Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]
ข้าจะพาเอ็งมากราบพระ ที่เราเอ่ยถึงท่านเมื่อวาน
[เสียงบัวสูดหายใจดัง]
ท่านสุนทรภู่เหรอ
เชือกถักไว้ผูกข้อมือ ข้าตั้งใจถักให้เอ็งอยู่ดึกดื่นค่อนคืน
[ทองแท้] แม่บัวเอานี่ไปห่มนะ
เป็นอย่างไร
ชอบไหม
ชอบค่ะ
[บัว] ขอบคุณนะคะ
มันมีความหมายลึกซึ้งทั้งสองอย่างเลยเหรอ
เราก็แค่บังเอิญมาเจอกันเท่านั้นเอง
บัวเอาผ้ามาคืนค่ะ
บัวรับไว้โดยที่ไม่รู้ว่า มันเป็นของที่สื่อความหมายแบบลึกซึ้งน่ะค่ะ
บัวคงรับความรู้สึกของพี่ไม่ได้จริงๆ ค่ะ
บัวขอโทษนะคะ
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงบัวหายใจไม่ทั่วท้อง]
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
แม่บัวคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ
คะ
ข้ามิได้ให้แม่บัวคนเดียวเสียเมื่อไหร่
ข้าซื้อฝากแม่ๆ แลบ่าวไพร่แทบทุกคนด้วย
[เอฟเฟกต์ตัดอารมณ์]
[ดนตรีหยุดกะทันหัน]
อะ อ้าว
[เสียงบัวอึกอัก]
ข้าออกจากเรือนเป็นประจำน่ะ
เวลาข้าเห็นสิ่งใดเหมาะกับใคร
ข้าก็จะซื้อกลับมาฝาก
[ดนตรีผ่อนคลาย]
นั่นอย่างไร
จำปา
เจ้าคะ
ผ้าใหม่เป็นอย่างไร
เอ่อ ใส่สบายดีเจ้าค่ะ
ขอบคุณนะเจ้าคะ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
[พูดเบาๆ ] โอ๊ย ตายแล้ว
อายจัง
ทำไงดี
บัวขอโทษนะคะ
คาถาขุนแผนแสนเสน่ห์กระไรของเอ็ง ข้าว่าตามไม่เห็นจะได้ผล
แล้วเอ็งไปเสกให้ใครใส่เล่า
ข้าก็เสกให้…
แม่ส้มลิ้ม ขายปลากริมท้ายตลาด
แม่จัน บ้านฟั่นเทียน
แม่เมียน บ้านตาฉุ่ย
แล้วก็ เอ่อ…
แม่มุ้ย บ้านญวน
และสุดท้าย
แม่ต่วน ข้างวัดระฆัง
[เสียงเจิดหัวเราะ]
นี่เอ็งเล่นหว่านไปทั่วเมืองเลยนี่หว่า
อ้าว ข้าก็ต้องเผื่อเหลือเผื่อขาดสิวะ
แต่ว่าจนป่านนี้ ก็ยังไม่มีวี่แววสักคน
[เสียงเจิดถอนหายใจ]
แล้วเอ็งล่ะ เป็นเยี่ยงใด
ตอนแรกๆ ก็เหมือนจะดี
แต่ เมื่อคืนนี้…
- เมื่อคืน - เมื่อคืน
ไหมล่ะ
คาถาขุนแผนแสนเสน่ห์ ได้ฟาดไปกี่ยก
ฟาดยิบไม่ยั้ง นับไม่ทันเลยล่ะ
- อู้หูย - อู้หูย
- [เจิด] ไม่ทันเลยเหรอวะ - ฟาดยิบด้วย
ถึงว่า วันนี้เนี่ยเอ็งถึงได้ดูอีบัดอีโรยเยี่ยงนี้
แหม ไอ้เกลอเอ๋ย ข้าน่ะอิจฉาเอ็งจริงๆ
เอ็งจะอิจฉาข้าทำไม
เอ็งอยากโดนไม้ฟาดกะโหลกแทบแตกอย่างข้ารึ
อ้าว [เอฟเฟกต์ขำขัน]
[เสียงหัวเราะสะใจ]
ไอ้อ่ำ เอ็งเป็นคนหรือเป็นผีปอบวะ
ถึงได้ผลุบๆ โผล่ๆ แอบฟังชาวบ้านเยี่ยงนี้
ทำไมข้าต้องแอบฟัง
เรื่องของพวกเอ็งน่าแอบฟังตรงไหน
[อ่ำ] ข้าก็แค่เดินผ่านมา ได้ยินเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ขุนแผนมหาเสน่ห์
ที่แท้ก็แค่ไก่อ่อนสอนขันนี่หว่า
สักทีเถอะวะ
ทองอ้น พวกเราเป็นหมอ [เสียงเพื่อนๆ ร้องห้าม]
ต้องไม่ก่อวิวาทกับหมา
[ดนตรีทะเล้น]
[เสียงอ่ำขำ]
[อ่ำ] ขุนแผนมหาเสน่ห์
เฮ้ย หรือว่าข้าจะเป็นขุนแผนมหาเสน่ห์
ขุนแผนแสนเสน่ห์เว้ย
พูดก็ไม่ถูก
[เสียงหัวเราะ]
มาแล้วรึ ขุนแผนแสนเสน่ห์
[เสียงหัวเราะเยาะ]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงขยับลุก]
[เสียงอ่ำระบายลมหายใจ]
[เสียงถอนใจกังวล] จะหน้าแหกอีกไหมเนี่ย
โอ๊ย ทำไงดีล่ะ
[บัว] ไม่ได้ ยังไงก็ต้องคืน
ปล่อยไว้นานไม่ดี
[เสียงพ่นลมอย่างมุ่งมั่น]
[เสียงเป่าปาก]
- บัว - ว้าย
ฉันยังไม่พร้อม
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
[เสียงบัวหายใจหอบ]
ตกใจล่ะสิ
[ดนตรีเบาสมอง]
[บัวส่งเสียงหงุดหงิด]
เอ็งเป็นอะไรของเอ็ง
[เสียงบัวครางกลุ้มใจ] บัว
[เสียงถอนหายใจ]
[พึมพำ] พูดดี ไม่พูดดี
พูดดี ไม่พูดดี
วันนี้ข้าเรียนอะไรมา เอ็งอยากรู้หรือไม่
ไม่
เอ็งเป็นอะไร
ไม่ได้เป็น
เอ็งเป็น
ไม่ได้เป็น
เอ็งเป็นอะไร ก็บอกข้ามาสิ
เอ็งโกรธอะไรข้า
หรือข้าไปทำอะไรให้เอ็งไม่พอใจ
[ดนตรีขำขัน]
[เสียงถอนหายใจ]
ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น
ไปก่อนนะ
อ้าว
อะไรของเขาวะ
[ดนตรีซึ้ง]
ทองแท้
วันนี้พิเคราะห์ยาแก้โรคหืดไปได้กี่ขนานแล้ว
ฉันพิเคราะห์ไปได้กว่าครึ่งแล้วจ้ะพ่อ
อือ ดีแล้ว
หมั่นคิดหมั่นค้นหาอย่าได้อยู่นิ่งนะ
จ้ะ
ทองอ้น
[ทองคำ] เอ็งอยากจะไปดูพี่เขาทำหรือไม่
จะได้จดจำยาได้ขึ้นใจ
ทองอ้น
- จ๊ะ - [พิกุล] พ่อเขาถาม
[เทียบส่งเสียงเยาะ]
ถ้าไม่ใส่ใจเนี่ย ก็อย่าเข้าไปรบกวนพ่อทองแท้
จะเกะกะเปล่าๆ
[พิกุล] วันนี้แม่บัวเขาเป็นคนทำขนมหวาน
ที่เป็นยาในตัวเจ้าค่ะคุณพี่
อี๋ ขนมเป็นยา จะกินได้หรือจ๊ะ
กินได้สิจ๊ะ น่าอร่อยทีเดียว
แม่บัวเขาใส่เต้าหู้ ใส่ถั่วงา สารพัดข้าว
