All language subtitles for Royal Doctor_S01E03_Episode 3.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]

[ทองคำ] นางผู้นี้เป็นผู้ใด

ไม่ได้มากับเรือเมื่อคืนนี่

[เสียงร้องตกใจ]

[บัว] เวลานอนนานๆ ไม่ได้ออกกำลังกาย กล้ามเนื้อก็จะฝ่อลงแบบนี้แหละ

ต้องทำกายภาพบำบัดถึงจะหาย

เขาบอกว่าลูกหลานคนไหน สนใจอยากจะเรียนหมอ

ให้มาสมัครได้นะ

โรงเรียนหมอหลวง

[บัว] เขาจะเรียนกันยังไงนะ

กระไรนะ พ่อจะให้ฉันเรียนหมอหลวง

เขาลือกันให้แซ่ด ว่าสันดานมันชั่วช้า

[เสียงถีบ] [พระยาบำเรอราช] อ้าวเฮ้ย หยุด หยุด

แยกกัน แยกกันเลย

ทำไมเอ็งถึงหมั่นทำให้พ่อแม่ร้อนใจนักหนา

นี่คือแผ่นดินรัชกาลที่สาม แห่งกรุงรัตนโกสินทร์

รัชกาลที่สาม

[บัว] เรามาจากปี 2022

นี่เราหลุดมา 182 ปีเลยเหรอเนี่ย

[ทองอ้น] ถึงสติเอ็งจะไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอย

เอ็งอย่าคิดสั้นเลย

ฉันก็แค่อยากจะหาทางกลับบ้านน่ะ

[บัว] ถ้าไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องมาช่วย

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

นานๆ จะเห็นมันเอาจริงเอาจังเสียที

ตอนเด็กๆ ทองอ้นมันก็เป็นเยี่ยงนี้นะพ่อ

แต่ทำไมโตขึ้นมา มันถึงได้เหลวไหลเสียได้

[อ่ำ] เดินเร็วๆ สิวะ

- เดี๋ยวไปขึ้นเรือไม่ทัน - ข้าก็รีบอยู่เนี่ย

[เสียงอุทานตกใจ]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

นี่เอ็งมองไม่เห็นคนเดินอยู่รึ

มาเสียเร็ว

ทำเอาข้าเกือบล้ม

ข้าไม่ได้เป็นคนยกนี่

ถ้าอยากจะเอาเรื่อง

ก็ตามไปเอาเรื่องกับคนยกนู่น

นิสัยไม่น่าคบ

แล้วใครเขาอยากจะคบกับเอ็ง

เป็นลูกไพร่ลูกทาสที่ไหนหลงมารึ

[เสียงพ่นลมเยาะ]

สันดานอย่างนี้รึ จะเรียนหมอ

อย่างไหน

อย่างข้าที่มีเจ้าคุณพ่อเป็นเจ้าเมืองชั้นเอก

[ศร] ลุงของข้าก็เป็นหมอหลวงโรงใน

สังกัดในกรมหมอโรงพระโอสถ

ลุงถ่ายทอดความรู้เรื่องยาให้ข้าตั้งมากมาย

แล้วทำไมคนอย่างข้าจะเรียนหมอไม่ได้

ข้านี่แหละ จะเป็นหมอหลวงก่อนพวกเอ็งทุกคน

โห

มีต้นทุนดี

มันโชคดีแบบนี้นี่เอง

[เสียงถอนใจและจิ๊ปากเซ็งๆ ]

วาไรตี้ อย่างกับซีรีส์เกาหลีแน่ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

- อุ๊ย - อุ๊ย

ขอโทษจ้ะ

[แม่พุ่ม] ไป เจ้าพุ่ม [เสียงพุ่มครางอิดออด]

- มานี่เร็ว - โอ๊ย แม่ เบาๆ

ข้าไม่อยากมาสอบ

แต่เอ็งต้องสอบ

[แม่พุ่ม] เอ็งเป็นลูกคนโต แล้วก็เป็นลูกชายคนเดียว

เอ็งจะต้องเป็นหน้าเป็นตา ให้สมกับเป็นลูกหลานข้าราชการ

- ไปกับแม่ - [พุ่ม] อู๊ย แม่

แต่ความรู้เรื่องยาข้าแค่หางอึ่ง

ข้าจะไปสอบสู้ใครได้

[แม่พุ่ม] ไหนเอ็งบอกว่าอยากเก่ง

อยากเป็นหมอรักษาน้องไง

[ดนตรีซึ้ง]

เอ้า เอาข้าวกลางวันไปกินด้วย

[แม่พุ่ม] อย่าให้แม่ต้องเป็นห่วง

จ้ะ

[พุ่ม] ไปก่อนนะจ๊ะ

- ลูกแหง่เนอะ มีแม่มาส่งด้วย - อุ๊ย

[เจิด] เฮ้ย ผู้หญิงนี่

[เสียงกระแอม]

[ทำเสียงห้าว] ผู้หญิงที่ไหนล่ะ ผู้ชายทั้งแท่งเลย

[เสียงผาดถอนใจ] [ผาด] นางบัว

[เสียงพ่นลมหงุดหงิด]

เอ็งมาทำกระไรตรงนี้ หา

เอ็งสองคนเป็นผู้หญิงรึ

[เจิด] มาสมัครเรียนใช่ไหม [แค่นเสียง]

ดีเลย ข้ากำลังหาเพื่อนพอดี มานั่งกับข้าสิ

ไม่

พวกข้ามีเพื่อนเยอะแล้ว [เอฟเฟกต์ตลก]

[ผาด] มานี่เลย นางบัว

มานี่

[ผาด] ไปทางนู้นสิ มาอะไรตรงนี้ล่ะ

[เสียงหัวเราะในลำคอ]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ไหนๆ ก็อยู่วัดแล้ว

ข้าว่า เอ็งทำบุญปัดจัญไรเสียบ้างนะ

จะพาข้าซวยไปด้วย

พูดอย่างกับฉันเป็นตัวซวยงั้นแหละ

รึไม่จริง

ตั้งแต่เอ็งโผล่มาเนี่ย

ไอ้พวกตั้วเหี่ยมันก็บุกเข้ามา

ทั้งเอ็งทั้งข้าก็พลอยเจ็บตัว

อยู่ๆ ไป

เอ็งก็ดู ป้ำๆ เป๋อๆ ขึ้นทุกวัน

นี่ เดี๋ยวประเดี๋ยวนี่นะ

ข้าจะนิมนต์หลวงพ่อเป่าน้ำมนต์ให้

นิมนต์เจ้าค่ะเณร

เจริญพร

โยมมาหาหลวงพ่อกันรึ

ใช่เจ้าค่ะ ว่าจะมาทำบุญเสียหน่อย

ช่วงนี้ เจ็บเนื้อเจ็บตัวบ่อยเหลือเกินเจ้าค่ะ

เจ็บเนื้อเจ็บตัวก็นอนพักอยู่บ้าน

[เอฟเฟกต์ทะเล้น] [เณร] ตั้งจิตภาวนาเอาก็ได้นี่โยม

การทำบุญ

เริ่มได้ที่ใจ มิว่าที่ไหนก็ทำได้

- สา… - ใช่เลย

เณรพูดถูก

[ผาด] สาธุ สาธุ

เณรจ๊ะ

[ทองแท้] หลวงพ่อไม่อยู่ใช่ไหมจ๊ะ

พ่อข้าให้เอายาสมุนไพรมาถวายจ้ะ

อ้าว วันนี้โยมทองอ้นไม่มารึ

ทองอ้นไปสอบตั้งแต่เช้าจ้ะ วันนี้ข้าเลยมาแทน

[ดนตรีผ่อนคลาย]

เจริญพร

แล้วพวกเอ็งสองคนมาทำอะไรกันรึ

- เอ่อ… - ก็นางบัวน่ะสิ หายมา…

ผาดพาฉันมาทำบุญน่ะ

ดีเหมือนกัน

มาถึงวัดทั้งที

ข้าก็อยากไปกราบพระที่โบสถ์อยู่พอดี

[ทองแท้] งั้นเดี๋ยวเราไปที่โบสถ์กัน

[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]

[เสียงสะอื้น]

เป็นกระไรรึนางบัว

[เสียงสั่นเครือ] ฉันอยากกลับบ้านน่ะ

บ้านแม่บัวอยู่ที่ใดรึ

ฉันจะจ้างเรือไปส่งให้

[เสียงบัวสะอื้นและเสียงผาดถอนหายใจ]

ก็ ถ้าเอ็งอยากจะกลับบ้านเนี่ย

เอ็งก็ตั้งจิตพิษฐาน

พิษฐานต่อหน้าหลวงพ่อพระประธานนี่แหละ

พิษฐานทำไงอะ

รู้จักแต่อธิษฐาน

[เอฟเฟกต์ฉงน]

บ้านแม่บัวเรียกเยี่ยงนั้นรึ

ฟังดูแปลกหู

นี่ จะขอก็รีบขอ

จะมัวมาพินิจสงสัยกระไรกันล่ะ

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงบัวสะอื้น]

[เสียงกรน]

[เอฟเฟกต์งุนงง]

[พิกุลตะโกนตกใจ] ทองอ้น

ทองอ้นยังไม่ตื่นอีกรึ

[เสียงกรน] [พิกุล] ทองอ้นลูก

[เสียงเอาพัดตี] ทองอ้นตื่นได้แล้ว วันนี้มีสอบไม่ใช่รึ

[เสียงพัดตีรัวๆ ] [พิกุล] ทองอ้น

[เอฟเฟกต์ตลก] สอบ

ทำไมแม่ไม่บอกฉันเร็วกว่านี้ล่ะจ๊ะ

แม่ก็นึกว่าเอ็งออกไปตั้งนานแล้ว

- โหย แม่ - อ้าว

อ้าว เดี๋ยว

ใจเย็นๆ นะ ทองอ้น

- [ทองอ้น] ไปแล้วแม่ - เดี๋ยวก็ล้มหัวคะมำหรอก

[ดนตรีขำขัน]

