Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]
[ทองอ้น] แล้วไอ้โรคทางจิตใจนี่ เขารักษากันเยี่ยงไรรึ
หมอเขาจะต้องหาต้นตอของปัญหา
[บัว] พอเจอปมแล้ว
ก็ค่อยๆ แก้ไปทีละเปลาะ
[ทองอ้น] บอกฉันมาเถอะ
ว่าแม้นกับพันเขาเป็นใครกันแน่
[อ่ำ] มันขาดเรียนบ่อยเยี่ยงนี้ ไล่มันออกเถิดขอรับ
ถ้าความรู้มันไม่ครบถ้วน
จะไปรักษาคนได้อย่างไร
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[ทองอ้น] วันนี้ข้าไปเรียนนี่มา
เฮ้ย เฮ้ยบัว [เสียงบัวกรี๊ดตกใจ]
[พิกุล] ทำอะไรกันอยู่
ขึ้นมาประเดี๋ยวนี้เลยนะ
แม่บัว เอ็งเป็นสาวเป็นแส้
ไปลงเล่นน้ำสองต่อสองกับผู้ชายได้เยี่ยงไร
ประเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า จะเอาไปนินทาเสียๆ หายๆ
แต่บัวไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ
คนที่เอาไปนินทาสิผิด
เอ็งยังจะมาเถียงข้าอีกรึ
ฉันไม่รู้หรอกว่า ในยุคที่สมัยเอ็งอยู่ เขาทำกันเยี่ยงไร
แต่ที่นี่เอ็งทำเยี่ยงนั้นไม่ได้
แม่จ๊ะ แม่อย่าว่าแม่บัวเลยจ้ะ
ฉันต่างหากเป็นคนเริ่ม แม่ว่าฉันดีกว่าจ้ะ
ทองอ้น เอ็งก็อีกคนนะ
เมื่อไหร่จะโตเป็นผู้ใหญ่เสียที
อายุอานามก็สมควรมีลูกมีเมียได้แล้ว
เอ็งบอกแม่มาตามตรงเลยนะ
ว่าเอ็งไปรักชอบพอ หมายปองหญิงบ้านใดไว้บ้างหรือไม่
[พิกุล] แม่จะไปสู่ขอมาให้
เผื่อแต่งงานแต่งการแล้ว จะเป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้าง
โอ้โห แม่ ฉันไม่อยากมีลูกมีเมีย ฉันขี้เกียจเลี้ยงจ้ะ
[เสียงพิกุลถอนหายใจ] ฉันอยากอยู่กับแม่ไปนานๆ
แม่อย่าเพิ่งผลักไสฉันเลยนะจ๊ะ [เอฟเฟกต์ขำขัน]
ทองอ้น เอ็งก็จริงๆ เลยนะ
จะเป็นเด็กโค่งเกาะแม่ไปถึงเมื่อไหร่กัน
[เสียงพิกุลถอนใจ]
แม่บัว
แล้วเอ็งจะเอาเยี่ยงไรต่อ
ในเมื่อกลับบ้านก็ไม่ได้
ก็ต้องเตรียมตัวออกเรือน
เป็นผู้หญิง อยู่ตัวคนเดียวมิได้
[ดนตรีสนุกสนาน]
เอ่อ ค่ะ บัวจะรีบหาค่ะ
[เสียงพิกุลถอนหายใจ]
หา เอ็งพูดเยี่ยงนั้นกับคุณพิกุลรึ
อือ แล้วจะให้ฉันตอบว่าไงเล่า
[เสียงผาดถอนใจ] เดี๋ยวก็หาว่าเถียงอีก
ฉันก็เลยเออออไป
แล้วอย่างไร เอ็งถึงไม่บอกคุณท่านว่า
เอ็งชอบพ่อทองแท้ล่ะ
หา คุณเขาจะได้ไปคุยให้
ผาด ฉันไม่เคยพูดเลยนะว่าฉันชอบพี่…
ทองแท้
ฉันก็แค่ปลื้มๆ เขาเท่านั้นเอง
[เสียงพ่นลม] กระไรของเอ็งวะ หา
หรือว่า
เอ็งมีใจให้คนอื่นไปเสียแล้ว
ทองอ้นรึ
[เอฟเฟกต์ขำขัน] นี่ อย่ามาพูดมั่วๆ นะ
แล้วก็ไม่ต้องมาแนวจับคู่ให้ด้วย
เดี๋ยวก็ไม่ทำให้เสียเลย
ทำกระไร
ข้าเห็นเอ็งเนี่ย ทำตั้งแต่วันวานแล้ว
ไม้ถูพื้น
โถ นางบัว
ไม้จะไปถูพื้นได้อย่างไร นี่
ถูพื้นมันต้องผ้า
เปิดหัวเข่าซิ
[แค่นเสียง]
เนี่ย ด้านหมดแล้ว น่าเกลียด
[เอฟเฟกต์ทะเล้น]
จะกลัวไปเยี่ยงไร หา
ข้าไม่ได้เปิดหัวเข่าให้ผู้ใดดู
[เสียงถอนใจ] เสร็จแล้ว
นี่
[บัว] อย่างนี้
[ดนตรีผ่อนคลายสนุกสนาน]
โห
- [บัว] นี่ - แม่บัว
ข้าขอลองบ้าง
ได้สิ
[เสียงผาดหายใจตื่นเต้น]
ง่ายเสียเหลือเกินแม่บัว
แม่บัวนี่ ฉลาดเหลือเกิน
ไม้นี่
ข้าขอเลยได้หรือไม่
[เสียงหัวเราะ] ตั้งใจทำให้อยู่แล้ว
ต่อไป เอ็งไม่ต้องถูเรือน
ข้าจะเป็นคนถูเอง
ขอบใจนะ
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
[บัว] ใจเย็นๆ นะ
เออ
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
นี่กะจะให้ฉันตกน้ำเหรอเนี่ย
ใช่
แล้วทำไมไม่ตกเองล่ะ
เฮ้ย เฮ้ยบัว [เสียงบัวกรี๊ดตกใจ]
[เสียงหัวเราะชอบใจ]
คนอะไรตลกเป็นบ้าเลย หาเรื่องแกล้งได้ทุกวัน
ข้าว่ามันกัดข้าแล้ว
นิ่งๆ นิ่งๆ
[บัว] เดี๋ยวเอาออกให้ เฉยๆ นะ
[เสียงทองอ้นร้องเจ็บ]
[เสียงพ่นลมและเสียงหายใจแรง]
แบร่
เฮ้ย ไม่มี [เสียงบัวหัวเราะ]
[เสียงหัวเราะ]
กล้าแกล้งข้ารึ
[เสียงวักน้ำใส่และเสียงบัวร้อง]
เอ็งยิ้มเพราะคิดถึงข้าหรือเปล่านะบัว
แม่จ๊ะ ฉันเห็นแม่บัวไม่ค่อยมีผ้านุ่งเท่าไร
ฉันฝากแม่เอาผ้าพวกนี้ไปให้แม่บัวทีนะจ๊ะ
แต่แม่ไม่ต้องบอกว่าเป็นของฉันนะจ๊ะ
ฉันเห็นแม่บัวแต่งตัวแปลก
คงเพราะไม่มีผ้าจะนุ่ง
ฉันมีผ้างามๆ ไม่ได้ใช้อยู่มาก
แม่บัวเอาไปนุ่งเถิดจ้ะ
เอาเข้ามาได้
ไข้พิษไข้กาฬ
ไข้รากสาด
ไข้ประดง
ฝีกาฬ
ไข้กระโดง
ไข้คดไข้แหงน
- ไข้หวัด - ไข้กำเดา
[ชม] ไข้สามฤดู
ยาทาพระเส้น สรรพคุณ ไอ้ยอด
แก้ปวดเมื่อยตามเส้นเอ็นขอรับ
ยาน้ำมันมหาจักร ไอ้ชม
รักษาแผลเรื้อรัง แผลเปื่อย และแก้ปวดเมื่อยขอรับ
ยาประคบคลายเส้น ไอ้เจิด
[เจิด] ง่ายมากขอรับ
คลายกล้ามเนื้อ แลเส้นเอ็นขอรับ
แล้วมันมาจากที่ใด
ทั้งสามตำรับ มาจากตำราพระโอสถพระนารายณ์ขอรับ