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เต้าฮวยธัญพืชค่ะ
เข้าใจตั้งชื่อ
ท่าทางจะเลิศรสใช่น้อย
อร่อยไหมจ๊ะปู่
[เอฟเฟกต์ตลก]
[ดนตรีเบาสมอง]
อ๊าย ไม่เห็นมีรสอันใดเลย
[ทำเสียงไม่พอใจ] นี่
เอ็งดูแคลนคนบ้านข้าว่าลิ้นจะเข้หรือไง
ถึงทำอาหารไม่มีรสกระไรเลย
[เสียงพ่นลมตกใจเบาๆ ]
บัวลืมใส่น้ำผึ้งค่ะ
แป๊บหนึ่งนะคะ
[เทียบ] ไม่ต้อง
ไม่กงไม่กินแล้ว
ถ้าจะทำอะไรไม่ใส่ใจ คราวหลังก็ไม่ต้องทำนะ อาหารเนี่ย
ลืมกันบ้างเป็นธรรมดาจ้ะแม่
ถ้าใส่น้ำผึ้ง รสคงดีขึ้นเป็นแน่
ใส่เถิดจ้ะแม่บัว
[ดนตรีโรแมนติก]
มา
เอ็งเป็นอะไรของเอ็งนะบัว
หรือว่าข้าจะทำอะไรผิด
ทำอะไรวะ
ตอนไหนวะ
คิดสิ คิด
[เสียงถอนหายใจ]
[เสียงถอนใจกลัดกลุ้ม]
[เสียงพ่นลมหายใจ]
นอนเว้ย นอน ไอ้ทองอ้น
[ทองอ้น] วันพรุ่งต้องเรียน
[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
[เสียงไก่ขัน]
[เอฟเฟกต์เสียงเทปยานและดนตรีหยุด]
[ดนตรีสนุกสนาน]
[หมอนพ] กระดูกควายเผือกหนึ่ง
เปลือกต้นทองหลางใบมนหนึ่ง
ใบด่างหนึ่ง
ไอ้พุ่ม ไอ้เจิดไม่มารึวะ
ข้าไม่เห็นแต่เช้าแล้ว
นู่น ไอ้ขาวก็ไม่มา
มันหายไปไหนของมันวะ
ข้ามีเรื่องอยากปรึกษามันว่ะ
[ศร] เมื่อเช้าข้าปะกับมัน
เห็นว่าจะไปวัดระฆัง
วัดระฆังรึ
[เสียงตีกระดิ่ง] เอ๊ย
วัดระฆังเหรอ
ทองอ้นมันถามฉันจ้ะครู
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงลั่นกระดิ่งและทองอ้นตกใจ] [หมอนพ] ช่างถามนัก
ฉันเป็นห่วงไอ้เจิดมันจ้ะครู
หน้าที่ของเอ็งน่ะคือเรียน อย่าสู่รู้
จ้ะ
[เสียงลั่นกระดิ่ง]
นึกจะรอดหูรอดตาฉันไปได้รึไง หา
หูดับเลยจ้ะครู
คืนนี้เยี่ยวรดที่นอนเป็นแน่
[เสียงพุ่มร้องฮือ]
[สุข] ไม่น่าเชื่อ ว่าคนอย่างไอ้ทองอ้น จะหมดปัญญาง้อผู้หญิงนะขอรับ
[เสียงหัวเราะ]
ตั้งแต่เกิดมา
ข้าไม่เคยง้อใครเลยว่ะ บอกตามตรง
[สุข] อื้อหือ
เช่นนั้น คนนี้เอ็งท่าจะรักจริงเสียแล้ว ทองอ้น
[เสียงทุกคนหัวเราะแซว] [สุข] ต้องใช่แน่ๆ
ก็แค่ ไม่อยากให้เขาโกรธเว้ย
ง้อผู้หญิง แสนจะง่ายเหมือนปอกกล้วย
แค่หาแก้วแหวนเงินทองให้ก็พอ
[เอฟเฟกต์ตลก]
ถ้าเกิดนางไม่ชอบแก้วแหวนเงินทองล่ะ
ก็ใช้คารมสิ ไอ้ทองอ้น
เรื่องแค่นี้ คนอย่างเอ็งไม่รู้ได้อย่างไร
[พุ่ม] พูดจาเข้าไป เอาอกเอาใจอย่าหยุด
ประเดี๋ยวก็ใจอ่อนเอง
[สุข] เออ ใช่
[ยอด] ข้าเห็นด้วย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงพูดคุย]
[เสียงทุกคนหัวเราะเบาๆ ]
- [ทองอ้น] แม่ผาด - [ผาด] หือ
อ้าว ทองอ้น มีอันใดรึ
แม่บัวเพื่อนเอ็งเป็นกระไร เอ็งรู้หรือไม่
มีกระไรรึเปล่า
เขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
ไม่รู้โกรธใคร เรื่องอันใด
[พูดเบาๆ ] อ๋อ
นี่ เอ็งได้เชือกถักคืนแล้วหรือไม่
เชือกถักรึ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
ไม่ต้องเศร้าไปหรอกน่า
นางบัวมันไม่อยากรักใคร
[ดนตรีอึดอัด]
แม่บัวพูดกับเอ็งเรื่องนี้รึ
เอ่อ ข้าได้ยินมันบ่นๆ น่ะ
ข้าไปก่อนนะ
[เสียงถอนหายใจแรง]
เอาล่ะ ยังไงวันนี้ก็ต้องคืนให้ได้
เรื่องจะได้จบๆ
[เสียงถอนหายใจ]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ผาด] เอ็งได้เชือกถักคืนแล้วหรือไม่
เชือกถักรึ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
ไม่ต้องเศร้าไปหรอกน่า
นางบัวมันไม่อยากรักใคร
ทองอ้น
เอ่อ ทองอ้น
ฉันขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
ข้าไม่มีเวลา ต้องท่องตำรากองพะเนิน
ทองอ้น แป๊บเดียวเอง ทองอ้น
ทองอ้น
[เสียงถอนหายใจแรง]
อะไรเนี่ย
พอจะกล้าพูด ก็ไม่คุยด้วย
ถ้าเขาชอบเรา เขาก็ต้องอยากคุยกับเราสิ
[เสียงถอนหายใจ]
นี่เราโดนเทสองวันเลยเหรอเนี่ย
[เสียงถอนหายใจ] สรุปว่า ไม่มีใครชอบเราทั้งนั้น
เรามโนไปเองทั้งหมดเลยเหรอเนี่ย
[เสียงพ่นลมหายใจหงอยๆ ]
แต่ก็ดีเหมือนกัน
จะได้จบๆ
อันนี้อะไรเหรอจ๊ะ
[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]
อันนี้เรียกสะค้าน
สะค้าน
[ทองอิน] อันนี้อะไรเหรอจ๊ะ
เอ็งลองเดาซิ
รู้หรือไม่ว่าอันนี้คืออะไร
- ต่อไส้จ้ะ - [ทองแท้] ฮึ
เอ็งก็รู้นี่
[เสียงทองแท้หัวเราะเบาๆ ]
ไม่ธรรมดา
หากโตไปเอ็งอยากเป็นหมอที่ดี
[ทองแท้] สิ่งที่สำคัญมากกว่าความรู้
คือเอ็งต้องรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่นมากกว่าตนเอง
[ทองแท้] เป็นคนดี
มีเมตตา
ฉันเห็นใจเพื่อน ฉันเป็นคนดี
ฉันมีเมตตามากจ้ะพ่อ
[เสียงขำ]
เอ็งรู้ได้อย่างไร หือ
ฉันไม่ดื้อไม่ซน
ฉันห่วงเพื่อนจ้ะพ่อ
