All language subtitles for Royal Doctor_S01E08_Episode 8.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

ทองอ้น แม่หญิงคนงามคนนี้คือใครกันเล่า

[ทองอ้น] ไอ้เจิด ไอ้เจิดเพื่อนข้า

- เอ็งมีวิธีอะไรอีกไหม - [บัว] ต้องใช้เครื่องเออีดี

มีแต่ในโลกของฉันน่ะ ที่นี่ไม่มี

โธ่เว้ย

[บัว] ในยุคสมัยของฉัน เวลาใครไม่สบายหรือประสบอุบัติเหตุ

เขาจะไปโรงพยาบาล ที่นั่นจะมีหมอคอยรักษาคนไข้

[เสียงไฟลุก]

โอ๊ย

[ทุกคน] เฮ้ยๆ

- [อ่ำ] ไอ้ทองอ้น - [ทองอ้น] ทำไม

[เสียงทุกคนห้าม] [หมอจัน] อย่าๆ เฮ้ย

[ทองแท้] เฮ้ย

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เจ้าคุณทหาร] นี่ท่านมีใจฝักใฝ่พวกกบฏรึ

ความผิดมหันต์เยี่ยงนี้

มีโทษตายสถานเดียว

[ดนตรีระทึก]

ถ้าการที่กระผมต้องช่วยชีวิตคน

และมันจะนำมาซึ่งความตาย

ก็ไม่มีอันใดต้องกลัวเลย

[ดนตรีหยุด]

[เจ้าคุณทหาร] ท่านเป็นหมอ

หน้าที่ของท่านคือรับผิดชอบชีวิตคน

ถือว่าท่านทำหน้าที่ของท่านได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

[น้ำเสียงขึงขัง] ส่วนข้า เป็นนักรบ

หน้าที่ของข้าคือ กำจัดศัตรู

[เสียงฟันดาบ]

เฮ้ย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ถือว่าข้าทำหน้าที่ของข้า ได้อย่างสมบูรณ์แล้วเช่นกัน

[ดนตรีหยุด]

[เสียงสูดดมยา]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ทรงเป็นเยี่ยงไรบ้างกระหม่อม

ยาหอมภูลประสิทธิ์ของหมอทองคำทำให้โล่งดี

และนี่ ฉันก็ไม่ได้ออกไปไหน

อาการก็ไม่ได้กำเริบ

แต่น่าเบื่อเสียเหลือเกิน

หนังสือหนังหาที่คนเอามาให้

ฉันก็อ่านจนหมดสิ้นเสียแล้ว

อย่างนั้นวันพรุ่ง

กระหม่อมจะนำเอาตำรายามาถวาย จะดีหรือไม่กระหม่อม

ตำรายารึ

หมอเอาตำรายามาให้ฉันอ่านก็เท่านั้น

ให้ฉันไปร่วมเรียนหมอด้วยดีกว่า

เรียนเพื่อที่จะได้รู้

อย่างน้อย

เพื่อที่ฉันจะได้รักษาตนเอง

[ดนตรีฟังสบาย]

การเรียนหมอตรากตรำหาน้อยไม่

กระหม่อมเกรงว่าหากพระองค์ทรงหักโหม

พระวรกายจะยิ่งทรุดนะกระหม่อม

งั้น ฉันไม่ไปเรียนเองก็ได้

ฉันไปให้พี่ทองอ้นเล่าให้ฉันฟังก็ยังดี

พระองค์จะเสด็จบ้านกระหม่อมอีกแล้วรึกระหม่อม

ใช่แล้ว

[ดนตรีสดใส]

โอ้โห นี่ทำเลี้ยงพระขึ้นบ้านใหม่เหรอจ๊ะ

ทำไมต้องวิจิตรพิสดารขนาดนี้ด้วยแม่

ก็แหม เพื่อนลูกมาบ้านทั้งที

ก็ต้องจัดอะไรที่มันสวยงาม เอาไว้ต้อนรับหน่อยนะ พะ…

นะลูก

ทองอ้น

ดูแลพะ ดูแลเพื่อนดีๆ ล่ะ

ถ้าอยากได้อะไรก็ให้บ่าวไพร่มันวิ่งไปบอก

แล้วก็อย่าทะลึ่งตึงตังให้มากนักล่ะ

จ้ะพ่อ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

- ขอบคุณคุณลุงคุณป้ามากนะจ๊ะ - [ตะกุกตะกัก] ไม่ต้อง ไม่ต้องไหว้จ้ะ

ที่ต้อนรับพวกเราอย่างดี

[ดนตรีทะเล้น]

อ้าว ไปกันหมด

วันนี้พ่อกับแม่ดูแปลกๆ ยังไงพิกล

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

เอ็งสบายดีขึ้นแล้วใช่ไหม

หน้าตาเอ็งดูแช่มชื่นขึ้นมากโข กว่าที่ข้าเจอครั้งก่อน

ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ

คงเป็นเพราะได้นอนมานาน

แต่ถ้าต้องนอนมากกว่านี้ ฉันคงถึงพิการเป็นแน่

[เสียงบัวถอนหายใจ]

[ดนตรีสนุกเบาสมอง]

[บัว] โห

นั่นสิ สงสัยจะนอนนานเกินไปจริงๆ ด้วย

[บัว] กล้ามเนื้อหายหมดเลย

นี่ คุณต้องออกกำลังกายบ้างนะ

ออกกำลังกาย

[บัว] อือ

ออกเยี่ยงไรรึ

อ้าว ก็เล่นกีฬา ไม่ก็ไปฟิตเนสไง

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

โอย นี่ๆ นี่ๆ

[ผาด] มานี่เลย นางบัว มานี่เลย

เอ็งนี่พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้ว

ไอ้ ฟิตโหนด ฟิตเหนดอะไรของเอ็งเนี่ย หา

[เสียงถอนหายใจแรง]

โอเค ทุกคน

ต่อไปนี้นะ

จะเป็นการพาเยี่ยมชมอนาคต

โดยบัวบานการทัวร์

[บัว] วันนี้จะพาไปชม

ฟิตเนสเซนเตอร์

ทุกคนพร้อมหรือยังคะ

ถ้าพร้อมแล้ว

หลับตาค่ะ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เอฟเฟกต์เสียงว้าว] โอ้

และนี่ก็คือชุดที่เขาใส่ออกกำลังกายกัน

เพื่อความสะดวกและให้เห็นส่วนเกินที่ชัดเจน

จะได้กำจัดมันออกไป

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เอฟเฟกต์กระทุ้งศอก] โอ๊ย

มีใครอยากเปลี่ยนชุดไหม

[ทองอ้น] หึ [เสียงเจิดครางปฏิเสธ]

ข้าว่า เอ็งกลับไปเปลี่ยนเป็นชุดเดิมเถิด

ทำไมล่ะ

[ดนตรีทะเล้น]

สตรี

ควรแต่งตัวเยี่ยงสตรี

ไม่ควรใส่กางเกง

รัดรูปให้…

โอ๊ย แค่เล่าจินตนาการยังไม่ได้เลยเหรอเนี่ย

[บัว] เอาเป็นว่า [เสียงตบมือ]

ที่นี่แหละ คือที่ที่ทำให้ร่างกายแข็งแรง

แล้วก็อายุยืนของคนสมัยใหม่

[ดนตรีสนุกสนาน]

เอ่อ…

ไอ้เครื่องนี้มันทำงานเยี่ยงไรรึ

เสียบให้ไฟฟ้าวิ่งมาเข้าเครื่อง นู่น

- [พระองค์ชาย] อู้หู - เอ็งนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเล้ย