[เสียงทองอ้นอุทาน] [เทียบ] ว้าย

[เสียงอุทานตกใจและถาดหล่นพื้น]

- โอ๊ย - นี่

[เสียงเทียบฮึดฮัด] ไอ้…

ไอ้กิริยาไพร่ ไอ้ลูกแม่ไม่สั่งสอน

[เสียงเทียบถอนใจ] ขอประทานโทษเจ้าค่ะคุณพี่

ทองอ้นมันเร่งไปสอบเจ้าค่ะ

[ทำเสียงหมั่นไส้] กระดางลางเป็นลิงค่างอย่างนั้นน่ะ

ใครจะเอามันเป็นหมอ

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีตึงเครียด]

[ดนตรีหยุด]

พ่อทองแท้

จ้ะแม่

มานี่หน่อยลูก

[ทองแท้] จ้ะ

[เทียบ] พักนี้นะ

แม่น่ะนอนหลับไม่ค่อยจะเต็มอิ่ม

คอยผวาตื่นตอนเช้ามืดอยู่เรื่อยเลย

พ่อมียากระไร ที่ทำให้แม่เนี่ยหลับสนิทถึงเช้าบ้างไหม

มีจ้ะ

[ทองแท้] ยาหอมกล่อมอารมณ์

ช่วยให้นอนหลับสบาย

- [เทียบ] อ๋อ - เดี๋ยวฉันไปจัดมาให้นะจ๊ะ

จ้ะลูก

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

นี่ นางเผือก

ประเดี๋ยวลูกข้าเอายามานะ

เอ็งก็ออกไปอบกระแจะ มันจะได้ฤทธิ์แรงขึ้น

แล้วก็เอาแอบไปให้ไอ้ทองอ้นมันกิน

มันจะได้หลับสนิทตื่นไปไม่ทันสอบ

เจ้าค่ะ

ข้าไม่เห็นไอ้ทองอ้นเลย

ไม่รู้มันไปอยู่ข้างไหนเสีย

[อ่ำ] นี่ก็จวนเวลาจะสอบอยู่แล้ว

[แก้ว] นั่นน่ะสิ

หรือว่า มันจะถอดใจไม่มาเสียแล้ว

[ชม] ไม่มาสิดี

จะได้ไม่ต้องมีคนมาแย่งที่

[ดนตรีตึงเครียด]

[พึมพำ] ทองอ้น

ทองอ้น ทองอ้น ทองอ้น [เสียงทองอ้นกระหืดกระหอบ]

อะไรพี่

พี่อย่าเพิ่งกวนฉันน่า ฉันไม่มีเวลาแล้ว

นี่ เอ็งจะไปสอบสายรึนี่

ยังไม่สาย แต่มัวคุยอยู่นี่จะสายจริง

พี่ ปล่อยฉัน

[ดนตรีตึงเครียด]

ทองอ้นเอ๊ย

เอ็งโดนพ่อเอาเรื่องแน่

อีกไม่กี่อึดใจ

จะถึงช่วงเวลาการสอบแล้ว

ท่านจะให้ข้าประกาศเรียกเลยหรือไม่

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

เมื่อถึงเวลาสองโมง ก็ประกาศได้เลย

[เสียงตีฆ้อง]

[เสียงตีฆ้อง]

สองโมงแล้ว

ให้ผู้เข้าสอบทุกคน

มารวมตัวกันทางด้านนี้

แต่ยังขาดอีกคนหนึ่งนะขอรับ

[ดนตรีอึดอัด]

เหลวไหลไปเสียทุกเรื่องเลย

นับแต่นี้ไป

มันผู้ใดที่ยังมาไม่ถึง

- ข้าจะถือว่ามันผู้นั้น… - [ทองอ้นตะโกน] มาแล้วจ้ะ

[เสียงวิ่ง]

มาแล้วจ้ะ

มาแล้วจ้ะ

ฉันมาทันเวลาใช่หรือไม่

มาเสียจวนเจียนเอาเส้นยาแดงผ่าแปด

แต่ก็ยังถือว่า…

ไม่ทัน

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[หมอชิด] ยังไงกฎก็ต้องเป็นกฎ

ข้าจำเป็นต้องธำรงไว้ซึ่งกฎ เพื่อให้คงความศักดิ์สิทธิ์

แต่เรายังไม่ได้เริ่มการสอบนะขอรับ

ให้โอกาสเด็กมันอีกสักครั้ง

[หมอนพ] ก็จะเป็นการดี

อีกอย่างหนึ่ง

ทองอ้นมันก็สอบผ่านรอบแรกแล้ว

ไปรวมกันได้

[เสียงพ่นลมดีใจ]

[เสียงพ่นลมโล่งใจ]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

เกือบไม่ทันเสียแล้วมึง

ข้าใส่ตีนหมาโกยแน่บมาเลย

[เสียงพ่นลมเยาะหยัน]

มาทันก็ไม่ได้แปลว่าจะสอบได้

[ดนตรีหยุด]

มีผู้คนมาสมัคร มากหน้าหลายตาเลยขอรับ

[เสียงหัวเราะ] ถูกใจข้ายิ่งนัก

จักได้มีโอกาสเรียนกันโดยถ้วนหน้า

[พระยาบำเรอราช] ผลการสอบเป็นเยี่ยงไรเนี่ย

ช่วยกลับมารายงานข้าด้วย

ขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ข้าชื่อเจิด

อะไรของเอ็ง

อ้าว ก็จับมือแบบฝาหรั่งยังไงเล่าเพื่อน

เพื่อน

[ภาษาอังกฤษ] ใช่แล้วเพื่อน

มิสเตอร์ทองอ้น

[เอฟเฟกต์งุนงง]

เอ็งรู้จักข้าด้วยรึ

[เสียงศรพ่นลมเยาะหยัน] เดาะพูดฝาหรั่ง

ซอรี่ มายเฟรนด์

ข้าต้องขอโทษที่ทำให้เอ็งต้องขุ่นเคืองใจ

พอดีว่าพ่อข้าเนี่ย เป็นทูต

ต้องติดต่อสื่อสารกับมิชชันนารีบ่อยๆ

ข้าก็เลยมีโอกาสได้พูดภาษาฝาหรั่งบ่อยๆ

แถวนี้ข้ารู้จักหมดทุกคนแหละ

ยกเว้น…

[ดนตรีระทึก]

ไอ้สองคนนี่

[เอฟเฟกต์ขำขัน] ข้า

ส่วนเอ็ง

ข้าก็รู้ว่าพ่อเอ็งเนี่ย คือหมอ…

[ทำเสียงชู่]

[ดนตรีเบาสมอง]

เอ้า จับมือสิเพื่อน

[เอฟเฟกต์ขำขัน] ฮัลโหล ข้าชื่อศร

[ภาษาอังกฤษ] ยินดีที่ได้รู้จักนะเพื่อน

เจิด

- ทองอ้น - [เจิด] อ้น

[หมอชิด] เอาล่ะ เงียบแล้วหยุดคุยกันได้แล้ว

ข้าจะประกาศเริ่มต้นสอบ

ณ บัดนี้

เชิญขอรับท่าน

[ดนตรีตื่นเต้นปนตึงเครียด]

ข้าได้ฝากของชิ้นสำคัญไว้กับคนคนหนึ่ง

[ทองคำ] พวกเอ็งจะไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร

หรือว่าอยู่ที่ผู้ใด

หน้าที่ของพวกเอ็งก็คือตามหาอ้ายผู้นั้น

และของสิ่งนั้นเอามาให้ข้า

ภายในเวลาสิบบาท

[ทองคำ] เมื่อหมดเวลา จะมีเสียงฆ้องให้สัญญาณ

หากผู้ใดหาเจอ

ให้ถือว่าสอบผ่านได้เลย

แต่ระหว่างที่พวกเอ็งหา

[หมอนพ] จงระวังให้ดี

อย่าให้โดนลูกมะยม ที่พวกข้าปาใส่โดยเด็ดขาด

[หมอนพ] รู้ใช่ไหม

ว่ามันจะเป็นเช่นไร

การหาของเกี่ยวกับการสอบหมออย่างไร

[ยอด] ข้าไม่เข้าใจ

การทดสอบครั้งนี้

พวกข้าคิดมาดีแล้ว

ย่อมมีเหตุผล

[หมอชิด] หากพร้อมแล้ว

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

[เสียงตีฆ้อง]

[เสียงตีฆ้องซ้ำ]

ไอ้ทองอ้น

เอ็งเป็นลูกของหมอทองคำ

[เจิด] หมอทองคำต้องฝากของไว้กับเอ็งแน่ๆ

ทุกคน อยู่กับมัน

- [เจิด] เฮ้ย - [ทองอ้น] มะยม

เฮ้ย มะยม เฮ้ยๆ มะยม [เสียงร้องโหวกเหวก]

[เสียงร้องชุลมุน]

[เจิด] เอ็งจะเบียดข้าทำไมเล่า โอ๊ยๆ

โอ๊ย เดี๋ยวโดนฉันจ้ะ

[ดนตรีหยุด]

- อ้าว หมอ เชิญๆ - อ้าว

[ดนตรีผ่อนคลาย]

นั่งก่อนๆ [เสียงหัวเราะเบาๆ ]

