All language subtitles for Royal Doctor_S01E04_Episode 4.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

[พิกุล] ทองอ้นตื่นได้แล้ว

วันนี้มีสอบไม่ใช่รึ

[น้ำเสียงตกใจ] สอบ

มาแล้วจ้ะ ฉันมาทันเวลาใช่หรือไม่

[เสียงแข็ง] ไม่ทัน

[อ่ำ] น่าจะมีคนชวด

ไม่ได้เป็นหมอแล้วว่ะ

ประกาศผลได้

การสอบอาจจะดูง่ายเพื่อให้ทุกคนมีโอกาส

แต่ใช่ว่าได้เรียนแล้วทุกคนจะเรียนจบ

หมอฝาหรั่งท่านนี้ขึ้นชื่อว่าเก่ง

[ทองอ้น] ท่านเป็นที่โจษจันไปทั่ว ใครๆ ก็รู้จักท่าน

- บัว - ดอกเตอร์แบรดลีย์

[ภาษาอังกฤษ] ครับ

หรือว่าพี่ทองแท้จะชอบเอ็ง

ไม่ใช่หรอกมั้ง

[ทองอ้น] หรือว่าเอ็งชอบพี่ทองแท้

ช่างเหมือนปลากระดี่ได้น้ำ

อะไรๆ มายืนเก๊กอะไรแถวนี้เนี่ย

[บัว] เพิ่งจะเห็นหล่อก็วันนี้แหละ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงบ่าวหัวเราะ] จำปา

- เจ้าคะ - มัวทำอะไรอยู่

- เอ่อ เอ่อ… - กลับหมูด้วย

คุมไฟอย่าให้แรงนัก ประเดี๋ยวจะไหม้หมดเสียก่อน

- นั่น ไหม้แล้ว - อู๊ย เจ้าค่ะ

[เสียงพิกุลถอนใจ]

อ้าว แม่บัว มีอะไรรึ

เผอิญว่า บัวเดินผ่านมาพอดีค่ะ

ได้กลิ่นห้อมหอม

ก็เลยแวะเข้ามาดูค่ะ

[เสียงจิ๊ปาก] หิวล่ะสิท่า

หือ เอ่อ เปล่าค่ะ ไม่ได้หิว

แค่เข้ามาดูเฉยๆ

[เสียงหัวเราะเล็กน้อย]

แต่ถ้าเกิดว่าได้ชิมสักนิดหนึ่งก็คงจะดีค่ะ [เอฟเฟกต์เสียงเด้ง]

เอาสิ

ช่วยชิมน้ำพริกให้ข้าที

ว่าข้าปรุงได้ออกรสแล้วหรือยัง

ได้ค่ะ

โอ๊ย ขอบคุณค่ะ

[บัวทำเสียงตื่นเต้น]

แซ่บเว่อร์

[เอฟเฟกต์เสียงรับมุก]

[บัวทำเสียงพึงพอใจ] แซ่บเว่อ

คืออร่อย หรือไม่อร่อย

อร่อยค่ะ อร่อยมากค่ะ [เสียงพิกุลหัวเราะเล็กน้อย]

อู๊ย แซ่บ [เสียงจิ๊ปาก]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เอ็งว่าวันนี้ไอ้ทองอ้นมันจะมาสายไหมวะ

[พุ่ม] ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ

ข้าว่ามันต้องมาสายแน่

ฮัลโหล มายเฟรนด์ กู๊ดสม้านิ่ง

[เสียงพ่นลมเยาะ] วันนี้มาตรงเวลานะเอ็งน่ะ

เอ็งว่าใครเป็นม้า

ไม่ใช่ ภาษาฝาหรั่งยังไงเล่า

[เจิด] ภาษาอังสะริดน่ะ

อังสะริด

อังสะริดเขาต้องออกเสียงว่า กู๊ดสมอนิ่ง

มอโว้ย ไม่ใช่ม้า

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว] มอ กู๊ดสมอ

พวกขี้ข้าฝาหรั่ง

เอ็งว่าใครขี้ข้า ฮะ ไอ้ศร

- [ขึ้นเสียง] เอ็งว่าใครขี้ข้า ปล่อยข้า - เฮ้ย ไอ้เจิด

- เจิดๆ - [สุข] เฮ้ย พอเถอะ

วันนี้เป็นวันเรียนวันแรก

เรามาคุยเรื่องที่เป็นมงคลกันดีกว่า

พวกเอ็งดูไม่เดือดร้อนอะไรกันเลยเหรอ

ไม่เหมือนข้า

ทั้งกินไม่ได้นอนไม่หลับ กระส่ายกระสับตับพิการอาหารไม่ย่อย

[สุข] เป็นกรดในกระเพาะ เรอออกมาก็เหม็นเปรี้ยว

ขนาดเคี้ยวข้าวข้ายังไม่อร่อย

พวกเอ็งไม่เป็นไรกันเลยเหรอ

เป็นอะไรนักหนาวะ

นั่นสิ ไม่รู้ว่าครูบาอาจารย์ท่านจะสอนเรื่องใด

ข้าว่าวันนี้นะ พวกเรานี่อาจจะได้เรียนเรื่อง…

[เจิด] กายของพวกเราเอง

ว่าจี้ตรงไหนแล้ว

- มัน จั๊กเดียม - โอ๊ย

จั๊กเดียม จั๊กเดียม [เสียงพุ่มร้องจั๊กจี้]

อกอีแป้นแล่นลึกเข้าตึกแขก โอ๊ยๆ [เสียงเจิดแกล้งเย้า]

[เจิด] ตรงไหนอีก ตรงไหนอีก ตรงไหนอีก [เสียงพุ่มร้องจั๊กจี้]

มาๆ ข้าไม่แกล้งเอ็งแล้ว มาเร็ว

ได้เวลาเข้าพิธีมอบตัวเป็นศิษย์แล้ว

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ขอมือครู…

[พระยาบำเรอราช] จงกลับเป็นมือของเธอ

ขอปัญญาของครู

[พระยาบำเรอราช] จงกลับเป็นปัญญาของเธอ

ขอปัญญาของครู จงกลับเป็นปัญญาของเธอ

[หมอเปรื่อง] พวกเอ็งพร้อมจะเรียนกันหรือยัง

[นักเรียนทุกคน] พร้อมแล้วขอรับ

[หมอเปรื่อง] การจะเป็นหมอรักษาคนนั้น

สิ่งแรกที่ต้องจำ

คือธาตุต่างๆ ในร่างกาย

อันได้แก่

ดิน น้ำ ลม ไฟ

มีทั้งหมด 42 ประการ

[หมอเปรื่อง] ข้าจะพูดให้ฟังเพียงครั้งเดียว

ทุกคนเตรียมจดให้ดี

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

เกศา โลมา นขา ทันตา

ตะโจ มังสัง นหารู

[หมอเปรื่อง] อัฏฐิ อัฏฐิมิญชัง วักกัง

หทยัง ยกนัง ปิหกัง

กิโลมกัง ปัปผาสัง

อันตัง อันตคุนัง

[หมอเปรื่อง] สันตัปปัคคี ปริณามัคคี

ชิรณัคคี ปริทัยหัคคี

[หมอเปรื่อง] ข้าจะให้เวลาจำเพียงหนึ่งก้านธูป

ธูปมอดหมดก้านเมื่อใด

ทุกคนจะต้องจำให้ได้ ให้หมด

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[หมอเปรื่อง] ธูปมอดหมดก้านเมื่อใด

ข้าจะกลับมาสอบพวกเอ็งทีละคน

จดไม่ทันขอรับ

ขออีกเที่ยวได้ไหมขอรับ

[น้ำเสียงอ้อนวอน] ขอใหม่นะขอรับ

ถ้าเรื่องแค่นี้จำไม่ได้ จดไม่ทัน

ก็กลับบ้านไปเสีย

ข้าตายแน่ ทองอ้น

สงบใจไว้ไอ้พุ่ม

[เจิด] นี่ ไอ้สุข เอ็งจำได้บ้างไหม

ขำจำได้แค่เกสร

เกสร เอาไปให้แม่แกหรือยังไง [เอฟเฟกต์เสียงเด้ง]

มีแต่เกศา

โอ๊ย แค่นี้ยังจำไม่ได้เลย

ธาตุ 42 ประการแค่นี้

ไม่เห็นต้องโอดครวญ

พ่อข้าสอนข้าท่องเล่นตั้งแต่เจ็ดขวบแล้ว

เอ็งรู้เอ็งก็ว่ามา พวกข้าจะได้จดตาม

ทำไมข้าต้องบอกพวกเอ็งด้วย

งั้นเอ็งต้องการอัฐเท่าใด ข้าจะจ่ายให้

อัฐน่ะข้าก็มี

ข้าไม่อยากได้อัฐ

แล้วเอ็งอยากได้อะไร

ก็อยากให้พวกเอ็งท่องไม่ได้น่ะสิวะ

ไอ้แก้ว ไอ้ชม มานั่งตรงนี้

ไอ้ดำ

ข้าจะบอกให้พวกเอ็งสามคนจดตาม

ส่วนคนที่เหลือ

[อ่ำ] ปล่อยมันโง่ต่อไป

[ทองอ้น] เกศา

โลมา

[ทองอ้น] นขา

ทันตา

ตะโจ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงเจิดพ่นลมดีใจ]

[น้ำเสียงตื่นเต้น] เอ็งท่องได้

เอ็งท่องได้

จริงด้วย พ่อเอ็งเป็นถึงหมอทองคำ

พ่อต้องสอนเอ็ง เอ็งจึงท่องได้

[เสียงตบบ่า]