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

ลองยกดูสิ

โหย

บัว ข้าล่ะแปลกใจเสียจริง

ที่คนในยุคสมัยของเอ็ง อยู่ๆ ก็หาเรื่องให้ตัวเองเหนื่อย

เอาเหล็กหนักๆ มายก

แล้วที่ประหลาดที่สุดก็คือ ต้องมาวิ่งอยู่บนแผ่น

สายพาน

เออ นั่นแหละ

ข้าพอจะเข้าใจแล้ว

คนที่อยู่เฉยๆ อย่างข้าทั้งวัน

บางครั้ง ก็อยากจะลุกขึ้นมา ยกแข้งยกขากับเขาบ้าง

แล้วเครื่องออกกำลังกายแต่ละอย่าง

ก็ช่วยออกกำลังกายแต่ละส่วนให้ร่างกายแข็งแรง

[พูดพร้อมหัวเราะชอบใจ] ใช่ ถูกต้องเลยค่ะ

นี่ คือ ถ้าอยากจะออกกำกายอะไรเนี่ย

ทำไมถึงไม่ไปฝึกดาบ

หรือปลูกผัก หาบน้ำ

เยี่ยงนั้นเนี่ย จะมีประโยชน์เสียมากกว่า

ข้าก็ว่าเยี่ยงนั้น จริงของเอ็ง

นี่ จะให้เล่าต่อไหม หรือว่าพอแค่นี้

- [พระองค์ชาย] อือ - อือ เล่าต่อ

[เจิด] อือ

มา เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า

[บัว] อะ ลองขึ้นมายืนเลย

เดินช้าๆ นะ

[ดนตรีกระฉับกระเฉง]

[บัว] ค่อยๆ นะ

ก้าว

ค่อยๆ ก้าว

- อือ - [เจิด] หือ

[บัว] ทองอ้น มาทางนี้

นี่ๆ นี่ เครื่องนี้ดีกว่า

โอ๊ยๆ

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

ทองอ้น ไม่ใช่อย่างนี้

เอาขาข้างนี้ไว้นี่

- เอ็งไม่บอกข้าเล่า - แล้วก็ยืน

อย่าแอ่นก้น อย่าแอ่นก้น ยืนตรง ตรงๆ

อะ

- ปั่นไปข้างหน้านะ - เออ

เทน้ำหนักไปทั้งสองข้างเลย

- เฮ้ย ระวัง - โอ๊ยๆ

โอ้โฮ แม่บัว นี่

ข้าชนอะไรเนี่ย

เขาเรียกว่ากระจก

กระจก

[บัว] เอ่อ คือ…

เหมือนฝาบ้านน่ะ

แต่ว่าใสๆ แล้วก็มองทะลุไปได้

[เสียงอุทานทึ่ง]

มหัศจรรย์ยิ่งนัก

นี่ มันสร้างมาจากเวทมนตร์รึเยี่ยงไร ทำไม…

ทำไมข้าถึงผ่านมันไม่ได้

[ผาด] เป็นกระไรมากนัก

แม่บัวเนี่ย เขาให้สนใจไอ้ตัวประหลาดพวกนี้

แล้วเอ็งจะมาสนใจกระไรกับไอ้นี่

[ผาด] โธ่

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

นี่รึฝาบ้าน

- แม่บัว ช่วยข้าด้วย - [บัว] หา

- เฮ้ย ทองอ้น - มันหยุดเยี่ยงไรรึ

- ทองอ้น ก็หยุดสิ หยุด ทองอ้น - แม่บัว ข้ากลัว

- [ทองอ้น] แม่บัว - ช้าลงสิ

มันหยุดไม่ได้

แม่บัว

กระโดดลงมาเลย กระโดดลงมาเลย กระโดดลงมาเลย

[เสียงบัวร้องผวา]

อู้ย

[ผล] พอเถิดพระพุทธเจ้าข้า เดี๋ยวจะทรงเป็นอะไรไปอีก

ก็เพราะไม่อยากเป็นไง ถึงต้องวิ่ง

พี่บัวบอกว่าถ้าร่างกายแข็งแรง ก็จะไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ

แล้วเมื่อวานข้าเหวยเยอะ วันนี้ก็ต้องเอาออกด้วยการวิ่ง

วิ่งแล้วจะไม่เหนื่อย

วิ่งแล้วจะไม่ประชวรรึพระพุทธเจ้าข้า

แต่ทำไมเพลานี้ ข้าพระพุทธเจ้าเหนื่อยเหลือเกินพระพุทธเจ้าข้า

ก็มัวแต่วิ่งแล้วก็พูด จะไม่เหนื่อยได้อย่างไร

รอด้วยพระพุทธเจ้าข้า

[ดนตรีไม่น่าไว้วางใจ]

[เสียงหายใจกระสับกระส่าย]

ไม่

[เสียงหายใจแรง]

มาแล้วๆ

ทองแท้ลูกแม่ กลับมาแล้วหรือ

นี่ นังเผือก มาช่วยลูกข้าถือของ

- เจ้าค่ะ มาๆ เจ้าค่ะ - มา มาลูกมา

- เออ - เจ้าค่ะ

[เสียงหัวเราะเอ็นดู]

[เทียบ] เป็นอย่างไรบ้างลูก หือ

[ดนตรีซาบซึ้งใจ]

โห คุณพระคุ้มครองนะลูกนะ

[เสียงถอนใจ]

มีใครทำอะไรลูกแม่ไหมเนี่ย

ไม่มีจ้ะ

[เทียบ] ดีแล้วลูก

ฝ่ายเราปราบกบฏสำเร็จ ทุกอย่างเรียบร้อยดีจ้ะ

หูย คุณพระคุ้มครองลูก

[เทียบ] ดีแล้วจ้ะ

อ้าว

แล้ว ปราบสำเร็จแล้ว

แล้วเอ็งสองคนนั่นน่ะ ทำไมไม่กลับเรือนไปล่ะ มาทำไม

อ้อ ครูหาญให้เราสองคน คุ้มกันคุณทองแท้กลับมาจ้ะ

แล้วให้เรารออยู่ที่นี่จ้ะ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[น้ำเสียงประชดประชัน] ขอบใจ ที่ดูแลลูกข้า

ไปเถอะลูก ขึ้นเรือนไปพักผ่อนกันดีกว่า

[เทียบ] ท่าทางจะเหนื่อยนะลูกนะ

ไปๆ ไปๆ

มา นังเผือก

หูย ใจหายใจคว่ำหมด

คิดว่าแกจะไม่ให้พวกเราอยู่เสียแล้ว

ข้าก็ลุ้นด้วยเหมือนกัน

อื้อหือ ไปเรือนแล้วหาอะไรกินกันดีกว่า

- เดินทางมาทั้งวัน ฮิ้วหิว - ไปจ้ะ

โอ๊ย

- [บุญ] ไหวไหมพี่ - [เนียง] ได้ๆ

เออ นั่นแหละ ตรงนั้นแหละ แม่บัว

[ผาด] เออ แรงๆ

เฮ้ย

[น้ำเสียงตื่นเต้น] กลับกันมาแล้วรึ

[เสียงพ่นลมหายใจ] เป็นอย่างไรบ้าง ชนะหรือไม่

โอ้โห โหย

ฝีมือระดับไอ้เนียง มีหรือจะไม่ชนะ

[เสียงเนียงหัวเราะอวดๆ ]

พวกโจรกบฏโดนปราบเรียบ ไม่มีเหลือ

เอ็งโดนฟันกลับมาก่อนศึกจะจบไม่ใช่รึ ไอ้เนียง

หือ ให้ข้าโม้สักหน่อยไม่ได้รึไง

เฮ้ย เสียดาย ข้าไม่ได้เห็นกับตา

[ผาด] ว่าแต่

ทำไมเอ็งถึงกลับกันมาแค่สองคน

แล้ว พ่อครู น้าเทิ้ม แล้วพวกของเรา หายไปไหนกันหมด

เจ้าคุณทหารท่านขอให้พ่อหาญ ช่วยถ่ายทอดวิชาดาบให้กับกองทัพ

แล้วให้ข้ากับไอ้เนียงเนี่ย กลับมารออยู่ที่นี่ก่อน [เสียงถอนใจโล่ง]

[เสียงพ่นลมหายใจ] โล่งอกไปที

ข้านึกว่าพ่อครูเป็นกระไรไปเสียแล้ว

โอ้โห ฝีมือระดับพ่อครู ใครจะทำกระไรได้ อือ

[บุญ] ใช่

[ดนตรีเบาสมอง]

