All language subtitles for Royal Doctor_S01E07_Episode 7.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

เอ็งระดูมาไม่ปกติก็ควรจะนั่งถ่าน

ทำไมฉันรู้สึกเหมือน ฉันจะกลายเป็นปลาย่างยังไงไม่รู้

[เสียงดัง] โอ๊ย อู๊ย

[ทองอ้น] ครูเอาอะไรให้พวกเรากินเนี่ย

นี่คือรสชาติและอาการของคนที่โดนพิษ

- หา - หา

[หมอนพ] อยากจะเป็นหมอ แต่เสือกกลัวผี

เริ่มต้นจากการผ่าศพ

[เสียงนักเรียนร้องคราง]

ข้าไม่มีสิ่งใดจะให้แม่หมอ นอกจากของพวกนี้

ค่าจ้างหมอครั้งแรก ทั้งหวาน ทั้งหอม

[ทองคำ] วิชาตั้งยา เป็นเรื่องที่ยากที่สุดทางการแพทย์

ครูน้อยคนนักที่จะทำสำเร็จ

จนบันทึกยาตำรับใหม่ เข้าไปอยู่ในตำรายาหลวงได้

ว้าย

ว้าย นี่

[ดนตรีทะเล้น]

- [ขึ้นเสียง] ไอ้ทองอ้น - แม่บัว

[เสียงบัวร้องตกใจ]

ฉัน ฉันไปอาบน้ำก่อนนะจ๊ะ

เดี๋ยวไปเรียนสายอะจ้ะ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

เอ่อ เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำด้วยนะคะ

เดี๋ยวไปขึ้นวอร์ดสายค่ะ

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

[เสียงเทียบถอนหายใจ]

ไอ้เด็กสองคนเนี่ย มันพิลึกพิลั่นเหมือนกันเลยนะคะคุณพี่

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[สำเนียงเหนือ] สัมพุทเธ ปิลา เอ็นยานเอ็นหย่อน หย่อนถึงกระดูก

พุทโธ โอม เอ็นหด เอ็นหู่ กูจะขู่ให้เอ็นละลาย

[เสียงเป่าลม]

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] วันนี้

ครูจะสอนการย่ำขาง

เป็นวิธีการรักษาของทางเมืองเหนือล้านนา

ครูจะขออาสาสมัครสักสองคน

เป็นผู้สาธิตให้เพื่อนดูกัน

กระผมขอรับ กระผมขออาสาแทนเพื่อนๆ เองขอรับ

อือ ลุกมา

[สุข] สุดยอดมาก [เสียงเจิดผ่อนลมหายใจ]

- รักษาให้หายนะ - [เจิด] อือ

[ภาษาเหนือ] คนต่อไป ออกมาเร็วๆ หนึ่งคน เร็ว

[เสียงร้องตกใจ]

[หมอจัน] เอ้า

ลุกมา [เสียงพุ่มส่ายหัว]

ออกไปสิไอ้พุ่ม

ไม่ถึงตายดอก

เอ็งปวดหลังอยู่มิใช่รึ

[เจิด] มา [เสียงพุ่มโอดครวญ]

[หมอจัน] ลุกมา

[เสียงพุ่มร้องโอดโอย]

เอ็งปวดหลังรึ งั้นข้าเสียสละให้เอ็งก่อน

- [เสียงอ่อน] เจิด - [หมอจัน] อะ ลงมานอน

[ภาษาเหนือ] ถอดเสื้อด้วย

[เสียงเท้าจุ่มน้ำ]

[เสียงไฟลุกและเสียงนักเรียงฮือฮา]

[เอฟเฟกต์ร้องหา]

[เสียงร้องกลัว]

[หมอจัน] พับขา

[ภาษาเหนือ] เดี๋ยวครูจะทำให้ดูกัน

และอธิบายให้ฟัง

[เสียงร้องเจ็บ]

[ภาษาเหนือ] ร้องอะไรนักหนา

เอ้อ

ไอ้เจิดหายไปไหนวะ

ข้าไม่เอาแล้ว ข้าหายปวดแล้ว

[เสียงร้องเอือมระอา]

[ภาษาเหนือ] เอ็งจะกลับไปทำไม ฮะ

บอกว่าปวดหลังไม่ใช่เหรอ

เฮ้อ เป็นผู้ชายแท้ๆ ใจปลาซิวปลาสร้อยว่ะ

เออ

- แล้วเอ็งอาสาทำไมเนี่ย - [หมอจัน] เอ้า

- [ภาษาเหนือ] ทำแบบนี้นะ - [สุข] คนนี้น่ากลัว

- อู้หูย - หูย

[เสียงพุ่มสั่นกลัว]

[เสียงพุ่มครางหวาดเสียว]

[หมอจัน] อือ

จะแก้ปวดหลัง ทำไมย่ำไปที่ขาล่ะจ๊ะครู

[ภาษาเหนือ] อาการปวดหลัง

เกิดจากลมเสียดตะโพก

คือลมเคลื่อนลงล่างมิสะดวก

[หมอจัน] ทำให้ปวดตะโพกร้าวลงขา

จุดแรกที่ครูจะย่ำคือจุดเปิดประตูลม

พวกเอ็งดูให้ดีนะ

- หูย - หูย

[ภาษาเหนือ] จุดเปิดประตูลม

[หมอจัน] อา

หนักไปไหม

สบายจ้ะครู

[ภาษาเหนือ] พอกดไปที่จุดเปิดประตูลมแล้วนับหนึ่งถึงห้า

[หมอจัน] แล้วค่อยรีดเส้นคลายออก

คลายออก

คลายออก

เลือดลมที่เรากักไว้

มันจะพุ่งทะลวงเส้นเลือด

เลือดที่ถูกกั้นนี้

มันจะพุ่งลงไปที่ขาทางนี้

แล้วมันจะไปทะลวงหลอดเลือด

ทำให้เลือดตรงนี้ไหลเวียนดี

[ดนตรียิ่งใหญ่]

ไวๆ สิ ไอ้ทองอ้น

[เสียงไฟลุกฉ่าและนักเรียนฮือฮา]

เออ

[เสียงนักเรียนฮือฮา]

[เสียงทองอ้นออกแรงและเสียงอ่ำร้องเจ็บปวด]

- เฮ้ยๆ - อ้าวๆ

- [อ่ำ] ไอ้ทองอ้น - [ทองอ้น] ทำไม ไอ้อ่ำ

[หมอจัน][ภาษาเหนือ] หยุดๆ เฮ้ย

หยุดๆ

เป็นอะไรกันพวกเอ็งสองคน ฮะ

ตีกันทำไม

[หมอจันทำเสียงไม่พอใจ] มันทำหน้าน่ะครู

- [ภาษาเหนือ] อะไร - มันทำหน้ากวนฉันจ้ะ

[ภาษาเหนือ] กวนอะไร

เอ็งอยู่ห้องเดียวกัน เรียนด้วยกัน ทำไมมาตีกัน

รักกันไว้สิ

โว้ย ไม่ต้องรง ไม่ต้องเรียนมันแล้ว

พลิกกับเกลือนี่ รสชาติถูกปาก

เก็บงำเอาไว้ได้นาน

แม่พิกุลช่วยทำใส่กระบอก เตรียมเป็นเสบียงให้ทีเถิด

คุณพี่จะไปเก็บยาอีกหรือเจ้าคะ

ไม่ได้ไปเก็บยา

แต่ในไม่ช้า ข้าคงจะต้องตามทัพไปปราบกบฏ

[ดนตรีตึงเครียด]

คุณพี่จะไปออกรบหรือเจ้าคะ

[เสียงเทียบถอนใจ] ไม่ได้นะเจ้าคะ

ถ้าคุณพี่เป็นอะไรไป อิฉันกับลูกหลานจะอยู่กันยังไง

ข้ายังไม่ตาย

แม่เทียบจะโวยวายให้เป็นลางไปทำไม

ก็อิฉันเป็นห่วง

[เสียงพิกุลสูดน้ำมูก]

พวกตั้วเหี่ยหรือขอรับ

ข่าวว่าพวกมันทะเลาะเบาะแว้ง สู้รบกันเอง

เผาโรงน้ำตาล

รื้อสะพานกันเป็นโกลาหล

น่าโมโหเสียจริง

อยู่บ้านเมืองเราแท้ๆ

อย่าพูดเช่นนั้นเลย แม่พิกุล

ชนชาติใด ภาษาใด ที่ได้เข้ามาอยู่ในเขตถิ่นแดนสยาม

ต่างก็อยู่ใต้ร่ม พระบรมโพธิสมภารเดียวกัน เสมอกัน

[ดนตรีซาบซึ้ง]

แล้วชาวจีนที่ดีก็มีมาก

ขยันทำมาหากิน

สร้างความเจริญให้สยามประเทศ

จะมีก็แต่ส่วนน้อยเท่านั้นที่เป็นกบฏ

อย่างกลุ่มตั้วเหี่ย

ซึ่งเป็นเรื่องของบุคคล มิใช่เชื้อชาติ

เจ้าค่ะ

เห็นว่าปราบไปแล้วหนหนึ่งไม่ใช่หรือขอรับ

เจ้าพระยาพระคลังน่ะ ท่านเคยยกทัพไปปราบที่เมืองสาครบุรี

[ทองคำ] แต่ก็ไม่สิ้นซาก

[เสียงจิ๊ปาก] หนีไปซ่องสุมกันอยู่ที่เมืองแปดริ้ว

แล้วก็เหิมเกริมจนพระอินทรอาสา ผู้ดูแลเมือง ท่านต้านเอาไว้ไม่ไหว

ถ้าเสี่ยงภัยเยี่ยงนี้

คุณพี่อย่าไปเลยนะเจ้าคะ

ไม่มีผู้ใดทำร้ายหมอหลวงดอก แม่เทียบ

พวกอันธพาลน่ะ มันจะรู้ดีรู้ชั่วหรือเจ้าคะ

พอเลือดเข้าตา มันก็ไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งนั้นน่ะ

