Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "เป็นมากกว่ารัก" โดย Lil tan]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงกรีดร้อง]
ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงอะ
[เสียงบัวกรีดร้องและเสียงดาบฟัน]
[เสียงออกแรงและเสียงดาบฟัน]
[ทองอ้น] อ้ายคนระยำ
ฟันคนข้างหลังก็เลวพออยู่แล้ว
นี่ยังกล้าทำผู้หญิงได้ลงคอ
พวกเอ็งไม่มีวันที่จะสมหวัง
- [ตั้วเหี่ย 1] เฮ้ย - [ตั้วเหี่ย 2] เฮ้ย
[ทองอ้น] ถ้างามสักหน่อยจะไม่ว่า
นี่หน้าตาก็พิลึก
นุ่งผ้าก็ชอบกล
[หม่อมต่วน] หากพระองค์อาการทรุด
หมอทุกคนจะต้องโดนลงทัณฑ์อย่างสาสม
ลูกแม่
[ทองอ้น] บ้านเอ็งไม่ได้อยู่แปดริ้วดอกรึ
งั้นเอ็งมาจากที่ใด
ฉันมาไกล
ไกลแสนไกล
มีบีบมะนาวด้วยเหรอ
[ดนตรีสดใส]
[เสียงเปิดประตู]
[ดนตรีระทึก]
[พิกุล] ทองอ้น
- [น้ำเสียงตกใจ] ทำอะไรน่ะ - [ทองอ้น] ชู่
[กระซิบ] แม่
นี่ เอาเมียมาซ่อนอยู่ในห้องรึ
โอ๊ะ ไม่ใช่เมียค่ะ
หน้าตาแบบนี้ฉันไม่เอามาทำเมียหรอกจ้ะ
เดี๋ยว [เอฟเฟกต์ขำขัน]
หน้าแบบไหน
หน้าฉันเป็นยังไง
แม่ดูเอาเถอะ
นี่ หนูเป็นใคร
เอ่อ ฉัน…
เป็นผู้ไข้มาจากแปดริ้วจ้ะ
ผู้ไข้
ใช่จ้ะ ถูกฟันกลางหลังมา
พุทโธ่ พุทถัง แม่คุณเอ๊ย
โถ
แล้ว นี่จะมาอยู่ในห้องลูกได้เยี่ยงไร
จะให้ฉันพาไปอยู่ที่ไหนได้ล่ะจ๊ะ
[ดนตรีอบอุ่นใจ]
โอย
ข้าไม่ไหวแล้ว ลมจะใส่
นี่ นางเผือก
อยู่แทนก็แล้วกัน
เดี๋ยวข้าจะไปตามนางพิกุลน่ะ มาช่วย
โห
มานู่นแล้วเจ้าค่ะ
[เสียงเทียบพ่นลมเยาะหยัน]
[พิกุล] คุณพี่เจ้าคะ
อิฉันว่าคุณพี่กับเผือกไปเตรียมของกินเถิดเจ้าค่ะ
[พิกุล] เดี๋ยวทางนี้ อิฉันกับทองอ้น
จะช่วยดูเองเจ้าค่ะ
ตามใจ
หัดทำตัวมันให้คุ้มค่าค่าข้าวแดงแกงร้อนเสียบ้าง
[ดนตรีทะเล้น]
แล้วทำไมเอ็ง จะต้องปิดหน้าปิดตาด้วยฮะ นางจำปา
เอ็งเป็นคุดทะราดหรือไร
ก็นางจำปามันไอ
ประเดี๋ยวน้ำลายกระเด็นใส่ผู้ไข้หรอก
[เสียงบัวไอ]
[พิกุล] นี่ๆ นี่ๆ
เจ้านายเอ็งขึ้นเรือนไปแล้ว ยังไม่รีบตามไปอีกเหรอ
ประเดี๋ยวก็โดนถีบตกกระไดอีกหรอก
อ้อ ก็ได้เจ้าค่ะ
[เอฟเฟกต์งงงวย]
[ดนตรีสนุกสนาน]
[กระซิบ] รีบไปนอนข้างผู้ไข้ผู้หญิงคนนั้นเร็ว
เร็วเข้า
โอย
[เสียงผาดครางเบาๆ ]
แพท
หา
ผะ ผะ ผะ…
[เอฟเฟกต์เบรกเอี๊ยด]
[บัวทำเสียงชู่]
[กระซิบ] ฉันไม่ใช่ผี
ไม่ต้องพูดอะไร เดี๋ยวเล่าให้ฟัง
- ไม่ต้องกลัว - [ทองคำ] ทองอ้น
คืนนี้เอ็งรับเวรเฝ้าผู้ไข้
จ้ะ พ่อ
[เอฟเฟกต์ตลก]
เป็นอะไร แพท
แพท
[เทิ้ม] แล้วไหนนางผาด มันบอกว่าเอ็งตายไปแล้วล่ะ
[หาญ] นั่นสิ
นี่ถ้าไม่บอกก่อนน่ะ
ข้าคงตกใจเตลิดไปแล้ว นางบัว
ก็เกือบตายแล้วล่ะค่ะ
พอดี ทองอ้นช่วยไว้
[ดนตรีเบาสมอง]
อุ๊ย หูดีซะด้วย
[ผาด] นี่
เอ็งก็พูดภาษาคนได้นี่ ฮะ นางบัว
ก็ต้องทำใจแล้วแหละ
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
[ภาษาอังกฤษ] ยังไงก็ได้
หา เริ่มบ้าอีกแล้วเหรอ
[เอฟเฟกต์งงงวย]
[ดนตรีตึงเครียด]
นางผู้นี้เป็นผู้ใด
- [ผาด] เอ่อ - ไม่ได้มากับเรือเมื่อคืนนี่
[ผาด] โอ๊ย เอ่อ
เอ่อ คือ…
[น้ำเสียงตะกุกตะกัก] เป็น เป็น เป็น ลูกพี่ลูกน้องของผาดเองเจ้าค่ะ
เขาถูกฟันหลังมาจ้ะ
[ทองอ้น] แล้ว…
เอ่อ…
แล้วก็มีคนมาช่วยไว้จ้ะ
[เทิ้ม] เอ่อ จ้ะๆ
คือ คือว่า พอดี หลวงพี่เขาเอาเรือมาส่งอีกลำหนึ่งจ้ะ
ถ้าอย่างนั้น
เดี๋ยวข้าดูผู้ไข้หนักเสร็จ จะมาพอกแผลให้แล้วกัน
เอ่อ ไหนเอ็งว่าหลวงพี่พอกแผลให้เอ็งแล้ว
อ๋อ เอ่อ
ใช่ค่ะๆ
พระพอกแผลให้สีกาได้ด้วยรึ
[เอฟเฟกต์งง]
[ทองอ้น] โหย พี่
คนจะตาย พระก็ต้องช่วยก่อนกระมังพี่
แล้วค่อยไปปลงอาบัติเอา
ก็จริงของเอ็ง
ไว้ข้าจะมาดูแผลให้อีกที
ขอบคุณค่ะ
[กระซิบ] เอ๊ย
[เอฟเฟกต์งงงวย]
อ๋อ เอ่อ…
- ขอบ พระเดช พระคุณ เจ้าประคุณรุนช่องค่ะ - โอ๊ย
มันสติไม่ดีน่ะจ้ะ
- ไม่เป็นไร - เอ่อ…
ถึงอย่างไรหมอก็ต้องดูแลผู้ไข้อยู่แล้ว
เดี๋ยวย้ายผู้ไข้ขึ้นไปพักรักษา บนเรือนหลังนู้นจะดีกว่า
[เสียงเนียงตบแคร่] เอ้ย
[เสียงเนียงร้องโวยวายต่อเนื่อง]
โอ้
[เสียงผาดร้องเสียงหลง]
[เสียงเนียงตกจากแคร่]
มันชอบ ละเมอน่ะเจ้าค่ะ
[เสียงเนียงคราง]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
พ่อจ๊ะ ตอนที่พ่อก็ไม่อยู่ ปู่ก็ไม่อยู่
ฉันได้ไปซื้อของที่ช่องกุดกับย่าพิกุลด้วยล่ะ
ฮึ ต๊าย
นี่ พาหลานฉันไปตากแดดตากลม ไม่บอกไม่กล่าว
วันนั้นไม่มีคนอยู่เรือนน่ะเจ้าค่ะ
ก็เลยไม่รู้จะบอกใครค่ะคุณพี่
[เสียงจิ๊ปาก] อ้อ แล้วที่เจ้าทองอ้นเนี่ย หนีกลับมา
ยังไม่ได้ชำระความเลยนะคะคุณพี่
[ดนตรีตึงเครียด]
เอ้า จะว่าอย่างไร ทองอ้น
ทำไมถึงทิ้งมา
เอ่อ…
ฉันก็ไปเจอพวกโจรเหมือนกันน่ะจ้ะพ่อ
ขืนฉันกลับไปหาพี่ทองแท้
พวกมันคงแห่ไปรุมทั้งพี่ทองแท้และผู้ไข้น่ะจ้ะ
ทองอ้นมันทำถูกแล้วจ้ะแม่
[เสียงเทียบจิ๊ปาก]
อย่างนั้นก็เป็นอันว่า ไม่มีเหตุจะต้องโกรธเคืองใจกันแล้ว
ถูกไหม แม่เทียบ
แต่มัน…
มันแอบด่าอิฉัน
ฉันไม่ได้ด่า
ฉันยังบอกเลยด้วยซ้ำว่าคุณป้าไม่ได้มีเจตนาร้าย
ที่คุณป้าพูด ก็เพราะความหวังดีมิใช่หรือขอรับ
แต่แกเนี่ยนะ แก…
เอาล่ะๆ
เป็นอันเลิกแล้วต่อกันไป
[เสียงเทียบถอนหายใจ]
มาฟังเรื่องที่เป็นมงคลเสียบ้างจะดีกว่า
เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ
ตอนเข้าวังน่ะ
ฉันได้กราบท่านเจ้าคุณบำเรอราช