แม่บัวสบายดีนะจ๊ะ

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

สบายดีจ้ะ

อุ๊ย

ข้าว่าเอ็งสองคนเนี่ย ไปอาบน้ำอาบท่า

เดี๋ยวข้าจะเตรียมสำรับชุดใหญ่ไว้ให้

อื้อฮือ ดีเลย หิวจนตาลายหมดแล้วเนี่ย

- เจ็บด้วย - [บุญ] อือ

[ผาด] ไป แม่บัว ไปช่วยข้าทำกับข้าว

[บัว] อือ

[ดนตรีหยุด]

การรักษาเป็นเยี่ยงไรบ้าง

ทุกอย่างเรียบร้อยดีรึ ทองแท้

[น้ำเสียงเฉยชา] เรียบร้อยดีจ้ะ

แล้วคนของเราล่ะ เจ็บกันแยะหรือไม่

ไม่จ้ะ

[ดนตรีน่าอึดอัด]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ลองชิมแกงเผ็ดแม่หน่อยสิจ๊ะ

พอลูกกลับมา แม่ก็เข้าครัวตำเครื่องแกงเองเลยนะ

วันนี้ฉันไม่ค่อยหิวจ้ะแม่

ฉันขอตัวไปพักก่อนนะจ๊ะ

เป็นอะไรของเขานะ

ตั้งแต่กลับมาเนี่ย ก็ดูซึมๆ ไป

เมื่อกี้ฉันทวงขนม พ่อก็เอ็ดเอาด้วยจ้ะ

[เทียบ] อือ

คนเพิ่งกลับจากศึกสงคราม

ได้ไปพบไปเห็นภาพที่โหดร้ายสยดสยอง

ก็ย่อมต้องมีผลกระทบต่อจิตใจ

อีกสักพักคงจะหายดี

อาการทางใจ

ต้องแก้ด้วยตัวยารสหอมเย็นใช่ไหมจ๊ะพ่อ

ก็ส่วนหนึ่ง

ป่วยทางใจ รักษายากกว่าป่วยทางกายนัก

[ดนตรีเศร้า]

ป่วยทางใจ

คุณพี่เจ้าคะ

อิฉันพอมีวิธี

ที่จะทำให้พ่อทองแท้กลับมาร่าเริงไวๆ เจ้าค่ะ

[ดนตรีสบายๆ ]

อุ๊ย นี่มันใบ…

[พิกุล] ใบกัญชาจ้ะ

ฉันจะเอาใส่ในขนม ผสมให้พ่อทองแท้กิน

จะได้อารมณ์ดีขึ้น

ว้าว ทันสมัยมากเลยค่ะ

ในยุคของบัวเนี่ย เขาเพิ่งปลดล็อกค่ะ

ตอนนี้คนไทยกำลังเห่อเลยค่ะ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

ปลด ล็อก

เอ่อ ก่อนหน้านี้ กัญชาผิดกฎหมายค่ะ

หือ ทำไมจะต้องผิดกฎหมายด้วยล่ะ

เขาก็ปลูกกันทั่วไป

เอามาทำอาหารก็ได้ ทำยาก็ดี

[เสียงหัวเราะเจื่อน]

แม่บัว มาช่วยฉันทำขนมดีกว่า

- ค่ะ - [พิกุล] ไพร ไปเอาโถมา

จะได้ให้แม่บัวเขาฝึกผสมแป้ง

[ไพร] เจ้าค่ะ

- [พิกุล] ไหนดูซิ - [จำปา] พอไหมเจ้าคะ

[พิกุล] อ้า ดีๆ เอ้า ใส่ในนี้เลย

[ดนตรีตึงเครียด]

[เจ้าคุณทหาร] ท่านเป็นหมอ

หน้าที่ของท่านคือรับผิดชอบชีวิตคน

[น้ำเสียงขึงขัง] ส่วนข้า เป็นนักรบ

[เจ้าคุณทหาร] หน้าที่ของข้าคือ กำจัดศัตรู

ไปหลงสาวเมืองแปดริ้วมาสิท่า

กลับมาถึงได้เหม่อเยี่ยงนี้

เอ็งอย่ามากวนโทสะข้า

ข้าไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วย

อารมณ์บูดเช่นนี้ คงไม่ใช่เรื่องสาวเสียแล้วกระมัง

พี่มีเรื่องอัดอั้นใจอันใด ก็เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ

ถึงฉันจะช่วยพี่ไม่ได้

แต่อย่างน้อย

พี่ได้เล่ามาบ้าง ก็ยังดีกว่านะจ๊ะ

[ดนตรีน่าอึดอัด]

ทองอ้น

เอ็งเคยต้องตัดสินใจเรื่องอะไรสักอย่าง

ที่เป็นเรื่องยากๆ บ้างหรือไม่

ออกบ่อยไปพี่

อย่างทุกเช้าเนี่ย ฉันก็ต้องเลือกว่า ฉันจะตื่นไปเรียน หรือว่าฉันจะนอนต่อ

บางวันฉันก็ต้องเลือกว่า ฉันจะกินเหล้าสองขวด หรือว่าฉันจะพอที่ขวดแรก

ดูสิพี่ เลือกยากๆ ทั้งนั้นเลย

แล้วถ้าสิ่งที่เอ็งต้องเลือก มันเกี่ยวข้องกับชีวิตคนล่ะ

เลือกให้เขาจะอยู่หรือเขาจะตาย

ก็ไม่เห็นยากนี่พี่

เราเป็นหมอ เราก็ต้องเลือกให้ผู้ไข้มีชีวิตอยู่ต่อ

เลือกเป็นอย่างอื่นมิได้

ข้าเจอกบฏได้รับบาดเจ็บ

ข้าแอบช่วยรักษาบาดแผลเขาเอาไว้

อีกไม่กี่วันต่อมา เขาถูกจับได้

แต่ถูกประหารชีวิตต่อหน้าข้า

ข้าเห็นคนที่ข้าช่วยชีวิตเอาไว้ต้องมาตาย

ไม่ใช่ความผิดพี่เสียหน่อย

พี่จะคิดมากไปไย

[ดนตรีเศร้า]

เกิดเป็นเอ็งนี่ก็ดีเหมือนกันนะ ไอ้ทองอ้น

[เสียงพ่นลมหัวเราะเบาๆ ]

ไม่ต้องคิดมาก

ไม่ต้องรับผิดชอบอันใด

เล่นสนุกไปวันๆ

ก็ไม่ดีรึพี่

พี่ก็คิดให้ได้อย่างฉันสิ

ข้าจะพยายาม

มาอยู่ตรงนี้นี่เอง

[บัว] ขนมชั้นค่ะ

นี่เอ็งทำเองเลยรึ

เป็นลูกมือคุณน้าค่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อื้อ อร่อย

อร่อยกว่าทุกที

เพราะแม่บัวเป็นคนทำให้ล่ะสิ

เพราะว่าวันนี้ตั้งใจทำสูตรพิเศษ ให้พี่ทองแท้โดยเฉพาะเลยค่ะ

[บัว] กินอีกสิคะ

เอ็งไม่คิดจะให้ข้าชิมบ้างเลยรึ

ก็บอกแล้วไง ว่าทำให้พี่ทองแท้

[เสียงหัวเราะเบาๆ ] กินด้วยกันนี่แหละ

ข้ากินคนเดียวไม่หมดดอก

เอ็งก็กินด้วยสิบัว

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงหัวเราะร่าเริง]

[น้ำเสียงร่าเริง] ชิ้นสุดท้าย

ใครจะกินดีนะ

[เสียงหัวเราะ]

ตึ๋งหนืด ตึ๋งหนืด

[บัวพูดไปขำไป] ยาวยืดเลย

[เสียงหัวเราะ]

จะดีรึ

[เสียงบัวหัวเราะชอบใจ] ข้ากินเอง

[เสียงหัวเราะ]

[ทองอ้นทำเสียงพอใจ]

ไม่ไหวแล้ว

[เสียงหัวเราะ]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ง่วงแล้วก็ไปนอนเถอะแม้น

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

ตาปรือออกเสียปานนั้น

ยังจะบอกว่าไม่ง่วง

ฉันยังไม่ง่วง

ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่แม้นพูด

[เสียงพ่นลมขำ]