ไม่ต้องห่วงดอก

คราวนี้เจ้าพระยาพระคลังท่านจะนำทัพเอง

มิหนำซ้ำยังได้ทัพของท่านเจ้าคุณทหารมาสมทบอีก

หนนี้เห็นทีพวกกบฏ

คงจะโดนถอนรากถอนโคนจนราบคาบเป็นแน่

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[จุ่น] พ่อหมอขอรับ พ่อหมอขอรับ

จุ่น

ท่านเจ้าคุณบำเรอราชให้พ่อหมอแลหมอทองแท้ ไปพบท่านโดยไวเลยขอรับ

นี่ ตามพ่อทองแท้ลูกข้าด้วย

จะให้ลูกข้าไปทำอะไรรึ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงขูดมะพร้าว]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

คุณน้าคะ

ใบกะเพรามาฝากคุณน้าค่ะ

อ้าว แม่บัว ใครตามมารึนั่น

- หือ ใครตามมาคะ - [จำปา] นั่นไงจ๊ะ

[เสียงสูดหายใจตกใจ] แพท

[บัว] แพท

แพท เพื่อนรัก

- เฮ้ย ไอ้สองคนนี้มันเล่นเพื่อนกันรึ - [จำปา] หือ

ไม่รู้

[เอฟเฟกต์ตลก]

[เสียงผาดหอบหายใจ]

แม่ผาด กลับมาแล้วรึ

แล้วพรรคพวกล่ะ

เออ ใช่ ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ

หรือว่า รอดมาคนเดียวเหรอ

ทุกคนแคล้วคลาดปลอดภัยดีจ้ะ

[ผาด] แต่การรบพุ่งมันดุเดือดขึ้นทุกวัน

พ่อครูกลัวฉันจะเป็นอันตราย

ก็เลยให้ฉันมารอที่นี่ก่อนน่ะจ้ะ

ไหนว่าจะปราบได้

พวกมันสู้เยี่ยงโจรเจ้าเล่ห์จ้ะ

[เสียงผาดถอนใจขุ่นเคือง] มันชอบเล่นทีเผลอ

พ่อครูก็เลยกลัวว่าฉันเนี่ย จะถูกจับไปเป็นเชลย

ก็เลยให้หนีมาที่นี่ก่อนน่ะจ้ะ

ดีแล้วแหละ ไปรบน่ะมันอันตรายมากเลยนะ

แล้วดูซิ ตัวดำหมดแล้วอะ

ตากแดดทั้งวันเลยใช่ไหม

โธ่ นางบัว เอ็งนี่ก็ประหลาด

ข้าไปรบ ข้าไม่ได้ไปนั่งร้อยมาลัย

ตากแดดมันก็เป็นเรื่องธรรมดา

[เสียงอ่อน] อ้าว จะดุทำไมเล่า [เสียงผาดถอนใจ]

อุตส่าห์เป็นห่วง

เออ ขอบใจ

[พิกุล] แม่ผาด

ท่าทางจะยังไม่ได้กินอะไรมา

ฉันจะจัดสำรับให้

ฉันยังกินไม่ได้หรอกจ้ะ

พ่อครูให้ฉันรีบไปแจ้งข่าวกับเจ้าคุณทหาร

ขอกำลังหมอเพิ่มน่ะจ้ะ

งั้นฉันไปก่อนนะจ๊ะ

[พิกุล] ท่านแม่ทัพทั้งสองท่านรู้แล้วล่ะ

ฉันถึงเร่งเตรียมเสบียงให้อยู่นี่ไง

[พิกุล] พ่อหมอทองคำกับหมอทองแท้

ถูกเรียกเข้าสำนักหมอหลวงไปตั้งแต่เช้า

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

พ่อทองแท้น่ะ มีลูกต้องเลี้ยง

มีวิชาหมอต้องสืบทอด

ทำไมคุณพี่ใจดำ ส่งพ่อทองแท้ไปออกศึกซะล่ะเจ้าคะ

คุณพี่เนี่ย เก่งกาจรอบรู้สารพัด

ทำไมไม่ไปเสียเองล่ะเจ้าคะ

ฉันเตรียมจะไปเองอยู่แล้ว

หากท่านเจ้าคุณบำเรอราช ไม่สั่งให้อยู่เฝ้าดูโรคไข้ป่วง

ฉันคงจะเก็บข้าวของไปเสียนานแล้ว

ไม่ต้องรอให้หล่อนมาไล่ส่งดอก

[ดนตรีตึงเครียด]

อิฉันก็มิได้ไล่ส่งหรอกเจ้าค่ะ

ไอ้ทองอ้นไงเจ้าคะ

มันชอบคุยโอ่ว่ารอบรู้วิชายารักษาได้

ให้ไปแทนพ่อทองแท้สิเจ้าคะ

มันเพิ่งเรียน

จะเอาภูมิรู้ที่ไหนไปรักษาผู้ไข้สาหัสในการรบ

[เสียงถอนหายใจ]

เรื่องห่วงลูก ฉันเห็นใจนะ

แต่ตอนนี้บ้านเมืองกำลังคับขัน

หล่อนอย่าเห็นเพียงประโยชน์ส่วนตนสิแม่เทียบ

[เสียงไก่ขัน]

[ดนตรีซึ้งอ่อนหวาน]

พ่อขอให้เจ้าทำหน้าที่หมออย่างสุดความสามารถ

[ทองคำ] เต็มสติปัญญา

ด้วยความเมตตา ปรารถนาให้ผู้ไข้หายเจ็บหายไข้

กลับสู่บ้านเรือนของเขาอย่างปลอดภัยนะลูกพ่อ

ฉันจะทำอย่างเต็มกำลังจ้ะ

แล้วแม่ล่ะจ๊ะ

ยังไม่ตื่น

แล้วพ่อจะซื้อขนมมาฝากเอ็งนะ ทองอิน

ฉันจะรอนะจ๊ะ

ฝากหลานด้วยนะ

จ้ะพี่

ฉันจะดูอาเสียมากกว่า

[เอฟเฟกต์ตลกและเสียงงับ]

รีบลงเรือนเอาฤกษ์เอาชัย ก่อนที่ดาวประกายพรึกจะหมดแสงเถิด

[ดนตรีอ่อนหวานอบอุ่น]

[เทียบ] พ่อทองแท้

พ่อทองแท้

โอ้ รอแม่ก่อน รอแม่ก่อน

- [เทียบ] เอ้า เร็วนังเผือก จ้ำมาให้ไว - [เผือก] เจ้าค่ะ

พ่อทองแท้ เดี๋ยวก่อนลูก

มา นังเผือกมา

- [เผือก] เจ้าค่ะ - [เทียบ] นี่ๆ ลูก

เสื้อยันต์นะ ใส่แล้วแคล้วคลาด

จากหลวงปู่สุขกรุงศรี

[เทียบ] นะ เอาติดไป

- อันนี้ตะกรุดเจ้าค่ะ - นี่ตะกรุด

[เทียบ] หลวงตาคง วัดคลองอ้อม

- เขาบอกว่าใส่แล้วเนี่ย ป้องกันภัยทุกอย่างลูก - จ้ะ

[เผือก] ผ้าประเจียดจากพ่อหมออินเจ้าค่ะ

ผ้าประเจียดพ่อหมออิน

อยู่ยงคงกระพัน นะลูกนะ

- [เผือก] อันนี้เขี้ยวเสือเจ้าค่ะ - แล้วก็ เขี้ยวเสือ

พอแล้วจ้ะแม่

อ้าว ยังมีอีกเยอะนะ

พอแล้วจ้ะ

ฉันอยากให้แม่ให้พรมากกว่า

[ดนตรีซึ้ง]

ไปดีมาดีนะลูกนะ

[เสียงเบา] แต่ว่า ถ้าเห็นท่าไม่ดีน่ะ

[เทียบ] ก็เอาตัวรอดนะลูก

ไม่ต้องขืนอยู่จนนาทีสุดท้าย รู้เปล่า

แม่

ถ้าหมอหนีก่อน แล้วใครจะดูแลคนเจ็บล่ะแม่

[เสียงทองอ้นกลั้นหัวเราะ]

[เอฟเฟกต์แผ่นเสียงตกร่อง]

ไอ้ทองอ้น

หัวเราะเยาะข้ารึ

ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะผู้ใดเลยจ้ะ

ฉันไปจัดยา แล้วผงใบกัญชามันเข้าคอมาน่ะจ้ะ

เออ ฝากไว้ก่อนเถอะ

เดี๋ยวให้ลูกข้าไปก่อน ข้าจะกลับมาทะเลาะกับเอ็ง

[เสียงเทียบฮึดฮัด]

ไปๆ ออกเดินทางได้แล้ว

พี่ทองแท้ เดี๋ยวฉันจะไปส่งพี่ที่ท่าเรือใหญ่เอง

มาจ้ะ

[ดนตรีครื้นเครง]

ฉันลาล่ะจ้ะ

จ้ะลูก

ไปพี่

เอ่อ…

โชคดีนะคะหมอ

บ๊ายบาย

นี่ๆ นี่ๆ นางผาด

รีบเอานางบัวเพื่อนแกน่ะ กลับไปแปดริ้วให้ไวเลยนะ

[เสียงหัวเราะแห้ง]

