังทางนี้
[ข้าราชการ] ข้ามีเรื่องจะมาแจ้ง
ปีนี้ไข้หัวลมมีความรุนแรงมากนัก
ขอให้ทุกคนระวังตัวกันให้จงดี
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงชาวบ้านไอ]
[เสียงไอดังต่อเนื่อง]
[ภาษาอังกฤษ] มีคนไข้หลายคนมาด้วยโรคนี้
ทุกคนมีอาการเหมือนกัน
ปอดมีปัญหา และหายใจติดขัด
นี่มันโควิดชัดๆ เลย
หา
โคขวิดแล้วป่วยเลยรึ
ไม่ใช่
[ดนตรีตึงเครียดตื่นเต้น]
[ภาษาอังกฤษ] เชื้อโคโรนาไวรัส
[ภาษาไทย] หมอรู้จักไวรัสตัวนี้หรือเปล่าคะ
ไม่เคยได้ยิน
เป็นโรคที่เกิดในปี 2019 ค่ะ
มีชื่อไวรัสว่า ซารส์ โค วีทู
เป็นโคโรนาไวรัส ลำดับที่เจ็ดที่ติดในมนุษย์ค่ะ
[ภาษาอังกฤษ] แต่คุณบอกว่า ไวรัสตัวนี้มาจากปี 2019
แล้ววันนี้ล่ะ
มันมาได้ยังไง
อาจจะเป็นตัวใดตัวหนึ่ง ในลำดับที่หนึ่งถึงสี่ก็ได้ค่ะ
[ภาษาอังกฤษ] ขอโทษนะ แต่มันยากที่จะเชื่อจริงๆ
[เสียงบัวถอนหายใจ]
[เสียงชาวบ้านไอ]
- เอ็งพูดกระไรกัน - [ผู้ช่วย] มีคนไข้มาอีกแล้วค่ะ
[ผาด] ข้าไม่เข้าใจ
เอ็งเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ หา นางบัว [เสียงไอดังต่อเนื่อง]
นี่ ข้าโง่หรือเปล่าวะเนี่ย
[ผาด] ข้าไม่เข้าใจเลย
- หา นางบัว - [บัว] ผาดๆ
- เรา เรารีบไปกันดีกว่า เร็วๆ - [ผาด] กระไร ประเดี๋ยว
นี่ แล้วเอ็งพูดกระไรกันเล่า
[ดนตรีระทึกกดดัน]
[ข้าราชการ] ข้ามีเรื่องจะมาแจ้ง
ปีนี้ไข้หัวลมมีความรุนแรงมากนัก
ขอให้ทุกคนระวังตัวกันให้จงดี
แม่บัวจ๊ะ
นี่จ้ะ
ผ้าสำลีอย่างดี
ว่าแต่ แม่บัวจะนำไปทำกระไรหรือจ๊ะ
ทำแบบนี้ไง
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ใช้เยี่ยงนี้นี่เอง ไว้กันน้ำลายกระเด็นไปโดนคนอื่นใช่ไหม
ถูกต้อง
เราจะป้องกันที่จะส่งต่อเชื้อโรค
แล้วก็ป้องกันที่จะรับเชื้อโรคด้วย
แล้วถ้าเกิดว่า
ข้าอยากจะส่งความรักดีๆ
[ทรัพย์] ให้กับใครสักคนหนึ่ง
แล้วได้ความรักนั้นกลับมา
ข้าต้องทำเยี่ยงไรหรือจ๊ะแม่ผาด
[ดนตรีอ่อนหวาน]
[เสียงกระแอม]
ไปเกิดใหม่สิจ๊ะ
[เอฟเฟกต์ตบมุก] แหม
[ดนตรีเบาสมอง]
[ทรัพย์] คุ้นๆ นะจ๊ะ [เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ]
[เสียงพ่นลมหงุดหงิด]
จะต้องใส่ไอ้ผ้าบ้าๆ เนี่ย เวลาออกไปข้างนอกเหรอ