ยอมก็ได้

แม้นจะบอกว่า ฉันป่วย

เพราะดึกแล้วไม่ยอมนอนใช่หรือไม่

กลางคืน

เป็นเวลาที่เงียบสงบ

ที่ฉันจะได้อ่านตำรับตำราในสิ่งที่ฉันสนใจใฝ่รู้

เผื่อวันหนึ่ง

จะได้มีโอกาสช่วยงานเมืองได้บ้าง

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

แม้นเข้าใจฉันนะ

เคยบอกแล้วไง

ว่าอย่าทำหน้าสงสารฉัน

ท่านพ่อ

ท่านแม่

[ดนตรีตึงเครียดลึกลับ]

แม้น

นั่นแม้นพูดรึ

[เสียงครางสะอื้น]

ท่านพ่อ

ท่านแม่

[พระองค์ชาย] แม้น แม้น ประเดี๋ยวสิแม้น

แม้น

[พระองค์ชาย] ฉันขอสั่งให้แม้นหยุด

แม้น

แม้นดูปากฉันชัดๆ แล้วพูดตาม

แม้นวาด

[พระองค์ชาย] ฉันชื่อแม้นวาด

แม้น

[เสียงแม้นสะอื้น]

ถ้าแม้นมัวแต่หนี แล้วเมื่อไหร่แม้นจะกลับมาพูดได้สักที

แม้นว่าตามฉันเดี๋ยวนี้

[พระองค์ชาย] แม้นวาด

[ดนตรีระทึก]

แม้น

มีเรื่องอะไรกันรึองค์ชาย

ทะเลาะกันเสียงดังลั่นเชียว

ก็แม้นน่ะสิหม่อมแม่

ฉันจะสอนให้แม้นพูด แม้นก็เอาแต่หนีท่าเดียว

ก็แม้นเขาพูดไม่ได้

จู่ๆ จะมาบังคับให้พูด

ปล่อยไปเถอะลูก อย่าหาเรื่องให้เหนื่อยเลย

แม้นเขาพูดได้จ้ะหม่อมแม่

จริงรึ

[ดนตรีหม่นหมองกลัดกลุ้ม]

หมอทองคำไม่ได้มาด้วยรึ

หมอทองคำเดินทางไปหาตัวยาพระพุทธเจ้าข้า

[ดนตรีหยุด]

[ผล] หมอมาแล้วพระพุทธเจ้าข้า

หมอคงรู้แล้ว ว่าฉันตามหมอมาด้วยเหตุใด

หมอจงรีบเร่งรักษาแม้นให้ทีเถิด

ขอรับกระหม่อม

[ดนตรีตื่นเต้น]

จากตำราที่กระผมเคยศึกษามา

เอ่ยถึงแต่อาการพูดไม่ได้เพราะปากเบี้ยว

แก้ไขได้ด้วยการกดจุด

[ทองแท้] แต่คุณแม้นวาด

เส้นเอ็นบนใบหน้าก็ยังปกติดี

ภายในช่องปากก็สมบูรณ์ทุกประการ

น่าจะต้องใช้การฝึกพูดกระหม่อม

[พระองค์ชาย] อือ

วิธีไหนที่หมอเห็นว่าดี ก็ลองทำดูเถิด

ขอรับกระหม่อม

ทำให้พูดได้ด้วยรึ

ถ้าแม่แม้นพูดได้ก็ดี

จะได้คุยกันรู้เรื่องหน่อย

จะได้หายใบ้ หายพิการเสียที

แม่

เราไปกันเถอะจ้ะแม่ ให้แม้นได้อยู่กับหมอ

[แม้น] อ๊ะ

เอาน่าแม้น ไม่มีอะไรน่ากลัวดอก

ฉันจะรออยู่ห้องข้างๆ นี่

คุณแม้นวาดขอรับ

ลองพูดชื่อตัวเองนะขอรับ

คุณชื่ออะไรขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้นยิ่งใหญ่]

ลองออกเสียงตามกระผมนะขอรับ

แม้น

วาด

[เสียงติดอยู่ในลำคอ]

ลองพยายามหน่อยนะขอรับ

แม้น

วาด

[เสียงร้อง]

คุณแม้นวาดขอรับ

[ดนตรีตึงเครียด]

[ผล] อย่าคิดมากไปเลยท่านหมอ

ก่อนที่จะมาถึงท่านเนี่ย

พระองค์ชายก็ทรงตามหมอใหญ่มาแล้วตั้งหลายคน

แต่ก็จนปัญญากันหมด

นี่ถึงขั้นพาไปหาหมอปลัดเลด้วยนะขอรับ

แล้วหมอปลัดเลว่าเยี่ยงไร

ก็ได้แต่ส่ายหน้าเช่นกัน

ท่านว่าท่านไม่ใช่หมอไซคี ไซคี ภาษาฝาหรั่งอะไรสักอย่าง

[ผล] ก็เลยรักษาไม่ได้

กระผมว่า ก็เหลือแต่หมอเทวดานั่นแหละขอรับ

[ผล] นี่ถ้าท่านหมอทองแท้รักษาสำเร็จนะ

ฮ่า ชื่อเสียงได้ระบือไกลเป็นแน่

กระผมส่งตรงนี้นะขอรับ

[ดนตรีระทึก]

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

อะไรน่ะ

สมุนไพรบำรุงสตรีโดยเฉพาะ เอ็งลองชิมดู

จริงเหรอ

มันมีชื่อว่าสาวร้อยผัว

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เสียงพ่นลมขำ] ทำไมชื่ออย่างนั้นล่ะ

ใช้บำรุงกำหนัดของสตรีไง

เอ็งกินเข้าไปแล้ว รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นบ้างไหม

อื้อฮือ โอ๊ย บ้าเหรอ

นี่ แล้วเอามาให้ฉันกินทำไม

ก็ข้าอยากรู้ว่ามันออกฤทธิ์แบบนั้นจริงรึเปล่า

[ทองอ้น] ถ้าข้าเป็นหญิง ข้าก็กินเองไปแล้ว

เห็นเอ็งอยากเรียนยา ก็เลยให้เอ็งลองดู

[เสียงพ่นลมโกรธๆ ]

แล้วเอาของแบบนี้มาให้ฉันกิน โดยที่ไม่บอกเนี่ยนะ

แค่ยอดอ่อน ข้าล้อเล่นน่ะ

มันไม่มีฤทธิ์แรงดอก แค่ผักแนมน้ำพริก

[ทำเสียงโกรธ]

- [บัว] ได้ๆ ชอบล้อเล่นนักใช่ไหม - [ทองอ้น] อะไรของเอ็ง เฮ้ยๆ

- เฮ้ย - หา ไอ้โรคจิต

- บัว ข้าล้อเล่น - ไอ้ไซโคแพธ

- [ทองแท้] แม่บัว - นี่แน่ะ

ช่วยพูดคำนั้นให้ข้าฟังอีกที

[ดนตรีลุ้นตื่นเต้น]

โรคทางจิตใจจนทำให้ไม่พูด

ใช่

คนรอบตัวคิดกันเยี่ยงนั้น

แต่ข้าลองไปค้นดูทุกตำราแล้ว

ไม่มีตำราเล่มไหนกล่าวถึงสิ่งนั้นเลย

ฉันก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน

แต่ที่แม่บัวพูดถึง ไซ ไซคี

มันคืออันใด

โรคป่วยทางใจ เขาเรียกว่า "ไซโคแพธี"

ต้องรักษาด้วยหมอเฉพาะทาง

ที่เรียกว่า "ไซไคอาทริส"

ใช่

นายผลก็บอกว่าหมอปลัดเลพูดถึงไซไค้

ไซ ไซไค้ อะไรนี่เหมือนกัน

ไซไคอาทริส แปลว่าจิตแพทย์

ต้องเรียนสายนี้โดยเฉพาะ

บัวเองก็ไม่ได้เรียนด้วยค่ะ

แล้วไอ้โรคทางจิตใจนี่ เขารักษากันเยี่ยงไรรึ

ต้องควักหัวใจออกมารักษากันหรือไม่

บ้าเหรอ ใครจะควักหัวใจออกมารักษา

หมอเขาจะต้องหาต้นตอของปัญหา

พอเจอปมแล้ว แล้วก็ค่อยๆ แก้ไปทีละเปลาะ

ก็แค่นั้นแหละ ข้าแค่อยากให้เอ็งพูดถึงวิธีรักษา

[เสียงจิ๊ปาก]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ต้นตอของปัญหา

- ประวัติของแม่แม้นรึ - ขอรับ

มาอยู่ด้วยก็หลายขวบแล้ว

ก็พูดไม่ได้ตั้งแต่ตอนนั้นนะ

[ดนตรีระทึก]