นับแต่นี้เป็นต้นไป

เอ็งกับข้า คือเพื่อนรักกัน

[ภาษาอังกฤษ] เพื่อนรักข้า

ถ้าเอ็งไม่อยากเสียเวลา เอ็งเตรียมตัวจดเสียเถิด

[เจิด] โอเค

พวกเอ็งเตรียมตัวจดตามข้า

ข้าจะว่าไปอย่างช้าๆ

ไอ้ยอด เอ็งเอาของข้าไปก่อน

ขอบใจจ้ะ

เกศา

โลมา

[ทองอ้น] นขา

ทันตา

ตะโจ

[ทองอ้น] มังสัง

นหารู

- จำปา - เจ้าขา

เร่งเดินเข้า นี่จะเที่ยงแล้ว

- เจ้าค่ะ - ป่านนี้ทองอ้นคงหิวไส้กิ่วแล้วกระมัง

เจ้าค่ะ

- เดี๋ยวค่ะ - [จำปา] หือ

มีอะไรรึแม่บัว

จะเอาข้าวกลางวันไปให้ทองอ้นใช่ไหมคะ

[พิกุล] ใช่จ้ะ

ทีแรกก็ว่าจะทำให้แต่เช้าและเอาติดตัวไปด้วย

แต่คิดไปคิดมา

[พิกุล] ของชืดๆ กินไม่อร่อย

ทำให้ใหม่ๆ แล้วเอาไปส่งดีกว่า

[บัว] งั้น…

บัวขอเอาไปให้ได้ไหมคะ

พอดีว่านั่งเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ

[เสียงจำปาอุทาน] ไปนะคะ

- อ้าว อ้าว แม่บัว - [จำปา] โอ๊ะ

ค่อยๆ เดินดีๆ ระวังหกคะล้ม

ชิรณัคคี

และคำสุดท้าย

ปริทัยหัคคี

[ดนตรีสดใส]

[เสียงนักเรียนถอนใจ]

โอ้โหย กว่าจะจดเสร็จ ธูปก็หมดไปครึ่งดอกแล้ว

ไหนจะต้องจำอีก

ภาษาก็พิลึกเหลือเกิน

ข้าว่าไม่ทันเวลาเป็นแน่

ถ้าเอ็งไม่เอาแต่บ่น เริ่มท่องเสียเดี๋ยวนี้ ข้าว่าเอ็งจะจำได้ทัน

[น้ำเสียงงอแง] ไม่อะ ข้าว่าข้าทำไม่ได้แน่

ข้ายอมโดนครูไล่กลับบ้านดีกว่า

เกศา

โลมา

นขา ทันตา ตะโจ

[สุข] มังสัง นหารู อัฏฐิ

อัฏฐิมิญชัง

วักกัง

หทยัง

ยกนัง

กิโลมกัง

[สุข] ปัป…

เฮ้ย ปัป ปะหะ เฮ้อ ปะ…

[สุข] ปิหกัง

ปัปผาสัง

[เอฟเฟกต์เสียงวิ้ว]

เฮ้ย

- ไอ้สุข เอ็งท่องได้แล้วรึ - [สุข] อุ๊ย อะไรเนี่ย

ข้าท่องได้หนึ่งส่วนสามแล้ว [เสียงพ่นลมดีใจ]

[ทองอ้น] เห็นไหมเล่า

ถ้าไม่มัวแต่ทดท้อใจ รีบๆ ท่องเข้า ประเดี๋ยวก็ได้เอง

[สุข] เฮ้ย ทำได้ๆ

[เอฟเฟกต์เจ้าเล่ห์]

[ดนตรีเบาสมองผ่อนคลาย]

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

เวลาหยุดแล้ว ท่องได้ตามสบาย

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ดนตรีหยุด]

[ขึ้นเสียง] ไอ้ทองอ้น

[เอฟเฟกต์งุนงง]

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงดัง] ครูหมอเปรื่อง

[เสียงดังลากยาว] ครูหมอเปรื่องมาแล้วหรือขอรับ

[เสียงนักเรียนขยับตัวเตรียมพร้อม] [สุข] ไอ้เจิดๆ

- ไอ้เจิด - ฉิบหายแล้ว ฉิบหายแล้ว

เอ็งท่องได้แล้วรึ

ถึงได้มาแอบงีบหลับอยู่ตรงนี้

ได้แล้วขอรับ

ไอ้พวกนั้นมันท่องกันเสียงหนวกหู กระผมเลยมานอนอยู่นี่

[ดนตรีสนุกชวนลุ้น]

ไวๆ ไอ้เจิด

[กระหืดกระหอบ] กูรีบอยู่

[เสียงครางคล้ายจะร้องไห้] [พุ่ม] ซวยแล้ว

- ได้กลับบ้านกันหมดแน่เลย - ติดสิวะ

หมอเปรื่อง

- [พุ่ม] ไวๆ ไอ้เจิดเร็ว - เพื่อนข้าๆ แป๊บหนึ่งเพื่อนข้า

[เสียงครางร้อนรน]

[หมอเปรื่อง] พวกเอ็งพร้อมสอบกันหรือยัง

[นักเรียนทุกคน] ยังขอรับ

อย่างนั้น ใครที่รู้ตัวว่ายังท่องไม่ได้

ให้กลับบ้านไปเสียเดี๋ยวนี้

แต่ เวลายังเหลืออีกตั้งเยอะเลยนะขอรับครู

[เอฟเฟกต์งงงวย]

เฮ้ย

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

ทำไมธูปมันลดไปเท่านี้เองวะ

ก็ ปกติดีนี่ขอรับ

กระผมว่าครูหมอเปรื่องกลับไปพักต่อดีกว่า

อีกสักพักค่อยกลับมาใหม่

[เสียงนักเรียนถอนหายใจโล่งและสูดปาก]

[ดนตรีผ่อนคลายจังหวะสนุก]

- โดดเรียนเหรอ - [ทองอ้น] เฮ้ย

บัว

เอ็งมาได้ไงเนี่ย

แม่เธอให้ฉันเอาอาหารกลางวันมาให้

ดีนะเนี่ย เลยได้มาเห็นเลย ว่าเธอกำลังโดดเรียน

ฉันจะเอาไปฟ้อง

โดดเรียน

เอ็งพูดอะไรของเอ็ง

ก็ โดดเรียนน่ะ

หนีเรียน ไม่เข้าเรียน ไม่ยอมไปเรียน

อ้อ [เสียงแค่นหัวเราะ]

ใครว่า

[ทองอ้น] เอ่อ…

- เอ็งอย่ารู้เลย ช่างข้าเถอะ - [บัว] หือ

เอาข้าวมา กลับไปเสีย

เอามาสิ

[เสียงทองอ้นจิ๊ปาก]

[บัว] มาถึงก็จะไล่ให้กลับเลยเหรอ

นี่ ให้อยู่ดูหน่อยไม่ได้เหรอ

ว่าคนสมัยนี้เขาเรียนกันยังไงอะ

ก็ข้าบอกแล้วไง ว่าเอ็ง…

รู้แล้วน่า ว่าผู้หญิงอะเขาไม่ให้เรียนหมอ

แต่ฉันไม่ได้มาเรียน ฉันแค่มาดูเฉยๆ

แค่ดูก็ไม่ได้ เอ็งกลับไปเสีย

[เจิด] เกศา โลมา ไอ้ยอดเอ็งท่องได้หรือยัง

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เสียงเจิดพูดคุย]

อุ๊ย นั่นใครอะ อาจารย์เหรอ

เฮ้ย ฉิบหายแล้ว

อ้าว แล้ว อาหารล่ะ

ใครเป็นคนดับธูป

[เสียงนักเรียนขยับตัวพร้อมกัน]

ไม่มีใครดับขอรับ

มันดับของมันเอง

เอ็งจะไปรู้ได้เยี่ยงไร เอ็งมันอยู่นอกศาลา

[ดนตรีตึงเครียด]

อ๋อ

เอ็งคงจะเป็นคนดูต้นทางล่ะสิท่า

[หมอเปรื่อง] พอเห็นว่าข้ามา

ก็ตะโกนส่งสัญญาณให้ไอ้พวกนี้มันติดไฟ

พวกเอ็งทุกคน เข้ามาใกล้ๆ ข้า

ครู แต่ข้าไม่รู้ไม่เห็น

ต้องโดนทำโทษด้วยรึครู

จะว่าไม่รู้ไม่เห็นได้เยี่ยงไร

พวกเอ็งมันก็นั่งอยู่ด้วยกันตรงนี้

แล้วเอ็งมันก็ได้ผลประโยชน์ด้วย

อย่ามัวอิดออด

เข้ามาหาข้า

[หมอเปรื่อง] หรือจะให้ข้าไปฟ้อง ท่านเจ้าคุณบำเรอราช

[เสียงอุทานตกใจเบาๆ ]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ขึ้นเสียง] ออกมา

[เสียงพ่นลมขำ]

[ขึ้นเสียง] ยังอีก

[หมอเปรื่อง] เข้ามาทีละคู่

- โอ๊ย - โอ๊ย

ครูทำร้ายร่างกายลูกศิษย์

ถ้าเป็นยุคเราอะนะ

เรื่องนี้ถึงพี่หนุ่ม กรรชัยแน่

- โอย - โอ๊ย

อุ้ย

โอ๊ย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ไอ้ทองอ้น

เอ็งด้วย

ตัวดี [เสียงทองอ้นร้องเจ็บ]