ไม่ แม่ไม่ใส่เด็ดขาด
[เสียงเทียบถอนใจ] [ทองแท้] แม่
แม่ก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือจ๊ะ
ว่ามีคนตายหลายคนแล้ว
แต่มันพิลึกพิลั่นน่ะ แม่ไม่ชอบ
แม่ไม่ใส่หรอก
แต่เวลาคนป่วยใกล้ตาย
สภาพจะน่าเกลียดกว่านี้อีกนะจ๊ะ
[ทองอ้น] หน้าจะซีด
ปากจะแตก เบ้าตาโบ๋ลึก
[เอฟเฟกต์เหวอ]
[ทองอ้น] คนหายใจไม่ออกทุรนทุราย
ไอออกมาเป็นเลือด
นี่ถ้าคนตายมากๆ วัดเผากันจนเมรุแตกนะจ๊ะ
[เอฟเฟกต์ขำขัน] ศพป้าเทียบก็คงต้องเอาไปให้อีกามันกินแทน
ไอ้ทองอ้น
ทองอ้นเขาพูดถูกนะจ๊ะแม่
ฉันไม่อยากให้ย่าเทียบตาย
[ดนตรีฟังสบาย]
เอาไงดีจ๊ะ จะใส่หรือไม่ใส่
[เสียงถอนหายใจ]
แล้วเขาใส่กันยังไง
[บัว] เอ่อ
ผิดฝั่งค่ะ
[เทียบ] แม่ใส่ผิดรึ
[ทองแท้] ต้องเป็นด้านนี้จ้ะ
[เทียบ] หือ อือๆ
ได้แล้วเนาะ
นี่ นังจำปา นังเผือก
เอ็งรีบไปปิดประตูลงกลอน ลงสลักให้ดีเลยนะ
อย่าให้อะไรเข้ามาได้
- เร็ว - [จำปาและเผือก] เจ้าค่ะ
[บัว] เอ่อ คุณป้าคะ
เชื้อโรคมันไม่เข้ามาทางประตูบ้านหรอกค่ะ
[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว] [เทียบ] ก็ ก็กันไว้ก่อนไง
[เสียงเทียบถอนใจ]
[เทียบ] และจะต้องป้องกันอย่างไรอีก
บอกมาให้หมดเชียว
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[บัว] นี่ค่ะ
นี่กระไรรึ พี่บัว
[ดนตรีผ่อนคลาย]
พระพักตร์กากอนามัย มาถวายพระองค์ชายค่ะ
พระพักตร์กากอนามัย
[เอฟเฟกต์ทะเล้น]
อ้อ นึกชื่อออกแล้วค่ะ
ฉลองพระพักตร์อนามัยค่ะ
ยิ่งไปกันใหญ่
เอ็งเรียกอย่างที่ชาวบ้านเขาเรียกก็ได้
[เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง]
มันคือหน้ากากอนามัยขอรับ
ไว้ใส่กันโรค
ช่วงนี้ไข้หัวลมกำลังระบาดขอรับ
เอามาให้คุณแม้นนะคะ แล้วก็คนอื่นๆ ด้วย
[บัว] นี่ค่ะ
ขอบใจจ้ะ
คุณแม้น พูดชัดถ้อยชัดคำขึ้นเยอะเลยนะคะ
อย่างนี้ต้องพูดบ่อยๆ แล้วล่ะค่ะ
จะได้พูดคล่อง
พี่บัวก็มาเยี่ยมหาบ่อยๆ สิคะ
เห็นด้วยขอรับ
ฝึกกับแม่บัว คุณแม้นต้องเก่งเร็วเป็นแน่
[บัว] นี่
ว่าฉัน พูดมากเหรอ
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
[บัวทำเสียงเคืองและแม้นหัวเราะเบาๆ ]
