All language subtitles for Royal Doctor_S01E06_Episode 6.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

แม่บัวหรือนี่

[ทองคำ] หายไข้แล้วดูแจ่มใสดีทีเดียว

ที่เขาแต่งให้เอ็งเยี่ยงนี้

เพราะเขาอยากให้เอ็งได้กับลูกชายเขาเป็นแน่

พี่สะใภ้

[เสียงระเบิดและเสียงฝูงชนร้องตกใจ]

[บัว] เฮ้ย

[เสียงบัวร้องเจ็บ]

[ทองอ้น] ปืนใหญ่ต้องระเบิดเป็นแน่แท้

พวกเอ็งดูซิ ว่าแขนขายังอยู่ครบไหม

[เสียงหายใจแรงตกใจ]

หมอปลัดเล

แขนกระดูกแตกหมด

ต้องตัดออก

[ดนตรีระทึก]

[เสียงตัดกระดูก]

เธอได้เห็นการผ่าตัดแรก ของประเทศไทยเลยเหรอเนี่ย

เอ็งว่าอะไรนะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ผู้ไข้หญิง] หมออย่าโทษตัวเองเลยนะจ๊ะ

บุญฉันมีเพียงเท่านี้

หมอเก่งที่สุดแล้ว

[ดนตรีเศร้า]

ฉันมีห่วงเพียงอย่างเดียว

คือลูกน้อยของฉัน

[ผู้ไข้หญิง] ฉันไม่มีใครอีกแล้ว

ฉันฝากหมอ

ช่วยเลี้ยงมัน

เอาบุญด้วยนะจ๊ะ

ฝากลูกฉันด้วยนะจ๊ะหมอ

[ดนตรีเศร้าหม่นหมอง]

ลูกแม่กลับมาแล้ว

[เสียงเทียบดีใจ]

มาแล้วๆ

เอ่อ แล้ว แล้ว…

แล้วนั่น เอ็งอุ้มเด็กที่ไหนกลับมาด้วยเล่า

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ลูกฉันเองจ้ะ

[เสียงเผือกตกใจเฮือก]

[เสียงเทียบครางเป็นลม] ว้ายๆ คุณนายๆ คุณนายๆ โธ่เอ๊ย คุณนาย

[เผือก] อ้าว เป็นลมซะแล้ว คุณนาย

คุณนายเจ้าขา อูย คุณนาย

พ่อกลับมาแล้ว

พ่อไม่เป็นอะไรใช่ไหมจ๊ะ

พ่อไม่เป็นอะไรจ้ะ

พ่อรักษาผู้ไข้เสร็จ

ก็รีบกลับมาเลย

พ่อเก่งที่สุดเลย

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[เสียงถอนหายใจ]

แล้วเอ็งล่ะ

กลัวหรือไม่

ไม่เลยจ้ะ

[ทองอิน] แต่ที่ฉันยอมกลับมาก่อน

เพื่อพ่อจะได้ไม่ต้องห่วงฉันไงจ๊ะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

เก่งมากลูก

[เสียงถอนใจโล่ง]

นอนต่อเถอะ

[เสียงทองแท้สูดน้ำมูก]

ขวัญเอ๊ย ขวัญมา

เมื่อคืนคงขวัญเสียมากเลยนะลูกนะ

ย่าไม่ให้ไปไหนแล้ว

ถ้าจะไปต้องไปกับย่าเท่านั้น

[เทียบ] ถ้าเอ็งเป็นอะไรไป

ย่าสิ้นใจตายแน่ๆ เลย

[ทำเสียงเอ็นดู] ลูก

ฉันไม่ตายหรอกจ้ะ

เสียดายไม่ได้อยู่ดูพ่อกับปู่รักษา

เสียดายเอ็งไม่ได้เห็นข้ารักษาด้วย

[เสียงทองอินจิ๊ปาก] ฉันไม่ได้อยากดูอารักษาหรอกจ้ะ

เพราะอารักษาไม่เป็น

แล้วเอ็งรักษาเป็นรึ

เป็นสิ

แล้วเอ็งจะเอายาอะไรมารักษา

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เทียบส่งเสียงแปลกใจเบาๆ ]

[ทองอิน] อ้า

ฉันจะใช้ใบพลู

นั่นมันแก้ลมพิษผื่นคัน

[เสียงเทียบฮึดฮัด] ยาเอ็งใช้ไม่ได้ผลหรอก

ไอ้ทองอ้น เอ็งอย่ามากดหลานข้านะ

ยาเอ็งนั่นแหละที่ใช้ไม่ได้ผล

แล้วป้าเทียบรู้ได้อย่างไร ว่ายาฉันใช้ไม่ได้ผล

ก็เอ็งมันเป็นคนไม่เอาถ่านน่ะ

ใครๆ เขาก็รู้ จะรักษาใครได้

[ดนตรีเบาสมองผ่อนคลาย]

อย่าพูดอย่างนั้นเลยจ้ะแม่

ทองอ้นก็มีฝีมือ มีความรู้อยู่

เอ้อ เข้าข้างกันเข้าไปเถอะ

สักวันมันจะขี่คอเอ็งแล้วจะหาว่าแม่ไม่เตือน

พี่ก็เคยให้ฉันขี่คอตอนเด็ก

[เสียงทองแท้ขำเบาๆ ]

เอ็งน่ะเข้าใจดีว่าข้าหมายความว่าอย่างไร

อย่ามาทำเป็นไม่รู้

พอเถอะจ้ะแม่

ไม่พอ แม่จะด่ามัน

พอเถอะจ้ะย่า ฉันปวดหัวไปหมดแล้ว นะ นะๆ

- [เทียบ] อ้อ - [ทองอิน] ใจเย็นเถอะนะจ๊ะ จ๊ะ

[เทียบ] เอ้าๆ เอ้า พอก็พอ เอ้าๆ โอ๋ๆ

[เสียงเทียบครางเอ็นดู] อ้าว

ไอ้ๆ ไอ้ทองอ้น ปั๊ดเดี๋ยว เดี๋ยว…

[เทียบ] อย่าไปเอาอย่างมันนะลูกนะ

[หมอชิด] หมอปลัดเลตัดแขนพระ

[เสียงหมอชิดหัวเราะเยาะในลำคอ] ช่างอุตริสิ้นดี

ข้าได้ยินเรื่องนั้นมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

เมื่อเช้านี้ ข้าจึงไปหาพระรูปนั้นที่วัด

เป็นเยี่ยงไรบ้างขอรับ ท่านเจ้าคุณอาจารย์

พระท่านยังอยู่ดีหรือไม่

ยังอยู่ดี

แต่ออกจะอ่อนเพลียเพราะเสียโลหิตไปมาก

[พระยาบำเรอราช] ส่วนบาดแผล ที่ถูกตัดแขนไปนั้น

เขาก็เย็บเอาหนังมาปิดแผลไว้อย่างดี

ดูไปเนี่ย

ก็เหมือนกับการเย็บปากกระสอบข้าวสาร อย่างไรอย่างนั้น

[เสียงหมอนพจิ๊ปาก] ถ้ารักษาบาดแผลที่เย็บนั้นไว้ให้ดี

พระรูปนี้ ก็จะมีชีวิตยืนยาวต่อไป

[หมอนพ] เหมือนคนปกติทั่วไปสินะขอรับ

ข้าก็คิดเยี่ยงนั้น

มีผู้ไข้ผู้หนึ่งที่หมอปลัดเลรักษา

เขาก็ใช้วิธีเย็บปิดปากแผลเฉกเช่นเดียวกัน

แล้วทำไมไม่ใช้ยาพอกเรียกเนื้อสมานแผลขอรับ

[หมอชิด] เย็บปิดเยี่ยงนั้น

จะไม่ทำให้เกิดฝีเกิดหนองดอกรึ

[เสียงพระยาบำเรอราชถอนหายใจ] หมอปลัดเล

เข้ามาอยู่ในสยาม ก็นานหลายปีแล้ว

เขาเปิดบ้านให้เป็นโอสถศาลา

[พระยาบำเรอราช] รักษาผู้ไข้โดยไม่คิดอัฐ

พร้อมกับเผยแผ่ศาสนา

จนบัดนี้

ก็ยังไม่มีชาวบ้านมาร้องเรียนเรื่องอันใดเลยนะ

กระผมเคยไปตรวจที่โอสถศาลาของเขา

วันหนึ่งๆ น่ะ มีผู้ไข้มารักษามากหน้าหลายตา

เห็นได้ว่า มีผู้ศรัทธาเขามากพอสมควรทีเดียว

ข้าเห็นว่าหากเราลดทิฐิลงบ้าง

แล้วก็ลองศึกษาความรู้ของเขา

[พระยาบำเรอราช] โดยยึดหลัก

ประโยชน์ของผู้ไข้เป็นหลัก

ก็จะเป็นการดีไม่น้อย

กระผมเห็นด้วยกับท่านเจ้าคุณขอรับ

เราไม่ควรให้ความรู้สึกเสียหน้า มาขัดขวางการช่วยเหลือชีวิตคน

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เจิด] ว่าไง เฮ้ย

[เสียงพูดคุย] [สุข] ขอบคุณมากนะเว้ย

ศร

ข้าขอบใจเอ็งมาก

เอ็งขอบใจข้าเรื่องอันใด

ที่เอ็งช่วยพวกข้าดูแลคนเจ็บเมื่อคืน

เอ็งไม่ต้องขอบใจ

ข้าไม่ได้ช่วยเอ็ง ข้าช่วยคนเจ็บ

[ดนตรีเบาสมอง]