[เสียงขำเบาๆ ]

[หมอเปรื่องพูดเสียงแข็ง] พวกเอ็งจำไว้

ทีหน้าทีหลัง อย่าหลอกข้าอีก

ข้าเป็นครูพวกเอ็ง

ไม่ใช่เพื่อนเล่น

[หมอเปรื่อง] นี่ก็เที่ยงแล้ว

ไปกินข้าวกินปลาเสีย

แล้วกลับมาสอบกับข้า

ทีละคน

เข้าใจรึไม่

[นักเรียนทุกคน] เข้าใจขอรับ

[ดนตรีตึงเครียดปนระทึก]

[เสียงกระโดดฟันดาบ]

[เสียงซ้อมต่อสู้]

[เสียงถอนใจโล่ง]

- [เนียง] อือ - หา

[เสียงพ่นลมเจื่อนๆ ]

กินข้าวได้แล้วจ้า

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

[เนียง] มาๆ โอ้โห

[ผาด] นี่

- [เทิ้ม] มาจ้ะ - [ผาด] จ้ะ

- นี่จ้ะพ่อครู - [หาญ] อื้อหือ

น่ากินทั้งนั้นเลย

[ทองแท้] พ่อครูนี่แรงดีจริงๆ

คนหนุ่มอย่างฉันสู้ไม่ได้เลย

ก็เพราะได้ยากำลังช้างสารของหมอทองแท้น่ะสิ

ไม่อย่างนั้นน่ะ กำลังวังชาไม่ฟื้นคืนมาเร็วเยี่ยงนี้ดอก

[เสียงหาญหัวเราะ] ไม่ใช่กำลังฟื้นอย่างเดียวนะ

- อะไร - [เทิ้ม] อย่างอื่นก็ขึ้นด้วย

[เสียงเทิ้มหัวเราะ]

อะไรน้าเทิ้ม

[เสียงจิ๊ปาก] ก็ไอ้ที่มันขึ้นตอนเช้าๆ ไง

- [ทองแท้] อ๋อ - แต่พอมันปึ๋งปั๋ง ปึ๋งปั๋ง

[เทิ้ม] แข็งแรงปึ๊งปั๊ง

อ้า กุ๊กๆ กุ๊กๆ [เสียงหัวเราะร่า]

[ผาด] โอ๊ย

พูดจาอะไรเกรงใจข้าบ้าง

นี่ มีผู้หญิงนั่งอยู่ตรงนี้หนึ่งคนนะจ๊ะ

[เทิ้ม] อือ

เออ หมอทองแท้

พวกข้าหายดี มีกำลังฟื้นกลับมากันทุกคนแล้ว

ใกล้ได้เวลาที่พวกข้าจะต้องไปแล้ว

[หาญ] ข้าให้ไอ้บุญ

ไปสืบข่าวเรื่องศัตรู

แล้วก็รวบรวมพวกเราที่กระจัดกระจายไป

[หาญ] เมื่อรวบรวมได้

ข้าก็จะกลับไป

เพื่อสะสางภารกิจของพวกข้า

[ดนตรีตื่นเต้น]

สะสางภารกิจอะไรรึพ่อครู

กลับไปปราบปรามพวกตั้วเหี่ย

[พุ่ม] เจิด

[ดนตรีเบาสมอง]

[บัว] กินน้ำก่อน

บัว ข้าขอบใจเอ็งมากนะ

เอ็งกลับบ้านไปได้แล้ว

ฉันยังกลับไม่ได้

[บัว] ฉันต้องรอให้เธอกินให้เสร็จ

และก็เอาปิ่นโตกลับไป น้าพิกุลสั่งมา

ของแค่นี้ข้าเอากลับเองได้

เอ็งกลับไปเถอะ

ทำไมล่ะ

มีคนคอยปรนนิบัติ ไม่ดีเหรอ

ฉันอาศัยอยู่บ้านเธอเนี่ย

ฉันก็อยากตอบแทนเธอบ้างอะ

[บัว] อ้ำ

อุ๊ย จะหกแล้วนะ จะหกแล้วนะ เอ๊ย

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

[เสียงหัวเราะคิกคัก]

วู้

อิจฉาคนมีเมียมาป้อนข้าวเว้ย

เฮ้ย นี่ไม่ใช่เมียข้า

ไม่ใช่เมียแล้วใคร ทำไมต้องป้อนกันด้วย

[ทองอ้น] เอ่อ…

นี่บ่าวบ้านข้าเอง

แม่ข้าใช้ให้มาส่งข้าว

ประเดี๋ยวก็กลับแล้ว

[ศร] โอ้โห บ่าวรึ

บ่าวบ้านเอ็งงามเยี่ยงนี้เลยรึ

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงเจิดปัดมือ]

[เสียงเจิดกระแอม]

[เสียงกระแอม]

แม่สาวคนงาม

แม่ชื่ออะไรจ๊ะ

ฉันชื่อบัว

บัว

ผมหนาเยี่ยงนี้

ตาคมเยี่ยงนี้

[เจิด] จมูกโด่งเยี่ยงนี้

งามเยี่ยงนี้

ไม่ใช่งามธรรมดา

[ลากเสียงยาว] ง้าม งาม

มาจากพม่ารามัญใช่หรือไม่จ๊ะ

[ศร] นั่นน่ะสิ ข้าเคยตามพ่อไปที่มะละแหม่ง

เคยเห็นสาวสวยเยี่ยงเจ้ามาก่อน

[บัว] เปล่า

ฉันไม่ได้มาจากพม่า

- [ศร] หือ - ฉันมาจากดาวอังคาร

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[เจิด] ดาวอังคาร

นั่นแน่ แม่ช่างมีอารมณ์ขันจริงๆ เชียว

[เสียงพ่นลมหายใจ] ข้าชักอยากจะผูกไมตรีกับแม่เสียเหลือเกิน

ได้ไหมจ๊ะ

ข้าก็อยากผูกไมตรีเหมือนกัน

[ศร] ค่าไถ่ตัวแม่เท่าใด

ข้าจะไถ่ตัวจากบ้านไอ้ทองอ้น มาอยู่บ้านข้าเสียวันนี้พรุ่งนี้เลย

- ข้าให้สองเท่า - ข้าให้สามเท่า

- ข้าให้สี่เท่า - [ขึ้นเสียง] นี่

ฉันคือคนนะ ไม่ใช่หมาไม่ใช่แมว จะมาซื้อขายกันได้ยังไง

อ้าว

ก็เจ้าเป็นทาสบ้านมัน ทำไมข้าจะซื้อไม่ได้

[เจิด] หรือว่าเจ้าคิดว่าข้าไม่มีอัฐ

ค่าตัวเจ้าเท่าใด ว่ามาซิ

พวกเอ็ง ไม่ต้องมายุ่งกับคนของบ้านข้า

[ทองอ้น] นี่แม่บัว เป็นคนของบ้านข้า

ข้าไม่ให้ใครเด็ดขาด

[ดนตรีอึดอัด]

ไปบัว

[เจิด] แม่บัวๆ

ไม่ใช่บ่าว

บัว เอ็งกลับไปประเดี๋ยวนี้

- [เสียงบัวจิ๊ปาก] เดี๋ยว - เฮ้ย

ขอกลับไปตบกะโหลกพวกนั้นก่อนได้ไหม

สงบใจไว้ อย่าวู่วาม

[เสียงจิ๊ปากหงุดหงิด]

เธอก็เหมือนกันน่ะ

พูดมาได้ยังไง ว่าฉันเป็นคนใช้ เป็นบ่าวอะ

ก็ข้าไม่รู้ว่าจะโกหกอะไรให้เอ็ง

ก็บอกว่าเป็นเพื่อนไม่ได้เหรอ

ถ้าข้าบอกว่าเป็นเพื่อน

เขาก็ต้องซักถามอีก ว่าเอ็งเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มาจากไหน

[ทองอ้น] แล้วมาที่นี่ได้อย่างไร

ตัวข้าเองยังไม่รู้ และข้าจะอธิบายแทนเอ็งได้รึ

เอ็งกลับไปบ้านเสียเถอะ

[ดนตรีเศร้า]

กลับบ้านเหรอ

สันตัปปัคคี

ปริณามัคคี

ชิรณัคคี

แล้วก็…

แล้วก็…

- แล้วก็อะไร - เฮ้ย แล้วๆ แล้วๆ แล้วก็…

ไวๆ หน่อยสิวะ คนอื่นเขาผ่านหมดแล้วไม่เห็นรึ

[ทองอ้น] อย่าเป็นตัวถ่วงสิวะ

หรือว่าเพื่อนเอ็งสอนมาไม่ดี

[หมอเปรื่อง] เงียบ

[ดนตรีระทึก]

ว่าไงไอ้ชม

[เสียงชมครางถอนใจ] ประการสุดท้ายคืออะไร

[พูดไม่ออกเสียง] ปะ ปริ ปริทัยหัคคี

ปริทัยหัคคีขอรับ

ก็เท่านั้นเอง

[เสียงชมครางในลำคอ]

ท่องกันครบหมดแล้ว

อย่างนั้นกลับบ้านได้แล้วใช่ไหมขอรับ

[เสียงแข็ง] ยัง

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

ไอ้ที่ท่องๆ กันมาเนี่ย พวกเอ็งรู้หรือไม่ ว่ามันแปลว่าอะไร

คือชื่อเรียกธาตุทั้งสี่

ก็คือดินน้ำลมไฟ ที่อยู่ในร่างกายคนเราขอรับ

แล้วพวกเอ็งเคยเห็นของจริงๆ ไหม

ว่ามันเป็นอย่างไร

ก็นี่ไงขอรับ

เกศาผม โลมาขน

นขาเล็บ

[ทองอ้น] ทันตาฟัน

ตะโจหนัง

มังสาเนื้อ นหารูเอ็น

แต่เนื้อกับเส้นเอ็นมันอยู่ข้างในนี่ขอรับ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[เจิด] มิเข้าใจโว้ย