คุยกับพี่บัว สนุกดี
ถ้าธาตุเราอุดม เราก็จะติดโรคได้ยากกระหม่อม
ธาตุเราจะอุดมได้
นอกจากยาแล้ว ก็มีอาหารการกินใช่หรือไม่
ใช่แล้วกระหม่อม
[ดนตรีทำนองผ่อนคลาย]
มาแล้วจ้ะ
[บัว] อาหารช่วยให้ธาตุอุดม มาแล้วเพคะ
[เสียงบัวหัวเราะเบาๆ ]
กระไรกันนี่ น่าเหวยจริงเชียว
เมี่ยงกลีบบัวเพคะ
แล้วที่ว่าทำให้ธาตุอุดม
มันคืออย่างไรรึ
มะนาวติดเปลือก และก็หอมแดงสด
มีสารเฮสเพอริดิน แล้วก็สารรูติน
และก็มีวิตามินซี
ช่วยลดโอกาสการติดเชื้อในอวัยวะต่างๆ เพคะ
[เสียงพ่นลมขำ] ศัพท์แสงฟังยากจริงเชียว
เอาเป็นว่า มันดีต่อร่างกายใช่หรือไม่
เพคะ
ขอลองชิมหน่อยแล้วกัน
หม่อมฉันทำถวายเพคะ
[ดนตรีโรแมนติก]
เอ็งเป็นอะไร
เห็นยิ้มไม่หุบตั้งแต่ออกจากวังแล้ว
ไม่รู้สิ
เห็นคุณแม้นวาดดูแลองค์ชาย
และมีความสุข
เหมือนได้เห็นคู่รักเขาดูแลกันเลย
[เสียงบัวหัวเราะเบาๆ ] เอ็งไม่อยากมีความรู้สึกแบบนั้นบ้างรึ
อยากสิ
วันหนึ่ง ฉันก็ต้องเจอคนนั้นแหละ
ในโลกของฉัน จริงไหม
ข้าก็ขอให้เอ็งเจอ
ข้าอยากเห็นเอ็งมีความสุข
[ดนตรีเศร้า]
ลุง มารักษาคนอยู่ที่นี่เอง
อ้าว ทองอ้นเหรอ
จ้ะ
เออ
บัวก็มาด้วยจ้ะ [เสียงผู้ไข้ไอ]
[เสียงไอ]
เฮ้ยๆ อย่าเข้ามาใกล้มาก
- [บัว] หือ - [หมอตาบอด] ไปไกลๆ หน่อย
เขาเป็นไข้หัวลม ลงไปที่ปัปผาสัง
จนเป็นไข้หวัดมองคร่อ
[ดนตรีตื่นเต้น]
ไข้หวัดมองคร่อ
ที่ทองอ้นเคยเล่าให้ฟัง
[บัว] เอ๊ย
[ทองอ้น] ใช่
ตำราบอกว่า มันคือหวัดกินปอด
ทำให้ไอเรื้อรังรุนแรง
[บัวทำเสียงเข้าใจ]
[บัว] เชื้อลงปอด
สงสัยจะเป็นโคโรนาไวรัสจริงๆ ด้วย
ทองอ้น เอาแมสก์มา
หน้ากากน่ะ
จ้ะ ลุงจ๊ะ
ใส่นี่ไว้นะจ๊ะ นี่ๆ จ้ะ
พี่จ๊ะ ใส่ไอ้นี่ไว้นะจ๊ะ จะได้ไม่แพร่เชื้อ
อ้าว แล้วไอ้นี่มันใส่ยังไงล่ะ
นึกว่าข้าตาดีหรือยังไง [เอฟเฟกต์ตบมุก]
[ทองอ้น] เดี๋ยวฉันใส่ให้จ้ะ
[ดนตรีตื่นเต้น]
หมอ ฉันจะหายหรือฉันจะตายจ๊ะหมอ
[หมอตาบอด] รอดสิ รอด
รักษาไปตามลำดับขั้น
เอ้า ทองอ้น
ไปเอายาห้ารากมากระทุ้งไข้หน่อยเร็ว
[ทองอ้น] จ้ะลุง
[เสียงถอนหายใจ]
ไม่นึกเลยนะ
ว่าจะเป็นไข้หวัดรุนแรงถึงเพียงนี้
มันคือไข้หวัดอันใดหรือขอรับ
ไข้หวัดมองคร่อ
อยู่ในตำราตักศิลา
ใช่แล้ว