เมื่อคืนพวกข้าก็อยู่ที่วัด

ก็ช่วยคนเจ็บไปคนหนึ่งเหมือนกัน ใช่ไหมไอ้แก้ว ไอ้ชม

- ใช่จ้ะ - จริงจ้ะ

เหรอ เอ็งช่วยกันแค่คนละคน

แต่พวกข้า ช่วยกันเป็นสิบ

[เสียงเจิดหัวเราะ]

[เอฟเฟกต์เจื่อน]

ไอ้สุข เฮ้ย

[เสียงหัวเราะสนับสนุน]

[เสียงหัวเราะดังต่อเนื่อง] เฮ้ย ครูมาแล้ว

ไหว้ขอรับครู

สวัสดีครับครู

ข้ารู้เรื่องที่พวกเอ็งช่วยคน ที่งานวัดรั้วเหล็กเมื่อคืนแล้ว

เห็นว่าเตรียมตัวยากัน ได้อย่างถูกต้องเลยใช่หรือไม่

[เจิด] ใช่ขอรับ

หมอทองคำตรวจแล้ว ถูกต้องทุกตัวขอรับ

[หมอชิด] อือ

และพวกเอ็งรู้หรือไม่

ว่าทำไมตัวยาเหล่านั้นที่ต่างชนิดกัน

ถึงมีคุณสมบัติสมานแผลได้เหมือนกัน

เพราะตำราบอกไว้ขอรับ

มีใครที่มีคำตอบดีกว่านี้ไหม

[ดนตรีตื่นเต้น]

[หมอชิด] ทองอ้น

เอ็งเป็นคนบอกให้ชาวบ้าน ไปหาตัวยามาใช่หรือไม่

ใช่ขอรับครู

ไหนเอ็งลองตอบซิ

- ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับครู - [หมอชิด] อ้าว

แล้วถ้าพวกเอ็งหาตัวยาไม่ได้ตามตำรา

พวกเอ็งจะทำเยี่ยงไร

[หมอชิด] คงจะไม่ต้องรักษากันเลยล่ะสิ หือ

เอ้า พวกเอ็งมาหยิบกันไปคนละใบ

- [หมอชิด] มาเลย - [หมอนพ] เร็ว

[ดนตรีตื่นเต้น]

นี่คือตัวยาที่พวกเอ็งใช้รักษาแผลคนเจ็บเมื่อวาน

ให้ทุกคนเอาเข้าปาก

[เสียงนักเรียนร้องตกใจเบาๆ ]

ครูขอรับ

แต่มันไม่ได้มีไว้สำหรับกิน

ข้าก็ไม่ได้จะให้พวกเอ็งกิน

[หมอชิด] ข้าให้เอาเข้าปาก

อม ดูด เคี้ยว

รับรสชาติของมัน

[หมอชิด] เอ้า เร็วเข้า [เสียงนักเรียนอิดออด]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงครางในลำคอ] [ศร] โอ้โห

เอาล่ะ คายออกมาได้

[เสียงนักเรียนร้องขยะแขยง]

[เสียงคายใบยา]

พวกเอ็งได้รับรสอย่างไร

ให้เขียนลงบนกระดาน

[เสียงนักเรียนขากน้ำลาย]

[หมอชิด] อย่าให้เพื่อนเห็นนะ

ขอรับ

[เสียงเขียนกระดานชนวน]

[หมอชิด] เสร็จเรียบร้อยทุกคนแล้ว

ก็เปิดกระดานออกได้

- [แก้ว] เฮ้ย - [หมอชิด] อือ

- เฮ้ย เอ็งก็ฝาดเหมือนกันเหรอวะ - เออ

- เฮ้ย - ข้าก็ฝาด

- ฝาดเหมือนกันหมดเลย - ข้าก็ฝาด

- ใช่ - คนละแบบกับข้าไม่ใช่เหรอทองอ้น

ทีนี้พวกเอ็งจะตอบข้าได้หรือยัง

ว่าทำไมตัวยาที่ต่างชนิดกัน

ถึงมีสรรพคุณสมานแผลได้เหมือนกัน

[ดนตรีให้ความหวัง]

ฉันรู้แล้วจ้ะ

เพราะตัวยาที่มีรสฝาดใช้สมานแผลได้

ถ้าเราไปในที่ที่ไม่มีตัวยาตามตำราบอก

เราก็ลองชิมดู

ถ้ามันมีรสฝาด ก็แปลว่าสมานแผลได้จ้ะ

[เสียงครางเห็นพ้องด้วย]

[เสียงพูดคุยเบาๆ ]

[เสียงทองอ้นดูดลิ้น]

นี่คือตัวยารสฝาด ที่ใช้สมานแผลได้

[บัวทำเสียงเข้าใจ]

แล้วใช้อะไรทดแทนแอลกอฮอล์ล่ะ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

แอนกอฮ้อ

เอ่อ…

[เสียงบัวจิ๊ปาก] สำหรับฆ่าเชื้อโรคอะ

เชื้อโรค

อื้อ คือถ้าแผลติดเชื้อจะอันตรายมาก

อาจถึงตายได้ ก็เลยต้องมีแอลกอฮอล์ไว้ล้างแผล

[เอฟเฟกต์งุนงง] ข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เอ็งพูด

แต่ตัวยาล้างแผลน่ะมี

ที่ข้าใช้ล้างแผลให้เอ็งอย่างไรล่ะ

[ทองอ้น] เอ็งจำได้ไหม

เราใช้ผักคราดหัวแหวนดองเหล้า

หรือใช้หัวไพลดองเหล้าก็ได้เช่นกัน

อ๋อ

ใช้เหล้าล้างแผล

แล้ว ผักที่เอามาดองอะ ช่วยอะไร

[เสียงทองอ้นสะอึก]

ดองตัวยาให้เกิดสรรพคุณ บรรเทาอาการเจ็บปวด ลดบวม

ช่วยลดอักเสบ

แล้วก็ฆ่าเชื้อได้อะเหรอ

[ดนตรีเบาสมองผ่อนคลาย]

[เสียงบัวร้องเจ็บ] เอ็งเป็นอะไรรึ

เอ่อ เรากลับกันเลยไหม

เอ็งไม่สบายรึ

หึ ไม่ได้เป็นอะไร

งั้นกลับเรือนกัน

[เสียงบัวหายใจแรง]

โอ๊ย ฉัน ฉันขึ้นไปข้างบนก่อนนะ

บอกข้ามาเถอะ ว่าเอ็งเป็นเช่นไร

[เสียงบัวถอนหายใจ] ฉัน ปวดท้อง

ปวดอย่างไร

ก็…

ปวด ก่อนมีประจำเดือนน่ะ

ปวดโลหิตก่อนระดูมานี่เอง

ภาษาหมอเรียก ปวดโลหิตระดูสุจริตโทษ

[เสียงบัวถอนหายใจ] อย่าเพิ่งอธิบายตอนนี้ได้ไหม

มียาอะไรแทนยาแก้ปวดได้บ้างไหมอะ

แล้วระดูเอ็งเป็นเช่นไร มาปกติหรือไม่

ไม่ปกติ

มาไม่ตรง

แล้วก็จะปวดนำก่อนล่วงหน้าแบบนี้

กินยาอะไรดีล่ะ

ยาน่ะมี

แต่มันจะช้า

ถ้าเอ็งวางใจข้า ข้าจะช่วยให้

[ดนตรีผ่อนคลาย]

โอ๊ย

เออ เอาสิ ลองดู

[บัว] เฮ้ย เดี๋ยว

ตะ ต้องทำไงอะ

เอ็งต้องถอดผ้าก่อน

หา

นุ่งผ้านุ่งผ่อนเยี่ยงนี้ทำไม่ได้

เอ็งมีผ้าถุงหรือไม่

[ดนตรีเบาสมอง]

เอ่อ มีของผาด

นั่นแหละ

เอ็งไปผลัดผ้าเสีย

เอ่อ เดี๋ยว

จะรักษาฉันยังไงอะ

[เสียงบัวสูดหายใจตกใจ]

คงไม่ถึงกับ ตรวจภายในใช่ไหม

[เอฟเฟกต์งุนงง]

[บัว] เฮ้ย มองอะไรน่ะ

ข้าสงสัยว่าเอ็งเป็นอะไร

ข้าไปจุดเตาก่อน

จุดเตา

จุดเตาให้เอ็งนั่งถ่าน

นั่งถ่าน

เอ็งจะพูดตามข้าทำไม

[ดนตรีผ่อนคลายเบาสมอง]