แล้วยาที่มีสรรพคุณเลื่องชื่อ ในตำราพระโอสถพระนารายณ์
[หมอนพ] มีอันใดอีก
ยาศุขไสยาศน์เป็นยาขนานที่ 44 แก้ได้สรรพโรค
กินแล้วมีกำลังวังชา กินข้าวได้ นอนหลับสบายขอรับ
ยาทิพกาศ ขนานที่ 43
แก้นอนไม่หลับ ตกเลือดตกหนอง แก้ลงแดงขอรับ
[ดนตรีตื่นเต้น]
ยามหาจุลทิพย์ แก้เส้นอัณฑพฤกษ์
และช่วยให้ขับถ่ายเป็นปกติขอรับ
เอ้า พอแล้วๆ
พัฒนาการของพวกเอ็งเนี่ย รุดหน้ากันไปมาก
ฉะนั้น วันนี้ จึงมีบททดสอบ
หา
ทดสอบ
ทดสอบอะไรวะ ไอ้ทองอ้น
ข้าก็ไม่รู้ว่ะ ไอ้เจิด
จงแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม เพื่อช่วยกันพินิจพิเคราะห์
- [เจิด] อ้าว - ประเดี๋ยวข้าจะมีคำถาม
[หมอชิด] เอ้า แบ่งกลุ่มสิ
- เฮ้ย พวกเอ็งเข้ามา - ข้าอยู่กับเอ็งนะ
- [พุ่ม] โห - [หมอชิด] ชักช้า
- ไอ้พุ่ม - ไอ้พุ่ม มานี่ มา
มาเลยพวกเรา
[หมอนพ] เข้ามาได้
[ศร] ตัวยา
ไอ้ศร เดี๋ยวเอ็งจำฝั่งซ้าย ไอ้ทองอ้น เอ็งจำฝั่งขวา
แล้วเอ็งล่ะ
ข้าความจำไม่ดีเท่าเอ็งสองคนดอก แต่เดี๋ยวข้าจะช่วย
ทองอ้น
ขอรับ
นำเพื่อนออกมาได้
- กลุ่มแรกเลยเหรอวะ - ไป
[เสียงกระแอมแรงๆ ]
[ดนตรีตึงเครียดปนระทึก]
ชิมได้เหรอวะ
ครูมิได้ห้ามชิมมิใช่รึ
ชิมได้ด้วยเหรอวะ
นี่ พวกเอ็ง เหลือให้กลุ่มอื่นชิมบ้างนะเว้ย
ประเดี๋ยวข้าตอบเอง
ข้าจำตัวยาได้ทุกตัว
ไปเว้ย
เอ้า ออกไปก่อน
เป็นอย่างไร
เห็นอันใดกันบ้าง
[เสียงแย่งกันตอบชื่อสมุนไพร]
พอ หยุดก่อน
ข้าไม่ได้ถามเรื่องตัวยา
คำถามคือชายผู้ถือกระด้งยาเข้ามา
ป่วยด้วยโรคอันใด
เฮ้ย [เสียงทุกคนอุทานตกใจ]
ข้าจะไล่ถามทีละกลุ่ม
[ดนตรีตื่นเต้น]
กลุ่มไอ้สุขว่าอย่างไร
พวกเราไม่ทราบน่ะขอรับ
แล้วไม่คิดจะพยายามหน่อยรึ
อย่างไรเสียก็ควรบอกสิ่งที่พวกเอ็งเห็น
กลุ่มไอ้แก้วล่ะ
พอจะเห็นอันใดบ้าง
เห็นแต่ตัวยาขอรับ
[เสียงถอนใจ]
อ่ำกับเพื่อนล่ะ ว่าอย่างไร
พอจะพินิจพิเคราะห์อันใดออกบ้าง
[หมอชิด] ครูเห็นว่าเธอมั่นใจมาก
แล้วทำไมครูไม่ถามพวกเราตรงๆ
ทำไมต้องให้พวกเราเสียเวลาด้วยขอรับ
จิตวิญญาณหมอคืออันใด
รักษาผู้ไข้ขอรับ
แต่เมื่อมีผู้ไข้มายืนตรงหน้าพวกเอ็ง
[หมอชิด] มีพวกเอ็งผู้ใด ให้ความสนใจบ้างหรือไม่
[ดนตรีตึงเครียด]
[หมอชิด] อย่ามาโทษข้า
โทษตัวพวกเอ็งเถิด
[เจิดพูดเสียงเบา] เฮ้ยๆ
ครูมาแล้ว อารมณ์เสียด้วย
เอ็งนึกออกหรือยัง ไอ้ทองอ้น
เอ็งอย่าทำข้าเสียสมาธิ
ว่าอย่างไรเจิด
มือผู้ไข้
[เจิด] มือผู้ไข้
มือผู้ไข้
เป็นมือผู้ชายขอรับ [เอฟเฟกต์ขำขัน]
[เสียงถอนใจเบาๆ ]
ไอ้ศร
[ดนตรีตื่นเต้นกดดัน]
ขอโทษขอรับ
ทองอ้น
[หมอชิด] เหลือเอ็งเพียงผู้เดียวแล้ว
ช่วยทำให้ข้ามีกำลังใจในการสอนต่อไปเถิด
ว่าอย่างไรทองอ้น
ขอเวลานึกประเดี๋ยวขอรับ
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
ช้าๆ ไอ้ทองอ้น
เอ็งเห็นอะไรบ้างไหม
ข้าไม่ได้มองหน้าเลย
มองแต่เท้าตอนที่เก็บยาที่หล่น
แล้วเท้าเป็นเยี่ยงไร
ซีดเล็กน้อย
กระผมขอตอบขอรับ
[ศร] เฮ้ย
ไข้รากสาดขอรับ
[ดนตรีตื่นเต้น]
เอ็งแน่ใจแล้วรึ
ยังไม่ค่อยแน่ใจขอรับ
หรืออาจจะเป็น…
สันนิบาตเจรียงพระสมุทรขอรับ
การวินิจฉัยโรค
เอ็งจะไปเอ๊ะๆ อ๊ะๆ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเยี่ยงนี้รึ
[หมอชิด] คิดให้ดี
เอ็งเห็นอันใด
ข้าให้โอกาสอีกรอบ
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
[ทองอ้นคิดในใจ] สันนิบาตเจรียงพระสมุทร
ผิวเนื้อขาวซีด ทั้งฝ่ามือฝ่าเท้า
หนักมือเท้าเป็นกำลัง เจ็บทุกชิ้นเนื้อ
แน่นลำคอ แลหน้าอก
ส่วนไข้รากสาด
เท้าเย็นมือเย็น ซีด ปวดหัว
ตัวร้อนเป็นเปลว ไอ หรือถึงขั้นอาเจียนเป็นโลหิต
รอยโรคคล้ายกัน
ข้าเห็นน้อยไป
กระผมขอตอบขอรับ [เสียงเพื่อนๆ อุทานตกใจ]
ไข้รากสาดขอรับ
เออ ถูก
[เสียงทุกคนร้องดีใจ]
- เฮ้ย ยอด เฮ้ย โคตรเก่งเลย - [เจิด] เยี่ยมยอดจริงๆ
เพราะเหตุใดเอ็งถึงมั่นใจตอบว่าไข้รากสาด
ดูจากรอยโรคอย่างเดียวก็ไม่มั่นใจดอกขอรับ
แต่ตัวยาในกระด้งทั้งหมด ถ้ารวมกันแล้ว
จะได้ตำรับยาเขียวหอม และยาห้าราก
ใช้รักษาไข้รากสาดขอรับ
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
เอาล่ะ
[หมอชิด] การบ้านของพวกเอ็ง
จงไปทำเครื่องยาเขียวหอม ให้เกิดสัมพหุลาเหลือง
แล้วเอามาส่งข้า
สัมพหุลาเหลือง
คืออะไรวะไอ้ทองอ้น
มาหยิบหัวเชื้อยากันไป
แล้วจดชื่อตัวยาไปให้ครบ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เรียนกันมาพอสมควรแล้ว นักเรียนเป็นเช่นไรบ้าง
ทุกคนมีพัฒนาการ มากบ้าง น้อยบ้างตามสติปัญญา
แต่ก็ขยันขันแข็งกันทุกคนนะขอรับ
ความจำดี ความรู้ดีขอรับ