พวกครูดูมีแรงขึ้นมากโขเลยทีเดียว

[เสียงหัวเราะเบาๆ ] ขอบน้ำใจจ้ะ

ข้าดีขึ้น

- ไอ้เนียง ไอ้เทิ้มเองก็ดีขึ้น - [เนียง] อือ

ช่วงนี้ ก็ค่อยๆ ซ้อมดาบกันทีละเล็กละน้อย

แต่อย่าหักโหมมากนะครู

[เสียงหัวเราะเล็กน้อย]

รับน้ำหน่อยไหมจ๊ะ

ขอบใจจ้ะผาด

[หาญ] วันนี้ได้ยินข่าวว่ามีการสอบเป็นหมอกัน

น้องชายหมอก็เข้าทดสอบด้วยใช่หรือไม่

ถูกแล้ว

แต่ข้าไม่รู้ว่าไปทันหรือไม่นะ

ให้ฉันไปเรียนเสียยังดีกว่า

อย่างน้อยฉันก็เคยสอบติดมาแล้ว

[เสียงเนียงและเทิ้มอุทานอ่อนใจ]

เอาอีกแล้ว [เสียงเทิ้มถอนหายใจ]

นี่เพ้อว่าตัวเองเป็นหมออีกแล้ว เป็นอะไรมากไหมนั่น

ก็ฉันพูดจริงๆ นี่

อย่างน้อยฉันก็กำลังเรียนอยู่ แล้วก็จะได้เป็นหมอในอนาคต

โอ้โห เอาอีกแล้ว เอ้า แล้วแต่เอ็งก็แล้วกัน

เอาอย่างนี้

ถ้าเอ็งว่าเอ็งเป็นหมอจริง

เอ็งก็ต้องรู้จักตัวยาต่างๆ

[บัว] อือ

[ทองแท้] นี่

ฟ้าทะลายโจร

เอ็งรู้จักหรือไม่

รู้จักสิ ง่ายๆ แค่นี้

แก้ไอ แก้เจ็บคอใช่ไหมล่ะ

[เสียงเนียงประหลาดใจ]

เคยใช้ที่เป็นแคปซูล

[เนียง] หา

[ดนตรีทะเล้น]

แคป

แคป แคปกระไรนะ

อ๋อ ฉันหมายถึง…

เอาฟ้าทะลายโจร มาทำเป็นผงๆ

แล้วก็ใส่เม็ดที่เป็นแคปซูลอะ

เอ็งหมายถึง

เอามาปั้นเป็นลูกกลอนงั้นรึ

[บัวทำเสียงลังเล] ที่นี่ก็มีทำกัน

ไม่ใช่ลูกกลอน เป็นแคปซูล

- หา - ดูปากนะ

แคปซูล

แคป

ซะ ซู

อ๋อ

ขะ ขะ แคป ซู่

เฮ้ย

- แคบ - แขบ

แทบ ทู้น

[เสียงเนียงถอนใจ]

[เทิ้ม] แถบ ทู้น

อ๋า

[บัว] หือ

แคป ซลูล

โอ้โห [เสียงตบมือ]

ลิ้นไม่ต้อง

[เอฟเฟกต์เสียงรับมุก]

[ผาดทำเสียงหมั่นไส้]

เอ็งเนี่ย วิปลาสเสียจริง

[เสียงถอนหายใจ]

ก็ถ้าฉันยังกลับบ้านไม่ได้

ฉันก็ต้องอยู่ให้มีความสุข

และก็มีประโยชน์ให้มากที่สุด

[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]

ช่วยสอนสมุนไพรให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ

ฉันคิดว่า ฉันจะเอาไปทำเป็นประโยชน์ได้จริงๆ นะ

ให้เล่าเรื่องสมุนไพรน่ะพอได้

แต่ถ้าจะให้ข้าสอนเรื่องการแพทย์น่ะ คงมิได้ดอก

[ทองแท้] เอ็งเป็นผู้หญิง

มีหน้าที่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน

ก็ทำไปเถิด

โอ๊ย ประโยคนี้อีกแล้วอะ

[เสียงถอนหายใจและจิ๊ปาก]

เดี๋ยวๆ บัว จะไปไหนเอ็งน่ะ

[บัวพูดน้ำเสียงไม่พอใจ] ก็ไปอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนไง

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

สงสัย จะง่วงน่ะจ้ะ

[เสียงผาดหัวเราะเจื่อนเบาๆ ]

[เสียงร้องชุลมุน]

[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]

หากพวกเอ็งคิดว่าเป็นข้า

พวกเอ็งก็มาพิสูจน์ได้เลย ว่าข้ามีข้าวของอะไรติดมาไหม

[แค่นเสียงหึ]

ได้

แตะดีๆ นะเว้ย

ประเดี๋ยวได้เจอของดี

[แค่นเสียงหึ]

[ดนตรีหยุด]

ไม่มีว่ะ

เอ็งต้องเอาไปซ่อนที่อื่นเป็นแน่

ถ้าเอ็งคิดว่าข้าเอาไปซ่อน เอ็งก็ไปหาเอาเองก็แล้วกัน

ตกลงเป็นอ้ายนี่รึ

ข้าก็ไม่รู้สิ เห็นว่ามันไม่มีของ

พวกเอ็งไม่คิดบ้างรึ

ว่าคนที่มากล่าวหาข้า

อาจจะเป็นคนที่รับฝากของ และแสร้งกุเรื่องเองก็เป็นได้

[ดนตรีเร้าใจ]

ไม่ใช่นะ

ข้ามาถึง ก็มาหาพวกเอ็งที่นี่เลย

จะเอาเวลาที่ไหนไปรับของ

ไม่เหมือนเอ็งนี่

กลับกัน นั่นยิ่งเป็นข้อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า

ข้ามาสายจนแทบสอบตก

ไม่มีเวลาไปรับของก่อนหน้าแน่นอน

[เสียงแค่นหัวเราะ] เออ

[เสียงหัวเราะหยัน] ก็จริงของเอ็ง

ถ้าหมอทองคำฝากของไว้กับลูกตัวเอง

มันคงจะง่ายไปหน่อยกระมัง

[เสียงเจิดกระหยิ่ม]

อู๊ย ข้ามึนหัวไปหมดแล้ว

ไอ้การหาของกับผู้รับฝากของนี่ มันเกี่ยวกับหมออย่างไร

นั่นสิ เห็นว่าต้องหาของให้ได้ ภายในเวลาที่กำหนดอีกด้วย

มัวแต่พูดกันอยู่ได้

ประเดี๋ยวจะหมดเวลาเสียก่อน

ถ้าเอ็งคิดว่าไม่ใช่ไอ้ทองอ้น

แล้วเราจะหาไอ้ผู้รับฝากของกันได้อย่างไร

จะทำอย่างไรได้ล่ะ

เห็นทีเราต้องซัก

[พร้อมกัน] ซัก

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เจิด] เฮ้ยๆ เฮ้ย มะยม มะยมมา

- [ทองอ้น] เฮ้ย มะยมๆ - [เจิด] มะยมมา

[เสียงร้องโวยวาย]

โอ๊ย ข้าโดนมะยม

[เจิด] พวกเอ็ง [เสียงฝีเท้าวิ่ง]

[เสียงร้องโวยวาย] มะยม มะยม

มะ มะ…

ไม่ใช่มะยมนี่หว่า

[เสียงถอนใจเซ็ง]

มีใครโดนมะยมอีกไหม

ข้าไม่โดน

- ข้าไม่โดน - ข้าก็ไม่โดน

นี่จวนจะหมดเวลาเต็มทีแล้วเนี่ย

[เสียงถอนใจและจิ๊ปาก] แต่ข้าไปซักไอ้ยอดแล้วนะ

[เจิด] มันเนี่ย น่าสงสัยที่สุดเลย

มิหนำซ้ำนะ มันยังพกถุงติดตัวมา ไม่ยอมให้ข้าดูอีกต่างหาก

[สุข] ข้าว่าไม่ใช่ดอก

ข้าไปซักพระแถวนี้มา

พระท่านบอกเห็นไอ้ยอด

[สุข] ถุงนั่นน่ะ มันคือถุงเนื้อตากแห้ง

ที่แม่ไอ้ยอดให้ไว้ก่อนไป

มันคงจะหวง

แล้วก็ ไม่อยากให้คนนิสัยไม่ดีอย่างเอ็งดูน่ะ

บ๊ะ [เสียงร้องตกใจ]

ซักยันพระ เอ็งนี่ ละเอียดรอบคอบดีมาก

โอ๊ย ขอบคุณจ้ะ

[พุ่ม] แล้วไอ้แก้วล่ะ

ข้าว่ามันพูดจาเลอะเลือน

[พุ่ม] ประเดี๋ยวว่ามาพร้อมไอ้ทิด

ประเดี๋ยวว่ามาพร้อมไอ้เล็ก

ไอ้นั่นมันจำชื่อใครไม่ได้ มันเลยพูดผิดๆ ถูกๆ

แล้วพวกเอ็งคิดว่าใครล่ะ

ข้าก็เห็นแต่ไอ้ทองอ้นนี่แหละ ที่น่าสงสัยที่สุด

ถ้าเอ็งสงสัยนัก ก็ซักข้าสิ

ไม่เห็นมีใครถามข้าสักคำ

ข้าว่ารีบไปกันต่อดีกว่า เวลาเหลือไม่มากแล้ว

เดี๋ยว

ข้าว่ายังมีอีกกลุ่มที่พวกเรายังไม่ได้ซัก

ขนาดพระก็ซักแล้ว ไม่น่าจะเหลือใครแล้วนะ

เหลือสิ

ก็พวกหมอหลวงที่คุมสอบเรายังไงล่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

