All language subtitles for The.Island.of.Lies.2020.SPANISH.1080p.WEBRip.x264-VXT

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

MOJEJ BABCI, CONCHY SALGADO

LUŹNO OPARTE NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH

WYSPA SÁLVORA 2 STYCZNIA 1921 R.

WYSTĘPUJĄ

Palomo, idziemy.

Kuzynie! Życz kuzynom

szczęśliwego nowego roku.

Popłyń z nami. Może przestaniesz być panną.

Nie tęsknię za kontynentem.

Ja tak. Zabierz mnie!

Mężczyźni płyną, żeby się zabawić.

Spróbujcie to sprzedać.

Może przywieziecie trochę monet.

Dasz mi jedną?

Jeszcze nie mam żadnej.

Wróćcie szybko. Smutno tu bez was.

Wrócimy, jak morze pozwoli.

Nie spieszcie się.

Poradzimy sobie bez was.

WYSPA KŁAMSTW

Te zwierzęta żyją w Afryce.

Nie możemy ich tu zobaczyć?

Oprócz zwierząt sprowadzonych na wyspę,

prawie nic tu nie ma.

Przyniosłem wam niespodziankę - wiersz.

Przeczytasz go, Marío?

Pod...

łagodnym...

niebem...

szlachetnej...

Galicii...

Wystarczy.

Zaczarowana...

wyspa...

koralowych skał leży.

Dość.

Księżyca

blask rozświetla

jej...

szmaragdową...

barwę.

Całuje ją spokojna krystaliczna toń...

w której syreny ćwiczą swoje pieśni.

To nasza wyspa, Sálvora.

Właśnie.

Ramón Cabanillas

poświęcił jej cały swój tomik.

Musimy już iść.

- Trzeba ruszyć ziemię. - Ja pójdę do latarni.

Do jutra!

Wiatr zmienia kierunek.

Nadchodzi burza.

- W nocy przepływa statek. - Marío, zamilcz.

Skończyliśmy naszą część. Co teraz?

Przejdźcie tam.

Orka wyszła z morza.

Manolo, zamilcz!

Dzień dobry, panie nadzorco.

Szybciej!

W tym rytmie skończycie po zmierzchu

i traficie na procesję widm.

Bardziej się boję niektórych żywych.

Tak mało mówisz,

a przydałoby się, żebyś czasem zamilkła.

Mów tak u siebie, nie tu.

Pospieszmy się, bo zastanie nas noc.

Do widzenia, panie nadzorco.

Jutro chcę dostać pieniądze z siedmiu domów.

Właścicielowi się spieszy.

Mieliśmy zapłacić za trzy dni.

Mówiłem: bez zwłoki.

Umiecie tylko mówić szybko.

Dwa króliki.

Przed 200 laty zapłacili dwa zasrane króliki za tę wyspę.

A do dziś ciągną z niej zyski.

Kiedy trzeba mówić, milczysz.

A kiedy trzeba milczeć, nawijasz.

Marío, o czym myślisz?

Ani się waż!

Marío!

Wracaj!

Wynocha stąd!

- Puść ją! - Odejdźcie!

Puść ją!

Panie nadzorco!

- Proszę zawołać męża. - Nie ma go.

To gdzie jest?

O tej porze powinien być w domu.

Wszyscy zginą.

- Tomasie, co się stało? - Wielki statek

uderzył w skały Apejar. Tonie.

Boże!

A nadzorcy nie ma!

Morze ich porwie.

Dlaczego?

Będą próbowali się wydostać na brzeg.

Tamtędy im się nie uda.

Jest gęsta mgła.

Na pewno nie widzieli latarni.

Z kontynentu zobaczą, że coś się stało.

Trzeba ogrzać rozbitków.

Jeśli jacyś będą.

Nie ma nadzorcy, który by coś poradził.

Módlmy się.

Nic innego nam nie zostało.

Możemy tam pójść.

Zawiadommy Ribeirę.

Benigno, Secundino, weźcie łódź.

Tę drogę znamy.

Wypłyniecie w morze małą łódką?

Ile razy łowiliśmy ośmiornice w podobne dni?

Rozbitkowie przypłyną tu łodziami ratunkowymi.

Jak?

Jeśli są na południu, a my na północy?

Uważajcie.

Nie ma nic bardziej niebezpiecznego niż chwyt tonącego.

