All language subtitles for Royal Doctor_S01E13_Episode 13.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]

แล้วเขารักษาโรคระบาดกันอย่างไร

ด้วยการฉีดวัคซีนป้องกันค่ะ

ข้าอยากเดินทางไปสมัยเอ็งดู

[ทองคำ] ว่าเอ็งพูดจริงหรือไม่

คุณนายสิ้นลมแล้วรึ

- แม่ แม่ - คุณนาย

- [เผือก] คุณนายเจ้าขา - แม่

สันดานฉันมันก็เป็นอย่างนี้แหละจ้ะ

คงเอาดีอย่างใครเขาไม่ได้

ปากดีนัก

- [พิกุล] คุณพี่ คุณพี่อย่า - [ทองอิน] คุณปู่อย่าตีอาทองอ้น

[บัว] นี่ เธอเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม

เขาแค่ดึงมือ คนเป็นลมก็ฟื้นเลยน่ะ

ทำไมพ่อหมอถึงต้องเอาผ้า มาปิดหน้าปิดตาด้วยล่ะจ๊ะ

ข้าป่วยอยู่บ้าน แต่มีคนพาข้า

มาอยู่ตรงนี้

ใครกันเอาผู้ไข้มาทิ้งไว้ที่นี่

เอ็งมีอาการยังไงบ้าง

ข้าปวดท้องมาก

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงเคาะหน้าท้อง]

ลักษณะท้องป่องพองลมจ้ะพ่อ

กุจฉิสยาวาตากำเริบ

เอายาลมรสร้อน ละลายน้ำมาให้พ่อ

จ้ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงผู้ไข้ครางแผ่วเบา]

[เสียงผู้ไข้ครางระบายลมหายใจ]

[เสียงครางแผ่วเบา]

อาการดีขึ้นแล้วจ้ะพ่อ

[เสียงพะอืดพะอม]

[เสียงกระอักเลือด]

[ดนตรีระทึก]

นอนลงก่อน นอนลง

มีลมอยู่ในน้ำ

ลมเคลื่อน น้ำเคลื่อน

ในท้องไม่ได้มีแต่ลม

แต่มีน้ำอยู่ในท้องด้วย

มารน้ำ มารลม

ตับหย่อนม้ามย้อยเป็นแน่แท้

กษัยลิ้นกระบือ

เร็วเข้าทองแท้ เอายารุโลหิตเน่ามาให้พ่อ

และยาหอม ผสมกับน้ำดอกไม้เทศเป็นกระสาย

[ทองคำ] ยาหอมนะ

- ไม่ใช่ยาลม เร็วเข้า - [ทองแท้] จ้ะพ่อ

[ดนตรีระทึก]

นี่จ้ะพ่อ

จับผู้ไข้นั่ง

ค่อยๆ นะจ๊ะ

ข้าจะไปเอาโคลนแฉะมาให้

โคลนแฉะจ้ะพ่อ

โคลนแฉะจะช่วยทำให้ตับเย็นลง

จากความร้อนอย่างปริมาณมหาศาล

ขอบใจมากจ้ะ พ่อหมอ

ที่ช่วยรักษาข้า

เอ็งยังไม่หาย

[ทองคำ] ข้าแค่บรรเทาให้เอ็งพอมีแรง

ข้าต้องพาเอ็งไปรักษาต่อที่เรือนผู้ไข้ของข้า

เพราะเอ็งเป็นกษัยลิ้นกระบือ

ต้องใช้เวลาในการรักษาอีกนาน

ทองแท้ ช่วยกันพาผู้ไข้กลับบ้าน

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

ฝีมือรุดหน้าดี

ไม่ได้โง่เหมือนเก่าเลยนะ ไอ้ทองคำ

[เสียงห่อหมากพลู]

[ดนตรีหยุด]

[เสียงสะอื้น]

[เสียงสูดสะอื้น]

[ดนตรีตึงเครียด]

ไอ้สุข

เอ็งเป็นอะไรวะ

ไอ้สุข เอ็งร้องไห้ทำไมรึ

หรือว่าพ่อแม่เอ็งป่วย

พ่อแม่มันตายไปนานแล้ว

อ๋อ ที่เอ็งร้องไห้เนี่ย

เอ็งคงคิดถึงพ่อแม่เอ็งล่ะสิ

[เจิด] เอ็งจึงร้องไห้

[หมอเปรื่อง] ไปล้อมวงกันทำไม

มาเตรียมตัวเรียนกันได้แล้ว

กระผมขอลาออกขอรับ

เฮ้ย ลาออกเลยเหรอวะ

บอกเหตุผลของเอ็งมา

[ดนตรีเศร้า]

กระผมบ้านไกล

นี่ก็ฤดูทำนาแล้ว

[สุข] น้องกระผมทำคนเดียวไม่ไหวขอรับ

ผมขอลาออกไปทำนาขอรับ

น้องมันป่วย เป็นเยอะด้วย

อ้าว แล้วทำไมมันไม่บอกครูไปวะ

มันคงไม่กล้าบอก

เอ็งก็บอกแทนมันเสียสิ

กล้าลาออก แต่ไม่กล้าบอกเหตุผลครู

มีเหตุผลของเอ็งเท่านี้หรือ ไอ้สุข

น้องมันป่วยขอรับครู

น้องเอ็งป่วย

แค่เรื่องนี้เท่านั้นรึ

[ดนตรีเศร้า]

มันมีกันแค่สองพี่น้องขอรับครู

ทำงานหนักกันทุกวัน

อาหารการกินก็จะไม่ค่อยสู้ดี

ครูสงสารมันเถอะ ช่วยไปดูน้องมันทีขอรับ

[เสียงไอ]

นอกจากไอเรื้อรังมาร่วมเดือนแล้ว

มีอาการอะไรอื่นอีกบ้างรึ

กินไม่ค่อยได้

มีไข้

หายใจติดๆ ขัดๆ น่ะขอรับ

[เสียงสินหายใจแรง]

[เสียงไอสำลัก]

[เสียงหายใจถี่แรง]

ไอ้สิน

ครู น้องกระผมเป็นอะไรหรือขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงร้องเจ็บปวด]

[เสียงสินร้องเจ็บปวดดังต่อเนื่อง]

[เสียงครางร้องไห้] [สุข] ไอ้สิน

[เสียงสินร้องและเสียงสุขร้องไห้]

สรุปน้องกระผมเป็นอะไรหรือครับครู

[เสียงสินร้องครางเจ็บปวด]

ฝีในท้อง

แล้วต้องรักษาเยี่ยงไรหรือครับครู

กระผมจะเป็นผู้ช่วยให้เอง

[เสียงสินหอบหายใจ]

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงสินหอบหายใจแรง]

[เสียงสินและสุขร้องไห้] ไอ้สิน

[ทองอ้น] ครู

ตกลงมันยังไงกันหรือขอรับ

รักษาได้หรือไม่

จะว่าได้ก็ได้

จะว่าไม่ได้ก็ไม่ได้

[เสียงพ่นลมหายใจ] อาการมาถึงระยะนี้แล้ว

ตัวยาที่จะใช้รักษามีหลายชนิด

แต่มีตัวสำคัญเพียงตัวเดียวเท่านั้น

คืออะไรหรือขอรับครู

เห็ดนมเสือ

เห็ดนมเสือ

กระผมจะไปหาเองขอรับ

เอ็งหาไม่ได้ดอก

เพราะมันเป็นเห็ดที่หายากยิ่ง

แล้วราคาก็สูงเอาการ

กระผมจะไปขออัฐพ่อขอรับ

มีเงินก็ซื้อไม่ได้ดอก

เห็ดนมเสือ

เป็นเห็ดที่เกิดจากน้ำนมของเสือแม่ลูกอ่อน ที่หยดลงดิน

แล้วจึงเกิดเป็นเห็ดชนิดนี้ขึ้น

มีอยู่เฉพาะในป่าลึกทางปักษ์ใต้

พวกเงาะป่าเท่านั้นที่จะเก็บเอาออกมาได้

มันไม่ได้มีขายตามตลาดให้เอ็งซื้อดอก

เพราะเหตุผลนี้หรือขอรับ

ที่ว่ารักษาไม่ได้

เอ็งได้ยินอย่างที่พ่อได้ยินหรือไม่

ที่เขาถูกลากออกจากบ้าน

แล้วมาทิ้งไว้กลางทางหรือจ๊ะ

ใช่แล้ว

ใครกันที่มันทำเช่นนี้

มันมีจุดประสงค์อันใดกันแน่

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

เอาล่ะ

เราคงยังไว้ใจใครไม่ได้

คอยดูแลผู้ไข้ ให้เขาอยู่ที่เรือนรักษาของเราไปก่อน

เขาอาจจะมีศัตรูที่ไหนก็ได้

ฝากพวกบ่าวให้คอยดูแลเขาด้วย

จ้ะพ่อ

ฝีในท้องเหรอ

แล้วมันส่วนไหนของท้องล่ะ

กระเพาะ ลำไส้ ตับ หรือว่าในช่องท้อง

ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่ครูบอกว่าเพราะมีฝีในท้อง จึงทำให้ไอออกมาเป็นโลหิต