ขาดแต่จิตวิญญาณที่ยังน้อยกันอยู่
เรื่องนี้ สอนกันยากเหลือเกิน
ของพรรค์นี้นี่มันต้องใช้เวลา
เราน่ะเป็นครูบาอาจารย์ก็มีหน้าที่สอนมิใช่รึ
ส่วนเด็กจะได้ดีหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับเรานั่นแหละ
ขอรับ
[ดนตรีให้ความหวัง]
[เสียงถอนหายใจ] ถ้าอยู่นานกว่านี้
ฉันคงสร้างเรือนไทยได้แล้วล่ะ
อุ๊ย [เอฟเฟกต์ขำขัน]
[บัว] ใครปาอะไรมาเนี่ย
[ดนตรีเบาสมอง]
ข้าปาทิ้ง
แล้วทำไมทิ้งเรี่ยราด ไม่ไปทิ้งถังขยะล่ะ
ถังขยะ
ข้าไม่รู้จัก
เอ็งก็เก็บไปสิ
[เสียงเผือกถอนใจ]
นี่จดหมายอะไรน่ะ
ข้าไปตลาดมา
เห็นบาทหลวงที่สอนศาสนาเขาให้ข้ามา
อุ๊ย แต่ข้าไม่สนใจหรอก
[ดนตรีตื่นเต้น]
บาทหลวงบรัดเลย์
แล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่ตลาดไหมคะ
ก็ คงอยู่กระมัง
[เผือก] กระไรของเอ็งเนี่ย
อ้าว
อะไร
- [บัว] เอ๊ย - แม่บัว
ทองอ้น ไปด้วยกันหน่อยสิ
เอ็งจะไปไหน
ข้าเพิ่งกลับมาจากโรงเรียน หิวข้าวจะแย่แล้ว
โอ๊ย เดี๋ยวค่อยกลับมากินน่า นะๆ
[บัว] นะ ไป
ขอข้าไปกินข้าวก่อน
ไม่ได้ มานี่เร็ว
เอ็งจะไปไหน
[บัว] เร็วๆ [เสียงทองอ้นถอนใจ]
เร็ว ทองอ้น เร็วๆ
แม่บัว เอ็งเดินให้มันช้าๆ หน่อยได้ไหม
- เร็ว - เอ็งว่องไวปรู๊ดปร๊าดจนข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว
เอ๊ย นั่นไง
[เสียงบัวครางดีใจ]
ยืนตากแดดจนเหงื่อโทรมแล้ว
- [ทองอ้น] กล้วยปิ้งห้าลูกจ้ะ - เอ้า กินน้ำหน่อยนะจ๊ะ
- [แม่ค้า] รอแป๊บหนึ่งนะ - จ้ะ
[เสียงพ่นลมดีใจ]
อ้าว ไปแล้ว ทองอ้นเร็วๆ
- เร็วๆ - บัว
[แม่ค้า] กล้วยปิ้งจ้ะ
- เฮ้ย กล้วยปิ้งข้า - เดี๋ยวตามไม่ทัน
บัว เอ็งจะทำอะไร
[บัวทำเสียงชู่] [บัว] เบาๆ สิ
[ทองอ้น] ก็บอกข้ามาก่อนสิ
ข้าหิวข้าวจะแย่แล้ว แม้แต่กล้วยข้ายังไม่ได้กินเลย
[ส่งเสียงห้าม] เบาๆ
[ดนตรีเบาสมอง]
สวัสดีค่ะ
[ภาษาอังกฤษ] โอ้ นึกว่าใคร สาวที่ช่วยผมรักษาเด็กนั่นเอง
ใช่ค่ะ
[ภาษาไทย] มาหาฉันมีอะไร
เอ่อ คือหนู เอ่อ…
สนใจเรื่องศาสนาหรือ
ใช่ค่ะ
มาเลย ผมจะสอนให้
[เสียงร้องดีใจ] ค่ะ
[บัว] ไปเร็ว
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงทองอ้นท้องร้อง]
[เสียงท้องร้องดังต่อเนื่อง]
เสร็จแล้ว งั้น…
กลับบ้านกินข้าวเลยได้ไหม
ความจริงแล้ว หนูอยากเรียนการแพทย์น่ะค่ะ
หนูขอฝากตัวเป็นนักเรียนแพทย์ด้วยได้ไหมคะ
บัว เอ็งพูดอะไร
[ภาษาอังกฤษ] ที่จริงมันก็ได้นะ
แต่ถ้าคุณสนใจเรื่องการแพทย์
อาจจะยากสำหรับคุณในช่วงแรก
[หมอบรัดเลย์] คุณเลือกเป็นมิชชันนารีก็ได้
อาจจะเป็นแม่ชีก่อน
และหลังจากนั้นค่อยเป็นพยาบาลก็ได้
[พูดเบาๆ ] ถ้าต้องเป็นแม่ชี เอ่อ…
แล้วถ้าไม่เป็นมิชชันนารี หนูมาเรียนได้ไหมคะ
[ภาษาอังกฤษ] เสียใจด้วยครับ ที่นี่สอนเฉพาะมิชชันนารีเท่านั้น
งั้น หนูขอมาถามข้อมูลเป็นบางครั้งได้ไหมคะ
[ภาษาอังกฤษ] แน่นอน คุณมาเมื่อไหร่ก็ได้เลย
อยากถามอะไรก็ได้
ขอบคุณค่ะ
[ดนตรีเบาสมอง]
นอกจากเอ็งจะเป็นหญิง ที่ไม่ควรจะเรียนแพทย์แล้ว
เอ็งยังอยากเรียนแผนฝาหรั่ง กับหมอปลัดเลเสียอีก
ไม่ได้หรือไง
เป็นเอ็งก็คงได้
ถ้าเป็นหญิงอื่น
คงประหลาดเป็นที่สุด
[เสียงถอนหายใจ] คงไม่มีใครแปลกเกินฉันแล้วล่ะสิ
ก็นั่นน่ะสิ
นี่ยังดีนะที่เขาไม่ได้รับเอ็งไว้
เอ็งก็อย่าเที่ยวไปพูดให้ใครรู้ก็แล้วกัน
ขนาดนั้นเลยเหรอ
เชื่อข้าเถิด
เก็บเป็นความลับเสียหน่อยก็ดี
มีอีกเรื่อง
อะไรอีก
เวลาเอ็งจะชวนข้าไปไหน
ช่วยบอกกับข้าดีๆ
อย่ามาใช้วิธีลากจูง
วิธีลากจูงเขาใช้กับคนไม่ได้หรอกเอ็งรู้ไหม
ทำไมล่ะ
ก็ข้าไม่ใช่วัวไม่ใช่ควาย เอ็งจะมาลากจูงข้าไม่ได้
[เอฟเฟกต์ขำขันและเสียงหัวเราะ]
ข้าไม่ขำกับเอ็งหรอกนะ
ชอบลากมือถือแขน ฉุดกระชากปรู๊ดปร๊าดไปทั่ว
[ทองอ้น] มันไม่เหมาะ มันไม่งาม
เข้าใจหรือไม่
เข้าใจแล้วค่ะ
ขอบคุณนะคะ ที่อบรมสั่งสอน
[ทำเสียงไม่พอใจ]
กล้วยฝาดเหมือนกันนะ
[เสียงบัวหัวเราะคิกคัก]
พ่อล่ะกลุ้มใจเรื่องเจ้าทองอ้นเสียจริง
บรรดาครูท่านบอกว่ามันหัวดี
เสียแต่เกเร ขาดเรียน
น้องอาจจะยังไม่ค่อยมีวินัย
พ่อให้เวลามันเสียหน่อย
อีกหน่อยมันต้องดีขึ้นเองจ้ะ
กลัวจะเกเรเสียจนเรียนไม่จบน่ะสิ
ฉันจะคอยเป็นหูเป็นตาให้จ้ะ
ฝากน้องด้วยนะลูก
จ้ะ
[เสียงเปิดตู้]
[ดนตรีตึงเครียด]
ยาหายไปไหน
เอ็งเอาไปรักษาผู้ใดหรือไม่
ฉันไม่ได้เอาไปนะจ๊ะพ่อ
[เสียงถอนหายใจ]
เอ็งไม่ได้เอาไป
ก็เหลือคนเดียว
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
[เสียงเคาะประตู]
ทองอ้น
เอ็งรีบไปเถิด
พ่อยังไม่ตื่น
ขอบใจมากจ้ะพี่ทองแท้
[พูดเบาๆ ] ไปๆ
[ทองคำ] ทองอ้น