Nic nie widzę.

Nawet latarni.

Słuchaj.

Słyszę tylko uderzenia fal.

Trzeba odpłynąć od brzegu.

Nie możemy. Skąd zacząć?

Matko Święta! To dziecko!

Nie wsiadaj.

Trzymajcie się!

Nie płyńcie w kierunku lądu.

Morze rozbije was o skały.

- Dulka się złamała! - Wywróci nas!

Moje dzieci!

Moje dzieci!

- Marío, nie! - Tylko ją.

Muszę znaleźć dzieci!

Nic nie poradzimy.

Alberto!

Conchi!

Wywrócisz łódź.

Spokojnie.

Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą.

Błogosławionaś Ty między niewiastami

i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.

Święta Mario, Matko Boża,

módl się za nami grzesznymi,

teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Tomás Jauregui.

Juana.

Juana...?

Orbea.

Warto było chodzić do seminarium.

Wydaje mi się, że jesteśmy sąsiadami.

Pochodzę z Donostii.

My z Renteríi.

Kiedy morze wyrzuca ciało?

Trudno stwierdzić.

Nie chcę, żeby zostały tam same...

jest zimno.

Co myśmy zrobiły?

Nigdy wcześniej nie byłam na morzu.

Skąd miałam wiedzieć, jak to założyć?

Juano.

Zrobiły wszystko, co mogły.

Nikt nie ponosi winy za ten horror.

Gdzie się podziewa pani mąż?

Nie wiem.

Zapadł się pod ziemię?

Niech pani nic nie mówi.

Jeszcze zacznie pani wymyślać te swoje przesądy.

Co z uratowanymi?

Grzeją się w tawernie.

Ilu jest z pierwszej klasy?

Od tej pory niech nikt nie podchodzi do ciał.

Są pod naszą opieką.

Przewieziemy je do Ribeiry.

Gratulacje.

Wasz wyczyn rozsławi mieszkańców tej wyspy.

Moi koloni to bohaterowie.

W tym wypadku bohaterki.

Poprosimy o najwyższe odznaczenia dla was trzech.

Panie deputowany!

Proszę się nie ruszać.

Bardzo proszę.

Co pan robi?

Nie wolno dotykać ciał.

Ktoś już to zrobił wcześniej.

Widoczność była niemal zerowa.

Żarówka starej latarni ma słabą moc.

Pomyliliśmy pozycję latarni.

Raz ją widzieliśmy, raz nam znikała.

Fale zepchnęły nas na skały.

Miały większą siłę niż my.

Płynęliśmy zbyt wolno.

Wrzuciliśmy całą wstecz, ale było już za późno.

- Cel rejsu? - Buenos Aires.

Ile osób płynęło?

256 - emigranci i załoga.

Ile osób się uratowało?

Mnie mówią jedynie o trupach.

Pewnie wszyscy z trzeciej klasy...

Wątpię.

Ci zginęli na statku. Byli ściśnięci pod pokładem.

Śmierdziało rzygami. Nawet świnie im nie zazdrościły.

Co z łodziami ratunkowymi?

Santa Isabel miała ich wystarczająco dużo.

Jedne się roztrzaskały.

Kolejne wpadły na skały. Były pełne ludzi.

Usłyszeli rozbijające się fale

i popłynęli prosto... na śmierć.

Wszystko poszło nie tak.

Było więcej problemów z tym statkiem?

Proszę się uciszyć.

Niech pan notuje.

Podczas rejsu dziewiczego pojawił się problem z turbinami.

Na statku był sejf?

- Tak. - Damy znać, kiedy się znajdzie.

To wszystko.

Przekażę raport kapitanowi portu w Vilagarcíi.

Don Luisie, jeśli jest pan gotowy, zabierzemy pana na kontynent.

Ta katastrofa nie pokona naszego siłacza.

Czekamy na kolejną. Zawsze jest kolejna.

Kiedy pojawi się ten pijak twój mąż, niech się do mnie pofatyguje.

Natychmiast!

Jeśli się zjawi.

Zjawi się.

Przepraszam, ale podobno drugi statek wypływa nieco później.

Mógłbym zostać, aby dokończyć artykuł?

To możliwe?

Nie ma problemu.

Francisca we wszystkim panu pomoże.

Marío.

Za pozwoleniem.