ไอออกมาเป็นเลือด

ก็มีหลายสาเหตุนะ

[บัว] แต่ว่าเท่าที่ฟังเธอเล่ามาเนี่ย

ฉันว่าน่าจะเป็นปอดนะ ที่มีปัญหา

เออ แล้วเธอได้ถามน้องของสุขไหม

ว่าเขามีอาการเจ็บหน้าอกร่วมด้วยหรือเปล่า

ไอ้สุขไม่ได้บอก

น้องของไอ้สุขก็ไม่ได้บอกเหมือนกัน

[ดนตรีตึงเครียด]

ถ้ามีเครื่องเอกซเรย์ แล้วเจอ

แล้วนำชิ้นเนื้อไปตรวจ ก็จะรู้ชัวร์ๆ ว่าเป็นอะไรกันแน่

เครื่องอะไรของเอ็งนะ

เครื่องดูอวัยวะภายในน่ะ

ของร่างกายทั้งหมดเลย

จะมีซีทีสแกน เอ็มอาร์ไอ เอกซเรย์

เราก็จะเห็นข้างในหมดเลย ว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า

เหมือนคนมีตาทิพย์อย่างนั้นรึ

เอ่อ ประมาณนั้นแหละ

มหัศจรรย์เสียจริง

ถ้าอย่างนั้นเอ็งก็ทำเครื่องอย่างที่เอ็งว่า มาสักเครื่องสิ

จะบ้าเหรอ ฉันเรียนหมอนะ

ไม่ได้เรียนวิศวกรรมชีวการแพทย์เสียหน่อย

ถ้าอย่างนั้น

ข้าก็คงต้องใช้วิธีเท่าที่มีวันนี้

วิธีไหนล่ะ

เห็ดนมเสือ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

แล้ว จะหาจากไหนล่ะ

ก็ครูบอกว่าหายากมากไม่ใช่เหรอ

ข้ารู้ ว่าที่ไหนมี

จะไปไหน

เมื่อวานฉันมาเรียน วิชาเภสัชกับครูหมอเปรื่องน่ะจ้ะ

ฉันลืมกระดานชนวนไว้ข้างใน ขอเข้าไปเอาหน่อยนะจ๊ะ

ไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันโดนด่าเปิงเป็นแน่จ้ะ

แล้วเอ็งล่ะ

ข้ามาช่วยมันหาจ้ะ ไอ้ทองอ้นมันตาบอดกลางคืน

รีบๆ เข้าล่ะ

- ขอบใจจ้ะ - ขอบใจจ้ะ

หือ เอ็งว่าเราจะรอดไหมวะ

ยามยืนแข็งขันขนาดนั้น

รอดมาแล้วตั้งหลายด่านกว่าจะมาถึงนี่

ต้องให้รอดไปตลอดสิวะ

ตาเอ็งแสดงฝีมือ เอาให้แนบเนียนนะเว้ย

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงถอนหายใจและเสียงจิ๊ปาก]

[เจิด] มันไปไหนนะ

[เสียงเจิดครางในลำคอ]

เอ่อ พี่จ๊ะ เมื่อวานฉันมาเรียนตรงนี้

ฉันลืมกระดานชนวนไว้ ไม่ทราบว่าพี่เห็นบ้างไหมจ๊ะ

ทำหายตรงนี้รึ

ไม่น่ามี ใครคงเก็บไปแล้วกระมัง

[ทำเสียงร้องไห้]

[เอฟเฟกต์เสียงวืด]

[ทำเสียงร้องไห้ต่อเนื่อง]

ฉันต้องตายแน่ๆ เลยจ้ะพี่จ๋า

[เจิด] ครูต้องไล่ฉันออกจากสำนัก

พ่อแม่ฉันต้องไล่ออกจากบ้าน

แค่กระดานชนวนแผ่นเดียว ฉันก็รักษาไว้มิได้

แค่กระดานชนวนหาย มันต้องขนาดนั้นเลยรึ

[เสียงเจิดร้องไห้] ไปหาซื้อเอาใหม่สิ

ไม่ได้หรอกจ้ะ

กระดานชนวนแผ่นนั้นน่ะ

ฉันจดสิ่งสำคัญไว้มากมาย

[เจิด] ถ้าเกิดฉันหากระดานชนวนแผ่นนั้นไม่เจอ

ชีวิตฉัน ต้องสูญสิ้นแน่ๆ จ้ะ

[เสียงครางร้องไห้]

- พี่ช่วยฉันหาได้ไหมจ๊ะ - [ยาม] เฮ้ย

ข้าทำหน้าที่เฝ้าประตู

จะไปช่วยเอ็งหาของได้อย่างไร

[ทำเสียงสะอื้นขาดห้วง]

[เสียงร้องไห้โฮ] เอ้าๆ

เออๆ ไม่ต้องร้อง ไม่ต้องร้อง

[เสียงตะโกนร้องไห้ดัง]

ข้าจะช่วยเอ็งหาแถวๆ นี้นะ

ไปไกลไม่ได้นะ

ขอบคุณจ้ะพี่จ๋า

เอ่อ ฉันว่า

ฉันลืมไว้แถวๆ นี้จ้ะ

ไม่แน่ใจ

[เจิด] ประมาณแถวๆ นี้จ้ะพี่จ๋า

ไหนล่ะ [เจิดทำเสียงคิด]

ฉันก็จำไม่แม่นจ้ะ ว่าอยู่ตรงนี้หรือเปล่า

[ทำเสียงคิด] วันนั้น

ฉันคลับคล้ายคลับคลาว่าฉันลืมไว้แถวนี้

แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่า

ฉันลืมไว้ตรงนี้หรือเปล่า

[ดนตรีลุ้น]

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ตะคอก] ทำอะไรกัน [เสียงเจิดครางตกใจ]

[พูดตะกุกตะกัก] ครูหมอเปรื่อง

ข้าถามว่าทำอะไรกัน

คือ คือ…

กระผมลืมกระดานชนวนไว้

ก็เลย มาให้พี่ยามช่วยตามหาขอรับ

จะมาหาตรงนี้ได้เยี่ยงไร

ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม

[หมอเปรื่อง] ไปหาที่อื่นไป

[ตะกุกตะกัก] ขอรับ

[ดนตรีระทึก]

ขอบคุณขอรับ

[เสียงครางวิตกกังวล]

โอ๊ย แย่แล้วไอ้ทองอ้น

อู๊ย

ซวยชะมัด

[เสียงผลักประตู]

นี่ เอ็ง ทำไมประตูถึงเปิดไม่ออก

เหมือนถูกลงดาลจากข้างใน

เป็นไปไม่ได้นะขอรับ ท่านหมอ

ไม่มีใครอยู่ข้างใน กระผมเปิดให้ขอรับ

[เสียงขยับดันประตู]

น่าจะเพราะฝนตก ประตูเลยบวมขอรับ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[หมอคม] ป่วยหนักเลยรึ

ขอรับ

เช่นนั้น ไปเบิกตัวยามาเถิด

ยา มีไว้เพื่อช่วยชีวิตคน

ยาหาใหม่ได้

แต่ชีวิตคนน่ะ

ตายแล้ว ชุบชีวิตใหม่ไม่ได้แล้ว

ขอรับ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ไอ้ทองอ้นเอ๊ย

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

[ทองอ้น] ไอ้สุข

น้องเอ็งเป็นเยี่ยงไรบ้าง

พวกข้าพยายามช่วยแล้ว แต่ทำไม่สำเร็จ

ข้าขอบใจพวกเอ็งทั้งสองคนมากนะ ไอ้ทองอ้น ไอ้เจิด

แต่ว่าไม่จำเป็นแล้วล่ะ

ทำไมวะ

[ดนตรีเศร้า]

ไอ้สุข

เอ็งอย่าบอกนะว่าน้องเอ็งตายแล้ว

เอ่อ…

ไม่เป็นไรนะไอ้สุข

[เจิด] เอ็งเหลือตัวคนเดียวแล้ว

พวกข้าจะมาเยี่ยมเอ็งบ่อยๆ

ไม่ต้องห่วงนะ

อ้าว

เอ็งจัดสำรับให้ใครเล่า

ให้น้องข้า

โธ่ ไอ้สุข

น้องเอ็งยังไม่ทันได้กินเลย ก็มาด่วนจากไปเสียแล้ว

เอ่อ… [เสียงเจื่อนๆ ]

