All language subtitles for Royal Doctor_S01E11_Episode 11.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

[บัว] พระองค์ชายเป็นไข้ป่าเหรอ

งั้นก็เป็นไข้มาลาเรียน่ะสิ

[ทองอ้น] ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าข้าไม่ทำวิธีนี้

เสด็จอาจจะต้องสิ้นก่อนที่พ่อจะกลับมาแน่

[หม่อมต่วน] นี่โอสถตำรับใหม่ใช่ไหม

ไม่เคยถวายโอสถนี้มาก่อน

[พระยาบำเรอราช] ขอประทานอนุญาตดูหน่อยกระหม่อม

เอ็งรู้หรือไม่

ว่าการหลอกลวงเจ้านาย มีโทษทัณฑ์สถานใด

เด็กสองคนนี้กระทำความผิด

สมควรได้รับโทษ

[ทองคำ] อย่าได้เห็นแก่ ความเป็นลูกใครหลานใครเลยขอรับ

เอ็งทำไปเพียงเพราะ ต้องการจะรักษาชีวิตของพระองค์ชาย

[พระยาบำเรอราช] เอ็งไม่ต้องรับโทษทัณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น

สถานีต่อไป

[บัว] พ.ศ. 2566

[บัว][ภาษาอังกฤษ] สถานีต่อไป ปี 2023

โปรดระวังช่องว่างระหว่างรถไฟและชานชาลา

[ดนตรียิ่งใหญ่]

[ดนตรีพังก์ร็อก]

ข้าชอบไอ้นั่น

[เสียงบัวหัวเราะ]

[ภาษาอังกฤษ] ขอบคุณค่ะ

[ภาษาอังกฤษ] ขอบคุณครับ

[เสียงบัวหัวเราะ]

[บัว] อันนี้เรียกว่าพิซซ่า

เรียกว่าสปาเกตตี

เป็นไง

[ทองอ้น] อื้อหือ

[เสียงบัวขำ]

[บัว] ค่อยๆ

ทีละนิดหน่อย

[เสียงบัวหัวเราะ]

[ดนตรียิ่งใหญ่]

[ดนตรีชวนฝัน]

[เอฟเฟกต์ตลก]

ทองอ้น

ทองอ้น

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ข้าก็…

นึกภาพตามที่เอ็งเล่านั่นแหละ

เป็นไง โลกของฉันน่ะ

สนุกดี

แต่อะไรๆ มันว่องไวปรู๊ดปร๊าดไปเสียทุกอย่าง

ข้าออกจะเวียนหัว

[เสียงหัวเราะ]

เอ็งขำอะไร

ก็ ขำคนโบราณน่ะสิ

นี่เอ็งกล้าขำข้ารึ

[เสียงหัวเราะ]

[บัว] ตลกมากเลยล่ะ

ขำเบาๆ หน่อยก็ได้แม่บัว

[พระองค์ชาย] ถือว่าเป็นของขวัญ

ฉลองที่ฉันหายป่วยนะแม้น

พูดเถอะ

ลองนึกถึงคืนนั้นดู

ว่าอะไรทำให้แม้นพูดออกมาได้

แล้วลองคิดดูอีกที

นะแม้นนะ

แม้น

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เสียงพ่นลมดีใจ]

เห็นไหม แม้นพูดได้แล้ว

เก่งมาก

ลองพูดดูอีกทีซิ ชื่ออะไร

แม้นวาด

[เสียงหม่อมต่วนพ่นลมหายใจ]

สาธุ

หมดเคราะห์หมดโศกกันสักทีนะแม่แม้น

ไหนบอกฉันมาทีรึ

ทำไมถึงพูดได้

[ดนตรีซึ้ง]

หมอผู้ใดเป็นผู้รักษาคุณแม้นรึ

ตอบท่านเจ้าคุณราชแพทย์ไปสิแม่แม้น

หมอทองแท้

หมอทองแท้อีกแล้วรึ

[พระยาบำเรอราช] หมอหนุ่มผู้เดียว

แต่เชี่ยวชาญหลายเรื่องจริง

เห็นทีจะต้องเลื่อนชั้นให้เสียแล้วกระมัง

ขอบพระคุณขอรับ

อันที่จริงกระผมไม่ได้ทำอะไรมากมายเลยขอรับ

คุณแม้นวาดพูดได้เองเสียมากกว่า

การถ่อมตัวเนี่ย

เป็นคุณสมบัติของหมอที่ดีนะ

ท่านทั้งสองเห็นด้วยกับเราหรือไม่

เห็นด้วยอย่างยิ่งขอรับ

จันโท อะภะกันตะโร

ปิติ ปิโย

เทวะ มะนุสสานัง

[ดนตรีอารมณ์ดี]

[เสียงเจิดกระแอม]

ไอ้ยอด

[เจิด] เอ็งทำกระไรของเอ็ง

ไม่กินข้าวกินปลารึ

หรือว่าเอ็งจะแทะเล็มหญ้าแทน

[เสียงเจิดหัวเราะ]

- [ทองอ้น] เอ็งชอบกินไม่ใช่รึ - หา

หงำๆ ถุย [เอฟเฟกต์ตบมุก]

ไอ้ทองอ้น ข้าเพื่อนเอ็งนะ

ข้าหยอก ข้าหยอก [เอฟเฟกต์ทะเล้น]

พวกเอ็งเล่นไม่ดูตาม้าตาเรือ

ก้านหญ้าข้าจะหักหมด

- เอ็งจะถักไปทำไมกัน ไอ้ยอด - [เจิด] อือ

เอ่อ มีคนเขาอยากได้

เฮ้ย เอ็งทำให้สาว

แล้วก็เป่าเสน่ห์ลงไปด้วยใช่ไหม

- [เจิด] เฮ้ย - ข้าเปล่า

นั่นแน่ เอ็งอย่ามุสา

ข้าเห็นปากเอ็งกระมุบกระมิบ

เอ็งว่ากถาอันใด เอ็งว่ามา

กถาขุนแผนแสนเสน่ห์

[พูดเบาๆ ] ขุนแผนแสนเสน่ห์

[ดนตรีทะเล้น]

อิตภิโย

ปุริโสมะ

[ทองอ้น] ฉันขอตรวจหน่อยนะจ๊ะ

ฉันมียาให้ไปกลับไปกินต่อที่บ้านด้วยนะจ๊ะ

ทองอ้น

ฉันรักเธอจริงๆ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

อะ อุ อุ มะ อะ

อิสะวาสุ

อิกะวิติ

[เสียงบัวถอนหายใจ]

วันๆ ก็ทำแค่นี้แหละ

ชักจะเป็นหญิงไทยซะแล้วสิ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

เขียนอะไรอยู่รึ

เขียนเรื่องเธอนั่นแหละ

เรื่องข้า

[พูดเบาๆ ] ท่าคาถาจะได้ผลเสียแล้ว

คาถาอะไรเหรอ

คาถา…

รักษาผู้ไข้

[ทำเสียงสงสัย] ซับซ้อนจัง

สายมูก็มา

เออ ทองอ้น ช่วยบอกหน่อยสิ

ว่ายาเขียวหอมที่มีสัมพหุลาเหลืองเนี่ย

มีส่วนผสมอะไรบ้าง

เอ็งรับนี่ไปก่อนเถอะ

ข้าให้

อะไรน่ะ

เชือกถักไว้ผูกข้อมือ

ข้าตั้งใจถักให้เอ็งอยู่ดึกดื่นค่อนคืน

[เสียงบัวหัวเราะเบาๆ ]

ให้ของเป็นเด็กๆ เลยนะ

ของแพงๆ น่ะ หัดซื้อให้ซะบ้างสิ

ของแพงๆ ไว้รอคนอื่นก่อนเถอะ

ข้าไม่มีเงินถุงเงินถัง

บ้านรวยจะตาย กล้าพูด

บ้านข้ารวย แต่ไม่ใช่ตัวข้านี่

งั้นจะรอจนกว่าจะรวยนะ

ได้เลย ไว้รอข้ารับราชการก่อน

แต่ตอนนี้ เอ็งส่งข้อมือเอ็งมา ข้าจะผูกให้

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

ก็สวยดีนี่

[บัว] ขอบคุณนะ

แล้วตามธรรมเนียม ฉันควรจะให้อะไรเธอตอบแทนล่ะ

ไม่ต้องให้อะไรดอก

ขอแค่…

ทำไมเหตุการณ์นี้มันคุ้นๆ

คุ้นอันใด

เหมือนกับว่า

ฉันเคยได้เชือกถักจากเธอมาแล้ว

ข้าไม่เคยให้เชือกถักเอ็ง

นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าให้

เหรอ

ฮึ สงสัยจะเป็นเดจาวู

เดจาวู้

[เสียงหัวเราะ]