León Cofré, korespondent dziennika Crítica de Buenos Aires.

To tam zmierzał parowiec Santa Isabel.

Chciałbym przeprowadzić wywiad,

aby poznać szczegóły waszego wyczynu.

Czyli?

Jak uratowały panie tych 48 osób.

Mam o tym opowiedzieć?

Właśnie.

Josefo!

Zacznijmy.

Zachowanie pań jest wzruszające.

Co was skłoniło do tego, aby wyruszyć w morze?

Dlaczego to zrobiłyście?

A co innego miałyśmy robić?

Czekać na lądzie.

Musiałyśmy tak postąpić.

Ale mogłyście zaczekać na pomoc z kontynentu.

Za każdym razem mamy czekać na kogoś stamtąd?

Gdybyśmy się zastanawiały, to byśmy nie wypłynęły.

Musicie być...

zadowolone i dumne.

Tak.

Dlaczego?

Uratowały panie życie 48. osobom.

A co z tymi, które zginęły?

Wszyscy o was mówią.

To był splot nieszczęśliwych okoliczności:

stara latarnia, burza,

brak mężczyzn, zaginiony nadzorca.

Tragedia.

Katastrofa.

Dobrze, że panie były.

Nie będę już przeszkadzał.

Na pewno są panie zmęczone.

Dlaczego niektóre ciała

mają obcięte palce lub wyrwane zęby?

Morze potrafi zrobić z ciałem straszne rzeczy.

A ludzie jeszcze gorsze.

Tego nie zbierają?

Połowa tego, co wyrzuci morze, należy do znalazcy

albo właściciela ziemi.

To najlepszy możliwy falochron.

Dzięki niemu jesteśmy bezpieczni na kontynencie.

Za to oni zmagają się z najgorszymi falami.

Nie śpisz?

Właśnie mnie obudziłaś.

Ta noc...

Co?

Marío.

Śpij, jeszcze nie świta.

Marío!

Wyspowiadam się.

U księdza.

Co?

Oszalałaś?

Dłużej nie wytrzymam.

Oczywiście, że wytrzymasz. Tak jak ja.

Co słychać, Maximiliano?

Tak, interesująca sprawa.

Chciałbym zostać jeszcze przez kilka dni.

Wiem, że to emigranci z Galicii, ale statek płynął do Argentyny.

Zginęło siedem osób z jednej rodziny.

Ten znany baskijski przedsiębiorca, zapomniałem nazwiska.

Z okolicy Pehuajó.

Reklamował się w dzienniku. Jak on się nazywał?

Tak, ten.

Zgadza się.

To nie byle Galisyjczyk.

Nie chcę szukać dziury w całym,

ale na tej wyspie dzieje się coś dziwnego.

Mogę?

Tak, rozmawiałem z bohaterkami.

Coś z nimi nie tak.

Mogę prosić kawę?

Tak, Maximiliano. Jakby czuły się winne.

Jest tu coś podejrzanego.

Raport ogłoszono zbyt szybko.

Nie było winnych.

Uznano to za nieszczęśliwy wypadek.

I tyle.

Nie jestem taki pewny.

Możemy porozmawiać o mojej sprawie?

Marío, co ci się stało w rękę?

- Przewróciłam się. - Obejrzę ją.

- Dzisiaj wracają mężczyźni. - Szkoda, że wcześniej ich nie było.

- Może twój mąż z nimi przypłynie. - Oby, Francisco.

Oby.

Jeśli nie żyje, lepiej to wiedzieć.

Piszą o was we wszystkich gazetach.

- Trzy bohaterki z Sálvory. - Trzy...

wszystkie pomagałyśmy.

Jedne w wodzie, inne na lądzie.

Josefo, morze wyrzuciło ciało nadzorcy.

Musimy pójść na plażę.

Trzeba je obciążyć kamieniami i wrzucić do wody.

Mój Boże, odkryją nas!

Nie pójdziemy do więzienia.

Więzienie najmniej mnie martwi.

Nie ma go!

Nie ma!

Mogę porozmawiać z kapitanem Santa Isabel?

Na razie nie przyjmuje gości.

Wciąż źle się czuje.

Ma zapalenie płuc...

- i coś jeszcze. - Co?

Z przerażenia albo szoku nie chce mówić.

Nie odzywa się.

Na morzu próbował odebrać sobie życie.