[สิน] อ้าว มาพอดี มากินข้าวด้วยกันสิ พี่ทองอ้น

[ดนตรีชวนขนลุก]

[เจิด] ข้าแว่วเหมือนเสียงน้องเอ็ง

ใช่ นั่นเสียงน้องข้า

[เจิด] เฮี้ยนขนาดนั้นเลยเหรอวะ

[เสียงเจิดร้องตกใจกลัว]

[เสียงร้องโวยวาย] ผี ผีน้องเอ็งมาหลอกข้า

เอ่อ อุ๊ย [เสียงสุขหัวเราะเจื่อนๆ ]

- เอ่อ คือ ข้าจะบอกอยู่พอดี - [เจิด] หา

น้องข้าหายดีแล้ว

[หมอเปรื่อง] หายแล้วรึ

[เสียงตกใจและเสียงขยับลุก]

ครูเปรื่อง

- ไหว้จ้ะ - [เจิด] ไหว้จ้ะ

[สุข] ไหว้จ้ะ

ข้าจะมาช่วยรักษา

ขอบคุณนะจ๊ะ ครู

แต่…

น้องกระผม อาการดีขึ้นแล้ว

[สุข] เมื่อตอนเช้ามืด ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ตอนนี้มีแรงลุกไปทำนู่นทำนี่

ข้าเตือนก็ไม่ฟัง

หายได้เยี่ยงไร

เมื่อวานยังนอนซมอยู่เลย

[เจิด] เป็นไปได้อย่างไรจ๊ะเนี่ย

เป็นไปได้สิ

ข้าเองก็แปลกใจ

เมื่อคืน มีหมอใจดีผ่านมาแถวนี้พอดี

ก็เลยขึ้นมาดูอาการ แล้วก็ต้มยาให้น้องข้ากิน

[สุข] เพียงแค่คืนเดียว

น้องข้าก็ลุกไปไหนมาไหนได้เลย

เพียงคืนเดียว

วิเศษขนาดนั้นเชียวรึ

ท่านหมอชื่ออะไร

ท่านไม่ได้บอกข้าไว้

พอท่านรักษาเสร็จ ท่านก็ไป

ขนาดใบหน้าข้ายังไม่ได้เห็นเลย

เพราะท่านเอาผ้าคลุมหัวไว้

มีผ้าโพกหัวด้วยเหรอ

ต้องเป็นคนเดียวกันแน่ๆ เลย

[ดนตรีตึงเครียด]

เอ็งหมายความว่าเยี่ยงไร คนเดียวกัน

เอ็งเคยเจอรึ

ใช่ เขาเป็นหมอที่เก่งมากเลยนะ

เขาเคยช่วยชีวิตผาดไว้

และฉันกับผาดก็เจอเขาที่ตลาดวันก่อนด้วย

เอ็งรู้ได้เยี่ยงไรว่าเขาเก่งมาก

ก็เห็นกับตาน่ะสิ

เขาจับมือคนเป็นลม แป๊บเดียวก็ฟื้นเลยนะ

[บัว] คนเห็นกันทั้งตลาดเลย

และที่เขาต้องโพกผ้าไว้เนี่ย

เพราะว่าเขาเป็นรอยแผลเป็นจากโรคฝีดาษ

นี่ เขารักษาตัวเองจนหายด้วยนะ

- จริงรึ - [บัว] อือ

ข้าอยากจะเจอ ข้าจะเจอได้เยี่ยงไร

ก็คงต้องดวงแหละ

แต่ เท่าที่ฉันดูแล้ว

ฉันว่าเขาดูเป็นคนแปลกๆ ยังไงไม่รู้

[ดนตรีตื่นเต้น]

แล้ว ทำไมเธอถึงอยากเจอเขาล่ะ

ข้าอยากเห็นวิชาจากเขา

นี่ไง ว่าแล้ว

แล้วเอ็งจำได้หรือไม่ ว่าหน้าตาท่านเป็นอย่างไร

จำได้สิ ถ้าไม่ได้โพกผ้า หน้าก็จะเป็นหลุม

มีคนเดียวนั่นแหละ

[ผู้หญิง 1] โห นี่ นี่ตรงนี้

- [ผู้หญิง 2] ที่เล่ามามันจริงหรือเปล่า - จริงสิวะ

[ผู้ชาย] เมื่อก่อนข้าตกต้นตาลเนี่ย เดินไม่ได้เป็นเดือน

เนี่ย หมอจับข้าแล้วดึงขาแก๊กเดียวนะ

- [ผู้หญิง 2] อือ - [ผู้ชาย] แล้วให้ยามาทา

เดี๋ยวนี้เป็นไงเนี่ย ดูๆ

เนี่ย ข้าเดินคล่องปร๋อกว่าเก่าด้วยซ้ำ เห็นไหม

น้าๆ นี่น้ากำลังพูดถึงหมอที่โพกผ้าใช่ไหมจ๊ะ

เออสิวะ จะมีใคร

[ผู้ชาย] ตอนนี้ ทั้งตลาดนะ

- เขาคุยแต่เรื่องท่านกันทั้งนั้น - ใช่ๆ

ท่านรักษาให้นะ ตั้งหลายบ้านแน่ะ

แล้ว มีใครพอจะรู้ไหมจ๊ะ ว่าท่านพักอยู่ที่ใด

[ผู้หญิง 1] ถ้าเรื่องนี้ไม่มีใครรู้นะ

แต่ถ้าบ้านไหนที่มีคนป่วยนะ

[ผู้หญิง 1] ท่านจะไปหาของท่านเอง อย่างกับรู้แน่ะ

[เสียงจิ๊ปาก] เหมือนหมอเทวดาเลย

- [ผู้หญิง 2] อุ๊ย เหมือนเทวดาเหรอ - [ผู้ชาย] เออ

หรือว่าท่านจะเป็นหมอเทวดาจริงๆ วะ

- [ผู้หญิง 1] นั่นสิ - [ผู้หญิง 2] เล่าให้ฟังซิ

ข้าอยากป่วย

อย่าบอกนะ ว่าจะลงทุนป่วย

เพื่อไปเจอหมอเทวดานั่นน่ะ

ก็มันเป็นวิธีเดียวนี่

[เสียงถอนหายใจและจิ๊ปาก]

เราไปเฝ้าตามบ้านที่มีคนไข้ก็พอไหม

ไม่ต้องลงทุนป่วยเอง

เออ

เอ็งนี่ก็ฉลาดดีนี่

[เอฟเฟกต์ขำขัน] อือ ไป ไปดูทางนู้นไป

[ดนตรีตื่นเต้นท้าทาย]

เอ็งต้องมาพิสูจน์ฝีมือกับข้า

ข้าจะไปหาผู้ไข้มา

แล้วเอ็งกับข้ามารักษาแข่งกัน

จะทำการนี้ไปเพื่ออะไร

ข้าไม่มีวันเอาความเจ็บปวดของผู้คน มาเป็นเรื่องล้อเล่นเด็ดขาด

หรือว่าเอ็งไม่มั่นใจในฝีมือ

กลัวแพ้ข้าอย่างนั้นรึ

บ้านเราเป็นบ้านหมอ

มีหน้าที่รักษาคน

การประลองฝีมือถ้าพลาดพลั้ง นั่นหมายถึงชีวิตคน

[ทองแท้] ผิดวิสัยหมอที่จะกระทำเช่นนั้น

พ่อข้าไม่มีวันทำดอก

[เสียงหัวเราะหึ] ก็พ่อเอ็งมันขี้ขลาดยังไงล่ะ

ความรู้ด้านการแพทย์ ไม่ได้มีเอาไว้แข่งขันเอาแพ้เอาชนะกัน

เอ็งไปหาคนอื่นเถิด

[ทองคำ] ทางที่ดี

อย่าหาทำเสียจะดีกว่า

มึงไม่ต้องมาสอนกู

สันดานไม่เคยเปลี่ยน

กลับกันเถิด

ไอ้ขี้ขลาด

[ดนตรีตึงเครียด]