ท่านเล่าให้ฟังว่าท่านได้รับพระราชกระแสรับสั่ง
ให้หมอหลวงช่วยกันจัดตั้ง โรงเรียนหมอหลวงที่วัดโพธิ์
[ดนตรีตื่นเต้นอลังการ]
เป็นพระมหากรุณาธิคุณ
ฉันอยากไปเรียน
ฉันอยากเป็นหมอหลวง
ถ้าเอ็งอยากจะเรียนน่ะ
เอ็งก็ต้องอ่านออกเขียนได้ให้คล่อง
[ทองคำ] แล้วมาคัดดูว่ามีภูมิรู้
มีสันดานเหมาะที่จะเป็นหมอรักษาผู้ไข้ได้หรือไม่
ฉันมีจ้ะ
ฉันมีสันดาน
ฉันจะเป็นหมอหลวง
คุณพี่
คุณพี่ให้ย้ายคนเจ็บขึ้นไปอยู่บนเรือนนั้น
ก็เรือนมันยังไม่ได้ใช้
ไม่ได้นะเจ้าคะ
เรือนนั้นน่ะ อิฉันเตรียมไว้ ให้พ่อทองแท้เป็นเรือนหอ
[ทองคำ] อ้าว
แล้วพ่อทองแท้จะออกเรือนในเร็ววันเสียเมื่อไหร่
หมายตาใครไว้ก็ยังไม่มี
ให้คนเข้าไปอยู่ช่วยปัดกวาดเช็ดถูไม่ดีกว่ารึ
แต่อิฉันไม่ชอบ
ช่วยคนน่ะได้บุญนะ แม่เทียบ
ฉันหน่ายเหลือแสน
ที่อ่อนแอ ขี้โรค
หารากหาโคนเจอแล้ว
ต่อไปก็ค่อยๆ ถอนออก
ก็จักฟื้นพระกำลังได้ตามลำดับกระหม่อม
ขอบใจนะหมอ
[ดนตรีมีความหวัง]
ฉันรู้ว่าหมอต้องลำบากลำบนไปหายา
แล้วยังต้องเสี่ยงภัยอันตรายอีก
ก็หม่อมฉันเป็นห่วงพระองค์ชายน่ะเพคะ
หากหมอมีอันเป็นไป
เพราะต้องดูแลรักษาเจ้านาย
ต่อไปภายภาคหน้า
ใครจักอยากเป็นหมอหลวงกันเล่า
ฉันขอโทษนะหมอ
ต่อไปฉันจะช่วยอวยยศให้สาสม
ไม่เป็นไรมิได้หม่อม
ขอเพียงได้ใช้วิชา รักษาผู้ไข้อย่างเต็มความสามารถ
และเห็นผู้ไข้หายเจ็บป่วย
คนเป็นหมอก็มีสุขยิ่งแล้ว
[ดนตรีอบอุ่นใจ]
หลายคราที่ฉันรู้สึกตัวขึ้นมา
เห็นหน้าหมอคร่ำเคร่งเพียรรักษา
ฉันก็ได้แต่บอกกับตนเองว่า
ฉันยังตายไม่ได้
หมอจะเดือดร้อน
เป็นพระกรุณาล้นเกล้า
บางครา
คนเราก็ไม่ได้อยู่เพื่อตนเอง
หากต้องอยู่เพื่อผู้อื่น
เพื่อรับใช้แผ่นดิน
ตำราการสอนทั้งสี่หมวด พร้อมหรือไม่
[ทองคำ] สมุฏฐานการเกิดโรคและตำรายา
มีถึง 1,128 ขนานขอรับ
[หมอเปรื่อง] รายชื่อตำราทั้งหมดในหอตำรายา
ที่เป็นสรรพคุณเครื่องยา
และส่วนที่ใช้ประโยชน์ได้ทั้งสิ้นขอรับ
[ดนตรีตึงเครียด]
วิชาหมอตำแย ก็ละเอียดลึกซึ้ง
ต้องใช้ทักษะมากนักขอรับ
[ภาษาเหนือ] ด้านหัตถการ ก็ต้องละเอียดมิใช่น้อย
คงต้องฝึกเป็นเวลานาน
รวมถึงตำราฤๅษีดัดตนทั้งหมดด้วยขอรับ
มิใช่ง่ายเช่นกัน
[หมอชิด] คนจะเรียนได้
เห็นสมควรว่าน่าจะมาจากตระกูลหมอหลวง
เพราะรอบรู้ตำรับตำรามาดีแล้ว
ไม่ต้องสอนมาก
[หมอเปรื่อง] กระผมเห็นตามนั้น
คนนอกไม่มีตำรายามาแลกเปลี่ยน
มีแต่จะกอบโกยขโมยเอาความรู้อยู่ฝ่ายเดียว
พระเดชพระคุณอย่าได้ลืมกระแสพระราชดำริ
ที่ว่าจักต้องเผยแพร่ความรู้เรื่องแพทย์ ไปสู่ราษฎรให้กว้างขวาง
มิใช่หวงแหนวิชาเอาไว้ในพวกตน จนสูญหายตายไปเสียสิ้น
หมอทองคำกล่าวถูกต้องแล้ว
[พระยาบำเรอราช] ในเมื่อทรงมีรับสั่ง ให้ตั้งโรงเรียน
นั่นหมายว่า
ต้องการจะเผยแพร่ความรู้ออกไปโดยทั่ว
มิใช่กักไว้แต่เพียงกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเท่านั้น
[หมอคม] ถ้าเป็นเช่นนั้น
คนที่จักมาเรียนวิชาแพทย์
หากไม่มีพื้นความรู้ ทางด้านการแพทย์มาก่อนน่าจะดีกว่า
ด้วยเหตุที่ไม่มีความยึดมั่นถือมั่นเลยขอรับ
มีพื้นความรู้ก็ได้
แต่จักต้องไม่มีทิฐิ
ยอมรับความรู้โดยไม่ถือดี
กระผมอยากเห็นการคัดเลือกเสียแล้วสิ
คงสนุกกันพิลึกล่ะนะ
[ดนตรียิ่งใหญ่]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[ดนตรีเบาสมอง]
จ้องหน้าผู้ชาย ไม่มียางอายเลยรึ
[เอฟเฟกต์เสียงขวับ]
อายเหรอ ทำไมต้องอายด้วย
[เอฟเฟกต์เสียงหน้าแตก]
[เสียงหอบหายใจ]
[เสียงคราง]
[เสียงผาดปรามและจิ๊ปาก]
เอ็งไม่ไหวเนี่ย ก็อย่าฝืนสังขารสิวะ
[เนียงแค่นเสียง] ใครว่าข้าไม่ไหว
เดี๋ยวข้าจะรำมวยให้ดู
[ดนตรีสนุกสนาน]
[เทิ้ม] โห รำๆ ดูมันรำ ค่อยๆ
[เสียงเนียงและผาดร้องตกใจ] โอ๊ย
[เสียงทองอ้นร้อง]
- [ผาด] ไอ้เนียง - [เนียง] เฮ้ย
เป็นเยี่ยงไรบ้าง ไอ้เนียง
[น้ำเสียงจุก] คนเจ็บน่ะ ข้าต่างหาก
อุ้ย
- [ผาด] อุ๊ย - [เนียง] ข้าคงเป็นง่อยเสียแล้ว
[น้ำเสียงสะอึกสะอื้น] รู้แบบนี้…
ข้าตายเสียดีกว่า
- อย่าพูดอย่างนั้นสิ ไอ้เนียง - [เทิ้ม] เออ
อย่าคิดสั้นนะเว้ย เนียง
ถ้าเอ็งตายไปน่ะ ใครจะมาเป็นผัวนางผาดล่ะ
- [ผาด] หือ - [เทิ้ม] อือ
เกี่ยวอะไรกับข้า
[เสียงเทิ้มร้องอือในลำคอ]
[เสียงผาดปัดรำคาญ]
เอ็งคงไม่อยากมีผัวเป็นง่อยใช่ไหม
[เสียงผาดฮึดฮัด] อุ๊ย
[เสียงสูดปาดด้วยความเจ็บ]
เอ็งอย่าเพิ่งด่วนเสียใจไปเลย
ถ้าคมดาบไม่ไปตัดโดนเส้นเอ็นสำคัญ
อีกไม่นาน เอ็งก็จะกลับมาเดินได้เหมือนเดิม
แล้วถ้ามันโดน…
ข้าก็คงต้องเป็นง่อยใช่ไหม
โอ๊ย ข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว
[ทองอ้น] คนที่พ่อรักษาแล้วต้องนอนนานๆ
พอลุกขึ้นมาก็ขาเปลี้ยแบบนี้ทุกคน
ถ้าเอ็งได้พักสักเดือนสองเดือน เดี๋ยวเอ็งก็เดินได้
ปีนขึ้นต้นตาลได้ไวกว่าลิงเสียอีก
จริงหรือพ่อหมอ
[บัว] จริงสิ
เวลานอนนานๆ ไม่ได้ออกกำลังกาย กล้ามเนื้อก็จะฝ่อลงแบบนี้แหละ
ต้องทำกายภาพบำบัดถึงจะหาย
[ดนตรีชวนฉงน]
[เอฟเฟกต์งงงวย]
อะไรวะ กะบัดๆ [เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]
เอ่อ… [เสียงพ่นขำเจื่อนๆ ]
[พูดเสียงเบา] จับผิดกันใหญ่เลย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[ผาด] โอ๊ย
จะจับผิดทำไมเล่า
[เสียงถอนหายใจและจิ๊ปาก]
ฉันพูดอะไรผิดไป
[เสียงถอนหายใจ]