- Pani to widziała? - Nie.

Skądże. Powiedzieli mi.

Stoi tak cały dzień. Od 7.00 rano.

Czeka na ciała swoich dzieci.

Pan markiz jest szlachetny -

pokrywa jej wszystkie koszty.

Wyrazy współczucia.

León Cofré.

Oglądał pan wczoraj ciała.

- Co pan zobaczył? - To co pani.

Ktoś skorzystał na tej katastrofie.

Niech pan nie milczy.

Proszę nie zawieść moich dzieci.

Wystarczy, że ja je zawiodłam.

Proszę tak nie mówić.

Co mogła pani zrobić?

Nie wsiąść na ten przeklęty statek. Mąż mnie przekonał.

Mogłam skoczyć do wody

i wyciągnąć dzieci.

Mogłam zawiadomić kapitana, kiedy zobaczyłam dziwne światła na brzegu.

Dziwne?

Trudno mi je opisać.

Trzymałam na rękach Alberta, bo było mu niedobrze.

Zobaczyłam ruszające się na brzegu światła.

Latarnię.

Były dwa.

Dwa?

Nie słyszałem o tym.

Twój mąż nadal się nie znalazł?

- Nie wrócił z mężczyznami? - Nie, proszę pana.

Kto mi pomoże przy polowaniu?

Wynocha! Idzie pan.

Słynne María, Josefa i Cipriana.

Podejdźcie.

Mam dla was wspaniałą nowinę.

Tak jak obiecałem,

zostaniecie uhonorowane.

Jesteście "Bohaterkami Sálvory".

Na kontynencie wszyscy...

o was mówią.

Chcą was poznać

i podziękować.

Otrzymacie nagrodę w wysokości 5000 peset.

To dopiero początek.

Popłyniemy na kontynent?

Tak. Uroczystość odbywa się w Vigo.

Tomasie,

oprócz czytania, poucz ich dobrych manier.

Możemy porozmawiać?

Muszę ruszać na polowanie.

Porozmawiamy, jak skończę.

Gratuluję uhonorowania.

Dziękuję.

Julio, pomóc ci?

Nie, dziękuję.

Bohaterki...

Lepiej pójdźcie do tawerny.

Te biedne dusze miały szczęście, że tam byłyście.

Musisz być dumna.

Dziękuję. Zrobiłyśmy co trzeba.

Kiedyś tak nie postępowano.

To bajki, a nie prawda.

Wiem.

Co opowiadają legendy?

Mówią...

o piratach...

i światłach.

Jakich światłach?

Cipriano, musimy wypłynąć.

- Dzień dobry, Marío. - Witam.

Jedna z uratowanych mówiła,

że przed zatonięciem statku widziała na lądzie kilka świateł.

Gdzie mógłbym się tu zatrzymać?

Dzień dobry.

Przepraszam, że przeszkadzam,

ale szukam noclegu na kilka dni.

Tutaj nie może pan zostać.

Jest... inne miejsce?

Możliwe.

Widzę, że lubicie mieć gości.

Nie lubimy.

Tak...

Gdzie toaleta?

Są pola.

Sporo tam miejsca.

Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku.

Dlaczego jest pan chromy?

Kuleje?

Pobito mnie.

Przykro mi z powodu pańskiego ojca.

Co za nieszczęśliwy przypadek,

że znikł akurat w noc katastrofy.

Nie znikł.

Wyjechał?

Odszedł?

Skąd.

Gdzie indziej mógłby tak rządzić?

Zabili go?

Ci, którzy okradli rozbitków.

Złodzieje.

Żeby nie mógł ich powstrzymać.

To pierwszy raz odkąd...

Dlaczego gadasz z tym dziennikarzem?

Co ty wyprawiasz?

Nie robiłam nic złego.

Chciał porozmawiać.

A ja...

chcę rozmawiać o tamtej nocy...

ale nikt z wioski nie chce.

Dziwnie na mnie patrzą.

To minie.

Albo nie.

Dobrze śpicie?

Ja mam koszmary.

Widzę twarze...

ręce i słyszę krzyki...

Nie pierwszy raz widziałaś trupa w morzu.

Uderzyłam go...

w rękę.

Widziałyście. A teraz...

Żyjesz.

A on leży na dnie morza.

A jego żona?

Dzieci?