ขี้ขลาดจริงโว้ย

พ่อเคยมีเรื่องกับเขามาก่อนรึ

[ทองแท้] คนที่มีความคิดพิลึกเยี่ยงนี้

ไม่สมควรเรียกตัวเองว่าหมอ

ชีวิตคน จะเอามาประชันขันต่อกันได้เยี่ยงไร

ประเดี๋ยวนะ

คนที่มาท้าพ่อกับพี่

เขาโพกผ้าปิดหน้าปิดตาใช่ไหม

ถูกต้อง

ทำไมเอ็งถึงรู้

ใช่แล้ว ต้องเป็นหมอเทวดาเป็นแน่

ไปเรียกมันว่าหมอเทวดาทำไม

หมอเทวดาที่ไหนจะเอาชีวิตของคนมาเป็นเดิมพัน

ก็เขารักษาชาวบ้านไม่ว่าโรคใดๆ

เพียงข้ามคืนอาการก็ดีขึ้นทันตา

พ่อกับพี่เจอเขาที่ใดจ๊ะ

ฉันอยากจะเจอเขาเสียจริง

หยุดเลยนะไอ้ทองอ้น

อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับคนพรรค์นั้นเด็ดขาดเลยนะ

ทำไมล่ะพ่อ ฉันว่าเขาเก่งดีออก

แถมยังดูลึกลับ

ต้องมีวิชาพิสดารเป็นแน่

ฉันอยากจะรู้จักกับเขาไว้จ้ะ

คนที่รักษาคนป่วยไข้ให้หายภายในชั่วข้ามคืนได้

ไม่ได้ใช้ยาอย่างพวกเราดอก

[ทองคำ] อาจจะเป็นยาผีบอก

ไม่ก็เล่นคุณไสยมนตร์ดำ

หากเอ็งเข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่เพียงนิด เอ็งอาจจะถอนตัวออกมาไม่ได้

ก็ถ้ามันรักษาคนหายได้ ก็ไม่เห็นต้องสนใจเลยนี่พ่อ

ว่ามันเป็นยาผีบอกหรือว่ายาเทพบอก

จะเป็นมนตร์ขาวมนตร์ดำไม่ใช่รึพ่อ

[เสียงกระแทกไม้] ต้องสนสิวะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

เพราะอะไรที่มันเริ่มต้นด้วยวิธีที่ผิด

ผลที่ตามมามันก็ต้องผิดอยู่วันยังค่ำ

[ทองคำ] ถึงตอนแรกมันอาจจะดูดี

แต่ต่อมา ความเน่าหนอนมันก็ต้องปรากฏ

เอ็งคอยดูไว้เถิด

พวกที่ให้มันรักษา ต่อไปจะเป็นเยี่ยงไร

จ้ะพ่อ

ไอ้สุข ข้าขอดูยา ที่หมอเทวดาเขาจ่ายให้น้องเอ็งที

เออ ได้ๆ

- [ทองอ้น] ขอบใจเว้ย - เอ็งมีอะไรวะ ไอ้ทองอ้น

[ดนตรีตื่นเต้นระทึก]

เฮ้ย เอ็งทำอะไร

อื้อหือ โคตรฝาดเลย

เอ่อ ใช่ น้องข้าก็บอกว่ามันฝาดมาก

แต่ก็ต้องทนกิน เพราะกินแล้วมันหาย

นี่แหละยาที่หมอให้ข้ามากินเช้าเย็น

[ทองอ้น] อื้อหือ

[เสียงทองอ้นถ่มน้ำลาย]

[เสียงเป่าริมฝีปาก]

โอ้โห โคตรฝาดเลย

[ทองแท้] ไม่ว่าจะรักษาโรคใด

ก็ใช้ยาขนานเดียวกันทั้งหมดรึ

จะกี่คนก็ขนานเดียวกันหมด ไม่ผิดเป็นแน่

รสฝาดอย่างเหลือร้ายเลยล่ะ

อย่างนั้นก็ใช่แล้ว

ยาผีบอก

ยาผีบอก มันคืออะไรรึพ่อ

ยี่สิบปีก่อน

มีหมอหลวงคนหนึ่ง รักษาผู้ไข้ทุกคนด้วยยาขนานเดียว

แต่ทุกคนกลับหายอย่างรวดเร็ว

[ทองคำ] หมอหลวงต่าง ทึ่งในความวิเศษของยา

แต่พอถามถึงส่วนประกอบ มันกลับเก็บงำไม่ยอมบอกใคร

[ทองคำ] พอเวลาผ่านไป

ผู้ไข้ทุกคน กลับมาล้มเจ็บด้วยอาการประหลาด

เราจึงรู้ได้ว่ามันเป็นยาผีบอก

แล้วหมอหลวงผู้นั้น ตอนนี้เขาอยู่ไหนแล้วพ่อ

ก็คนที่มาท้าเราวันนั้นนั่นแหละ

เขาเคยเป็นหมอหลวงพร้อมพ่อดอกรึ

[ดนตรีเร้าใจ]

ผีที่ไหนจะมาบอก

แล้วมาบอกยังไง บอกในฝันเหรอ

ฉันไม่เชื่อ

ก็พ่อข้าว่ามาอย่างนั้น

บัว ในยุคของเอ็ง มียาที่รักษาได้ทุกโรคเยี่ยงนี้หรือไม่

ก็มียาอยู่ตัวหนึ่งนะ ที่รักษาได้หลายโรค

แต่ว่าก็เกิดอันตรายได้ ถ้าใช้เป็นปริมาณมาก

และก็เป็นเวลานานๆ น่ะ เขาเรียกว่าสเตียรอยด์

อย่างนั้นรึ

จะเป็นไปได้ไหม ว่าหมอผู้นั้น จะใช้ตัวยาอย่างที่เอ็งว่า

ฉันไม่แน่ใจว่าสมัยนี้เขามีสเตียรอยด์แล้วหรือยัง

แต่ถึงจะมีแล้ว เขาจะเอามาจากไหนล่ะ

สรรพวัตถุทั้งหลาย มันเกิดขึ้นมาพร้อมกับแผ่นดินนี้อยู่แล้ว

อยู่ที่ว่าใครจะไปค้นพบเจอมันก่อน

เขาอาจจะทดลองปรุงยาจนเจอเข้าก็ได้

แต่ถ้าเป็นสเตียรอยด์จริง ทุกคนที่เขารักษาอยู่…

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

ไอ้ผล

เอ็งพาใครมารึ

ข้าบอกให้เอ็งไปพาหมอเทวดามาไม่ใช่รึ

คนนี้แหละขอรับหม่อม หมอเทวดา

รักษาชาวบ้านหายมานักต่อนักแล้ว

[ดนตรีตึงเครียด]

ถ้าหม่อมไม่ไว้ใจข้า

ข้าก็ขอลา

เอ่อ ประเดี๋ยว

ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจดอก

[หม่อมต่วน] ฉันรู้ว่า

ความรู้ความสามารถของคน จะวัดจากรูปลักษณ์ภายนอกคงไม่ได้

[หม่อมต่วน] ไหนท่านว่ามาทีรึ

ว่าจะรักษาอาการปัปผาสังพิการ ของเสด็จได้อย่างไร

[หมอทัด] ขวดนี้ขวดเดียวพระองค์

ใช้ทั้งเสวย

ทั้งสูดดมทางพระนาสิก

เขาเรียกว่ายาอะไรรึหมอ

ยาที่ไม่มีชื่อ

ประหลาดจริง มีด้วยรึ

ยาที่ไม่มีชื่อเรียก

ช้างป่าที่ทรงพลังที่สุด

ก็ไม่ได้มีใครไปตั้งชื่อให้มัน

[หมอทัด] มันก็ยังคงเป็นช้างป่า ที่ทรงพลังที่สุดอยู่นั่น

และยาที่ดีที่สุด

แม้ไม่มีชื่อเรียก

ก็ไม่ได้ทำให้สรรพคุณของมันด้อยลงไปนี่ขอรับ

หมอแน่ใจนะ

ว่ายานี้จะรักษาโรคเรื้อรังของฉันให้หายได้

ฉันเป็นโรคนี้มาตั้งแต่เกิด

ไม่ว่าหมอหลวงคนไหน

หรือว่ายาขนานไหนฉันก็ลองมาหมดแล้ว

[พระองค์ชาย] แต่ก็ไม่หายขาดเสียที

เขาเรียกว่าเป็นอุปปาติกะโรค

หาสาเหตุไม่ได้

พระองค์ต้องทรงลองโอสถของกระหม่อม

แล้วพระองค์จะทรงรู้

ว่าหมอหลวงทั้งกรม

มีความรู้น้อยเกินกว่าที่จะเป็นหมอ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[สุข] เอามานี่ เอ็งจะบ้าหรือไอ้ทองอ้น