คืออันใด

[ผาด] พ่อทองอ้น

โอ๊ย อยู่นี่เอง

เรือนใหญ่เนี่ย เขาตามหาตัวให้ควั่ก

วันนี้วันพระ ข้าไม่ได้ไปเรียน จะตามหาข้าทำไม

เห็นว่ามีเรื่องร้อน

แต่ข้าไม่รู้เรื่องกระไร

เอ็งรีบไปดูเองเถิด

ข้าไปก่อนนะ

[เสียงผาดถอนหายใจ]

มาแล้วรึ พ่อมหาจำเริญ

มีธุระร้อนทีไร หายตัวทุกที

หากมัวด่าอยู่ได้ ฉันเห็นว่าจะไม่ใช่ธุระร้อน

- คุณพี่ - เอาล่ะๆ

มัวทุ่มเถียงกันจะเสียการ

พระองค์ชายพันพิชากรท่านมีรับสั่งว่า จะเสด็จมาที่เรือนของเรา ก่อนเพลาเย็นวันนี้

ก่อนเพลาเย็นเลยรึ

พระองค์จะมาทำกระไร เกี่ยวอะไรกับฉัน

[ดนตรีสนุกสนาน]

แม่ผาด แม่บัว เช็ดจานให้สะอาดนะ

- จ้ะ - ค่ะ

- จำปา - เจ้าค่ะ

ประเดี๋ยวเตรียมโขลกหอม กระเทียม รากผักชี ไว้อย่างละกำมือล่ะ

เจ้าค่ะ

จะเตรียมไปทำไม

ก็เตรียมไว้เป็นเครื่องว่าง ไว้ให้ท่านเสวยกับน้ำชาไงเจ้าคะคุณพี่

[แค่นเสียง] นี่

เจ้านายเนี่ย ท่านไม่เสวยนอกวัง

แม่พิกุลนี่ช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลยเนอะ

เคยอ่านเรื่องเสด็จประพาสต้น

ก็ยังเสวยกับชาวบ้านเลยนะคะ

พูดอะไรไม่รู้ประสา

อย่าสู่รู้

อ้าว ก็…

[เสียงจุ๊ปาก]

เราไม่ใช่คนในวัง อย่าไปเถียงเขา

อย่าเถียง เช็ดไป

ตามสบายเถิด พี่ทองอ้น

อย่ามีพิธีรีตองให้มากไปเลย

คิดเสียว่าฉันคือเจ้าพันที่พี่เคยช่วยรักษา

กระหม่อมฉันมิบังอาจ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

หมดสนุกกันทีเดียว

เออ แล้วพี่บัวล่ะ

ฉันอยากจะพบปะนางอีกสักครั้ง

มีเรื่องที่อยากจะไต่ถามอีกหลายสิ่ง

[ดนตรีชวนฉงนปนขำขัน]

กระหม่อม

เผือก

ไปตามแม่บัวมา

[กระซิบ] ให้มันเปลี่ยนชุดด้วย

อ๋อ เจ้าค่ะ

[น้ำเสียงตกใจ] เข้าเฝ้า

[บัว] โอ๊ย ไม่เอาล่ะ

ผาด ช่วยไปบอกทีว่าฉันไม่สบาย หรือว่าอะไรก็ได้

ไม่ได้

เจ้านายสั่งให้ไปก็ต้องไป จะมาขัดคำสั่งไม่ได้

[ทำเสียงอิดออด] ทำไงดีล่ะ

- ผาด - [ผาด] หือ

ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ นะๆ

ไม่เอา

ข้าพูดภาษาเจ้าไม่เป็น

[ผาด] ขืนข้าไปเข้าเฝ้า

มีหวัง ได้หงายท้องกันทั้งเรือน

แล้วฉันล่ะ ถ้าฉันพูดอะไรผิดไป ก็เป็นเรื่องเหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้น เอ็งก็นั่งนิ่งๆ

ไม่ต้องเพ็ดทูลอันใด

นั่งนิ่งๆ ไม่ต้องเพ็ดทูล

เออ

[เสียงบัวถอนหายใจ]

เออ ไป พี่เผือก

[เผือก] เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ

คุณนายสั่งให้เปลี่ยนผ้าให้ดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย

[เผือก] นี่ เอาไปเปลี่ยนเลย อือ

- ดีจ้ะ - ไป

- ชุดนี้ไม่ได้ - ไป

[เสียงบัวครางอิดออด]

[เสียงเผือกครางตกใจเบาๆ ]

[ผาดทำเสียงชื่นชม]

งามเหลือเกิน แม่บัว

เห็นทีว่าเอ็งจะได้เป็นหม่อมวันนี้แล้วกระมัง

[เสียงเผือกหัวเราะ]

ได้ดิบได้ดีแล้ว อย่าลืมบ่าวนะเจ้าคะ

[เอฟเฟกต์ทะเล้น] [ผาด] แหม

เปลี่ยนไวเหมือนวอกเลยนะจ๊ะพี่เผือก

โอ้โห เจ้าค่ะ

[เสียงหัวเราะ]

พวกเธอคิดว่า ที่ท่านอยากจะพบฉันน่ะ

เพราะว่าชอบฉันงั้นเหรอ

ก็ใช่น่ะสิ

ไม่งั้นจะทรงเรียกเอ็งไปทำไมเล่า

เรียกไปเล่นหมากเก็บถวายรึ [เอฟเฟกต์แป่ว]

ขอบอกไว้เลยนะ ว่าเป็นไปไม่ได้

ฉันจะไม่ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แน่นอน

ฉันต้องกลับไปในที่ของฉัน เข้าใจไหม

[เอฟเฟกต์งุนงง]

[ดนตรีเบาสมอง]

ไม่เข้าใจสักคำ

โอ๊ย ช่างเถอะ

ท่านคงจะเสด็จด้วยเรื่องอื่นมากกว่า

เดี๋ยวก็รู้

- เอ๊ะ ประเดี๋ยวก่อน - [บัว] หือ

เชือกที่ข้อมือเอ็งน่ะ

ถอดออกเสียก่อน มันไม่งาม

ไม่ได้หรอก

เดี๋ยวคนทำให้น่ะ เขาจะเสียใจ

อุตส่าห์ทำให้แล้ว

อ้อ

[เสียงเผือกโอดโอยเบาๆ ]

[แค่นเสียง]

แล้วไหนบอกว่าไม่อยากผูกกับใคร

ที่ข้อมือนั่นน่ะ ไม่เรียกว่าผูกรึ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

มาแล้วรึ พี่บัว

วันนี้แต่งปกติ

แต่ยังคงงามแปลกตาดังเดิม

เป็นพระกรุณาเพคะ

แต่ว่าหม่อมฉันคงงามไม่ได้ครึ่งกับคุณแม้นวาด

เธองามเหมือนรูปวาดในวรรณคดี

สมชื่อจริงๆ เพคะ

[เสียงพ่นลมขำ]

พี่บัวพูดถูก

[เสียงพระองค์ชายหัวเราะ]

ชมกันเองเสียแล้ว

อันที่จริง วันนี้ที่ฉันมาบ้านหมอทองคำ

ก็เพื่อที่จะมาขอบใจหมอทองแท้

[พระองค์ชาย] พี่ทองอ้น

ป่วยครานี้ หนักหนานัก

เพราะพี่สองคนแท้ๆ ฉันจึงรอดมาได้

[ดนตรีซึ้งผ่อนคลาย]

ฉันขอขอบใจหมอทองคำ

คุณนายเทียบ

และคุณนายพิกุลด้วย

ที่พร่ำสอนลูกชายทั้งสองคน

จนเป็นหมอฝีมือเอกเช่นนี้

ทั้งสองยังต้องฝึกปรืออีกมากกระหม่อม

[ทองคำ] โดยเฉพาะเจ้าทองอ้น

ซึ่งต้องใช้เวลาอีกมาก กว่าจะได้เป็นหมอกระหม่อม

ตระกูลทอง ล้วนเก่งสมชื่อ

ฉันคงต้องฝากผีฝากไข้ไปด้วยอีกนาน

ส่วนพี่บัว

ฉันรู้มาว่าพี่ก็มีส่วนช่วยอยู่หลายประการ

ต้องขอขอบใจด้วยเช่นกัน

อูย ไม่เป็นไรมิได้เพคะ

แค่ทรงเข้าใจและก็ตรัสถึง หม่อมฉันก็ดีใจมากเพคะ

แม่บัวนี่ เพ็ดทูลได้แคล่วคล่องใช่น้อย

[ทองคำ] ไหนใครบอกว่าพูดไม่เป็น

เคยอยู่ที่วังเจ้านายพระองค์ใดมาก่อนรึ

[เสียงหัวเราะ]