จะผม ขน เล็บ ฟัน หนัง

ทำไมจะต้องท่องภาษาโบราณด้วยวะ

[ศร] เห็นด้วย

ข้าก็ไม่ค่อยคุ้นชินกับภาษาโบราณเอาเสียเลย

[เสียงเจิดพ่นลมหายใจ] นี่

ไอ้ทองอ้น

เอ็งจงบอกข้ามาซิว่า

ทำไมมันถึงต้องยุ่งยากขนาดนี้

ถ้าเป็นภาษาอิงสะริดล่ะก็

ข้าจะไม่พร่ำบ่นเลย ฮึ

[อ่ำ] พวกเอ็งไม่รู้

แต่ว่าข้ารู้

เอ็งรู้ก็จงว่ามา

เพราะว่ามันสมควรยาก

[อ่ำ] คนทั่วไปจึงไม่ได้เรียนได้โดยง่าย

เอาไว้สำหรับวงศ์ตระกูลหมอเท่านั้น

อือ ก็จริงของเอ็ง

คงจะหวงวิชาล่ะสิท่า

มิใช่ดอก

ข้าว่าใช่

มิใช่

ไม่ใช่ได้อย่างไร

เอ็งรู้หรือไม่ ว่าตำรายามีมาตั้งแต่โบร่ำโบราณ

[ทองอ้น] หลายร้อยหลายพันปี

ถ้าเอ็งไม่ท่องภาษาโบราณ

เอ็งจะแปลตำรายาได้อย่างไร

[ทองอ้น] หรือบางอย่างจารึกบนศิลาเอาไว้

เอ็งมิต้องทุบทิ้ง และคัดลอกภาษาปัจจุบันใหม่หรอกรึ

หรือเอ็งไปเจอตำรายาโบราณ แล้วเอ็งอ่านไม่ออก

วิชาความรู้ไม่สูญหายไปหมดรึ

[พุ่ม] เออ

เป็นเช่นนั้นเอง

[เสียงทองอ้นถอนหายใจ] ข้านั่งฟังอาจารย์นาน

นหารูข้ายึดไปหมดแล้ว

เฮ้ย เดี๋ยวก่อนนะ นหารูข้ารู้ นหารูแปลว่า…

แปลว่า แปลว่า…

- [นักเรียนทุกคน] เส้นเอ็น - เส้นเอ็น นี่ไง ข้ารู้

ถูกแล้วไอ้เจิด

[เจิด] เป็นไง ข้าเก่งไหมไอ้พุ่ม

[พุ่ม] เฉยๆ

- ไง ไอ้ยอด - ไป

- ไปไหน - กลับบ้าน

อือ ไป ไปเว้ยไอ้สุข

[บุญ] พวกตั้วเหี่ยเริ่มซ่องสุมกำลังกันอีกแล้ว

บ่อนก็เริ่มกลับมาเปิดอีกครั้ง

ฝิ่นก็เอามาสูบมาขาย ไม่เกรงกลัวผู้ใด

กรรมการเมืองจะรวมพลกันไปจัดการ

แต่ก็ยังรวมพลกันได้ไม่มากพอจ้ะพ่อ

ไอ้พวกนี้มันเหิมเกริมยิ่งนัก

ถ้าหากว่าทางการขาดกำลังคน

ไอ้เทิ้มนี่ล่ะวะ จะจัดการมันเอง

- ข้าด้วย - ข้าด้วย

เฮ้ย นางผาด

เอ็งเป็นหญิง เอ็งจะไปตีรันฟันแทงเขาได้ยังไง

ถึงข้าจะไม่ได้ไปรบ

แต่ให้ข้าไปช่วยทำกับข้าวกับปลาก็ยังดี

ฮะ เออว่ะ

ผาดต้องไปกับเขาด้วยเหรอ

[เสียงจิ๊ปาก] อ้าว เอ็งนี่ก็ถามพิลึก ก็ต้องไปสิวะ

ข้าดีใจนะ ที่พวกเอ็งไม่นิ่งเฉยต่อความทุจริต

[หาญ] แต่อย่าลืมว่า

การปราบปรามหนนี้มันอันตรายนัก

ถ้าประมาท อาจถึงตาย

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

แผลของครูหายดีแล้วเหรอคะ

แผลพวกข้าใกล้จะหายดีแล้วจ้ะ

[หาญ] บัว

ข้าพาเอ็งไปด้วยไม่ได้หรอกนะ

พวกข้าต้องไปรบ และต้องฝากเอ็งไว้ที่นี่

ขืนพาไป จะเป็นภาระเสียเปล่าๆ

เอ่อ ไม่ได้อยากไปด้วยอยู่แล้วล่ะจ้ะ

[เอฟเฟกต์เสียงรับมุก]

ข้าต้องพาพวกเราไปฝากกับทัพท่านเจ้าคุณทหาร

ฉะนั้น จงเร่งฝึกดาบ เพื่อเอากำลังวังชากลับมาเถิด

- จ้ะ - [กลุ่มลูกศิษย์ชาย] จ้ะครู

[หาญ] ไป

[ดนตรีตึงเครียด]

ดูครูเป็นกังวลนะคะ

สีหน้าข้าออกเชียวรึ

[บัว] แต่ว่า…

ครูไม่ต้องกังวลนะคะ

เพราะว่ารบครั้งนี้ ครูต้องชนะแน่นอนค่ะ

บัวไม่เคยได้ยิน ชื่อตั้วเหี่ยอะไรนั่นเลยอะ

ถ้าเกิดว่าพวกมันชนะ พวกมันต้องดังแน่ๆ แหละ

[เสียงถอนใจ] ขอบใจ

ถึงเอ็งจะเสียจริต

แต่ก็ยังอุตส่าห์พูดจาปลอบใจข้า

อุตส่าห์ให้กำลังใจ ยังจะมาหาว่าเสียจริตอีก [เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

วันนี้พระพักตร์ดูหมองหมาง ไม่สู้แจ่มใส

เพราะเหตุอันใดหรือกระหม่อม

พอดี มีเรื่องคาใจอยู่น่ะ

หากมีเรื่องอันใดที่กระหม่อม พอจะช่วยให้คลายพระทัยลงได้

[ทองคำ] ขอให้กระหม่อมได้ช่วยเถิด

มิเช่นนั้น ความขุ่นข้องหมองพระทัยนี้

อาจจะมีผลต่อพระวรกายได้

มิใช่เรื่องสลักสำคัญอันใดดอก

ฉันเพียงแค่อยากจะพบหญิงผู้หนึ่งอีกสักครั้ง

[ดนตรีอ่อนหวาน]

ฝ่าพระบาท ทรงอยากจะให้ตามมาพบหรือไม่

ตามมาพบ

ใครกันรึกระหม่อม

ที่ทำให้ทรงติดพระทัยถึงเพียงนี้

นางเป็นหญิงครึ่งชาติ

พูดจาฝาหรั่งได้อย่างแตกฉาน

แต่ก็พูดภาษาเราได้อย่างชัดเจนเช่นกัน

ต่างจากพวกมิชชันนารี

[กระซิบกับตัวเอง] ไม่ใช่ดอกกระมัง

หมอว่าอย่างไรนะ

มิมีอันใดกระหม่อม

[พระองค์ชาย] อือ

พี่ผล

ต่อไปนี้ เวลาพี่เข้าเมืองไป

ช่วยดูที ว่าพี่เจอหญิงครึ่งชาติคนไหนหรือเปล่า

นาง ผมยาวประมาณนี้

ตาโต จมูกโด่ง ตัวสูง

ถ้าพี่ได้เจอนาง พี่ก็จะรู้ทันทีว่าข้าหมายถึงใคร

แล้วถ้าพี่พานางมาพบข้าได้

ข้าจะตกรางวัลให้

[ผล] เป็นพระกรุณาพระพุทธเจ้าข้า

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

ขอบใจนะหมอ

สำหรับคำแนะนำ

กระหม่อม

ครานี้

เมื่อฉันได้เจอนาง

ฉันจะได้หายข้องใจเสียที

กระหม่อม

พวกเอ็งประสงค์สิ่งใด

ข้าครูดาบกับลูกศิษย์

มาขออาสาเป็นกำลังปราบกบฏด้วยขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

ไอ้พวกนี้มิได้ปราบง่ายๆ อย่างหมูหมา

พวกเอ็งทำอะไรได้บ้าง

พวกข้าเป็นดาบขอรับ

ขอให้พวกข้าเข้าร่วมเถอะ

พวกมันลอบกัดพวกข้า

จนบาดเจ็บล้มตาย เกือบสิ้นสำนัก

ขอให้ข้าได้แก้แค้น

แทนพี่น้องข้าด้วยเถิด

[ผาด] ส่วนข้า

เกือบถูกพวกมันข่มเหง

แค้นใจยิ่งนัก

ถึงข้าจะเป็นหญิง

แต่ข้าก็ไม่หวาดหวั่น

ให้ข้าติดสอยห้อยตาม ไปดูแลเรื่องเสบียงด้วยเถิดนะเจ้าคะ

เอาล่ะ

ข้าเห็นใจพวกเอ็ง

ไอ้พวกนี้มันเหิมเกริมใหญ่

ซ้ำยังจับคุณหญิงเจ้าเมืองแปดริ้วไปจองจำ

เพื่อแลกสิทธิ์ค้าฝิ่น

[ดนตรีตึงเครียด]