มันเป็นยาพิษ เดี๋ยวน้องเอ็งจะทรุด เอามา

- ไม่ได้ - ปล่อย ไอ้สุข

- ไม่เอา นี่ของน้องข้า - ปล่อย

- เอ็งเชื่อข้าเถอะ ปล่อย - [สุข] เอ็งอย่าทำอย่างนี้

[เสียงยื้อยุดกัน] ทะเลาะอะไรกันพี่

ก็ไอ้ทองอ้นน่ะ มันจะเอายาเอ็งไปทิ้ง

เฮ้ย อย่านะพี่

เฮ้ย โธ่ อะไรของเอ็งวะ

[เสียงเซเสียหลัก] [ทองอ้น] เฮ้ยๆ เฮ้ย เป็นอะไร

เอ็งนั่งก่อน นั่งก่อน

- พี่ไม่ต้องมายุ่ง - เฮ้ย

อย่ามาทิ้งยาข้า

พี่สุข ขอยาข้าเลย

[สุข] นี่ ไอ้สิน

เฮ้ย ไอ้ทองอ้น

เอ็งต้องบอกข้ามาก่อน ว่าพักนี้เอ็งมีอาการอะไรแปลกๆ บ้างไหม

ไม่มี

กินแล้วก็หายไอ

เอายาข้ามา

แต่ที่เอ็งทรุดตะกี้ล่ะ

ข้าแค่นอนไม่ค่อยพอ

[เสียงสินหอบหายใจแรง]

เอายาข้ามาได้แล้ว

[เสียงสินหอบหายใจ]

เออๆ เอ็งเอาไปเถอะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงดื่มยา]

[สุข] ค่อยๆ ค่อยๆ

[เสียงหอบหายใจแรง]

แล้วมีอาการอะไรแปลกๆ ไหมจ๊ะ

อาการแปลกอะไรวะ ไม่มี

ลองคิดดูก่อนจ้ะ อย่าเพิ่งรีบตอบ

เอ๊ะ ไอ้นี่ อย่ามาซักไซ้ข้า

นอนไม่หลับ หงุดหงิด แล้วก็กินจุ

นี่แหละอาการแปลกของมัน

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

เป็นเหมือนกันทุกคนเลยเหรอ

คล้ายผลข้างเคียงเบื้องต้นของสเตียรอยด์เลย

ถ้าเสี่ยงใช้เป็นเวลานานๆ ก็อาจจะมีผลข้างเคียงอย่างอื่นอีก

เธอต้องห้ามพวกเขานะ

ข้าห้ามแล้ว แต่เขาไม่ฟัง

เขาบอกกินแล้วดีขึ้นจะเลิกทำไม

แล้วถ้าเลิกไปจะให้กินยาอะไร

ถ้ามียาใหม่ ก็จะเลิกยาเก่า

เธอลองไปปรึกษาพ่อเธอดูสิ

มันจะง่ายขนาดนั้นเลยรึ

[ดนตรีตึงเครียด]

[ทองคำ] พระองค์

พระองค์

เสวยโอสถแล้วหรือกระหม่อม

เอ่อ ใช่ เพิ่งดื่มเดี๋ยวนี้นี่เอง

รีบอาเจียนออกมากระหม่อม

โอสถนี้เป็นอันตรายต่อพระวรกาย

จะเป็นอันตรายได้เยี่ยงไร

นี่ยาหอมของหมอทองคำเองนะ

[ดนตรีตึงเครียด]

ใช่หรือไม่

กระหม่อมนึกว่า

พระองค์เสวยโอสถของหมอที่มาวันนี้

[พระองค์ชาย] อ้อ ยานั้น

ฉันยังไม่กล้ากินหรอก

ว่าจะให้หมอตรวจดูก่อน

แล้วที่ว่ามันอันตราย อันตรายจริงรึ

น่าจะเป็นเช่นนั้นกระหม่อม

ไหนบอกว่าเป็นของหมอเทวดา

ก็ถือว่าเป็นโชคดี

ที่ฉันยังไม่เชื่อสนิทใจ

งั้น หมอช่วยตรวจดูที

ว่ามันมีส่วนผสมของอะไรบ้าง

[ดนตรีตื่นเต้น]

ข้าไม่เชื่อดอก

ว่าหมอลึกลับท่านนั้นเนี่ย จะเอายาพิษให้คนอื่นกิน

นี่เอ็งดูข้าสิ ข้าไม่เห็นเป็นกระไรเลย

ก็เธอได้รับมานิดเดียว

ถ้าเธอได้รับเยอะๆ เป็นเวลานานๆ เนี่ย

กระดูกของเธอก็จะเปราะ

[บัว] ตาก็จะเป็นต้อ

แล้วหน้าของเธอก็จะบวมเป็นพระจันทร์เลยนะ

[เสียงอึกอัก] น่ากลัวเยี่ยงนั้นเชียวรึ

ก็ใช่น่ะสิ

ถ้าหมอใช้ยาอันตราย มันก็เกิดอันตรายนั่นแหละ

ทีนี้จะบอกได้หรือยัง

ว่าวันก่อนที่ไปเจอกับหมอคนนั้นน่ะ

คุยเรื่องอะไรกัน

[ดนตรีอึดอัด]

คือ…

เขาให้ข้าเนี่ย คอยจับตาดูหมอทองคำ

ว่าหมอทองคำไปที่ใดบ้าง

หา

จับตาดูลุงหมอ

ทำไมล่ะ

ข้าก็ไม่รู้

ไม่ผิดแน่

ต้องเป็นไอ้ทัดที่เข้าไปถึงในวัง

ไอ้ทัด

พ่อหมายถึงหมอผู้นั้นรึ

ใช่

หม่อมต่วนคงจะไม่รู้ประวัติของมัน

ว่ามันเคยโดนอัปเปหิออกไปจากสำนักหมอหลวง

แล้วเขากลับมาทำไมรึพ่อ

พ่อก็ไม่รู้จุดประสงค์ของมัน

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

ชาวบ้านเจ็บป่วยไม่ยอมรักษา

พอมีหมอเอายาวิเศษมาให้ ก็รีบคว้าเอาไว้

[ทองคำ] โดยไม่รู้ถึงโทษที่แอบแฝงอยู่

ทองแท้

เอ็งไปตระเวนเก็บยาพวกนั้นเอามาให้หมด

แล้วก็ตรวจรักษา จัดยาให้พวกเขาใหม่

ก่อนที่ยาพวกนั้นจะทำอันตรายคนไปมากกว่านี้

จ้ะพ่อ

[ทองแท้] เสมหะหย่อน

พักหลังมานี้เอ็งได้พักผ่อนเพียงพอหรือไม่

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ทองแท้] เดี๋ยวข้าจะจัดยาให้

เอายามาจ้ะ เอายามาจ้ะ

[ทองแท้] ปล่อย

[ผู้หญิง] ขอบใจจ้ะ

[ผู้ชาย] จะทิ้งทำไมล่ะหมอ

ที่ข้ากลับมาเดินได้อีกครั้งเนี่ย

ก็เพราะยาของหมอเทวดานี่ล่ะ

[ทองอ้น] ทุกคนลองคิดดูนะ

ว่ามียาอะไรที่กินแล้วหายทันทีบ้าง

หรือว่าทาแล้วหายทันทีบ้าง

[ทองอ้น] บ้านฉันเป็นหมอมาหลายชั่วอายุคน

ยังไม่เคยเห็นยาอะไรเยี่ยงนี้มาก่อน

นอกจากยาผีบอก

[ทองอ้น] และขึ้นชื่อว่าผี

คิดว่าจะหวังดีกับคนรึ

แล้วเอ็งจะให้ข้าทำเยี่ยงไร

ถ้าข้าหยุดยา ข้าก็กลับมาปวดเหมือนเดิมน่ะสิ

น้าไม่ต้องห่วง

ข้าจะรักษาให้เอง ไม่คิดอัฐเลย อย่างนี้ดีไหมล่ะ

ขอบคุณมากครับหมอ

[ทองแท้] วิธีนี้เรียกว่าการสักยา

แก้อาการปวดเรื้อรัง

ตัวยาจะแทรกซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อและเส้นเอ็น

เปิดทางเดินลม

ให้เลือดลมถูกระบายออก

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ข้าจะมาสักยาให้เอ็งจนกว่าจะหายขาด