อือ ไม่ใช่ดอก นั่นเป็นผู้คุมสอบเราเลยนะ

เอ็งอย่าลืมสิ

หมอทองคำบอกว่าฝากของไว้กับใครคนหนึ่ง

ไม่ใช่กับผู้สมัครคนหนึ่ง

หมอหลอกให้เรามองข้าม เสียเวลาซักกันเอง

ก็จริงอย่างที่เอ็งว่า

เพราะจากที่ข้าซักมาหมดแล้วเนี่ยนะ

แต่ละคน มีข้อแก้ต่าง และพยานรู้เห็นทั้งสิ้น

แต่ถ้าเอ็งคิดผิด

แปลว่าเอ็งจะสอบไม่ผ่าน

ถ้าเอ็งคิดว่าข้าคิดผิด

เอ็งก็ไม่ต้องมาเกาะกลุ่มตอบรวมกับข้าสิ

[ดนตรีฮึกเหิม]

[เสียงตีฆ้องสองครั้ง]

ยุติได้

[หมอชิด] และไปรวมตัวกัน

ที่เดิม

- [พุ่ม] ยังหาคนไม่ได้สักคน - ยังหาอยู่เลย

[ดนตรีหยุด]

[ทองแท้] มีเรื่องเร่ง… [เสียงร้องตกใจ]

มีเรื่องเร่งร้อนอันใดรึ

โอ๊ย เอ่อ

ฉัน…

ทำลับๆ ล่อๆ

หรือว่าริอ่านจะเป็นโจร

[ดนตรีเบาสมอง]

เปล่านะคะ ฉันแค่มาหาหนังสืออ่านค่ะ

หนังสือ

หนังสืออันใด

เอาไปให้ใคร

ไม่ได้เอาไปให้ใครค่ะ

แค่อยากอ่านไปเรื่อยค่ะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

แล้วเอ็งอ่านออกรึ

อ่านออกค่ะ เขียนก็ได้ด้วย

ถ้าอย่างนั้นเอ็งควรจะบอกข้าก่อนนะ

[ทองแท้] ข้าจะได้เตรียมไว้ให้

เอ็งอยากอ่านอันใดล่ะ

อยากอ่าน…

อยากอ่านอะไรก็ได้

อะไรก็ได้

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อยากอ่าน…

ตำรายา หรือการรักษาก็ได้

เอาล่ะ หากเอ็งอยากอ่านจริงๆ

ก็ตามข้ามา

เอ็งเอานี่ไปอ่านนะ

โห

คัมภีร์โบราณ

ใครว่า

ข้าเพิ่งคัดเสร็จเมื่อไม่ถึงปีเอง

อุ๊ย

เอ่อ นี่ คุณเขียนเองเลยเหรอคะ

อย่าเรียกว่าเขียนเองเลย

เรียกว่าเขียนตามที่พ่อบอกดีกว่า

[ทองแท้] เอ็งเอาไปอ่านนะ

และอย่าทำเสียหายล่ะ

[เสียงถอนใจเบาๆ ]

ถ้าไม่ไว้ใจก็ ไม่เอาก็ได้ค่ะ

[เสียงพ่นลมหายใจ] เอ็งเอาไปเถอะ

[ดนตรีโรแมนติก]

เห็นว่าอยากรู้ไม่ใช่เหรอ

ก็ได้ค่ะ

แล้วเอ็งหายปวดแผลที่หลังแล้วรึ

แผล

อ๋อ ดีขึ้นแล้วค่ะ

ขอบคุณนะคะ

ไปนะคะ

ประเดี๋ยว

นี่

ขมิ้นชันหุงกับน้ำมันมะพร้าว

[ทองแท้] ทาคลายปวด

ลดอาการบวมของแผล

เอาไปให้ผาดใช้ด้วยล่ะ

ค่ะ

ส่วนนี่เป็นยาอีกขนานหนึ่ง

ช่วยทำให้แผลจางลง

ลดการเป็นแผลนูนได้

ว้าว ลดคีลอยด์ได้ด้วยเหรอ

ขี้ลอย

[เสียงหัวเราะ]

แล้ว มีส่วนผสมอะไรบ้างคะ

เป็นยาทาภายนอก

[ทองแท้] มีจุนสี ใบระงับ

ใบรัก ใบกัญชา

และน้ำมันงา

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ทองแท้] นำใบสดตำรวมกัน

คั้นแต่น้ำผสมน้ำมันดิบ

ใส่กระทะ

เคี่ยวเอาน้ำมัน

[บัว] ว้าว

ขอบคุณนะคะ คุณทองแท้

[เสียงหัวเราะเล็กน้อย] อย่าเรียกข้าว่าคุณเลย

อ้าว แล้วจะให้เรียกยังไงดีล่ะ

[บัวทำเสียงคิด]

งั้น ขออนุญาตเรียกพี่แล้วกันนะคะ

[เสียงหัวเราะเล็กน้อย] แล้วแต่เอ็งเถิด

[ดนตรีหวานอบอุ่น]

นี่ พี่ทองแท้รู้ไหมคะ

[บัว] ว่าถ้าพี่ไปเปิดคลินิกความงาม

ในยุคของบัวนะ

ลูกค้าต้องจองคิวแน่นแน่ๆ เลยค่ะ

[บัว] เพราะว่าตอนนี้

เขากำลังนิยมครีมที่ทำมาจาก สมุนไพรออร์แกนิกด้วยนะคะ

[บัว] และที่สำคัญ

พี่ทองแท้เนี่ย ต้องได้ลงเพจ "หมอหล่อบอกต่อด้วย"

เวลาเอ็งพูดเพ้อเจ้อนี่ข้าไม่เข้าใจดอก ว่าเอ็งหมายถึงอะไร

แต่ก็ฟังเพลิน แปลกหูดี

บัวก็อยากให้ทุกคนเข้าใจบัวได้เหมือนกันนะ

แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงค่ะ

ไม่ต้องดอก

เอ็งพูดแบบนี้น่ะดีแล้ว

[ทองแท้] ฟังดูเป็นปริศนา

ไม่รู้ที่มาที่ไป

น่าค้นหาดี

[เสียงหัวเราะแห้งๆ ]

เอ็งเอากลับไปอ่านที่ห้องเถิด

[ทองแท้] เดี๋ยวใครมาเห็น ว่าเราสองคนอยู่กันสองต่อสอง

มันจะไม่งาม

อ๋อ

ได้ค่ะ

ขอบคุณนะคะ

[ดนตรีหยุด]

ขอนั่งด้วยคนนะ

แม่บัว ข้าขอฝาก คุณทองอินสักประเดี๋ยว ข้าจะไปทุ่ง

อ้อ จ้ะ

ไปทุ่ง

ไปทุ่งคืออะไรอะ

ไปขี้จ้ะ [เอฟเฟกต์ทะเล้น]

เอ่อ

อ๋อ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อือ ทองอิน

พี่บัวอยู่มาสักพักแล้ว

ยังไม่เคยเห็นแม่ของทองอินเลย

แม่ทองอินไปไหนเหรอ

จะเจอได้อย่างไร

หนูมีแม่เป็นปลาบู่

ปลาบู่

[เสียงหัวเราะ] หนูหยอกเล่น

แม่หนูตายตอนหนูเกิด เหลือแต่พ่อจ้ะ

[ดนตรีซึ้ง]

อุ๊ย พี่เสียใจด้วยนะ

หนูมีย่าเทียบและย่าพิกุลเลี้ยงมา

ก็เปรียบเสมือนแม่แหละจ้ะ มีตั้งสองคน

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

หนูนี่มีความคิดที่ดีจังเลยนะ

[เสียงบัวถอนหายใจ]

ถ้าพี่บัวได้กลับบ้าน

ได้กลับไปเรียนต่อจนจบ

พี่บัวว่าจะไปเรียนเฉพาะทาง

[บัว] เป็นหมอรักษาเด็ก

ดีไหม ทองอิน

ไม่ดีหรอกจ้ะ เพราะหนูจองไว้แล้ว

หนูจะเป็นหมอรักษาเด็กเอง

หือ เพิ่งจะห้าขวบ

คิดการณ์ไกล คิดการใหญ่เลยนะเราน่ะ

ใช่จ้ะ

หนูคิดการใหญ่

ต่อไป

หนูจะเป็นหมอที่ยิ่งใหญ่ในแผ่นดินสยาม

โอ้

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

จ้ะ

เอ้า กินต่อ

พวกเอ็งคิดว่าผู้ใดเป็นผู้รับฝาก

[อ่ำ] ข้าคิดว่าผู้ที่รับฝากของ

คือลูกชายของท่าน

ไอ้ทองอ้นขอรับ

[ดนตรีตื่นเต้น]

ผู้ใดคิดว่าทองอ้นเป็นผู้รับฝาก

มายืนฝั่งนี้

เหตุใดพวกเอ็งถึงคิดว่าเป็นทองอ้น

[แก้ว] ก็มัน…

มีสายสัมพันธ์กับท่าน

[แก้ว] ท่านย่อมจะเอาให้มันเมื่อใดก็ได้

มันมีพิรุธ ตรงที่มันมาสาย

ทองอ้นน่าสงสัย เพราะไม่มีพยานหลักฐาน

[ทองคำ] แล้วพวกเอ็งล่ะ

คิดว่าข้าฝากของไว้กับผู้ใด

ฉันว่า

ผู้รับฝาก คือหนึ่งในพวกท่านนี่แหละ

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[เสียงหัวเราะคิกคัก]