สิ่งที่แม้นกลัวรึ

ขอรับกระหม่อม

มีอันใดบ้าง

ทั่วๆ ไปอย่างที่คนเขากลัวกันนั่นแหละ

[พระองค์ชาย] อย่างงู

แต่ก็กลัวเสียงฟ้าผ่าอยู่มากทีเดียว

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีตื่นเต้น]

คุณแม้นวาดขอรับ

ข้าว่าคงจะหมดหนทางแล้ว

หากคุณแม้นวาดไม่ยอมพูด

เราก็คงรักษาไม่ได้

เขาชื่อคุณแม้นวาดเหรอ

นั่นสิ ชื่อแม้นเหมือนเพื่อนของพัน

แล้วยังเป็นใบ้เหมือนกันด้วย

[บัว] เออ ตกลงว่า

บ้านคนสูงศักดิ์ที่พี่ทองแท้ไปรักษาเนี่ย

คือบ้านของพันและแม้นเหรอ

อ้าว แล้วทำไมต้องปิดบังกันด้วยล่ะคะ

[ดนตรีเบาสมอง]

คือ…

ข้าอยากเก็บเรื่องของผู้ไข้เป็นความลับน่ะ

[ทองอ้น] ตรงนั้นไม่เท่าไรดอก

แต่ที่ข้าสงสัยก็คือ

ทำไมต้องเรียกแม้นว่าคุณ

คำนี้ไว้ใช้เรียกผู้สูงศักดิ์มิใช่รึ

[เอฟเฟกต์เจื่อน]

อ้อ รึ

[บัว] อือ

พี่ทองแท้คะ อย่าพยายามปกปิดเลยค่ะ

อาการพี่ตอนนี้ มันเลิ่กลั่กมากเลยนะคะ

บอกฉันมาเถอะ

ว่าแม้นกับพันเขาเป็นใครกันแน่

[บัว] อือ

หรือพี่ทองแท้จะให้ฉันไปถามเอง

เออ

บอกก็ได้

แต่พวกเอ็งห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครล่ะ

จ้ะ

มันเป็นพระประสงค์ของพระองค์ท่าน

พระประสงค์ ของพระองค์ท่าน

[ดนตรีซาบซึ้ง]

[เสียงสะอื้น]

แม้นรู้ไหม

เมื่อสิบกว่าปีก่อน

ตอนที่ฉันรู้ว่าจะมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งย้ายมาอยู่ด้วย

ฉันดีใจมากทีเดียว

[พระองค์ชาย] ดีใจที่จะได้มีเพื่อน

แล้วพอแม้นมา

แม้นก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

แล้วฉันก็รู้

ว่าฉันเองก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ของแม้นด้วยเหมือนกัน

จริงหรือไม่

[ดนตรีหวานซึ้ง]

เห็นไหม

แม้นไม่จำเป็นต้องพูด

ฉันก็ได้ยินเสียงแม้น

ฉันรู้

ว่าแม้นชอบกินชมพู่

[พระองค์ชาย] แต่ไม่ชอบน้อยหน่า

เพราะเม็ดมันแยะ

และฉันก็รู้

ว่าแม้นชอบฟังนกกระจิบมากกว่านกกระจอก

เพราะเสียงมันน่ารำคาญ

แม้นไม่จำเป็นต้องพูดได้ดอก

ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจแม้นก็ไม่เป็นอะไร

มีฉันเข้าใจแม้นเพียงคนเดียว

ก็พอแล้ว

[ดนตรีโรแมนติก]

[พระองค์ชาย] เอาเป็นว่า

ฉันล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้แม้นพูดได้แล้วล่ะ

แม้นสบายใจเถิด

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

[เพลงหยุด]

[เสียงถอนใจแรง]

เป็นพระองค์ชายเลยเหรอ

[ดนตรีเบาสมอง]

บ่นกระไรของเอ็ง

[ผาด] หา

เอ่อ เปล่า ไม่ได้บ่นอะไรเลย

[เสียงผาดหาว]

[ดนตรีสนุกสนาน]

คุณแม้นวาด กับพระองค์ชายพันพิชากร

ซวยแล้วไอ้ทองอ้นเอ๊ย

ทำไมคุณแม้นวาดถึงไม่ยอมพูด

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]

กินยาเสียหน่อยเถอะจ้ะ

ยาครอบไข้

ข้าก็ต้มเองได้

ทำไมเอ็งยังไม่ไปโรงเรียน

ฉันเป็นห่วงนี่จ๊ะ

ขืนปล่อยให้ลุงต้มยาเอง

น้ำร้อนลวกไม้ลวกมือขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะจ๊ะ

ข้าต้มยาเองตั้งแต่เอ็งยังไม่เกิด

ไม่ต้องทำมาประจบประแจงเอาใจข้าดอก

แหม เห็นทะลุไปถึงใจฉันเลยนะจ๊ะ

[ชาวบ้าน] หมอ

หมอ ช่วยหน่อยจ้ะหมอ

รักษาตาให้ฉันที มันฝ้าฟางไปหมดแล้ว

กลับไปเถอะจ้ะ หมอไม่สบาย รักษาใครไม่ได้ดอก

อีกอย่างหมอตาบอด จะไปรักษาตาให้ผู้ใดได้

อ้าว เห็นใครๆ บอกว่า หมอตาบอดรักษาได้ทุกโรค

รักษาโรคตาไม่ได้ดอกรึ

โธ่

[ชาวบ้าน] โอ๊ย [เสียงล้มคะมำ]

ระวังจ้ะ

เป็นอะไรมากไหมจ๊ะ

[ทองอ้น] ประเดี๋ยวจะหัวร้างข้างแตกเอา

[เสียงไอและถอนหายใจ]

สงสารผู้ไข้นะ ทองอ้น

[ดนตรีระทึก]

สงสารตัวเองก่อนเถอะจ้ะ

เจ็บออดๆ แอดๆ ตาก็ไม่ค่อยดี

[เสียงแค่นหัวเราะ]

จริงของเอ็ง

สังขารข้าเยี่ยงนี้ จะไปรักษาใครเขาได้

ก็นั่นสิจ๊ะ

แต่เอ็งน่ะ ทำได้

โอ๊ย ฉันไม่กล้าหรอกจ้ะ

ลูกตาคนเชียวนะ

ก็ข้าจะสอนเอ็งอยู่นี่ไง

แต่ลุงตาไม่ดี

ไม่เอาล่ะ ขืนฉันทำตาเขาบอดล่ะแย่เลย

ข้าดูคนผิด

ข้านึกว่าเอ็งจะใจกล้ากว่านี้

อ่อนเช่นนี้น่ะหรือ จะมาเรียนกับข้า

กลับไปเถอะ

กลับไปกินเหล้าเมายาเช่นดังเดิมเถอะ

[ดนตรีระทึกเร้าใจ]

ประเดี๋ยวฉันต้องไปเรียน นี่ฉันก็สายมากแล้วจ้ะ

เอ็งจะไปเรียนเยอะๆ ทำไม

ถ้าเรียนแล้วไม่คิดจะรักษาใคร

ฉันขาดบ่อยมากแล้วจ้ะ

ขืนพ่อรู้ล่ะพ่อเอาฉันตายเลย

ข้าดูคนผิดไปจริงๆ

ข้านึกว่าเอ็งจะมีน้ำใจ

[ดนตรีเศร้า]

ถ้าเอ็งทำได้

[ชาวบ้าน] รักษาให้ข้าหน่อยนะ

ตอนนี้ตาข้ามองเห็นหน้าเอ็งมัวไปหมดแล้ว

เอ็งเชื่อใจข้ารึ

ก็หมอพูดว่าเอ็งทำได้ ข้าเชื่อใจเอ็ง

[ดนตรีตื่นเต้น]