รับรองว่าวิธีการสักยาของข้า

ปลอดภัยอย่างแน่นอน

ขอบคุณจ้ะ พ่อหมอ

[ทองอ้น] พี่ทองแท้

ครั้งหน้าให้ฉันลองสักบ้างซิ

ไม่

พี่คุมอยู่ด้วยก็ได้ ถ้าฉันผิดพี่จะได้บอกไง

ไม่

แค่นี้หวงรึ

นี่เราเป็นพี่น้องกันเสียเปล่า

เข็มสักยาเป็นของใช้ประจำตัว

[ทองแท้] ของใครของมัน ห้ามผู้อื่นใช้

หากเอ็งอยากได้ เอ็งก็จงไปร่ำเรียนกับครูให้ถูกต้อง

แล้วก็ไปหาช่างสัก

ทำเข็มประจำตัวเอาไว้

โอ๊ย เมื่อไหร่ครูจะสอนก็ไม่รู้

เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น

พี่เริ่มชักจะเหมือนพ่อเข้าทุกวัน

[หมอทัด] เฮ้ย

[ทองอ้น] เฮ้ย จะทำอะไรน่ะ

เข็มข้าอาบยาพิษมา

ถ้าข้าสะกิดเพียงนิดเดียว

ไอ้นี่ไม่รอดแน่

[ดนตรีตื่นเต้น]

ท่านทำอย่างนี้ทำไม

ต้องการอะไร

ข้าต่างหากที่ต้องถาม

ไหนบอกว่าพ่อเอ็งจะไม่แข่งกับข้า

แล้วเที่ยวไปแก้การรักษาของข้า

มันหมายความว่าเยี่ยงไร

เพราะยาของท่านมันอันตราย

[ทองแท้] พ่อข้าจึงจำเป็นต้องสั่งให้แก้

และข้าทนดูชาวบ้านอาการทรุด เพราะยาของท่านไม่ได้

มันไม่ใช่เรื่องของเอ็ง

และสิ่งที่เอ็งทำไป มันหยามกันชัดๆ

งั้นว่ามาเลยดีกว่า ว่าท่านต้องการอย่างไร

ไอ้ทองคำมันต้องมารักษาคนแข่งกับข้า

[ทองแท้] ไม่

การกระทำเช่นนั้นผิดวิสัย

พ่อข้าไม่มีวันทำแน่

[เสียงหัวเราะหึ] ถ้าไม่ทำ

ข้าก็จะเอาชีวิตลูกชายมันนี่

เดี๋ยว

ข้าจะเป็นคนแข่งกับท่านเอง

ทองอ้น

[ดนตรีกดดัน]

เอ็งคือทองอ้น

ไอ้ลูกที่ไม่เอาไหนของไอ้ทองคำเนี่ยนะ

ใช่

แข่งกับคนไม่เอาไหนหน่อยปะไรล่ะ

ก็เอ็งมันไม่ใช่หมอ

เอ็งมันก็แค่ไอ้เด็กเกเรคนหนึ่ง

ข้าไม่แข่งกับเอ็งให้เสียศักดิ์ศรีหรอก

ศักดิ์ศรีเยอะนัก แล้วมาขู่บังคับท้าแข่งเยี่ยงนี้น่ะรึ

[เสียงหัวเราะในลำคอ]

ก็พ่อเอ็งมันขี้ขลาดกลัวแพ้

ถึงไม่กล้ามาแข่งกับข้า

เอ็งไม่ต้องมาแก้ตัวข้ออ้างหรอกเว้ย

ถ้าพ่อข้าขี้ขลาด

น้าก็ขี้ขลาดเหมือนกัน

ที่ไม่กล้ารับคำท้าข้า

ก็ได้

ข้ารับคำท้า

[หมอทัด] แต่ไม่ใช่กับเอ็ง

เพื่อให้ไอ้ทองคำมันรู้ว่า

หมอตระกูลทองทั้งตระกูล

มันไม่มีใครที่จะชนะข้าได้

ข้าจะแข่งกับพี่เอ็ง

[ดนตรีตื่นเต้น]

ความประสงค์ของท่านไม่มีวันบรรลุไปได้

และท่านก็ไม่มีวันเอาชนะพี่ทองแท้ได้

เพราะพี่ของข้าไม่มีวันยอมแข่งกับท่าน

[ทองอ้น] และท่านก็ไม่มีวันเอาชนะข้าได้

เพราะท่านไม่ยอมแข่งกับข้า

เพราะฉะนั้น

ความฝันที่จะเอาชนะหมอตระกูลทอง คงเป็นไปไม่ได้

[ทองอ้น] จริงไหม

[เสียงหัวเราะเย้ย]

[เสียงออกแรงปักเข็ม]

เฮ้ย พี่ทองแท้ [เสียงทองแท้คราง]

ทำไมเลวเยี่ยงนี้ล่ะ

มันยังไม่ตายตอนนี้ดอก

ต้องรอให้ธาตุในตัวมันแปรปรวนสักหนึ่งวัน

พอมีเวลาขุดหลุมรอ

ถ้าเกิดเอ็งอยากได้ยาถอนพิษ

ก็จงไปหาข้า

[ทองอ้น] พี่ทองแท้

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีตึงเครียด]

จนป่านนี้แล้ว ยังไม่กลับกันมาอีก

เนี่ย [เสียงจิ๊ปาก]

ไม่ใช่เจ้าทองอ้นชวนเถลไถลอีกล่ะ

คงจะติดพันผู้ไข้อยู่กระมัง

อาการผู้ไข้แต่ละคนรักษายากง่ายแตกต่างกัน

จะกะเกณฑ์เวลาเป็นแน่นอนก็คงจะไม่ได้หรอก

แล้วทำไมจะต้องลำบากตรากตรำขนาดนั้น

ทั้งงานหลวง ทั้งงานราษฎร์

ตากแดดตากลม

หน้าที่รึก็ไม่ใช่

ป่านนี้จะได้กินข้าวหรือยังก็ไม่รู้

นี่ แม่เทียบ

แม่เป็นเมียหมอมาก็นานนะ

ยังไม่รู้อีกรึว่าหน้าที่ของหมอมีอะไร

ไหนลองตอบมาให้ชื่นใจทีสิ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เอ่อ [เสียงพ่นลมหายใจ]

ว่าไงล่ะ

มีหน้าที่รักษาผู้ไข้ค่ะ

เท่านั้นรึ

ไม่ว่าจะยากดีมีจน

[เทียบ] ชนชั้นไหน

ถ้าเจอผู้ไข้

ก็จะละเว้นหน้าที่มิได้

ต้องรักษาทุกกรณี อย่างไม่มีข้อแม้

เออ ย่ารู้ ย่ายังพูดไม่จบ

[ดนตรีเบาสมอง]

[ทองคำ] ทองอิน

จำไว้ให้แม่นมั่นนะ

ในภายภาคหน้าเมื่อเจ้ามีลูกมีหลานเนี่ย ก็สอนให้ได้อย่างนี้

- [ทองคำ] เข้าใจไหม - เข้าใจจ้ะ

ถ้าฉันมีลูกมีหลาน ฉันจะสอนให้จงดี

พี่ทองแท้ เป็นอย่างไรบ้าง

เจ็บปวดตรงไหนบ้างไหม

ข้าทนได้

เรารีบกลับบ้านเถิด

ให้พ่อหายาแก้พิษให้

พี่จะบอกพ่อรึ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ไอ้ทองคำไม่มีปัญญาแก้พิษข้าได้อยู่แล้ว

ถ้าเอ็งอยากให้พ่อเอ็งเสียหน้า ก็ลองดู

พี่ทองแท้

สู้มัน ฉันมีวิธี

ทองอ้น

เอ็งไม่ได้ยินที่พ่อสั่งรึ

เราจะขัดคำสั่งพ่อไม่ได้

ได้

พี่ข้าจะยอมแข่งขันกับท่านเอง

แต่ท่านต้องยอมรับเงื่อนไขของเราสามข้อ

ทองอ้น

จะกี่ข้อเอ็งก็ว่ามาเลย

เอาตามที่เอ็งพอใจเลย

ข้อแรก

เราสองคนพี่น้องจะร่วมมือแข่งขันกับท่าน

[ทองอ้น] ท่านอายุมากกว่าพวกเรามาก

สั่งสมประสบการณ์มาหลายปี

พวกเราเพิ่งเรียนรู้ไม่กี่ปี

ท่านจะยอมตกลงหรือไม่

สองต่อหนึ่ง

ก็ได้ ข้าตกลง

ข้อสอง

ท่านจะต้องไม่ใช้ยาผีบอกครอบจักรวาล

เพราะถือเสียว่าเราเห็นผลสัมฤทธิ์ของมันแล้ว

ถ้าท่านยังใช้

จะถือว่าท่านไม่มีการพิสูจน์ฝีมืออันใดเลย

ได้

ข้าจะไม่ใช้ยาวิเศษขนานนั้น

ข้อสาม

ข้าจะเป็นคนจัดหาผู้ไข้ มาเพื่อใช้ในการแข่งขันครานี้เอง

เอ็งจัดมาเอาตามที่เอ็งพอใจเลย

เพราะข้าไม่เคยกลัวอยู่แล้ว

เรารับปากแล้ว ท่านก็ส่งยารักษามา

ข้าจะให้ก็ต่อเมื่อ

การแข่งขันลุล่วงแล้วเท่านั้น

เอ็งไม่น่าไปรับปากมันเลย

มันคือชีวิตพี่

ฉันเอาไปเสี่ยงไม่ได้

ฉันไม่มั่นใจว่าพ่อจะแก้พิษได้ทันในวันเดียว

[ดนตรีตึงเครียด]