มันจะเป็นไปได้อย่างไร

[เสียงอ่ำหัวเราะ] [อ่ำ] น่าจะมีคนชวด

ไม่ได้เป็นหมอแล้วว่ะ

[เสียงหัวเราะ] นั่นสิ

[เสียงเคาะ]

เหตุใดพวกเอ็งถึงคิดว่าพวกข้าเป็นผู้รับฝาก

ท่านบอกเพียงว่า

ท่านฝากของไว้กับผู้ใดผู้หนึ่ง

[ทองอ้น] พวกฉันลองซักเหล่าผู้สมัครทุกคนแล้ว

ก็ไม่มีใครน่าสงสัย

เลยนึกขึ้นมาได้ว่า

ก็มีแต่พวกท่านนี่แหละ ที่พวกฉันยังไม่ได้ซัก

[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]

เอาล่ะ

ประกาศผลได้

[ดนตรีหยุด]

[หม่อมต่วน] เดินพอแล้วไหมพระองค์ชาย

[พระองค์ชาย] ยังจ้ะ หม่อมแม่

ฉันอยากเดินต่ออีกหน่อย

วันนี้รู้สึกแข็งแรงดี

ก็อยากจะเดินมันทั้งวันให้หายอยาก

[ดนตรีผ่อนคลาย]

หน็อย ยายแม้น นี่ท้าฉันเดินแข่งรึ

ปล่อยฉัน ท่านราชแพทย์ ฉันจะไปเขกหัวยายแม้น

กระหม่อม

[เสียงอุทาน]

[หม่อมต่วน] โอ๊ย พระองค์ชาย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[หม่อมต่วน] นี่ แม่แม้นวาด

หล่อนนี่นะ

เห็นพระองค์ชายเป็นเพื่อนเล่น เหมือนตอนเด็กๆ หรือยังไง

จะหยอกอะไรก็ดูเสียบ้าง ว่าท่านยังเจ็บอยู่

อย่าดุแม้นเลยจ้ะ หม่อมแม่

ฉันก็มีแม้นนี่แหละ

ที่เป็นเพื่อนคุยเพื่อนขำกัน

ฉันป่วยอยู่เรื่อย แม้นคงจะเหงาแย่

แล้วก็คุยกันรู้เรื่องเสียด้วยนะ

ดีแล้วขอรับ

คนไม่ปกติสองคนมาเจอกัน

ก็ย่อมเข้าใจกันดี

แม่มิได้หมายความว่าอย่างนั้น

เออ ท่านราชแพทย์

วันนี้มีการคัดเลือกคนที่จะเข้ามาเรียนหมอมิใช่รึ

กระหม่อม

กระหม่อมให้หมอทองคำ กับหมอหลวงอีกสองท่าน

[พระยาบำเรอราช] เป็นผู้นำการสอบ

เห็นว่ามีคนสนใจพอควร

ถ้าฉันแข็งแรงกว่านี้

คงได้ไปสอบกับเขาบ้างแล้ว

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

อย่ามองฉันด้วยสายตาเช่นนั้นนะแม้น

โอ้โห

กับข้าววันนี้มีแต่ของโปรดคุณทองอ้น ทั้งนั้นเลยนี่เจ้าคะ

ทองอ้นเขายอมไปสอบทั้งที

ต้องเอาใจเขาเสียหน่อย

[ทำเสียงอิดออด]

หวั่นแต่จะไปสอบไม่ทันน่ะสิเจ้าคะ ตื่นสายออกป่านนั้น

[เสียงถอนหายใจ]

ก็ถ้าไม่ทัน

ก็ถือว่าเป็นมื้อปลอบใจแล้วกัน [เสียงจำปาหัวเราะแห้ง]

- แม่จ๊ะ - [จำปา] หือ

ฉันกลับมาแล้วจ้ะ

- จำปา - [จำปา] เจ้าคะ

เร่งคดข้าวให้ข้ากินที ข้าหิวเหลือทน

ทองอ้น ไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะไป

[พิกุล] พ่อทองแท้ก็อยู่บ้าน

เดี๋ยวแม่จะจัดสำรับไปให้กินพร้อมๆ กัน

จ้ะแม่

[ดนตรีเศร้า]

[จำปา] โอ๊ย ไหวไหมเจ้าคะ

- จำปาเอ๊ย - [จำปา] เจ้าขา

เห็นที

จะได้เป็นมื้อปลอบใจเสียแล้วล่ะ

นั่นน่ะสิเจ้าคะ

ดูเงียบๆ เหงาๆ ผิดหูผิดตาเลยเจ้าค่ะ

[จำปา] นี่ถ้าลองสอบได้นะเจ้าคะ

ตะโกนมาตั้งแต่ท่าน้ำนู่นแล้วเจ้าค่ะ

ก็นั่นน่ะสิ

[เสียงถอนใจ]

พ่อทองอ้นเอ๊ย

น่ารับประทานเสียจริงครับ น้าพิกุล

[เสียงพิกุลหัวเราะเบาๆ และเทียบแค่นเสียง]

มีแต่ของมันๆ

เห็นแล้วเลี่ยน

ฉันทำแกงเลียงไว้ให้คุณพี่แล้วเจ้าค่ะ

แกงเลียงอะไร

กลิ่นเหมือนยาต้ม

ฉันกินเองก็ได้จ้ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงซดแกง]

อร่อยจริงๆ จ้ะแม่

ถือเสียว่าเป็นการปลอบใจที่ไปสอบไม่ทันนะลูก

นี่เอ็งไปสอบไม่ทันจนได้รึ ทองอ้น

นึกแล้วทีเดียว

[เสียงเยาะในลำคอ]

[ทองอ้น] ประเดี๋ยวก่อน

ใครบอกว่าฉันไปสอบไม่ทัน

ฉันน่ะไปทันจนสอบเสร็จกลับมานี่

อ้าว แม่เห็นเอ็งหน้าหมองๆ

นึกว่าไม่ทันเสียแล้ว

โอ๊ย แม่ ฉันแค่หิวโซ

มัวแต่สอบไม่เป็นอันกิน

แล้วผลเป็นอย่างไร

[เทียบ] ก็นั่งๆ นอนๆ เล่นบ่อนเบี้ย

จะเอาวิชาอะไรไปสอบกับเขาล่ะ

คนมีปัญญาดี ไม่ต้องทำอะไรมากหรอกจ้ะ

แค่นั่งๆ นอนๆ ก็เข้าเรียนโรงเรียนหมอหลวงได้เสียแล้ว

นี่

นี่เอ็งเข้าโรงเรียนหมอหลวงได้แล้วรึ

จ้ะแม่ [เสียงพิกุลหัวเราะดีใจ]

จริงหรือนี่

แม่ดีใจเหลือเกิน

- ปลื้มใจมากนะลูก - จ้ะ

นี่ๆ นี่เวลากินนะ

ไม่ใช่เวลาปลื้มอกปลื้มใจ

ช่างเถิดแม่

ฉันเองก็พลอยดีใจไปด้วย

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[ทองแท้] ทองอ้น

ไหนเอ็งเล่าให้ข้าฟังทีรึว่าเขาสอบกันอย่างไร

โอ้ย มีแต่เรื่องลำบากยากเข็ญ

ฉันนึกว่าฉันจะไม่รอดเสียแล้ว พี่ทองแท้

ข้อสงสัยที่พวกเอ็งบางคน

หาว่าพวกข้าเป็นผู้รับฝากของนั้น…

เราหามีของนั้นอยู่กับตัวไม่

[ดนตรีระทึก]

[เสียงหัวเราะพร้อมกัน]

ไอ้ทองอ้น

[พุ่ม] ไอ้เจิด

เอ็งจะไปว่าทองอ้นอย่างเดียวก็ไม่ได้

[พุ่ม] พวกเราก็เป็นคนเชื่อไอ้ทองอ้นเอง

อื้อหือ มันแกล้งหลอกพวกเรา

ทั้งที่มีของอยู่กับตัว ไอ้คนสับปลับ

[เจิด] ไอ้เวร

[เสียงร้องห้าม] [ทองคำ] หยุด

หยุด

ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าข้าฝากของไว้กับไอ้ทองอ้น

- อ้าว - แล้วอย่างนั้นมันอยู่ที่ใคร

[พุ่ม] นั่นสิ

- เอ็งหรือเปล่า - เฮ้ย ไม่ใช่

ไอ้ยอด เอ็งหรือเปล่า

ไม่ใช่ข้า เอ็งหรือเปล่า

[เล็ก] ข้าจะไปมีได้เยี่ยงไร เอ็งนั่นแหละ

ข้าก็ไม่มี

ไม่ต้องโทษกันไปมา

[ทองคำ] หาอย่างไรก็หาไม่เจอดอก

เพราะข้าไม่ได้ฝากของอะไรไว้กับผู้ใดทั้งสิ้น

หา

- อ้าว - อ้าว

หมายความว่าอย่างไรขอรับ

ถ้าเช่นนั้น ท่านจะให้พวกเราหาไปเพื่ออะไร

ข้อสำคัญของการเป็นแพทย์

คือต้องรู้จักสังเกต

[ทองคำ] แล้วหาคำตอบ

เพราะถึงแม้ว่าโรคบางโรค เราอาจจะไม่รู้จัก

แต่เราก็สามารถที่จะหาทางรักษาได้ ด้วยการสังเกต

แต่พวกฉันไม่มีใครตอบถูกสักคน

นั่นหมายความว่า

พวกเราทุกคนสอบตกใช่หรือไม่

[ทองคำ] ถึงจะตอบไม่ถูก

แต่พวกเอ็งก็รู้จัก ที่จะขวนขวายหาคำตอบโดยการซักถาม

และหาข้อสงสัยต่างๆ

นับว่าดีมาก

โดยเฉพาะไอ้พวกที่ไม่ลืมตั้งข้อสงสัยกับพวกข้า

ไอ้นี่สำคัญนัก

[เสียงชิดหัวเราะ]