หลายวังเลยค่ะ

บัวชอบดูละครย้อนยุคช่องสามน่ะค่ะ

[เอฟเฟกต์ตลก]

พูดกระไร ไม่รู้ความสักคำ

แม้นวาด อยากจะพูดกระไรหรือไม่

ฉัน ก็ ขอบใจ

หมอทองแท้

ที่สอนฉันพูด

คุณเองก็มีความมานะพากเพียรเป็นอย่างยิ่งขอรับ

ฉันมีขนม

จากในวัง

มาฝากทุกคน

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

วันนี้ได้ชิมขนมชาววัง

เป็นบุญปากแท้นะเพคะ

[เทียบ] อื้อหือ

เลิศรสมากเพคะ [เสียงหัวเราะ]

[พระองค์ชาย] แม้นก็ช่วยทำด้วยใช่ไหม

เพคะ

เอ้า เจ้าหนูล่ะ ถูกปากหรือไม่

หลานหมอดูท่าทางฉลาดเป็นกรดทีเดียว

[เสียงพระองค์ชายหัวเราะ]

แล้วพี่บัวล่ะ

ขนมอร่อยหรือไม่

อ้อ

[บัว] อื้อหือ

อื้อหือ

หวานมากไปเพคะ

[เอฟเฟกต์ประหลาดใจ]

[เสียงบัวไอ]

เอ็งหยุดพูดก่อนสิแม่บัว

ถ้าพระองค์ชายเสวยแบบนี้เป็นประจำ จะไม่ดีนะเพคะ

[บัว] น้ำตาลที่มากเกินไป

จะทำให้เป็นโรคอ้วน โรคเบาหวาน

ความดันโลหิตสูง แล้วก็โรคหัวใจนะเพคะ

[เสียงบัวไอ]

[ดนตรีสนุกสนาน]

[ทำเสียงไม่พอใจ]

- [เทียบ] นี่ - โอ๊ย

[เทียบ] ขอประทานอภัยเพคะ [เสียงหัวเราะเจื่อน]

[ดนตรีขำขัน]

- นี่ - โอ๊ย

เอ่อ แม่บัวจ๊ะ แม่บัวน่ะ ไปช่วยฉันยกพานพระศรี

ดีไหมจ๊ะ [เสียงหัวเราะฝืนๆ ]

- [บัว] อ้อ - ไปจ้ะ

[เสียงเทียบหัวเราะแห้งๆ ]

หล่อนเนี่ยนะ จริงๆ เลย นี่ๆ

[บัว] โอ๊ย [เสียงเทียบร้องหัวเสีย]

นี่ ไปพูดจาสามหาวใส่พระองค์ชาย

[ทำเสียงฮึดฮัด] น่าจะเอามะพร้าวห้าวยัดปากนัก

หนูพูดอะไรผิดล่ะคะ

หนูก็แค่เป็นห่วงพระองค์แล้วก็ทุกๆ คน

กินหวานขนาดนั้น นอกจากจะอันตรายแล้ว ยังทำให้ผิวเหี่ยวอีกนะคะ

หา จริงเหรอ

[บัว] อือ

นี่ อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ

หล่อนเนี่ยทำให้ทุกคนเดือดร้อนรู้ไหม

[เทียบส่งเสียงหยัน]

คราวหลังจะหัดพูดอะไรเนี่ย ใช้สมองซะบ้าง

ก็ ใช้แล้วนะคะ ถึงได้พูด

[เอฟเฟกต์ตบมุก] จะเถียงอีก

ถ้างั้นก็เงียบไปเลย

แต่ถ้าเงียบ ก็แปลว่าไม่ได้ใช้นะคะ

[เอฟเฟกต์ตบมุก]

[เสียงร้องหงุดหงิด] นี่

ถ้าหยุดพูดไม่ได้นะ นั่งเป็นบื้อเป็นใบ้ไปเลย

อ้าว ตกลงว่าจะให้ใช้หรือว่าไม่ใช้คะ เอาใจไม่ถูกหรอก

[เสียงฮึดฮัด] แม่บัว

[เทียบ] โอ๊ย ดูซิเนี่ย

คุณพี่เจ้าคะ

- [พิกุล] คุณพี่ เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ - [เทียบ] หา

พระองค์ชายกริ้วเหรอ

[เสียงเทียบร้องอึดอัด]

เห็นไหม นี่ๆ เป็นเพราะหล่อนเถอะ ผีเจาะปาก

ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ พระองค์ชายไม่ได้ทรงกริ้ว

[พิกุล] กลับโปรดด้วยซ้ำ ว่าแม่บัวพูดตรงดี

ไม่โปรดของหวานอยู่แล้วเจ้าค่ะ

อ้าว แล้ว แล้วที่ว่าเรื่องใหญ่

เรื่องกระไรล่ะ

ทรงอยากลองเสวยอาหารฝีมือแม่บัวน่ะสิเจ้าคะ

[เอฟเฟกต์ขำขัน] [พิกุล] ไปพูดถึงเพียงนั้น

เลยทรงคิดว่า แม่บัวต้องรอบรู้เรื่องอาหารเป็นแน่

ว้าย

ไม่ได้รอบรู้ค่ะ แค่พอรู้เท่านั้น

เอ่อ ต้องรีบไปทูลให้ทรงทราบใช่ไหมคะ

เดี๋ยว อย่าไป

กลับมานี่เลย

ไม่ได้นะ ขัดคำสั่งบ่อยๆ มันไม่งาม

[พิกุล] แขกไปใครมา เราต้องต้อนรับ

แล้วนี่เจ้านายเสด็จเอง ยังไงก็ต้องทำถวายอยู่แล้ว

แล้วจะไปทำอะไร

ไม่มีอะไรสักอย่าง ไม่ได้เตรียมไว้

ก็คุณพี่บอกเองนี่เจ้าคะ ว่าเจ้านายไม่เสวยอาหารนอกวัง

[เอฟเฟกต์แป่ว] อ้าว

จะไปรู้เหรอ ว่าองค์นี้ ไม่ชอบทำตามธรรมเนียม

จำปา

ไปตามแม่ผาดมาช่วยกันอีกแรงไป

เจ้าค่ะ

[น้ำเสียงร้อนรน] จะทำยังไงเนี่ย

แล้วจะทำอะไรถึงจะทันเนี่ย

ช่วยกันสิเจ้าคะ

อย่างไรก็ต้องทันเจ้าค่ะ คุณพี่

แล้วจะทำอะไรถวายล่ะ

เอ้า พวกเอ็ง อย่ามัวแต่ยืนอยู่

ไปดูซิว่ามีผักอะไรเหลือบ้าง

- เจ้าค่ะ - เจ้าค่ะ

ไป

[ดนตรีสนุกสนาน]

มีผักอยู่หลายอย่าง

ถ้าอย่างนั้น ทำแกงส้มแล้วกัน

- เอ็ง ไปเอาเครื่องแกงส้มมา - เจ้าค่ะ

มีเปรี้ยวแล้วก็ต้องมีหวาน

- เจ้าค่ะ - หมูสามชั้น

ใช่ หมูหวาน

นี่ ไปเลย เอ็งไปเคี่ยวน้ำตาลมา

เจ้าค่ะ

ถ้าเช่นนั้น น่าจะมีเค็มอีกสักอย่างนะเจ้าคะคุณพี่

- โอ้ - หลนปูเค็ม

[เทียบครางถูกใจ] เอ็ง ไปเอาปูเค็มมา

เจ้าค่ะๆ

[เสียงพิกุลถอนหายใจ]

[เสียงถอนหายใจเหนื่อย] คุณพี่เจ้าคะ

โอ๊ย

อุ๊ย คุณพี่ [เสียงครางหมดแรง]

- ใจเย็นๆ เจ้าค่ะ - [เทียบ] อือๆ

คุณนายเจ้าขา

เครื่องแกงส้มหมด ต้องโขลกใหม่เจ้าค่ะ

- หา - อ้าว

คุณนายเจ้าขา หมูสามชั้นหมด เอาไปต้มพะโล้ให้คุณทองอินหมดแล้วเจ้าค่ะ

- [เทียบ] หา - คุณนายเจ้าขา

ไหปูเค็ม มีคนลืมปิดฝาเจ้าค่ะ หนอนยั้วเยี้ยเลย

ตายๆ แล้วทำไมมันต้องมาเป็นวันนี้

แล้วอย่างนี้ จะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะคุณพี่

โอ๊ย ตายๆ นี่

เนี่ย เพราะหล่อนเลย

ฉันเนี่ย อยากจะตัดลิ้นหล่อนนัก

โอ๊ย

[เสียงเทียบร้องจะเป็นลม]