[เสียงหัวเราะเอ็นดู]
เอ็งนี่ฉลาดเสียจริง
ข้าเชื่อนะ
ว่าโตไปเอ็งต้องเป็นหมอที่ดีได้แน่
ฉันจะเป็นหมอที่เก่งเหมือนพ่อจ้ะ
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
ดีมากจ้ะ
[ดนตรีสงบ]
- ยาขวา - [ทองแท้] อือ
ขาว
- ยาขาว - ขาว
เมื่อวานจะบอกอะไรข้ารึ
อ๋อ
ไม่มีอะไรสำคัญหรอก ช่างมันเถอะ
ข้าแค่จะรีบไปท่องหนังสือ
ก็ไปสิ
[ดนตรีโรแมนติก]
ข้าอยากจะบอกว่า…
ขนมที่เอ็งทำเมื่อวาน พอเติมน้ำผึ้งแล้วรสดีทีเดียว
เท่านั้นใช่ไหม
กินแล้วสบายท้องดีด้วย
ก็ดี
[ดนตรีหม่นหมอง]
อ้าว แม่บัว
มานั่งถอนหายใจทิ้งอยู่ไย
เหตุใดไม่ไปนอน
ฉันยังไม่ง่วงน่ะ ผาดไปนอนก่อนเถอะ
เอ็งอยู่คนเดียวได้รึ
ได้สิ
คืนนี้อากาศดี สดชื่นจัง
งั้นข้าไปนอนก่อนนะ
อือ งั้นฉันขอไปเดินเล่น รับลมเย็นๆ เดี๋ยวมา
เอ้อ เดี๋ยวๆ
ค่ำๆ มืดๆ แบบนี้ เอ็งพกไม้ไปด้วยนะ
เผื่อเจองูเงี้ยวเขี้ยวขอ
อือ ได้
ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันดูแลตัวเองได้
หือ ข้าไม่ได้เป็นห่วงเอ็ง
ข้าเป็นห่วงไอ้พวกงูเงี้ยวเขี้ยวขอ
กลัวว่าจะโดนเอ็งฟาดอีกต่างหาก
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ไปนอนแล้วนะ
[บัว] อือ
บรรยากาศเหงาจัง
[ดนตรีเศร้า]
เอ็งมีอะไรอยากจะคุยกับข้ารึเปล่า
ข้าพร้อมที่จะฟังเอ็งแล้ว
เอ็งโกรธอะไรข้ารึไม่
ฉันไม่ได้โกรธ
ถ้าไม่ได้โกรธ
ทำไมเอ็งถึงเมินเฉยกับข้า
[บัว] ก็…
ก็เธอเป็นผู้ชาย ฉันเป็นผู้หญิง
เราสนิทกันมากมันก็ไม่ดี
เดี๋ยวคนอื่นเขาจะนินทาเอา
เอ็งป่วยรึ
ใครป่วย ฉันไม่ได้ป่วย
เอ็งพูดจาผิดไปจากเดิม
ก่อนหน้านี้ข้าคอยเตือนเอ็ง ให้วางตัวเป็นหญิง
เอ็งก็หาได้สนใจไม่
[ทองอ้น] คอยลากจูงข้าไปนู่นมานี่
แต่พอมาครานี้
เอ็งกลับมาบอกว่าไม่อยากให้ข้าสนิทชิดเชื้อด้วย
เอ็งทำข้าหัวปั่นไปหมดแล้ว
[ดนตรีเศร้า]
ทองอ้น
เธอคงไม่ได้ชอบฉันใช่ไหม
[บัว] เอ่อ
[เสียงพ่นลมเจื่อนๆ ]
อย่าถือสาสิ่งที่ฉันพูดเลยนะ
ฉันรู้ว่าเธอเห็นว่าฉันเป็นเพื่อนใช่ไหม
[บัว] แล้วก็ เอ่อ เชือกถักอันนี้
เธอก็ให้ฉันในฐานะเพื่อน
ใช่ไหมล่ะ
ข้ารู้แล้ว
เอ็งอึดอัด เพราะกลัวว่าข้าจะชอบเอ็ง
เปล่า ฉัน ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น
ต้องใช่แน่ๆ
ก็บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ
ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
ฉันไม่อยากให้ใครมาเสียเวลา
[ทองอ้น] บัว
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
[ภาษาอังกฤษ] เพื่อนกัน
จับมือแบบฝาหรั่งสิ
ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่รึ
ไหนๆ เอ็งก็ยังไม่นอน
ข้าเลยอยากชวนเพื่อนข้า ไปดูอะไรอย่างหนึ่ง เอาไหม
ดูอะไรเหรอ
[ดนตรีหวานซึ้ง]
ว้าว
สวยจัง
นี่ฉันไม่ได้ฝันอยู่ใช่ไหม
ไม่หรอก
ถ้าเอ็งชอบ
เราจะมาที่นี่ทุกวันเลยก็ยังได้
[ดนตรีหยุด]
นึกไม่ถึงเลย
ว่าฉันจะได้เห็นอะไรที่สวยงามแบบนี้
ขอบคุณธรรมชาติ
ที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสได้เห็นภาพแบบนี้
นี่เป็นภาพที่สวยที่สุด ตั้งแต่ฉันเคยเจอมาเลย
ฉันจะจดจำไปจนวันตายเลยล่ะ
[ดนตรีโรแมนติก]
ขอบคุณนะที่พามา
ข้าดีใจ
ที่เอ็งชอบ
เอ็งกะพริบตาบ้างก็ได้นะ
ไม่อยากกะพริบเลย
กลัวภาพนี้มันหายไป
ไม่หรอก
ภาพนี้จะอยู่ในใจเราตลอดไป
เหมือนที่เอ็งบอกว่าจะจดจำไปจนวันตาย
ข้าเองก็เช่นกัน
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
ทองอ้น
ถ้าวันหนึ่งฉันต้องกลับบ้าน
เธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม
ทุกวัน
ไม่มีลืม
บัว
เก็บมันเอาไว้นะ
เอาไว้ระลึกถึงข้า
เมื่อถึงเวลาที่เอ็งต้องไปแล้วจริงๆ
วันนี้พ่อทองแท้จะไปรักษาผู้ไข้ที่ใดกันจ๊ะ
วันนี้ฉันมีอยู่เวรประจำวันพระที่วัดราชโอรสจ้ะ
จะได้ถือโอกาสไปคัดลอก ตำรายาจารึกมาเพิ่มเติม
พ่อทองแท้ช่างพากเพียร น่าชื่นใจ
[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]
[เสียงถอนใจ] จริงสินะ วันนี้วันพระ
พ่อทองอ้นก็คงจะตื่นสายโด่งตามเคย
ไปแล้วเจ้าค่ะ
ไปที่ใดกัน
วันนี้โรงเรียนไม่เปิดสักหน่อย
เห็นว่าจะพาแม่บัวไปเที่ยวชมละแวกท่าช้าง ท่าเตียน แล้วก็ช่องกุดเจ้าค่ะ
พาแม่บัวไปด้วยรึ
[จำปา] เจ้าค่ะ
ก็คงจะพากันไปซื้อกับข้าวกับปลา ฝีมือชาววังน่ะจ้ะ
- บัว - [บัว] หือ
องค์พระบรมมหาราชวังในยุคของเอ็งน่ะ ยังเหมือนเดิมหรือไม่
ถ้าดูจากข้างนอก
ในสมัยของฉันน่ะ มีการขยายเพิ่มเติมอีกเยอะเลย
[ทองอ้น] ขยายขึ้น
หมายความว่าไม่มีข้าศึกมาโจมตี เหมือนครั้งกรุงเก่าอีกแล้วใช่ไหม