ฉันกลายเป็นตัวประหลาดไปแล้วเหรอเนี่ย
[เสียงถอนหายใจแผ่วเบา]
[ทองอ้น] บัว
ข้ามีเรื่องอยากถามเอ็ง
เอ็งหันมาเถอะ
[เสียงบัวถอนหายใจ]
ถ้าเอ็งไม่อยากเห็นหน้าข้า
เอ็งหลบหน้าข้าวันนี้ วันหน้าเอ็งก็ต้องหลบอีก
สู้หันมาพูดให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่าไหม
[ดนตรีหวานซึ้ง]
[เสียงบัวจิ๊ปาก]
[บัว] มีอะไรก็ว่ามา
เอ็งเป็นใคร มาจากไหน
ฉันชื่อบัว
หรืออัคริมา
มาจากกรุงเทพฯ
กรุงเทพมหานคร บวรรัตนโกสินทร์นี่น่ะรึ
ไม่ใช่บวรรัตนโกสินทร์
อมรรัตนโกสินทร์
เอ็งอย่าลามปาม
นามนี้พระเจ้าแผ่นดินทรงตั้ง
เอ็งจะมาเรียกเป็นอย่างอื่นหาได้ไม่
[เสียงถอนหายใจ]
นี่ ปีนี้ปีอะไรอะ
ฉันไม่เห็นมีปฏิทินเลยอะ
ปฏิทิน
เออ ปฏิทินน่ะ
[เอฟเฟกต์งงงวย]
ไม่รู้จักปฏิทินเหรอ
ที่มี วัน เดือน ปี พ.ศ. อะ
เอ็งพูดกระไร ข้าฟังไม่รู้ความ
[เสียงถอนหายใจแรง]
วันนี้วันอะไร
วันพระ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงจิ๊ปาก] ปีอะไร
ปีมะโรง
[เสียงถอนใจหงุดหงิด] แล้ว…
- แล้วพ… - [จำปา] คุณทองอ้นเจ้าขา
[จำปาทำเสียงเจื่อนๆ และบัวถอนหายใจ]
พ่อหมอทองคำเรียกหา ให้ไปประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ
[เสียงถอนหายใจ]
พ่อข้าเรียก ข้าต้องไปก่อน
เฮ้ย
[เสียงอุทานเสียดาย]
โหย
กำลังจะรู้อยู่แล้วเชียว
[ส่งเสียงเสียดาย]
กระไรนะ
พ่อจะให้ฉันเรียนหมอหลวง
พี่ทองแท้ก็เป็นอยู่แล้ว
มีคนเดียวก็พอแล้ว
เอ็งต้องสมัครให้คนดูเป็นเยี่ยงอย่าง
และเอ็งต้องไม่โอ้อวดว่าเป็นลูกของข้า
พุทโธ่ พ่อ คนเขาก็รู้กันไปทั่วว่าฉันเป็นลูกพ่อ
แต่ที่โรงเรียนนี่ เอ็งจะเอาชื่อพ่อไปอ้างไม่ได้
ถ้าเอ็งทำผิด เอ็งจะโดนตำหนิมากกว่าใครๆ
ถ้างั้นฉันขอไม่เรียนดีกว่าจ้ะ
อยู่แบบนี้สบายแล้ว
[ทองแท้] เรียนเถอะ ทองอ้น
เอ็งจะได้ชื่อว่าเป็นหมอด้วยตัวเอ็งเอง
ไม่ใช่เพราะเป็นลูกพ่อ
เกิดมาในตระกูลหมอหลวงง่ายๆ แต่เพียงนั้น
[ดนตรีตึงเครียด]
พี่จะไม่เคืองฉันรึ
หากฉันทำเช่นนั้นได้
[เสียงพ่นลมหัวเราะเบาๆ ] เคืองทำไม
ข้าจะยินดีต่างหาก
พี่น้องช่วยดำรงวงศ์ตระกูล
เอ็งตกลงใจเองไม่ได้หรอก
ท่านเจ้าคุณอาจารย์จะเป็นคนไล่ความรู้ ดูสันดาน
ต่อให้เก่งเพียงใด ถ้าสันดานไม่ดี
ไม่มีจรรยา ท่านก็จะไม่รับ
[ทองแท้] แบบนี้น่ะดีแล้ว
ถ้าผ่านเข้าไปได้
จะยิ่งน่าภูมิใจ
จ้ะ
[ดนตรีตื่นเต้นอลังการ]
ฉันมาขอฝากตัวเข้าเรียนด้วยขอรับ
[น้ำเสียงห้วน] เออ
รอก่อน
พระยาบำเรอราชท่านจะมาเลือกเอง
[เสียงกระทืบเท้า]
มีหน้าที่รักษาคน
[พูดใส่อารมณ์] ดันให้มาเฝ้าไอ้เด็กเมื่อวานซืน
ไปรอก่อน
ขอรับ
[ส่งเสียงหงุดหงิด]
[ดนตรีหยุด]
จะให้ข้ารออีกสักกี่ชั่วยาม
จะเอาอย่างไรก็ไม่บอก
นั่นน่ะสิ
ฉันไปล่ะ เสียเวลาเปล่าๆ
[เสียงถอนหายใจ]
- [ขอทาน] เดี๋ยวๆ พ่อหนุ่ม - [ชม] เฮ้ย
พ่อหนุ่มจะให้อัฐข้าอย่างนั้นหรือ
ปล่อย ปล่อยข้า อย่ามาจับข้า
- โอ๊ย ปล่อยข้า ปล่อย ปล่อยข้า ปล่อย - อ้าว เฮ้ยๆ ไป ออกไป
เฮ้ย ช่วยกันไล่มันที
- [อ่ำ] ไป - [แก้ว] ไปๆ
ไปเลย ไป
- [อ่ำ] ไปๆ ไอ้ขี้เรื้อน ไป - [แก้ว] ไป
- [อ่ำ] ไป - ไป
- [อ่ำ] จะไปไหนก็ไป ออกไป - [แก้ว] ไอ้ขี้เรื้อน
- ไป - ออกไป
[เสียงขอทานครางเจ็บ]
ลุง
[เสียงขอทานหอบหายใจ] เป็นเยี่ยงไร
เจ็บตรงไหนบ้าง
เฮ้ย ระวัง มันเป็นขี้เรื้อน
อย่าไปโดนตัวมัน
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
ขาก็ไม่ได้หัก
คุดทะราดก็ไม่ได้เป็น
ขี้ดินทั้งนั้นเลยนี่
หลอกกินเงินคนที่เขาสงสารลุงแบบนี้ มันไม่ดีเลยนะ
[เสียงขอทานหัวเราะ]
[เสียงขอทานถอนหายใจ]
ข้าไม่ได้หลอกกินเงินใครดอก
แล้วข้าก็ไม่ได้เป็นคุดทะราดด้วย
แต่ข้าเป็นพระยาบำเรอราชว่ะ
[เสียงพระยาบำเรอราชหัวเราะ]
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
ไอ้หนุ่ม
เอ็งสอบผ่านในข้อนี้
จรรยาข้อแรกของหมอ
คือต้องมีเมตตาต่อผู้ไข้ ไม่แยกชั้นวรรณะ
[พระยาบำเรอราช] ซึ่งเอ็งทั้งหมดที่ยืนอยู่ตรงนี้น่ะ
ไม่มีข้อนี้เลยสักคน
[หมอชิด] เอ่อ
ยกเว้นให้กระผมสักคนเถอะนะขอรับ ท่านเจ้าคุณอาจารย์
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
กระผมก็แค่เล่นไปตามบทบาทขอรับ
[เสียงหมอชิดและพระยาบำเรอราชหัวเราะ]
[ดนตรีระทึก]
ไอ้หนุ่ม
เอ็งนี่มันลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย
แล้วชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไรรึ
กระผมชื่อทองอ้นขอรับ
[หมอชิด] ท่านเจ้าคุณถามว่า เอ็งเป็นลูกเต้าเหล่าใคร
ลูกพ่อทองคำกับแม่พิกุลขอรับ
ทองคำเหรอ
ทองคำที่เป็นหมอหลวงตระกูลทองใช่หรือไม่
ขอรับ
[เสียงตบขาดังฉาด] นั่นปะไรล่ะ
หน่วยก้านเอ็งเข้าท่าเข้าทีนะ
[น้ำเสียงไม่พอใจ] เป็นลูกหมอหลวงแบบนี้
ก็รู้ล่วงหน้าหมดแล้วสิ
เอาเปรียบกันนี่หว่า
ข้าไม่ใช่ลูกหัวปีหัวโปรด ที่จะได้รับวิชา
ให้ข้ามาสมัครไปเช่นนี้แหละ
ไม่ได้อยากให้ข้าเรียนด้วยซ้ำ
[ดนตรีหม่นหมอง]
[อ่ำ] จริงเหรอวะ
[ทองอ้น] ก็จริงสิ
[ขึ้นเสียง] ไอ้พวกปากเน่า
อย่ามาทำเป็นขี้แพ้ชวนตีนะ
ข้ารู้มาว่า พวกเอ็งที่นั่งอยู่ตรงนี้เนี่ย
ไม่ใช่ลูกหมอก็หลานหมอ
หรือว่าพวกเอ็งเนี่ยกล้าสาบานกับข้าว่าไม่ใช่
[พระยาบำเรอราช] ส่วนไอ้เรื่องลองใจพวกเอ็งเนี่ย
ข้าก็คิดเองทั้งสิ้น
หาได้บอกกล่าวใครไม่หรอก