นี่
พ่อจ๊ะ ฉันตื่นสายจ้ะ เดี๋ยวครูว่า
- ฉันรีบไปเรียนก่อนนะจ๊ะ ลาล่ะจ้ะ - [ทองคำ] ไอ้…
ไอ้ ไอ้ทองอ้น ไอ้ ไอ้นี่นี่
หนีผิดตลอดเลย
คอยดูนะ กลับมานี่ตีให้หลังลายเลย
[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]
จะรีบไปไหนรึ พ่อทองแท้
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
ฉันมีเตรียมการรักษากับท่านเจ้าคุณบำเรอราชจ้ะ
ดีนะ
มีงานด่วน แต่ยังช่วยน้องหนีพ่อได้
[ดนตรีหยุด]
ฉันถามไอ้ทองอ้นมาแล้วจ้ะ
มีผู้ไข้ต้องการรักษาด่วน ต้องใช้ยา
[ทองแท้] พ่อไม่อยู่
ฉันไม่อยู่
ไอ้ทองอ้นมันเลยหยิบยาไปใช้ก่อนจ้ะ
พ่อเคยบอกเองไม่ใช่เหรอจ๊ะ
ว่าชีวิตผู้ไข้สำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใด
อ๋อ นี่แปลว่าที่น้องเนี่ย
มันขโมยยาพ่อไป เพราะคำสอนของพ่อว่างั้นสิ
[ดนตรีฟังสบาย]
ถึงไอ้ทองอ้นมันจะเกเร
แต่พ่อก็รู้นี่จ๊ะ
ว่ามันเมตตาต่อผู้อื่นมากเพียงใด
เข้าใจพูดนะ
พ่อรู้ว่าไอ้ทองอ้นมันจิตใจดี
แต่มันยังเรียนไม่จบ
แล้วมาอวดเก่งเกินตัวแบบนี้ สักวันหนึ่งมันอาจจะพลาดได้
หมอยาอาจจะตายเพราะยาก็ได้นะ
แต่พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ
ไอ้ทองอ้นมันรับปากกับฉันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว
[ทองแท้] ว่ามันจะไม่ทำอะไร นอกลู่นอกทางแน่นอน
ฉันดูแลให้เองจ้ะ
[ดนตรีตื่นเต้น]
ฉันรีบไปนะจ๊ะ
พ่อกลัวว่ามันจะทำให้เดือดร้อนเข้าสักวันน่ะสิ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[หมอชิด] การบ้านของพวกเอ็ง
จงไปทำเครื่องยาเขียวหอม ให้เกิดสัมพหุลาเหลือง
แล้วเอามาส่งข้า
[เสียงคลุกตัวยา]
อะไรน่ะ
ทำยา
[ดนตรีอ่อนหวาน]
หมอแผนไทยนี่เก่งเนอะ
นอกจากจะเรียนหมอ
ยังต้องเรียนเภสัชปรุงยา
[บัว] พยาบาล เทคนิคการแพทย์
รู้ทุกศาสตร์ในคนคนเดียวกันเลย
ปกติฉันเรียนแค่หมอเนี่ย สมองก็จะระเบิดแล้ว
แล้วนี่เอ็งอ่านตำราไปถึงไหนแล้ว
[เสียงถอนหายใจ] หนักไปทางไม่รู้เรื่อง
วิชามันแตกต่างมากเลย
ฉันไม่ได้มีครูสอนแบบเธอนี่
ก็ข้าเรียนอะไรมา ก็มาถ่ายทอดให้เอ็งอยู่นี่ไง
ดูนี่
อะไรน่ะ
เรียกว่าการหม่ายา
หม่ายา
คืออะไร
ก็คือการเอาหัวเชื้อยาเก่า กับยาใหม่มาคลุกผสมกัน
แล้วพรมน้ำให้ชุ่มทิ้งไว้
คือการทำสัมพหุลาเหลือง ให้เป็นเช่นนี้แหละ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
หุลาเหลืองอะไรเนี่ย มันคืออะไรนะ
คือการทำให้เกิดเชื้อรา
ทำให้เกิดเชื้อรา
[บัว] แล้ว…
แล้วทำไปทำไม เอายาดีๆ ให้ขึ้นรา
ก็เราจะเอาราไปทำยาต่อไง
เอารามาทำยา
มีอย่างนี้ด้วยเหรอ
หูย น่าทึ่งมาก
พรุ่งนี้ข้าต้องเอาไปส่งให้ครูด้วย
[ดนตรีตื่นเต้น]
ทองอ้น
ทำไมยาของเอ็งสีมันถึงแปลกกว่าชาวบ้านเขา
กระผมหาหัวเปราะหอมไม่ได้
ก็เลยใช้โกฐน้ำเต้าแทนขอรับครู
ใช้โกฐน้ำเต้าแทนอย่างนั้นเหรอ
ขอรับ
พวกข้าต้องไปหาคำตอบกันนานทีเดียว
กว่าจะรู้ว่าใช้ได้หรือไม่
[หมอชิด] อือ
ถึงแม้ว่าผลสุดท้ายจะออกมาดูสำเร็จ
แต่ก็ต้องมีการพิสูจน์อื่นๆ ว่าจะใช้แทนกันได้จริง
ส่วนของไอ้สุข กับไอ้อ่ำ
ถูกต้อง สวยงามมาก
[หมอชิด] ที่เหลือ
ไม่ผ่านสักคน
[ดนตรีเบาสมอง]
งั้นกระผม นำไปประกอบยาต่อเลยนะขอรับ
[หมอชิด] ยัง
ถึงแม้ว่าเอ็งจะทำออกมาได้ดี
ก็ใช่ว่าข้าจะไว้ใจยาของเอ็ง
ข้าส่งผู้ไข้ไปให้หมอเปรื่องรักษาแล้ว
อ้าว แต่…
ถ้าครูไม่ทดลองยาของกระผม
ครูจะรู้ได้อย่างไรว่ายาของกระผม ใช้ได้ผลหรือไม่ได้ผลล่ะขอรับ
พวกข้าจะใช้ยาของเอ็ง
ก็ต่อเมื่อเห็นขั้นตอนที่เอ็งทำ
แต่กระผมทำตามตำราทุกประการ
[ดนตรีตึงเครียด]
ไม่ได้นอกคอกเหมือนไอ้ทองอ้น
ใช้ยากระผมเถอะขอรับ
ข้ายังไม่ไว้ใจยาใครทั้งนั้น
เพราะพวกเอ็งยังเป็นนักเรียนกันอยู่
[ดนตรีหยุด]
[เสียงพ่อค้าไอ]
[ดนตรีตื่นเต้น]
- บัว - [บัว] หือ
[เสียงไอ] เอ็งดูลุงคนนั้น
เอ็งว่าเขาเป็นโรคอะไร
โห แค่มองใครจะไปตอบได้เล่า
มันยากมากเลยนะ
[บัว] ต้องถามอาการให้ละเอียดก่อน
เอ็งดูที่พื้นสิ
ไม่เห็นมีอะไรเลย
นั่นไง
เสมหะปนโลหิต
ลุงคนนี้แหละ
[เสียงไอ]
ลุงจ๊ะ ฉันขอดูหน่อยเถอะจ้ะ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
ลุงมีอาการมือเย็น
ตีนเย็น แต่ตัวร้อนเป็นเปลวใช่ไหมจ๊ะ
เออ แล้วเอ็งรู้ได้อย่างไร
- ลุงเป็นไข้รากสาดจ้ะ - [พ่อค้า] หา
ลุงอยากหายไหมจ๊ะ
อยากสิ
เอ๊ย ทองอ้น
เธอจะเอายาของเธอทดลองกับคนไข้เหรอ
แต่ยาเธอยังไม่ผ่านเลยนะ
ไว้ใจข้าเถอะ
ยาข้าผ่านการตรวจสอบจากครูพิเศษแล้ว
ครูพิเศษอะไรของเธอ
ลุงจ๊ะ
ลุงเล่าอาการมาหน่อยเถอะจ้ะ
ข้าก็ปวดหัวเนี่ย
และปวดเมื่อยไปหมดเลยเนี่ย