เอ็งทาน้ำมันมะพร้าวแล้วใช่หรือไม่

ทาแล้ว

ทาแล้วก็เข้าไปเสียสิ

[เสียงบัวระบายลมหายใจ]

[เสียงอุทานประหลาดใจ] เฮ้ย

[เสียงบัวอึกอัก]

มันจะได้ผลจริงๆ เหรอ

นี่คือการรักษาในตำรับของเรา

[ทองอ้น] ในลักษณะที่มาสม่ำเสมอ

จะใช้วิธีการนาบหม้อเกลือ

แต่นี่เอ็งระดูมาไม่ปกติด้วย ก็ควรจะนั่งถ่าน

[จิ๊ปาก] ทำไมฉันรู้สึกเหมือน ฉันจะกลายเป็นปลาย่างยังไงไม่รู้

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

ไม่เอาดีกว่า

เชื่อใจข้าสักครั้ง

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

[เสียงบัวจิ๊ปาก]

ก็ได้

[เสียงบัวถอนหายใจ]

อุ๊ย

อย่าให้ใครมาเห็นนะ

ตรงนี้มิดชิดที่สุดแล้ว

[เสียงบัวครางในลำคอ]

ทำไงอะ

เอ็งเอาผ้าถุงคลุม แล้วเอ็งก็นั่งคร่อมลงไป

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

[เสียงทองอ้นกระแอม]

เฮ้ย ทำอะไรน่ะ

ใส่ยา

ใส่ยาให้ฉันเหรอ

ใส่ในเตา

อ้อ

[เสียงบัวอุทานเบาๆ ]

เอ็งเป็นเยี่ยงไรบ้าง

[เสียงถอนใจ] ร้อน

พอทนได้

[เสียงดัง] โอ๊ย อู๊ย

[เอฟเฟกต์งุนงง] [บัว] โอ๊ย สุกหมดแล้ว

โอ้โห [เสียงหายใจแรง]

[เสียงทองอ้นหัวเราะ]

ขำอะไรฮะ

ก็เอ็งมันน่าขันน่ะ

ลองดูไหมล่ะ จะได้รู้ว่าไข่สุกมันเป็นยังไง

[เสียงหัวเราะ]

ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้เป็นระดู

[เสียงบัวฮึดฮัด]

ทนหน่อย

อู๊ย

เสร็จแล้วเอ็งต้องกินยาไฟประลัยกัลป์ร่วมด้วย

แล้วเอ็งจะเบาสบายหายปวดเชียวล่ะ

ยาไฟบรรลัยกัลป์

ไฟประลัยกัลป์

อ๋อ ไฟประลัยกัลป์

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ทองอ้น] มีรากเจตมูลเพลิงแดง สารส้มสะตุ

แก่นแสมทะเล

ผิวมะกรูด การบูร

เหง้าขมิ้นอ้อย

เหง้ากระทือ เหง้าข่า

เหง้าไพล

เปลือกมะรุม

พริกอ่อน

เหง้าขิง ดอกดีปลี หัวกระเทียม

ชื่อยาหรือนั่น โหดจริง

สรรพคุณเขาก็ตามชื่อนั่นแหละ

แล้วหายเลยจริงหรือเปล่า

จริงสิ

เคยรักษามาแล้วเหรอ

ข้ายังไม่เคยรักษาใครสักคน

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว] อ้าว

แต่ข้ารู้ ว่าต้องทำเยี่ยงไร

[ดนตรีเบาสมอง]

[บัว] อือ

[เสียงบัวสูดดมยา]

วันพรุ่ง ครูให้ข้าไปโรงเรียนแต่เช้า

เช้ากว่าทุกวันเหรอ

ใช่

ครูบอกว่าจะให้ไปเรียนนอกสถานที่

น่าสนุกจัง

[เสียงพูดคุยกัน] [อ่ำ] เอ็งล่ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

นี่พาใครมาเป็นโขยงเนี่ย

นักเรียนหมอขอรับ

- [หมอคม] อื้อ อือ - วันนี้พามาสอนกันที่นี่

นักเรียนหมอไทยรุ่นแรกสินะ

[หมอคม] ตั้งใจเรียนกันเข้าไว้นะ

อย่าถอยเสียก่อนล่ะ

[เจิด] ขอรับ

นี่ครูเขาจะพาเราไปไหนรึ

ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่คงเป็นสถานที่สำคัญ ถึงต้องมีทหารเฝ้า

[สุข] เหรอ

[กระซิบ] โรงเก็บพระโอสถ

[เจิด] อุ๊ย

[เสียงนักเรียนตื่นตาตื่นใจ]

ยาเยอะแยะไปหมดเลยว่ะ หูย

ที่นี่คือโรงเก็บพระโอสถ

ไม่ใช่ว่าใครจะเข้ามากันได้ง่ายๆ

[หมอชิด] แต่เพื่อการศึกษาของนักเรียนหมอ

ท่านเจ้าคุณราชแพทย์

ก็ได้อนุญาตให้พวกเอ็งเข้ามาเป็นกรณีพิเศษ

[เสียงนักเรียนฮือฮาตื่นเต้น]

แล้ววันนี้เราจะได้เรียน การตั้งยากันเลยใช่ไหมขอรับครู

อย่าเพิ่งใจเร็วไป

ก่อนที่จะเป็นหมอปรุงยาหรือจ่ายยาให้ผู้ไข้ได้

พวกเอ็งจำเป็นจะต้องรู้ รสของตัวยานั้นๆ ให้ดีเสียก่อน

นี่อย่าบอกนะขอรับ

ว่าครูจะให้พวกเราชิมยาทั้งหมดที่อยู่ภายในห้องนี้

[เสียงหมอชิดประกบมือหากัน]

ไม่ใช่เพียงเท่านี้ดอก

[เจิด] หา

แต่เป็นข้างนอกนั่นด้วย

[เสียงนักเรียนตกใจและฮือฮา]

[นักเรียน] จะหมดไหมเนี่ย

พวกเอ็งจะต้องชิมตัวยาวันละสิบชนิด

สิบชนิด

และจดจำรสชาติของมันให้ได้

ทำเช่นนี้ไปทุกๆ วัน จนกว่าจะหมดห้องนี้

- โอ้โห อะไรจะไปเหลือล่ะ - [หมอชิด] และหมดทั้งสวนนั่น

กี่เพลาวะเนี่ย

วันนี้เราจะเริ่มกันที่ชนิดนี้

[ดนตรีตื่นเต้น]

ชิมกันคนละนิด แล้วส่งต่อไป

[ทองอ้น] อื้อหือ

[เสียงนักเรียนชิมยา]

[หมอชิด] ทีนี้ตอบข้าซิ

ว่ายาตัวนี้ รสชาติเป็นเยี่ยงไร

กระผมว่าเค็มขอรับ

[หมอชิด] อือ

ออกจะ เค็มอ่อนๆ ขอรับ

[ยอด] เค็มขอรับ

เค็มๆ เย็นๆ ขอรับ

อือ ใช่

[หมอชิด] สิ่งนี้ เป็นธาตุวัตถุ

มีรสเค็ม

เรียกว่าดินโป่ง

- หา - ดินโป่ง

[เสียงนักเรียนขย้อนคลื่นไส้]

[หมอชิด] ตัวยาชนิดต่อไปที่พวกเอ็งต้องชิมรส

เป็นพืชวัตถุ

[ดนตรีระทึก]

[หมอชิด] เคี้ยวให้แหลกล่ะ

เพราะมันออกจะเหนียว

[หมอชิด] จากนั้นดูดซึม

ชิมรสชาติของมัน

กลิ่นเหมือนหญ้าปากควายเลยขอรับ

แค่ดมกลิ่น

เอ็งก็รู้แล้วรึ

กระผมพาควายไปกินหญ้าทุกวัน

เลยชินกับกลิ่นมันดีขอรับ

ถูกต้องแล้ว

สิ่งนี้คือหญ้าปากควาย

- [อ่ำ] หา - อะไรกันขอรับเนี่ยครู

[เจิด] ครูบอกให้พวกเรามาชิมยา

แต่ทำไมให้พวกเรามากินอะไรต่ำๆ เยี่ยงนี้เล่าขอรับ

อะไรคือของต่ำที่เอ็งว่ารึ

ก็เมื่อครู่ ครูให้เรากินดิน

คราวนี้ ครูยังให้เรากินหญ้าเป็นวัวเป็นควายอีก

แล้วเอ็งคิดว่าอะไรที่จะสูงพอที่จะเป็นตัวยาได้รึ

เอ่อ ก็…

ถ้าเป็นธาตุวัตถุ ก็ต้องเป็นของมีค่า

แต่ถ้าเป็นพืช ก็ต้องเป็นพืชหายากขอรับ

ดินโป่ง บำรุงธาตุทั้งสี่

[หมอชิด] แก้บวม ช่วยย่อย ขับลม

หญ้าปากควาย ก็บำรุงธาตุทั้งสี่เช่นกัน

[หมอชิด] แล้วก็ยังแก้ไข้หัวลม ไข้หวัด

ไข้พิษ

[หมอชิด] ของที่เอ็งว่าต่ำ

แต่มีสรรพคุณล้นเหลือขนาดนี้

เอ็งยังจะว่าต่ำอยู่ไหม

[ดนตรีตึงเครียด]