ไข้หวัดมองคร่อเป็นไข้พิษที่รุนแรง
มันจะลงไปที่ปอด
เป็นแล้วสาหัสนัก
[ภาษาเหนือ] แล้วเราจะต้องใช้ยาตำรับใด ในการรักษาบ้างขอรับ
ยาห้าราก
ยาเขียวหอม
ยาจันทลีลา
และข้าจะตั้งยาใหม่อีกสองตำรับ
ตั้งยาใหม่เลยหรือขอรับ
ใช่แล้ว
ข้าจะตั้งยาประสะเปราะใหญ่
และยาสิงฆานิกา
[หมอชิด] ประสะเปราะใหญ่
กระผมพอจะเข้าใจสรรพคุณ
แต่ยาสิงฆานิกา
คือยาอันใดขอรับ
เมื่อหวัดกินปอดแล้ว
ก็ต้องตั้งยาเข้าปอด
ใช่
สิงฆานิกานี่จะเป็นอีกหนึ่งตำรับที่ช่วยได้ดี
ใช้ร่วมกับยาขาว
[เสียงพระยาบำเรอราชถอนหายใจ]
พวกท่านจงเร่งให้โรงปรุงยา
ทำยาแจกจ่ายชาวบ้านโดยทั่วกัน
ส่วนข้า จะเร่งตั้งยาตำรับใหม่กับหมอทองคำ
เพื่อจะได้ช่วยอีกแรงหนึ่ง
ไข้หวัดมองคร่อ อาการโรคสำแดงฤทธิ์รุนแรง
หากกินยาหลายตำรับเกินไป อาจเกิดอันตรายได้นะขอรับ ท่านเจ้าคุณอาจารย์
หมอทองคำพูดถูกนะ
ต้องจำกัดให้อยู่เพียงไม่กี่ขนาน
มิเช่นนั้นแล้วยาจักเป็นโทษได้
ต้องจ่ายยาให้ต้องกับโรคของแต่ละคนเท่านั้น
หากจับไข้
[พระยาบำเรอราช] ให้ใช้ยาจันทลีลา และยาเขียวหอม
ถ้ามีอาการไอร่วม
ให้ใช้ฟ้าทะลายโจร
หากว่าไข้ไม่ลง
ให้กระทุ้งด้วยยาห้าราก
ถ้าจับปอด จึงใช้ประสะเปราะใหญ่
และยาสิงฆานิกา ร่วมกับยาขาว
วันนี้ข้ามีข่าวดีมาบอก
เราจะงดเว้นการเรียนการสอนกันสักพัก
- เฮ้ย - [ศร] เฮ้ย
[เสียงเฮดีใจ]
เฮ้ย ฟังก่อน [เสียงพูดคุยดีใจ]
แต่เราจะช่วยกันปรุงยาแก้ไข้หวัดมองคร่อ ที่กำลังระบาดอยู่ในขณะนี้
แล้วนำไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านในตลาด
[เสียงครางหวาดกลัว]
[ยอด] ครู ถ้าเราเอายาไปแจกจ่าย
เราก็ต้องไปในที่คนเยอะๆ ใกล้ชิดผู้ไข้
แล้วเราจะไม่เสี่ยงติดโรครึ
[พุ่ม] นั่นสิครู
ข้าได้ข่าวว่าโรคนี้เป็นแล้วตายด้วยครู
- ข้ายังไม่อยากตาย - [หมอชิด] ไอ้พุ่ม ไอ้ยอด
นี่เอ็งไม่รู้มาก่อนดอกรึ
ว่าเป็นหมอแล้วต้องเสี่ยง
[ดนตรีหม่นหมอง]
- รู้ขอรับ - รู้ขอรับ
รู้
แล้วถ้ากลัวแล้วพวกเอ็งจะสมัครมาทำไม
ทุกคนรู้ดีอยู่แล้วว่าเป็นหมอต้องเสียสละ
ต้องเสี่ยงกับโรคภัยไข้เจ็บ
ถ้าหมอไม่ทำหน้าที่นี้แล้วใครจะทำ
ถ้าใครไม่พร้อมที่จะเสียสละ
ให้เดินออกไปประเดี๋ยวนี้เลย