ก็อยากกลับอยู่ดอกเจ้าค่ะ

เอาไว้เสร็จศึกเมื่อใด

ฉันจะรีบเอามันกลับไปเลยเจ้าค่ะ

[เทียบแค่นเสียงและผาดหัวเราะเจื่อน]

- นางบัว - [บัว] หือ

ว่าข้าเราไปเก็บดินเหนียวกันดีกว่า

เก็บทำไมล่ะ

อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย

ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น

[ผาด] ไป

ไปซิ เดี๋ยวไปปั้น…

[ทองอิน] พี่ผาด

ปั้นให้ฉันฝูงหนึ่งเลยนะจ๊ะ

หา ฝูงหนึ่ง

- ทั้งครอบครัวเลยเหรอจ๊ะ - ใช่จ้ะ

ได้เลยจ้า

[เสียงทองอินร้องดีใจ]

[เสียงเทียบร้องมันเขี้ยว]

[เสียงเทียบฮึดฮัด]

นังนี่นี่นะ มันร้ายนัก

มันพูดประชดข้า

[เอฟเฟกต์ขบขัน]

คุยกับบ่าวรึเจ้าคะ

[เสียงหงุดหงิด]

[เผือก] อ้าว

พี่ทองแท้ ฉันมารอเรือเป็นเพื่อนพี่เอง

[เสียงทองแท้ขำเบาๆ ]

พี่ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่อยู่ฉันจะดูแลทางนี้เอง

- [ทองแท้] อือ - ฉันสัญญาด้วย ว่าฉันจะไม่ทะเลาะกับแม่พี่

[เสียงทองแท้ขำเบาๆ ] [ทองอ้น] ถ้าเขาไม่หาเรื่องฉันก่อน

เอ็งก็ยอมเขาหน่อยเถิด

ได้จ้ะ ถ้าพี่ไม่อยู่ ฉันจะยอม

อือ ดี

[ทองอ้น] พี่ทองแท้

- เรือมาแล้วพี่ - [ทองแท้] อือ

งั้นข้าไปล่ะ

[เสียงแมวร้องและเสียงทองอ้นกับทองแท้ตกใจ]

[ทองอ้น] พี่ทองแท้

แมวดำ

พี่อยู่เฉยๆ ก่อนนะจ๊ะ พี่รอเดี๋ยวนะจ๊ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงแมวร้อง]

[ทองอ้น] มาลูก [เสียงแมวร้อง]

พี่ทองแท้

แมวมันตัดหน้าพี่ไป ฉันเลยพามันตัดกลับมาจ้ะ

[เสียงขำเบาๆ ]

ทางสะดวกแล้ว พี่ไม่ต้องห่วงแล้วจ้ะ

เอ็งนี่รู้จักแก้เคล็ดกับเขาเหมือนกันเหรอเนี่ย

ใช่จ้ะพี่ [เสียงแมวร้อง]

- [ทองอ้น] รอดแล้วจ้ะ - ขอบใจมาก

[เสียงแมวร้อง]

[ดนตรีหยุด]

[บัว] เขาไปแล้ว

ถ้าอยากไปส่ง ทำไมไม่ตามไปล่ะ

[เสียงผาดถอนหายใจ]

ข้าเนี่ย ไม่ได้สนใจพ่อหมอทองแท้แล้วล่ะ

[ผาด] เพราะข้าดูออก

ว่าเขาไม่ได้สนใจข้า

แต่เขาเนี่ย สนใจผู้อื่น

[ดนตรีเบาสมอง]

พี่ผาดจ๊ะ วัวควายของฉันล่ะจ๊ะ

[เสียงจิ๊ปาก] อ๊ะ

ข้าลืมพ่อหมอใหญ่ได้อย่างไร

ควายสี่ วัวสาม ใช่หรือไม่

- ใช่จ้ะ - เดี๋ยวเราไปปั้นกันนะจ๊ะ

พวกเอ็งมายืนทำอะไรกันตรงนี้

แม่บัว

เอ็งคุยไปแล้วกัน

[ผาด] ไป

เอ็งจะไปไหน ทองอิน

ไปปั้นควายจ้ะ

[ผาด] ไปยัง [เสียงผาดหัวเราะคิกคัก]

ไม่เคยสนใจอาเลยนะ ไอ้หลานคนนี้

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีเจ้าเล่ห์]

แล้วเอ็งล่ะ

มายืนทำอะไรที่ท่าน้ำ

พี่ข้าไปแล้ว

เอ็งอยากไปส่ง ทำไมไม่ตามไปล่ะ

เฮ้ย

เฮ้ยอะไร

ก็ นั่นมันคำพูดของฉันน่ะ

ฉันเพิ่งพูดไปเมื่อกี้

เอ็งจะพูดได้อย่างไร ก็ข้าเพิ่งพูดจบ

ก็ฉันเพิ่งพูดกับผาดเนี่ย

โอ๊ย ช่างมันเถอะ [เสียงจิ๊ปาก]

[ชาวบ้านชาย 1] เฮ้ย เอาขึ้นมา ช่วยกันหน่อยเร็ว

- [ศรี] ช่วยด้วยจ้า - เสียงมาจากไหนน่ะ

- [ชาวบ้านชาย 2] เร็วๆ จมหายไปแล้ว - มาจากคลองฟากกระโน้น

[ชาวบ้านชาย 2] เดี๋ยวตายกันพอดี

[เสียงศรีร้องไห้]

[ศรี] ช่วยด้วยจ้า ใครอยู่แถวนี้ ช่วยด้วยจ้า

[ดนตรีระทึก]

ทองอ้น ใครเป็นอะไรรึ

ช่วยลูกฉันด้วยจ้ะ

หมอทองคำอยู่ไหม ช่วยลูกฉันด้วย

หมอทองคำไม่อยู่จ้ะ เพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้เอง

เป็นอะไรมาจ๊ะ

มันจมน้ำจ้ะ ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น

[ศรี] มันจะตายไหมจ๊ะ [เสียงครางร้องไห้]

ขอฉันดูหน่อยนะคะ

[เสียงศรีร้องไห้]

อ้าว ไอ้เจิด

ไอ้เจิด ไอ้เจิดเพื่อนข้า

ไอ้เจิด ไอ้เจิด ไอ้เจิด

[ทองอ้น] ไอ้เจิด

ไม่หายใจนานเท่าไรแล้วเนี่ย

ทำอะไรลูกฉัน

ปั๊มหัวใจค่ะ

ถ้ารีบช่วยอาจจะช่วยทัน สมองอาจจะยังไม่ตาย

[เสียงบัวออกแรง]

[ทองอ้น] บัว

เอ็งจะทำอะไร

เป่าลมเข้าปาก

เอ็งเป็นผู้หญิง เอ็งจะไปจุมพิตเขาได้อย่างไร

ฉันกำลังช่วยชีวิตเขา ไม่มีเวลามาคิดหรอกนะ

[ทองอ้น] เดี๋ยว เดี๋ยวข้าทำเอง

เอ็งบอกวิธีข้ามา

[เสียงบัวหอบ]

เชิดคางขึ้น

[บัว] บีบจมูก

แล้วก็เป่าลมเข้าปาก

[เสียงพิกุลและบ่าวร้องตกใจ]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เสียงบัวออกแรง]

[เสียงบัวหายใจหอบ]

บัว เอ็งมีวิธีอะไรอีกไหม

ต้องทำเออีดี

อะไรดีๆ ก็รีบทำเถอะ

[พูดปนหอบ] ทำไม่ได้ ต้องใช้เครื่องเออีดี

มีแต่ในโลกของฉันน่ะ ที่นี่ไม่มี

โธ่เว้ย

[เสียงศรีร้องกระวนกระวาย] [ทองอ้น] ไอ้เจิด

[ศรี] เอ็งต้องช่วยลูกข้านะ

เอ็งต้องช่วยลูกข้านะ

[ศรี] ช่วยเขาด้วย [เสียงร้องไห้]

ช่วยเขาด้วย อย่าให้เขาตายนะ [เสียงพิกุลอึกอัก]

ทำใจดีๆ เขาไปสบายแล้ว ทำใจเสียเถอะ

[เสียงศรีร้องฟูมฟาย]

เร็วๆ สิ ช่วยเขาเร็วๆ สิ

[เสียงศรีร้องฟูมฟายต่อเนื่อง]

[พูดปนร้องไห้] เร็ว ช่วยเขาเร็วๆ สิ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงทรัพย์ไอสำลักและเสียงศรีหอบหายใจ]

[พูดปนร้องไห้] ลูกแม่

[ศรี] ลูก [เสียงร้องไห้]

[ศรี] เอ็งฟื้นแล้วหรือลูก

เอ็งกลับมาหาแม่แล้ว เอ็งอย่าไปไหนอีกนะลูกนะ

[ศรี] เอ็งเป็นเยี่ยงไรบ้างลูก เป็นเยี่ยงไรบ้าง ไหนบอกแม่ซิ

แม่จ๊ะ ช่วยทำกับข้าวให้เขากินทีนะจ๊ะ

ฉันจะไปเปิดตำราต้มยา

บัว เอ็งไปกับข้า

เอ็งทั้งคู่ไม่ต้องไปไหน

อยู่ช่วยแม่ทำกับข้าวที่นี่ล่ะ

แม่จะทำแกงเลียงเลี้ยงเขา

โธ่ แม่ ก็เขาบอกว่าเขาหนาว

ฉันจะไปตั้งยารสร้อนให้เขากินบำรุงธาตุไฟ

แล้วเอ็งจะให้เขากินทำไมตั้งสองอย่าง

กินอย่างเดียวก็พอ

กินแกงเลียงเนี่ย ดีนะ

อิ่มท้องด้วย บำรุงธาตุไฟด้วย

อ้าว แม่บัว มานั่งนี่

- เร็ว มา - ค่ะ

ตำเข้า

แม่ไปเอาผัก ประเดี๋ยวมานะ

[เสียงทองอ้นถอนหายใจ]