ของสิ่งไรจะสูงหรือต่ำ

ไม่ได้อยู่ที่กำเนิดของมัน

แต่อยู่ที่คุณค่าในตัวมันต่างหาก

กระผมว่า มีรสขมขอรับ

ขมรึ

- ขมขอรับ - ครับขม

ข้าว่าขม

ใครว่าเยี่ยงไรอีก

[หมอชิด] ขมเท่านั้นรึ

แน่ใจนะ

- แน่ใจจ้ะ - [หมอชิด] อือ

ถ้าได้รับแค่รสขม

งั้นก็แปลว่าพวกเอ็งมีลิ้นหยาบ

ไม่เหมาะกับการเป็นหมอยา

[เจิด] อ้าว

มีรสเย็นด้วยขอรับ

ถูกต้อง

[หมอชิด] หญ้าปากควาย

นอกจากจะมีรสขมเป็นรสหลักแล้ว

ยังมีรสเย็นเป็นรสตามอีกด้วย

[หมอชิด] ในตัวยาหนึ่งชนิด

จะมีทั้งรสหลัก

มีรสรอง

และมีรสตาม

[หมอชิด] พวกเอ็งต้องฝึกให้ลิ้น มีความละเอียดอ่อนมากกว่านี้

มิเช่นนั้นก็จะปรุงยาไม่ได้

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เสียงบิดขี้เกียจและระบายลมหายใจ]

[เสียงถอนหายใจ]

สบายจัง

[เสียงถอนหายใจโล่ง] นอนเต็มอิ่มเลย

อุ๊ย

หายปวดท้องเลยอะ

[เสียงบัวหัวเราะในลำคอ] รักษาแบบไทยๆ ก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย

เฮ้ย

จะมาแล้วอะ

โอ๊ย

มัวห่วงเรื่องปวดท้องจนไม่ได้เตรียมอะไรเลยอะ

เฮ้ย ทำไงดี

[เสียงเคาะประตู]

ใครคะ

[พิกุล] ฉันเอง

ตื่นแล้วรึ

ทองอ้นบอกฉันว่า

เธอไม่สบาย ให้ฉันมาช่วยดู

โห ตัวไม่อยู่ก็ยังอุตส่าห์ให้คุณน้ามาดู

ลูกชายคุณน้านี่น่ารักมากเลยนะคะ

[เสียงพิกุลขำเบาๆ ]

มีอะไรให้ฉันช่วยไหม

[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ]

มีพอดีเลยค่ะ

คือ เอ่อ…

เอ้านี่จ้ะ…

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงบัวหายใจเฮือก]

- [บัว] หา - ทำไมทำหน้าเยี่ยงนั้นล่ะ

ไม่เคยขี่ม้าหรอกรึ

ขี่ม้า

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

เอ่อ เหมือนในละครเลยอะ

[บัว] แต่ว่า…

ไม่เคยใส่

หญิงชาวสยามก็ใส่เยี่ยงนี้ล่ะ

มา ฉันช่วยแม่นุ่งเอง

เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ

เดี๋ยว ขอไปปรับไซส์หน่อยนะคะ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

อุ๊ย แต่ว่า…

[บัว] ขอบคุณคุณน้ามากเลยนะคะ

คุณน้านี่ เหมือนนางฟ้ามาโปรดเลยค่ะ

[เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง]

[เสียงพิกุลหัวเราะแห้ง]

[พิกุล] จ้ะ

เร่งทำยาเข้าเถิด

ทางกองทัพยังขาดยาอยู่อีกมาก

[ดนตรีตึงเครียด]

ขออนุญาตนะขอรับ

ตามสบายเถิด

บริเวณนี้เป็นสถานที่ปรุงยา

ยาหลายตำรับถูกคิดค้น และทดสอบขึ้นที่นี่

[ดนตรีตื่นเต้นอลังการ]

[ดนตรีหยุด]

ไหนครูว่า ยังไม่ให้เราปรุงยาไงขอรับ

ข้าพาพวกเอ็งมาชิมตัวยา

ครูจะให้เรากินยาในชาม

แล้วแยกรสชาติว่ามีตัวยาผสมอยู่กี่ชนิดใช่หรือไม่

ข้านี่ช่วยพ่อปรุงยาตั้งแต่เด็ก

เรื่องนี้ข้าถนัด

[หมอชิด] ไม่ใช่

ข้าไม่ได้จะให้พวกเอ็งชิมตัวยาตรงนี้

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ทองอ้น] ทำไมครูต้องให้ มาชิมยาตรงนี้ด้วยล่ะขอรับ

ข้ากลัวพวกเอ็งจะทำเลอะเทอะน่ะสิ

เอ็งนั่นแหละ

[แก้ว] นึกว่าเรา

เอ้า เอ็งมาหยิบไปซิ เอ้า

หยิบกันเพียงหนึ่งรำหัดเท่านั้นนะ

รำหัดเว้ย

เอ่อ…

ให้กลืนเลยหรือไม่ขอรับ

อือ กลืนได้เลย

ปกติครูไม่ให้กลืน

ทำไมยาตัวนี้ครูถึงให้กลืนล่ะขอรับ

เพราะนอกจากรสของมันแล้ว

ข้ายังอยากให้พวกเอ็งรับรู้ถึงฤทธิ์ของมันด้วย

ฤทธิ์รึขอรับ

[ดนตรีระทึก]

เฮ้ย ไอ้พุ่ม เอ็งเป็นอะไรวะ

[เสียงนักเรียนตื่นตกใจ]

- อยู่ๆ ข้าก็รู้สึกมึนๆ ว่ะ - เฮ้ย

[ชม] เฮ้ย ไอ้แก้วๆ

- เฮ้ยๆ - เฮ้ย

[เสียงนักเรียนทยอยล้มลง และเสียงอุทานตกใจ]

[อ่ำ] ปวดท้อง

ครู ครูเอาอะไรให้พวกเรากินเนี่ย [เสียงร้องโอดโอย]

[เสียงครางโอดโอย]

จงจดจำความรู้สึกเหล่านี้ไว้ให้ดี

นี่คือรสชาติและอาการของคนที่โดนพิษ

- หา - หา

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

[เสียงนักเรียนร้องครวญคราง]

[เสียงไอและเสียงคลื่นไส้]

- [เจิด] เฮ้ย เอ็งเป็นไงบ้างวะ - [พุ่ม] ไม่ไหวแล้ว

โอ๊ย

[เจิด] โอ๊ย

อะไรอีก

ไม่เอาแล้วจ้ะ ไม่กินแล้วจ้ะ ไม่ทานแล้วจ้ะ

มันคือยาแก้พิษ

[หมอชิด] อันประกอบไปด้วยตรีผลา

รางจืดทั้งต้น

รากฟักข้าว และนมผักกระเฉด

หา เฮ้ย

[เสียงเจิดกระหืดกระหอบ] ยาแก้พิษ

[เสียงนักเรียนร้องโอดครวญ]

ข้าขอด้วย

ข้าขอด้วยเว้ย [เสียงหอบหายใจแรง]

[เสียงพะอืดพะอม]

[เสียงพะอืดพะอม]

[เสียงอาเจียน]

[เสียงอาเจียนดังต่อเนื่อง]

[เสียงไอ]

[พูดปนไอ] แม่บัว ดูซิ

แค่ติดไฟยังทำไม่เป็นเลย

แม่เราเขาไม่เคยสอนให้หรอกรึ

[เสียงพิกุลพ่นลมหายใจ] [พิกุล] มาๆ

ฉันจะสอนให้

[เสียงไอ]

แม่บัว

อย่าพัดแบบนี้

เห็นไหม

มีช่องลมอยู่ข้างล่าง

พัดแบบนี้นะ

[พิกุล] เอ้า มา

ทำดูนะ พัดแบบนี้

ไม่ต้องสะบัดพัดแรง

พัดค่อยๆ

[พิกุล] เห็นไหม

แค่นี้ก็ไม่สำลักควันแล้ว

[ดนตรีซึ้งอบอุ่น]

เข้าใจที่ฉันพูดไหมแม่บัว

อ๋อ

เอ่อ เข้าใจค่ะ

คือ ที่บ้านหนูเขาไม่ได้หุงกันแบบนี้แล้วค่ะ

มีอะไรหรือเปล่า

ฉันพูดอะไรผิดไป

หรือสิ่งที่ฉันพูด

ทำให้แม่บัวคิดถึงพ่อคิดถึงแม่

[เสียงพ่นลมหายใจเบาๆ ]

หนูไม่มีใครให้คิดถึงหรอกค่ะ

แปลกแท้ ทำไมไม่คิดถึง

[เสียงบัวถอนหายใจ] หนูกำพร้าตั้งแต่เกิดค่ะ

จริงรึ

แล้วโตมาได้เยี่ยงไร ใครดูแลมา

คือในยุคหนู

เขามีสถานที่หนึ่งที่เรียกว่าบ้านเด็กกำพร้า

เอาไว้เลี้ยงเด็กๆ ที่ถูกพ่อแม่ทิ้งค่ะ

[ดนตรีเศร้า]