เป็นอันว่าทุกคนเต็มใจที่จะเสียสละทำหน้าที่นี้นะ
พวกข้าขอบใจทุกคนมาก
หา
[ดนตรีมุ่งมั่น]
[ดนตรียิ่งใหญ่]
[เสียงตำยา]
[เสียงตำ]
[เสียงตำดังต่อเนื่อง]
[เสียงตำยา]
[ทองอ้น] น้ามีอาการเยี่ยงไรบ้างจ๊ะ
ปวดท้อง มีไข้ตาม
[ทองอ้น] มีตัวรุมๆ ไหมจ๊ะ
- [ศร] แสบคอไหม - [ทองอ้น] เอายาขนานนี้ไปกินก่อนนะจ๊ะ
[ศร] หายใจเป็นยังไงจ๊ะ
[ทองอ้น] จ้ะ
[ผู้ไข้] ขอบใจนะจ๊ะ
[หมอจัน][ภาษาเหนือ] พวกเรา
ดูแลผู้ไข้ให้ดี แจกจ่ายยาให้ทั่วถึงนะ
[สุข] อาการเป็นยังไง
- [เจิด] ลุกไหวไหมจ๊ะ - [ทองอ้น] ไอ้เจิด
ข้าว่าพาผู้ไข้ไปรักษาเถอะ
- [เจิด] ได้ - [หมอชิด] ผู้ไข้เป็นอะไรรึทองอ้น
[ทองอ้น] อาการไม่ดีเลยขอรับอาจารย์
- [หมอจัน] พาผู้ไข้มาเร็ว - [หมอชิด] เอ้า ไป
[หมอจัน][ภาษาเหนือ] เร็วๆ ระวังนะ
- [เจิด] ฉันดูเองจ้ะ - [สุข] ขอโทษนะขอรับ
- [หมอจัน][ภาษาเหนือ] ระวังนะ - [สุข] ขอโทษนะขอรับ
[ทองอ้น] แข็งใจนะลุง
[ดนตรีตื่นเต้น]
- [ยอด] รักษาตัวนะป้า - [หมอจัน] เอ้า ไปๆ
[เสียงฟันดาบ] [หาญ] เอ้า แข็งขันกันหน่อยทุกคน
เออ
[เสียงเทิ้มหัวเราะ] [หาญ] ไอ้คู่นี้
[เสียงซ้อมฟันดาบ]
[เสียงเนียงครางหยอกล้อ]
[หาญ] อื้อหือ ดูมัน
[เสียงเนียงหัวเราะ] อย่ามัวเล่นอยู่สิเว้ย
[หาญ] เออ
[บัว] หยุด
หยุดๆ หยุดทุกคน
บอกให้อยู่ห่างๆ กันไง ทำไมถึงใกล้ชิดกันแบบนี้
โอ้ย ข้าลองอยู่ห่างกันวาหนึ่งแล้ว มันซ้อมไม่ได้
อ้าว
เนียง เทิ้ม
เอ็งไปทำให้เขาดูทีรึ ว่ามันฟันกันยังไง
- [เนียง] เอาจริงเหรอครู - [หาญ] ลองดู
- ไป - [เนียง] เอ้า
[หาญ] เนี่ย ดูนะ
[เนียง] เอ้า วาหนึ่ง
[เสียงร้องออกแรงฟัน]
โอ๊ย
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงผาดถอนใจ]
เห็นใช่ไหม ว่ามันฟันกันไม่ได้ [เสียงบัวถอนหายใจ]
ถ้าอย่างนั้น ต้องใส่หน้ากากอนามัยค่ะ
หา [เสียงเทิ้มหัวเราะ]
โห ขนาดนี้ก็หอบแล้วเนี่ย
ให้ใส่หน้ากากก็หายใจไม่ออกกันพอดี
[เนียง] อือ
โอ๊ย
ถ้าอย่างนั้น พักนี้ทุกคนอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ
ไม่มีใครไปตลาดเลยใช่ไหมคะ
[ทำเสียงปฏิเสธ] พวกมันเพิ่งยกโขยงไปตลาดเมื่อวานนี้เองจ้ะ
โอ๊ย
นี่ นางบัว ไม่เป็นกระไรดอก