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

ห้ามลืมเลยทีเดียว

[ทองคำ] ว่าเวลาหาทางรักษาผู้ไข้

เราต้องคิดให้ถี่ถ้วน

มองให้เห็นทุกสิ่ง

และอย่าย่อท้อจนกว่าจะพบวิธีรักษา

อย่างเช่นพวกเอ็งเนี่ย

ทำไมไม่หาต่อ

ก็พวกฉันโดนมะยม

ใช่ พวกฉันน่ะโดนมะยมท่าน

พวกข้าบอกเพียงแต่ว่า

ให้พวกเอ็งระวัง

อย่าให้โดนเม็ดมะยมที่พวกข้าปาใส่

มีตรงไหนที่บอกว่าโดนแล้วจะสอบตก หา

แค่นี้ก็ย่อท้อแล้ว

[หมอชิด] พวกเอ็งนี่

ออกจะขาดเชาวน์ปัญญาไปโขอยู่

เรื่องนั้นครูบาอาจารย์ จะเป็นผู้ขัดเกลาให้พวกเอ็งเอง

ถ้าเช่นนั้น หมายความว่า…

พวกเอ็งทุกคน…

[เอฟเฟกต์เร้าใจ]

ผ่านการทดสอบ

[เสียงเฮดีใจ]

[ภาษาอังกฤษ] เก่งมากเพื่อน

- อ่า อ๋อ เพื่อน - ใช่

เอวังด้วยดี สาธุ

หือ สอบได้ทุกคนดีแท้

[เสียงหัวเราะดีใจ]

อุตส่าห์ไขรหัสของพ่อได้คือตั้งข้อซักถาม

กลับโดนพ่อตลบหลังกลับเสียฉิบ

โธ่ถัง นึกว่าเก่งกาจมาจากไหน

ที่แท้

ก็ได้เข้าเหมาเข่ง

[เทียบ] ขำเสียจริงๆ [เสียงเทียบหัวเราะคิก]

จะสอบเข้าได้กี่คนก็ช่างเถิดจ้ะแม่

ได้เข้าเรียนก็ดีแล้ว

จ้ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

คุณพี่ กลับมาพอดีเจ้าค่ะ

เรากำลังฉลองให้ทองอ้น ที่ได้เข้าเรียนเจ้าค่ะ

ทองอ้นเล่าให้ฟังเรื่องการทดสอบ

น่าสนุกดีนะเจ้าคะคุณพี่

วันนี้ทำได้ดีนะ

ของมันแน่อยู่แล้วจ้ะพ่อ

อย่าได้ชะล่าใจไป

[ทองคำ] การสอบอาจจะดูง่าย เพื่อให้ทุกคนมีโอกาส

แต่ใช่ว่าได้เรียนแล้วทุกคนจะเรียนจบ

หมั่นทบทวนตำรา

เพราะหลังจากนี้คือการฝึกที่แท้จริง

ไม่มีสิ่งใดง่าย

อย่ามัวแต่เกียจคร้านล่ะ

อาจจะโดนไล่ออกกลางคันก็ได้

คุณแม่ใหญ่กรุณาแช่งผมเสียแต่แรก

เป็นบุญยิ่งนัก

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

คุณพี่ ดูนะ ดูๆ ดูมัน…

พอเถอะ

ฉันจะกินข้าว

ทองอ้น หยิบโถข้าวให้แม่ซิ

จ้ะ

[พิกุล] คุณพี่เจ้าคะ

[ดนตรีสดใส]

[เสียงถอนหายใจ]

[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil Tan]

[เพลงหยุด]

[ดนตรีตึงเครียด]

เอ่อ ขอรับ

เอ่อ กระไรนะครับคุณแม้น

[เสียงไอแผ่วเบา]

คือ กระผมไม่เข้าใจจริงๆ ขอรับ

[ดนตรีหยุด]

[เสียงจิ๊ปาก] [ผาด] แหม

คนบ้านนี้ใจดีเสียเหลือเกิน

ให้ที่อยู่อาศัย

และยังจะให้ โอ๊ย

ที่นอนนุ่มๆ ให้เราอีก แม่บัว

[ดนตรีเบาสมอง]

แม่บัว

[บัว] หือ

[ผาด] เอ็งอ่านอะไรนักหนาหา

ข้าเห็นเอ็งอ่านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

กำลังอ่านตำราที่เกี่ยวกับพืชวัตถุที่ใช้ทำยาอะ

โห น่าทึ่งมากเลยนะผาด

นี่มันวิชาพฤกษศาสตร์ชัดๆ เลยอะ

[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]

[เสียงถอนหายใจและจิ๊ปาก] นี่ นางบัว

บางทีข้าก็คิดนะ ว่าเอ็งน่ะเป็นบ้า

[เอฟเฟกต์ขำขัน] [ผาด] แต่บางทีข้าก็คิดว่า

เอ็งน่ะสติดีแต่เลอะเลือน

[ผาด] แต่ก็เอาเถอะ

เอ็งช่วยพูดอะไรที่ข้าเข้าใจหน่อยได้หรือไม่

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

อยากจะเอาไปฝากอาจารย์ที่สอนเภสัชมากเลย

[บัว] เขาคงแบบว้าวมากอะ

[เอฟเฟกต์งุนงง]

อยู่นี่เอง ข้าหาเป็นนาน

เฮ้ย

[ทองอ้น] เอาไปโดยไม่ได้รับอนุญาต

เขาเรียกขโมยนะรู้ไหม

งั้นฉันก็คงไม่ใช่ขโมย เพราะว่าฉันได้รับอนุญาตแล้ว

เอาคืนมา

ใครอนุญาตเอ็ง

พี่ทองแท้ เขาให้ฉันเองกับมือเลย ไม่เชื่อก็ไปถามเขาสิ

[ดนตรีเบาสมอง]

พี่ทองแท้อนุญาต แต่ข้าไม่อนุญาต

อ้าว มีสิทธิ์อะไรไม่อนุญาตล่ะ

ก็นี่มันตำรายาบ้านข้า

อย่ามางกนะ

เอาคืนมา

- ทองอ้น - นางบัว หยุด

เขาหวงของเขา

เอ็งจะเอาของเขามาทำกระไร

ก็ ฉันยังอ่านไม่จบเลย

นี่ นางบัวฟังข้านะ

เรามาอยู่อาศัยบ้านเขาเนี่ย เราอย่าไปแผลงฤทธิ์กับเขา เข้า…

[ผาด] ใจไหม [เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เสียงถอนใจ] ไปเสียแล้ว

[บัว] ทองอ้น หยุดเดี๋ยวนี้นะ

หยุดก่อน

ทองอ้น นี่

หยุด จะหนีไปไหนหา

แตะเนื้อต้องตัวข้าอีกแล้วรึ

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

อยากแตะนักนี่

ถึงตำรานี้จะเป็นของบ้านเธอก็จริง

แต่ฉันกำลังอ่านอยู่ เธอก็ควรจะมีมารยาทเสียบ้างนะ

แต่ที่นี่บ้านข้า ข้าไม่เคร่งเรื่องมารยาท

และข้าก็อยากรู้ ว่าเอ็งจะอ่านไปทำไมก้น

อ่านแล้วก็ไม่ได้ใช้เอาไปทำประโยชน์อันใด

ข้าดูจากหน้าตาเอ็งแล้ว

น่าจะเป็นพวกสมองขี้เท่อ

ชนะเลิศ มงลง

ทำลายสถิติยับเยิน

[รุ่นพี่] เกือบร้อยรุ่นที่ผ่านมา

ไม่เคยมีใครทำให้อาจารย์นิวัฒน์

อึ้งขนาดนี้มาก่อน

[ดนตรีเศร้า]

ก็จริง

ฉันมันไม่เอาไหน

อ่านไปก็เท่านั้น

ทำประโยชน์อะไรไม่ได้

ขี้น้อยใจเสียจริง

พูดแค่นี้

คงโดนด่ามาเยอะสิท่า

ก็ใช่สิ

โดนด่าแบบที่เธอด่านี่แหละ

จริงรึ

งั้นเราก็หัวอกเดียวกัน

ข้าเองก็โดนด่าว่าไม่มีประโยชน์อยู่บ่อยๆ

แต่เธอยังดี ที่ตอนนี้ได้ไปเรียน

[บัว] แต่ฉันเนี่ยสิ

เจอใคร ใครก็บอกให้อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน

ไม่รู้ว่าจะกลัวเรือนหายไปถึงไหน ให้เฝ้าอยู่ได้

ก็แค่อยากจะหาอะไรอ่านแก้เบื่อก็เท่านั้นเอง

โถ น่าสงสาร

[ทองอ้น] ไม่ต้องมาบีบน้ำตาหรอก

ตามข้ามานี่

ไปไหนล่ะ

ก็เอ็งบอกว่าเบื่อไม่ใช่รึ

มา

[ดนตรีผ่อนคลายสนุกสนาน]