[ดนตรีสงบ]

พริกไทยขาว พริกไทยดำ

[ทองอ้น] หอมแดง กระชาย

มีแต่ตัวยารสร้อนทั้งนั้น

กินแกงเลียงกับข้าว อิ่มท้องด้วย

บำรุงธาตุไฟด้วย

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยอะ

เอ็งจะไปยิงปืนเอานกไปทำอันใด

[เอฟเฟกต์ตลก]

ช่างมันเถอะ

[บัว] มา

[ดนตรียิ่งใหญ่]

[เสียงตำ]

มานี่ ข้าตำเอง

[เสียงทรัพย์ซดแกง]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ศรี] เอ่อ

พ่อหนุ่ม

แม่หนู

เอ็งสองคนนี่เป็นหมอเทวดารึ

ถึงทำให้คนตายแล้วฟื้นขึ้นมาได้

ไม่ใช่หรอกจ้ะ ฉันเพิ่งเริ่มเป็นนักเรียนเท่านั้นเองจ้ะ

หนูก็กำลังเรียนอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ว่ายังเรียนไม่จบค่ะ

ยังไม่ได้สอบเอ็นแอลขั้นที่หนึ่งเลยค่ะ

อ๋อ นี่ขนาดยังเรียนไม่จบ เอ็งยังเก่งเพียงนี้

แล้วถ้าเอ็งเรียนจบ จะเก่งเพียงไหน

[เสียงบัวสูดหายใจ]

เป็นกระไร

[บัวพูดน้ำเสียงตื้นตัน] มัน…

มันตื้นตันใจอะ

[เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง]

- อ้าว - ขอบคุณมากนะคะคุณป้า

[บัว] ที่ทำให้หนูรู้สึกดี

เพราะว่าตอนที่หนูเรียนน่ะ หนูห่วยแตกมากเลยค่ะ

[เสียงศรีถอนหายใจ]

[ศรี] อื้อหือ

เอ็งน่ะเก่งมากเลยนะแม่หนู

ข้าเนี่ยเห็นกับตา

[เสียงศรีขำเบาๆ ] เอาไว้ที่บ้านข้าเนี่ย มีคนเจ็บไข้ได้ป่วย

ขอเอาพามารักษาที่นี่นะจ๊ะ

- แม่จ๊ะ - [ศรี] หือ

เกรงใจเขาบ้าง

วันนี้เรายังไม่ได้ตอบแทนอะไรเขาเลย

สร้อยแหวนกำไล แม่ก็เก็บคืนตัวเองไปหมดแล้ว

[เสียงหัวเราะแห้ง] อ้าว ลูก

ก็เขาไม่เอา แม่ก็เก็บคืนสิ

เอ็งจะเกรงใจอันใด

[ทองอ้น] เอ็งก็เพื่อนข้าเหมือนกันนะไอ้เจิด

วาจาเหมือนไม่สนิท

ฉันไม่ใช่เจิดจ้ะ

จะไม่ใช่ได้อย่างไร

นี่ฟื้นมาถึงกับเพี้ยนเลยเหรอวะ

[เอฟเฟกต์ตลก]

ฟื้นมาแล้วความจำเสื่อมเหรอ

ตอนตกน้ำ หัวได้ฟาดพื้นอะไรหรือเปล่าคะ

ไม่ได้ฟาดจ้ะ

ไอ้เจิด

นี่ข้าเอง ไอ้ทองอ้น เพื่อนเอ็งไงวะ

[ศรี] เอ่อ

ไอ้นี่มันทรัพย์จ้ะ

ไม่ใช่เจิด

[ศรี] เจิดเนี่ย ก็ลูกฉันเหมือนกัน

แต่มันอยู่กับพ่อ

เราเนี่ยแยกทางกัน

ก็เลยแบ่งลูกไปคนละคนน่ะจ้ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

เอ่อ เป็นเช่นนั้นเองเหรอจ๊ะ

ฉันขอโทษนะจ๊ะ

[ทองอ้น] ฉันเข้าใจผิดน่ะจ้ะ

ฉันก็ตกใจหมดเลย

ทองอ้น แม่บัว

เจ้าสองคนมีบุญคุณกับข้ามาก

แล้วทองอ้นยังเป็นเพื่อนกับแฝดของข้า

[ทรัพย์] ต่อไปนี้

ถ้าเจ้าสองคนมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอันใด

[ทรัพย์] ขอให้บอกข้า

ข้าจะจัดการให้ทุกสิ่ง

แต่ว่าตอนนี้

ข้าขอข้าวเพิ่มได้ไหมจ๊ะ [เสียงศรีขำ]

ได้สิ ไอ้เจิด

เอ่อ ทรัพย์

[ดนตรีสนุกสนาน]

ขอบใจจ้ะ

[เสียงบัวขำ]

[น้ำเสียงออดอ้อน] หิว

เอ็งเล่าให้ข้าฟังทีซิ

ไอ้ที่เอ็งกดๆ ตรงอก

แล้วเอ็งเป่าลมเข้าปาก

มันคือกระไร ทำไปเพื่อประโยชน์อันใด

เขาเรียกว่าซีพีอาร์

ย่อมาจากคำว่า "คาร์ดิโอ พัลโมนารี รีซัสซิเทชั่น"

เอาอีกแล้ว ภาษาพิลึกกึกกืออีกแล้ว

[ดนตรีผ่อนคลาย]

นี่

"คาร์ดิโอ" คืออะไรที่เกี่ยวกับหัวใจ

"พัลโมนารี" คืออะไรที่เกี่ยวกับปอด

คนเราจะอยู่ได้ เมื่อหัวใจกับปอดทำงานร่วมกัน

[บัว] หัวใจก็จะเต้น ตุบๆ

อย่างนี้แหละ

เวลาเราหายใจเข้า ปอดก็จะขยาย

[บัว] เมื่อสองอย่างนี้ไม่ทำงานร่วมกัน

คนเราก็ตาย

ส่วน "รีซัสซิเทชั่น" ก็คือการช่วยชีวิต

ฉันปั๊มหัวใจ เพื่อให้เขาหัวใจกลับมาเต้น

[บัว] ส่วนเธอก็เป่าปาก

เพื่อให้ปอดเขากลับมาทำงาน

แล้วไอ้ที่เอ็งว่าต้องใช้เครื่องอะไรนะ

เครื่องกระตุกหัวใจด้วยไฟฟ้า

เอ็งจะบ้ารึ

นี่ ทำไมมันฟังดูน่ากลัวเยี่ยงนั้น

นี่เอ็งจะช่วยคนหรือเอ็งจะฆ่าคนกันแน่ หา [เสียงบัวจิ๊ปาก]

เฮ้อ นี่ จะอธิบายยังไงเนี่ย

มันซับซ้อนมากเลย

โลกของฉันเนี่ย วิวัฒนาการทางการแพทย์เนี่ย เขาก้าวไกลไปมากๆ เลยอะ

ถึงฉันเล่าให้เธอฟังสามวันเนี่ย เธอก็ไม่เข้าใจหรอก

เอ็งก็อธิบายมาก่อนเหอะ

ถ้าเอ็งไม่อธิบาย เอ็งจะรู้ได้ไงว่าข้าจะไม่เข้าใจ

[เสียงถอนหายใจและจิ๊ปาก]

งั้นเอาอย่างนี้

เธอลองหลับตาดู

[บัว] หลับตา

แล้วก็จินตนาการตามนะ

[ดนตรีลึกลับ]

[บัว] ในยุคสมัยของฉัน

เวลาใครไม่สบาย หรือประสบอุบัติเหตุ

เขาจะไปโรงพยาบาล

ที่นั่นจะมีหมอคอยรักษาคนไข้

แต่ว่าในกรณีฉุกเฉิน

เขาจะมีรถกู้ภัย พร้อมอุปกรณ์ช่วยชีวิต

และพาเข้าห้องฉุกเฉิน

[เสียงสัญญาณชีพจร]

[หมอ] เอาก็อซมาแพ็กแผล

[หมอ] เอาเลือดกรุ๊ปโอไตเตอร์ต่ำมาโหลด

กรุ๊ปเข้ากันได้ เม็ดเลือดแดงสี่ยูนิต

พลาสมาสดแช่แข็งสี่ยูนิต

- เกล็ดเลือดสิบยูนิต - [พยาบาล] ค่ะ

- [หมอ] แจ้งหมอศัลย์ เตรียมขึ้นห้องผ่าตัด - [พยาบาล] ค่ะ

[เสียงสัญญาณชีพจรดังถี่ขึ้น]

[พยาบาล] คุณหมอคะ คนไข้หัวใจหยุดเต้นค่ะ

[หมอ] เตรียมกระตุกหัวใจ

กระตุกหัวใจ 200 จูลส์

ผมถอย คุณถอย ทุกคนถอย

เคลียร์ [เสียงกระตุกหัวใจ]

[พยาบาล] ไม่มีชีพจรค่ะ

[เสียงสัญญาณชีพดังยาว]

[หมอ] กระตุกหัวใจ 200 จูลส์

เคลียร์ [เสียงกระตุกหัวใจ]