อ้าว ไปไหน

จะบ่งต้อ ก็ต้องใช้หนามหวาย

[ภาษาเหนือ] ไอ้ทองอ้นไม่มาเรียนอีกแล้วรึ

ครู มันขาดเรียนบ่อยเยี่ยงนี้ ไล่มันออกเถอะขอรับ

ถ้าความรู้มันไม่ครบถ้วน

จะไปรักษาคนได้อย่างไร

[เสียงถอนใจ]

หันหลังจ้ะ

[ชาวบ้าน] ไม่รักษาที่ตาดอกรึ

ทำไมรักษาที่หลัง

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

เพราะพลังงานตรีธาตุ

ปิตตะ วาตะ เสมหะ

[หมอตาบอด] จะเดินทางผ่านเส้นทางลม

ที่เส้นสหัสรังสี และทวารี

ผ่านไปที่หลัง ไปถึงดวงตา

ถ้าสองเส้นนี้ถูกขัดขวาง

พลังงานตรีธาตุจะเดินทางไม่สะดวก

เกิดเป็นต้อ

[หมอตาบอด] จุดดำๆ ที่อยู่ที่หลังเอ็งนั่นแหละ

เป็นจุดที่ขัดขวางพลังงานตรีธาตุเอาไว้

ต้องบ่งออก

[ภาษาเหนือ] ดวงตา เป็นอวัยวะที่สำคัญ

เพราะฉะนั้นการจะบ่งต้อด้วยหนามหวาย

จะต้องเรียนรู้และฝึกฝน การใช้หนามจนชำนาญเสียก่อน

[หมอจัน] ที่จะไปรักษาคนจริงๆ

ใครอย่าได้ริไปบ่งให้ใครก่อน โดยไม่ได้รับอนุญาต

เข้าใจหรือไม่

- เข้าใจขอรับ - เข้าใจขอรับ

เดี๋ยวพอหนามหวายลงหลัง อาจจะเจ็บหน่อยนะจ๊ะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ดนตรีซึ้ง]

เอ็งเขียนอันใดอยู่รึ

ฉันกำลังบันทึกเรื่องราว

เรื่องการรักษาแล้วก็เรื่องการใช้ยาของยุคนี้

เผื่อว่าวันหนึ่ง ฉันกลับไปในยุคของฉัน

ก็อาจจะเป็นประโยชน์ได้

หือ แล้วทำไมกลับมาเร็วจัง

หรือว่า โดดเรียนอีกแล้วเหรอ

ทำมาพูด

ข้าโดดเรียนบ่อยก็เพราะเอ็งเลยล่ะ

อ้าว นี่อย่ามาพาลโทษกันสิ

วันนี้ฉันไปเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย หา

วันนี้ข้าไปรักษาต้อให้คนมา

ต้อในตาคนน่ะเหรอ

[ทองอ้น] อือ

รักษาได้ด้วยเหรอ

[ทองอ้น] อือ

[ดนตรีเบาสมอง]

[บัว] อื้อฮือ

วิธีการรักษาแปลกจังเลย

ทำได้ยังไง เหมือนเล่นกล

บ้านเอ็งเขามิได้รักษาเช่นนี้ดอกรึ

[บัวทำเสียงปฏิเสธ]

ถ้าเป็นต้อกระจก

เขาใช้วิธีผ่าตัดเปลี่ยนเลนส์ตา

หรือลอกกระจกตา แล้วก็ใส่เลนส์แก้วตาเทียม

แต่ถ้าโบราณหน่อย ไม่มีเลนส์เทียม

เขาก็ใช้เลนส์ตาจากศพ

ทำไมมันฟังดูช่างน่ากลัวนัก

ไม่น่ากลัวหรอก

เรามีเครื่องมือล้ำสมัยเพียบ

อธิบายให้ละเอียดที ข้าอยากรู้

หึ ถามเก่ง

แล้ววันนี้มีอะไรมาแลกล่ะ

วันนี้ข้าจะสอนวิธีการรักษา ที่ข้าเรียนมาให้อย่างหนึ่ง

หา อะไรล่ะ

ย่ำขาง

[เอฟเฟกต์ทะเล้น] หู

งั้นมา

[บัว] เข้ามานั่งใกล้ๆ เลยค่ะ คุณลูกศิษย์ขา

เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดเลย

ได้ขอรับอาจารย์

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

คืออย่างนี้นะ

เวลาที่เราไปที่คลินิกหมอนะ

เขาก็จะเดินเข้าไป วัดสายตาด้วยการ เอาหน้าเข้าไปวางอย่างนี้

แล้วก็เอาตาเราไปโผล่ตรงนี้

แล้วเขาก็จะมีการวัดความดันใช่ไหม

ก็จะ ฟื้ด เข้าไปในตา

[บัว] พอฟื้ดเข้าไปในตา แล้วก็ห้ามกะพริบตาเลยนะ

ไอ้ทองอ้น ลูกหมอทองคำ มันเกียจคร้าน

หนีเรียนมาหลายครา

ครั้งนี้จะปล่อยเอาไว้ไม่ได้

ข้าจะต้องรายงานท่านเจ้าคุณอาจารย์

[ภาษาเหนือ] อย่าให้เรื่อง ถึงพระยาบำเรอราชเลยขอรับ

ทองอ้นอาจมีเหตุสำคัญหรือจำเป็นก็เป็นได้

ข้าคิดว่าแค่อบรมก็เพียงพอ

แต่เรื่องเวลาและความใส่ใจ ความรับผิดชอบก็เป็นสิ่งสำคัญ

หากขาดคุณสมบัตินี้ ก็ไม่สมควรจะได้เป็นหมอหลวง

หากทองอ้นเกียจคร้าน

และไม่มีเหตุผลเพียงพอ

เราก็ควรทำให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่นักเรียนคนอื่น

ข้าจะลงโทษให้หนัก

ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น

[ดนตรีเร้าใจ]

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

เฮ้ย

[อ่ำ] เอ็งหาบให้มันเร็วๆ หน่อยได้ไหมวะ

เมื่อไหร่จะเต็มตุ่มเสียที

ข้าไม่อยากไปเรียนสายนะเว้ย

อยากให้ไวก็มาช่วยหาบสิวะ

เรื่องอะไร

ข้าไม่ใช่คนที่โดนทำโทษนี่หว่า

ครูให้หน้าที่ข้ามาแค่เฝ้าเอ็ง

เอ็งก็ไม่ต้องมาเสือกพูดมาก ข้ารำคาญ

ปากดีซะด้วย

ตีนก็ดี อยากลองไหมล่ะ

[หมอคม] กระผมใจหายหมด

นึกว่าท่านจะลงโทษมากกว่านี้เสียอีก

ห้าสิบหาบ

ไม่ตายก็เกือบตายล่ะท่าน

ดูซิว่ามันจะเข็ดไหม

[หมอเปรื่อง] สมน้ำหน้ามัน

[เสียงพวกหมอหัวเราะ]

สมน้ำหน้าใครกันรึ หมอเปรื่อง

[ดนตรีเบาสมอง]

มิมีอันใดนี่

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

ทำไมทุกท่านดูแปลกๆ

[ภาษาเหนือ] แปลกรึ

ไม่แปลกนี่

นั่นสิ

ไม่แปลกก็ไม่แปลก

ว่าแต่ไอ้ทองอ้น ลูกชายของกระผม

[ทองคำ] การเรียนเป็นเช่นไร

สร้างความหนักใจให้ครูท่านใดบ้างหรือไม่

[ดนตรีสนุกสนาน]

ก็…

ไม่มีอันใดนี่ [เสียงพวกหมอหัวเราะเจื่อนๆ ]

- ไม่มี - [ภาษาเหนือ] ไม่มีอันใด

[เสียงพวกหมอหัวเราะ]

ไม่มีอันใดนี่

ขยันหาบ [เอฟเฟกต์ตบมุก]