กินอะไรก็ไม่ค่อยลง
เนี่ย มีผื่นขึ้นเห็นไหม
- จ้ะ - [พ่อค้า] มีตุ่มด้วยเนี่ยเห็นไหม
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
[เสียงผ่อนลมหายใจ]
เป็นโรคอะไรฉันไม่กล้าสรุป
ต้องเอาเชื้อไปเพาะในห้องแล็บก่อน
ลุงจ๊ะ
- ลุงเอายาเขียวหอมนี่ไปกินนะจ๊ะ - [พ่อค้า] อือ
- แล้วฉันจะมาติดตามผลจ้ะ - [พ่อค้า] อือ
ขอบใจลูก
ยาที่ทำจากเชื้อรารักษาโรค
ที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย
ใช้เชื้อรา
รักษาโรคติดเชื้อ
ไม่เคยได้ยิน
เคยได้ยินยาที่ชื่อว่าเพนิซิลลินไหมคะ
เพนิซิลลิน
ไม่เคยได้ยินมาก่อน
งั้น มียาที่ทำจากเชื้อราบ้างไหมคะ
เอาเชื้อรา
ทำยา
ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน
[ดนตรียิ่งใหญ่]
นี่แปลว่าเราใช้เชื้อรา มาทำยาก่อนฝรั่งอีกเหรอเนี่ย
หนูพูดเรื่องอะไร
ผมไม่เข้าใจ
คุณหมอคะ ในอนาคตเนี่ย
จะมีหมอจากตะวันตกคิดค้นยาที่ทำจากเชื้อรา
ชื่อว่เพนิซิลลิน ฆ่าเชื้อแบคทีเรียค่ะ
หนูบอกอะไร ผมไม่เข้าใจ
อนาคตคืออะไร
เอ่อ อนาคตก็คือฟิวเจอร์
ในวันข้างหน้า ที่ยังไม่มาถึงน่ะค่ะ
[ภาษาอังกฤษ] อนาคตเหรอ
ถ้ามันเกิดขึ้นในอนาคต แล้วหนูรู้ได้ยังไง
[ภาษาอังกฤษ] เพราะว่าหนูมาจากอนาคตค่ะ
[ภาษาอังกฤษ] คุณพระช่วย
นี่หนูพูดเรื่องอะไร หนูทำให้ฉันกลัวนะเนี่ย
[เสียงอึกอัก] หนูขอโทษค่ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ผาด
ช่วงนี้แม่บัวหายไปไหน ไม่เห็นมาฝึกทำอาหาร
นางบัวน่ะเหรอจ๊ะ
โอ๊ย วันหนึ่งมันทำตั้งหลายอย่างจ้ะ
[ผาด] ประเดี๋ยวก็ไปทำไม้ถูพื้น
ประเดี๋ยวก็ไปเขียนตำรา
นี่ยังไม่นับรวมที่มันพูดกับตัวเองด้วยนะจ๊ะ
ทำไม้ถูพื้น
คืออันใดรึ
อยากรู้เหมือนฉันเลย
เดี๋ยวฉันจะไปเอามาให้ดูนะจ๊ะ
แต่ไม่ให้นะจ๊ะ
ฉันหวง
[ดนตรีเบาสมอง]
[พ่อค้า] เอ้า เลือกเลยจ้ะ เลือกเลยจ้ะ ใหม่ๆ สวยๆ
เลือกเลยจ้ะ เลือกเลยจ้ะ
สวยๆ ทั้งนั้น เลือกเลยๆ
เลือกเลยๆ สวยๆ ทั้งนั้น
- [พ่อค้า] เลือกเลยๆ - ลุงจ๊ะ
เป็นไงบ้างจ๊ะ
โอย ได้ยินเสียงตะโกนของลุงแล้วนี่ไอ้หนุ่ม
มันหายขาดเลยทีเดียว
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
เธอเก่งมากเลย ทองอ้น
ยาเธอได้ผลจริงๆ ด้วย
ฉันจะบอกอะไรให้นะ
ยาของเธอล้ำมาก รู้เปล่า
ขนาดฝรั่งตอนนี้เขายังไม่มีใช้กันเลย
จริงรึ แต่ยานี้มีบันทึกในตำรา มาตั้งแต่โบราณแล้วนะ
ข้าเห็นพ่อข้าทำยาตำรับนี้มาตั้งนานแล้ว
ก็นี่ไง ฉันถึงบอกว่ามันล้ำมาก
ล้ำรึ
ล้ำหน้า ล้ำเลิศ
เลิศล้ำอะไรอย่างนี้
อ้อ
แล้วที่เอ็งว่า
จะมียาฝาหรั่งใช้ในอนาคต มันเมื่อไหร่กันรึ
สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
ห่างจากตอนนี้ประมาณ 90 ปีเลยนะทองอ้น
เขาจะใช้รักษาบาดแผลที่ติดเชื้อของทหาร
สงครามโลก
ผู้คนจะบาดเจ็บล้มตายกันมหาศาลเพียงไหนเนี่ย
เธออย่ารู้เลย
เรื่องมันเศร้า
[บัว] เอาเป็นว่า
ถ้าเธอจะไปรักษาคนไข้ที่ไหนอีก พาฉันไปด้วยนะ
ฉันอยากรู้ว่าหมอไทยเนี่ย มีวิธีการรักษาอะไรที่ล้ำๆ อีกน่ะ
เอ็งอยากรู้รึ
งั้นวันนี้ข้าจะพาเอ็งไปดู
[ดนตรีสนุกสนาน]
เอ๊ะ โดดเรียนอีกแล้วเหรอ
วันนี้วันหยุด
มิเช่นนั้นข้าจะมาอยู่ตรงนี้ได้รึ
อ้อ [เสียงพ่นลมเล็กน้อย]
ไป
พาฉันมาหาใครเนี่ย
[ทำเสียงชู่และจุ๊ปาก]
ลุงตาบอดคนนั้น ครูพิเศษของข้าเอง
โอ๊ย
เอ็งมีอาการข้อนิ้วบวม
ขาบวม
บ่งว่าปิหกังพิการ
เสมหะไม่เคลื่อน ไปคั่งค้างอยู่
ตัวก็เลยบวม
ต้องทำยาขับเยี่ยว บำรุงไต
เอ้า มาแล้วเหรอทองอ้น
มาแล้วจ้ะ
นั่นเอ็งพาใครมาด้วย
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
ตาบอดจริงไหมเนี่ย
เฮ้ย
ข้าตาบอดแต่หูไม่หนวกนะเว้ย
อุ้ย
[เสียงพ่นลมเจื่อนๆ ]
สวัสดีค่ะ หนูชื่อบัวค่ะ
เพื่อนฉันเองจ้ะ
เอ็งอย่าเที่ยวไปพาใครมามั่วซั่ว
[ดนตรีหยุด]
- ทองอ้น - [ทองอ้น] หือ
คนป่วยคนนี้ ป่วยเป็นอะไรน่ะ
[ดนตรีตื่นเต้น]
ข้าว่าน่าจะโรคไต
[เสียงบัวพ่นลมหายใจ]
โรคไต บวมขนาดนี้
มีทางเดียวก็คือต้องล้างไตนะ
เขาไม่มีทางรอดแน่ถ้าไม่มีเครื่องล้าง
อาการอย่างนี้จะน็อกเมื่อไหร่ก็ได้
[ทำเสียงชู่]
- [บัว] หือ - อาจารย์ข้ารักษาได้
[เสียงอุทานตกใจ]
เดี๋ยวข้าจะวางยาลดบวม และยาเข้าไตให้เอ็ง
ทองอ้น
ไปทำให้ข้าที
จ้ะลุง
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
เดี๋ยวเอ็งช่วยข้า หั่นแกนสับปะรด และรากหญ้าคาให้หน่อย
หั่นยังไง
หั่นๆ ไปเถอะ ให้เป็นแว่นเล็กๆ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
นี่จ้ะ
นี่ยาบวรนาภีบำรุงไต
กินคู่กับกระสายบวมน้ำบวมลม