Cipriano, odejdź.

Z takim zachowaniem będziesz zagrożeniem na morzu.

Ty też?

Jeśli zaczną drążyć sprawę świateł, to już po nas.

- Co z ciałem? - Ja się nim zajmę.

Chodźmy.

Jakby co, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Spokojnie.

Musimy porozmawiać.

Panie markizie...

- Słucham. - Tylko je uhonorują?

Spokojnie.

Podobno zostanie pan tu jakiś czas.

Chętnie bym tu przyjechał na polowanie i wyjechał,

ale mam obowiązki.

Zależy mi na tej wyspie bardziej niż komukolwiek.

Gdyby władze uruchomiły w końcu nową latarnię,

setki osób nie zginęłyby u moich wybrzeży,

- zagrażając życiu moich kolonów. - Poddanych.

Gdyby na wyspie było połączenie radiowe lub telegraficzne z kontynentem,

nie byłoby tylu ofiar.

Ale skoro zginęło wielu bogaczy, może coś z tym zrobią.

Czemu niektóre ciała mają obcięte palce?

W jakiś sposób trzeba było zwrócić mienie bliskim.

Życzę miłego pobytu.

Oby.

León Cofré.

Nie poznaliśmy się.

Tomás Jauregui.

To jest nowa latarnia.

Dlaczego nie działa?

Mają sprowadzić nową optykę z Niemiec.

Od dawna na nią czekacie?

Dwa lata.

Dwa?

Latarnię zaczęto budować 16 lat temu.

To jakaś katedra?

Niech zgadnę.

Otworzą ją teraz.

O 216 istnień za późno.

Dlaczego skały mają taki kształt?

Jeśli spyta pan kogoś z wyspy,

usłyszy pan legendy o królach, żuchwach i skamieniałych językach.

Pytam pana.

Mamy tu idealne warunki:

materiał erodujący,

silny wiatr wiejący przez setki lat i wilgoć morza.

Jak w przypadku katastrofy statku.

Przez całe życie można się zastanawiać, jaki mają kształt.

Wszystko zależy, skąd się patrzy.

Napiłbym się whisky.

Takiemu człowiekowi jak pan ciężko się tu żyje.

Morze nie jest taką idyllą, kiedy trzeba je oglądać codziennie.

Zmienił pan plany?

Słucham?

Musiał pan przed czymś uciekać, że tu pana wywiało.

A pan? W Boże Narodzenie

opuścił pan kraj i bliskich.

Ja za kilka dni mogę stąd uciec.

Małe miasteczko - wielkie piekło.

Skończyła mi się whisky.

Nie będę już przeszkadzał.

Proste pytanie.

Kim są ci piraci?

O co panu chodzi?

To bohaterowie baśni i legend.

Używali świateł, aby zatapiać statki?

Czasem

przywiązywali pochodnie do rogów byków.

Kapitan brał je za latarnię i się rozbijał.

Dzicy analfabeci.

Wyrzuciłyśmy go.

I po problemie.

- Powinnyśmy odejść. - Odejść?

Wszystko dobrze, Marío?

Mów.

Pożyczysz mi książkę?

Jasne.

Mam je w latarni.

Chodźmy.

Dobrze się sprzedał?

Chcesz więcej makabry?

Tak.

Krew, brutalne szczegóły.

Jeśli ma być więcej, pogadajmy o mnie.

Wysłałem artykuł, moja sytuacja się zmieniła.

Mogę wrócić.

Dobrze. Cześć.

Mogę odrobinę alkoholu?

Kapitan jest już dostępny?

Wyjechał.

Niewiele pan stracił. Powtarzał w kółko:

"Nic nie widziałem".

Może zainteresuje pana zeznanie dobrych dusz,

które bezinteresownie przyjęły rozbitków.

Oczywiście.

Proszę nie podawać mojego nazwiska.

Ważne, by czytelnicy skupili się na naszym miłosierdziu,

jak tamtych na Sálvorze.

Słucham?

Przy analfabetach bez wykształcenia, miłosierdzie bardzo się liczy.

Miłosierdzie dotyczy wszystkich.

Bez wyjątku.

U kobiet z Sálvory zadziałało poczucie solidarności.

To państwo okazują miłosierdzie.

Dziennikarz ma podejrzenia.

Jakie?

Przecież wyjechał.