เรารีบกลับบ้านกันเถิด

ไปพี่

[ทองอ้น] แผลมันเริ่มคล้ำนิดๆ แล้วนะพี่

พี่มีอาการอันใดบ้างหรือเปล่า

มีเพลียๆ นิดหน่อย

แต่ยังไม่เป็นไรมาก

เดี๋ยวข้าจะขึ้นทางหลังเรือน

ส่วนเอ็งก็หาข้ออ้างกับพ่อกับแม่ไว้แล้วกัน

ได้ เดี๋ยวฉันจัดการเอง

[ดนตรีตึงเครียดไม่ชอบมาพากล]

[ทองอ้น] โอ๊ย

หิวเสียจริง

มีอะไรกินบ้างไหมจ๊ะ

ทำไมกลับช้านักล่ะลูก ผู้ไข้เยอะรึ

เยอะจ้ะ ล้วนแต่มีอาการประหลาดๆ ทั้งนั้น

นี่ถ้าฉันไม่ได้ไปด้วย ป่านนี้คงยังไม่เสร็จดอก

เพราะเอ็งไปช่วยต่างหากถึงได้ช้า

แล้วนี่พ่อทองแท้ไปไหน ทำไมยังไม่ขึ้นมา

พอดีชาวบ้านเขาเลี้ยงข้าวน่ะจ้ะ

พี่เขากินอิ่มแล้วก็เลยไปอาบน้ำ

ชาวบ้านเลี้ยงข้าว แล้วเอ็งไม่ได้กินหรอกรึ

ก็ฉันตะกละไงจ๊ะ กินแล้วก็อยากกินอีก

แล้วผู้ไข้เป็นอย่างไรบ้าง

ยอมเปลี่ยนยาหรือไม่

ยอมจ้ะพ่อ ไม่ยอมก็บังคับให้ยอม

แล้วไอ้ทัดล่ะ

เอ็งเจอมันหรือไม่

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

ไม่จ้ะ

แปลก

คนอย่างไอ้ทัดเนี่ย

โดนหยามหน้าขนาดนี้ไม่น่าจะอยู่เฉยๆ

[ทองคำ] เอ็งก็เหมือนกันนะ

ระวังตัวเอาไว้ให้ดี

ถ้ามันโผล่มาหาเรื่อง เอ็งอย่าไปยุ่งกับมันเด็ดขาด

จ้ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

โจทย์ยากเหมือนกันนะเนี่ย

ให้หาคนไข้มาแข่งรักษา

แล้วต้องเป็นแบบไหน เป็นโรคอะไร

เพราะถ้ารักษาผิดพลาดขึ้นมานี่ยุ่งเลยนะ

เราจะเอาชีวิตคนไข้มาเล่นเป็นเกมไม่ได้นะ

ก็เพราะเหตุผลนี้แหละ

ข้าถึงคิดไม่ตก จนต้องมาปรึกษาเอ็งนี่แหละ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เทียบ] พ่อทองแท้

[ทองแท้] อ้อ

- [เทียบ] อ้าว - จ้ะแม่

เป็นอะไรดอกรึ

เอ่อ…

ยุงกัดน่ะจ้ะ นิดหน่อยเอง

แล้วทำไมต้องกินยา

เป็น…

ยาบำรุงจ้ะแม่

เออ

แล้วแม่ล่ะจ๊ะ มาหาฉันถึงที่นี่

มีอะไรหรือจ๊ะ

นี่ๆ นี่ๆ

พรุ่งนี้เนี่ย คุณหลวงพิทักษ์กับลูกสาว

- จะมาเยี่ยมบ้านเรา - อ้อ

แม่อยากให้พ่อทองแท้อยู่ช่วยรับแขกกับแม่หน่อย

อ้อ ฉันไม่ว่างจ้ะแม่พรุ่งนี้

ฉันมีรักษาผู้ไข้จ้ะ

[เสียงเทียบถอนใจ] ผู้ไข้ที่ไหน

แม่ถามพ่อแล้ว พ่อบอกไม่มี

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

ก็…

ชาวบ้านที่ ฉันต้องเอายาไปเปลี่ยนไงจ๊ะ

[ทำเสียงครุ่นคิด]

งั้นก็ผัดสักวันหนึ่งสิ

[เทียบ] นี่ แม่อยากให้เจอแม่นิ่ม

โตเป็นสาวแล้ว สวยเชียว

แม่

แม่อย่าพยายามเอาผู้หญิงที่ไหนมาให้ฉันเลยจ้ะ

ฉันเคยบอกแม่แล้ว

ว่าฉันไม่เอา

เป็นหนุ่มเป็นแน่นเนี่ย จะอยู่เป็นหม้ายไปทำไม

เดี๋ยวแก่ตัวไปก็จะหาคู่ลำบาก

ก็ฉันยังไม่อยากมีเมียนี่จ๊ะแม่

[ดนตรีซึ้ง]

เอาเป็นว่าถ้าฉันอยากมีเมื่อไหร่

ฉันจะหาเองนะจ๊ะ

ฉันขอตัวเข้าไปพักที่ห้องก่อนนะจ๊ะ

อ้าว เดี๋ยว ประเดี๋ยวสิ

ไปเสียอย่างนี้นะ

[เสียงถอนใจ]

พี่ทองแท้คะ

อ้าว แม่บัว

เห็นทองอ้นบอกว่า พี่ทองแท้โดนพิษเหรอคะ

เอ็งอย่าเพิ่งพูดเสียงดังไป

ข้าไม่อยากให้ใครรู้

ขอบัวดูหน่อยได้ไหมคะ

[ดนตรีหวานซึ้งผ่อนคลาย]

ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากดอก

จะไม่เป็นไรมากได้ยังไงคะ

ทองอ้นบอกว่า เป็นพิษแรงมากนี่คะ

ข้าเพิ่งกินยาแล้วก็ทายาไป

คงชะลออาการไม่ให้เป็นหนักได้

พรุ่งนี้ข้าก็ได้ยาแก้พิษแล้ว

คงไม่เป็นอะไรมากดอก

เอ็งกลับเรือนไปเถอะ

พี่ทองแท้คะ

บัวเป็นห่วงพี่ทองแท้นะคะ

อือ ขอบใจ

[ดนตรีอึดอัด]

[ทองอ้น] ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ

ปวดแผลหรือพี่

นิดหน่อย

ดูไม่ดีเลยพี่

นี่พี่หนาวรึ

[ทองแท้] อือ

ยาที่ข้ากินไป

ไม่ได้ช่วยสักเท่าไร

ที่มันว่าพิษ

เราก็ไม่รู้ว่าพิษอันใดบ้าง

[ดนตรีตึงเครียด]

[ทองแท้] ทองอ้น

ข้าว่าพรุ่งนี้ข้าจะไม่ไปหามันแล้ว

ไม่ได้นะพี่

แล้วยาแก้พิษล่ะพี่

ก็ปรุงกินเอง

ถ้าไม่หายก็ปล่อยตายก็จบเรื่อง

[ดนตรีอึดอัด]

ข้าไม่อยากเห็นผู้ไข้ต้องมาแข่งขันกัน

เหมือนชนไก่ กัดปลา

[ทองแท้] ที่มีฝ่ายหนึ่งแพ้

อีกฝ่ายหนึ่งก็ต้องตาย

พี่อย่าเพิ่งกังวลไปเลย

เมื่อกี้ฉันปรึกษากับแม่บัวแล้ว

ว่าจะหาผู้ไข้จากที่ไหนดี

[ดนตรีตื่นเต้น]

เรามาตามที่นัดไว้แล้ว

ส่งยาแก้พิษมาให้พี่ชายข้า

แล้วเราค่อยเริ่มแข่งขันได้

ใจเย็นๆ สิ ไอ้หลานชาย

ไหนเล่า

ผู้ไข้ที่จะมาใช้ในการแข่งกับข้า

ก็นี่อย่างไร แม่บัวกับแม่ผาด

แต่หญิงสองคนนี่

เป็นพวกเดียวกับเอ็งทั้งนั้นนี่

ใช่

เขาสองคนเป็นคนรู้จักของข้า

[ทองอ้น] ก็ท่านยอมรับเงื่อนไขแล้วนี่

ว่าให้ข้าไปหาผู้ไข้มา

ท่านก็ยอมตกลงแล้วนี่

แล้วมันสองคนป่วยไข้ด้วยอาการใด

ฉัน ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยจ้ะ

[บัว] โอ๊ย

โอ๊ย [เสียงร้องครางไม่สบายตัว]