[ดนตรีระทึก]

[บัว] เป็นไง

เข้าใจขึ้นมาบ้างหรือยัง

- บัว - [บัว] หือ

[ทองอ้น] ข้าอยากไปอยู่ในยุคสมัยของเอ็ง

ข้าอยากศึกษาเครื่องไม้เครื่องมือ ที่เอ็งเล่าขึ้นมาให้ฟัง

พาข้าไปทีเถอะบัว

นี่ ทองอ้น

ฉันยังหาทางกลับบ้านไม่ได้เลย

แล้วฉันจะพาเธอไปได้ยังไงเล่า

[บัว] เอาเป็นว่า…

ฉันจะเล่าวิธีการรักษาในยุคของฉัน ให้เธอฟังบ่อยๆ ก็แล้วกันนะ

[บัว] แต่ว่าตอนนี้

เธอมาช่วยฉันล้างจานก่อน มา

- ไม่ต้อง - [บัว] หือ

เอ็งมานั่งนี่ บัว

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เดี๋ยวข้าล้างเอง

ส่วนเอ็ง ก็เล่ามาอีก ว่ามีการรักษาอะไรอีกบ้าง

อือ จะเล่าเรื่องอะไรดีน้า

[บัว] เยอะแยะไปหมดเลยอะ

[เสียงจิ๊ปาก] ขอคิดก่อนนะ

เครื่องมือช่วยชีวิตสำคัญๆ

เครื่องกระตุ้นการทำงานของหัวใจ

[บัว] เครื่องล้างไต

หรือว่า วิธีการผ่าตัดแบบส่องกล้อง

อธิบายทีละอย่างให้ละเอียด

โห อธิบายแบบไม่เห็นของจริงน่ะ มันไม่ได้ง่ายเลยนะ

เอาน่า ข้าอยากรู้

อือ ก็ได้

เครื่องกระตุ้นการทำงานของหัวใจน่ะนะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ตัวกระตุก เด้งขึ้นมา

แล้วหัวใจก็กลับมาเต้น

- เฮ้ย เช่นนั้นเลยรึ - เออ

[อ่ำ] ใครเชื่อก็บ้าแล้ว

เอาไฟไปเผาที่อกผู้ไข้

ก็โดนเผาเท่านั้นสิวะ

ผู้ไข้จะฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร

ไอ้ไฟที่ข้าว่าเขาเรียกไฟฟ้า ไม่ใช่คบไฟ

[เจิดทำเสียงเข้าใจ] เอ็ง เอ็งอย่าบอกนะว่า

ต้องเอาผู้ไข้ไปยืนอยู่กลางนาตอนฝนตก ให้ฟ้ามันผ่าเล่น

- [เจิด] เออ - ไอ้นั่นมันฟ้าผ่า ไม่ใช่ไฟฟ้า

- อ๋อ ฟ้าผ่า - ไอ้ไฟฟ้าที่ข้าว่าเนี่ย มันเป็นเครื่อง

แล้วก็มีที่จับสองข้าง

แล้วก็วางไปตรงที่อกคน

พอปล่อยไฟฟ้ามา ตัวก็กระตุกขึ้น

- [เจิด] ฮึ่ย - ถ้ายังไม่ฟื้น ก็ใส่ไฟเข้าไปอีก

- แล้วก็กระตุกอีก - [เจิดกับพุ่ม] ฮึ่ย

- แล้วก็กระตุกอีก - [เจิดกับพุ่ม] ฮึ่ย

- [ทองอ้น] แล้วก็กระ ฟื้นขึ้นมา - ฟื้นขึ้นมา

เช่นนี้แล

- รึวะ - [พุ่ม] โห

พอๆ ไอ้ขี้โม้

ใครจะไปเชื่อเอ็งวะ

เด็กทารกยังไม่เชื่อเอ็งเลย

ก็เรื่องของเอ็ง ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ

แล้วก็ไม่ต้องมาแอบฟังข้าด้วย

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

แต่ข้าเชื่อเอ็ง

และต้องขอบใจเอ็งมาก ที่ช่วยไอ้ทรัพย์เอาไว้

[เสียงเจิดถอนหายใจ] ตั้งแต่ข้าแยกกับมันมา

ก็ไม่รู้เลยว่าหน้าตามันเป็นเยี่ยงไร

เอ็งส่องคันฉ่องดูได้เลยไอ้เจิด

หน้าตาเหมือนเอ็งเด๊ะ

- หรือวะ - เออ

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

หล่อเหลาเอาการสินะ

อย่างกับแมวเลย

- กับแกะ - เออ กับแกะ เออ

[ผาด] เอ้า

[เสียงผาดออกแรง]

อะ

- โอ๊ย - [บัว] โห

- โอ้โห - เอาอีกไหมนางบัว ฮะ

พอแล้วแหละ

[ผาด] มาๆ

[เสียงผาดถอนหายใจ]

[บัว] เป็นไรอะ

คือ…

ข้าเป็นห่วงพวกนั้นน่ะสิ

ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นเยี่ยงไรกันบ้าง

แล้วถ้าเกิดพวกเราแพ้ขึ้นมา

เมืองแปดริ้ว

ก็จะถูกยึดไปเป็นของพวกมันเป็นแน่

[ดนตรีตึงเครียด]

[ทำเสียงคิด]

[เสียงจิ๊ปาก] ตั้งแต่ฉันเรียนวิชาประวัติศาสตร์มาเนี่ย

ฉันก็ไม่เคยได้ยินว่าแปดริ้วเนี่ย จะถูกใครยึดไปนะ

เราชนะอยู่แล้วล่ะ ฉันคอนเฟิร์ม

หา ตอนเติม

[ผาด] คอนเติม

อะไรของเอ็งวะ

เอ่อ ที่แปลว่ายืนยันน่ะ

เออ

เอ็งว่า เอ็งเป็นคนที่มาจากวันข้างหน้านี่

ถ้าเอ็งไม่เคยได้ยินว่าแปดริ้วถูกยึดเมือง

นั่นก็หมายความว่า…

การที่เรายกพวกไปปราบมันครั้งนี้ก็ต้องสำเร็จ

ถูกต้อง สบายใจได้

[เสียงผาดถอนใจโล่ง]

ข้าดีใจนัก ที่ข้าจะได้กลับบ้านแล้ว

[ส่งเสียงในลำคอ]

เอ็งไม่ต้องเสียใจไปหรอกน่า

ข้าไม่ไปคนเดียวหรอก

ข้าเอาเอ็งกลับไปด้วย

เอ่อ

ไปบ้านนักดาบเหรอ

[เสียงผาดผายลมและร้องตกใจ]

[เสียงผาดร้องอึดอัด]

หา แล้วจะไปไหนอะ

[เสียงผาดร้องอึดอัด] โอ๊ะ

คือ เวลาที่ข้า… [เสียงผาดร้องอุทาน]

[เสียงบัวแปลกใจ]

เวลาที่ข้าดีใจอะ

[เสียงร้องอึดอัด]

ก็ข้าจะปวดท้อง

ดูสิ หูย ขนลุกเลย

[เสียงผาดร้องอึดอัด] โอ๊ย

ข้าไปทุ่งก่อนนะ

[เสียงผาดหายใจหอบ] เออ

[เสียงผาดร้องอึดอัดต่อเนื่อง]

[เสียงบัวขำเบาๆ ]

[เสียงผาดกระหืดกระหอบ]

ถ้าเราไปพูดกับเพื่อนว่าเราจะไปทุ่งเนี่ย เพื่อนจะเข้าใจไหมอะ

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เสียงขำเบาๆ ]

[ดนตรีผ่อนคลายเบาสมอง]

อ้าว ไอ้เจิด

[ทองอ้น] บ่าวไปตามบอกมีคนมารอข้า

เป็นเอ็งเองรึ อย่างไรถึงมาโผล่มาได้

ข้า…

ทรัพย์

อ้อ ทรัพย์

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

มีอันใด

ยังไม่หายดีรึ

ข้าหายดีแล้วจ้ะ

ข้าก็เลย…

นำของมากำนัลเอ็งกับแม่บัวยังไงล่ะจ๊ะ

ที่เจ้าช่วยเหลือข้าเอาไว้

ไม่จำเป็นเลย

[เสียงทรัพย์ถอนหายใจ]

ข้าอุตส่าห์หาซื้อมาให้

มีผ้าสวยๆ ให้แม่บัวด้วยนะ

ถ้างั้นเดี๋ยวข้าไปตามแม่บัวมารับไว้เอง

เอ็งรอข้าตรงนี้ประเดี๋ยว

จ้ะ

[เสียงอุทานอึดอัด]

โอ๊ย

มาปวดหนักอะไรเพลานี้

โอ๊ย

โอ๊ย [เสียงสูดปาก]

[ดนตรีเบาสมอง]

โอ๊ย

อู๊ย ใจเย็นๆ นะลูกน้า

ตรงไหนดีวะ

โอ๊ย

[ผาด] อู๊ย

[เสียงผาดร้องเจ็บปวด]

[เสียงผาดหายใจหอบ]

[เสียงผาดพ่นลมหายใจ]

มาสิวะ

[เสียงหายใจร้อนรน]

[เสียงออกแรงเบ่ง]

[เสียงถอนหายใจ]

[ทรัพย์] อุ๊ย อุ๊ย

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงทรัพย์ร้องเจ็บปวดต่อเนื่อง]

อู๊ย

[ทรัพย์] อ๊อย

อู๊ย โอ๊ย

ไม่ไหวแล้ว

[เสียงทรัพย์ร้องเจ็บปวดต่อเนื่อง]