นี่ เอ็งหมายความว่า

[จำปา] พ่อกับแม่เอ็งมาขายเอ็งขัดดอกงั้นรึ

ก็เหมือนกับข้าสิ

แต่พอไถ่ตัวไปแล้วเนี่ย

เอ็งก็จะได้เห็นหน้าพ่อกับแม่เอ็ง

ขายเป็นทาส ก็ยังรู้จักหน้าพ่อแม่

แต่เป็นเด็กกำพร้า หน้าพ่อแม่ก็ไม่เคยเห็น

เขาอยากให้เราเกิดหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ

อือ มิน่า

ข้าไม่เคยเห็นแม่บัวบ่นคิดถึงพ่อถึงแม่

หรือบ่นอยากกลับบ้านบ้างเลย

ทีแรกหนูก็อยากกลับค่ะ

แต่ว่ายังไม่รู้ว่าจะกลับยังไง

ก็เลยไม่อยากคิดให้เครียดเปล่าๆ ค่ะ

[บัว] หาอะไรทำที่มีประโยชน์ดีกว่า

เมื่อถึงเวลาก็คงได้กลับเองแหละ

ความจริง ตอนนี้หนูก็กำลังอาจจะฝันอยู่ก็ได้

ก็ดีเหมือนกัน

[เสียงดัง] ฝันให้สุดๆ ไปเลย

[เสียงถอนใจ]

[เอฟเฟกต์งุนงง]

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

หนูยังดูประหลาดอยู่ใช่ไหมคะ

จ้ะ

[เสียงพิกุลขำเบาๆ ]

[ดนตรีเบาสมอง]

พ่อ

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

ทองอ้น

เอ็งเป็นอะไร

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

นี่เอ็งโดนพิษมารึ

ใช่จ้ะ

ครูเขาให้พวกเรากินลูกกระเบาลูกกระเบียน

- [ทองอ้น] แล้วก็ให้ยาแก้พิษมาด้วยจ้ะ - อ๋อ

พ่อต้มให้ฉันกินทีนะจ๊ะ

ครูเขาให้ลองพิษรึ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ทองแท้ ต้มยาให้น้องมันที

[ทองแท้] จ้ะ

สมัยที่พ่อเพิ่งฝากตัวเรียน พ่อก็โดนมาเหมือนกัน

แต่ตอนนั้นเนี่ย ครูเขาให้พ่อปรุงยาแก้พิษกินเองด้วยซ้ำ

ถือว่าเขาใจดีกับเอ็งมากแล้วนะ

หือ นี่รึใจดี

ใจร้ายฉันไม่ตายไปแล้วรึ

อยากจะสอนก็พูดกันดีๆ ก็ได้

ไม่เห็นต้องโหดร้ายถึงเพียงนี้

ครูยื่นพิษให้ ดีกว่าศัตรูยื่นให้

[ทองคำ] ครูเขาต้องการให้เอ็งเรียนรู้ รสชาติของพิษ

หากเมื่อใดที่เอ็งโดนพิษเข้า เอ็งจะได้รู้ตัว

แล้วก็หาวิธีแก้ไขได้ทันแต่เนิ่น

ถ้าฉันลองพิษจนตายแล้วจะทำเยี่ยงไรเล่าพ่อ

ครูเขาไม่โง่ดอก

เขารู้ขนาดว่าให้กินแต่น้อย

แต่อารามตกใจก็รากแตกรากแตนกัน

[ทองคำ] แล้วครูเขาก็เตรียม ยาแก้มาแล้วไม่ใช่เหรอ

ไม่มีครูที่ไหนปล่อยให้ลูกศิษย์ตายดอก

[ทองคำ] นี่

เอ็งรู้ไหม

ตั้งแต่โบราณมาเนี่ย

หมอที่ตั้งยา

ต้องทดลองยาด้วยตัวเอง ก่อนที่จะเอาไปรักษาผู้ไข้

[ทองคำ] เสี่ยงชีวิตจริงๆ เลยทีเดียวล่ะ

แล้วลูกกระเบาลูกกระเบียน ที่เอ็งกินเข้าไปมันก็เป็นยา

เป็นยาเมาเบื่อ

แก้คุดทะราดและโรคผิวหนัง

[เสียงแผ่วเบา] จ้ะพ่อ

ทองอ้น

เอ็งมาดูข้าต้มยานี่

วันหน้าเอ็งจะได้ทำเป็น

จ้ะพี่

[เสียงทองอ้นหนาวสั่น]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

พี่

พ่อเคยให้พี่ทดลองพิษบ้างหรือไม่

[เสียงทองแท้หัวเราะเบาๆ ] ไม่เคย

อ้าว ทำไมล่ะ

มันไปหยิบยาไปกินเองน่ะสิ

ใจเด็ดว่ะพี่

ใจเด็ดที่ไหนล่ะ

มันทะเล่อทะล่าหยิบยาผิดไปกิน

อ้าว

[เสียงทองอ้นถอนใจ]

ยาทุกชนิด

ถ้ากินในปริมาณที่พอเหมาะมันก็เป็นยา

[ทองคำ] แต่ถ้ากินเกินขนาด มันก็เป็นโทษเป็นพิษได้เหมือนกัน

หรือแม้แต่วัตถุพิษ

ทั้งพืช สัตว์ และธาตุต่างๆ

ถ้านำมาใช้ให้ถูกต้อง มันก็ออกฤทธิ์เป็นยาได้เช่นกัน

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

เรื่องเอาตัวยา และการตั้งยา จึงเป็นเรื่องที่สำคัญนัก

เพราะหากผิดพลาดแม้แต่น้อยนิด

มันอาจจะทำให้ผู้ไข้ถึงแก่ความตายได้

วิชาตั้งยาจึงเป็นเรื่องที่ยากที่สุด ทางการแพทย์เลยทีเดียว

ครูน้อยคนนักที่จะทำสำเร็จ

จนบันทึกยาตำรับใหม่ เข้าไปอยู่ในตำรายาหลวงได้

[ดนตรีหยุด]

โอย ภาษาโบราณนี่ยากจริงๆ เลย

[เสียงทองอ้นร้องโอดโอย]

[ดนตรีเบาสมอง]

บัว

อ้าว ทองอ้น

นี่ การรักษาเมื่อวานน่ะ โอเคมากเลยนะ

เป็นอะไรอะ ทำไมหน้าซีดๆ

ข้ากินยาพิษเข้าไปน่ะสิ

ทำให้ข้ารากแตกท้องเดิน

เวียนหัว หนาวสั่น ใจไม่ค่อยดี

เห็นทีครานี้ข้าจะต้องตายเป็นแน่

เฮ้ย แล้วถึงกับ เป็นโรคหลอดเลือดสมองเลยหรือเปล่า

[เอฟเฟกต์งงงวย] เอ็งว่ากระไรนะ

โรคหลอดเลือดสมอง คือการหมดสติแล้วก็ชักอะ

ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก

[บัว] งั้น มานี่เร็ว

เอ็งจะไปไหน

เธอต้องล้างท้อง อาเจียนออกมา ไปเร็ว

ไม่ต้องดอก

ข้ากินยาแก้พิษเรียบร้อยแล้ว

[เอฟเฟต์เสียงแป่ว] อ้าว

[เสียงบัวจิ๊ปากและถอนใจ] แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก

ตกใจหมดเลย

ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

แล้ว…

ไปเรียนอะไรมาอะ ทำไมต้องกินพิษด้วย

ก็ครูที่สอนเภสัชน่ะสิ

อยากให้เราเรียนรู้จักยาพิษ

ก็เลยให้กินพิษเข้าไปเสียเลย

โห

ทำไมโหดจังอะ

เรียนท็อกซิโคโลจีด้วยการให้กินพิษ

เอ็งว่าอะไรจี้ๆ

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

"ท็อกซิก" แปลว่าพิษ

แต่ว่า "ท็อกซิโคโลจี" คือวิชา

ที่เรียนที่เกี่ยวกับอะไรที่เป็นพิษน่ะ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

ส่วนคนที่นิสัยไม่ดี น่ารังเกียจ

เราก็เรียกพวกนั้นว่า พวกท็อกซิก

หลอกด่าข้ารึ

เปล่า ฉันแค่สอนภาษาอังกฤษเฉยๆ

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว] งั้นก็แล้วไป

แล้ว วันนี้เรียนอะไรมาบ้างอะ

วันนี้ ข้าเรียนเรื่องรสของยา ตามตำราฉันทศาสตร์

ตัวยาแบ่งออกเป็นเก้ารส

แต่ละรสก็มีสรรพคุณของมัน

[ดนตรีตื่นเต้นสร้างแรงบันดาลใจ]

ฝาด สมาน

[ทองอ้น] หวาน ซาบเนื้อ

เมาเบื่อ แก้พิษ

โลหิตดี ขม

[ทองอ้น] ลม เผ็ดร้อน

มัน เส้นเอ็น

หอมเย็น บำรุงหัวใจ

เค็ม ซาบหนัง

เปรี้ยว กัดเสมหะ

มิน่าล่ะ

พ่อถึงไม่ให้ฉันตั้งยาเสียที

[ดนตรีระทึก]