เอ็งบอกเองไม่ใช่รึ
ว่าไอ้ ไอ้การออกกำกายอะไรของเอ็งทุกวันเนี่ย
มันจะทำให้ร่างกายแข็งแรง แล้วก็ไม่เจ็บไม่ป่วยไง
[เสียงถอนหายใจ]
- [หาญ] อีกสักรอบไหม - [เทิ้ม] ออกกำกาย กำกาย ไป
[เสียงเคาะประตู] [บุญ] แม่บัว
แม่บัว ตื่นทีเถิดแม่บัว
- แม่บัว - เดี๋ยวนะ
มีอะไรเหรอ มาเรียกแต่เช้าเลย
ช่วยไปดูพวกนั้นที เป็นไข้กันหมดทุกคนเลยจ้ะ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
นั่นเจ้าจะไปไหน
[บัว] ไปตามทองอ้น
[เสียงหอบหายใจและเสียงไอ]
[เสียงไอและเสียงหอบ]
[เสียงถอนหายใจ] ตอนนี้ทุกคนรู้สึกยังไงบ้างคะ
[เนียง] มีไข้ตัวร้อนกันทุกคนเลยจ้ะ
[เสียงไอ] [เนียง] บางคนก็ไอ
บางคนก็ไม่ไอ
มีอาการแตกต่างกันไปจ้ะ
[เสียงไอ]
[บุญ] มีอะไรให้ข้าช่วยบ้าง
[บัว] แยกคนเป็นมากเป็นน้อยออกจากกัน อย่าให้อยู่ปะปนกันนะ
ส่วนเธอก็ต้องกักตัวด้วย ถ้ามีอาการต้องกินยา
[บุญ] จ้ะ
[ทองอ้น] เดี๋ยวข้าจะไปเอายามาให้
ไปบัว ไปช่วยกัน
[เสียงไอต่อเนื่อง]
[ดนตรีเร้าใจ]
[เสียงทรัพย์ไอ] [ทรัพย์] พ่อทองอ้น
พ่อทองอ้น
[เสียงทรัพย์ไอ]
ฉันรู้สึกไม่สบายเยี่ยงไรก็ไม่รู้
[เสียงไอ] [ทองอ้น] เอ็งอย่าเข้ามา
ถอยออกไป
หา
[ดนตรีเบาสมอง]
พ่อทองอ้น แม่บัว
นี่ พวกเจ้ารังเกียจข้ารึ
[ทองอ้น] ข้าไม่ได้รังเกียจ แต่ตอนนี้เราต้องโซเชียน ดิสแทนชิ่ง
เอ็งพูดกระไรของเอ็ง
ชิ่งๆ [เอฟเฟกต์ขำขัน]
[บัว] ทรัพย์ ถ้าเธอรู้สึกไม่สบาย
ไปให้ลุงหมอตรวจหน่อยก็ดีนะ จะได้กินยา
ตอนนี้ ทั้งสำนักดาบน่ะ เขาติดกันหมดแล้วนะ
หา แล้วแม่ผาดล่ะ
แม่ผาดเป็นเยี่ยงไร ติดกับเขาหรือไม่
[ทองอ้น] แม่ผาดไม่ติด แต่ต้องคอยดูแลพวกนั้นอยู่
ทั้งเรื่องอาหาร เรื่องยา
จริงรึ
น่าอิจฉาพวกนั้นเสียจริง
มีแม่ผาดคอยดูแลใกล้ๆ
[ทองอ้น] เดี๋ยวข้าจะตรวจให้เอ็งเอง
[ดนตรีเจ้าเล่ห์]
[ทองอ้น] อ้าว
- หายไปไหนแล้ววะ - [บัว] อ้าว
[ผาด] น้าเทิ้ม ไอ้เนียง ลุกขึ้นมากิน…
ไอ้ทรัพย์
นี่ เอ็งมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรฮะ
[ผาด] แล้ว…
ออกไปเดี๋ยวนี้เลย
นี่มันที่พักผู้ไข้ เอ็งมาอยู่ได้อย่างไร ออกไป
- [ทรัพย์] ข้าก็ไม่สบายเหมือนกันจ้ะ - [ผาด] หือ