อู๊ย [เสียงร้อนรน]

ตรงนี้แล้วกัน

[เสียงทรัพย์ร้องเจ็บปวดต่อเนื่อง]

[เสียงสูดปากและถอนหายใจ]

[เสียงสูดจมูกฟุดฟิด]

หือ เรายังไม่ได้ปล่อยเลย

ทำไมถึงได้มีกลิ่นแล้วล่ะ

ฮึ สงสัย คงไม่ใช่ของเรา [เสียงถอนใจ]

[เสียงออกแรงเบ่ง]

[เสียงทรัพย์ร้องตกใจ]

หือ

[ทรัพย์] ตาเถร

ของใครกันนี่

[ทรัพย์] สงสัยจะเป็น…

ขี้ของนางยักษ์ที่ไปกิน ซากศพสุนัขเน่ามาเป็นอย่างแน่แท้

[ทรัพย์ทำเสียงรังเกียจ] [ทรัพย์] สกปรกจริงๆ เชียว

[เสียงร้องรังเกียจ]

[ทรัพย์ร้องขยะแขยง]

[เอฟเฟกต์เสียงฟิ้ว]

โอ๊ย

[ทรัพย์] ใครกันน่ะ

บังอาจรังแกคนกำลังขี้

สาธุ ขอให้กรรมตามสนอง

[ดนตรีครื้นเครง]

[ผาด] นางบัว

[พูดปนหอบ] นางบัวๆ ว้าย

- นางบัว - อะไร

[เสียงผาดหายใจหอบ]

ก็ เมื่อกี้อะสิ ข้าเจอผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ [บัวทำเสียงสงสัย]

[เน้นเสียง] ไปนั่งขี้อยู่ในทุ่ง

ก็น่าจะเป็นบ่าวของบ้านนี้แหละ จะเป็นใครล่ะ

ไม่ใช่ดอก

ข้าเห็นหน้ามันแวบๆ ไม่คุ้นหน้าเลย

งั้นก็น่าจะเป็นแขกของใครสักคนล่ะมั้ง

เออ ตายจริง

หรือว่า จะเป็นแขกของหมอทองคำ

หรือว่า เป็นแขกของคุณนายเป็นแน่

เฮ้ย

แล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย หา

ก็…

ก็ไอ้ ไอ้บ้านั่นน่ะ

[ผาด] มันมาว่าข้า

ว่าข้าเนี่ย ขี้เหม็น เหมือนนางยักษ์กินซากศพ

ข้าก็เลยเอากิ่งไม้ปากบาลมันเสียเลย

ผาด

แล้วยังไงอะ เขาไม่ตีเอาเหรอ

[ทำเสียงเย้ยหยัน] มันไม่เห็นข้า ข้าหลบอยู่

[เสียงบัวตกใจเฮือก] แล้วข้าก็แอบวิ่งหนีมานี่แหละ

[บัวทำเสียงเข้าใจเจื่อนๆ ]

เออๆ งั้นก็ดีแล้ว

งั้นเงียบไว้นะ รู้กันแค่สองคนพอ

[เสียงร้องเจ็บ]

ไอ้ทรัพย์ เอ็งหายไปไหนมา

ข้าบอกว่าข้ารอเอ็งอยู่ที่ศาลาไง

ทองอ้น

ข้าปวดหนักน่ะสิ

ข้าก็เลย…

ไปที่ทุ่งมา

แต่มีไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ ปากิ่งไม้ใส่หัวข้า

หัวข้าปูดเลย

[ทรัพย์] โอ๊ย

ในทุ่งมันจะไปมีใครกันเล่า

กิ่งไม้มันคงหักลงน่ะสิ

- คงจริงของเอ็ง - [บัว] อ้าว

คงจะเป็นกิ่งไม้หักลงมาใส่หัวข้า

ทองอ้น

นี่ คุยกับใครอยู่เหรอ

ไอ้ทรัพย์น่ะ เขาเอาของมาฝากให้เอ็ง

อ้าว ทรัพย์หรอกเหรอ [เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง]

เป็นไงบ้าง สบายดีแล้วเนอะ

แข็งแรงยิ่งกว่าช้างอีกจ้ะ

[เสียงผาดคิดในใจ] ไอ้ปากเสียเมื่อกี้นี่หว่า

เวรกรรมแท้ๆ

[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]

ทองอ้น

แม่หญิงคนงามคนนี้คือใครกันเล่า

ชื่อแม่ผาด อาศัยอยู่ที่บ้านข้าเอง

[ทรัพย์] แม่ผาด

ช่างงามผุดผาดสมชื่อ

พับดอกบัวมารึจ๊ะ

คงจะหนักน่าดู

เดี๋ยวข้าช่วยถือไปส่งที่เรือนนะ

ไม่ต้องดอก

ข้ามีมือ ข้าถือเองได้

ไป แม่บัว

แข็งแรง

ทองอ้น พรุ่งนี้ข้าขอมาอีกได้ไหม

ข้าขอมาทุกวันเลยได้ไหม

ใจเย็นก่อนเพื่อน

สงบสติอารมณ์เสียก่อนเถิด

จริงด้วย

ของฝากแม่บัว

อย่าเลย ฝากไว้ที่ข้า เดี๋ยวข้าเอาไปให้เอง

[ทองอ้น] นี่ของเอ็ง

ไม่พอใจทรัพย์เหรอ หน้าตึงเชียว

ก็ไอ้บ้านั่นแหละ ที่ปากหมาใส่ข้า

จนข้าเนี่ย ปากิ่งไม้ใส่หัวมัน

[บัว] ว้าย ตายจริง

แย่จัง

ไม่น่าเป็นคนแบบนั้นเลยนะ

[เสียงเย้ยหยัน]

มันคงไม่มาบ่อยกระมัง

อ้าว ข้านึกว่าเอ็งกลับไปแล้ว

ข้าเพิ่งมา

เอ็งผลัดผ้านักเรียนมาใหม่รึ

[ดนตรีชวนฉงน]

ข้าก็เจอเอ็งตอนเรียนเมื่อเช้านี้ ข้าใส่ชุดเดิม

อ๋อ ไอ้เจิด

- [เจิด] อือ - [ทองอ้น] โอ๊ย

ข้าล่ะปวดกบาลจริงๆ

เอ็งเป็นเยี่ยงไร

ฝาแฝดเอ็งเพิ่งกลับไปเมื่อครู่

ไอ้ทรัพย์รึ

[เสียงเจิดหัวเราะหึ]

เมื่อวันก่อนข้าเพิ่งเจอมัน คุยกันเสียฉ่ำปอด

[เสียงเจิดถอนหายใจ] แล้วเอ็งมาถึงบ้านข้า มีเรื่องจริงจังอันใดรึ

จริงจังสิ

ที่ข้าตั้งใจมาเรียนหมอเนี่ย

เพราะว่าข้ามีจุดประสงค์แน่วแน่เว้ย

จุดประสงค์อะไรของเอ็ง

ข้าต้องการจะปรุงยาอายุวัฒนะ

ยาอายุวัฒนะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

อ้าว แม่บัว มาพอดีเลย มานั่งนี่สิจ๊ะ

[เสียงตบพื้นถี่ๆ ]

อ้าว

งั้นเดี๋ยว…

ฉันเล่าไปพร้อมกันเลยแล้วกันนะ

คือ จากที่วันก่อนเนี่ย

ที่ไอ้ทรัพย์มันจมน้ำจนเกือบตาย

[เจิด] แล้วเอ็งสองคนช่วยมันจนฟื้นขึ้นมาได้เนี่ย

ยิ่งทำให้ข้ามั่นใจเลยว่า

คนเราถ้าไม่แก่ตาย อยู่ค้ำฟ้าได้ก็คงจะดี

- เอ็งจะอยู่ค้ำฟ้าไปทำไมกัน - [บัว] อือ

[เจิด] อ้าว

ก็บ้านข้าเนี่ย มีเงินทองมากมาย

ใช้ชาตินี้คงจะไม่หมด

[เจิด] อีกสามชาติห้าชาติ ก็คงจะใช้ไม่หมด

ข้าก็เลยอยากจะอยู่ไปนานๆ

เพื่อที่จะได้ใช้เงินยังไงล่ะจ๊ะ

แม่บัวว่าเยี่ยงไร

เห็นว่าเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้

จะอีกร้อยปี หรือว่าสองร้อยปีข้างหน้า

ก็ยังไม่มีใครคิดค้นยาที่เป็นอมตะได้ จะบอกให้

ทำไมเจ้าว่าเยี่ยงนั้น

ข้าว่า ถ้าเราคิดว่ามันเป็นไปได้ มันก็ต้องเป็นไปได้

[เจิด] เอาเป็นว่าเอ็งสองคนเนี่ย

จะร่วมมือกับข้า คิดค้นยาอายุวัฒนะหรือไม่

[ดนตรีไม่น่าไว้วางใจ]