เอ๊ย ขยันเรียนน่ะ ใช่ไหม

ขยันเรียนมากเลยเนอะ

- ใช่ - นั่นสิ

- [หมอจัน][ภาษาเหนือ] ใช่ๆ - ขยัน

[ภาษาเหนือ] ขยันมาก [เสียงหัวเราะเจื่อน]

[เสียงถอนหายใจ]

- [หมอจัน] สุข - มาขอรับ

- [หมอจัน] พุ่ม - มาขอรับ

ยอด

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[ภาษาเหนือ] เพื่อนพวกเอ็งหายไปคนหนึ่ง

ไอ้ยอดหายไปขอรับ

[ภาษาเหนือ] รู้แล้ว [เสียงร้องหงุดหงิด]

[ภาษาเหนือ] เกเรกันจริง อยากโดนทำโทษอย่างไอ้ทองอ้นรึ

ไอ้ยอดมิได้เป็นคนเกเรหรอกขอรับ

มันฝากมาบอกว่า

พ่อของมันปวดหัวมากเป็นกำลัง

[พูดตะกุกตะกัก] มันเลยต้องอยู่ดูแลพ่อน่ะขอรับ

[ภาษาเหนือ] ไอ้ยอดที่เป็นชาวนาน่ะรึ

[สุข] ใช่ขอรับ

เห็นว่าพ่ออาการหนักอยู่เลยทีเดียวขอรับ

- สุข - ขอรับ

[ภาษาเหนือ] เอ็งไปตามไอ้ทองอ้นกับไอ้อ่ำมาที

บอกมันว่าพอได้แล้ว

เพราะวันนี้ เราจะไปเยี่ยมพ่อไอ้ยอดกัน

[เสียงถอนใจ]

ขอรับ

[หมอจัน] อือ

- [สุข] ครู - [หมอจัน] หือ

ไอ้ยอด

- ไอ้ยอด - [ทองอ้น] เฮ้ย

- [สุข] ไอ้ยอด - [เจิด] เฮ้ย

[ทุกคน] ไอ้ยอด ยอด

- ไอ้ยอด - ไอ้ยอดโว้ย

ไอ้ยอด

[ภาษาเหนือ] พวกเอ็งรออยู่นี่ เดี๋ยวครูมา

[สุข] ขอรับ

[หมอจัน] ยอด

[ยอด] ไหว้ขอรับครู

ยกโขยงมาหากระผมทำไมขอรับ

ไม่น่าลำบากเลย

[ภาษาเหนือ] ได้ยินว่าพ่อเอ็งปวดหัวมากรึ

ใช่ขอรับ ตอนนี้นอนซมอยู่

กระผมกำลังจับปูจับปลา ไปทำกับข้าวให้แกกินขอรับ

[ภาษาเหนือ] ถ้าอย่างนั้น เล่าอาการพ่อเอ็งมาให้ข้าฟังที

พ่อผมปวดหัวตุ้บๆ ข้างเดียว

แล้วก็หนักคอด้วยขอรับ

ลางทีพะอืดพะอม แล้วก็จะอาเจียนด้วยขอรับ

[หมอจัน] อือ

[ภาษาเหนือ] งั้นเอ็งรีบทำกับข้าวให้พ่อกินซะ

อิ่มแล้วก็พาพ่อมาที่เถียงนานี่

ครูจะรักษาให้

ขอบพระคุณขอรับครู

[ดนตรีเร้าใจ]

ครูขอรับ ทำไมเราต้อง มารักษากลางทุ่งเยี่ยงนี้ด้วย

ไปโรงรักษาไม่ดีกว่ารึครู

[ภาษาเหนือ] ทีแรกก็ว่าจะพาไป

แต่ว่าที่นี่มีของที่จะใช้รักษาน่ะสิ

[เสียงนักเรียนร้องสงสัย]

[ภาษาเหนือ] พวกเอ็ง ฟังข้าให้ดี

ให้ทุกคนลงไปในคูนา

จับปลิงมาคนละสามตัว

- หา - หา

[ภาษาเหนือ] จับปลิง คนละสามตัว

[ภาษาเหนือ] ใช่ จับปลิง

[ภาษาเหนือ] ปลิงมันจะไว้ใจได้รึ

- [ภาษาเหนือ] ไอ้ห่านี่ เดี๋ยวเตะปากแตก - หยอกจ้ะครู

[ภาษาเหนือ] ล้อเลียนครู

- ประทานโทษนะขอรับ - [หมอจัน] หือ

จะให้จับปลิงมาทำอะไรขอรับ

อย่าบอกนะขอรับว่านำมาทำยา

[ภาษาเหนือ] ไม่ได้เอามาทำยา

พวกเอ็งลงไปจับมาเถอะน่า เดี๋ยวข้าค่อยบอก

ลงไปจับมาเถิด

[หมอจัน] ไป [เสียงพูดคุย]

- ไปเว้ย - ไป

[เสียงพูดคุยดังแว่ว]

[หมอจัน] ไวๆ

- เฮ้ย - [เจิด] มันเป็นยังไงวะ

[เสียงนักเรียนร้องอี๋]

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เสียงนักเรียนร้องตกใจ]

- [เจิด] ครู - [หมอจัน] จับ

ฉันยังไม่พร้อมเลยจ้า

[หมอจัน] ก็เนี่ย ลงไปแล้วก็จับเลย [เสียงโวยวาย]

[เจิด] พวกเอ็งได้บ้างไหมวะ

ฝั่งนู้นได้บ้างไหมวะ เฮ้ย

[เสียงร้องโอดโอย]

- [เจิด] กลับไปทางนู้นซิ ไอ้ศร - [สุข] ลื่นจริงๆ

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ฝั่งนี้เขาได้เยอะแล้วนะ

- [ทองอ้น] ไอ้เจิด ได้แล้วเว้ย - เฮ้ย

- เฮ้ย ไอ้ทองอ้น - โอ้โห ทองอ้น

- [สุข] สุดยอดเลย - กี่ตัววะ

[เสียงพูดคุยกัน]

[เสียงร้องตื่นเต้น]

[เจิดตะโกน] มาแล้ว มาแล้ว [เสียงร้องโวยวาย]

ครู หยิบให้หน่อย หยิบให้หน่อย ครู

หยิบให้หน่อย หยิบให้หน่อย [เสียงร้องกลัว]

[ทองอ้น] ครู ครูช่วยมันหน่อย ช่วยมันหน่อย ครู

เอ็งกลัวรึ [ศรร้องตกใจ]

เฮ้ย ใส่ๆ

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ปลิง ดูดกินเลือดสัตว์อื่นเป็นอาหาร

แต่ไม่มีพิษ

พวกเอ็งอย่าได้รังเกียจว่า มันเป็นสัตว์น่าขยะแขยง

เพราะมันดูดโรคจากตัวคนแล้วรับไว้แทน

ช่วยลดความหนืดของโลหิตให้ไหลเวียนดี

รวมถึงดูดฝีหนอง

การใช้ปลิงรักษาโรค

ปรากฏอยู่ในตำราอภัยสันตา

แลตำราชวดาร

ซึ่งยกย่องให้ปลิงเปรียบดั่งหมอน้อย

ข้าขอให้พวกเอ็ง

ให้ความเคารพมันดั่งหมอผู้หนึ่ง

[หมอจัน] อือ

[ภาษาเหนือ] ถูกต้องแล้ว โรคลมปะกัง

ให้เอาเชือก

มาวัดรอบหูผู้ไข้

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] เสร็จแล้ว

เอาไปทาบจากตีนผม

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง

[ดนตรีตื่นเต้น]

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] อือ นี่คือจุดที่เราจะใช้วางปลิง

แล้ว…

ขูด

ให้เลือดขึ้นมาตรงจุดนี้

แดงแล้ว เห็นไหม

[เสียงตกใจเบาๆ ]

[หมอจัน] มาแล้ว

[ภาษาเหนือ] ปลิงที่ว่ายน้ำมาที่มือ

[หมอจัน] คือปลิงที่หิว พร้อมใช้รักษา

แล้วครูไปแกล้งมันทำไมขอรับ

[ภาษาเหนือ] ข้าไม่ได้แกล้ง แค่ทำให้ปลิงเมา

มิเช่นนั้นปลิงมันจะเคลื่อนหนี

วางที่จุดวางมิได้

[หมอจัน] อือ เห็นไหม

เริ่มนิ่งแล้ว

แบบนี้คือใช้ได้แล้ว

จากนั้นเราก็วางปลิง

[หมอจัน] นี่คือตำแหน่งที่เราขูดไว้

[ดนตรีตื่นเต้นระทึก]