แต่พวกเราสู้อุตส่าห์ตรากตรำ อดตาหลับขับตานอน ท่องบ่นตำรับตำรา
ยังไม่ทันได้สำแดงฝีมือเลยแม้แต่น้อย
ก็โดนตัดสินว่าแพ้เสียแล้ว
ถูกแล้ว
ถ้าเราแพ้ด้วยฝีมือ
เราจะไม่เกี่ยงงอนเลยสักนิด
[น้ำเสียงโมโห] ไอ้พวกนี้นี่มันพูดไม่รู้ความจริงๆ น่ะ
ข้าน่ะ มิได้กำลังมองหาคนที่รู้วิชา
เพราะไอ้เรื่องวิชาเนี่ย ข้าสอนเอ็งได้
แต่ข้ากำลังมองหาคนที่มันสันดานดี
เช่นนั้นท่านก็เลือกผิดคนแล้วขอรับ
[อ่ำ] ลูกหมอทองคำคนเล็กนี่
เขาลือกันให้แซ่ด ว่าสันดานมันชั่วช้า
พ่อมันจึงไม่ถ่ายทอดวิชาให้
[แก้ว] จริง ข้าก็ได้ยินมา
อ๋อ ไอ้นี่เองน่ะรึ [เสียงพ่นลมเยาะหยัน]
พ่อข้าสั่งไม่ให้คบ
สันดานชั่ว แบบนี้เหรอวะ
- [พระยาบำเรอราช] อ้าว เฮ้ย - [อ่ำ] เฮ้ย
- อ้าว เฮ้ย หยุด หยุด - [อ่ำ] ทำไม
[พระยาบำเรอราช] หยุด หยุดเดี๋ยวนี้นะ
ข้าสั่งให้หยุด หยุด
- หยุด หยุด จับแยกกันเลย - [หมอชิด] แยกกันเดี๋ยวนี้
มาทางด้านนี้
[ขึ้นเสียง] หยุด นี่พวกเอ็งนี่กัดกันเป็นหมาบ้าไปได้
ไอ้นักเลง พวกเราไม่อยากยุ่งด้วยหรอก
[ดำ] ไปเถอะว่ะ
[อ่ำ] ฝากไว้ก่อนเถอะมึง
- [พูดใส่อารมณ์] จะหนีไปไหน เก่งแต่ปาก - [อ่ำ] เฮ้ย ไป มันมาแล้ว
- อ้าว เฮ้ย - โธ่เว้ย
[เสียงถอนหายใจแรงและเสียงจิ๊ปาก]
[เสียงถอนใจโล่ง]
[เสียงเปิดลิ้นชัก]
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงกัดฟันเจ็บ]
[เสียงผาดร้องครางเบาๆ ] โอ๊ย
โอ๊ย
เอ็งนี่มันบ้าเข้าขั้น
[เสียงบัวถอนหายใจ] หากระไรอยู่รึ วุ่นวายไปหมด
แปลกจริง ในบ้านไม่มีรูป หรือปฏิทินอะไรเลยเหรอ
ปะ ปัดทิน
กระไรของเอ็งวะ
[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว] โอ๊ย
ไม่มีใครรู้จักปฏิทินเลยเหรอเนี่ย
อยู่มาได้ยังไงอะ ไม่รู้วันรู้เดือน
ก็ถ้าเอ็งอยากจะรู้วันรู้เดือน เอ็งก็ไปถามหลวงพ่อที่วัดสิ
[ผาด] แล้วเอ็งจะรู้ไปกระไร หา
[เสียงพ่นลมหายใจ] จะเอาไปผูกดวง ไปทำ ไปทำเสน่ห์รึ
[เอฟเฟกต์งงงวย] หา
- [ผาด] ฮะ - โอ๊ย
[จำปา] ขอโทษจ้า เอ่อ คือ…
[เสียงหัวเราะแหยๆ ]
คุณนายพิกุลให้เอาข้าวเม่าคลุกมาให้ เผื่อจะหิว
โห นี่ ข้าวเม่าคลุกนี่…
ของชอบของพ่อครูเลยนะ
[เสียงจำปาหัวเราะเบาๆ ] แต่ไม่รู้ว่าป่านนี้พ่อครูจะฟื้นหรือยัง
[เสียงจำปาถอนหายใจ]
ไปดูไหมล่ะ
[ผาด] หือ
ข้าเจ็บแผล
ขยับตัวบ้าง แผลจะได้หายเร็วๆ
เอ็งนี่มันรู้มากอีกแล้วนะ
ก็ข้าพูดอยู่ว่าข้าเจ็บแผล จะให้ขยับตัวกระไรเล่า
[จำปา] เอ่อ…
หมอทองแท้รักษาผู้ไข้อยู่ด้านนอก
ไปให้หมอดูให้สิ
[เอฟเฟกต์เสียงขวับ]
[เสียงผาดพ่นลมหายใจและเอฟเฟกต์ขำขัน]
[เสียงพ่นลมหายใจ]
เอาข้าวเม่าคลุกไปให้พ่อครูกันเถอะ
[เสียงพ่นลมเขินๆ ] ก็เอ็งบอกให้ข้าขยับตัวบ้างมิใช่รึ
- [ผาด] ไปเร็ว นางบัว - เอ่อ…
[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]
[เสียงหาญหอบหายใจ]
ทนหน่อยนะจ๊ะ
[ดนตรีสงบ]
แผลเริ่มแห้งและสมานแล้ว
แต่อย่าเพิ่งขยับตัวมากนะจ๊ะ พ่อครู
ประเดี๋ยวแผลจะปริอีก
[เสียงถอนหายใจ]
เอาแต่นอนนิ่งๆ แบบนี้
เส้นสายจะไม่ยึดหมดหรือหมอ
ทนอีกสักวันสองวันเถอะจ้ะ พ่อครู
หากเลือดออกมาอีกจะยิ่งลำบาก
[บุญตะโกน] พ่อหาญ
พ่อหาญ
พ่อหาญอยู่นี่ใช่หรือไม่
ใช่จ้ะ
พาข้าไปที
พ่อครูจ๋า ในครัวให้ข้าวเม่าคลุกมาจ้ะ
อุ้ย
พ่อหมอ
แวะมาดูครูหาญหรือจ๊ะ
ใช่แล้วจ้ะ
[ดนตรีสดใส]
นี่เอ็งเดินเหินได้สะดวกแบบนี้
แผลหายดีแล้วรึ
โอ๊ย ยังขัดๆ อยู่เลยจ้ะ
แต่นางบัวเนี่ย มันคะยั้นคะยอให้ข้าเนี่ยเดินเยอะๆ
[ผาด] มันว่าถ้าข้าเดินเยอะเนี่ย
แล้วแผลมันจะหายไวน่ะจ้ะ
เอ็งรู้รึบัว
[เสียงพ่นลมหัวเราะเบาๆ ]
ก็เรียนมาตั้งสามปีอะนะ
[ดนตรีชวนสงสัย]
เป็นหญิงเรียนหมอรึ
เรียนกับใคร
- ก็… - เอ๊ย
คือ พ่อหมออย่าไปสนใจมันเลยจ้ะ
[ผาด] นางเนี่ย มันคุ้มดีคุ้มร้าย
[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ] โอ๊ย โอ๊ะ
- เฮ้ย โอ๊ย ปวดแผล - อ้าว เจ็บ…
- [ทองแท้] ใจเย็นๆ - ปวดแผล โอ๊ย
- [ร้องเสียงดัง] โอ๊ย - โอ้ๆ
- โอ้ ใจเย็นๆ - หูย
- โอ๊ย ข้าไม่น่าเชื่อเอ็งเลยนะ นางบัว - ค่อยๆ นั่ง ค่อยๆ นั่ง
คุณทองแท้ขอรับ
มีคนมาหาครูหาญขอรับ
อ้อ
พ่อ
[เสียงผาดประหลาดใจ]
[ดนตรีอบอุ่นใจ]
[หาญ] ไอ้ ไอ้บุญ
ไอ้บุญลูกพ่อ
หลวงตาที่วัดบอกว่าพ่อมาอยู่นี่
ข้าคิดว่าจะมาไม่ทันดูใจพ่อเสียแล้ว
เฮ้ย ยัง
พ่อยังไม่ตายง่ายๆ หรอกเว้ย
[เทิ้ม] ไอ้เนียงๆ [เสียงเนียงขานงัวเงีย]
ตื่นๆ [เสียงเนียงงัวเงีย]
มึงลุกขึ้นมาดูสิว่าใครมา
- โอ๊ย โวยวายไปได้ - ไอ้บุญ
- ไอ้บุญมาช่วยเราแล้ว - เฮ้ย
- [เนียงพูดน้ำเสียงตกใจ] ไอ้บุญ - ไอ้บุญ
[เสียงเนียงกับเทิ้มยันตัวลุก]
[น้ำเสียงดีใจ] ไอ้บุญ ไอ้บุญมาแล้ว
ไอ้บุญจริงๆ ด้วย ไอ้บุญ
เฮ้ย [เอฟเฟกต์เสียงฆ้อง]
แหกปากซะแก้วหูจะแตก
กูไม่น่าปลุกมึงมาเลยว่ะ
ไอ้บุญ
หูย รู้แล้ว
[เสียงหาญครางเจ็บ] หมอนี่มันเป็นผู้ใดรึ
- ก็ น่าจะ… - นี่
ไอ้บุญ มันเป็นลูกของครูหาญจ้ะ
- อ้อ - คือวันที่เกิดเรื่องเนี่ย
[ผาด] มันไม่อยู่
ครูหาญใช้มันให้ไปเยี่ยมญาติที่วิเศษชัยชาญ
มันก็เลยรอดอยู่คนเดียว
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[จำปา] อ้าว เอ้อ
วันนี้คุณพี่กลับแต่หัววัน
พระองค์ชายทรงทุเลาแล้ว
เลยโปรดให้ฉันกลับมาพัก
[เสียงพิกุลผ่อนลมหายใจ]
ไปไหนกันหมดเนี่ย