ไอ้สารเลว สุดจะทน

ใต้เท้า

ขอข้าได้ร่วมทัพท่านด้วยเถิด

ข้าอยากเห็นฝีมือดาบของพวกเอ็ง

[เจ้าคุณทหาร] หากสู้รบปรบมือได้

ข้าจักรับพวกเอ็งเป็นอาสาร่วมรบ

เอาสวยๆ นะลูก

[พิกุล] นั่นแหละ

- จำปาจ๊ะ - [จำปา] เจ้าขา

ฉันขอน้ำเย็นๆ จากคนโท มากินให้ชื่นใจหน่อยเถอะจ้ะ

เจ้าค่ะ มาเจ้าค่ะ

นี่ เอาขนมต้มมาให้ลูกข้าด้วย

[จำปา] เจ้าค่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงระบายลมหายใจ] ค่อยชื่นใจหน่อย

ไปเรียนมาเป็นอย่างไรบ้าง

รักษาโรคใดได้แล้วบ้าง

ทองอิน นี่ คนละอัน

ว่าไง

[เสียงทองอ้นครางเอร็ดอร่อย]

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงเคี้ยว]

ว่าไง

อร่อยมากจ้ะแม่

ถามแล้วแถไปแถมาเช่นนี้ ต้องมีสิ่งผิดวิสัยแน่

บอกแม่มาตามตรงซิ เอ็งไปก่อเรื่องเดือดร้อนมาอีกหรือไม่

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจ้ะแม่ เป็นความสัตย์

[ดนตรีอึดอัด]

อะไรกัน

เพิ่งไปเรียนมาวันแรก

กลับมาก็มาอ้อนแม่เสียแล้ว

[เทียบ] อย่างนี้

[น้ำเสียงเย้ยหยัน] เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเสียละมั้ง

[เทียบ] นี่ ทองอิน

ดูไว้นะ

โตขึ้นน่ะ ก็อย่าเป็นเยี่ยงนี้เด็ดขาด

นั่นน่ะสิ ฉันคงเป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อจริงๆ

เพราะฉันฉลาดพอจะไม่เดินไปเหยียบขี้ไก่ เสียตั้งแต่แรกไงจ๊ะ ป้าเทียบ

[เอฟเฟกต์งงงวย]

[เสียงหัวเราะชอบใจ]

ทองอิน

ขุนพลอยพยักหรือเรา

เดี๋ยวๆ เดี๋ยว เดี๋ยวจะโดนตี

ไม่เอาๆ ย่าพิกุลช่วยด้วย

[เสียงเทียบหงุดหงิด] ทองอิน

งั้นวันนี้นะไม่ต้องกินเลยฟักเชื่อมเนี่ย

[เสียงพ่นลมฮึดฮัด]

อาทองอ้น

วันนี้ทำอะไรบ้าง สนุกหรือไม่

ไม่สนุกเลย อยู่จับปลากับเอ็งสนุกกว่าเยอะ

งั้นพรุ่งนี้เราไปจับปลากันนะ

ไม่ได้หรอกจ้ะ พ่อทองอิน

อาทองอ้นเขาต้องเรียนหนังสือ

[พิกุล] หากขาดเรียนไปสักวัน

จะเป็นหมอขี้เกียจ

ใครจะอยากรักษากับหมอขี้เกียจล่ะ จริงไหมจ๊ะ

งั้นเอ็งก็ไปเป็นหมอผีเสียสิ น่าสนุกกว่า

ไม่เอาหรอก น่ากลัวจะแย่

[ทำเสียงครางหลอก]

[เสียงทองอินร้องกลัว]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงหัวเราะเอ็นดูเบาๆ ]

แม่ งั้นฉันไปพักก่อนนะจ๊ะ

จ้ะ

แม่ต้มโคล้งปลาเนื้ออ่อนไว้รอท่าแล้ว

จ้ะ

[เสียงพิกุลถอนใจ]

จะไหวไหมนี่ลูกข้า

[เสียงระบายลมและเสียงถอนหายใจ]

[เสียงพ่นลมหายใจยาว]

น่าเบื่อเสียจริง

เพิ่งวันแรกเองทองอ้นเอ๊ย

[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]

บุญคุณต้องทดแทน

ถ้าไม่ตายเสียก่อน

วันหนึ่ง คงมีโอกาสได้ตอบแทนขอรับ

ไม่ต้องกังวลไป ครูหาญ

ข้าไม่ได้หวังสิ่งใด

ขอบพระคุณขอรับ

อีกเรื่องที่ห่วง

[หาญ] คือ…

กระผมฝากบัวมันด้วย

ไม่ต้องเป็นห่วง

ฉันจะดูแลบัวให้เอง

[ดนตรีซาบซึ้ง]

เดี๋ยวพวกกระผมจะกลับมารับมัน

พรุ่งนี้เราต้องเดินทางกันแล้ว

ข้ารู้สึกหวั่นใจอย่างไรบอกไม่ถูก

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

เธอต้องไปด้วยเหรอแพท

เอ่อ ผาด

ถามอีกแล้วนะ

เอ็งคิดว่า

ข้าจะอยู่หรือไม่

ไม่

แล้วจะถามข้าเพื่ออะไร

เพื่อให้เป็นลางไม่ดีรึอย่างไร

ไม่ใช่นะ ก็แค่ไม่อยากให้ไปอะ

[เสียงถอนหายใจ]

[เสียงผาดจิ๊ปาก] [เทิ้ม] นี่ ไอ้เนียง

นางผาดมันหวั่นใจว่ะ

ข้าว่านะ เรามาเล่นอะไร ให้มันสบายใจหน่อยดีไหม

- ได้สิ - เอาเลย

[เสียงกระแอม]

♪ พอกินข้าวเสร็จสรรพ อ้าปากขยับร้องเล่น ♪

- [ทุกคน] ฮุ่ย - ♪ ใครอยากสนุกก็ลุกขึ้นเต้น ♪

♪ ใครอยากจะเว้นก็นอน ♪

- [ทุกคน] ฮุ่ย - ♪ ฟันดาบมันเหนื่อยอยากจะพักผ่อน ♪

- ♪ เอ๊ยเถิดเอย ♪ - [เทิ้ม] ♪ เอ๊ยเถิดเอย ♪

♪ ฟันดาบมันเหนื่อยอยากจะพักผ่อน ♪

- ♪ ช้าชา ฉ่าชาเอชา ♪ - [เทิ้ม] ♪ ช้าชา ฉ่าชาเอชา ♪

[ทุกคน] ฮุ่ย

[เทิ้ม] ♪ ดาบข้าใหญ่เสียดายมันบิ่น ♪

- ♪ ต้องลับด้วยหินเกลี้ยงๆ ♪ - [ทุกคน] ฮุ่ย

[เทิ้ม] ♪ หินสากๆ ไม่อยากจะเสี่ยง ♪

- ♪ กลัวดาบมันเอียงมันสึก ♪ - [ทุกคน] ฮุ่ย

♪ ดาบคมๆ มันแทงได้ลึก ♪

- ♪ เอ๊ยเถิดเอย ♪ - [เนียง] ♪ เอย ♪

- [เทิ้ม] ♪ ดาบคมๆ มันแทงได้ลึก ♪ - ♪ ดาบคมๆ มันแทงได้ลึก ♪

- ♪ ช้าชา ฉ่าชาเอชา ♪ - ♪ ช้าชา ฉ่าชาเอชา ♪

อุ้ย

เตรียมตัวให้พร้อมเถิด

ข้าไม่รู้ว่ากระไรจะเกิดขึ้น

[ดนตรีตึงเครียดหม่นหมอง]

พวกเอ็งก็อย่ามัวแต่ร้องรำทำเพลง

ไปนอนพักให้อิ่มเสีย

ไม่รู้จะได้นอนเต็มตาอีกเมื่อไหร่

ขอโทษนะคะทุกคน

ที่บัวทำอะไรไม่เป็นเลยอะ

จะไปสู้ด้วยก็ไม่ได้

แต่ว่า…

สู้ๆ นะทุกคน [เสียงผาดขำ]

บัวเป็นกำลังใจให้

[เสียงหัวเราะ]

เอ้อ ภาษามันแปลกๆ ว่ะเฮ้ย เอ้อ

แต่ก็ยังดีนะ ก็ขอบใจเอ็งด้วยแล้วกัน

[เทิ้ม] ที่ให้กำลังใจพวกข้านะ

นี่เอ็งนี่น่าจะไปเล่นจำอวดนะเนี่ย

[เสียงเทิ้มหัวเราะ] [เนียง] เอ๊ย

[เทิ้ม] เนอะ

[เสียงบัวถอนใจ] [บัว] เห็นเราเป็นตัวตลกอีกแล้ว

[ทุกคน] อุ้ย

เนี่ยๆ [เสียงหัวเราะ]

[ผาด] นี่

ตอนข้าไม่อยู่

เอ็งต้องหมั่นปัดกวาดเช็ดถู แล้วก็หัดทำกับข้าวด้วย

เอ็งนี่ก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ

ชอบทำให้พวกเราหัวเราะอยู่เรื่อย

[เสียงเทิ้มขำ]