ข้าไม่ได้มาตลาดเสียนาน

ดูคึกคักดีทีเดียว

แต่ไม่ควรจะประทับนานนักนะพระพุทธเจ้าข้า

ฝ่าบาทเพิ่งหายจากพระอาการประชวร

นี่เป็นห่วงข้า

หรือว่ากลัวความผิด

เอ่อ ข้าพระพุทธเจ้า…

อย่าหวั่นไปเลย

ข้าไม่ทำให้พี่เดือดร้อนดอก

[เด็กชาย] ช่วยด้วย

[เสียงวิ่งมาชน] [ผล] เฮ้ยๆ

เฮ้ย ลูกเต้าเหล่าใครวะเนี่ย

ทำไมมาชนพระ เอ่อ ชนผู้ใหญ่แล้วจะหนีอย่างนี้

[เด็กชาย] ปล่อย หนียักษ์มา ปล่อย

ยักษ์ไหนวะ

[พระองค์ชาย] หนียักษ์มารึ

[ผู้ชาย] มาเลย ขอบใจนะที่ช่วยจับ

[เด็กชาย] ปล่อย

หนียักษ์มา ปล่อย

[ผล] ยักษ์

นี่…

ผู้ใหญ่รังแกเด็กหรืออย่างไร

ตามไปดูทีรึ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[บัว] โห

ผู้คนเยอะแยะไปหมดเลย

แต่ทำไมมีต่างชาติด้วย

นึกว่าในยุคนี้จะมีแต่คนไทยเสียอีก

[ทองอ้น] นี่เอ็งไม่รู้รึ ว่าสยามเราเจริญเพียงใด

เรามีคนไทยกว่าสองล้านคน

และมีคนจีนที่มาตั้งรกรากอีกล้านกว่าคน

จริงเหรอ

ยังมีลาว เขมร มลายู และมอญด้วย

รวมแล้วมีคนประมาณหกล้านคน

รู้ได้ไงอะ ใครเป็นคนนับไว้

พระปาเลอกัวซ์ท่านนับเอาไว้

ใครอะ ไม่เห็นรู้จักเลย

ท่านเป็นพระชาวฝรั่งเศส

ท่านเป็นคนนำความรู้สมัยใหม่หลายด้าน มาเผยแพร่ในสยามนี่แหละ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

จริงสิ

ข้าโกหกกระมัง

อ้าว นี่โกหกเหรอ

ข้าพูดจริง

- [บัว] อ้าว - กระไรของเอ็งนี่

[เอฟเฟกต์ขำขัน]

[เสียงบัวร้องหงุดหงิด]

เห็นเกเรแบบนี้ ความรู้เยอะเหมือนกันนะเราน่ะ

โห

ของโบราณทั้งนั้นเลย

อย่างกับตลาดนัดขายของเก่าที่จตุจักรแน่ะ

นี่ถ้าซื้อติดไม้ติดมือไปสักชิ้นสองชิ้น แล้วเอาไปขาย

คงรวยเละเลย

หือ บ้าอีกแล้ว

ที่ข้าพาเอ็งออกมาเดินเล่น

เพื่อให้หายเบื่อจะได้เลิกฟุ้งซ่าน

แล้วยังทำให้อาการเพ้อพกเอ็งกำเริบอีก

เพ้อพกอะไรเล่า

นี่รู้ไหมว่าของพวกนี้แพงมากเลยนะ

เศรษฐีเขาสะสมกัน

- พวกนี้น่ะรึ - [บัว] อือ

นี่แหละ

[เด็กชาย] ช่วยด้วย

ยักษ์จะจับกิน ช่วยด้วย

- มานี่เลย จะไปไหน - ช่วยด้วย ยักษ์จะจับกิน ช่วยด้วย

- ช่วยด้วย - ทองอ้น

แถวนี้มียักษ์ด้วยเหรอ ไปดูกันหน่อยไหม

นั่นน่ะสิ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่ายักษ์อะไร

[ดนตรีตื่นเต้น]

ปัดโธ่

ข้าก็นึกว่ายักษ์ที่ไหน

ที่แท้ก็หมอปลัดเล

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

หมอบรัดเลย์

นี่หมายความว่า

ดอกเตอร์ แดน บีช แบรดลีย์เหรอ

นี่ เอ็งรู้จักกับเขาด้วยรึ

แต่ก็ไม่แปลกดอก

หมอฝาหรั่งท่านนี้ขึ้นชื่อว่าเก่ง

ท่านเป็นที่โจษจันไปทั่ว ใครๆ ก็รู้จักท่าน

- บัว - ดอกเตอร์แบรดลีย์

[ภาษาอังกฤษ] ครับ

[ภาษาอังกฤษ] ฉันดีใจที่ได้เจอคุณค่ะ

ฉันได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับคุณ

ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบกับคุณ

[ภาษาอังกฤษ] แล้วคุณคือ

[ภาษาอังกฤษ] ขอโทษที สวัสดีค่ะ

[บัว] สวัสดีค่ะ

ฉันชื่อบัว

[ภาษาอังกฤษ] ยินดีที่ได้รู้จักคุณเช่นกัน บัว

คุณพูดอังกฤษได้ดีมากเลย คุณมาจากไหนครับ

[ภาษาอังกฤษ] อ้อ ฉันเป็นคนที่นี่ค่ะ ไม่ใช่ต่างชาติ

[ภาษาไทย] อ้าว คนไทยหรอกหรือ

ค่ะ

ช่วยผมได้ไหม ให้…

พูดกับเด็กๆ

ฉันเป็นคุณหมอ ไม่ใช่ยักษ์

แล้วก็

อันนี้หูฟัง ไม่ใช่อาวุธ

- เอ้า - อ้อ ได้ค่ะ

ขอยืมหน่อยนะคะ

ไม่ต้องกลัวนะ

เด็กๆ จ๋า อันนี้

ไม่อันตรายเลย เห็นไหม

[บัว] จับได้ ลองจับดูสิ

เห็นไหม ไม่น่ากลัวเลย

[บัว] ไหนดูซิ ว่าข้างในนี้

มีเสียงอะไรน้า

อู๊ย เสียงอะไรน่ะ

ตุบๆ ตุบๆ

[บัว] อยากลองฟังไหม

เอ้า

ได้ยินไหม

[บัว] เอ้า ทีนี้สลับกัน

เก่งมาก

เห็นไหม ไม่น่ากลัวเลย

[ดนตรีหยุด]

ทำไมเณรไม่หัดทำยากับฉันล่ะ

ฉันชอบธรรมะมากกว่า

แต่พระที่โตๆ ท่านก็เป็นเรื่องยากันนะ

เณรน่าจะหัดทำสิ

[เสียงถอนหายใจ] ทองอินนั่นแหละ

ไม่ศึกษาธรรมะไว้บ้างรึ

ดีนะ จะได้มีสมาธิขึ้น

โธ่ ชวนทำยา

ดันมาชวนฉันเรียนธรรมะเสียนี่

เปลี่ยนเป็นจับปลากันดีกว่าเอาไหม

จับปลามันเป็นบาป

ทุกชีวิตล้วนกลัวตาย ไม่ควรสร้างเวรต่อกัน

[เอฟเฟกต์เสียงระฆัง] สาธุ

[เสียงซ้อมดาบ]

[เสียงต่อสู้]

[เสียงหัวเราะ]

ขอโทษนะขอรับ

เป็นอะไรไหมขอรับ

ไม่เป็นไร พี่เนียงว่องไวจริงๆ

ข้ารับมือไม่ทันเลย

คุณทองแท้ก็ใช่ย่อยนะครับ

เป็นหมอ แต่รู้วิชาดาบเสียด้วย

ข้าเคยหัดเล่นๆ เมื่อตอนเด็ก

โตมาออกจะลืมไปบ้าง

ไม่ได้จับดาบเสียนาน

[เสียงหาญหัวเราะ]

คุณอยากจะเคาะสนิมไหมเล่า ข้าจะเคาะให้

แล้วก็จะฝึกให้เก่งกว่าพวกนี้เสียอีกด้วย

ดีเลย พ่อครู

ข้าอยากรื้อฟื้นวิชาดาบมานานแล้ว

เอาไว้ใช้ป้องกันตัวได้บ้าง

เทิ้ม ไอ้เทิ้ม

- [เทิ้ม] จ๋าจ้ะ - มา

เอ็งไปเป็นเป้าล่อดาบให้คุณเขาทีสิ

ว้าย ว้ายๆ [เอฟเฟกต์เบรกเอี๊ยด]

[เทิ้ม] ไอ้เนียงเป็นน่ะมันดีอยู่แล้ว

หือ ไอ้เนียงน่ะมันไวไป

คุณเขาเพิ่งจะเริ่มฝึก

เอ็งน่ะดีแล้ว เฉื่อยลงมาหน่อย

[เทิ้ม] แหม โห

จ้ะๆ

นี่ๆ เอ้า

เอานะขอรับ

[เอฟเฟกต์เสียงวืด] ซ้าย ขวา

[เสียงเหวี่ยงดาบและเสียงร้องตาม]