อ้อ ทองแท้ดูผู้ไข้อยู่เจ้าค่ะ
แล้วแม่เทียบ
เห็นว่า จะไปไหว้พระเจ้าค่ะ
ไหว้พระหรือไปหาหวย
คุณพี่กลับมาเหนื่อยๆ
นั่งพักกินน้ำกินท่าเสียก่อนเถิด
เดี๋ยวฉันจะนวดคลายเส้นให้
แม่พิกุลคงจะคิดว่าฉันลำเอียงกับเจ้าทองอ้นสินะ
คุณพี่พูดกระไรอย่างนั้น ฉันไม่เคยคิด
[ดนตรีอบอุ่น]
เจ้าทองอ้นมันโตมาตอนที่ ฉันเพิ่งเข้าเป็นหมอหลวงใหม่ๆ
ทั้งรักษา ทั้งหาภูมิรู้
จนแทบจะไม่มีอันกินอันนอนเลย
ฉันจำได้ดีเจ้าค่ะ
ฉันแทบจะไม่ได้เห็นหน้าค่าตาเจ้าทองอ้น
กว่าจะรู้ตัวอีกที มันก็โตเป็นหนุ่มเสียแล้ว
ทองอ้นมันรักและนับถือคุณพี่นะเจ้าคะ
ที่มันสอบโรงเรียนหมอหลวง
เพราะมันอยากเป็นหมอหลวงเหมือนคุณพี่
ทองอ้น สอบได้หรือไม่ลูก
ทีแรกก็ได้
[น้ำเสียงดีใจ] แม่จะมีลูกเป็นหมออีกคนแล้ว
อย่าเพิ่งดีใจไปเลยแม่
ไม่รู้ว่าจะได้เรียนหรือเปล่า
- อ้าว - อ้าว
[น้ำเสียงไม่พอใจ] ทำไมล่ะ เอ็งไปก่อเรื่องอะไรอีก
ฉันไม่ได้ก่อ
ไอ้พวกที่มันสอบไม่ได้ มันมาพูดจาจัญไรใส่ฉันก่อน
โธ่ ไอ้ทองอ้น
เอ็งนี่มัน…
สันดานชั่ว
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงพิกุลถอนใจหงุดหงิด]
ทำไมเอ็งถึงหมั่นทำให้พ่อแม่ร้อนใจนักหนา
[ดนตรีเศร้า]
ฉันขอโทษจ้ะแม่
[ทองแท้] ค่อยๆ ป้อน
อย่าเร่งร้อน จะสำลัก
[บัว] อุ้ย
นั่งกินดีกว่านะคะ เดี๋ยวจะสำลัก
มา เดี๋ยวฉันช่วย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงหาญยันตัวลุก]
[เสียงพ่นลมหายใจ] น่าจะได้แล้ว ลองป้อนดูนะ
ขอบใจเอ็งมากนะ
ว่าแต่ เอ็งชื่อเรียงเสียงไรล่ะ
อ้าว เอ็งสองคนมาจากบ้านเดียวกัน
ไม่รู้จักกันหรอกรึ
[ผาดส่งเสียงในลำคอ]
คืองี้จ้ะ นางบัวเนี่ย มันหลงอยู่ในป่า
น้าเทิ้มกับไอ้เนียงไปเจอเข้า ก็เลยเอามาไว้ที่บ้าน
นอนได้คืนเดียว ก็เกิดเรื่องเลยจ้ะ
แล้วเอ็งหลงมาจากแห่งหนตำบลใดรึ
มาจากกรุงเทพฯ
โดนพายุใหญ่อย่างกับทอร์นาโดหอบมาอะ
เจ้าว่าอย่างไรนะ
เอ่อ…
โอ๊ย อย่าไปสนใจมันเลยจ้ะ
ก็บอกแล้วไงมันลมเพลมพัด คุ้มดีคุ้มร้าย
หลงป่าแล้วยังโดนดาบฟันเป็นแผลฉกรรจ์
ย่อมขวัญเสียเป็นธรรมดา
[เสียงบัวถอนหายใจ] ถ้าเอ็งได้พักฟื้น เยียวยาตัวเองสักหน่อย
ไม่นานก็หายจ้ะ
ขอบคุณนะคะ
ก็มีแค่คุณหมอนี่แหละ ที่เข้าใจ
[เอฟเฟกต์งงงวย]
[เสียงดัง] โอ๊ย
ปวดแผล โอ๊ย
โอ๊ย [เสียงจิ๊ปาก]
ปวดเหมือนโดนแทงเลยจ้ะ
[เสียงถอนหายใจ]
ก็เอ็งโดนแทงมาน่ะสิ
[ทองแท้] ย่อมปวดเป็นธรรมดา
มา เดี๋ยวข้าจะพาไปพักที่ห้อง
อ๋อ จ้ะๆ
[เสียงผาดกระแอม]
[ผาด] โอ๊ย
- ค่อยๆ เดินนะจ๊ะ - เหมือนโดนแทง เมื่อกี้เลย
[เสียงถอนหายใจระอา]
งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อนนะคะ
อย่าลืมทานยา แล้วก็พักผ่อนเยอะๆ นะคะครู
[หาญ] จ้ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
หูย แผลไม่ได้เย็บเหรอเนี่ย
โอ๊ย
กลับไปต้องไปทำศัลยกรรมเป็นอย่างแรกเลย
โอ๊ย ไม่กล้าดูอะ
แพท
แพท ช่วยพันแผลให้ฉันหน่อยสิ
ข้าบอกเอ็งกี่ทีแล้ว
[พูดใส่อารมณ์] ว่าข้าชื่อผาด
[เสียงบัวจิ๊ปากและเสียงผาดพ่นลมหงุดหงิด]
ผาดก็ผาด
[บัว] ผาดคนสวย
ช่วยทำแผลให้ฉันหน่อยนะ
[เสียงผาดกระแอมและเสียงเคาะประตู]
อุ้ย โอ๊ย
ได้เวลาใส่ยาใหม่แล้ว
จะทำ หรือว่าจะปล่อยให้แผลเน่าก็แล้วแต่
ถ้าไม่เต็มใจรักษาก็ไม่ต้อง
[ดนตรีเบาสมอง]
นี่ นางบัว
[บัว] หือ
เอ็งให้ผู้ชายเข้ามาในห้องได้อย่างไร
เขารักษาแผลให้ฉันตั้งแต่แรกอะ
นี่ เอ่อ…
ช่วยดูแผลให้ผาดหน่อยสิ
เขาไม่ยอมให้ฉันดูอะ
ไม่ต้อง
ไม่ได้อยากดูนักหรอก เสียเวล่ำเวลา
[เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]
อื้อหือ ปากคอเราะราย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ผู้หญิงบ้านเอ็ง เขานุ่งผ้ากันเยี่ยงนี้รึ
อย่างนี้แหละ
เป็นหญิง แต่กลับแต่งกายเหมือนชายจีน
เรื่องของฉัน
หันมา
[ดนตรีหวานซึ้ง]
[บัว] แล้ว…
แล้ว ยามีอะไรบ้างเหรอ
แล้วแค่นี้จะรักษาแผลได้แล้วเหรอ
ชิ หวงวิชา
เฮ้ย เดี๋ยว
นี่ ทำแผลให้ฉันน่ะ ล้างมือหรือยัง
นี่เอ็งไม่เชื่อใจข้ากระนั้นรึ
มือนี้ข้าใช้ป้ายยาให้เอ็งตั้งแต่วันแรก
ก็ตอนนั้นฉันไม่มีสตินี่
แต่ว่าตอนนี้มันเห็นแล้วมันทนไม่ได้อะ
ถุงมือก็ไม่มีใส่
ถ้าเกิดว่าไปจับอะไรสกปรก แล้วมาโดนแผลฉันน่ะ
เชื้อโรคก็เข้าแผลฉันพอดี
ข้าไม่ได้ใช้มือ
ข้าใช้ช้อนตักยาโรยแผลใส่ให้
[เอฟเฟกต์แป่ว]
อุ้ย
เก่งนัก ทำเองเสียดีไหม
ไม่ได้เก่ง
ห่วยแตกด้วยซ้ำ
- [ทองอ้น] ห่วยแตก - [ผาด] ห่วยแตก
[เอฟเฟต์อ้ำอึ้ง]
นี่ ไม่รู้จักเหรอ
[ดนตรีเบาสมอง]
นี่มันสมัยไหนเนี่ย
[เสียงพ่นลมหายใจ] [ผาด] นี่
เอ็งเสียสติ
จนเอ็งจำไม่ได้เลยรึ ว่านี่มันยุคมันสมัยไหนแล้วน่ะ
[ผาด] หรือว่า…
เอ็งเป็นพวกขอมหลงมา ฮะ
เอ่อ ฉัน…
คงล้มจนจำอะไรไม่ได้อะ
เออ นี่ ถามหน่อยสิ
ว่าตอนนี้มันสมัยไหน พ.ศ. อะไรเหรอ
ฉันหามาทั้งวันแล้ว ไม่เห็นมีรูปหรือว่าหนังสืออะไรเลย
ปีนี้จุลศักราชที่ 1202
[ดนตรีตื่นเต้น]
จุลศักราช
แล้วในหลวงตอนนี้ มีพระนามว่าอะไรเหรอ
นี่เอ็งอยากรู้จริงๆ หรือว่าเอ็งอยากลองภูมิข้า
อยากรู้จริงๆ สิ
ถ้าเอ็งอยากรู้จริงๆ ข้าจะบอกให้
ก็บอกสิ
พระบาทสมเด็จพระบรมราชาธิราช รามาธิบดี ศรีสินทร…
อ๊ะ เดี๋ยวๆ
มีพระนามสั้นๆ ไหม ฉันจะได้พอรู้
ไม่มี
ถ้าจะนับลำดับ
พระองค์คือสมเด็จพระรามาธิบดีที่หก
รัชกาลที่หกเหรอ
ไม่ใช่