[ทรัพย์] แม่ผาดให้ยาข้าทีนะจ๊ะ
[ผาด] แล้วเอ็งไม่สบายตั้งแต่เมื่อไหร่
ทำไมเอ็งถึงไม่กลับบ้าน
ไปให้คนที่บ้านเอ็งดูแลสิ
[ทรัพย์] ที่บ้านข้าก็รังเกียจข้า
ข้าจึงมาอยู่ที่นี่เยี่ยงไรจ๊ะ
[เนียง] โกหก
เอ็งขึ้นมานอนบนนี้
เพราะเอ็งอยากใกล้ชิดนางผาดมัน
เอ็งบอกข้าเอง
[เอฟเฟกต์ทะเล้น]
[ทรัพย์] ถ้าเอ็งพูดจาดีๆ ข้าให้ไพหนึ่ง
[เนียงพูดเสียงเศร้า] ผาด ช่วยมันด้วยนะ
มันป่วย มันไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้ว
[เทิ้ม] ไอ้โกหก
ไอ้นี่ มันติดสินบนไอ้เนียง
[ทรัพย์] ถ้าน้าช่วยข้า ข้าให้ไพหนึ่ง
[เทิ้ม] อู้หู น่าสงสาร หือ
เนี่ย ถ้าหากว่าแม่ผาดไม่ดูแลมันนะ
มันต้องตายแน่ๆ เลย
ถือว่าเอาบุญเถอะนะ แม่ผาดจ๋า
[เสียงทรัพย์ไอ] [เทิ้ม] นั่น มันไอใหญ่แล้ว
เดี๋ยวมันตาย หูย [เสียงทรัพย์ไอต่อเนื่อง]
[ผาด] เอ้าๆ
งั้นรออยู่นี่
เดี๋ยวข้าไปเอายามาให้
[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง] สดชื่น
[เสียงไอ] โอ๊ย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ทำกระไรอยู่หรือแม้น
เห็นนั่งทำอยู่ตั้งนานแล้ว
[พระองค์ชาย] อือ
สวยจริง
ฝีมือประณีตขึ้นทุกวัน
[ดนตรีอ่อนหวาน]
ถวายพระองค์ชายเพคะ
ขอบใจนะ
ใส่ไปไหนคนคงเหลียวมองเป็นแน่
แล้วของแม้นล่ะ
นี่เพคะ
ลายเดียวกันเลย
ไม่ทำลายอื่นล่ะ
เวลาที่หนุ่มสาวเขาเป็นแฟนกัน
หมายถึง คนที่เขารักกันน่ะ
เขาก็มักจะทำอะไรที่มันเหมือนๆ กัน
อย่างเช่น ใส่เสื้อเหมือนกัน
เขาก็จะเรียกว่า เสื้อคู่
หรือบางทีก็อาจจะใส่หมวกคู่ สร้อยคู่
หรือว่าแหวนคู่อะไรอย่างนี้
ให้คนเขาได้รู้กัน ว่าเราน่ะรักกัน
[บัว] น่ารักดีเนอะ
หม่อมฉัน…
ปักอย่างอื่นไม่เป็นเพคะ
ไม่เป็นไร
ใส่เหมือนกัน
เป็นคู่กัน
ก็น่ารักดี
[ดนตรีโรแมนติก]
[เสียงทั้งคู่หัวเราะคิกคัก]
[เทียบ] คุณพี่
คุณพี่เจ้าคะ
คุณพี่
คุณพี่รู้หรือยังเจ้าคะ
ว่าพวกนักดาบเนี่ย ติดไข้กันยกสำนักเลย
รู้แล้ว
รู้แล้ว แล้วทำไมยังทำเป็นนิ่งเฉย
ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่หรือเจ้าคะ
เฉยเสียที่ไหน
ข้าก็ให้คนจัดหยูกยาให้พวกเขาแล้ว
แม่เทียบจะให้ข้าทำกระไรอีก
หือ ก็บ้านเราน่ะ มีเด็กเล็ก