ไม่มีนะ
แต่ก็เกือบไปเหมือนกันน่ะ
- เกือบรึ - [บัว] อือ
เกือบอย่างไร
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่า
[บัว] คือถัดไปจากเนี่ย ไปอีกสองรัชกาล
สมัยรัชกาลที่ห้า
จะมีประเทศจากตะวันตก จ้องจะเอาเราไปเป็นเมืองขึ้น
พวกฝาหรั่งรึ
ใช่ สมัยนั้นน่ะ
ประเทศรอบๆ บ้านเราน่ะ
ถูกไปเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ แล้วก็ฝรั่งเศสหมดแล้ว
[บัว] เหลือแค่ประเทศเราประเทศเดียว
พระเจ้าอยู่หัวเคยมีพระราชดำรัสว่า
การศึกสงครามข้างเพื่อนบ้านก็ไม่เห็นจะมีแล้ว
จะมีอยู่ก็แต่ข้างพวกฝาหรั่ง
ที่เราต้องระวังให้ดี อย่าเสียท่าแก่เขาได้
ทองอ้นรู้ไหม ว่าทรงเห็นการณ์ไกลถูกหมดเลยนะ
เงินพระคลังข้างที่ ที่ทรงได้จากการค้าขายน่ะ…
ทรงใส่ไว้ในถุงสีแดง
ใช่
แล้วเงินถุงสีแดงของพระองค์นั่นแหละ
ในสมัยรัชกาลที่ห้า
ทรงนำไปใช้ไถ่ถอนประเทศ ไม่ให้ตกไปเป็นเมืองขึ้น
[ดนตรียิ่งใหญ่]
- ทองอ้น - [ทองอ้น] จ้ะพ่อ
ไปล้างไม้ล้างมือ แล้วมาช่วยพ่อบดยาที
ให้ฉันช่วยเหรอจ๊ะ
ใช่
เอ็งเรียนแล้ว สมควรได้เพิ่มพูนความรู้
จ้ะพ่อ
[ดนตรีสนุกสนาน]
น้ำหนักมือสม่ำเสมอดี
พักเสียก่อนก็ได้นะ
ไม่เป็นไรจ้ะพ่อ ฉันยังไม่เหนื่อยเลยสักนิด
อะ
เช่นนั้นก็…
บดตัวยาแก้โรคลมไว้
บดให้ละเอียด แล้วเอาไปยีให้เป็นจุณ
จ้ะพ่อ
[ทองอ้น] พ่อรู้ไหมจ๊ะ
ว่าเจ้าฟ้าพระอนุชาพระองค์ใด ทรงรู้เรื่องดาราศาสตร์ดีที่สุด
ดาราศาสตร์
ก็โปรดหลายพระองค์อยู่นะ
แต่เป็นองค์ที่ทรงผนวชอยู่หลายพรรษาแล้ว
เช่นนั้นก็ เห็นจะมีแต่เจ้าฟ้ามงกุฎ
ที่มีความรู้หลายด้าน โดยเฉพาะด้านดาราศาสตร์
ได้ยินมาว่าทรงรู้ภาษาฝาหรั่ง อย่างแตกฉานเลยนะจ๊ะพ่อ
พ่อเคยเข้าเฝ้าตอนที่ท่านเสด็จไปที่วัดโพธิ์
กับบาทหลวงปาเลอกัวซ์
บาทหลวงท่านนี้เนี่ย เป็นสังฆราชของชาวคริสต์ในบ้านเราเลยทีเดียว
ทรงเป็นพระอยู่
แล้วทรงคบหากับบาทหลวงได้ด้วยเหรอจ๊ะ
ได้สิ
ไม่ผิดศีลข้อใด
ทั้งพระองค์ แล้วก็สังฆราชปาเลอกัวซ์ ต่างก็แลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน
เจ้านายพระองค์นี้ทรงมีพระปรีชาสามารถ หลายสิ่งเลยนะจ๊ะพ่อ
ในวันข้างหน้า พระองค์จะทรงรู้แม้กระทั่งว่า
พระราหูจะอมดวงอาทิตย์วันใด
จนฝาหรั่งมังค่ายอมรับกันเลยทีเดียวพ่อ
[ดนตรีระทึก]
เอ็งรู้ได้ยังไง ไอ้ทองอ้น
[น้ำเสียงแข็ง] บอกมา
เอ็งไปฟังเรื่องนี้มาจากที่ไหน
แม่บัวเล่าเรื่องวันข้างหน้าให้ฉันฟังน่ะจ้ะ
เรื่องใหญ่แล้ว
เอ็งไปตามแม่บัวมาพบข้า
พ่อจ๊ะ
ถ้าพ่อจะลงโทษแม่บัว พ่อลงโทษฉันเถอะจ้ะ
ฉันเป็นคนขอร้องให้แม่บัวเล่าให้ฉันฟังเองจ้ะ
[น้ำเสียงร้อนใจ] อย่ามัวช้า
ไปตามแม่บัวมาพบข้าประเดี๋ยวนี้
เอ็งเที่ยวพูดอวดอุตริเช่นนี้ออกไปได้เยี่ยงไร
สิ่งที่หนูพูดมันเป็นความจริงทั้งหมดนะคะ
เอ็งจะให้ข้าเชื่อว่า เอ็งมาจากโลกอีกร้อยกว่าปีจริงๆ รึ
ใช่ค่ะ
ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่คะ
แล้วเอ็งรู้เรื่องเงินพระคลังข้างที่มาจากไหน
[ทองคำ] ใครเป็นคนเล่าเรื่องในวังให้เอ็งฟัง
พ่อทองแท้รึ
พี่ทองแท้พูดกับหนูไม่กี่คำค่ะ
แล้วก็ไม่เคยเล่าเรื่องในวังให้หนูฟังด้วยค่ะ
หนูรู้มาจากประวัติศาสตร์จริงๆ ค่ะ
[ทองอ้น] พี่ทองแท้ไม่พูดหรอกจ้ะ
ฉันก็ไม่ได้พูด
เช่นนั้น เอ็งจงพิสูจน์ต่อหน้าข้า
ทำให้ข้าเชื่อ
มิเช่นนั้น ข้าจะมองว่าเอ็งเป็นภัย
[ดนตรีตึงเครียด]
[พูดพึมพำ] เอ่อ จะเอาเรื่องไหนดีล่ะ
จะคิดออกไหมเนี่ย
ปีนี้ยังไม่มีปฏิทิน
แต่ในยุคนี้แหละค่ะ หมอบรัดเลย์จะเป็นคนตีพิมพ์ปฏิทินขึ้นมาค่ะ
คงอีกไม่นานน่ะค่ะ
ปฏิทิน
[บัว] อ้อ แล้วก็อีกเรื่องค่ะ
ในยุคนี้ ยังมีไข้ทรพิษระบาดอยู่ใช่ไหมคะ
เอ่อ หมายถึงฝีดาษน่ะค่ะ
ใช่
ต่อไป หมอบรัดเลย์จะเป็นผู้ริเริ่มการปลูกฝี
ด้วยการใช้เชื้อหนองฝีจากวัว นำเข้าจากอเมริกา
ฝรั่งน่ะค่ะ
แล้วก็จะสอนให้หมอหลวงปลูกฝีด้วยนะคะ
เพื่อไประดมปลูกฝีให้กับประชาชน แล้วก็ชาวบ้านค่ะ
มีแต่เรื่องหมอปลัดเล เอ็งรู้ได้อย่างไร
แม่บัวเป็นนักเรียนแพทย์จ้ะ
[บัว] ใช่ค่ะ
หมอบรัดเลย์ดังไปถึงยุคของบัวเลยนะคะ
แล้วก็นักศึกษาแพทย์ทุกคนน่ะ นับถือท่านมากๆ เลยค่ะ
บ้านเอ็งผู้หญิงเป็นหมอได้เหรอ
ใช่ค่ะ ผู้หญิงทำได้ทุกอาชีพเลยค่ะ
แล้วเขารักษาโรคระบาดกันอย่างไร
ด้วยการฉีดวัคซีนป้องกันค่ะ
[บัว] อย่างเช่นไข้ทรพิษ
หายไปจากโลก ก่อนที่บัวจะเกิดหลายสิบปีเลยล่ะค่ะ
หายไปได้เหรอ
เมื่อทุกคนปลูกฝีป้องกันตั้งแต่เล็กๆ
[บัว] โรคจึงหายไปค่ะ
การแพทย์ในยุคของบัว เจริญก้าวไกลไปมากๆ แล้วค่ะ