ถ้าจะนับลำดับรัชกาล
นี่คือแผ่นดินรัชกาลที่สาม แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
รัชกาลที่สาม
[ดนตรีอลังการ]
พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ทองอ้นๆ รอก่อน
เอ็งกลับห้องไปกินยาซะ แล้วก็เลิกตามข้าได้แล้ว
เดี๋ยวก่อนสิ
นี่ ทองอ้น
ฉันขอถามอะไรอีกหน่อยเหอะ
แล้วจุลศักราช 1202 นี่มัน พ.ศ. อะไรอะ
ฮะ
พ.ศ. อะ
[ดนตรีชวนฉงน]
เอ็งกลับห้องไปซะ
เดี๋ยวก่อน
[เสียงบัวหายใจแรง] ตอบมาก่อน
เอ็งชอบแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายงั้นรึ
เอ๊ย เดี๋ยว
จะปล่อยมือข้ารึไม่
ก็ตอบมาก่อนสิ จะได้ปล่อย
[ดนตรีหวานซึ้ง]
อุ๊ย ทำอะไรอะ
หลบนางเผือก
ประเดี๋ยวมันไปฟ้อง เอ็งจะเดือดร้อน
ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมต้องเดือดร้อนด้วย
ข้าไม่รู้หรอกนะ ว่าบ้านเมืองเอ็ง ผู้หญิงเป็นเช่นไร
แต่บ้านเมืองข้า
ผู้หญิงเขาไม่แตะเนื้อต้องตัวผู้ชายกันหรอก
นอกเสียจาก…
เอ็งอยากเป็นเมียข้า
ต้องการเช่นนั้นรึ
เอ๊ย [เสียงบัวออกแรงผลัก]
ไอ้บ้า โรคจิต
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
การคัดเลือกนักเรียน เข้าโรงเรียนหมอหลวงในครั้งนี้
เห็นทีจะไม่ใช่เรื่องง่าย
ได้มาเพียงแค่คนเดียว
กระผมเห็นสมควร ให้มีการคัดเลือกอีกสักรอบขอรับ
คราวนี้มีการร้องเรียนมาว่าคนที่ได้รับเลือกเนี่ย
[หมอเปรื่อง] มีนิสัยเกกมะเหรกเกเร
ไม่เหมาะสมที่จะให้เรียนโรงเรียนหมอหลวง
[น้ำเสียงไม่พอใจ] ไอ้พวกที่ร้องเรียนนั่นแหละ
มันไม่มีจรรยาหมอ
[พระยาบำเรอราช] ดูหมิ่นผู้ไข้
พูดจาเหยียดหยามผู้อื่น
ไม่เห็นหัวข้าที่เป็นคนตัดสิน
เราจำเป็นต้องคัดเลือกอีกรอบขอรับ
เพราะว่าจะสอนคนเดียวคงไม่ได้
ครั้งต่อไปกระผมขอให้ประกาศกันให้ทั่ว
ไม่ใช่เก็บงำไว้เฉพาะตระกูลหมอขอรับ
ข้านึกแล้วเชียว ว่าทำไมจึงได้แต่ลูกหมอหลานหมอ
ออกไปประกาศเสียให้ทั่วนะ
ทั่วย่านร้านตลาด
ทั้งในเมืองและนอกเมือง
ในป่าในเขา เอาให้รู้กันให้ทั่ว
- ขอรับ - ขอรับ
พวกเราพึงรำลึกเอาไว้เสมอนะ
ว่ามีหน้าที่สนองพระราชดำริ
ที่จะเผยแพร่ความรู้ให้กับราษฎร
ครานี้ เห็นทีเราจะได้เพชรในตมเป็นแน่แท้
กลับไปช่วยกันคิด
ว่าจะทำเยี่ยงไร
[พระยาบำเรอราช] จึงจะได้คนที่มีทั้งเชาวน์ปัญญา
แล้วก็คุณธรรม
แล้วค่อยกลับมาถกกันในคราวหน้า
- ขอรับ - ขอรับ
[ดนตรีเร้าอารมณ์]
[เสียงพิกุลพ่นลมหายใจ]
ฉันเห็นแม่บัวแต่งตัวแปลก
คงเพราะไม่มีผ้าจะนุ่ง
ฉันมีผ้างามๆ ไม่ได้ใช้อยู่มาก
แม่บัวเอาไปนุ่งเถิดจ้ะ
[ดนตรีอบอุ่นใจ]
[บัว] อู้หู
สีสวยทั้งนั้นเลยค่ะ
คุณน้าใจดีจังเลยค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ
[ดนตรีตื่นเต้นอลังการ]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ดนตรีลึกลับ]
[ภาษาอังกฤษ] หมายประกาศล่าสุดจาก พระกษัตริย์แห่งสยาม เรื่องต่อต้านการใช้ฝิ่น
[บัว] วันที่ 18 พฤษภาคม 1839
ใช่ ค.ศ. 1839
[บัว] เจอแล้ว
- ทำอะไรลับๆ ล่อๆ - อุ๊ย
เอ่อ…
เธอนั่นแหละ มาทำอะไรตรงนี้
คนอื่นเขาออกไปทำงานกันหมดแล้ว
พูดมากเสียจริง
ว่าแต่เอ็งมาค้นตู้ตำราพ่อข้าทำไม
เป็นคนเจ็บ ทำไมไม่นอนนิ่งๆ
ก็ นอนเฉยๆ มันเบื่อ
ก็เลยหาอะไรอ่านเล่นๆ
หญิงอย่างเอ็ง อ่านออกเขียนได้ด้วยรึ
หือ ก็ใช่สิ
เออ เธอ…
อันนี้คือเอกสารอะไรเหรอ
หมายประกาศห้ามสูบฝิ่น
พระเจ้าอยู่หัวทรงรับสั่งให้หมอปลัดเล พิมพ์แจกประชาชนเมื่อปีที่แล้ว
[น้ำเสียงประหลาดใจ] หมอแบรดลีย์
[เสียงบัวตะกุกตะกัก]
อันนี้คือเอกสารจากปีที่แล้วเหรอ
ใช่
[ดนตรีสงบ]
[พึมพำ] ปีที่แล้ว 1839
งั้นปีนี้ก็ 1840
พูดพึมพำอะไรอยู่คนเดียว
[เสียงถอนหายใจ]
[ทองอ้น] เอ็งเก็บหมายประกาศนั้นให้ดีทีเดียว
หมายนั้นใช้เครื่องพิมพ์พิมพ์เป็นครั้งแรกทีเดียวนะ
พ่อข้าตั้งใจจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก
เดี๋ยวเก็บให้น่า
[พึมพำ] เรามาจากปี 2022
ลบ 1840
เท่ากับ…
หนึ่งร้อยแปดสิบสอง
[ดนตรีตื่นเต้น]
[น้ำเสียงตกใจ] นี่เราหลุดมา 182 ปีเลยเหรอเนี่ย
[เสียงบัวร้องคราง]
โอ๊ย
[บัว] หลังก็เจ็บ
[เสียงบัวร้องเสียงหลง]
[บัว] มาก็ไกล
[เสียงร้องไห้]
[พูดปนร้องไห้] ชีวิตอีบัว
[เสียงบัวร้องครวญคราง]
โอ๊ย
[เสียงบัวโอดครวญ]
[ดนตรีเจ้าเล่ห์]
[เสียงถอนหายใจ]
เอาวะ
ไม่ลองไม่รู้
[เอฟเฟกต์งงงวย]
[เสียงพยายามออกแรง]
โอ๊ย
โอ๊ย
[บัว] สาธุ
ขอให้ได้กลับ ขอให้ได้กลับ ขอให้ได้กลับ
[บัว] เพี้ยง
[ดนตรีไทยร่วมสมัยสนุกสนาน]
[เอฟเฟกต์เสียงฟิ้ว]
[เอฟเฟกต์ทะลุมิติ]
[เอฟเฟกต์ทะลุมิติ]
[เอฟเฟกต์ฉงน]
สงสัยจะไม่ได้กลับแล้วอะ
เวลาเขาทะลุมิติกันมา
เขาทำยังไงบ้างนะ
[เสียงถอนหายใจ]
บ่วงบรรจถรณ์ พาฉันกลับไปที
[ดนตรีเบิกบานใจ]
[เอฟเฟกต์เสียงปิ๊ง]
[เอฟเฟกต์ขำขัน]
[เอฟเฟกต์เสียงปิ๊ง]
[บัว] โอ๊ย
[เอฟเฟกต์เสียงฟิ้ว]
[เสียงถอนหายใจแรง]
[ดนตรีเบาสมอง]
เพลิงพรางเทียน
ประตูสู่มิติของฉัน
[เอฟเฟกต์ชุลมุน]
[เอฟเฟกต์ตลก]
[เสียงพ่นลมหายใจตกใจ]
[เสียงบัวถอนหายใจแรง]
ทำไม เห็นหน้าข้าถึงกับถอนหายใจเลยรึ
[เสียงบัวสะอื้น]
ข้าเห็นนะว่าเอ็งทำอะไร
[เสียงร้องครางเบาๆ ]
[เสียงถอนหายใจ]
[เสียงบัวถอนหายใจ]
เศร้าไปก็เสียเวลาเปล่า
[ดนตรีเบาสมอง]
เฮ้ย นี่
เอ็งเป็นอะไรของเอ็ง ฮะ นางบัว
ช่วยถือผ้าหน่อย
เอ้า มาๆ