- คุณพี่ - ว้าย คุณนายๆ

คุณนายเจ้าขา ทูนหัวของบ่าว อย่าเป็นอะไรนะเจ้าคะ

มาแล้วจ้า ผาดมาแล้ว มาช่วย…

คุณนาย

คุณนายเป็นกระไรจ๊ะ

คุณนาย คุณนายอย่าตายนะเจ้าคะ คุณนาย

- โอ๊ย ยังไม่ตาย - อุ๊ย

จะตายวันนี้แหละ

เพราะทำอาหารถวายไม่ทันเนี่ย

ทำยังไงดี จะทำยังไงดี

ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี

[พิกุล] อ๋อ เอ้า เดี๋ยวๆ มีอะไรบ้าง

[เสียงพิกุลร้อนรน]

ทุกคนคะ

[ดนตรีหยุดกะทันหัน]

บัวว่าเราทำอะไรง่ายๆ แต่เน้นประโยชน์เพื่อสุขภาพดีกว่าค่ะ

[เอฟเฟกต์งงงวย]

ยังจะพูดอีก

สุขภาพอะไรของหล่อน

[ดนตรีสนุกสนาน]

พี่คะ ขอผลไม้หรือว่าดอกไม้อะไรก็ได้ ที่กินได้หน่อยได้ไหมคะ

- เอามาให้หมดเลยนะคะ - [บ่าว] ได้เจ้าค่ะ

คุณนายเจ้าขา

ทำไมแกะหัก แกะหัก เยี่ยงนี้ล่ะเจ้าค่ะ

กูกำลังจะแกะได้

มึงเนี่ยแหละ ทำกูแกะหัก แกะหัก

[เสียงปาแตงกวา] [เผือก] อุ้ย

[เสียงพ่นลมหงุดหงิด]

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เผือก] อ้าว

อีเผือก มึงหุบปากเลยนะ

เจ้าค่ะ

หัก

[เสียงเผือกหัวเราะแห้งๆ ]

[ดนตรีน่าอึดอัด]

[พูดเบาๆ ] นี่ ทำไมถึง ถวายพระกระยาหารเยี่ยงนี้

[พูดเบาๆ ] ก็แม่บัวบอกให้ทำเยี่ยงนี้เจ้าค่ะ

แล้วนั่นข้าวอะไร

[เสียงหัวเราะเจื่อน] ข้าวคลุกปลาเจ้าค่ะ

นั่นมันให้แมวกิน

[ทำเสียงไม่พอใจ] เห็นไหม

ข้าบอกแล้ว ไม่ใช่ความผิดข้านะ ความผิดเอ็งนั่นแหละ แม่พิกุล

นี่ ก็พระองค์ชายน่ะ ตรัสว่าอยากจะเสวยอาหารฝีมือแม่บัว

อิฉันก็ไม่กล้าขัดแม่บัวเจ้าค่ะ

พระองค์เสวยของแปลกได้หรือไม่กระหม่อม

เสวยได้หรือไม่กระหม่อม

จะได้ให้มหาดเล็ก ไปเชิญเครื่องมาจากวังกระหม่อม

ไม่ต้องดอก

แบบนี้แหละ น่ากินเสียจริง

ฉันอยากลองของพื้นๆ ง่ายๆ เยี่ยงนี้มานาน

แต่ไม่เคยได้กินสักที

ขอลองก่อนนะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

เลิศรสทีเดียว

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

แม้นจ๊ะ ลองกินดูสิ

เพคะ

นี่น้ำพริกกระไรรึ

น้ำพริกปลาเพคะ

[พิกุล] เอาปลาไปต้มสุก มาโขลกกับพริก

เอาหอมกระเทียมไปเผาให้มีกลิ่นหอมๆ ก่อน

เอ่อ ปรุงรสด้วยน้ำปลา มะนาวเพคะ

เสวยกับผักต้ม

แล้วก็ผักรสเปรี้ยวนะเพคะ

[บัว] มีวิตามิน แล้วก็กากใยเพียบ

แต่ว่าไขมันศูนย์เปอร์เซ็นต์เลยเพคะ

[เสียงพระองค์ชายหัวเราะเบาๆ ]

ฉันรู้เพียงแต่ว่า

รสชาติดี กินแล้วสบายท้อง

[ดนตรีอารมณ์ดี]

ส่วนอันนี้ขนมหวานรึ

อันนี้คือยำดอกไม้

แล้วก็ผักผลไม้ห้าสีเพคะ

สีขาว มีสารแซนโทน

[บัว] สีเขียว มีคลอโรฟิลล์

ส่วนสีแดง มีไลโคปีน

สีม่วง มีแอนโทไซยานิน

แล้วก็สีเหลืองและสีส้ม มีเบตาแคโรทีนแล้วก็วิตามินซีเพคะ

จริงๆ มีสารอาหารอีกเพียบเลยเพคะ

แต่เดี๋ยวจะยาวไป

[บัว] สรุปง่ายๆ

ทุกสีมีประโยชน์ต่อร่างกายมากๆ เพคะ

[เสียงพระองค์ชายหัวเราะเบาๆ ]

[ดนตรีสงบ]

บ้านพี่ช่างโปร่งตาโปร่งใจ

และอยู่กันอย่างอบอุ่นเสียจริง

วังของฝ่าพระบาทก็ใหญ่โต

สวยงามกว่าบ้านกระหม่อมหลายร้อยโกฏิอสงไขย

สุขกายรึ จะเท่าสุขใจ

ใช่หรือไม่แม้นวาด

เพคะ

[ทรัพย์] พ่อทองอ้น พ่อทองอ้น

พอดีทีเดียว

ฉันเนี่ย เอาผลไม้มาฝาก

เลยว่าจะชวนพ่อทองอ้นเนี่ย ไปดูเขาเล่นสักวากันคืนวันพรุ่ง

ว่าสักวารึ

ข้าอยากไปดูสักที

พี่เจิดช่วยพาข้าไปดูได้หรือไม่

เจ้าจำ อุ๊ย

เจ้าจำผิดคนแล้ว

ข้าชื่อ ทรัพย์ เป็นฝาแฝดกับเจิด

ทองอ้น นี่น้องเจ้ารึ

อ้อ ข้าชื่อพัน

มาจากหัวเมืองจ้ะ

[ดนตรีทะเล้น]

มาจากหัวเมือง

[ทรัพย์] หึ

เจ้าคงจะไม่เคยไปดูสักวาที่คลองมหานาคสินะ

[ทรัพย์] เดี๋ยวคืนวันพรุ่ง ข้ามารับ

ว่าแต่…

เจ้าว่าสักวาเป็นหรือไม่

เผื่อมีคนมาท้า จะได้โต้กับเขา

ข้าก็พอว่าได้

แต่ไม่สู้ชำนาญนัก

ขอพี่ทุกคนช่วยกันว่าต่อด้วยนะจ๊ะ

จะเล่นต่อสักวากันเหรอ

อย่างกับในหนังสือวรรณคดีแน่ะ

นางบัว

ถ้าเอ็งต่อไม่เป็น ก็นั่งนิ่งๆ

เดี๋ยวจะโดนเขาแต่งกลอนเกี้ยวเอา

กลัวซะเมื่อไหร่

โอ้ แม่ผาด

แม่… [เอฟเฟกต์เสียงเบรก]

แม่ผาดอยู่นี่ด้วยหรือจ๊ะ

ข้าล่ะอยากจะว่ากลอนอวดแม่เสียเหลือเกิน

เช่นนั้น…

เริ่มที่กลอนสี่ ดูทีกันก่อน

ใครฝีปากอ่อน เร่งถอนตัวไป

[ทรัพย์] อือฮึ

[ดนตรีอ่อนหวานผ่อนคลาย]

ฝีปากไม่ดี หากว่ามีใจ

เอ่ยคำปราศรัย ตรงใจจำนง

จักแต่งกลอนกานท์ หวานมธุรส

ฤๅเศร้ากำสรด สุดแต่ประสงค์

[ทรัพย์และบัวส่งเสียงชอบใจ]

พ่อพันสำบัดสำนวน

ฟังดูผู้ดิบผู้ดีมีสกุล

[เสียงทรัพย์พ่นลมหายใจ]

แม้น ว่าต่อทีซิ

ช่วยทีค่ะ

ขอรับ

สุดแต่ประสงค์…

เอ็งต่อได้รึไม่

ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม

หนึ่ง

สอง

- สะ… - จักทำการใด ใจซื่อตรง

[ทรัพย์] หือ

- หือ - รักเรายืนยง คงอยู่นิรันดร์

[ทรัพย์ทำเสียงตื่นเต้น]