หมอหลายคนในอดีต ต้องสิ้นไปเพราะว่าการตั้งยา

และทดลองยาด้วยตัวเอง

[ทองคำ] เรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องเล่น

แม้แต่ตัวพ่อเอง

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาก็ตั้งยาตามตำราทั้งสิ้น

แล้วมีหมอเก่งๆ ท่านใด ที่ตั้งยาตำรับใหม่เองไหมจ๊ะพ่อ

พระยาบำเรอราชท่านก็เก่ง

[ทองคำ] และก็มีอีกผู้หนึ่ง

เป็นผู้ที่ตั้งยาเก่งมาก

เพียงแค่สัมผัสใบยา

ท่านก็สามารถถอดออกมาเป็นเลขได้

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

นี่รสอะไร

ต้นสารพัดพิษ

มีรสฝาด

รสฝาด

ฝาดคือเลขแปด

แต่ว่าใบยามีอยู่สามรส

แล้วรสตามกับรสท้ายล่ะ

รสตามกับรสท้ายฉันจำไม่ได้จ้ะพ่อ

หากไม่ได้ลองชิมดู

รสตามคือรสเมา

เมาคือเลขเก้า

รสท้ายคือรสขม

[ทองคำ] ขมคือเลขเจ็ด

ต้นสารพัดพิษจึงมีเลขแปด เก้า เจ็ด

จำเป็นรสก็ง่ายดีอยู่แล้วนี่พ่อ

ทำไมต้องจำเป็นตัวเลขให้ยุ่งยากด้วย

เพราะการจำเป็นเลข มันเป็นวิชาตั้งยา

ที่ละเอียดลึกแล้วก็แม่นยำที่สุด

[ดนตรีตื่นเต้นอลังการ]

สามารถถอดตัวเลขและคำนวณปริมาณยา ได้อย่างพอเหมาะพอดี

บรรดาหมอที่ศึกษาตำรานี้มาก็หลายปี

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้

[ทองคำ] น่าเสียดายที่หมอเก่งท่านนั้น

สมัครใจที่จะเป็นหมอบ้านธรรมดา

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้เจอท่านอีกเลย

กินยาทีไรก็ขมๆ ทุกที

ไม่รู้ว่ามีรสด้วย

ฝาด หวาน มัน เค็ม เปรี้ยว ขม

เมา เผ็ด ร้อน หอม เย็น

[ดนตรีผ่อนคลาย]

รสเมา

รสเมาเป็นยังไงอะ

รสเมาเบื่อ ก็เหมือนที่ข้ากินพิษเข้าไปนั่นแหละ

กินเข้าไปแล้วจะมีอาการวิงเวียน

อ๋อ

เมาเบื่อเป็นพิษ

แต่เมาเบื่อก็แก้พิษ

ใช่ พิษแก้พิษ

เข้าใจแล้ว

รสยาบ่งบอกการรักษา

[บัว] หือ

[เสียงร้องครางขม]

อื้อหือ ขมอะ

ข้าให้ดม

[เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง] อ้าว ก็พูดถึงรสยาอยู่ ก็นึกว่าให้ชิม

เอ็งดมดู

[เสียงแปลกใจ]

หอม เย็น สดชื่น

ตำรับยาหอมรักษาใจ ของบ้านข้าดังไม่แพ้ที่ใด

ใช้ดอกไม้นานาพันธุ์ ใช้เครื่องหอมที่ลงเรือสำเภามา

[ทำเสียงเข้าใจ] แล้วใช้อะไรบ้างอะ

ก็ใช้ชะมดเชียง

ใช้ พิมเสนที่มาจากจีน

แล้วก็หญ้าฝรั่นจากเปอร์เชีย

ฟังดูทำไม่ง่ายเลย

ทำยากเลยล่ะ ต้องใช้เวลาอบยากันหลายเดือน

ยาหอมรักษาใจได้ด้วยเหรอ

นึกว่าแค่แก้วิงเวียนศีรษะ

เป็นลม

เห็นว่าคนแก่ชอบ

สรรพคุณยาหอม ทำให้ชุ่มชื่นหัวใจ

เอากองลมที่อยู่บนหัวลงมา

ทำให้สมองโล่ง ปลอดโปร่ง หัวแล่น

อ๋อ กลิ่นความหอมรักษาอารมณ์

เหมือนการบำบัดด้วยกลิ่นหอม

ทำให้ใจเย็นแล้วก็ผ่อนคลาย

เอ็งดูสนใจ

เอาอย่างนี้ไหม

ถ้าข้าไปเรียนอะไรมา

ข้าจะมาสอนให้เอ็งดีไหม

เอาอยู่แล้วล่ะ

แล้วทำไมถึงใจดี

ก็…

ก็แลกเปลี่ยนกับที่เอ็งสอนภาษาอิงสะริดข้าไง

[ดนตรีอ่อนหวาน]

ดีล

[ทองอ้น] ฮึ

เวลาเขาตกลงธุรกิจกันได้

เขาก็จะพูดคำว่าดีล เป็นอันตกลง

จับมือ

[ทองอ้น] อ้อ

ดิว

ซียู

[ทองอิน] อาทองอ้น

ไปจับมือพี่บัวได้เยี่ยงไร

อาไม่ได้เป็นคนจับ

อาทองอ้นเป็นชิ้นกับพี่บัว

หาใช่ไม่

ฮึ ชิ้นคืออะไร

[ดนตรีเบาสมอง]

อาไม่ได้เป็นชิ้นกับพี่บัว

ถ้ามิใช่แล้วจับมือกันได้อย่างไร

เดี๋ยวๆ อะไรคือชิ้น

ชิ้น [เอฟเฟกต์เสียงขยับตามนิ้ว]

นี่ไงชิ้น

เป็นชิ้นกัน

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

ทองอ้น อะไรคือชิ้น

ไม่มีอะไรดอก เอ็งอย่าใส่ใจไป

[เอฟเฟกต์งุนงง]

ตกล่องปล่องชิ้นกันหรือยัง

อ๋อ

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

ทองอิน อย่าพูดอะไรมั่วๆ แบบนี้อีกนะ พี่เสียหาย

นั่นไง อาบอกแล้ว โดนดุเข้าให้

ก็เห็นชอบอยู่ด้วยกัน แล้วก็ชอบจับมือกันด้วย

จับมือในฐานะเพื่อน ไม่ใช่แฟน

- แฟน - [ทองอิน] แฟน

[ดนตรีเบาสมอง]

ภาษาบ้านเอ็งรึบัว

ใช่ แต่ว่าเราไม่ได้เป็นแฟนกันนะ

ภาษาอิงสะริดรึ

ใช่ มาจากคำว่า "แฟนาติก"

แปลว่าชอบ คลั่งไคล้

[บัว] โอ๊ย ช่างมันเหอะ

เอาเป็นว่า…

พี่บัว กับอาทองอ้น ไม่ได้เป็นแฟนกัน

[บัว] เข้าใจนะ

ทองอิ อิน

[บัว] โอ๊ย

จะทองอะไรนักหนาเนี่ยฮะ

ทองอ้น ทองแท้ ทองอิน

[บัว] พ่อหมอทองคำอีก โอ๊ย

[ดนตรีขบขันเบาสมอง]

อาทองอ้น

พี่บัวเขาท่องชื่อเราทำไมอะ

อาก็ไม่รู้เหมือนกัน [เอฟเฟกต์งุนงง]

[หมอนพ] เอาล่ะ

เราเรียนกันมาทั้งวันแล้วเนี่ย

เราลองมาทบทวนเรื่องเก่าๆ ดูบ้างซิ

ไอ้ยอด

ธาตุสมุฏฐาน มีกี่ประการ

สี่สิบสองประการขอรับ

[ยอด] อันมีปถวี 20 อาโป 12

วาโยหก เตโชสี่ขอรับ

ไอ้พุ่ม

ว่าเตโช

สันตัปปัคคี ปริณามัคคี

ชิรณัคคี ปริทัยหัคคี

[พุ่ม] ความหมายคือ…

ไฟอุ่นกาย ไฟย่อยอาหาร

ไฟแก่ชรา ไฟระส่ำระสายขอรับ

[หมอนพ] อือ

และต่อไป

พวกเอ็งจะต้องรู้จักที่ตั้งแรกเกิด

ของโรคให้เป็นอย่างดี

[หมอนพ] มิฉะนั้น จะแก้ไขความพิการ ที่เกิดแต่ธาตุนั้นๆ ไม่ได้

พวกเอ็งจะต้องเห็นของจริงกันเสียก่อน

[ยอด] เฮ้ย ของจริง

แปลว่าพวกเราจะได้รักษาผู้ไข้แล้วใช่หรือไม่ครู

แต่น่าเสียดาย

- [นักเรียน] อ้าว - [หมอนพ] ที่หาเท่าไร

ก็หาผู้ไข้มาให้พวกเอ็งรักษาไม่ได้

- อ้าว - ไม่ได้เรียนแล้วเหรอวะ

- เออ อ้าว - เอาไงดีวะ

- [อ่ำ] อยากเรียน - [เจิด] จะทำเยี่ยงไร

[เสียงนักเรียนจิ๊ปากและถอนใจ] เอ้า ไม่ต้องบ่น ไม่ต้องบ่น ไม่ต้องบ่น

แต่สุดท้าย โชคก็เข้าข้าง

[หมอนพ] ข้ายังพอหาที่มาทดแทนได้

ญาติโยมเขาก็อนุญาตกันแล้ว

[เสียงนักเรียนตื่นเต้นดีใจ]