อะไรของเอ็งวะเนี่ย
[ผาด] อ้าว
เฮ้ยๆ เฮ้ยๆ
โว้ย นางบัว
เอ็งเอาผ้าดีๆ มาตัดเล่นเสียแล้วเนี่ย
[เสียงผาดถอนหายใจแรง]
ข้าอยากจะบ้าตาย
ตัดเสร็จ อย่ามาขอใส่แล้วกัน
[ผาดส่งเสียงอืออา]
[เสียงบัวจิ๊ปาก]
[บัว] ก็ยังดี
พอลดความเศร้าลงได้บ้าง
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงถอนหายใจ]
[เสียงจิ๊ปาก]
[เสียงบัวจิ๊ปาก]
หรือจะลองดูอีกที
[เสียงถอนหายใจ] ไม่เอาอะ
สุดโต่งเกินไปมั้ง
แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้
[ดนตรีระทึก]
[ดนตรีอบอุ่นใจ]
[บัว] ทำอะไรอะ ปล่อย
อย่า สงบจิตสงบใจไว้เถิด [บัวส่งเสียงร้อนใจ]
[ทองอ้น] ถึงสติเอ็งจะไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอย
เอ็งก็อย่าได้เสียใจไป
สักวันเอ็งจะหายเป็นปกติ
[เสียงบัวตกใจเฮือก] เอ็งอย่าคิดสั้นเลย มันเป็นบาป
โอ๊ย ใครคิดสั้นเนี่ย
โอ๊ย ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตาย
[เอฟเฟกต์ฉงน]
ข้าก็นึกว่าเอ็งจะฆ่าตัวตาย
ดีนะที่ข้าไวอย่างกับลมกรด
[เสียงถอนใจรำคาญ]
ลมกรด
ใช่แล้ว พายุพาเรามา
ก็ต้องพายุนี่แหละ ที่จะพาเรากลับไปได้
ทองอ้น แถวนี้มีพายุไหม
พูดจาชอบกลอยู่เรื่อยนะเอ็ง
นี่หน้าหนาว มันจะไปมีลมได้อย่างไร
โอ๊ย แล้วมีที่ไหนที่ลมแรงๆ บ้างไหมอะ
- เอ็งอยากได้ลมแรงๆ - [บัว] เออ
เอ็งก็ต้องไปแม่น้ำหลังบ้านนู่น
ลมพัดตึงๆ
เหรอ
เอ็งจะไปไหน
ไปแม่น้ำ
เอ็งจะไปทำไม เอ็งรู้รึว่าอยู่ไหน
เกิดปวดแผลลื่นตกน้ำมาอีกจะทำอย่างไร
แม่บัว
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เป็นอะไรจ๊ะพ่อ
หน้านิ่วคิ้วขมวด
ท่านเจ้าคุณอาจารย์ให้หมอหลวงช่วยหาวิธีสอบ
แต่ต้องเป็นวิธีที่เอื้อทั้งลูกหมอ และลูกชาวบ้านอย่างเท่าเทียม
โชคดีเหลือเกินที่ฉันผ่านมาแล้ว
[เสียงทองแท้หัวเราะเบาๆ ]
[ทองแท้] นี่จ้ะ
สมุนไพรที่พ่อให้ตาผลไปหา
นี่อย่างไร
โจทย์ที่จะใช้ทดสอบนักเรียนหมอ
[ดนตรีตื่นเต้น]
ให้คนที่มาสอบพินิจพิเคราะห์ให้ละเอียด
ลำบากใช่น้อย
โดยเฉพาะคนที่ไม่คุ้น
เราจะได้รู้ว่ามันมีปัญญาช่างสังเกตสังกาเพียงใด
เอ็งรู้แล้วห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด
ยิ่งไอ้ทองอ้น ยิ่งให้รู้ไม่ได้เลย
เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วจ้ะ
[ดนตรีครื้นเครง]
[บัว] โอ๊ะ
ไหนบอกว่าตรงนี้ลมแรงไง
ไม่เห็นจะมีลมเลย
ก็ข้าบอกเอ็งแล้ว ฤดูหนาวไม่มีลม เอ็งนี่ก็พูดไม่รู้ฟัง
เฮ้ย
แล้วทำไงดีอะ เดินมาก็ตั้งไกลอะ
ลมก็ไม่มี [เสียงถอนหายใจ]
[ทองอ้น] เอ้า ลมมาแล้ว
อ้อ
[บัว] โอเค พัดมาแรงๆ เลยนะ
พัดให้ตัวฉันปลิวไปเลย มา
โอ๊ย แล้วข้าจะพัดให้เอ็งปลิวได้อย่างไร
ชอบกลจริง [เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]
ดูท่าจะเสียจริตอย่างเขาว่า
[น้ำเสียงไม่พอใจ] ฉันไม่ได้เสียจริต และฉันก็ไม่ได้บ้าด้วย
[บัว] ฉันมาจากต่างถิ่นต่างเวลา
ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครเลยอะ
มันน่ากลัวขนาดไหน เธอไม่เข้าใจหรอก
ฉันก็แค่อยากจะหาทางกลับบ้านน่ะ
ถ้าไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องมาช่วย
[เสียงทองอ้นอึกอัก]
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงบัวสะอื้นเบาๆ ]
[พูดตะกุกตะกัก] เออ
ข้าไม่เข้าใจหรอก
แต่ที่เอ็งจะทำเนี่ย
มันจะพาเอ็งกลับบ้านได้จริงรึ
[เสียงสูดสะอื้น]
[น้ำเสียงสั่นเครือ] มันก็ต้องลองอะ
นี่
อย่าไปบอกใครนะ
แค่นี้ก็บ้าพอแล้วอะ
เอ็งไม่ต้องห่วงไปหรอก
อีกไม่กี่วันข้าต้องไปเข้าโรงเรียนหมอหลวงแล้ว
ไม่มีเวลามาคิดเรื่องของเอ็ง
สมัยนี้เขามีโรงเรียนแพทย์กันด้วยเหรอ
ฉันไปสมัครด้วยได้ไหมอะ
เอ็งเป็นหญิง
เป็นหญิงก็ควรอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนไปน่ะดีแล้ว
พวกเหยียดเพศ
ผู้หญิงกับผู้ชายเนี่ย เขาก็มีสติปัญญาพอๆ กันนั่นแหละ
คอยดูนะ ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น
ว่าผู้หญิงอะ ก็เป็นหมอได้เหมือนกัน
แล้วข้าจะคอยดู น้ำท่วมหลังเป็ด
[เสียงทองอ้นหัวเราะชอบใจ]
[เสียงพ่นลมหายใจฮึดฮัด]
คนปากไม่ดีเนี่ย
มีมาตั้งแต่สมัยโบราณเลยเหรอเนี่ย
[เอฟเฟกต์ตลก]
[เสียงถอนหายใจแบบไม่พอใจ]
ทองอ้นมันหายไปไหนเสียล่ะ แม่พิกุล
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ไม่เห็นตั้งแต่กลางวันแล้วเจ้าค่ะคุณพี่
- จำปา - [จำปา] เจ้าค่ะ
เห็นพ่อทองอ้นบ้างไหม
เห็นออกไปกับผู้ไข้หญิง เมื่อตอนแดดร่มลมตกนะเจ้าคะ
- ผู้ไข้หญิง - [จำปา] เจ้าค่ะ
- ผาดรึ - หึ ไม่ใช่เจ้าค่ะ
คนที่สติไม่ค่อยดี แล้วก็แต่งตัวประหลาดๆ น่ะเจ้าค่ะ
อ๋อ
- แม่บัว - [จำปา] เจ้าค่ะ
คุณพิกุลอุตส่าห์ให้ผ้างามๆ ไปนะเจ้าคะ
ก็เอาไปตัด แล้วก็นุ่งประหลาดเหมือนเดิมเลยเจ้าค่ะ
[เสียงทุกคนขำ]
นี่ แม่พิกุลเนี่ย
สงสัยจะได้หญิงเสียจริตเป็นสะใภ้เสียแล้วมั้ง [เสียงเทียบพ่นลมเยาะหยัน]
[ดนตรีน่าอึดอัด]
นางบัวมันไม่ถึงกับเสียจริต
เพียงแต่มันพูดจาแปลก เสมือนคนต่างถิ่น
เราเป็นบ้านหมอน่ะ ไม่ควรจะไปเรียกจิกเขาเช่นนั้น
อิฉันก็แค่อยากจะเตือนแม่พิกุล
[เทียบ] ว่าทองอ้นเนี่ย มันเป็นชาย
มันไม่ควรที่จะพาผู้ไข้หญิงหายไปเช่นนั้น
มันจะเสื่อมเสียถึงคุณพี่ได้นะเจ้าคะ
อิฉันจะเตือนมันเองเจ้าค่ะคุณพี่