[เอฟเฟกต์ตัดอารมณ์]

[เอฟเฟกต์อ้ำอึ้ง]

ทำไมล่ะ ต่อไม่ได้เหรอ

เนื้อความเอ็ง

ไม่ได้เกี่ยวข้องกับผู้ใดเลยสักนิด

[ดนตรีเบาสมอง]

แต่สัมผัสได้ ไม่ผิดเพี้ยน

ก็พอถูๆ ไถๆ

กล้อมๆ แกล้มๆ ไปได้จ้ะ

ฉันจะว่าสักวาต่อแล้วนะ เช่นนั้น…

[ทรัพย์ส่งเสียงขณะลุก]

[เอฟเฟกต์ตลก]

สักวาเดือนเด่น เห็นประจักษ์

[ทรัพย์] หือ

คิดถึงพักตร์

ดั่งจันทรา ยามฟ้าใส

[ทรัพย์] อือ

[ดนตรีหวานอบอุ่น]

เดือนเต็มดวง ดุจรักข้า มาเต็มใจ

เติมรักไว้ ฝากรัชนี ที่กลางฟ้า

[ทรัพย์ทำเสียงพอใจมาก]

ครั้นเดือนมืด ไม่เห็น แสงโสมส่อง

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

ไอ้พัน [ผาดอุทานตกใจ]

[ทองอ้นร้องในลำคอ]

ชะแง้มอง สะท้อนจิต คิดหวนหา

แน่ะ ไอ้น้อง

[เอฟเฟกต์ตลก]

เอ็งนี่ฝีปากคมแท้

[ทรัพย์] หึ

พี่ทองอ้น ช่วยเร่งต่อที

แม่มัวเมา อยู่แห่งใด ไยไม่มา

[ทรัพย์ร้องขัดใจ]

พ่อทองอ้น

เขาต่อกันมาไพเราะเพราะพริ้ง

เอ็งอย่าชักใบให้เรือเสียสิ ปัดติโธ่

[ส่งเสียงขัดใจ]

- เร่งต่อสิจ๊ะ แม่บัว - [ทรัพย์] หือ

แกล้งกันนี่

แม่มัวเมา อยู่แห่งใด ไยไม่มา

หรือว่าเมา กัญชา นอนตายเอย

[เสียงผาดหัวเราะดัง]

[ทรัพย์] มันใช่เหรอจ๊ะ

จบลงเสียจนได้

แหม แม่บัวนี่

ฝีปากกล้าแท้

ทำให้ฉันนึกถึง…

คุณพุ่ม บุษบาท่าเรือจ้าง

ใครเหรอ คุณพุ่ม

คุณพุ่ม

เป็นธิดาของท่านเจ้าคุณราชมนตรี

มีฉายาบุษบาท่าเรือจ้าง

เป็นกวีสตรีฝีปากกล้า

สมัยนี้มีกวีผู้หญิงด้วยเหรอ

มีสิ

ฝีปากเก่งลือชื่อ

ว่ากลอนได้ดุเด็ด

ปะทะคารม จนชายพ่ายมานักต่อนักแล้ว

เท่จังเลย

ฉันเป็นเด็กวิทย์ ยังไม่รู้เลยว่ามีกวีผู้หญิงด้วย

รู้จักแต่สุนทรภู่

เอ๊ะ พี่บัวรู้จักขุนสุนทรโวหารด้วยรึ

รู้จักสิ ท่านปังมากเลยนะ

[เอฟเฟกต์ตลก]

[บัว] เอ๊ะ

ท่านอยู่ยุคนี้เหรอ

ใช่

ท่านบวชอยู่ที่วัดโพธิ์นี่เอง

เวลาข้าไปเรียน ข้าเจอท่านออกบ่อย

[เสียงบัวสูดหายใจ]

[บัวพูดน้ำเสียงตื้นตัน] เลิศอะ

ฉันจะได้เจอเขาไหม

[เสียงผาดร้องขัด]

นางบัว

สงบจิตสงบใจ

[เสียงพระองค์ชายและแม้นหัวเราะเบาๆ ]

ทำไมทอดปลาทูแค่นี้ล่ะ

ก็ทอดแค่พอดับคาว

ข้าน่ะ เอาไปนึ่งไว้แล้ว

[บัว] โห

มา นางบัว เอาน้ำมันมาให้ข้าหน่อย

อุ๊ย ร้อนเหมือนกันนะเนี่ย

นี่แหละ ต้องเทตอนร้อนๆ แบบนี้แหละนางบัว

แล้ว แช่ในน้ำมันแบบนั้น เก็บได้นานเหรอ

[ผาด] นานสินางบัว

นี่ เก็บได้เป็นปีสองปีเชียวนา

แล้วถ้าเอ็งเนี่ย เกิดอยากจะกินปลาทูขึ้นมาเมื่อไหร่

[ผาด] เอ็งเอาไปทอด

อู๊ย มันจะอร่อยเหมือนที่เอ็งเนี่ย ได้กินปลาทูทอดสดๆ เลยนะ

- จริงเหรอ - [ผาด] อือ

[เสียงถอนหายใจ]

เอ็งเป็นอะไรของเอ็ง หา นางบัว

ทำหน้าทำตาอย่างกับคนอั้นถ่ายมาหลายวัน

ผาด

พาฉันไปกราบท่านสุนทรภู่หน่อยสิ

เอ็งจะบ้ารึอย่างไร

เอ็งจะไปหาท่านด้วยเรื่องอันใด หา

นรกมันจะกินกบาลเสียนั่นน่ะ

ก็อุตส่าห์มาในยุคท่านทั้งที

ถ้าไม่เจอเนี่ย พลาดอย่างแรงเลยนะ

โอ๊ย

ถ้าอย่างนั้นเอ็งก็ต้องรอให้พวกผู้ชายพาไป

โอ๊ย ทำไมอะไรๆ ก็ต้องพึ่งผู้ชาย

- น่ารำคาญ - เฮอะ

ข้าก็รำคาญ

เนอะ

[เสียงผาดถอนหายใจ]

บัว

เอ็งไปเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ

ไปไหน

ถามเยอะจริง ตามมาเถอะ

[ดนตรีสนุกสนาน]

หึ เดินตามผู้ชายต้อยๆ

[เสียงพ่นลม]

แล้วไหนบอกรำคาญผู้ชาย

โว้ย นางบัวเอ๊ย

นี่ พาฉันมาวัดทำไมเนี่ย

จะมารดน้ำมนต์เหรอ

พาเอ็งนั่นแหละมารด

นี่ ฉันไม่ได้ถูกผีเข้านะ

ข้าจะพาเอ็งมากราบพระ ที่เราเอ่ยถึงท่านเมื่อวาน

[เสียงบัวสูดลมหายใจ]

ท่านสุนทรภู่เหรอ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ท่านอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ

ท่านจำพรรษาอยู่หลายวัด

ข้าเคยไปกราบท่านที่วัดแจ้ง แล้วก็วัดเลียบด้วย

ท่านเป็นเกจิด้วยเหรอ

มิใช่ ข้าจะมาขอคัดเพลงยาว

ท่านแต่งดีเหลือล้ำ

ใครอ่านเป็นต้องเคลิ้มทุกราย

ท่านแต่งกลอนตอนเป็นพระด้วย

ไม่ใช่ ท่านแต่งตอนเป็นฆราวาส

เดี๋ยวเอ็งก็จะได้เห็นเอง

อุ๊ย

ขนลุก

ไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรือว่าหนาว

[ดนตรีมีความสุข]

มาพบอาตมาด้วยเหตุอันใดรึ

อาตมา…

เอ๊ย หนู…

เอ๊ย ดิฉัน…

- [บัว] เอ่อ… - พูดตามสะดวกเถิดสีกา

ขอเพียงแต่อย่าว่าร้ายทำลายใครก็พอ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เป็นมนุษย์ สุดนิยม เพียงลมปาก