กินช่วงหนึ่งโมงกับหนึ่งทุ่มนะจ๊ะ
นี่ยามหาปัสสาวะพิษ
กินคู่กับกระสายยาขับปัสสาวะ
กินหลังข้าวเช้า เย็น
จะช่วยล้างระบบคูถเสมหะ
หรือว่าขับเยี่ยวนั่นแหละจ้ะ
จะลดอาการบวมของร่างกาย
[ทองอ้น] นี่จ้ะ
กินให้หมดนะจ๊ะ
[ดนตรีลึกลับ]
[เสียงจิ๊ปาก]
[เสียงถอนใจกลัดกลุ้ม]
[เสียงพ่นลมหายใจฮึดฮัด]
โอ๊ย จะได้ผลไหมเนี่ย
เครื่องมือแพทย์อะไรก็ไม่มี
อย่างกับคลินิกเถื่อน
แล้วฉันไปร่วมลงมือด้วย
ตายๆ ตายๆ จะติดคุกไหมเนี่ย
[เสียงบัวถอนหายใจ]
โอ๊ย นางบัว
หยุดพูดคนเดียวแล้วนอนเสีย
จ้ะ นอนจ้ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[ทองอ้น] ลุง
อ้าว
หายไปไหนกันหมดน่ะทองอ้น
ลุงก็ไม่อยู่
เฮ้ย หรือว่า…
ทองอ้น
[เสียงอุทานตกใจ]
ดูซิ ว่ามีรอยฝังหรือเปล่า
เอ็งอย่าเพิ่งเอะอะไป อาจจะไม่ใช่อย่างที่เอ็งคิดก็ได้
[เสียงบัวหายใจแรงกังวล]
พ่อหนุ่ม แม่หนู ฉันอยู่นี่จ้ะ
น้า
พ่อหมอไปหาตัวยาแล้วจ้ะ
นี่ ฉันตัดกล้วยมาฝากพ่อหมอด้วยจ้ะ
ขอบใจจ้ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
อาการดีขึ้นแล้วจ้ะ
ท้องยุบ
เท้าหายบวม
กินได้ นอนอิ่ม แล้ววันนี้จะกลับบ้านแล้วจ้ะ
ดีจ้ะ
เอ๊ย จะกราบฉันทำไมจ๊ะ
อย่าจ้ะ เดี๋ยวฉันอายุสั้น
พ่อหนุ่มเป็นคนปรุงยา
ข้าเห็นกับตา
ถือว่าเอ็งก็ช่วยชีวิตข้า
จ้ะ
[บัว] ทองอ้น
ยาเธอรักษาไตได้ยังไง
ยาไม่สามารถฟื้นฟูไตได้
แต่ช่วยขับปัสสาวะได้
ทำให้ผู้ไข้สบายตัว
กินอิ่ม เจริญอาหาร นอนหลับ
ร่างกายจึงดีขึ้น มีชีวิตยืนยาวต่อไปได้
- [ทองอ้น] ฉันขอตรวจหน่อยนะจ๊ะ - จ้ะ
[ดนตรีซึ้ง]
นี่จ้ะ
โห
ถึงจะเปลี่ยนไตไม่ได้
ล้างไตด้วยเครื่องไม่ได้
แต่ก็มีชีวิตต่อไปได้
นี่คงจะเป็นวิธีการล้างไตของคนสมัยนี้สินะ
ถ้าเป็นยุคเรา อยู่ไกลหมอ
อยู่ไกลโรงพยาบาล ไม่มีเครื่องล้างไต
ยานี้ก็อาจจะเป็นประโยชน์ได้
[เสียงบัวพ่นลมหายใจ]
ทองอ้น ฉันรักเธอจริงๆ
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[ดนตรีหยุด]
เมื่อกี้ตอนตรวจผู้ไข้ เอ็งพูดว่าอะไรนะ
หือ พูดว่าอะไร
ได้ยินแว่วๆ ว่า
เอ็งบอกรักข้า
เฮ้ย มั่วแล้ว
ข้าได้ยิน ไม่ต้องมาเถียง
[ดนตรีเบาสมอง]
อ๋อ
ฉันพูดจริง แต่ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ
ฉันหมายความว่าฉันชื่นชมเธอ ที่เธอเก่ง
คิดไปไกลขนาดนั้นได้ยังไงเนี่ย
เอ็งไม่ต้องอายไป
ถึงข้าจะแปลกใจตอนเอ็งบอกรักข้า
แต่ก็เพราะ…
ข้าคงดูรูปงามในช่วงเพลานั้นมากสิท่า
[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]
เอ่อ อือ เอาที่สบายใจเลย
วันนี้ข้าสบายใจ [เอฟเฟกต์ตบมุก]
[ดนตรีครื้นเครง]
[เสียงบัวหัวเราะแห้งๆ ] จ้ะ
เดี๋ยวข้าเด็ดกระเฉดเสร็จแล้ว
ข้าจะไปเก็บมะเขือมาจิ้มน้ำพริกนะ
อือ เออ
แล้วคนที่มาหาเอ็งบ่อยๆ ไม่มาแล้วรึ
โอ๊ย อย่าพูดถึงมันเชียว
อ้าว [เสียงผาดพ่นลมและสูดปาก]
ผู้ชายกระไร ใส่น้ำปรุงเยี่ยงสตรี
นี่แค่ข้าพูดถึงนะ กลิ่นก็ลอยมาเตะจมูก
โอ๊ย ขัดใจเสียจริง
เอ๊ย [เอฟเฟกต์ตลก]
แม่ผาดบ่นถึงใครอยู่เหรอจ๊ะ
ข้าขอนั่งฟังด้วยคนได้ไหม
[เสียงหัวเราะแกนๆ ]
[เน้นเสียง] ข้าบ่นถึงหมาอยู่น่ะจ้ะ
หมาตัวใดกวนใจเจ้า เดี๋ยวข้าไปช่วยไล่ให้
ไม่ต้องดอกจ้ะ เกรงใจ
แค่เอ็งรีบๆ กลับไป ก็เป็นพระคุณมากเหลือเกินจ้ะ
ข้าจะไปได้เยี่ยงไร
ในเมื่อใจข้า อยู่ตรงนี้
[ดนตรีเบาสมอง]
ข้าช่วยเด็ดกระเฉดนะ
[เอฟเฟกต์เสียงฉาบ]
ไม่ต้อง
เดี๋ยวกระเฉดจะเฉาหมดน่ะจ้ะ
ไม่ดอกจ้ะ
ข้าอ่อนโยน ข้าทำเบาๆ
[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]
ก็บอกว่าไม่ต้อง
ข้าช่วย
- ก็บอกว่าไม่ต้อง - ข้าช่วย
- ก็บอกว่าไม่ต้อง - ข้าช่วย
[เอฟเฟกต์ทะเล้น]
ก็ข้าบอกว่าไม่ต้อง
[เสียงทรัพย์แกล้งร้องเจ็บ]
[เสียงออกแรงตีและทรัพย์ร้องเจ็บ]
โธ่
[เสียงพ่นลมหายใจฮึดฮัด]
ผู้หญิงตี
แปลว่าผู้หญิงรัก
ยิ่งตีด้วยผัก
ยิ่งรักทวีคูณ [เอฟเฟกต์ขำขัน]
[พูดแผ่วเบา] แม่ผาด
อาการหนักเว้ย
[เอฟเฟกต์ทะเล้น]
ครานี้พ่อต้องไปหลายวัน
แต่จะเร่งไปเร่งกลับ
พ่อฝากทางนี้ด้วยนะ
พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ
ฉันจะดูแลทางนี้ให้เองจ้ะ
[ดนตรีซึ้ง]
พ่อรู้ว่าเอ็งดูแลทุกอย่างแทนพ่อได้
[ทองคำ] คนเป็นหมอ
ผู้ไข้สำคัญยิ่ง
แต่ก็ใช่ว่าพ่อจะไม่ห่วงคนที่อยู่ข้างหลัง
ฉันรู้ดีจ้ะ
ว่าพ่อเป็นห่วงครอบครัวมากเพียงใด
[ทองแท้] แต่พ่อไม่ต้องกังวลไปเลยนะจ๊ะ
ฉันจะทำหน้าที่แทนพ่อตรงนี้เองทุกอย่างจ้ะ
[ดนตรีหวานซึ้ง]
เร่งออกเรือเถิด จะได้ทันขึ้นเรือใหญ่
[เสียงตำอย่างแรง]
[บัว] ผาด
มาช่วยน้าพิกุลทำกับข้าวเหรอ
เอ็งนั่นแหละ หายไปไหนมา