[ส่งเสียงตื่นเต้นเบาๆ ]
[ทองอ้น] กับข้าวหอมฉุยเชียว
[จำปา] มาแล้วเจ้าค่ะ
กำลังหิวท้องกิ่วเลย ขอลงมือเลยแล้วกันนะจ๊ะ
เอ็งหายไปไหนมา ไอ้ทองอ้น
ไปรับลมที่แม่น้ำมาจ้ะ
เอ็งไปกับนางบัวงั้นรึ
จ้ะพ่อ
เห็นมันเบื่อๆ อยากเดินเล่น ฉันเลยไปเป็นเพื่อนมันน่ะจ้ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
ทองอ้น
ถึงเขาจะรับเอ็งเข้าเรียนแล้ว
[ทองแท้] แต่เอ็งก็อย่ามัวแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ
หมั่นศึกษาตำราเสียบ้าง
ไม่เช่นนั้นเอ็งอาจจะเป็นคนแรกที่โดนเขาไล่ออก
[ลากเสียงยาว] จ้า
หึ พี่เขาสั่งเขาสอน
[เทียบ] ก็พูดจาตอบเขาดีๆ
พิกุล ลูกเอ็งนี่มันไร้มารยาทเสียจริงๆ
[น้ำเสียงปราม] พอ แม่เทียบ
[เสียงถอนหายใจ]
นางบัวมันออกจะพิกลนะ
อย่าไปคบหาใกล้ชิดนัก
ประเดี๋ยวจะพากันเสียเรื่อง
บัวไม่มีพิษมีภัยหรอกจ้ะพ่อ
ออกจะชวนหัวเสียด้วย
จริงจ้ะ ฉันเองก็ชอบเล่นกับพี่บัว
ถึงเขาจะพูดจาประหลาด แต่พี่บัวก็สอนฉันหลายเรื่องเลยนะจ๊ะ
นี่เอ็งก็เป็นไปกับเขาด้วยรึ ทองอิน
ตายแล้ว
ไม่ได้การแล้ว
นี่ เจ้าทองอ้น
พาไปไกลๆ หลานข้าเลยนะ
เดี๋ยวข้าจะติดเชื้อบ้าไปด้วย
มันติดกันได้ที่ไหนล่ะจ๊ะ
[ทองอ้น] ขนาดฉันอยู่กับป้าเทียบทุกวัน
ฉันยังไม่เห็นติดเลย
[เอฟเฟกต์รับมุก]
[เทียบพูดน้ำเสียงโมโห] ไอ้ ไอ้ทองอ้น
ไอ้ ไอ้เด็กเวร
ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
นี่ แม่พิกุล
สั่งสอนลูกเสียบ้างนะ
คุณพี่คะ ต้องจัดการนะเจ้าคะ
จะมีวันไหนที่ข้าได้กินข้าว อย่างสงบสุขบ้างไหมหนอ
[เอฟเฟกต์ฉงน]
[เสียงเทียบพ่นลมรำคาญใจ]
[ผู้ใหญ่บ้าน] เอ้า พ่อแม่พี่น้องทุกคน เชิญทางนี้หน่อย
วันนี้ฉันมีข่าวดีมาแจ้ง
[ผู้ใหญ่บ้าน] เป็นข่าวดีจากทางการ
เขาบอกว่าลูกหลานคนไหน สนใจอยากจะเรียนหมอ
ให้มาสมัครได้นะ
ที่ฉัน หรือไปที่ทางการก็ได้
บ้านฉันไม่ได้เป็นหมอ จะเรียนได้ไหมจ๊ะ
คนไหนสอบได้น่ะ ก็เรียนได้ทั้งนั้น
เขาไม่เกี่ยงเรื่องชาติตระกูล ฐานะ บรรดาศักดิ์ใดๆ ทั้งสิ้นเลย
ขอเพียงแค่ ต้องอ่านออกเขียนได้
[เสียงชาวบ้านพูดคุย]
คุณพ่อขอรับ คุณพ่อขอรับ
มีประกาศทางราชการ ให้เปิดรับสมัคร คัดเลือกนักเรียนอีกรอบแล้วขอรับ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
อือ คราวนี้ดูท่าจะยากกว่าครั้งเก่า
[พ่อแก้ว] เอาให้ผ่าน
อย่าให้พลาดอีกเป็นครั้งที่สอง
ขอรับคุณพ่อ
รอบนี้กระผมไม่พลาดแน่นอน
จะเข้าไปหยามน้ำหน้าไอ้ทองอ้นให้จงได้
อือ ทำให้เต็มที่
ครั้งนี้ พวกเราต้องไม่พลาดนะเว้ย
เราจะต้องไปแก้หน้ากับไอ้ทองอ้น
ข้าจะไม่ยอมให้มันมาหยามเราอีก
- นี่เรียกอะไร - ขมิ้น
อื้อฮือ ไพล
[เสียงชมถอนหายใจ]
ไพล
แกนด้านในสีเหลืองปนเขียวอ่อน
ขมิ้นชัน แกนสีเหลืองส้มเข้ม
[ชม] จ้ะ
- นี่เรียกอะไร - พิลังกาสา
ถูก [เอฟเฟกต์ขำขัน]
- สรรพคุณ - แก้ท้องผูก
- อื้อหือ ท้องเสีย - โอ้โห เจ็บ
[พึมพำ] แล้วกูจะไปแก้แค้นมันได้ไหมวะเนี่ย
[เสียงเนียงร้องชื่นใจ]
[เนียง] ตอนข้าหลับไม่รู้เนื้อรู้ตัวเนี่ย ข้าฝันด้วยนะ
ฝันว่าไปนรก
ใช่ กำลังปีนต้นงิ้วอยู่
[เอฟเฟกต์ตบมุก] แฮ่ โอ้โฮ น้า
- ทำไม - พูดอย่างกับเข้าไปอยู่ในนรกกับข้าด้วยรึไง
ก็เออสิ ข้าเป็นคนแหย่ตูดเอ็งขึ้นต้นงิ้วเอง
[เอฟเฟกต์ตบมุก] แฮ่ โอ้โฮ ไม่ต้องกินแล้ว
ว้ายๆ ขอเหอะๆ ขอเหอะ
[หาญ] เนียง
เอ็งน่ะ หลับจนน่ากลัว
กลัวว่าจะไม่ตื่นเสียแล้ว
ข้าไม่ยอมตายง่ายๆ หรอกจ้ะพ่อครู
ข้าจะไปล้างแค้นไอ้พวกตั้วเหี่ยมัน
[หาญส่งเสียงหึเบาๆ ]
[บุญ] วันนี้พ่อดูสร่างไข้ขึ้นนะ
อือ ก็ดีขึ้น
แต่ว่าแผลมันก็ยังตึงๆ อยู่นะ
ถ้าพ่อครูไม่ได้หมอบ้านนี้ล่ะก็
ข้าว่าพ่อครูเนี่ย ก็น่าจะได้กลับบ้านเก่าล่ะจ้ะ
[เสียงทุกคนหัวเราะ]
แล้วแม่บัวล่ะ
อาการเป็นอย่างไรบ้าง
ก็ยังเจ็บบ้างเวลาขยับตัวแรงๆ น่ะ
แต่ว่าแผลดูดีมากเลยนะ
น่าทึ่งยาสมัยนี้จริงๆ
[เสียงผาดกระแอม]
ไม่เห็นถามข้าบ้างเลย
เห็นเอ็งเจรจาอยู่เจื้อยแจ้ว
ก็รู้อยู่แล้วว่าสุขสบายดี [เอฟเฟกต์เสียงแป่ว]
จ้ะพ่อ
วันนี้เป็นอย่างไรกันบ้างจ๊ะ
[ผาด] อื้อหือ
พูดจาราวกับพ่อหมอใหญ่
ว่าแต่พ่อหมอใหญ่อยากกินแตงโมไหมล่ะจ๊ะ
- กินจ้ะ - อะ
[บัว] นี่
วันนี้ลงมาตรวจคนไข้ด้วยตัวเองเลยเหรอจ๊ะ
ใช่แล้ว ฉันจะฝึกเอาไว้
จะได้เข้าเรียนโรงเรียนหมอหลวงเมื่อโตขึ้น
- [ผาด] หือ - โห
นี่ไง
[บัว] หือ
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[เสียงปิดประตู]
โรงเรียนหมอหลวง
เขาจะเรียนกันยังไงนะ
ทองอ้นตื่นได้แล้ว วันนี้มีสอบไม่ใช่รึ
[น้ำเสียงตกใจ] สอบ
มาแล้วจ้ะ ฉันมาทันเวลาใช่หรือไม่
[เสียงแข็ง] ไม่ทัน
เอาฟ้าทะลายโจร มาทำเป็นผงๆ
เคยใช้ที่เป็นแคปซูล
- แคป ซลูล - [เนียง] โอ้โห
น่าจะมีคนชวด ไม่ได้เป็นหมอแล้วว่ะ
เห็นทีจะได้เป็นมื้อปลอบใจเสียแล้วล่ะ
- ปล่อย ยักษ์จะจับกิน ช่วยด้วย - จะไปไหน
- [เด็ก] ช่วยด้วยจ้ะ ช่วยด้วย - [บัว] แถวนี้มียักษ์ด้วยเหรอ
หมอฝาหรั่งท่านนี้ขึ้นชื่อว่าเก่ง
[ทองอ้น] ท่านเป็นที่โจษจันไปทั่ว ใครๆ ก็รู้จักท่าน
หรือว่าพี่ทองแท้จะชอบเอ็ง
ไม่ใช่หรอกมั้ง
[ทองอ้น] หรือว่าเอ็งชอบพี่ทองแท้
ช่างเหมือนปลากระดี่ได้น้ำ
[เพลง "ไม่ฝันไปใช่ไหม" โดย กลม อรวี Feat. หนึ่ง ณรงค์วิทย์]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.