- [นักเรียน] จะได้รักษาแล้วเว้ย - ไปไหม ไป พวกเราไปหลังวัดกัน

[อ่ำ] ข้าอยากเจอผู้ไข้ผู้หญิง

[เสียงหัวเราะคิกคัก] [เจิด] เจ้าชู้จริงๆ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงนักเรียนหยอกล้อกัน]

[ทองอ้น] นี่น่ะรึ

ที่ครูบอกว่าโชคดีที่ยังพอหามาได้

เออสิวะ

มา ช่วยกันแกะผ้าออก

[เสียงนักเรียนครางหวาดกลัว]

พวกเอ็งกลัวอะไรกันวะ

อยากจะเป็นหมอ

แต่เสือกกลัวผี

[ดนตรีเบาสมอง]

ไอ้เจิด

[น้ำเสียงตื่นตระหนก] จ๋า เจิดอยู่นี่จ้ะ ว่าไงจ๊ะ

[เสียงเจิดร้องคราง]

ไอ้ หยุด

ไอ้พุ่มมาช่วยไอ้เจิด

[พูดปนร้องไห้] โอ้ แม่จ๋า อยากกลับบ้าน

[เสียงพุ่มร้องไห้] [ทองอ้น] พุ่ม ไอ้พุ่มไม่ต้องร้อง

[เสียงร้องไห้] ฮึบ ฮึบไว้

[เสียงร้องไห้ต่อเนื่อง] ฮึบ ฮึบไว้สิวะ ฮึบอีก

ฮึบไว้ เออ

[เจิด] ไอ้พุ่ม

เร็วๆ เหอะ

- [เจิด] จะได้รีบกลับบ้าน - ไปๆ

[เสียงพุ่มร้องกลัว] [เจิด] ไอ้นี่ก็ดันกันจัง

[เสียงพุ่มร้องไห้]

[ดนตรีระทึก]

[เสียงสั่นเครือ] แกะไม่ออกขอรับอาจารย์

พยายามสิ แกะ

[เสียงพุ่มร้องไห้ครวญคราง และเสียงนักเรียนหวาดกลัว]

ใช้คนตาย แล้วเราจะซักถามอาการได้เยี่ยงไรล่ะครู

คนตายนี่สิวะดี

เนื้อหนังมังสา

ก็ใกล้เคียงกับผู้ไข้ที่มีอาการหนัก

[หมอนพ] หาเส้นหาโรคมิง่าย

พวกเอ็งจะได้ศึกษาได้อย่างลึกซึ้ง

[หมอนพ] และอีกอย่าง

ชายคนนี้ก่อนที่จะตาย

มีโรคมาก

ทั้งผิวกายและภายใน

พวกเอ็ง จะได้เรียนรู้โรค อย่างมากมายเชียวแหละ

เข้ามา

[เอฟเฟกต์เสียงวิ้ว]

ข้าจะสอนวินิจฉัยทีละขั้น

เริ่มต้นจากการ ผ่าศพ

[เสียงนักเรียนร้องครางกลัว]

[เจิด] ไกลไป

[ขึ้นเสียง] ไอ้พวกนี้

[หมอนพ] อยากจะสอบตกกันนักรึไงวะ

[ดนตรีตึงเครียด]

- เฮ้ย ตกอกตกใจหมดเลย - เอ็งก็ไปสิ เอ็งอยู่หลังสุดเลย

[เสียงบัวถอนหายใจโล่ง]

พี่บัวน่าจะทำอาหารคล่องนะจ๊ะ

ดูไม่กลัวเลย

แรกๆ ก็กลัวแหละ

แต่ผ่าไปบ่อยๆ ก็ชินเอง

[บัว] นี่

"ลิเวอร์"

ตับ

ส่วนนี่…

"คิดนีย์"

ไต

[บัว] นี่

"ลังส์"

ปอด

ส่วนนี่

ฮาร์ท

ฮาด

นี่มันหัวใจไก่

เก่งมาก

แต่ถ้าทำอย่างนี้

คือมินิฮาร์ท หรือให้ใจ

[เสียงบัวจุ๊บปาก] เอาไว้ให้ใครล่ะ

อ้าว ก็เอาไว้โตขึ้นก็ให้แฟนไง [เสียงทองอินหัวเราะ]

อ๋อ แฟนที่แปลว่าชิ้น

แฟนที่แปลว่าคนรัก

เรารักเขา เขารักเรา แล้วก็เป็นแฟนกันไง

อะ ไหนลองพูดซิ อันนี้อะไรนะ

ฮึ

"ลิเวอร์"

ตับ

[บัว] ถูกต้อง อันนี้

"คิดนีย์"

ไต

[เสียงบัว ทองอินและทองแท้หัวเราะ] [บัว] โห

แม่บัว

[บัว] อ้าว

พ่อกลับมาแล้ว

[ดนตรีอ่อนหวาน]

ทำไมวันนี้พี่ทองแท้กลับมาเร็วจังคะ

เดี๋ยวข้าจะออกไปตรวจดูผู้ไข้ที่บาดเจ็บ

เอ็งอยากไปด้วยหรือไม่

ไปค่ะ

บัวหั่นไก่เสร็จพอดีเลยค่ะ

[บัว] ไปค่ะ

[เสียงบัวตื่นเต้น] [ทองอิน] ฉันไปส่งจ้ะ

เอาล่ะ ใครจะเป็นคนผ่า

พวกเราต้องผ่าด้วยรึ

ถ้าเอ็งไม่ผ่า

แล้วเอ็งจะเห็นธาตุที่อยู่ภายในได้เยี่ยงไร

[ดนตรีตื่นเต้น]

[กระซิบ] ไอ้ศร เอ็งไปสิวะ

- [กระซิบ] ไม่กล้า - [กระซิบ] เอ็งน่ะไปสิ

[กระซิบ] เอ็งก็ไปสิวะ

[เสียงกระซิบกัน]

- [กระซิบ] ไม่รังเกียจไม่ใช่รึ - [กระซิบ] มึงไม่ทำ…

เฮ้ย แต่ถ้าพวกเอ็งไม่เริ่มทำเสียตอนนี้

ยิ่งมืดไปจะยิ่งน่ากลัวนะเว้ย

งั้นเอ็งก็ผ่าสิ ไอ้ทองอ้น

พวกข้าจะคอยดู

ข้า ข้าเห็นหน้าพี่เขาแล้ว ข้าเกรงใจว่ะ

ครู

กระผมขอมีด

- [นักเรียน] ไอ้สุข - ดีมาก

[หมอนพ] เอ้า

เอ็งมันใจกล้าเว้ย

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

ตรงไหนหรือขอรับ

จรดมีดลงตรงนี้

กะน้ำหนักให้ดี

[เสียงทรุดตัวและเสียงร้องตกใจ]

[เอฟเฟกต์ขำขัน] โอ้โห

[เสียงครางกลัว]

ครู กระผมไม่กล้าขอรับ

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

[เสียงสุขครวญคราง] เหม็นเสียด้วย

- [สุข] ไอ้เจิด ช่วยด้วย - อะไรเล่า ก็เปิด…

ข้าเอง

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงสุขครวญคราง] [สุข] ศร เอาเลย ทำเลย

- เอ็งนี่ - อุ้ย

ทำเก่ง

นึกว่าจะแน่

เริ่มจากจุดไหนหรือขอรับ

เริ่มจากจุดนี้

[หมอนพ] ดีมาก

[เสียงนักเรียนพะอืดพะอม]

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

มา

นี่

นี่

[หมอนพ] คือธาตุปถวีทั้ง 20

ที่พวกเอ็งท่องกันมา

วักกัง

หทยัง

[หมอนพ] ยกนัง

กิโลมกัง

ปิหกัง

ปัปผาสัง

อันตัง

อันตคุนัง

จำให้ได้

หมอ

[ดนตรีซาบซึ้ง]

หมอ

แม่หมอ

[เสียงครางเจ็บปวด]

จับไว้นะ กดแผลไว้ก่อน

จับไว้ [เสียงร้องครางดังต่อเนื่อง]