ข้าอยากเดินทางไปสมัยเอ็งดู
ว่าเอ็งพูดจริงหรือไม่
พ่อพอจะเชื่อแม่บัวแล้วใช่ไหมจ๊ะ
ใช่ว่าข้าจะเชื่อ
ถ้าบัวพาไปได้ บัวก็คงกลับไปเองแล้วล่ะค่ะ
เอาเป็นว่าต่อไปน่ะ
[ทองคำ] เอ็งอย่าเที่ยวไปพูด เรื่องอันใดให้ใครฟังอีก
ถ้าผู้ไม่หวังดีมาได้ยินเข้า เอ็งจะมีโทษหนัก
หรือไม่ก็พากันเดือดร้อนไปหมด
[ดนตรีตึงเครียด]
ค่ะ ต่อไปบัวจะไม่พูดอีกค่ะ
แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง
ข้าไม่อยากให้เอ็งผิดแผก ไปจากผู้หญิงชาวสยามเกินไป
ข้าจะให้แม่พิกุลจัดเครื่องนุ่งให้เอ็งเสียใหม่
จะได้หรือไม่
ได้ค่ะ
เอาล่ะ
ข้าต้องไปรักษาผู้ไข้ต่อ
มีเวลาคุยกับเอ็งแต่เพียงเท่านี้
[ดนตรีไม่น่าไว้วางใจ]
เสือกเรื่องอะไรอีกล่ะ นังเผือก
ไม่ได้เสือกเจ้าค่ะ
อุ๊ย โอ๊ย
อื้อหือ แล้วเอ็งมาแส่อะไรด้วยนังจำปา หือ
ข้าจะฟ้องพ่อหมอว่าแกมาแอบฟัง
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
ไกลตั้งโยชน์ จะไปได้ยินยังไง
[เผือก] หึ อยากจะฟ้องนะ
เชิญขี่ม้าสามศอกไปฟ้องเอาเลย
เชอะๆ เชอะ อีนางขี้ฟ้อง
[เสียงแลบลิ้นดังแบร่]
จิ้มตาแหกเลย อีนี่
[ส่งเสียงหมั่นไส้]
สาระแนนัก
[เสียงพ่นลมฮึดฮัด]
ข้าขอโทษเอ็งด้วยนะ ข้าบอกพ่อโดยที่ไม่ได้ถามเอ็งก่อน
ไม่เป็นไรหรอก
ฉันก็ควรจะคิดได้เอง ว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรพูด
เอ็งพูดเสียที่ไหนล่ะ
ข้าต่างหากเป็นคนถามเอ็งก่อน
[ดนตรีหวานซึ้ง]
ทองอ้น
เชื่อในสิ่งที่ฉันเล่าไหม
ข้าเชื่อ
ขอบใจนะ
[เสียงบัวกระแอม]
คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะ
อย่าถามในสิ่งที่ฉันไม่ควรพูดอีกล่ะ
ข้าจะไม่ถามอีกแล้ว
เพื่อเป็นการขอโทษเอ็ง
ข้าจะยอมเป็นลูกมือช่วยเอ็งทำอาหาร
เอ็งจะทำอะไรล่ะ
มีลูกมือแบบนี้
ต้องทำให้ยากที่สุดเลย
[ดนตรีสนุกสนาน]
[จำปาทำเสียงหมั่นไส้]
แอบฟังท่าน แล้วยังมีหน้า มากินของท่านอีกเหรอเอ็งน่ะ หา อีนังเผือก
เรื่องของข้า ปากม้าอย่ายุ่ง
แกว่าใครปากม้า
ทำไม
เรียกปากม้าไม่ชอบ
อยากให้เปลี่ยนเป็นปากอันใด
ปากหมาดีไหม
[เสียงโมโห] อีนังเผือก
นี่ ปากดีไปเหอะเอ็ง
เดี๋ยวข้าจะฟ้องพ่อหมอแล้วนะ
[เสียงหัวเราะสบายใจ]
ตอหลดตอแหล
ข้าเนี่ยเห็นนะว่าพ่อหมอเนี่ยออกไปเสียนานแล้ว
[เผือกทำเสียงเยาะเย้ยและจำปาฮึดฮัด] อีฉุยอีแฉก
อีแดกแห้ง
อื้อหือ อีมด
เชอะ อีท้าว
[เสียงร้องโมโห] [พูดตะกุกตะกัก] อี อีเคอะ
อีกาก
[เสียงเผือกหัวเราะสะใจ] [จำปา] อู๊ย อีกาก นังนี่
อีกากเหรอ [เสียงเผือกร้อง]
[เสียงจำปาฮึดฮัด]
- [เผือก] นี่ - [จำปา] อู้หูย
- [เผือก] เอาอย่างนี้ใช่ไหม - มึง มึงมา
[จำปา] เอาอย่างนี้ใช่ไหม
- [เผือก] มึงมา มา - มา
กูก็ไม่ยอม
- มึง โดนแน่ๆ - ว้าย
[เสียงร้องตกใจ]
[นำเสียงลนลาน] คุณนายเจ้าขา บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ
- นังจำปา - [จำปา] เจ้าคะ
นี่ กล้าขว้างข้าเหรอ หา
โอ๊ะ ไม่ๆ เจ้าค่ะ บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ
[จำปา] บ่าวไม่ได้ทำเจ้าค่ะ
[ตะโกน] แม่พิกุล แม่พิกุล
มีอะไรกันรึเจ้าคะคุณพี่
คนของหล่อนเนี่ย สอนกันมาอย่างไร
กิริยาชั่วช้า
[จำปา] ไม่นะเจ้าคะ
บ่าว บ่าวไม่ได้จะขว้างคุณนายนะเจ้าคะ
บ่าวจะขว้างอีนังเผือกนี่เจ้าค่ะ
เห็นไหม มันจงใจรังแกคนของฉัน
มันน่ะหาเรื่องบ่าวตั้งหลายครั้งแล้วนะเจ้าคะ
แต่บ่าวน่ะสู้อดทน
[น้ำเสียงเสแสร้ง] บ่าวไม่อยากจะมีเรื่องน่ะเจ้าค่ะ
[จำปาทำเสียงโกรธ] [จำปา] ไม่จริงนะเจ้าคะ
อีนังเผือกน่ะ มันแอบฟังพ่อหมอคุยกับแม่บัว
บ่าวห้ามมันก็ไม่ฟังเจ้าค่ะ
หา
- พ่อหมอคุยกับแม่บัว - [เผือกพูดเบาๆ ] เจ้าค่ะ
คุยเรื่องอะไร
[เอฟเฟกต์ตลก]
บ่าวไม่ได้ยินเจ้าค่ะ
[เสียงไม่พอใจ] อีโง่ เลี้ยงเสียข้าวสุก
ไปตามนางบัวมา
[ดนตรีตื่นเต้น]
คุณพี่เจ้าคะ ยังถามไม่รู้ความ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินเลยเจ้าค่ะ
ด่วนตัดสินกระไร
ไม่เห็นรึว่านางจะเป็นนางเทครัวน่ะ
ทั้งผัวและลูกของหล่อน แล้วก็ลูกของข้าเนี่ย
นางจะกินรวบตลอดหัวหาง
[เทียบแค่นเสียงเยาะหยัน]
คุณป้าเข้าใจผิดแล้วค่ะ
[บัว] บัวไม่ได้คิดแบบที่คุณป้าพูดเลยนะคะ
[เทียบ] ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะ ฉันรู้ดี
หล่อนเนี่ยหวังจะได้ลูกชาย ไม่ได้ของเมียหลวง ก็จะเอาเมียรอง
ไม่ได้ทั้งสอง ก็หวังจะได้พ่อ
[เอฟเฟกต์น่าตกใจ]
คุณพี่ พอเถอะเจ้าค่ะ
ไม่
ถ้าหล่อนอยากจะให้ลูกของหล่อนน่ะ ได้กับแม่คนนี้ ก็เชิญ
แต่ฉันไม่ยอมเด็ดขาด