จะได้ยาก โหยหิว เพราะชิวหา

แม้นพูดดี มีคน เขาเมตตา

จะพูดจา พิเคราะห์ ให้เหมาะความ

พระอภัยมณี

สีกาเคยอ่านรึ

เคยเรียนหลายตอนเลยล่ะค่ะ

แต่ว่าวันนี้ได้ยินจากปากท่านเองเลย

ขนลุกเลยค่ะ

เจริญพรโยม

อาตมาก็ยินดี ที่กลอนตลาด

จากปากคนไร้ชื่อเสียงอย่างอาตมา มีคนรู้จัก

อุ๊ย ไม่นะคะ

ผลงานของท่าน ใครๆ ก็รู้จักค่ะ

[บัว] อย่างเช่น…

ถึงม้วยดิน สิ้นฟ้า มหาสมุทร

ไม่สิ้นสุด ความรัก สมัครสมาน

[บัว] แม้เกิดใน ใต้ฟ้า สุธาธาร

ขอพบพาน พิศวาส ไม่คลาดคลา

[สุนทรภู่] นี่สีกา…

หรือนางละเวงวัณฬา แปลงกายมา

สีกาไม่ใช่คนภพนี้

หากแต่เป็นนิมิตใช่หรือไม่

เอ่อ

ท่านไม่ได้นิมิตดอกขอรับ

บัวเป็นคนแท้ๆ แต่วิปริตผิดสมัยไปบ้างขอรับ

[เอฟเฟกต์ตลก]

วิปริตเลยเหรอ

[เสียงบัวหัวเราะเบาๆ ]

หนูเป็นคนจริงๆ ค่ะ

แต่ว่าเป็นคนที่ชื่นชอบกลอนของท่านมากๆ เลยค่ะ

สีกาจะเป็นใครก็ตาม

อาตมาขอขอบใจ

ที่มีคำชมมาประโลมใจ

ในยามที่ท้อแท้เป็นกำลัง

อย่าท้อแท้ แล้วก็อย่าเลิกเขียนเลยนะคะ

ท่านยังมีผลงานดีๆ ในอนาคต รออยู่อีกเต็มเลยค่ะ

สู้ๆ นะคะ

อือ เอ็งอ่านเพลงปี่นี้ให้นางละเวงวัณฬาฟังที

ต้อยตะริด ติดตี่ เจ้าพี่เอ๋ย

จะละเลย เร่ร่อน ไปนอนไหน

แอ้อีอ่อย สร้อยฟ้า สุมาลัย

แม้นเด็ดได้ แล้วไม่ร้าง ให้ห่างเชย

ฉุยฉายชื่น รื่นรวย ระทวยทอด

[ทองอ้น] จะกล่อมกอด กว่าจะหลับ กับเขนย

หนาวน้ำค้าง พร่างพรม ลมรำเพย

ใครจะเชย โฉมน้อง ประคองนวล

เสนาะดัง วังเวง เป็นเพลงพลอด

เสียงฉอดฉอด ชดช้อย ละห้อยหวน

[ทองอ้น] วิเวกแว่ว แจ้วใน ใจรัญจวน

เป็นความชวน ประโลม โฉมวัณฬา

[ดนตรีอ่อนหวาน]

เพราะจังเลย

จะต้องเตรียมทำใจให้จงหนักนะโยมเอ๊ย

จะหักอื่น ขืนหัก ก็จักได้

หักอาลัย นี้ไม่หลุด สุดจะหัก

[สุนทรภู่] สารพัด ตัดขาด ประหลาดนัก

แต่ตัดรัก นี้ไม่ขาด ประหลาดใจ

สาธุนะเจ้าคะ

เดี๋ยวหนูขอมากราบท่านใหม่นะคะ

มาได้

แต่อาตมาเองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่ได้อีกสักกี่คืนกี่วัน

ท่านจะไปไหนล่ะคะ

ก็ร่อนเร่เรื่อยไป

ท่านจะออกธุดงค์ไปตามหัวเมือง

เพื่อหาสารมาเล่นแร่แปรธาตุใช่หรือไม่ขอรับ

[ดนตรีตึงเครียดหม่นหมอง]

เมื่อเคราะห์ร้าย กายเรา ก็เท่านี้

ไม่มีที่ พสุธา จะอาศัย

[สุนทรภู่] ล้วนหนาวเหน็บ เจ็บแสบ คับแคบใจ

เหมือนนกไร้ รังเร่ อยู่เอกา

ไม่นะคะ

ท่านจะไม่โดดเดี่ยวค่ะ

ท่านจะทรงคุณค่าค่ะ

ต่อไปทุกวันเกิดของท่าน วันที่ 26 เดือนหก

[บัว] จะเป็นวันสุนทรภู่

คนจะจดจำกลอนของท่านไปอีกหลายร้อยปีเลยค่ะ

กระนั้นเชียวหรือ

เอ่อ…

อดทนอีกนิดนะคะ อย่าท้อแท้ แล้วก็อย่าเลิกแต่งนะคะ

สาธุค่ะ

[ดนตรียิ่งใหญ่]

[ทองอ้น] บัว เอ็งจะรีบไปไหน [เสียงบัวร้องคราง]

[บัว] ฉันไม่ควรพูดเลย

ไม่ควรกระไร

ก็ดีอยู่แล้ว ท่านจะได้สบายใจ

แต่ว่าศิลปินน่ะ จะสร้างงานดีได้ ต่อเมื่อมีเรื่องทุกข์ เรื่องสะเทือนใจมากๆ

แต่นี่ฉันไปพูดอะไรก็ไม่รู้ตั้งเยอะแยะ

เกิดว่าท่านสบายใจ

จนไม่มีแรงบันดาลใจขึ้นมา จะทำยังไงเล่า

[บัว] โอ๊ย

อะไรเนี่ย พูดไม่คิด ไม่ระวังปากเลย

[เสียงบัวร้องในลำคอ]

รู้ตัวก็ดีแล้ว [เอฟเฟกต์ขำขัน]

หลอกด่าฉันเหรอ

ข้ารู้ว่าเอ็งปรารถนาดี

จริงอยู่ เอ็งจะไปทำให้ ท่านเขียนหลงเพริดไปบ้าง

แต่ข้าว่ากวีอย่างท่านจะไม่อับจน

อย่างไรท่านก็เขียนได้เพราะพริ้งดังเดิม

[ดนตรีซึ้งอ่อนหวาน]

[บัว] อือ

ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อยนะ

พูดดีก็เป็นนี่นา

พูดดีตลอดแหละ

อยู่ที่ว่าเอ็งจะฟังรึไม่ก็เท่านั้น

เอ็งมาต่อกลอนกับข้าเล่นไหม

เฮ้ย

ฉันเคยอยู่ชมรมนักกลอนนะ จะบอกให้

อยากเอ่ยคำ พร่ำเสนอ เธอสักนิด

อย่าได้คิด รีบถอยไป ให้ไกลฉัน

ทำฉันใด จึงถูก จิตผูกพัน

ไม่มีวัน อย่าได้หมาย ไอดอนท์แคร์

แปลว่ากระไร

"ฉันไม่สน" [เอฟเฟกต์ขำขัน]

อ้าว ทองอ้น

นี่ ยังต่อกลอนไม่จบเลย ทองอ้น

กลับมาก่อน

ถึงแล้ว ข้าขึ้นเรือนก่อน

[บัว] อ้าว

[ดนตรีหวานซึ้ง]

คนอะไร เอาใจยากจริงๆ

[ทองแท้] แม่บัวอยู่นี่เอง

พี่ทองแท้

มีธุระอะไรเหรอคะ

อ้อ เปล่าจ้ะ

แล้วนี่แม่บัวเอาผ้าอะไรมาห่มล่ะ

อ๋อ บัวเห็นตากอยู่ที่ราวน่ะค่ะ

ก็เลยเอามาห่มกันหนาว

อากาศชักเย็นๆ น่ะค่ะ

ข้ากำลังนึกเป็นห่วงอยู่พอดีเลย

แม่บัวเอานี่ไปห่มนะ

[ดนตรีซึ้ง]

เป็นอย่างไร

ชอบไหม

ชอบค่ะ

ขอบคุณนะคะ

[ดนตรีหม่นหมองอึดอัด]

[จำปา] แม่บัวจ๊ะ

คุณพิกุลให้ไปหาที่เรือนครัวจ้ะ

อ๋อ จ้ะ

งั้นเดี๋ยว บัวไปทำอาหารก่อนนะคะ

จ้ะ

ขอบคุณนะคะ

[ดนตรีเศร้า]

[จำปา] มาแล้วเจ้าค่ะ

[เทียบส่งเสียงเยาะหยัน]

มาแล้วรึ แม่ครัวตัวโปรด

รีบมาสำแดงฝีมือสิยะ

คุณป้าจะให้บัวทำอะไรเหรอคะ

เก่งนักก็คิดเอาเองสิ จะมาถามทำไม

[ดนตรีสนุกสนาน]