[หาญ] ฝากดูแลเรือนด้วยล่ะ

เรามาอาศัยเขาอยู่ก็ต้องช่วยเขา

ค่ะ

ครูก็อย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ

เอ็งไม่ต้องห่วงหรอก

[เสียงผาดถอนใจและจิ๊ปาก]

อากาศร้อนอบอ้าวเหลือเกิน

ไม่รู้ว่าคืนนี้จะมีพายุเข้าหรือไม่

[เสียงถอนหายใจ]

ผาด

ผาดต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ

[บัว] แผลก็ยังไม่หายดีอะ

อย่าเอามาเพิ่มอีกนะ

[ผาด] อือ

ขอบใจเอ็งมากนะที่เป็นห่วงข้า

[ดนตรีซึ้ง]

[เอฟเฟกต์งุนงง]

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงผาดร้องคราง]

เอ็งเป็นกระไรของเอ็ง

นี่ ถึงได้รัดข้าเยี่ยงนี้

นี่คือการแสดงความรักต่างหากล่ะ

ถ้าเรารักแล้วก็เป็นห่วงเพื่อน

เราก็จะกอดกันแบบนี้แหละ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

ผาดต้องรอดกลับมาให้ได้นะ

[ผาด] อือ

เข้าใจแล้ว

ข้าเข้าใจแล้ว

อือ ข้าเข้าใจแล้ว

[เสียงถอนใจ]

[เสียงฟ้าร้อง]

เข้าใจที่ข้าสั่งหรือไม่

[เสียงจิ๊ปาก] อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย

[เนียง] เมินหญิงมองชาย

แล้วก็ประแป้งเล่น เฮ้ย [เสียงเอฟเฟกต์รับมุก]

เฮ้ย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น

กวาดบ้านถูบ้านทุกวัน

แล้วก็หมั่นรดน้ำพรวนดิน อย่าปล่อยให้ผักหญ้ามันตาย

เข้าใจหรือไม่

จ้ะ

[เสียงลมพัดแรง]

พ่อรีบไปกันเถอะ พายุกำลังจะมา

- ไปกันได้แล้ว - อือ ไป

ข้าไปแล้วนะแม่บัว

ไม่นานแล้วจะกลับมาเจอกันใหม่นะ

- ค่ะ - [เทิ้ม] อือ

[บัว] ค่ะ

[เสียงผาดกระแอม]

[เสียงผาดกระแอม]

[เสียงเทิ้มตกใจ]

[เสียงเทิ้มกับเนียงครางตกใจ]

ข้าทำถูกต้องหรือไม่

ถูกต้องแล้ว

ไปๆ

[เทิ้ม] มา ไม่ต้อง

บ๊ายบายนะทุกคน

บ๊ายบาย

[เสียงฟ้าร้อง]

[ดนตรีระทึก]

ไปตอนพายุจะมาอีก

พายุ

[น้ำเสียงตื่นเต้น] พายุจะมา

[เสียงดัง] พายุ

[เสียงฟ้าร้อง]

[เสียงบัวกระหืดกระหอบ] ทองอ้น

- ทองอ้น นี่ - [ทองอ้น] อ้าว แม่บัว

มาดูให้เห็นกับตาเลย ว่าฉันทะลุมิติมาได้ยังไง

- [บัว] ไป - เป็นอะไรของเอ็งเนี่ย อาการกำเริบอีกแล้วสิ

พายุ เราต้องไปหาพายุ เร็ว

พายุอะไรของเอ็ง ข้าต้องไปเรียน

- ปล่อยข้า - [บัว] ไป ไปเร็วเดี๋ยวไม่ทัน

แม่บัว

[เสียงทองอ้นถอนใจ] เร็วเข้า

[ทองอ้น] เอ็งจะไปไหนของเอ็ง

มาทางนี้เร็ว ก่อนที่พายุจะหาย

[บัว] เธอนี่ชักช้าจริงๆ เลย ไปเร็ว

- [ทองอ้น] ทำไมแรงเอ็งเยอะนักวะเนี่ย - [บัว] เฮ้ย หลบหน่อยค่ะๆ

- [ทองอ้น] เอ็งนั่นแหละหลบมา - [บัว] ฮะ

เขากำลังจะเอาคนไปเผา

[เสียงบัวกรีดร้อง] เฮ้ย อะไรอีกเนี่ย

ประสาทจะเสีย

[พูดตะกุกตะกัก] มือ

[เสียงบัวหายใจหอบ] มือใคร

มะ มือเขาแตะฉันน่ะ

[ทองอ้น] มือเขาจะไปแตะเอ็งได้ยังไง เขาตายไปแล้ว

แต่ แต่ว่าฉันรู้สึกจริงๆ นะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ไปดูกัน

[ทองอ้นตะโกน] เดี๋ยวก่อนจ้ะ

หยุดก่อน

หยุดก่อนจ้ะ

วางเขาลงก่อนเถอะจ้ะ

อะไรของเอ็งเนี่ย มาห้ามขบวนแบบนี้ได้อย่างไร

หลบไปเลย

เดี๋ยวศพเนี่ยไม่ได้ไปเผา ไม่ต้องไปผุดไปเกิดกันพอดี

ไปเผายังไม่ได้หรอกจ้ะ เขายังไม่ตาย

ไอ้นี่ท่าจะบ้า

ก็เห็นๆ อยู่ว่ามันตายไปแล้วเนี่ย

ยังค่ะ ในทางการแพทย์แล้ว

คนไข้จะต้องหยุดหายใจ หัวใจต้องหยุดเต้น

และสมองต้องหยุดทำงาน

แต่คนคนนี้ ยังมีการตอบสนองอยู่ค่ะ

ใช่ คนตายแล้วต้องตัวเย็นแข็ง

ลักษณะแบบนี้ยังไม่ใช่

[ชาวบ้าน 1] เอ็งรู้ได้อย่างไร

ตรวจดู ประเดี๋ยวก็รู้

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

เอ็งเป็นหมอกับเขารึ

เขาจะช่วยชีวิตญาติคุณ เสียเวลาไม่ได้แล้วค่ะ

ถ้าตรวจชีพจรไม่เจอ ก็ค่อยไปส่งวัด

ข้าพอจะมีความรู้อยู่บ้างจ้ะ

[ชาวบ้าน 2] เอ็งจะดูอย่างไร

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

เป็นยังไงบ้าง

เอ้า ว่าอย่างไร ตายหรือไม่ตาย

[ดนตรีตื่นเต้น]

เตโชธาตุสี่ขาดไปสาม

แต่สันตัปปัคคียังอยู่

หมายความว่าไง

ตัวยังไม่เย็น ยังเหลืออีกตำแหน่งที่ข้ายังไม่ตรวจ

พวกเอ็งหันไปก่อนเถอะจ้ะ

[กระซิบ] ทองอ้น ทำอะไรอะ

ข้าจะตรวจไฟอุ่นกาย

ธาตุไฟในกายจะดับตำแหน่งสุดท้าย คือตำแหน่งทวาร

ถ้ายังอุ่นอยู่ แปลว่าเขายังไม่ตาย

มันพูดจริงเหรอวะ

เอ็งจะห้ามมันไหมล่ะ

หันไปก่อนเถอะจ้ะ

ฉันขอร้องล่ะจ้ะ

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

เฮ้ย มันทำอุจาดศพ

- อ้าว - จับมันไว้

เดี๋ยวก่อนจ้ะ

เขายังไม่ตาย

[เสียงครางตกใจ]

[เสียงหายใจแรง]

[บัว] เจอแล้ว

เจอชีพจรแล้ว

[กรีดร้อง] หา ไอ้แดง ไอ้แดงลูกของแม่

[แม่แดง] ไอ้แดงยังไม่ตาย

ช่วยลูกฉันด้วยนะจ๊ะ ช่วยลูกฉันด้วยนะ

- [แม่แดง] ช่วยด้วยนะ - จ้ะ ต้องรีบพาเขาไปหาหมอจ้ะ

[ทองอ้น] รีบไปเถอะจ้ะ

- ไอ้แดงลูกแม่ - ไปเร็วพวกเรา ไป

- [ทองอ้น] ไปเร็วจ้ะ - [ร้องไห้] ไอ้แดง

[เสียงแม่แดงร้องไห้สะอื้น]

- [ชาวบ้าน] ไปเร็วๆ - [ทองอ้น] รีบแบกไปเลยจ้ะ

บัว

บัว

[ดนตรีอ่อนหวาน]

แม่บัว

[หาญ] อีกเรื่องที่ห่วง

กระผมฝากบัวมันด้วย

ไม่ต้องเป็นห่วง

ฉันจะดูแลบัวให้เอง

อ้าว ไอ้จุก

ขอรับ

เอ็งเห็นแม่บัวหรือไม่

[จุก] พอพวกพ่อครูดาบออกเดินทาง

ก็เห็นมันวิ่งกระหืดกระหอบออกไปเลยขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ตายแล้ว