คุณป้าอาจจะไม่ยอม
แต่ว่าลูกชายของคุณป้าอาจจะยอมก็ได้นะคะ
บัว
[เสียงพ่นลมตกใจ]
นัง นัง…
นัง นัง นังบัว
[เสียงเทียบหายใจหอบ]
- [เผือก] ว้าย คุณนาย - [พิกุล] คุณพี่เจ้าคะ
- คุณนายขา ทูนหัวของบ่าว - [พิกุล] คุณพี่
- อย่าเพิ่งตายนะเจ้าคะ - ไปนั่งก่อน
- โอ๊ย อย่าเพิ่งตายเจ้าค่ะคุณนาย - นั่งๆ
[เสียงเผือกร้องเสียงหลง] [พิกุล] คุณพี่เจ้าคะ คุณพี่
[เผือก] โอ๊ะๆ
[ร้องเสียงหลง] คุณนาย คุณนาย
- [จำปา] คุณนาย คุณนายเจ้าคะ - [เผือก] คุณนาย
[เสียงเผือกและจำปาลนลาน]
[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]
โอย
คุณนาย คุณนาย คุณนายเจ้าขา คุณนาย
[เผือก] คุณนาย
[น้ำเสียงเพลีย] เฮ้ย
เอ็งจะร้องหาปะไร
พ่อเอ็งตายรึไง
คุณนาย คุณนายฟื้นแล้ว ทูนหัวของบ่าว
[เผือก] คุณนายฟื้นแล้ว คุณนายเจ้าขา
- อย่าเพิ่งเข้ามา - เจ้าค่ะ
ไอ้ทองอ้น
อย่าเพิ่งขยับตัว ประเดี๋ยวจะหน้ามืด
นี่ อย่ามายุ่งกับข้านะ
[ตะโกน] คุณพี่ คุณพี่เจ้าขา
ไอ้ทองอ้นมันจะฆ่าอิฉัน คุณพี่
ไม่ใช่เจ้าค่ะคุณพี่
ทองอ้นช่วยแก้ไขจนคุณพี่ฟื้นต่างหากล่ะเจ้าคะ
ความรู้แค่หางอึ่ง จะมาช่วยอะไรข้าได้
[เทียบพ่นลมไม่พอใจ]
คุณพี่ คุณพี่เจ้าขา
คุณ… [เสียงครางโอดโอย]
[น้ำเสียงแข็ง] พ่อไปเยี่ยมไข้ พี่ทองแท้ก็ไม่อยู่
[ทองอ้น] แม่ใหญ่จะเอายังไงก็ว่ามา
จะให้ฉันรักษาต่อ หรือจะปล่อยไปตามบุญตามกรรม
[เสียงฮึดฮัดเบาๆ ]
อย่า…
อย่ามายุ่งกับข้า
[เสียงเทียบร้องเหนื่อยๆ ]
ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่ง
ทองอ้น
[ดนตรีตึงเครียด]
ดูสิ แม่ใหญ่อาการไม่เข้าทีเสียแล้ว
[เสียงครางเจ็บปวด]
นี่…
คุณป้า ชาแขนเหรอคะ
[ดนตรีระทึก]
แล้ว ขาข้างนี้ชาด้วยไหมคะ
[เสียงเทียบพ่นลมเบาๆ แบบอึดอัด]
เสี่ยงจะเป็นสโตรกนะทองอ้น
มันเป็นอย่างไรรึ
เส้นเลือดในสมองตีบตัน
[เสียงร้องเจ็บ]
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
[ทองอ้น] เป็นอย่างที่เอ็งว่าจริงๆ
[บัว] ทองอ้น
[พิกุล] คุณพี่
- จำปา - เจ้าค่ะ
เร่งให้บ่าวชายไปตามพ่อหมอทองคำ กับพ่อทองแท้ กลับเรือนโดยไว
เจ้าค่ะ นังเผือก ไปช่วยกัน
- เร็ว - เจ้าค่ะ เอ่อ ค่ะ เออ
[พิกุล] คุณพี่เจ้าคะ
อิฉันนวดให้เจ้าค่ะ
[พิกุล] ไม่รู้สึกเลยหรือเจ้าคะ
[เสียงครางกลัวเบาๆ ]
แม่พิกุล
[พิกุล] ทองอ้น
[ดนตรีตื่นเต้น]
[บัว] ยาทำลายพระสุเมรุ
[ทองอ้น] มีเถาวัลย์เปรียง เถาเอ็นอ่อน
รากแจง ดอกดีปลี
ช่วยอะไร
ช่วยเปิดทางเดินเลือดลม ให้ไหลเวียนปกติ
แล้วขนานนี้ล่ะ
ยามหาสันนิบาต
มีโกฐทั้งห้า เทียนทั้งห้า สมุลแว้ง
ช่วยทำให้เส้นเอ็นที่ตึงรั้งหย่อนลง
ส่วนยาเหลืองปัตตะฆาต มีมหาหิงคุ์ หัวอุตพิด และว่านน้ำ
ช่วยทำให้เส้นปัตตะฆาตทำงานปกติ
แล้วจะได้ผลจริงๆ เหรอ
ก็ต้องลองดู
ฉันจะกดจุดคว่ำหงายให้นะจ๊ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[ร้องเสียงหลง]
อื้อหือ ไอ้ทองอ้น
มึงจะฆ่ากูเหรอ
ไอ้เวรตะไล
ป้าเทียบ อยู่นิ่งๆ ได้รึไม่
ฤทธิ์มากเสียจริง
ทองอ้น แน่ใจเหรอว่าทำแบบนี้จะได้ผลน่ะ
ข้าไม่เหลือหนทางอื่นแล้ว
[ผาดร้องเสียงหลง] คุณนาย
คุณนายสิ้นลมแล้วรึ
คุณนาย คุณนายสิ้นลมแล้วรึ
- [เสียงลนลาน] ทำอย่างไร - [ทองแท้] แม่
แม่
- แม่ แม่ - [เผือก] คุณนาย คุณนายเจ้าขา
[เสียงผาดครางกลัว] [เผือก] คุณนายเจ้าขา
- คุณนาย - แม่
[ทองอิน] ย่า อย่าเป็นอะไรนะจ๊ะ
[เสียงทองอินร้องดัง] [เผือก] คุณนายเจ้าขา
คุณย่าไม่ได้เป็นอะไร แค่หลับเฉยๆ
- [ผาด] หา - [เผือก] หา
เอ่อ หลับรึ
เอ่อ…
[น้ำเสียงตะกุกตะกัก] ข้า ข้าไม่รู้
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
ทองอ้น
[น้ำเสียงดุ] เอ็งบังอาจตั้งยาเองเชียวรึ
ทำไมเอ็งไม่รอพ่อหรือว่ารอข้าก่อน
ฉันผิดเอง ที่รักษาทั้งที่ไม่รู้อะไรมาก่อน
ฉันมันแส่หาเรื่องเอง
[ดนตรีระทึก]
แม่จ๋า แม่
[ทองแท้] แม่จ๋า
[ดนตรีหม่นหมอง]
[ทองแท้] เอ็งบังอาจตั้งยาเองเชียวรึ
ทำไมเอ็งไม่รอพ่อหรือว่ารอข้าก่อน
อาการคุณป้าเทียบ
ค่อยยังชั่วแล้วนะ
ที่เธอนวดให้ แล้วก็ให้ยา
มันได้ผลจริงๆ ด้วย ไม่น่าเชื่อเลย
ข้าไม่ได้ทำอะไรหรอก
ทำเป็นเสียที่ไหน
แหม พูดเหมือนน้อยใจนะเนี่ย
ผู้ชายสมัยนี้เขางอนกันเป็นด้วยเหรอ
เอ็งพูดอะไร ข้าฟังไม่รู้เรื่อง
อย่ามา ฉันรู้ว่าเธอรู้
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
ข้าไปก่อนล่ะ รำคาญ ยุงกัด
เดี๋ยว
เลิกดูถูกตัวเองสักทีได้ไหม
ข้าก็แค่พูดไปตามที่คนเขาว่ากัน
ข้ามันแค่ไก่รองบ่อน