Na razie.

Za pieniądze z nagrody będziesz mogła opuścić wyspę.

Po co?

Aby zobaczyć inne miejsca.

Tutaj wszystkie dni są takie same.

Nic się nie zmienia.

- I co? - Są miejsca, gdzie...

jest łatwiej przeżyć.

Tu mamy wszystko. Nie potrzebujemy pieniędzy.

- Niczego mi nie brakuje. - Bo niczego nie znasz.

Utknęłaś tu.

Chyba ty.

Marío!

Marío!

Panie.

Witamy.

Wsiadajcie.

Bohaterki z Sálvory.

Cztery syreny.

Rada złożona z samych mężczyzn

postanowiła umieścić

na piersi tych skromnych mieszkanek Sálvory

medale, na które zasłużyły.

Te trzy...

cztery kobiety z Sálvory

są siostrami naszych żon, naszych matek i córek.

Nie ma większej miłości!

Marío, biją nam brawo.

Widziałaś, żeby oklaskiwali kobietę poza procesją?

- Dlaczego to robią? - Za mną.

A co ze zmarłymi i ich rodzinami?

Dzisiaj jest wasz dzień. Bawcie się.

- Dzień dobry. - Miło panią gościć.

Odrzucono moje podanie o wypłatę ubezpieczenia.

Bo wsiadłam na statek 29 grudnia.

Zbadamy pani sprawę, ale to nieodpowiednia pora.

To uroczystość z powodu zatonięcia Santa Isabel?

Tak.

Zginęły wszystkie moje dzieci.

Zapłaciłam dodatkowo za każde z nich.

Współczuję pani straty.

Dzieci były zależne finansowo od pani.

Ubezpieczenie nie zapewnia wtedy odszkodowania.

Przepraszam.

Na balkonie wręczą nagrodę bohaterkom.

Już nosi pani żałobę?

Póki nie znajdzie się mój mąż.

Pewnie już nigdy jej nie zdejmę.

Nadzieja umiera ostatnia.

Posłuchaj...

- Zabrali go albo... - Francisco, daj spokój.

Po powrocie złożę zawiadomienie na policji.

To zaginięcie zaczyna mnie denerwować.

Trzeba sprawdzić, kto gdzie wtedy był.

Jak to gdzie?

W domu, z rodziną.

Wszyscy?

Może twój ojciec się znajdzie.

- Martwimy się. - Przykro mi.

To czemu mnie nie pocieszasz?

Świnia!

Jeśli tego nie zrobisz, o wszystkim powiem.

Widziałem was!

Co widziałeś, przygłupie?

Co?

Powiem...

że zabiłyście mojego ojca.

Będziesz moja.

Pierwszy to z tobą zrobię.

Suka!

Twoje słowo przeciwko mojemu.

Miałeś więcej powodów, by go zabić.

Ten drań tłukł ciebie i twoją matkę.

Milcz!

Co ci zrobili?

Palomo!

To pomaga na wszystko.

Leczycie chorych pijawkami?

My nigdy nie chorujemy.

Mnie pomoże to, co tobie.

Trzymaj.

Co ci się stało w stopę?

Dziwka.

Pokażę coś panu.

To twój ojciec?

Czemu go tu trzymasz?

Znalazłem go.

Jak to?

Zabili go.

To zabójstwo.

- Ty to zrobiłeś? - Nie.

Powiedz prawdę. Znów cię zlał i go zabiłeś.

Nie dotykaj go!

Powiedz prawdę.

Ty go zabiłeś?

Nie kłam.

Dokąd idziesz? Wracaj!

To była María z Josefą.

Co ty mówisz?

Widziałem je.

Czemu by go zabiły?

Prowadziły statek na skały,

a on je zobaczył.

Światłami?

Pochodniami.

Zła bestia.

Ona mi to zrobiła!

Dlaczego schowałeś zwłoki?

Zła bestia.

Niczego nie dotykaj.

Zostaw zwłoki tam, gdzie są.

Jutro przyjdę tu z policją.

- Nie. - Niczego nie dotykaj.

Marío.

Nie mamy żadnego dowodu

oprócz słowa lokalnego głupka.

I trupa.

Ta pani powie, co widziała.

To wyjaśni słowa Pepe.

Proszę im powiedzieć, co pani widziała.

Spokojnie.

Uwierzą pani.