[เสียงบัวครางและเสียงสูดปาก]

[ดนตรีตึงเครียด]

โอ๊ย

ฉันก็ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยจ้ะ

[ผาด] โอ๊ย

เอ็งเอาคนเมื่อยเนื้อตัวแค่นี้นะ

มารักษาสู้กับข้า

มันจะดูถูกข้าเกินไปแล้ว

คนที่จะเอามาเป็นเคสแข่งรักษาโรค

จะต้องไม่ใช่โรคที่ร้ายแรง

จะต้องรักษาได้ง่ายๆ ไม่ซับซ้อน

เพราะถ้ารักษาผิดพลาดขึ้นมา

จะได้ไม่อันตรายถึงชีวิต

ต้องเป็นโรคที่รักษาได้โดยง่าย

การรักษาจะได้รวดเร็ว ไม่ยืดเยื้อ

[ดนตรีตื่นเต้น]

เอาอย่างนี้ไหม

ให้คนของเราไปเป็นคนไข้ แล้วก็แกล้งป่วยแบบหลอกๆ

เอาโรคที่มันไม่ยากน่ะ

อย่างเช่น ปวดเมื่อยตัวอะไรอย่างนี้

แล้วก็รีบรักษาแล้วก็รีบหาย

เอาอย่างนี้ไหม

เจ้าเล่ห์เหมือนกันนะเอ็งเนี่ย

ก็เธอไม่ใช่เหรอ ที่ยื่นข้อเสนอเจ้าเล่ห์กับเขาก่อนน่ะ

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

แม้จะเป็นเพียงอาการปวดเมื่อย

ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรักษา

หากไม่วินิจฉัยให้ดี ก็มิอาจหาต้นเหตุแห่งโรคได้

และถ้าหากท่านไม่ยินยอมรักษาผู้ไข้สองคนนี้

ก็ถือว่าท่านแพ้

ได้

ข้าจะสู้กับเอ็ง

ด้วยอาการปวดเมื่อยของเพื่อนเอ็ง

แต่ต้องให้ข้าตรวจดูให้แน่ใจเสียก่อน

ว่าสองคนนี้มีอาการปวดเมื่อยจริง

[ดนตรีตึงเครียด]

[กระซิบ] เฮ้ย ตายแล้วแม่บัว

จะทำเยี่ยงไรดี

ข้าไม่ได้ปวดเมื่อยตัวเสียหน่อย

ต้องปวดสิ

เมื่อวานฉันเห็นผาดหาบน้ำมาตั้งหลายถัง

เออ จะว่าไป

ก็ปวดๆ อยู่เหมือนกันนะแม่บัว

กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นของคนเรา

ปกติจะตึงบริเวณที่เราใช้งานหนักกันทุกคนอยู่แล้ว

เขาเป็นหมอ จับหน่อยเดียวก็รู้แล้ว

เชิญท่านตรวจอาการได้

[ดนตรีเร้าใจ]

[เสียงกระแทก]

[เสียงทั้งคู่ร้องเจ็บปวด] เฮ้ย

แม่บัว [เสียงบัวและผาดร้องเจ็บ]

- โอ๊ย - โอ๊ย

- [ทองอ้น] แม่บัว - [บัว] โอ๊ย

- อู๊ย ปวด - อู๊ย

ท่านทำอะไรพวกเขา

ข้ามิได้ทำอะไรเสียหน่อย

ก็เอ็งสองคนนี่บอกเองมิใช่รึ ว่ามีอาการปวดเมื่อย

แล้วข้าก็ได้ตรวจดูแล้ว

ก็มีอาการปวดเมื่อยจริงดังว่า

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

งั้นข้าเอาแม่หนูคนนี้ไปรักษาก็แล้วกัน

เพราะเคยรักษากันมาแล้วครั้งหนึ่ง

[เสียงบัวร้องคราง]

เอ่อ อู๊ยๆ อู๊ย

อู๊ย โอ๊ย

- [ผาด] โอ๊ย - เดี๋ยว

แล้วยาแก้พิษพี่ข้าล่ะ

ต้องรู้ผลแพ้ชนะก่อนสิ

ข้าถึงจะให้

[ผาด] ข้า ข้าปวด ปวดมากเลย

[เสียงบัวร้องครางเจ็บ]

โอ๊ย โอ๊ย

เมื่อกี้เขาต้องกดตำแหน่งอะไรสักอย่าง

จะอะไรก็ช่างเถอะ รีบๆ ดูให้ฉันหน่อย

[เสียงบัวครางเจ็บ]

อาการปวดเมื่อยครานี้ผิดปกติ

เกิดจากการกดจุด

รักษาด้วยวิธีธรรมดาไม่ได้

จะว่าไปก็เหมือนถูกคนทำร้าย

[ดนตรีเร้าใจ]

ต้องใช้เวลาเยียวยานาน

นานแค่ไหน

พี่ทองแท้ก็จะไม่ไหวแล้วเหมือนกันนะ

[เสียงครางเจ็บปวด]

งั้นทำหัตถเวชสองอย่างควบไปเลย

[เสียงบัวครางเจ็บปวด]

[เสียงทุบตัวยา]

[เสียงหั่นสมุนไพร]

เอ่อ พ่อหมอจ๊ะ

ข้าจะเป็นกระไรหรือไม่จ๊ะ

ข้าเคยรักษาเอ็งมาแล้วครั้งหนึ่ง

เอ็งไม่ไว้ใจข้ารึ

[ตะกุกตะกัก] เปล่าจ้ะ

[เสียงผาดถอนหายใจ] นอนลง

[ผาด] เอ่อ อูย อู๊ย

โอ๊ย [เสียงล้มกระแทก]

[เสียงร้องคราง]

[เสียงครางปนระบายลมหายใจ]

ได้แล้วทองอ้น

ได้

[เสียงผาดหายใจแรง]

[เสียงร้องเจ็บปวด]

[ผาด] โอ๊ย

โอ๊ย

ปวด ปวด

[เสียงหายใจแรง]

[เสียงตำยา]

อูยๆ [เสียงเป่าปาก]

พ่อหมอจ๊ะ

[ผาดพูดตะกุกตะกัก] คือ…

ข้าร้อนจ้ะ [เสียงพ่นลมเจื่อนๆ ]

ข้าจักไม่เป็นกระไรแน่นะจ๊ะพ่อหมอ

ไม่เป็นไรหรอก

[เสียงหายใจทางปาก]

บัว

[ทองแท้] เอ่อ

ร้อนหน่อยนะ

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

พี่ทองแท้

[ดนตรีระทึก]

พี่ทองแท้

เป็นยังไงบ้างพี่

พี่ไปพักก่อนเถอะ

ไป ไป

[เสียงถอนหายใจ]

[เสียงทองแท้หายใจหอบ]

[ทองอ้น] นั่งก่อนพี่

อูย ร้อนๆ โอ๊ย

[เสียงผาดถอนหายใจ]

ข้าฝากด้วย

ข้าต้องมารักษาเอ็งแทนพี่ข้า

เอ็งไม่ต้องอาย ข้าจะไม่มอง

[ดนตรีตื่นเต้น]

เอ็งต้องการอะไร ไอ้ทัด

ข้าจะมาทวงตำแหน่งของข้าคืน

ข้าจะต้องกลับได้เข้าไปเป็นหมอหลวง

[เสียงพ่นของในปาก]

ในข้าวมียาพิษ

มันจะฆ่านักเรียนหมอให้หมด จะได้ไม่มีหมอรุ่นต่อไป

ปีนี้ไข้หัวลมมีความรุนแรงมากนัก

[ข้าราชการ] ขอให้ทุกคนระวังตัวกันให้จงดี

[ทองอ้น] ตำราบอกว่ามันคือหวัดกินปอด

ทำให้ไอเรื้อรังรุนแรง

[บัว] สงสัยจะเป็นโคโรนาไวรัสจริงๆ ด้วย

[ทองอ้น] ข้าว่าพาผู้ไข้ไปรักษาเถอะ

ช่วยไปดูพวกนั้นที เป็นไข้กันหมดทุกคนเลยจ้ะ

[เสียงไอ]

[บัว] จะใส่หมวกคู่ สร้อยคู่

หรือว่าแหวนคู่อะไรอย่างนี้

ให้คนเขาได้รู้กัน ว่าเราน่ะรักกัน

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.