ไม่มีฝีไม้ฝีมืออะไรไปเทียบเขาได้หรอก
ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าทำไมเธอถึงคิดแบบนี้
แต่เท่าที่ฉันเห็นและเรียนมาเนี่ย
เธอดูรู้เรื่องจนน่าทึ่งเลยล่ะ
[ดนตรีหวานซึ้ง]
ข้าก็แค่ครูพักลักจำเท่านั้นแหละ
ข้าไปนอนก่อนนะ
น้ำค้างแรงแล้ว
เอ็งก็รีบขึ้นเรือนซะ ประเดี๋ยวจะจับไข้
[ดนตรีอบอุ่นผ่อนคลาย]
คุณพี่ น้ำเย็นไปหรือเปล่าเจ้าคะ
เดี๋ยวอิฉันไปเติมน้ำอุ่นให้ดีกว่าเจ้าค่ะ
ไม่ต้องหรอก
เนี่ย ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น
หล่อนก็ไม่ต้องแสร้งทำดีกับฉันก็ได้นะ
คุณพี่เจ้าคะ
อย่าระแวงไปเลยเจ้าค่ะ
ที่ผ่านมาจะดีชั่วอย่างไร
[พิกุล] สุดท้ายก็เหลือเพียงเราผู้หญิงสองคน
ที่ได้พึ่งพากันนะเจ้าคะ
[พิกุล] อ้าว
คุณพี่
แม่บัวยกสำรับมาแล้ว
คุณพี่กินหน่อยนะเจ้าคะ
อาหารเพื่อสุขภาพค่ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
อาหารสุขภาพอะไรของหล่อน
ข้าวเช้าค่ะ
กินแล้วจะได้ไม่เป็นอย่างวันก่อน
นี่หล่อนประชดฉันหรืออย่างไรเนี่ย
หาว่าฉันเป็นวัวเป็นควายหรือไง
จัดมาแต่ผักแต่หญ้าอย่างนี้
ใครจะไปกินลง
คุณป้าเพิ่งหายป่วยนะคะ
รู้ไหมคะว่าที่ป่วยเป็นเพราะอะไร
[แค่นเสียงหึ] ก็เลือดจะไปลมจะมา เป็นธรรมดา
ไม่ใช่ค่ะ
คุณป้าแขนขาชา เป็นเพราะว่าเส้นเลือดอุดตันค่ะ
[บัว] ต่อไปนี้ ต้องระวังเรื่องอาหาร
ห้ามกินของมัน ห้ามกินของหวานมากเกินไปนะคะ
สู่รู้มาจากไหน
อ้าว
ก็เพราะว่าบัวเคยเห็น คนที่เป็นแบบคุณป้าเลยนะคะ
เป็นหนักมากๆ ถึงขั้นพิการเดินไม่ได้เลยนะคะ
นี่คุณป้าโชคดีมากเลยนะคะ ที่ได้ทองอ้นมาช่วยไว้น่ะ
ไม่อย่างนั้นป่านนี้เป็นอัมพาต นอนเป็นท่อนไม้ไปแล้วนะคะ
ถ้าไม่ระวังเรื่องอาหารการกินเนี่ย
มันกลับมาอีกแน่นอนค่ะ
[เสียงถอนหายใจเบาๆ ]
หึ อย่ามาขู่นะ
ฉันน่ะ ไม่หลงกลหล่อนหรอก
[ดนตรีทะเล้น]
[เผือก] มาแล้วเจ้าค่ะ
ของโปรดคุณนายเจ้าค่ะ
มีแกงหมูเทโพ ฉู่ฉี่ปลาทู
ส่วนเครื่องหวานก็เป็นบัวลอยเจ้าค่ะ
[บัว] โห
ของมันๆ ทั้งนั้นเลย
ถ้ากินวันนี้
พรุ่งนี้ใครป้อนอะไรก็ไม่รู้เรื่องแล้วนะคะ
นี่ นังเผือก
เอ็งน่ะ แกล้งจะให้ข้าตายไวๆ ใช่ไหม
โอ๊ะ บ่าวเปล่านะเจ้าคะ
ก็คุณนายสั่งเอง บอกว่าอยากกินไงเจ้าคะ
เอาออกไปเลยนะ ไป
โอ๊ย เจ้าค่ะๆ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[ดนตรีหยุด]
อ้าว แม่
[ทองแท้] แม่
แม่ออกมาได้เยี่ยงไร
เดี๋ยวแม่ออกมาเดิน แม่ก็หกล้มดอก
อือ ไม่ล้มหรอก
ให้ออกมายืดเส้นยืดสายบ้าง
ไม่งั้นก็จะนอนเป็นท่อนไม้
[ดนตรีสนุกสนาน]
งั้นแม่ไปนั่งก่อนจ้ะ แม่อย่าหักโหมมากนะ
ได้ยืดเส้นยืดสาย ออกมารับแดดรับลมบ้าง นับว่าดี
คุณพี่เจ้าคะ กินข้าวต้มพร้อมกันเลยดีไหมเจ้าคะ
ไม่ล่ะ
ฉันน่ะโดนบังคับให้กินผักกินหญ้ามาแล้ว
กับข้าวที่แม่บัวทำน่ะ
กินแล้วท้องไส้สบาย เลือดลมดี
จึงเดินเหินได้แคล่วคล่อง
ที่เดินเหินได้แคล่วคล่องน่ะ เพราะยาพ่อทองแท้ต่างหากจ้ะ
โชคดีที่ทองแท้ตั้งยา รักษาแม่เทียบได้ทันเวลา จึงฟื้นไข้เร็ว
พ่อจ๊ะ
แท้จริงแล้วฉันไม่ใช่เป็นคนตั้งยาหรอกจ้ะ
- [พิกุล] อ้าว ทองอ้น - ทองอ้นมัน…
มากินข้าวด้วยกันสิลูก
ฉันกะจะไปหากินแถวหน้าวัดเอาน่ะจ้ะ
ดีแล้ว รีบไปให้ทัน
[ทองคำ] แล้วก็หมั่นเรียนให้หนักขึ้นล่ะ
เมื่อวานหมอเปรื่องเขาฟ้องว่าเอ็งน่ะเหม่อลอย
เหมือนคนไม่มีกะจิตกะใจ
จะเป็นหมอต้องหมั่นเพียร ตั้งใจจริง
ไม่ใช่คิดแต่จะเที่ยวเล่นอย่างเดียว
สันดานฉันมันก็เป็นอย่างนี้แหละจ้ะ
คงเอาดีอย่างใครเขาไม่ได้
ทองอ้น พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
ไป จะไปเรียนก็เร่งไปเถิด
[ทองคำพูดน้ำเสียงดุ] ไม่ต้องไปแล้ว
ถ้าไม่ตั้งใจจริงน่ะ เรียนไปก็เสียเวลาเปล่า
พาลจะเสียชื่อมาถึงพ่อ ถึงพี่ชายเอ็งด้วย
ถ้าพ่อกลัวอย่างนั้น ฉันไม่ไปเรียนก็ได้จ้ะ
ไปเข้าบ่อนสูบฝิ่นให้เพลินใจเลยดีกว่า
ปากดีนัก
[เสียงพิกุลร้องเรียก]
- [พิกุล] คุณพี่เจ้าคะ คุณพี่ - ไอ้ลูกไม่รักดี
- [ทองอิน] ปู่ อย่าตีอาทองอ้น - [พิกุล] คุณพี่ คุณพี่อย่าเจ้าค่ะ
- คุณพี่ - [บัว] พี่ทองแท้
อย่าค่ะ หยุดค่ะ
พี่ทองแท้ไปช่วยสิคะ
พ่อ พ่อๆ
พอได้แล้วพ่อ
ที่น้องมันพูดแบบนั้น เพราะมันกำลังเสียใจ
เสียใจเรื่องอะไร
ข้าสิต้องเสียใจที่มีลูกอย่างมันเนี่ย
พ่อจ๊ะ
คนที่เป็นคนรักษาแม่เทียบ จนรอดจากอาการหนักได้
แท้จริงแล้วไม่ใช่ฉันหรอกจ้ะ
[ดนตรีหม่นหมอง]
ทองอ้นมันเป็นคนคลายเส้น
และตั้งยาทุกอย่างจนเสร็จสรรพ
พี่ทองแท้
ไม่ต้องเข้าข้างฉันหรอกจ้ะ
ข้ากำลังพูดความจริง
พ่อจ๊ะ