แม่บัว พ่อหมอทองคำเห็นที่แม่บัวทำเครื่องถวาย

[พิกุล] เลยอยากให้แม่บัว ทำกับข้าวกับปลาที่บ้านสักสามวัน

แล้วพ่อหมอจะไปตรวจดูว่า ถูกต้องตามตำราหรือไม่

หรือจะมีสิ่งใด พอจะช่วยชะลอความเจ็บไข้ของผู้ไข้ได้บ้าง

หากได้ผล พ่อหมอจะเอาไปช่วยผู้ไข้อีกทางหนึ่ง

แต่ก่อนจะทำกับข้าว

ไหนบอกมาซิ แม่หัวหมอ

ว่าเย็นนี้จะหุงข้าวกระไรกินกัน

ทั้งข้าวขาวใหม่ ข้าวเก่า ข้าวกล้อง ข้าวแดง หรือข้าวเหนียว

[ดนตรีเบาสมอง]

ต้องเลือกข้าวด้วยเหรอคะ

อ้าว [เสียงหัวเราะหึ]

ก็นึกว่ารู้

[เสียงเผือกหัวเราะ]

อ้าว แม่บัว จะไปไหนล่ะ

ใครริไปยอมมันก่อน ก็อัญเชิญทำต่อไปเลยนะ

ฉันน่ะ ไม่อยากจะเกี่ยวข้องแล้ว

[ดนตรีสนุกสนาน]

- จำปา - [จำปา] เจ้าคะ

มาเอาข้าวแดงหุงรอท่าไว้เถิด

เจ้าค่ะ

[บัว] ทองอ้นๆ เปิดประตูหน่อยเร็ว [เสียงเคาะประตูรัว]

เร็ว ฉันมีเรื่องจะถาม

เร็วสิ ด่วนเลย

ตอบหน่อย ว่าข้าวชนิดต่างๆ คนสมัยนี้ เขากินต่างกันยังไง

อยากรู้เอ็งก็ไปถามหมอทองแท้สิ

เขารู้ดีกว่าข้าทุกเรื่อง

แม่เขาเฝ้าอยู่

เร็วๆ บอกมา อย่าเรื่องมาก

[ดนตรีตึงเครียด]

สมัยเอ็งกินเช่นไรล่ะ

[ทำเสียงคิด] กินข้าวขาว

แต่ถ้าใครรักสุขภาพหน่อย ก็จะกินข้าวแดง ข้าวกล้อง ไม่ก็ข้าวซ้อมมือ

ถ้าเช่นนั้นก็ผิดแล้ว

ผิดยังไงล่ะ

ข้าวแดงให้ฤทธิ์ร้อน ควรกินฤดูหนาว

ข้าวขาวควรจะกินฤดูร้อน

มิเช่นนั้นเอ็งไปกินข้าวแดงในช่วงฤดูร้อน

หรือในตอนกลางวันที่มีอากาศร้อน

ธาตุไฟในร่างกายหรือสมดุลในร่างกายจะผิดไป

ไม่เกิดผลดี

โอ้ ว้าว

เข้าใจแล้ว

จบเรื่องแล้วใช่ไหม

[บัว] เฮ้ย เดี๋ยว

ทองอ้น

ไปช่วยฉันหน่อยนะ

นะๆ นะๆ ขอร้อง

- [บัว] นะ - ได้

[บัว] เจ๋ง ไป

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เอ็งจะทำอะไร

เติมน้ำมะขามเปียกหน่อย

แกงส้มยังไม่แซ่บเท่าไร

ตอนเย็นไม่ควรกินเปรี้ยวจัด

มันจะกัดท้องไส้

ถ้าเอ็งอยากรสจัดก็เติมพริกอีกสักนิด

ฉันให้จำปาโขลกไว้ให้แล้วจ้ะ

แม่บัวจะเติมเพิ่มเท่าใดก็ได้

เอ๊ะ แล้วพริกไทยไม่ถือว่ากัดกระเพาะเหรอ

ตอนเย็น ถ้าได้กินพริก โลหิตจะไหลเวียนดี

ช่วยย่อยอาหาร ท้องไม่แน่นแข็งเป็นดาน

อ๋อ เข้าใจแล้ว

ถ้าเรารู้สรรพคุณของสมุนไพร ที่จะมาทำเป็นอาหาร

เราก็จะทำอาหารให้เป็นยาได้

อาหารเป็นยามิได้ แต่บำรุงธาตุได้

ก็เหมือนกันนั่นแหละ

ถ้าเกิดว่าเราแข็งแรง เราก็จะไม่เจ็บป่วยไง

งั้นทองอ้นต้องมาอยู่ใกล้ๆ ฉันตลอดสามวัน ที่ฉันต้องรับผิดชอบครัวนะ ตกลงไหม

[ดนตรีหยุด]

ธุระไม่ใช่

ใช่สิ ถ้าฉันทำสำเร็จนะ

ฉันจะให้รางวัลเธอด้วย

สนใจไหมล่ะ

ทำกระไรสำเร็จ

ฉันจะไม่งอมืองอเท้า รอวันที่จะกลับบ้านอีกต่อไปแล้ว

ฉันจะถือโอกาสนี้

ค้นคว้าเรื่องสมุนไพร เพื่อมาทำเป็นอาหารให้เชี่ยวชาญ

แล้วพอกลับไป ฉันจะได้เอาไปทำเป็นประโยชน์ได้

[ดนตรีสนุกสนาน]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ผาด] เฮ้ย

นี่ เอ็งนุ่งผ้า ห่มสไบเยี่ยงนี้

ก็สวยไม่น้อย

เอ็งน่าจะแต่งเยี่ยงนี้ทุกวัน

จะได้ดูเป็นผู้เป็นคนเหมือนคนอื่นเขา

นี่ ฉันดูไม่เป็นผู้เป็นคนเลยเหรอ

[เสียงพ่นลมเยาะ]

ยังไม่รู้ตัวอีกรึ

ชุดนี้ คุณป้าเทียบน่ะ ให้พี่เผือกมาทวงคืนแล้วแหละ

โอ๊ย ปัดโธ่

ผ้านุ่งมีเป็นพะเรอเกวียน

จะยกให้สักผืนสองผืนก็ไม่ได้

ช่างเขาเถอะ ฉันก็ไม่อยากได้หรอก ขี้เกียจฟังบ่น

แล้วไอ้ผ้างามๆ เนี่ย เอ็งก็เอาไปตัดซะไม่เหลือดี

โอ๊ย เห็นแล้วขัดตา

เมื่อไหร่เอ็งจะเลิกแต่งหัวมังกุท้ายมังกรเสียที

[เสียงผาดถอนหายใจ]

เออ

แล้วเอ็งไปเอาเชือกถักเนี่ย มาจากไหน

อ๋อ ทองอ้นให้มา

[เสียงอุทานตกใจดัง]

ทองอ้นชอบเอ็งรึ

[ส่งเสียงปฏิเสธ] ให้ในฐานะเพื่อน

ไม่มีเพื่อนคนไหน

เขาให้ไอ้คล้องๆ ห่วงๆ วงๆ นี่มาใส่หรอกนะ

เพราะมันหมายความว่า

ต้องการจะผูกมัดด้วย

นี่ คิดมากไปหรือเปล่า

ทองอ้นน่ะ เขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับฉันหรอก

บุราณเขาว่าอย่างนั้น

เอ็งไม่เชื่อก็แล้วแต่

[ผาดส่งเสียงหงุดหงิดเบาๆ ]

[ดนตรีซึ้งอ่อนหวาน]

ก็แค่เชือก ไม่ใช่ของมีค่าสักหน่อย

ไว้ใจชายเจ้าชู้

กว่าจะรู้ตัว ระวังจะฉีกผ้าอ้อมไม่ทัน

[ผาด] โอ๊ย

[ทำเสียงรำคาญ] ไร้สาระ

[ทองอ้น] เชือกถักไว้ผูกข้อมือ

ข้าตั้งใจถักให้เอ็งอยู่ดึกดื่นค่อนคืน

ก็สวยดีนี่

[บัว] ขอบคุณนะ

แล้วตามธรรมเนียม ฉันควรจะให้อะไรตอบแทนเธอล่ะ

[บัว] ทองอ้น

ไปช่วยฉันหน่อยนะ

นะๆ นะๆ ขอร้อง

นะๆ

เป็นกระไรของเอ็งวะ ไอ้ทองอ้น

ทำตัวเป็นไก่อ่อนสอนขันไปได้

หรือว่าข้าจะท่องคาถาผิด

คาถาเลยย้อนเข้าตัวเอง

[เสียงทองอ้นถอนหายใจ]

[เสียงหายใจแรง]

กินยาให้หลับ

ดอกขี้เหล็ก

[ดนตรีเบาสมอง]

เฮ้ย โจรหรือเปล่าน่ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[บัว] หยุด

ยกมือขึ้น

แล้วก็ค่อยๆ หันมา

[ดนตรีเบาสมอง]