[เทียบ] เฮ้ยๆ เฮ้ย อะไรกันเนี่ย

อะไร เอ็งพาใครมาเต็มบ้านไปหมดเนี่ย หา

ว้าย เอ็ง เอ็งเอาศพเข้ามาทำไม

[พิกุล] นี่ ทองอ้น

เอ็งมาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่ไปเรียนหนังสือ

ไว้ก่อนเถอะแม่ รีบตามพ่อมาเร็ว

พ่อหมอเพิ่งออกไปเจ้าค่ะ

ทองอิน รีบไปตามปู่มา

ได้จ้ะอา

[เทียบ] เฮ้ย เดี๋ยวๆ ทองอิน

[เสียงเทียบหงุดหงิด] มาถึงก็สั่งฉอดๆ เชียวนะเอ็ง

หึ เดี๋ยวก่อน รอให้พ่อหมอมาก่อน เดี๋ยวได้รู้เรื่อง เดี๋ยวเหอะ

ก่อนหน้านี้คนไข้มีอาการยังไงบ้างคะ

มันก็บ่นๆ ว่าปวดหัวแทบแตกจ้ะ

จนหลังๆ มาก็นอนทั้งวัน

แล้วก็นิ่งจนขยับไม่ได้เนี่ยจ้ะ

แล้วได้หกล้ม หรือว่าสมอง ได้รับความกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า

มันไปปีนต้นมะม่วงแล้วก็ตกลงมา

[แม่แดง] ข้าก็เห็นแค่ว่ามันหัวปูดเท่านั้นน่ะ

แต่ไม่นึกว่ามันจะหนักขนาดนี้อะจ้ะ

ผู้ไข้เป็นเยี่ยงไรบ้าง

ขอฉันดูหน่อยนะ

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

ศีรษะได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

อาจจะเป็นเลือดคั่งในสมอง

[บัว] ทำให้เซลล์ในสมองบริเวณนั้น ได้รับความเสียหาย

นำไปสู่ภาวะสมองบวม จนเป็นอัมพาต

ทำซีทีสแกนไม่ได้ ก็เช็กไม่ได้ด้วยสิ

โรคสมองงั้นรึ

[แม่แดง] ไอ้แดงเอ๊ย ไอ้แดงลูกแม่ อย่าเป็นอะไรเลยนะ

- ไอ้แดง - อย่าจับผู้ไข้จ้ะ ให้เขานอนอยู่นิ่งๆ

[เสียงชักดิ้น] [แม่แดงกรีดร้อง] ไอ้แดง

- ช่วยจับด้วย พลิกตัวคนไข้ - จ้ะ

[บัว] พลิกเลย

[ชาวบ้าน] เอ็งทำอะไร

ทำถูกแล้วจ้ะ ช่วยกันสำลักเศษอาหาร หรือน้ำลายได้

ทำให้ผู้ไข้หายใจสะดวกขึ้นด้วยจ้ะ

[ดนตรีระทึก]

[พิกุล] คุณพี่เจ้าคะ

นี่ ไอ้ทองอ้น เอ็งกำลังทำอะไร

[ทองคำ] เป็นนักเรียนได้แค่วันเดียว

วันนี้ก็ขาดเรียน

ยังจะอุตริมารักษาผู้ไข้อีกรึ

[ทองคำ] เอ็งนี่มันจริงๆ เลย

[บัว] คุณหมอคะ ผู้ชายคนนี้ถูกเข้าใจว่าตายไปแล้วค่ะ

และกำลังจะถูกเผาค่ะ

แต่ว่าทองอ้น จับสัญญาณชีพได้ ก็เลยช่วยเอาไว้

[บัว] ถ้าไม่ได้ทองอ้นช่วยไว้นะคะ

คนนี้ก็จะถูกเผาทั้งเป็นนะคะ

หือ นังนี่ กล้าพูดกับหมอหลวงอย่างนี้เชียวเหรอ

พ่อจ๊ะ ช่วยเขาหน่อยเถอะจ้ะ

[แม่แดงพูดปนร้องไห้] ช่วยลูกฉันด้วยเถอะนะจ๊ะหมอ

ช่วยลูกฉันด้วยเถอะนะ

ช่วยด้วย ช่วยลูกฉันด้วย

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ทองคำ] ผู้ไข้เป็นอะไรมา

บาดเจ็บที่หัว

[บัว] หลังจากนั้นก็นิ่งไป

คาดว่าน่าจะเป็นเลือดคั่งในสมอง

ข้าถามผู้ไข้

[เสียงทองคำตบมือเรียก]

ได้ยินหรือไม่

[เสียงทองคำตบมือเรียก]

[ทองคำ] เห็นหมอหรือไม่

ได้กลิ่นหรือไม่

พูดไหวหรือไม่

อายตนะทั้งหกไม่สมบูรณ์แล้ว

เมื่อครู่ ผู้ไข้มีอาการชักร่วมด้วยขอรับพ่อ

อาการมัตถเกมัตถลุงคัง

ไม่ได้การแล้ว ทองอ้น ไปหยิบ…

จ้ะพ่อ

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

แม่บัว

ไปต้มน้ำร้อนมา

ค่ะ

ฉันต้มไม่เป็นค่ะ

[พิกุล] งั้นฉันไปช่วย

ไม่ต้องเจ้าค่ะ บ่าวเองเจ้าค่ะ ไป แม่บัว ไปๆ

[แม่แดง] อย่าเป็นไรนะลูก

กระสายยา บวมน้ำบวมลม

[ดนตรีตื่นเต้นยิ่งใหญ่]

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

ไอ้แดง

[ดนตรีสงบ]

ลูกฉันหายกลับมาปกติแล้วใช่ไหมจ๊ะหมอ

ข้าจะรับตัวไว้รักษาที่เรือนผู้ไข้

แต่ไม่รับปาก ว่าจะช่วยให้หายได้

แค่นี้ก็เป็นพระคุณมากแล้วจ้ะหมอ

[แม่แดงพูดปนสะอื้น] ไอ้แดง ไอ้แดงลูก

ไอ้แดง

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อาทองอ้น

อาทองอ้น ไปจับปลากัน

ข้าไม่อยากไปจับปลาวันนี้

นะๆ ไปกับฉันเถอะ

[เสียงทองแท้หัวเราะ]

ไปชวนจำปาเถิดทองอิน

แต่จำปาจับปลาไม่เก่งนี่นา

เอาน่า

ก็อาทองอ้นเขาไม่อยากไปนี่

ไป

ไปจับปลามาได้แล้วเอามาอวดพ่อด้วยนะ

- ได้จ้ะพ่อ - [ทองแท้] อือ

[ดนตรีหวานอบอุ่น]

ข้าได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วนะ

เรื่องที่เอ็งพาผู้ไข้มารักษาที่บ้าน

รักษาอะไรล่ะ

ฉันไม่ได้รักษาเสียหน่อย

อย่างน้อยเอ็งก็ดูออกว่าเขายังไม่ตาย

และมีใจรักษาจนถึงที่สุด

เอ็งมีความเป็นหมออยู่เต็มเปี่ยมเลยล่ะ

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย

พ่อต่างหากเป็นคนช่วยรักษาให้

อย่ามีทิฐินักเลย

นี่ข้ากำลังชมเอ็งอยู่นะ

และข้าก็เชื่อมากด้วย

ว่าพ่อต้องปลื้มใจในตัวเอ็ง

และวันนี้ข้าก็ยังได้ยินมาอีกด้วย ว่าแม่บัวต่อปากต่อคำกับพ่อ

จนพ่อพูดไม่ออกไปเลยงั้นรึ

ใช่ ฉันยังตกใจเลยว่าแม่นั่นบังอาจเสียจริง

แต่เขาก็วินิจฉัยโรคได้คล่องทีเดียวนะ

อือ แม่บัวนี่

ข้าไม่แน่ใจว่าแท้จริงแล้วหล่อนเสียจริต หรือว่าฉลาดกันแน่

[ดนตรีสนุกสดใส]

ว่าแต่เขาไปไหนเสียล่ะ

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ประเดี๋ยวฉันไปดูให้เอง

ทองอ้น

[ดนตรีตึงเครียด]

[บัว] บาดเจ็บที่หัว หลังจากนั้นก็นิ่งไป

คาดว่าน่าจะเป็นเลือดคั่งในสมอง

เมื่อครู่ ผู้ไข้มีอาการชักร่วมด้วยขอรับพ่อ

อาการมัตถเกมัตถลุงคัง

ยาหอมบำรุงประสาท

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

มัตถเกมัตถลุงคังโอสถ

ยาบำรุงประสาท

[ดนตรีตื่นเต้นยิ่งใหญ่]

[เสียงถอนหายใจ]

พายุก็หายไปแล้ว

จะกลับบ้านได้ไหมเนี่ยเรา

[ทองอ้น] มาอยู่นี่เอง

ตามหาเสียทั่ว

[เสียงถอนหายใจ] จะอยู่คนเดียวเงียบๆ ก็ไม่ได้

ต้องมีคนมาวุ่นด้วยตลอด

อุตส่าห์ตามมาดูว่าทุกข์สุขอย่างไรบ้าง

ยังมีหน้ามาต่อว่า

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เอ็งมานั่งเหม่อคิดอะไรอยู่คนเดียวรึ

ก็มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย

คิดเรื่องอันใด

ก็คิดเรื่องตัวเอง แล้วก็คิดเรื่องผู้ป่วย

เอ็งห่วงว่าพ่อข้าจะรักษาไม่ได้รึ

ถ้ามีเครื่องมือแพทย์ผ่าตัด

ก็คงไม่ยากที่จะรักษา

[บัว] แต่ในยุคนี้

คงยังไม่มีการผ่าตัดมั้ง

[เสียงถอนใจ] ก็คงจะยากหน่อย

เครื่องมือแพทย์ผ่าตัด

และฉันก็ยังไม่ได้เรียนเฉพาะทางนี้ด้วยสิ

[เสียงถอนหายใจ] หมดปัญญาจริงๆ

เอ็งอย่าห่วงไปเลย

เขาอาจจะหายก็ได้

พ่อข้าให้กินยาแก้ อาการสมองบวมน้ำบวมลมไปแล้ว

และยังมีให้กลับไปกินต่ออีกหลายขนาน

ถ้าเขายังไหว

[ดนตรีซึ้ง]

แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ

[บัว] ฉันเองก็ช่วยเขาไม่ได้ด้วยอะ

[พูดเสียงเครือ] และตอนนี้พายุก็หายไปแล้วอะ

ฉันจะกลับบ้านก็กลับไม่ได้

เอ็งอย่าเสียใจไป

[ทองอ้น] เอ็งไม่ต้องร้องไห้หรอก

ข้าจะช่วยเอ็งเอง

[เสียงสะอื้น]

ข้าจะช่วยเอ็งกลับบ้านเอง บ้านเอ็งอยู่ที่ใด

ล้างมือหรือยังอะ

ล้างมือ

[ดนตรีเบาสมอง]

มือที่ตรวจคนไข้อะ

ใช้มือข้างไหน

[เอฟเฟกต์เสียงขบขัน]

[น้ำเสียงโวยวาย] เอ๊ย มันสกปรก

[เสียงถอนใจและครางงอแง]

โอ๊ย ข้าล้างมือตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว

หมอที่ไหนจะปล่อยให้มือโสโครกอยู่ได้

อ้าว นี่แกล้งอีกแล้วนะ

ครั้งนี้ขอเอาคืนบ้างเหอะ

- เฮ้ย - นี่

บัว

- [บัว] นี่ - บัว

นี่ ถ้าข้าเป็นอะไรไป ใครจะส่งเอ็งกลับบ้าน

เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง ขอจัดการคนหลอกลวงก่อนนะ

- [บัว] นี่แน่ะ - โอ๊ย

- บัว โอ๊ย บัว - นี่

[เสียงบัวหัวเราะคิกคัก]

เอ็งอารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่ไหม

[บัว] อือ

ไปเดินเล่นตลาดกันไหม

เธอไม่ต้องไปเรียนเหรอ

ยังมาห่วงอะไรเพลานี้ ไปเรียนก็ไม่ทันแล้ว

เขาเรียก…

โดดเรียนใช่หรือไม่

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]

ใช่

ไป

ไป

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อ้าว แม้น

ตกใจหมด

หลีกทางไปหน่อยนะ ฉันว่าจะไปดูอะไรฟากนู้นเสียหน่อย

แม้นจะไปกับฉันหรือไม่ไป

ฉันอยากออกไปเที่ยวนอกวังดูบ้าง

ตอนนี้แม่ก็ไม่อยู่

[พระองค์ชาย] ฉันคิดว่าทางจะสะดวกแล้วเชียว

ยังต้องมาเจอนายด่านกั้นทางอีกหรือนี่

อ๋อ

วันนั้นที่ออกไปซื้อปิ่น

ฉันออกไปแค่ครู่เดียวเอง

ยังไม่ค่อยได้เห็นชาวบ้านสักเท่าไร

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

[เสียงถอนหายใจ]

ฉันเบื่อที่จะนอนแล้ว

[พระองค์ชาย] ไม่รู้ล่ะ

ฉันจะออกไปข้างนอกให้ได้ ฉันหายดีแล้ว

เอาอย่างนี้ไหมล่ะ

แม้นไปกับฉันไหม

ถ้าไม่ไปก็ถอย

ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะเขกหัวให้

[เสียงแม้นครางกลัว]

[ดนตรีโรแมนติก]

[เสียงทั้งคู่หัวเราะ]

แม้นไปกับฉันเถอะนะ

ถ้าต้องให้พูดซ้ำแล้ว ยังไม่ยอมอีก

งั้น…

ฉันหนีล่ะนะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ไปขึ้นท่านั้นเลย

ว้าว

[บัว] มาตลาดแต่ละที ทึ่งทุกทีเลยอะ

ไม่นึกเลยว่าบ้านเมืองในยุคสมัยนี้ จะเจริญขนาดนี้

เจริญสิ

สยามเราทำการค้ากับต่างประเทศ โดยมีกรมเจ้าท่าดูแล

เลยมีของให้เลือกละลานตาไปหมด

เหรอ

แล้วเราส่งออกขายอะไรบ้างอะ

[ทองอ้น] ก็มีน้ำตาล ฝ้าย

ไม้หอม ดีบุก ข้าว

ปลาเค็ม ปลาแห้ง

ครั่ง ขี้ผึ้ง แล้วก็พริก

พริก แบบพริกขี้หนูอะเหรอ

พริกขี้หนูข้าไม่รู้จัก

พริกของเราเป็นพวงๆ เป็นเม็ดกลมๆ เล็กๆ น่ะ

อ๋อ พริกไทย

- เอ็งเรียกพริกไทยรึ - [บัว] อือ

เราเรียกกันแต่พริกก็รู้เรื่องแล้ว

อ้าว งงอะ แล้วพริกเขียวๆ แดงๆ ล่ะ

เอ็งหมายถึงพริกเทศจากต่างแดนน่ะรึ

พริกมาจากต่างแดนเหรอ

เพิ่งรู้

ใช่ พริกทั้งหมดมาจากต่างแดน

แม้กระทั่งพริกไทยที่เอ็งเรียก ก็มาจากต่างแดนเช่นกัน

[ทองอ้น] แต่เข้ามานานมากแล้ว

และทุกวันนี้ก็ยังมียาจีน และยาฝาหรั่งเข้ามาขายอีกด้วย

[เสียงพ่นลมหายใจทึ่ง]

ความรู้เยอะจริงๆ

ใครๆ เขาก็รู้

นอกเสียจากเอ็ง

[ดนตรีผ่อนคลาย]

- [บัว] ไปกันเถอะ - [ทองอ้น] ไป

[บัว] อุ๊ย ทองอ้น เราไปดูทางนู้นกัน

ไปสิ

[ดนตรีระทึก]

อุ๊ย

พระองค์ เอ่อ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้ขอรับ

[เสียงถอนหายใจ] เจอจนได้

เอ่อ เมื่อกี้กระผมว่ากระผมเห็นหญิงครึ่งชาติ ที่ท่านตามหาแล้วนะขอรับ

หล่อนอยู่ไหน

เพิ่งเดินไปน่ะขอรับ

ก็รีบตามไปสิ

ขอรับ

ไปแม้น

ว่าอย่างไร พี่ผล ได้ความไหม

กระผมตามไปทันขอรับ

แต่แล้วก็ไม่ทันขอรับ

แล้ว มันอย่างไรกัน

ก็หล่อนเดินเร็วเสียเหลือเกิน

หลบผู้คนซ้ายที ขวาที

กระผมเวียนหัวไปหมดแล้วขอรับ [เอฟเฟกต์เสียงเด้งดึ๋ง]

- ลองแยกกันตามหาอีกสักที - ขอรับ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

โหย ถ้ามีโทรศัพท์นะ จะถ่ายเก็บไว้ให้หมดเลย

โทรศัพท์

- ถ่าย - [บัว] อื้อ

อย่างไรกัน

เอ็งจะวาดรูปตลาดเก็บเอาไว้รึ

ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเครื่องมือสื่อสารน่ะ ที่แบบว่า…

- โอ๊ย จะอธิบายยังไงเนี่ย - [พระองค์ชาย] เจอสักที

แม่หญิงครึ่งชาติ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ค่ะ

[ภาษาอังกฤษ] วันนี้เอ็งเป็นเยี่ยงไร

[ภาษาอังกฤษ] ฉันสบายดี

แม้น แม่หญิงครึ่งชาติคนนี้อย่างไรเล่า ที่ฉันเล่าให้ฟัง

นี่ แม้นวาด น้องสาวของข้า

สวัสดีค่ะ

สวยหล่อ ออร่าจับทั้งคู่เลยนะคะ

ภาษาไทยของเอ็ง ฟังแล้วแปลกดี

เอ่อ จะว่าไปแล้ว ข้ายังไม่มีโอกาสได้แนะนำตัวเอง

[พระองค์ชาย] ข้าชื่อพัน

เอ็งล่ะชื่ออะไร

ชื่อบัวค่ะ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

แล้ว ชายผู้นี้ล่ะ

อ๋อ นี่ทองอ้น เพื่อนของฉันเอง

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง

ข้ามีเรื่องที่อยากจะสนทนากับเอ็ง อีกหลายประการ

เอ็งจะพอ… [เสียงหายใจหอบ]

- [ทองอ้น] เฮ้ย - เฮ้ย

[เสียงล้มกระแทก] คุณ

คุณ

[ดนตรีตื่นเต้นตึงเครียด]

แม่บัวหรือนี่

[ทองคำ] หายไข้แล้วดูแจ่มใสดีทีเดียว

ที่เขาแต่งให้เอ็งเยี่ยงนี้

เพราะเขาอยากให้เอ็งได้กับลูกชายเขาเป็นแน่

พี่สะใภ้

[เสียงระเบิดและเสียงฝูงชนกรีดร้อง]

[บัว] โอ๊ย

[เสียงร้องตกใจ]

[ทองอ้น] ปืนใหญ่ต้องระเบิดเป็นแน่แท้

พวกเอ็งดูซิ ว่าแขนขายังอยู่ครบไหม

[เสียงครางตกใจกลัว]

หมอปลัดเล

แขนกระดูก…

[หมอบรัดเลย์] แตกหมด

ต้องตัดออก

เธอได้เห็นการผ่าตัดแรก ของประเทศไทยเลยเหรอเนี่ย

เอ็งว่าอะไรนะ

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.