ต่อไปทองอ้นมันต้องเป็นหมอชั้นยอด
มันเคยเห็นพ่อตั้งยาเพียงไม่กี่ครั้ง
มันก็จดจำและทำตามได้อย่างทุกอย่าง
ไม่มีผิดเพี้ยน
[ทองแท้] ฉันเองก็เคยเข้าใจมันผิด
แทนที่จะขอบใจน้อง
กลับต่อว่าน้องไปตั้งหลายครั้ง
[ดนตรีเศร้า]
แม่เทียบ
ทองอ้นมันเป็นคนรักษาแม่เทียบรึ
[เสียงดุ] ว่าอย่างไร แม่เทียบ
จริงเจ้าค่ะ
มานี่
ไหนมาดูซิ
เจ็บตรงไหน
เดี๋ยวพ่อทายาขี้ผึ้งไพลให้
เออ นางบัว แต่งตัวเยี่ยงนี้ ค่อยเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาเสียหน่อย
เอาใหม่ๆ แต่งตัวเยี่ยงนี้
สวยมาก พูดซิ
ซวยมาก
สวยมาก
ซวยมาก
สวย…
ไปเล่นตรงนู้นกันไป
ตรงไหนรึ
[ชาวบ้าน 1] ช่วยด้วยจ้าๆ คนเป็นลม
[ชาวบ้าน 2] คนเป็นลม ช่วยด้วย คนเป็นลม
- [บัว] ผาด ไปช่วยเขาหน่อยเร็ว - โอ๊ย
จะช่วยได้เยี่ยงไรเล่า ข้าใช่หมอ
ไปดูหน่อยเถอะน่า
[ดนตรีตื่นเต้น]
[บัว] เฮ้ย ผาด
นี่ เธอเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม
เขาแค่ดึงมือ คนเป็นลมก็ฟื้นเลย
พ่อหมอ พ่อหมอ
หมออะไร หมอไหน
พ่อหมอลึกลับ ที่ข้าเล่าให้เอ็งฟังไง
ที่ พ่อหมอเนี่ย เขาช่วยข้าจากไอ้พวกตั้วเหี่ยไงเล่า
เอ่อ ตาม ตามไปดีกว่า ข้าอยากขอบคุณ
ไปเร็ว นางบัว
[เสียงวิ่งกระหืดกระหอบ]
เฮ้ย หายไปไหนเสียแล้ว
เมื่อกี้ข้ายังเห็นอยู่ตรงนี้อยู่เลย
หายไปไหนได้ล่ะ
- เฮ้ย - เฮ้ย
คือ ข้าอยากจะ…
อยากจะขอบคุณพ่อหมอที่ช่วยข้าในครั้งนั้น
แต่ข้ายังไม่ทันได้ตอบแทนคุณ
พ่อหมอก็หายไปเสียแล้วน่ะจ้ะ
[เสียงหัวเราะหึ]
[หมอทัด] คำขอบใจหรือว่าการตอบแทนคุณ
มันไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับข้าหรอก
แค่ข้าสามารถพิชิตความเจ็บไข้ได้
หมอพเนจรอย่างข้าก็พอใจแล้ว
จ้ะ
ข้า ข้าขอถามอะไรพ่อหมอหน่อยนะจ๊ะ
คือ ทำไมพ่อหมอถึงต้อง เอาผ้ามาปิดหน้าปิดตาด้วยล่ะจ๊ะ
[เสียงหัวเราะหึ] [หมอทัด] เอ็งคงไม่อยากรู้ดอก
ข้าอยากรู้
ข้าขอเดา
ข้าว่าพ่อหมอ คงจะรูปงามมากๆ
หรือไม่ก็…
กลัวสาวๆ หลงใช่ไหมล่ะคะ
[หมอทัดหัวเราะหึ]
[ดนตรีน่าหวาดระแวง]
[เสียงผาดสูดหายใจตกใจ]
[เสียงอึกอัก]
พ่อหมอเป็นอะไรหรือจ๊ะ
ฝีดาษ
หา ฝีดาษ
แต่ว่า ท่านหายแล้วใช่ไหมคะ
ที่เห็นเนี่ย มันเป็นรอยแผลเป็น
ถูกต้อง
นี่แม่หนูดูออกด้วยรึ
พอดูออกค่ะ
เคยได้ยินว่าโรคฝีดาษเนี่ย เป็นโรคที่ร้ายแรงมาก
คนที่เป็นเนี่ย มักจะตาย
เอ่อ แล้ว ท่านหายได้ยังไงคะ
[เสียงหัวเราะ]
ข้าก็รักษาตัวเองจนหายน่ะสิ
[ดนตรีระทึก]
นี่ถ้าเกิดปล่อยให้หมออื่นรักษา
ป่านนี้ข้าคงตายไปแล้วล่ะ
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
[เสียงอุทานเบาๆ ]
ท่านเป็นหมอพเนจร แต่ว่ามีความสามารถมาก
[หมอทัด] อือ
ถ้าได้แลกเปลี่ยนความรู้กับทองอ้นก็คงจะดีค่ะ
เฮ้ย เดี๋ยวพ่อหมอทองคำน่ะ ก็ว่าเอาดอก
[เสียงแปลกใจ]
หมอทองคำ
ใช่จ้ะ
พวกเราสองคน พักอาศัยอยู่ที่บ้านของพ่อหมอทองคำน่ะจ้ะ
[ผาด] หมอหลวงน่ะจ้ะ
[ดนตรีระทึก]
มีอะไรเหรอผาด เขาคุยอะไรกับผาดน่ะ
ไม่มีกระไรดอก กลับกันเถอะ
หือ ไม่มีอะไรได้ยังไง
ก็เขาขอคุยกับผาดสองคน
ก็ข้าบอกไม่มีกระไร ก็คือไม่มีกระไร
อย่าถามให้มากเรื่อง กลับกันเถอะ
- อ้าว แต่ว่าเรายังซื้อของไม่ครบเลยนะ - [ผาด] มานี่
ผาด
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
[หมอทัด] ข้าเปลี่ยนใจแล้ว
ข้าจะให้เอ็งตอบแทนบุญคุณข้า
เรื่องอันใดเหรอจ๊ะ
เรื่องไอ้หมอทองคำ
หา
[ดนตรีระทึก]
[เสียงถอนหายใจแรง]
ทางนู้นก็มีบุญคุณ
ทางนี้ก็ช่วยชีวิต
ข้าจักทำเยี่ยงไรดี
โอ๊ย
[เสียงคนครางเบาๆ ]
[เสียงคราง]
ทำไมถึงมีผู้ไข้มาอยู่ที่นี่
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
เอ็งเป็นอะไร
ข้าป่วยอยู่บ้าน
แต่มีคนพาข้ามาอยู่ตรงนี้
ประหลาดจริง
ใครกันเอาผู้ไข้มาทิ้งไว้ที่นี่
ไม่ต้องสนใจแล้ว
- รีบลงมือตรวจเสีย - จ้ะพ่อ
เอ็งมีอาการยังไงบ้าง
ข้าปวดท้องมาก
[เสียงกระอัก]
[ดนตรีระทึก]
[บัว] เขาเป็นรอยแผลเป็นจากโรคฝีดาษ
เขารักษาตัวเองจนหายด้วยนะ
จริงรึ
เอ็งต้องมาพิสูจน์ฝีมือกับข้า
เขาเคยเป็นหมอหลวงพร้อมพ่อดอกรึ
ก็มียาอยู่ตัวหนึ่งนะ ที่รักษาได้หลายโรค
[บัว] แต่ว่าก็เกิดอันตรายได้ ถ้าใช้เป็นปริมาณมาก
- [หมอทัด] เฮ้ย - [ทองอ้น] เฮ้ย
เอ็งทำอะไรน่ะ
เข็มข้าอาบยาพิษมา ไอ้นี่ไม่รอดแน่
เฮ้ย พี่ทองแท้ [เสียงทองแท้เจ็บปวด]
ข้าจะสู้กับเอ็ง
[หมอทัด] ด้วยอาการปวดเมื่อยของเพื่อนเอ็ง
[เสียงผาดและบัวร้องโอดโอย] เฮ้ย
[ผาด] ปวด
อูย
พี่ทองแท้
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.