[หมอจัน] อือ แล้วเราก็ช่วยเขี่ยปาก

ให้ตรงกับจุดที่เราขูดไว้

[หมอจัน] มันเกาะแล้ว

ปลิงจะเกาะด้วยปากที่หนึ่ง

สักพักหนึ่ง ปากที่สองของปลิง

จะเป็นดั่งคมมีดกรีดเนื้อ

เอ็งจะรู้สึกเจ็บเล็กน้อย

[หมอจัน] จากนั้นปากที่สามของปลิง

ที่เป็นฟันเล็กๆ เหมือนตะขอ

มันจะยึดเกาะแน่น แล้วเริ่มดูดเลือด

[หมอจัน] อือ

[พุ่ม] มันมีสามปากเลยรึวะ

ข้าขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย

ไอ้ทองอ้น เอ็งไม่กลัวเหรอวะ

อย่างไรก็ต้องทำ

แล้วปลิงจะช่วยให้พ่อไอ้ยอด หายปวดหัวได้จริงรึขอรับ

[ภาษาเหนือ] ปลิงจะช่วยให้โลหิตและลม ไหลเวียนไปเลี้ยงที่หัวได้ดี

ทำให้หายปวดหัวได้

[หมอจัน] นี่

[ภาษาเหนือ] โก่งคอแล้ว มันเริ่มดูดแล้ว

[หมอจัน] ปล่อยทิ้งไว้ชั่วยาม

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ภาษาเหนือ] เอาล่ะ เสร็จแล้ว

[หมอจัน] ทีนี้

เราก็เอายาเส้น

ผสมกับใบสาบเสือ

ยีให้แหลกก่อน

ผสมกัน

แล้ว เอาไปหยอด

เพื่อให้มันปล่อยปาก

อือ [เสียงนักเรียนร้องกลัว]

มันปล่อยแล้ว เห็นไหม [เสียงร้องขยะแขยง]

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] แล้วก็ห้ามเลือด

ด้วยใบสาบเสือ

อื้อ

รอจนกว่าเลือดจะหยุด

[หมอจัน] ก็เป็นอันเสร็จ

[ภาษาเหนือ] เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหม

ค่อยๆ ค่อยๆ ขยับได้ไหม

ดีขึ้นมากเลย

- เฮ้ย - เฮ้ย

[เสียงหมอจันหัวเราะ]

เอ้า

[ภาษาเหนือ] พ่อไอ้ยอดหายแล้ว เอาล่ะ ไหนๆ พวกเอ็งก็มากันแล้ว

ลงมือทำกันเลย

[เสียงนักเรียนร้องรังเกียจ]

[เสียงร้องโวยวาย]

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] อือ ผู้ไข้เอียงหัว เอียงหัวสักหน่อย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เออ

[ภาษาเหนือ] เอ้าๆ กลิ้งไปกลิ้งมา ทำๆ ไป

นั่นล่ะๆ

- [พุ่ม] ข้าไม่กล้าจับ ไอ้เจิด - ข้าไม่เอาตัวหิวให้เอ็งหรอก

- มาแล้ว - [ภาษาเหนือ] เอาน้ำให้มันสักหน่อย

ไป

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ค่อยๆ ทำ จับเขาเบาๆ

เขาเป็นหมอน้อย ทำกับเขาเบาๆ

- [ทองอ้น] ครู - [หมอจัน] หือ

[ทองอ้น] มันเจาะแล้วขอรับ

[ภาษาเหนือ] เออ ดีแล้ว ปล่อยมันไว้

[เสียงหัวเราะแหยงๆ ]

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ถ้ามันไม่ออก ก็เอามือช่วยๆ เขี่ยสักหน่อยหนึ่ง

- ตรงไหน - เขี่ย อ่า

เอาใส่นี่

นี่ ปลิงที่ดูดเลือดแล้ว เอาใส่นี่

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] ถ้าเราเอาปลิงไปดูดฝีดูดหนอง

จะต้องเอาปลิงไปสำรอกเลือดออกมาด้วยนะ

มิเช่นนั้นปลิงจะตายในเวลาอันสั้น

เพราะปลิงดูดพิษเข้าไป

- บัว - [บัว] หือ

วันนี้ข้าไปเรียนนี่มา

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[ดนตรีเบาสมอง]

นี่อายุเท่าไรแล้วเนี่ย เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้

อ้าว นี่เอ็งไม่กลัวเลยรึ

หึ เฉยๆ

[เสียงทองอ้นถอนหายใจ]

กะจะหลอกให้ตกน้ำเสียหน่อย

อ๋อ

นี่กะจะให้ฉันตกน้ำเหรอเนี่ย

ใช่

แล้วทำไมไม่ตกเองล่ะ

- [บัว] อ๊ะ - [ทองอ้น] เฮ้ย

เฮ้ย บัว [เสียงบัวร้องตกใจ]

[ทองอ้น] โอ้โฮ บัว [เสียงบัวกรี๊ด]

[บัว] นี่ โอ๊ย

[เสียงร้องหงุดหงิด]

แม่บัว [เสียงบัวถอนใจแรง]

ดึงฉันลงมาทำไมเนี่ย หา

ก็เอ็งผลักข้าลงมาก่อน

ก็เธอแกล้งฉันก่อน

[ทองอ้นทำเสียงหมั่นไส้]

[เสียงออกแรงสาดน้ำ]

เฮ้ย บัว หยุดก่อนๆ

อะไร

- ปลิงข้า - [บัว] หา

ปลิงข้าหายไปไหน

อ้าว จะหายไปได้ยังไง เมื่อกี้ยังอยู่ในมือเธออยู่เลย

เมื่อกี้อยู่ในมือข้า แต่ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว

[เสียงหายใจแรงร้อนใจ]

ช่วยข้าหาที บัว

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงร้องตกใจ]

- ทองอ้น - หา

[บัว] มันติดอยู่ที่คอเธอ

หา [เสียงตกใจ]

เอาออกที เอาออกที ข้าไม่ชอบ [บัวทำเสียงรังเกียจ]

บัว

[เสียงบัวร้องกลัว] เอาออกให้ข้าที

[ทองอ้น] บัว เร็ว ข้าว่ามันกัดข้าแล้ว

นิ่งๆ นิ่งๆ

[บัว] เดี๋ยวเอาออกให้ เฉยๆ นะ

[เสียงทองอ้นร้องเจ็บ]

[เสียงถอนหายใจ]

- แบร่ - เฮ้ย

[เสียงบัวหัวเราะ] ไม่มี

[เสียงหัวเราะสะใจ]

เอ็งกล้าแกล้งข้ารึ

โอ๊ย [เสียงบัวกรี๊ด]

- [ทองอ้น] อื้อหือ - นี่ ทองอ้น

- มานี่เลย - หยุด หยุด

- มานี่เลย - ดึงฉันลงไปอีกทำไมเล่า

แกล้งข้ารึ [เสียงบัวร้อง]

[ทองอ้น] แม่บัว

โอ๊ย โอ๊ย

[ตะโกน] นี่ ทั้งสองคน

ทำอะไรกันอยู่

ขึ้นมาประเดี๋ยวนี้เลยนะ

ก็เราจะเอาราไปทำยาต่อไง

เอารามาทำยา

[บัว] มีอย่างนี้ด้วยเหรอ

น่าทึ่งมาก

ล้างไตด้วยเครื่องไม่ได้ แต่ก็มีชีวิตต่อไปได้

[บัว] นี่คงจะเป็นวิธีการล้างไตของคนสมัยนี้สินะ

ทองอ้น ฉันรักเธอจริงๆ

หมอทองคำขอรับ พระองค์ชายพระอาการแย่แล้ว

รอพ่อกลับมาคงจะไม่ทันการ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ อาการหอบถึงได้กำเริบขึ้นมาอีก

[ดนตรีระทึก]

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.