ตามนั้น เป็นอันตกลง

การฝึกต้มยา

พวกเอ็งจะทำกันนอกตำรากันมิได้

มิฉะนั้น จะเกิดอันตรายใหญ่หลวงต่อผู้ไข้

เอ็งลองถามหมอชิดสิ เผื่อจะได้ความ

แกเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องหยูกยานะเว้ย

- รึ - [ทองอ้น] เออ

[เสียงจิ๊ปาก] ครูชิดขอรับ กระผมมีคำถามขอรับ

มีอะไรรึ พวกเอ็งสงสัยตรงไหน

มานี่ ไอ้ทองอ้น มานี่

คือ…

ครูชิดพอจะรู้เรื่อง…

สูตรปรุงยาอายุวัฒนะรึไม่ขอรับ

จู่ๆ ทำไมพวกเอ็งถึงมาถามข้า

กระผมก็ถามไปอย่างนั้นแหละครับ

เห็นว่าตระกูลของครูเนี่ย เป็นหมอยาสืบทอดกันมา

คิดว่าคงจะมีตำรายาวิเศษสืบทอดมา

แล้ว มีหรือไม่ขอรับ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

ตำรับยาอายุวัฒนะของตระกูลข้า

สืบทอดมาตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นราชธานี

จะเป็นราชวงศ์ใดนั้นก็สุดที่จะรู้ได้

แปลว่ามีจริง

แล้วครูเคยลองปรุงยารึไม่ขอรับ

ไม่เคย

อ้าว

ทำไมล่ะขอรับ

แต่ถ้าเรามียาขนานนี้ จะช่วยให้คนไม่ตายได้นะขอรับ

คนเราเมื่อถึงเวลาก็ต้องตาย

ถ้าถึงเวลาตายแล้วไปยื้อเขาไม่ให้ตาย

อันนั้นไม่เรียกว่าช่วย

แต่ถ้าเกิดว่าเรามียาอายุวัฒนะ

เวลาตายก็จะไม่มาถึงนะขอรับ

นะขอรับครู ช่วยบอกกระผมหน่อยนะขอรับ

นะขอรับครู

กระผมยอมทุกอย่างเลยนะขอรับครู

เอ้า

[ดนตรีตื่นเต้น]

ถ้าอยากรู้

ข้าจะบอกให้ก็ได้

จริงเหรอขอรับ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เทิ้ม] ไปๆ ไปๆ

- เออ รีบเอาขึ้นไปข้างบนเลยนะ - [ทหาร] อ้าว หมอ

- มีหมอมาเพิ่มแล้ว - อ้าว

เอ้า ไปๆ เอ็งรีบขึ้นไปข้างบน

หมอทองแท้ เราได้เจอกันอีกแล้วนะเนี่ย

น้าเทิ้ม สถานการณ์ที่นี่เป็นเยี่ยงไรบ้าง

ก็ คนเจ็บมากันต่อเนื่องเลยแหละ

ช่วยเข้าไปดูด้านในหน่อยเถิดหมอ

- [ทองแท้] ไป - [เทิ้ม] ไปๆ ไปๆ

[เนียง] โอ๊ย โอ๊ย

[เทิ้ม] หมอๆ หมอ

[เสียงเนียงร้องเจ็บปวด]

[เทิ้ม] เร็วๆ อ้าวๆ

เบาๆ หมอ เฮ้อ

[เทิ้ม] มาอีกคนหนึ่งแล้วหมอ เนี่ย โอ้โห ขามัน

- นั่งก่อนๆ - [เทิ้ม] มันโดนฟัน

[เสียงเนียงร้องเจ็บปวด]

ปล่อยข้าน้า ข้าจะไปบั่นคอมัน

[ลากเสียงยาว] โอ๊ย

[เทิ้ม] พูดไม่ได้ดูสารรูปตัวเองเลย

ดูซิเนี่ย ขาจะขาดแหล่ไม่แหล่อยู่แล้ว

[ทองแท้] ใจเย็นๆ นะ

น้า ไปเอายาพอกมาให้ข้าที

จ้ะๆ ได้ๆ

[เสียงเนียงหายใจหอบ]

[เทิ้ม] หมอ

มันเหลืออยู่นิดเดียวเนี่ย มันจะพอพอกไหมเนี่ย

น้าเอาผ้าสะอาดชุบผักคราดหัวแหวนดองเหล้า

เช็ดทำความสะอาดแผลก่อน

ข้าจะไปเก็บตัวยาเพิ่ม

ได้เลย โอ้โห อย่างนี้ถนัดเลย ดีกว่าไปตีรันฟันแทงเขาเยอะเลย

[เสียงเนียงร้องเจ็บ]

หมอ เอาดาบข้าไป

เผื่อเจอพวกไอ้ตั้วเหี่ยกลางทาง

[เนียง] อื้อ

[ทองแท้] จ้ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงเนียงร้องเจ็บดังลั่น]

[เทิ้ม] ไอ้เนียง

เจ็บเหรอ

ไม่เจ็บ

ไม่เจ็บ

[เทิ้ม] ไม่เจ็บ [เสียงเนียงร้องเจ็บปวด]

[เทิ้ม] ไม่เจ็บ หมอบอกพอกๆ เข้า

- เจ็บๆ - [เทิ้ม] ฮะๆ หา

- เจ็บ โอ้โห - เจ็บแล้วเหรอ เออ

[เสียงคลานบนใบไม้แห้ง]

[ดนตรีระทึก]

[น้ำเสียงอ่อนแรง] ช่วยด้วย

ช่วยชีวิตข้าด้วย

ช่วยชีวิตข้าด้วย

- [เทิ้ม] เนื้อแผล - แกล้งเปล่าเนี่ย

- แกล้ง - โอ๊ย

- [ทองแท้] น้าจ๊ะ - จ้ะ

- เอาไปล้างให้ข้าที - [เทิ้ม] ได้จ้ะ

เป็นไงบ้างจ๊ะ ไหวไหม

ไหวจ้ะ

แผลแค่นี้ ข้าไม่ตายดอก

งั้นนอนพักก่อนนะ

[เสียงเนียงร้องโอดโอย]

ค่อยๆ จ้ะ

[เนียง] ฮึ่ย หมอ

หมอเพิ่งจะกลับมา จะไปไหนอีกรึ

[ดนตรีมีลับลมคมใน]

ไปเก็บตัวยาเพิ่มจ้ะ

[เสียงทองแท้ถอนหายใจ]

[ดนตรีตึงเครียด]

อย่าร้องนะ

[เสียงตั้วเหี่ยร้องเจ็บเบาๆ ]

ขอบใจ

ไม่ต้องพูด

อยู่ตรงนี้ห้ามส่งเสียง เข้าใจรึไม่

เอ็งนึกออกรึยัง ไอ้ทองอ้น

ยังว่ะ เอ็งล่ะ

อ้าว เอ็งนึกไม่ออก แล้วข้าจะนึกออกได้เยี่ยงไรเล่า

เฮ้ย ไอ้คนปากเสียมานู่นแล้ว

แม่บัวไปกันเถอะ เร็ว

เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอกน่า ทำเนียนๆ ไป

อ้าว แม่สาวคนงาม

แหม วันนี้

งามเสียยิ่งกว่าเมื่อวานอีกนะจ๊ะ

ไม่ต้องมาชมข้า

ข้าไม่หลงคารมเอ็งหรอก

ใครชมเอ็ง

ข้าชมแม่บัวคนงามต่างหากเล่า

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

เอ่อ

อันนี้เจิด ไม่ใช่ทรัพย์

เจิดจ้ะ เจิด

[ดนตรีเบาสมอง]

มีสองคนรึ

- [บัว] อือ - หา

มีตัวเดียวก็ว่าหนักแล้ว

นี่มีสองตัวเลยรึ

[เสียงเจิดกระแอม]

[เสียงเจิดฮึดฮัด]

เอ็งนึกออกรึยัง

ยังเลยไอ้เจิด

[เสียงเจิดถอนหายใจและจิ๊ปาก]

แล้วนี่เป็นไรกันน่ะ

โดนครูทำโทษมาเหรอ

พวกข้าไปถามตำรับยาอายุวัฒนะจากครูมา

ครูก็บอกสูตรเรามา

ก็ดีสิ มีอะไรบ้างอะ บอกหน่อยสิ

ส่วนผสมแรก หึ่งอากาศ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

พาดยอดไม้

ไซ้ธรณี

หนีสงสาร

นิพพานบ่กลับ

- แล้วก็… - [บัว] เดี๋ยวๆ เดี๋ยว

ที่พูดมาเนี่ย คือชื่อสมุนไพรเหรอ

มันเป็นรหัส

ครูบอกว่ามันเป็นสูตรประจำตระกูล

บรรพบุรุษเนี่ย เขาตั้งชื่อไว้ให้เป็นปริศนา

เพื่อที่จะได้รู้กันเฉพาะในครอบครัว

[เจิด] พอนานวันเข้า ก็ลืมกันไป

จนครูเองเนี่ย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรบ้าง

เอาเป็นว่า ถึงจะรู้สูตร แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี

[ผาดทำเสียงไม่พอใจ] อ้าว

ทำไม่ได้ก็ไม่ต้องทำ

ถึงวันตายก็ต้องตาย

โอ๊ย จะอยู่ค้ำฟ้าไปเพื่ออะไร เพี้ยน

อ้าว

ก็คนเราเนี่ย ถ้าเรารักใครสักคนหนึ่ง

[เจิด] เราก็อยากจะอยู่กับเขานานๆ

จนตราบชั่วฟ้าดินสลายยังไงล่ะจ๊ะ

จริงไหม ทองอ้น

เฮ้ย [เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

เอ็งไม่ต้องมายุ่งกับแม่บัว พอเลยไอ้เจิด

อ้าว

อะไรของเอ็งเนี่ย

[ดนตรีสบายๆ ]

เอ็งมองอะไรข้าเนี่ย

[เสียงผาดพ่นลมหยิ่งๆ ]

ข้าไม่เห็นเคยรักใคร

แล้วก็ไม่ได้อยากจะอยู่กับใครนานๆ

เหม็นขี้หน้า

[เอฟเฟกต์รับมุก]

[เจิด] เฮ้ย

[เสียงผาดสูดปากหงุดหงิด]