Proszę pani! Proszę powiedzieć, co pani widziała.

Niech się pani zatrzyma.

Gwarantuję, że pani uwierzą.

Nic nie widziałam.

Jak to?

Nic.

- A światła? - Nie widziałam ich.

Siedziałam w kajucie, nie na pokładzie.

Skłamałam.

Zmyśliłam to.

Ktoś pani groził?

Mnie już nic nie obchodzi.

Dlaczego pani skłamała?

Chciałam im zaszkodzić,

złodziejom zmarłych.

Tym kobietom.

Kobietom?

To przez nie nie umarłam.

Muszę żyć z cierpieniem.

Przepraszam.

Usłyszałam legendy o światłach i mnie poniosło.

Widzisz, przez co muszę przechodzić?

- To twoja wina! - Josefo.

Dlaczego taka jesteś?

Ciągle się pchasz do przodu, jak wół!

Josefo!

Niczego nie znaleźli.

Tak.

Na razie!

Spokojnie.

Zapłacę za twoje winy.

Broniłam cię!

- Udusiłby cię! - A dlaczego tam byłyśmy?

Co?

No mów!

Zatopiliby kolejny statek.

Na pewno dlatego?

Josefo!

Dlatego mnie ze sobą wzięłaś?

Nie prosiłam, żebyś szła ze mną.

Chciałam cię ustrzec przed głupstwem!

Na nic się to zdało!

Nie gadaj bzdur, Marío!

Daj spokój!

Jesteś jak zaraza. Nie zbliżaj się do mnie.

Wyrazy współczucia.

CZY BOHATERKI Z SÁLVORY TO ZŁODZIEJKI?

Biedna Cipriana.

Pan markiz informuje, że wstrzymano wszelkie honory i nagrody.

Co tu robisz?

Przyszłam do ciebie.

Jestem.

Coś ty zrobił?

Wyłączyłeś latarnię?

I tak jej nie było widać.

Prawdziwy latarnik by tak nie postąpił.

Oszukali mnie.

Poprosili, żebym zgasił latarnię, ale nie wyjaśnili, dlaczego.

A ty nie spytałeś...?

Markiz nie dał mi wyjścia.

Zrobiłeś to zmarłym?

Nie.

Pepe.

Zrobiłby to nadzorca, gdybyście go nie zabiły.

Pepe mi powiedział.

Zawsze wtrącasz się w nie swoje sprawy.

Jak teraz.

Jesteś tchórzem.

Przez kilku łajdaków wyszliśmy na złodziei.

Dokąd idziesz?

Jeśli prawda wyjdzie na jaw,

wy pierwsze wpadniecie. Rozumiesz?

Jeśli coś powiesz, markiz pośle cię za kraty.

Myślisz, że uwierzą głupiej babie?

Rozumiesz?

Rozumiesz?

Pepe.

Ty go zabiłeś?

Powiedział dlaczego?

Z chciwości. Chciał zatrzymać łup z trupów.

A może trzeba się zasadzić na większą zwierzynę?

Sprawa zamknięta.

Najlepszy falochron.

Ile im zapłacił markiz, żeby nie mówili o tamtej nocy?

Wszystkich nas ucisza.

Przyszedłem się pożegnać.

Krzyżyk na drogę.

I przeprosić.

Tylko panie wiedzą, co się wydarzyło.

Nie udało mi się tego odkryć.

Jedno jest pewne.

Uratowałyście życie wielu osobom,

nie prosząc o nic w zamian.

Na pewno było wam ciężko.

Ja nie byłem w stanie tego pojąć.

Dziękuję.

Josefo, wybacz.

Przepraszam.

FILM LUŹNO OPARTO NA WYDARZENIACH Z NOCY 2 STYCZNIA 1921 R.

W KATASTROFIE STATKU SANTA ISABEL, GALISYJSKIEGO "TITANICA",

ZGINĘŁO 213 OSÓB.

O "BOHATERKACH Z SÁLVORY" ZAPOMINANO NA BLISKO WIEK.

POWODEM BYŁA FAŁSZYWA PLOTKA, JAKOBY OKRADŁY ZMARŁYCH.

REŻYSERIA

SCENARIUSZ

MUZYKA

ZDJĘCIA

WYSTĄPILI

Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska

Tekst: Agnieszka Figlewicz

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.