ถ้าติดขึ้นมาก็เป็นเรื่องนะเจ้าคะ
ก็แค่อย่าไปสุงสิงกับพวกเขา ก็ไม่ติดแล้ว
แม่เทียบอย่าเป็นกังวลจนเกินเหตุ [เสียงเทียบถอนหายใจ]
ประเดี๋ยวจะเป็นโรคประสาทก่อนเป็นโรคอื่น
[ดนตรีเบาสมอง]
- ไป พ่อทองแท้ - จ้ะพ่อ
[เสียงถอนใจ]
- นี่ นังเผือก - เอ่อ เจ้าคะ
ข้าเนี่ย เหมือนคนเป็นโรคประสาทรึ
[เอฟเฟกต์เจื่อน] อ๋อ
เอ่อ จะให้ตอบจริงๆ เหรอเจ้าคะ
อ้าว ก็จริงน่ะสิ ตอบมาดีๆ นะ
ว่าข้าเนี่ย เหมือนคนเป็นโรคประสาทหรือไม่
เอ่อ…
อ่อ เหมือน… [ทำเสียงคิด]
[อ้ำอึ้ง] ไม่เหมือนน่ะเจ้าค่ะ
เออ แล้วไป
เจ้าค่ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
บัว
เอ็งไปเอาถาดยา กับแก่นจันทน์ขาว
บนกระด้งแรกมาให้ข้าที
อือ โอเค
[บุญ] แม่บัว
- [บัว] หือ - ข้ามาเอายา
รอแป๊บหนึ่งนะ ใกล้เสร็จแล้ว
- นั่งรอไปก่อน - [บุญ] จ้ะ
อุ้ย มาจ้ะ ข้าช่วย
ไม่เป็นไรๆ
[บัว] นั่งเถอะ
อย่าลืมนะ ว่าเธอเป็นคนต้องเฝ้าระวัง
[บุญ] อ๋อ ขอโทษทีจ้ะ
[ดนตรีเบาสมอง]
เอ้า มาแล้ว
[บุญ] เหนื่อยไหมจ๊ะ แม่บัว
ไม่เลย
งานเบาๆ ช่วยทองอ้นก็สนุกดี
นี่เอ็ง
แล้วพวกเอ็งเป็นอย่างไรบ้าง อาการดีขึ้นบ้างไหม
[บุญ] ดีขึ้น
บางคนก็ไม่มีอาการแล้ว
ขอบใจเจ้าที่ช่วยพวกเราไว้
จะขอบใจทำไม คนอยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ
[เสียงพัดเตา]
[บุญ] ขอบใจนะจ๊ะ แม่บัว
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
จ้ะ ฉันก็ดีใจที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก
มา ฉันช่วย
เราไปที่โรงพระโอสถเลยใช่ไหมจ๊ะพ่อ
ใช่
[ข้าหลวง] หมอๆ
เร่งไปดูอาการเจ้านายข้าที
เจ้าจอมแหวน เจ้าจอมแหวนมีไข้ อาการหนักเลยทีเดียว
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[เสียงไอสำลัก]
[เสียงไอต่อเนื่อง]
เจ้าจอมแหวนน่ะ ท่านสิ้นเสียแล้ว
ข้าต้องเข้าเฝ้าเสด็จเจ้ากรมหมอ
[เทียบ] คุณพี่จะมีความผิดหรือเจ้าคะ
ทองแท้ไม่ได้กลับมาด้วยเหรอเจ้าคะ
ลูกอิฉันหายไปไหน
[ชาวบ้าน] หมอๆ
พี่ข้าต้องไม่เป็นอะไร
เราไปตามหาพี่ทองแท้ด้วยกัน
[ผู้ชาย] มีใครรู้จักชายผู้นี้ไหม
มีคนพบศพเขาสิ้นลม
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.