[เสียงผาดพ่นลมหงุดหงิด]

- พ่อ - [ทองคำ] อือ

พ่อพอจะแปลออกสักตัวไหมจ๊ะ ว่ามันคือตัวยาอันใด

ก็ขนาดคนในตระกูลเขาเอง เขายังไม่รู้ แล้วข้าจะไปรู้ได้เยี่ยงไรเล่า

พ่อก็ลองช่วยคิดดูหน่อยสิ

เผื่อจะแปลปริศนาออก

[ดนตรีตื่นเต้น]

หึ่งอากาศ

ก็น่าจะเป็นอะไรที่อยู่บนอากาศกระมัง

พาดยอดไม้

ก็ตรงตามตัว

ไซ้ธรณี ก็น่าจะเป็นพวก…

พวกเหง้า พวกหัว

ส่วน หนีสงสาร

นิพพานบ่กลับ

นี่ข้าจนปัญญาจริงๆ ว่ะ

[พิกุล] แม่ทำเป็นแต่กับข้าว

ไม่รู้เรื่องหยูกเรื่องยาดอก

แต่สมุนไพรกับพืชผักมันก็อย่างเดียวกัน

แม่น่าจะพอช่วยฉันนึกออกนะจ๊ะ

แม่ลองนึกดูหน่อยสิจ๊ะ

ก็ที่อยู่บนอากาศ ก็มีพวกนกพวกแมลง

น้ำฝนก็เป็นได้นะ

ที่พาดอยู่บนยอดไม้

ก็มีหลายอย่าง ทั้งพวกไม้เลื้อยไม้เถา

ที่อยู่ในดิน

นอกจากพวกเหง้าพวกหัวที่พ่อเอ็งบอกแล้ว

มันก็ยังมีแมลงอีก

โอ๊ย แม่เดาไม่ถูกดอก

[พิกุล] เลิกคิดเถอะลูก มา ช่วยแม่ทำกับข้าวนี่มา

ทองอ้น

คนเราน่ะ จะอยากมีชีวิตยืนยาวอะไรนักหนา

เดี๋ยวก็ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย

เอาแค่ว่าตอนมีชีวิตอยู่

แค่กินได้ นอนง่าย ถ่ายคล่อง

แม่ก็ว่า มีบุญมากแล้วนะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ก็จริงอย่างแม่ว่า

[พิกุล] ก็นั่นน่ะสิ

[เสียงทองอ้นเคี้ยวและเสียงพิกุลขำ]

หมอ

เหตุการณ์ตรงนี้เป็นเยี่ยงไรบ้างหมอ

ยังพอรับมือไหวขอรับ

ทหารที่เจ็บหนักมีไม่มาก

ส่วนคนที่เจ็บน้อย

กระผมให้กลับไปพักรักษาตัวต่อที่บ้านขอรับ

ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกนะหมอ

ข้าจะให้คนรีบผลัดจัดหาให้

[ดนตรีตึงเครียด]

ขอบพระคุณขอรับ

- น้าเทิ้มจ๊ะ - [เทิ้ม] จ้ะ

ฝากป้อนยาคนที่เหลือต่อด้วยนะ

จ้ะ ได้ๆ

- ข้าจะไปธุระข้างนอกหน่อย - [เทิ้ม] จ้ะ ได้เลยจ้ะ

- [เนียง] น้า - [เทิ้ม] หือ

หมอเขาจะไปไหนของเขาอีกอะ

[เสียงจิ๊ปาก]

เอ็งไปเสือกเรื่องอะไรของเขาวะเนี่ย

คนเขาจะไปขี้ไปเยี่ยวบ้างไม่ได้รึไง

ไม่ได้เสือก

ไปขี้ไปเยี่ยวอะไรถือถ้วยยาไปด้วย

ก็เขาเอาไปให้ผู้ไข้ข้างในรึเปล่า

เอ็งนี่ก็ ยุ่งทุกเรื่อง

[เทิ้ม] เอ้อ [เสียงเนียงถอนหายใจ]

[ดนตรีระทึก]

นี่ยาแก้บวมน้ำหนอง

รีบกินซะ

[เสียงเทียบถอนหายใจแรงและจิ๊ปาก]

อีเผือก

ข้าเนี่ยนะ ได้แต่ไหว้พระขอพร

แล้วก็ไหว้พระขอพร

ไหว้ทุกวัน จนข้านี่อ่อนใจไปหมดแล้ว

ทำอย่างไรใจข้าก็ไม่สงบ

เจ้าค่ะ

เอ็งน่ะโชคดีนะ ที่อยู่ครองตัวเป็นโสด

จะได้ไม่ทุกข์อย่างข้า

ถ้าเลือกได้ อิฉันก็อยากทุกข์เจ้าค่ะ

ทำไมล่ะ ทำไมถึงอยากทุกข์

เอ็งอยากจะเข้าใจข้างั้นเหรอ

ก็ถ้าทุกข์ ก็แปลว่าอิฉันมีผัวยังไงล่ะเจ้าคะ

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

[ทหาร] ท่านหมอ

มาเดินเปลี่ยวๆ อย่างนี้ระวังนะขอรับ

เขาว่ามีไอ้พวกตั้วเหี่ยหลงมา

ขอบใจมาก

ข้ากำลังกลับ

[ดนตรีเร้าใจ]

[เสียงหายใจแรง]

[เสียงเดินเหยียบใบไม้แห้ง]

[ดนตรีระทึก]

[เจ้าคุณทหาร] หมอทองแท้

ท่านไปทำอะไรในป่านั่น ตอบข้ามา

กระผม

ไปเก็บตัวยาขอรับ

เก็บตัวยา

[เสียงแค่นหัวเราะ]

กระบุงกระจาดไม่เอาไปใส่รึ

กระผมเก็บไม่มาก

เลยกะจะใส่ผ้าเคียนพุงกลับมาขอรับ

[ทองแท้] ต้องขอโทษด้วยที่ในยามศึกเช่นนี้

กระผมกลับทำตัวลับๆ ล่อๆ

หลังจากนี้ไป กระผมจะระมัดระวังตัวให้มาก

ขอตัวกระผมไปทำยาต่อนะขอรับ

[เจ้าคุณทหาร] ประเดี๋ยว

เอาตัวเข้ามา

[ดนตรีตื่นเต้น]

- เฮ้ย - [เทิ้ม] เฮ้ย

ท่านรู้จักไอ้ศัตรูผู้นี้หรือไม่

ข้าไม่รู้จัก

และข้าก็ไม่เคยเห็นเขาด้วย

แต่ตัวยาที่มึงพอก ผ้าที่มึงพัน

เป็นชนิดเดียวกันกับที่พวกกูใช้

มันต้องมีใครสักคน

ที่แอบช่วยมึง

หมอทองแท้

หากท่านยังปฏิเสธ

และคนทั้งค่ายนี้มิมีใครยอมรับ

กูจักลงโทษมันให้หมดทุกคน

[เสียงทุกคนร้องเฮ้ย]

กระผมเองขอรับ

หา

กระผมเป็นคนรักษาศัตรูผู้นี้เอง

หมอทองแท้รักษาศัตรู

นี่ท่านมีใจฝักใฝ่พวกกบฏรึ

มิได้ขอรับ

ใจกระผมฝักใฝ่เมตตา

[ทองแท้] ไม่ว่ายากดีมีจน

มิตรหรือศัตรู

ทุกชีวิตล้วนมีค่าดุจเดียวกัน

กระผมเกิดมาในตระกูลหมอ

มีหน้าที่บำรุงรักษาชีวิตคน

มิอาจทำลายชีวิตผู้ใดขอรับ

แต่มันผู้นี้เป็นกบฏ

ลักลอบค้าฝิ่น

[เจ้าคุณทหาร] ประพฤติตัวเป็นโจรสลัด

เข่นฆ่าคนนับไม่ถ้วน

ซ้ำยังฆ่าเจ้าเมืองตายคาจวน

ความผิดมหันต์เยี่ยงนี้

[ขึ้นเสียง] มีโทษตายสถานเดียว

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

กระผมเป็นหมอ

วินิจฉัยได้แต่ว่าผู้ไข้เป็นโรคอันใด

ต้องรักษาด้วยวิธีใด

มิอาจวินิจฉัยได้ว่าผู้ใดเป็นกบฏ หรือไม่เป็นกบฏ

สมควรตาย หรือไม่สมควรตาย

ท่านรู้หรือไม่

ผู้ใดที่ช่วยเหลือศัตรู

มันผู้นั้นมีโทษสถานใด

ไม่ว่าจะโทษสถานใด

กระผมขอน้อมรับไว้

โดยไม่คิดเสียใจ

เพราะกระผมได้ทำหน้าที่หมอ อย่างสุดความสามารถแล้ว

ถ้าการที่กระผมต้องช่วยชีวิตคน

แล้วมันจะนำมาซึ่งความตาย

ก็ไม่มีอันใดต้องกลัวเลย

[ดนตรีระทึกเร้าใจ]

เกิดเป็นเอ็งนี่ก็ดีเหมือนกันนะ ไอ้ทองอ้น ไม่ต้องรับผิดชอบอันใด

- แม้น - มีเรื่องอะไรกันรึ องค์ชาย

แม้นเขาพูดได้จ้ะ หม่อมแม่

แล้วไอ้โรคทางจิตใจเนี่ย เขารักษากันเยี่ยงไรรึ

หมอเขาจะต้องหาต้นตอของปัญหา

วันนี้ข้าไปเรียนนี่มา

เฮ้ยๆ บัว [เสียงบัวกรี๊ด]

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.