อ๋อ

คุณนี่เอง เป็นไงบ้างคะ

[บัว] เอ่อ ทำอะไรคะ

ถ้าไม่ได้แม่หมอช่วยไว้

ข้าคงไม่ได้เห็นหน้าลูกเมียแล้ว

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ

แค่ห้ามเลือดเฉยๆ อะ

คนรักษาอยู่นี่ต่างหากค่ะ

เอ็งนั่นแหละที่เป็นคนช่วยเขาไว้

ถ้าไม่ได้เอ็งช่วยห้ามเลือด

ข้าก็อาจรักษาชีวิตเขาไว้ไม่ได้

[เพลงอ่อนหวาน]

ข้าไม่มีสิ่งใดจะให้แม่หมอ

นอกจากของพวกนี้

แม่หมอรับไว้เถิดนะจ๊ะ

เอายานี่ไปกินและทาเหมือนเดิมนะ

ขอบน้ำใจเจ้าค่ะ

ขอบใจจ้ะ

[เสียงบัวซดน้ำมะพร้าว] อื้อหือ

อร่อยหรือไม่

อือ อร่อยมาก [เสียงทองแท้ขำเบาๆ ]

ค่าจ้างหมอครั้งแรก ทั้งหวาน ทั้งหอม

[เสียงบัวครางพึงพอใจ]

[จำปา] มาเจ้าค่ะ

- ไหว้จ้ะ - [ทองคำ] ไอ้ทองอ้น

ทำไมถึงกลับดึกเยี่ยงนี้

นี่เอ็งไปเรียนหรือไปทำอะไรกันแน่

[พิกุล] อย่าเพิ่งถามลูกเลยเจ้าค่ะคุณพี่

ลูกกลับมาเหนื่อยๆ

ทองอ้น มากินข้าวกินปลามาลูกมา

แม่เก็บไว้ให้

ฉันยังไม่หิวน่ะจ้ะ

ขอตัวไปเข้าห้องก่อนนะจ๊ะ

จะไม่หิวได้เยี่ยงไร

มากินคำสองคำก็ยังดี มานั่ง

จ้ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงพิกุลถอนหายใจ]

ที่ไม่หิว เพราะไปเที่ยวจนอิ่มมาแล้วล่ะสิ

[เสียงพะอืดพะอม]

[เสียงอาเจียน] [ทองคำ] อ้าว

[เสียงอาเจียน] ทองอ้น

อ้าว [เสียงทองอ้นอาเจียน]

[ดนตรีตึงเครียดวังเวง]

[เสียงตุ๊กแกร้อง]

[เสียงร้องตกใจ]

[เสียงหอบหายใจแรง]

[เสียงตุ๊กแกร้อง]

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

[เสียงวักน้ำล้างหน้า]

[เสียงถอนหายใจ] ใช้อะไรล้างให้มันหายเนี่ย

[เสียงบัวและทองอ้นร้องตกใจ]

[เสียงบัวและทองอ้นถอนใจ]

[เสียงดัง] ตกใจหมด นึกว่าผี

[เสียงถอนหายใจ] ฉันก็ตกใจเหมือนกันเนี่ย ตะโกนซะดังเลย

[เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง]

[บัว] ฉันนอนไม่หลับอะ

ก็เลยลงมาเดินเล่น

เห็นเธอล้างหน้าอยู่

เธอก็นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอ

ใช่

ทำไมอะ เรียนมันเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ

ไม่ได้เครียดดอก แต่ภาพมันติดตา

วันนี้ครูเขาให้ผ่าศพดูปถวีธาตุที่อยู่ในร่างกาย

ว้าว

เธอได้ผ่าอาจารย์ใหญ่แล้วเหรอ

[บัว] สุดยอดเลยอะ

แล้วเป็นยังไงอะ ไหนเล่าให้ฟังหน่อย

เอ็งไม่กลัวเลยรึ

จะกลัวทำไมอะ

เรื่องผ่าศพอะ ฉันเคยผ่านมาหมดแล้ว

ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเรียนหมอ

ถ้าอย่างนั้นเอ็งลองบอกข้าซิ

ว่าในร่างกายเรามีอะไรบ้าง

เริ่มจากตรงกลางอก

เธอหมายถึงกระดูกสันอกเหรอ

อะไรนะ

นี่

กระดูกตรงกลางตรงนี้เขาเรียกว่ากระดูกสันอก

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

แล้วก็ค่อนไปทางซ้าย

[บัว] ก็คือ "ฮาร์ท"

หัวใจ

ตรงนี้

[บัว] ก็คือ "ลังส์"

ปอด

[บัว] และก็ตรงนี้คือ "ลิเวอร์"

ตับ

[บัว] ตรงนี้ คือ "สโตมัค"

กระเพาะ

และข้างๆ ตรงนี้ ก็คือ "สปลีน"

ม้าม

[บัว] และก็สองข้างตรงนี้

ก็คือ "คิดนีย์"

ไต

นี่ เอ็งเคยเห็นในร่างกายคนจริงๆ รึ

อื้อ พูดขนาดนี้ จะหลอกทำไมเล่า

ในนี้ ยังมีลำไส้ขดตัวอยู่อีกเก้าเมตรเลยนะ

มีทั้งลำไส้ใหญ่แล้วก็ลำไส้เล็ก

อันตะคุนัง อันตัง

ว่าไงนะ

ก็ ลำไส้ใหญ่กับลำไส้เล็กยังไงล่ะ

ว้าว มีศัพท์เฉพาะด้วยเหรอ

ลำไส้ มีหน้าที่ย่อยอาหาร

เรียกว่า กระบวนการย่อย

ข้าเรียกปริณามัคคี หรือว่าไฟย่อยอาหาร

มันเขยื้อนได้ด้วยลม เรียกว่าลมในไส้

อุ๊ย

"ลังส์" ปอด

ปัปผาสัง

"ลิเวอร์" ตับ

ยกนัง

"สปลีน" ม้าม

วักกัง

"คิดนีย์" ไต

ปิหกัง

[บัว] กล้ามเนื้อบนใบหน้าเรา แยกอีกหลายส่วนเลยนะ

ตรงนี้ เรียกว่ากล้ามเนื้อหน้าผาก

[บัว] คือกล้ามเนื้อตรงหน้าผาก

ทำให้เธอยักคิ้วแซวสาวได้

[เอฟเฟกต์เสียงยึกยักและเสียงบัวขำ]

และก็กล้ามเนื้อจมูก

คือตรงจมูก ทำให้กระพือปีกจมูกได้

[เอฟเฟกต์เสียงบีบแตร]

แล้วก็กล้ามเนื้อคิ้ว

อยู่ตรงคิ้ว กับเหนือคิ้ว

มีหน้าที่ทำให้ขมวดคิ้ว เวลาคิดอะไรเครียดๆ

[เอฟเฟกต์เสียงวิ้ว]

และก็มีกล้ามเนื้อรอบดวงตา

คือกล้ามเนื้อรอบดวงตา

ทำให้หลับตา และก็ปิดตาได้

[เอฟเฟกต์เสียงวืดและวิ้ว]

แต่ว่าในยุคสมัยของฉันนะ

ตอนนี้เขาก็จะมีคลินิกเสริมความงาม

[บัว] เยอะแยะไปหมดเลย

และผู้หญิง

ก็จะชอบไปฉีดโบทอกซ์

ตรงนี้

เพื่อล็อกกล้ามเนื้อไว้ ไม่ให้ขมวดคิ้วได้

[บัว] เพราะเขากลัวแก่

และก็รอบดวงตา ก็ฉีดโบทอกซ์ได้ด้วยนะ

ล็อกกล้ามเนื้อไว้

ไม่ให้เห็นตีนกา

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

นานแล้วนะคะคุณพี่ ที่เราเนี่ยไม่ได้ใส่บาตรด้วยกัน

วันนี้ถือเป็นวันดี

เมื่อก่อนเนี่ย เราใส่บาตรด้วยกันบ๊อยบ่อย

แต่พักหลังมาเนี่ย

คุณพี่น่ะ ธุระยุ่ง

[เสียงเทียบขำ]

ว้าย

ว้าย นี่

[ดนตรีตึงเครียด]

- [ขึ้นเสียง] ไอ้ทองอ้น - แม่บัว

[เสียงบัวตกใจ]

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ทองอ้น แม่หญิงคนงามคนนี้คือใครกันเล่า

[เสียงศรีร้องไห้] ไอ้เจิด ไอ้เจิดเพื่อนข้า

- [ทองอ้น] เอ็งมีวิธีอะไรอีกไหม - [บัว] ต้องใช้เครื่องเออีดี

มีแต่ในโลกของฉันน่ะ ที่นี่ไม่มี

โธ่เว้ย

[บัว] ในยุคสมัยของฉัน

เวลาใครไม่สบายหรือประสบอุบัติเหตุ

เขาจะไปโรงพยาบาล

ที่นั่นจะมีหมอคอยรักษาคนไข้

[เสียงไฟลุก]

โอ๊ย

[เสียงร้องตกใจ] [อ่ำ] ไอ้ทองอ้น

[ทองอ้น] ทำไม [เสียงเพื่อนร้องห้าม]

[เสียงอุทานตกใจ]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เจ้าคุณทหาร] นี่ท่านมีใจฝักใฝ่พวกกบฏรึ

ความผิดมหันต์เยี่ยงนี้

มีโทษตายสถานเดียว

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.