[เอฟเฟกต์ขำขัน] [ทองแท้] อ้าว

- อ้าวลุง - [เนียง] เอ๊ย

- หมดแรงหรือยังน้า - โอ๊ย ยัง

- ยังไม่หมดแรงเหรอ - ยังไม่หามกูอีก

อ้าว โธ่

[เสียงเทิ้มครวญคราง] โห โอ๊ย ปากซีดเลย

[เสียงโอดโอย] ก็ข้าบอกแล้ว

ให้ไปเป็นเป้าล่อดาบ ไม่ได้ไปจับดาบ

[เสียงเทิ้มหอบคราง] [หาญ] เอ็งนี่

- [ทองอ้น] นี่ เอ็ง - [บัว] หือ

[ทองอ้น] สอนภาษาฝาหรั่งให้ข้าทีสิ

[บัว] เรื่องอะไรจะต้องสอน

นี่เอ็งหวงความรู้รึ

ใช่ ก็เหมือนที่เธอไม่ยอมให้ฉันอ่านตำราเนี่ย

ยอกย้อนนักนะ

ถ้าข้าเอาตำราให้เอ็งอ่าน

เอ็งจะยอมสอนข้างั้นรึ

[บัว] อือ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

งั้นเอ็งเริ่มสอนได้เลย

กลับถึงบ้านข้าจะเอาตำราให้เอ็งอ่าน

จริงนะ

ข้าไม่ปดเอ็งดอก

งั้น เอาตำรามาก่อน

ฮัลโหล

กระไรของเอ็ง

ฮัลโหลแปลว่าสวัสดี เอาไว้ทักทายกัน

ฮัลโหลทองอ้น

ฮัลโหลบัว

อือ ฮาว อาร์ ยู ทูเดย์

หา หา ง่วง เอ็งง่วงรึ

"ฮาวอาร์ยูทูเดย์" แปลว่าวันนี้เป็นไงบ้าง

อ้อ

หาว หาว หาวอายูทูเด๋

อามไฟน์

หา นี่เอ็งด่าข้ารึ

ด่าอะไรล่ะ

เอ็งด่าข้าไอ้ฟาย ไอ้ฟาย

อามไฟน์

- อาม ไฟน์ - อามไฟน์

อาม ฟายน์

อาม ไฟน์

[ภาษาอังกฤษ] สวัสดี วันนี้คุณเป็นไงบ้าง

[ภาษาอังกฤษ] ฉันสบายดี ขอบคุณ แล้วคุณล่ะ

[ภาษาอังกฤษ] สบายดี ขอบคุณ

[เสียงหัวเราะ]

เก่งมาก หัวไวนะเนี่ย

แต๊งกิ้ว ขอบใจที่ชม

[เสียงหัวเราะ]

นี่

ตำราธาตุเจ้าเรือน

เป็นความรู้ขั้นพื้นฐานที่เอ็งต้องรู้ก่อน

[ทองอ้น] ข้าให้

ว้าว

แต๊งกิ้ว โซ มัช

ขอบคุณมากๆ

นี่ รับไปสิ

ยาทาเวลาปวดแผล

ใช่ยาขมิ้นชันหรือเปล่า

ใช่ ขมิ้นชันหุงน้ำมันมะพร้าว

เอ็งรู้ได้อย่างไร

ฉันก็มี

พี่ทองแท้ให้มา

แล้วก็มียาทาให้แผลจางด้วยนะ

[ดนตรีเบาสมอง]

หรือว่าพี่ทองแท้จะชอบเอ็ง

หือ ไม่ใช่หรอกมั้ง

หรือว่าเอ็งชอบพี่ทองแท้

เอ๊ย ไม่ใช่ ไม่ได้ชอบ

งั้นเอายานั่นมา เอายาข้าไป

ไม่เอา

- ทำไม - ก็…

ฉันไว้ใจยาของพี่ทองแท้มากกว่ายาของเธอ

ก็ดีแล้ว

ใช้ยาของพี่ทองแท้ก็ดีอยู่แล้ว ดีกว่าหมอเถื่อนๆ อย่างข้า

[เอฟเฟกต์ทะเล้น]

[บัว] โห

แซวนิดเดียวทำเป็นงอน

อะๆ มา แลกกัน

[ทองแท้] แม่บัว

ทองอ้น

[เสียงบัวหัวเราะเจื่อน]

มาอยู่นี่เอง

ทำกระไรกันอยู่รึ

พี่ทองแท้

เอ่อ ตำราที่พี่ทองแท้ให้มา

[บัว] มันเป็นภาษาโบราณ

อ่านยากมากเลยค่ะ

พี่ทองแท้ช่วยแปลให้หน่อยได้ไหมคะ

ได้สิ

ไม่เข้าใจตรงไหนกันล่ะ

อ๋อ บัวเอาไปเก็บแล้วค่ะ

ไปหยิบตำรากันค่ะ

- [บัว] ไปค่ะ - [ทองแท้] อือ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงหัวเราะเล็กน้อย]

ช่างเหมือนปลากระดี่ได้น้ำ

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

- บัว - ดอกเตอร์แบรดลีย์

[เสียงพ่นลมดีใจ]

[ภาษาอังกฤษ] ฉันดีใจที่ได้เจอคุณค่ะ

ฉันได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับคุณ

ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบกับคุณ

[ภาษาอังกฤษ] แล้วคุณคือ

[ภาษาอังกฤษ] ขอโทษที สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ

ฉันชื่อบัว

[ดนตรีอ่อนหวาน]

ว่าอย่างไรรึแม้น

อ้อ

เมื่อเช้า

ฉันไปตลาดมาน่ะ

แก้เบื่อ

เอาเถอะ

คราหน้าฉันจะให้แม้นไปด้วย

[ดนตรีซึ้ง]

อือ ฉันซื้อมาฝาก

เออ จริงสิ

[พระองค์ชาย] วันนี้ที่ตลาด

ฉันเจอหญิงไทยผู้หนึ่ง พูดภาษาฝาหรั่งได้คล่องปร๋อเลยเชียว

[พระองค์ชาย] แต่น่าเสียดาย

ยังไม่ทันได้ไต่ถามกระไรก็คลาดกันเสียก่อน

[พระองค์ชาย] ถ้าไม่อย่างนั้น

ฉันอาจจะได้คนมาช่วย สอนภาษาฝาหรั่งให้แม้นแล้วก็ได้

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

อยากรู้จริงเชียว

ว่าไปร่ำไปเรียนมาจากครูคนไหน

ดีล่ะ

ฉันจะตามหาหล่อนให้เจอจงได้

[ดนตรีหยุด]

เร่งเข้าเถิดพ่อทองอ้น

ไปเรียนวันแรกอย่าได้ชักช้า จะเสียฤกษ์

[ทองอ้น] เสร็จแล้วจ้ะแม่

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[พิกุล] โห ดูๆ

มัวแต่ผจงแต่งตัว

ป้อเป็นไก่ชนทีเดียว

อาทองอ้น แต่งตัวงามฟ้อ จะไปเที่ยวที่ไหนหรือจ๊ะ

ข้าไม่ได้ไปเที่ยว ข้าจะไปโรงเรียนหมอหลวง

ฉันอยากเห็น ขอฉันไปด้วยได้ไหมจ๊ะ

อาทองอ้นเขาจะไปเรียนหนังสือ

เอาไว้อีกหน่อยเอ็งโตขึ้น

เอ็งก็จะได้ไปบ้าง นะ

ไว้รอให้เอ็งฉลาดเท่าข้าเสียก่อนนะ

เจ้าทองอิน

ฉลาดเท่าอา

ไม่เห็นจะต้องรอเลยนี่

[เสียงทองแท้หัวเราะ] หน็อย

ปากคอเราะราย หนักข้อขึ้นทุกทีนะเอ็งเนี่ยหา ไอ้ทองอิน

หา ดื้ออย่างนี้ หา [เสียงทองอินหัวเราะ]

[ทองคำ] เอ้าๆ

มัวเล่นหัวกันอยู่นั่น

ครั้งก่อนข้ายังไม่ได้จัดการ เรื่องที่เอ็งไปช้าเลยนะ

อย่าทำให้ข้าขายหน้าอีก

ไปประเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ

หมั่นเรียนเข้า

อย่าทำเป็นเรื่องเล่น

จ้ะพ่อ

[ดนตรีอบอุ่น]

ฉันไปนะจ๊ะแม่

หมั่นเรียนนะลูก

จ้ะ

[ทำเสียงหยอก]

[เอฟเฟกต์เสียงฉาบและเสียงบัวหัวเราะ]

[ดนตรีเบาสมอง]

อะไรๆ มายืนเก๊กอะไรแถวนี้เนี่ย

[บัว] โอ้โห

ชุดก็เท่ ผมก็เซต

เพิ่งจะเห็นหล่อก็วันนี้แหละ

ครานี้ข้ายอมให้ก่อน

แต่ต่อไป จะมาเล่นหัว กับพ่อหมอทองอ้นไม่ได้แล้วนะ

[เสียงหัวเราะ]

ไม่ทันไรก็ห้าวเสียแล้ว

จะไว้ใจได้ไหมเนี่ย หมอคนนี้

ไว้ใจได้หรือไม่ไม่รู้

แต่เท่าที่รู้

รักษาคนหายมาแล้วก็แล้วกัน

[เอฟเฟกต์เสียงวิ้ง] [บัว] อื้อหือ

โม้เก่ง

[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]

[บัว] รบครั้งนี้ ครูต้องชนะแน่นอนค่ะ

บัวไม่เคยได้ยินชื่อตั้วเหี่ยอะไรนั่นเลย

บ๊ายบายนะทุกคน

พายุจะมา

[ดนตรีระทึก]

[เสียงบัวกรีดร้อง]

มือเขาแตะฉันน่ะ

[ทองอ้น] มือเขาจะไปแตะเอ็งได้ยังไง เขาตายไปแล้ว

หยุดก่อนจ้ะ

[ชาวบ้าน] ว่าอย่างไร ตายหรือไม่ตาย

[บัว] บาดเจ็บที่หัว หลังจากนั้นก็นิ่งไป

คาดว่าน่าจะเป็นเลือดคั่งในสมอง

[ทองแท้] แม่บัวนี่ ข้าไม่แน่ใจว่า

แท้จริงแล้วหล่อนเสียจริต หรือว่าฉลาดกันแน่

แต่ผมเห็นหญิงครึ่งชาติที่ท่านตามหาแล้วนะขอรับ

- [ทองอ้น] เฮ้ย - เฮ้ย

คุณ

[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.