จนคุณพิกุลเขาถามหา
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงตำแรง] โอ๊ย โอ๊ยๆ เบาๆ สิ
[บัว] เดี๋ยวครกก็ทะลุหรอก
อะไรน่ะ
ก็โมโหไอ้ทรัพย์น่ะสิ
มาได้ทุกวี่ทุกวัน รำคาญเป็นที่สุด
[เสียงตำรัวๆ ดังต่อเนื่อง]
เบาๆ
[บัว] นี่ ทรัพย์เขาก็สุภาพดีออก
หรือว่าชอบแบบเจิดล่ะ [เสียงร้องดัง]
ไม่ต้องพูด
ไม่เอาทั้งนั้นแหละ ข้าไม่อยากมีผัว
[เสียงตำครก]
ผู้หญิงผู้ชายน่ะ ไม่จำเป็นต้องเป็นชู้สาวกันก็ได้นี่
คบกันแบบเพื่อนก็ได้
หญิงชายน่ะรึ เป็นเพื่อน
ไม่มีดอก
มีสิ ก็ฉันกับทองอ้นไง
คบกันแบบเพื่อน
เออ แล้ว ได้ข่าวว่า
ครูหาญกลับมาแล้ว
ไม่เห็นเจอเลย ไปไหนกันหมด
พ่อครูเตรียมตัว สอนนักเรียนวันพรุ่งน่ะ
หือ นักเรียนที่ไหน
[เสียงถอนใจเบาๆ ]
[เสียงซ้อมฟันดาบ]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงปรบมือ]
ครูเปรื่องขอรับ
[พุ่ม] นี่ครูไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมขอรับ
นี่ให้พวกเรามาฝึกดาบ
ก็เออสิวะ
งั้นกระผมขอกลับก่อนนะขอรับ
- เฮ้ย - เฮ้ย
[เอฟเฟกต์ทะเล้น]
- ไม่ - อยู่ก่อน
เรามาเรียนหมอ ทำไมต้องมาเรียนฟันดาบด้วยล่ะขอรับครู
กระผมไม่เข้าใจ
ข้าขอถาม
เมื่อเพลามีศึกสงคราม
ใครจะเป็นคนรักษาทหารในค่าย
[พร้อมกัน] หมอขอรับ
แปลว่า หมอจะต้องตามออกไปรบด้วย
ใช่หรือไม่
[พร้อมกัน] ใช่ขอรับ
[หมอเปรื่อง] เมื่อเพลาจวนตัว
เจอข้าศึก
ถ้าไม่มีวิชาดาบ พวกเอ็งจะทำอย่างไร
[ดนตรีตื่นเต้น]
[หาญ] เอาล่ะ ทุกคน ลุก
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
กระดานน่ะ จะเอาไว้ตีหัวข้าศึกหรือไร
เอาไปเก็บ
[เทิ้ม] เอ้า มาๆ มาๆ
ตั้งๆ หยิบดาบๆ จับดาบ
[เสียงพูดคุย]
ทั้งหมด
คุม
[เสียงตวาดขึงขัง]
[เสียงครางหวาดกลัว]
กลับมา
ตั้งใจให้ดี
[ดนตรีเบาสมอง]
ออกกำลังให้เต็มที่
ฟันหัวบนก่อน
พร้อม
[ดนตรีตึงเครียด]
[หาญ] ฟัน
[เสียงร้องตวาด]
[เสียงร้องกลัวและเสียงทิ้งดาบ]
หยิบดาบ
[หาญ] ตรงหน้า
- คุม - [พร้อมกัน] คุม
[หาญ] พร้อม
ฟัน
[เสียงตะโกนร้องและเสียงทิ้งดาบ]
[เสียงเจิดร้องกรี๊ด]
[เสียงถอนใจ]
- [ศิษย์] ฟัน - ฟัน
[เสียงรับดาบและเสียงถีบ]
[เสียงต่อยท้อง] โอ๊ย แม่
[เสียงร้องตวาด]
[เสียงฟาด]
ฟัน เฮ้ย
[เสียงถอนใจ]
[เสียงร้องตวาดและเสียงตีศอก]
[เสียงฟาดกระแทกดังต่อเนื่อง]
[เสียงหัวเราะเจื่อน]
[หาญ] เอาล่ะ
ในเมื่อฝึกฟันดาบกันไม่ได้
ก็ฝึกหลบดาบก็แล้วกัน
เริ่มจากที่ขาก่อน
[หาญ] พร้อม
[ดนตรีเร้าใจ]
- ฟัน - [พร้อมกัน] ฟัน
[เสียงฟาดและเสียงร้องลั่น]
ตายๆ ตายๆ ตายๆ
[ศิษย์ครูหาญ] เฮ้ยๆ เฮ้ยๆ
อย่างนี้จะเอาตัวรอดกันได้อย่างไร
[เสียงตะโกนโหวกเหวก]
มิต้องคอยมีทหารคอยดูแลกันทั้งกองร้อยเลยรึ
[หาญ] เอ้า เฮ้ยๆ
[เสียงซ้อมฟันดาบ]
[เสียงอุทาน]
ไม่ธรรมดา
[เสียงถีบและเพื่อนๆ ร้องตกใจ]
ในสนามรบ
ถ้าเอ็งล้มแล้วไม่รีบลุก
เอ็งจะถูกแทงซ้ำ
[ดนตรีตึงเครียด]
แต่ในสนามรบ
ถ้าเอ็งไม่เฉลียว
เอ็งก็ถูกแทงได้เหมือนกัน
เห็นลีลาดาบของเอ็งแล้ว
อยากชวนไปเป็นนักรบด้วยกัน
จะฝึกให้เก่งทีเดียว
สนใจหรือไม่
ขอบใจมากเลยจ้ะครูหาญ
แต่ขอให้ฉันได้ทำหน้าที่หมอของฉันต่อไปเถอะจ้ะ
เสียดาย ฝีมือเอ็งนี่ไม่ธรรมดาเลย
แม่แม้น
นี่ดอกอะไร
ดอก มะลิ
ดอก มะ ลิ
[ดนตรีตื่นเต้นปนลึกลับ]
[แม้นพยายามส่งเสียง]
[เสียงถอนใจ]
นี่จะไม่พูดจริงๆ รึ
หมอก็มาดูตั้งหลายครา ไม่เห็นจะคืบหน้า
ต้องค่อยเป็นค่อยไปสิจ๊ะแม่
เดี๋ยวนี้ แม้นเขาก็ออกเสียงได้มากขึ้นแล้ว
อีกหน่อย ก็คงจะพูดเป็นคำเอง ใช่ไหมแม้น
เอ้อ พี่ผล เดี๋ยวต้มน้ำให้ฉันที
ฉันอยากสรงน้ำอุ่น
พระพุทธเจ้าข้า
เป็นกระไร มีไข้รึ
มิมีอันใดดอก ฉันแค่ครั่นเนื้อครั่นตัวน่ะจ้ะ
อือ คืนนี้บรรทม พรุ่งนี้ตื่นมาก็คงจะสบายดี
ฉันเป็นแบบนี้จนชินแล้วล่ะ
งั้นก็รีบไปสรงน้ำเถิด
จ้ะแม่
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงพ่นลมหายใจ]
โอ๊ย พอแล้ว
ไม่เอาแล้ว โดนไปเยอะแล้วเนี่ย
[พุ่ม] ระบมไปทั้งตัวเลยเนี่ย [เสียงครางงอแง]
ข้าใช้ยาอะไรได้บ้างวะไอ้สุข
เอ่อ ทาผักคราดดอง
- ข้าว่าช่วยได้ - โห ไอ้เซ่อ
ต้องใช้ยาประคบสิ หายไวกว่า
[แก้ว] จะยุ่งยากทำไม
ไปเด็ดใบกระดูกไก่ดำมาขยี้ๆ
แล้วทาก็หายแล้ว
เอ้า เอาไป
[ยอด] ข้ามียานวด
สุริยาจร ข้าทำเองกับมือ
เอ็งทำได้เหรอวะ
ครูก็สอนแล้ว
พวกเอ็งไม่หัดทำกันไว้หรอกรึ
[ดนตรีเบาสมอง]
[พุ่ม] ขอบใจจ้ะยอด
- ไหนดูซิ - [เจิด] ยอดจริงๆ
รอบคอบดีจริง
ไม่ได้ความเนอะ
[ดนตรีอ่อนหวาน]
อ้าว
พี่ทองแท้
ข้าเพิ่งคัดลอกตำราใหม่เสร็จ
เผื่อแม่บัวอยากจะอ่าน
ว้าว