[ขึ้นเสียง] ยกมือขึ้น

[ทองอ้น] เฮ้ย

- เฮ้ย - [ทองอ้น] เฮ้ย

[เสียงกรี๊ดดัง]

[น้ำเสียงโวยวาย] ไอ้โรคจิต ไอ้บ้า

ว้าย ทำอย่างนี้ได้ยังไง ไอ้ลามก [เสียงทองอ้นร้องเจ็บ]

- [ทองอ้น] ข้าเอง - [บัว] ปล่อย ปล่อย

[ทองอ้น] ข้าเอง

- [บัว] หา - บัว ข้าเอง

ทองอ้น

อ้าว

บัดสีบัดเถลิง

ไม่อายผีอายสางบ้างเลยรึ

เอ๊ย เฮ้ย

ผาดๆ มัน มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ

มันไม่ใช่อย่างนั้นเลยผาด

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เสียงผาดกระแอม]

ข้ามาหาดอกขี้เหล็ก

จะเอาไปต้มทำเป็นชากิน

กลางดึกกลางดื่นนี่น่ะรึ

[ดนตรีชวนสงสัย]

ก็ข้าต้องวางยาให้หลับ

มิเช่นนั้นข้าต้องง่วงเหงาหาวนอนตอนเรียน

ฉันเห็นแสงไฟวูบวาบก็คิดว่าเป็นโจรน่ะ

ไม่ต้องมาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

ข้าไม่ใช่เด็กอมมือนะ

ถ้ามันเป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ น่ะ

แล้วฉันจะตีเขาจนหลังปูดทำไมเล่า

ใช่ ตีข้าไม่ยั้งเลย

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[ดนตรีสนุกสนาน]

พ่อทองอ้นรีบกลับเรือนไปก่อนเถิด

ก่อนที่พวกบ่าวไพร่จะมาเห็น แล้วคาบไปนินทา

ข้าสาบานได้ ว่าแม่บัวไม่ได้ทำสิ่งใดเสื่อมเสีย

ข้าจะลองเชื่อสักหน

รีบไปเถิด

[ผาด] ถ้าเป็นคนอื่นเนี่ย

ข้าอาจจะไม่เชื่อ

แต่นี่เป็นเอ็ง

ข้าดูออก ว่าเอ็งไม่ได้มุสา

[เสียงบัวถอนหายใจ]

ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นหรอก

ผาด

ที่เธอเคยบอกว่า ถ้ามีคนให้ของเป็นห่วงๆ

[บัว] เป็นวงๆ น่ะ

แปลว่าเขาอยากผูกมัดใช่ไหม

โธ่ถัง

หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้

เอ็งยังคิดเรื่องนี้อยู่อีกรึ

ไม่ใช่หรอก

เอ่อ ก็ใช่นั่นแหละ

แล้ว แล้วถ้ามีคนให้ของสวยๆ งามๆ อย่างอื่นอีกล่ะ

กระไรล่ะ ของสวยๆ งามๆ น่ะ

ก็ อย่างเช่น

ผ้าสีดอกรักน่ะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ความหมายมันก็ตรงตัวอยู่แล้ว

ผ้าสีดอกรัก ก็ต้องเกี่ยวกับความรัก

นี่ เอ็งอย่าบอกนะ

ว่าพ่อทองอ้นเนี่ย ให้ทั้งเชือกถัก

ให้ทั้งผ้าสีดอกรักกับเอ็งน่ะ

[เสียงอึกอัก]

งั้นก็แปลว่า

เขาไม่ได้คิดกับเอ็งแค่เพื่อน

โธ่

ไม่น่าปล่อยไปเลย

[ดนตรีทะเล้น]

งั้นก็ชัวร์แล้วแหละ

ทั้งพี่ทองแท้ ทั้งทองอ้น

โอ๊ย กรรมของคนสวย

ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ข้าขอถามเอ็งตามตรงนะ

เอ็งมีใจให้พ่อทองอ้นหรือไม่

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีเศร้า]

นางบัว

- [ผาดเรียกเสียงดัง] นางบัว - [เสียงดัง] ฉันมีความรักไม่ได้

อ้าว เยี่ยงไรเอ็งถึงจะมีความรักไม่ได้

ก็ถ้าวันหนึ่งฉันต้องกลับบ้านไป

แล้วเขาจะอยู่ยังไงล่ะ

[บัว] เขาต้องคิดถึงฉัน

เขาต้องกินไม่ได้ นอนไม่หลับ เหงา เศร้า

[เสียงบัวถอนหายใจร้อนใจ]

ฉันไม่อยากให้ใครมาเป็นแบบนี้เพราะฉัน

ฉันไม่อยากทำให้ใครอกหัก

[เสียงบัวถอนหายใจ] นางบัว

ข้านึกว่าอาการเอ็งดีขึ้นแล้ว

[ผาด] ที่ไหนได้

อาการเอ็ง กำเริบหนักกว่าเดิมเสียอีก

โธ่ นางบัว

[ดนตรีเศร้าปนซึ้ง]

[ทองแท้] แม่บัวเอานี่ไปห่มนะ

[ทองแท้] โทษนะจ๊ะ

เป็นอย่างไร

ชอบไหม

ชอบค่ะ

ขอบคุณนะคะ

[ผาด] ความหมายมันก็ตรงตัวอยู่แล้ว

ผ้าสีดอกรัก ก็ต้องเกี่ยวกับความรัก

ข้าให้

เชือกถักไว้ผูกข้อมือ

ข้าตั้งใจถักให้เอ็งอยู่ดึกดื่นค่อนคืน

[บัว] ขอบคุณนะ

แล้วตามธรรมเนียม ฉันควรจะให้อะไรตอบแทนเธอล่ะ

ไม่ต้องให้อะไรดอก

ขอแค่…

[ดนตรีหยุด]

มันมีความหมายลึกซึ้งทั้งสองอย่างเลยเหรอ

เราก็แค่บังเอิญมาเจอกันเท่านั้นเอง

[เสียงถอนหายใจ]

ฉันจะจากไปอย่างไม่เสียใจ

แล้วก็จะไม่ทำให้ใครเสียใจด้วย

[ดนตรีหม่นหมอง]

[ดนตรีหยุด]

[พูดเบาๆ ] เฮ้ย กล้าๆ หน่อยสิบัว

พูดไปตรงๆ จะได้จบๆ

[ดนตรีจริงจัง]

แต่พี่เขาทำงานอยู่

งั้นไว้วันหลังก็ได้

บัว

เอ่อ คะ

มีกระไร

คือบัว…

พี่ทองแท้ยุ่งอยู่ งั้น…

บัวไม่มีอะไรแล้วค่ะ

ไม่ๆ บัว

ข้าไม่ได้ยุ่งเลย

นี่ข้าเพิ่งผสมยาเสร็จพอดี

เอ็งมีเรื่องอันใด

บัว…

เอ่อ คือ…

[ดนตรีตื่นเต้น]

เอ็งมีเรื่องอันใด บอกข้ามาเถิด

[เสียงบัวอึกอัก]

หรือว่าเอ็งไม่สบาย

บัว บัวไม่ได้เป็นอะไรค่ะ

คือบัว…

บัวเอาผ้ามาคืนค่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[บัว] คือ…

บัวรับไว้โดยที่ไม่รู้ว่า มันเป็นของที่สื่อความหมายแบบลึกซึ้งน่ะค่ะ

แล้ว บัวไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่ทองแท้ รู้สึกเสียใจนะคะที่ต้องเอาของมาคืนน่ะ

แต่ว่าบัวคงรับความรู้สึกของพี่ไม่ได้จริงๆ ค่ะ

บัวขอโทษนะคะ

แล้วเขารักษาโรคระบาดกันอย่างไร

ด้วยการฉีดวัคซีนป้องกันค่ะ

ข้าอยากเดินทางไปสมัยเอ็งดู

[ทองคำ] ว่าเอ็งพูดจริงหรือไม่

คุณนายสิ้นลมแล้วรึ

[ทองแท้] แม่

- แม่ แม่ - [เผือก] คุณนาย คุณนายเจ้าขา

สันดานฉันมันก็เป็นอย่างนี้แหละจ้ะ

คงเอาดีอย่างใครเขาไม่ได้

ปากดีนัก

- [พิกุล] คุณพี่ คุณพี่อย่า - [ทองอิน] ปู่ อย่าตีอาทองอ้น

[บัว] นี่ เธอเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม

เขาแค่ดึงมือ คนเป็นลมก็ฟื้นเลย

ทำไมพ่อหมอถึงต้องเอาผ้า มาปิดหน้าปิดตาด้วยล่ะจ๊ะ

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.