ขอบคุณมากนะคะ
[บัว] เดี๋ยวบัวจะดูแลอย่างดีเลยค่ะ
อ่านเสร็จแล้วจะรีบมาคืนนะคะ
[ผล] หมอทองคำขอรับ หมอทองคำ
หมอทองคำอยู่ไหมขอรับ
[ทองแท้] ว่าอย่างไร
กระผมมาตามหมอทองคำ หมอท่านอยู่ไหมขอรับ
พ่อไม่อยู่ดอก
ไปราชการกับท่านเจ้าคุณหลายวันกว่าจะกลับ
มีเหตุอันใดรึ
พระองค์ชายขอรับ
พระองค์ชายพระอาการแย่แล้ว
[ดนตรีตึงเครียด]
พี่ทองแท้
พี่เป็นอะไรรึ ทำไมมือไม้สั่น
ข้าหายาไม่เจอ
เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงมหาดเล็ก
พระองค์ชายประชวรรึ
ใช่ ข้ากำลังจะไปเข้าเฝ้า
พ่อไม่อยู่
พี่จะไปคนเดียวได้อย่างไร
พี่ไม่เคยถวายการรักษาคนเดียวนี่
ไม่ได้ก็ต้องได้
เขาบอกพระอาการหนักมาก
รอพ่อกลับมาคงจะไม่ทันการ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
[เสียงหยิบขวดยา]
พี่ทองแท้
ฉันจะเข้าวังด้วย
หมอมาแล้วขอรับหม่อม
[ดนตรีหยุด]
หมอทองคำไม่ได้มาด้วยรึ
คุณพ่อไปราชการขอรับ
กระผมจึงพาทองอ้น
น้องชายกระผมมาช่วยขอรับ
งั้นหมอก็รีบตรวจเข้าเถิด
[ดนตรีระทึก]
[หม่อมต่วน] เมื่อตอนเช้ามืด
พระองค์หนาวสั่นสะท้าน
แต่พอตอนฟ้าสาง
องค์ก็ร้อนจี๋
ฉันก็เอาน้ำผสมกับน้ำส้มสายชูเช็ดองค์จนทั่ว
ไข้ก็ไม่ลด ไม่รู้จะทำเยี่ยงไรแล้ว
ทรงรู้สึกอย่างไรบ้างกระหม่อม
ปวดเมื่อยไปทั้งตัว
[พระองค์ชาย] ปวดหัว
แลกระหายน้ำมาก
นี่
กระผมตรวจเทพจรแล้ว
พระปิตตะกำเริบ
ทรงมีพระปรอทขึ้นสูง
ต้องทรงเป็นไข้อย่างใดอย่างหนึ่งขอรับ
ก็แล้วเป็นไข้อะไรเล่าหมอ
ทำไมจู่ๆ ถึงเป็น
[ดนตรีระทึก]
พระองค์ชายเสด็จไปไหนมาบ้างขอรับ
ก็ไม่ได้ไปไหนเลย
[หม่อมต่วน] แต่เมื่อเจ็ดวันก่อน
พระองค์เสด็จประพาสป่ากับเสด็จพ่อ
เพียงคืนเดียวก็กลับก็ไม่น่าเป็นอะไรนะ
เจ็ดวันจนถึงวันนี้
ก็ได้ระยะที่ไข้ป่าจะสำแดงฤทธิ์พอดี
อาจจะเป็นไข้ป่าก็ได้นะขอรับ
เพราะอาการไข้ชี้มูลเหตุไปทางไข้ป่าขอรับ
[ทองแท้] ก็อาจเป็นได้
ทองอ้น
ตั้งพิกัดยาเบญจโลกวิเชียร
จ้ะพี่
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
[ทองอ้น] พิกัดยาเบญจโลกวิเชียร
หรือยาห้าราก
คือรากของสมุนไพรฤทธิ์เย็นห้าชนิด
ได้แก่
ชิงชี่
คนทา
ย่านาง
ท้าวยายม่อม
มะเดื่อชุมพร
สิ่งละเสมอกัน
สรรพคุณกระทุ้งพิษไข้
ช่วยให้ร่างกายขับพิษออกมาทางการขับถ่าย
[เสียงขยับลุกขึ้น]
[ทองแท้] องค์ชายทรงมีพระปรอทสูง
ความร้อนทั่วพระองค์ลอยสู่เบื้องบน ทำให้ทรงปวดพระเศียร
ต้องเอาพระปรอทลงก่อนด้วยการสระยา
มีส่วนประกอบคือใบบัวบก
ใบขี้เหล็ก และใบย่านาง
ยาขนานที่สอง
ใช้ผงบอระเพ็ดและผงฟ้าทะลายโจร
ผสมไข่ขาวของไข่เป็ด
วางลงบนเปลือกพระเนตร
เพื่อดึงความร้อนออก
บรรเทาพระอาการปวดกระบอกพระเนตร
เนื่องจากพิษไข้
ทองอ้น
ยาได้ที่หรือยัง
ใกล้แล้วจ้ะพี่
รอน้ำงวดอีกนิด
พระองค์ชายเป็นเยี่ยงไรบ้าง
ข้าสระยาให้แล้ว
ตอนนี้หม่อมต่วนกำลังเช็ดพระองค์อยู่
พระองค์ชายทรงอ่อนแอผิดจากคนทั่วไป
เมื่อประชวรเลยมีอาการหนักกว่า
ฉันเกรงว่า ถ้าตั้งยาตำรับปกติจะเอาไม่อยู่
นั่นน่ะสิ
ตอนนี้หมอผู้ใหญ่ก็ไม่มีใครอยู่
แล้วเราจะทำอย่างไรดี
[ผล] ท่านหมอขอรับ
ท่านหมอขอรับ
แย่แล้วขอรับ
รีบไปดูอาการพระองค์ชายเถอะขอรับ
ไป พี่ทองแท้
[ทองอ้น] ฉันฝากดูยาด้วยนะจ๊ะ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
[เสียงหายใจหืดหอบทรมาน]
[หม่อมต่วน] หมอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ทำไมจู่ๆ อาการหอบถึงได้กำเริบขึ้นมาอีก
[เสียงพระองค์ชายหายใจลำบาก]
[หม่อมต่วนตะคอก] เอ้า
ทำอะไรก็ทำสักอย่างสิ หันรีหันขวางอยู่นั่น
เอาของพวกนี้ออกไปให้หมด เร็วเข้า
โอ๊ย มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
หม่อมขอรับ เอาผ้าชุดน้ำเช็ดยาออกจากพระพักตร์
และพระเศียรจากพระองค์ชายให้หมดเลยขอรับ
[เสียงพระองค์ชายหอบปนไอ]
[บัว] พระองค์ชายเป็นไข้ป่าเหรอ
งั้นก็เป็นไข้มาลาเรียสิ
[ทองอ้น] ยาไทยอาจจะได้ผลไม่ทันการ
- กระผมจึงคิดว่า… - ไม่ต้องพูดแล้ว
[หม่อมต่วน] ฉันไม่ไว้ใจฝาหรั่ง
[ทองอ้น] ข้าไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าข้าไม่ทำวิธีนี้
เสด็จอาจจะต้องสิ้นก่อนที่พ่อจะกลับมาแน่
[หม่อมต่วน] นี่โอสถตำรับใหม่ใช่ไหม
ไม่เคยถวายโอสถนี้มาก่อน
[พระยาบำเรอราช] ขอประทานอนุญาต ดูหน่อยกระหม่อม
เอ็งรู้รึไม่ ว่าการหลอกลวงเจ้านาย
มีโทษทัณฑ์สถานใด [เสียงทุบที่นั่ง]
เด็กสองคนนี้กระทำความผิด สมควรได้รับโทษ
อย่าได้เห็นแก่ความเป็นลูกใคร หลานใครเลยขอรับ
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.