Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
W poprzednich odcinkach:
Nowy chłopak Susan poznał rodzinę.
Kim jesteś?
Cześć.
Jestem Mike.
Były mąż.
Życie Gaby nie było już wytworne.
Teraz to już oficjalne. Straciłam wszystko.
Najpierw nasze pieniądze, potem moją figurę,
a teraz ostatnie strzępy naszej pozycji społecznej.
Gaby, mamy dom,
i mamy dwie, piękne, małe dziewczynki...
Decyzja Danielle była druzgocąca.
Proszę, tylko go nie zabieraj!
Benjamin jest wszystkim, co mam!
Więc będziesz musiała znaleźć sobie coś innego.
A nowy mąż Edie pokazał swoją ciemną stronę.
Uznałbym to za osobistą przysługę, gdyby pani przeprosiła Edie.
Nie.
Wydaje mi się, że kobieta, taka jak pani,
chciałaby zatrzymać tych kilku przyjaciół, którzy jej zostali.
Chyba będzie lepiej, jak już pójdziesz.
Dlaczego przyniosła mi pani kwiaty?
Bo masz komputer,
a ja muszę się dowiedzieć czegoś o mężu Edie.
Benjamin Katz miał 6 lat.
I istniało wiele rzeczy, których nie rozumiał.
Nie był pewien, dlaczego kobieta, którą nazywasz "mamusią"...
nie zawsze jest twoją matką.
Albo jak mężczyzna, który zawsze był przy nim...
mógł nagle zostać zabrany.
Albo dlaczego można wybrać się na przejażdżkę...
i już nigdy nie wrócić do domu.
Tak, istniało wiele rzeczy, których Benjamin Katz nie rozumiał.
I jakoś nikt się nie spieszył,
żeby mu je wytłumaczyć.
Jadą, w końcu.
Wiesz, Bree, wszystko będzie trochę dziwne na początku,
więc proszę, zachowuj się jak najlepiej.
Nie potrzebuję wykładów na temat taktu.
Wiem. Po prostu tak bardzo tęskniliśmy za Benjym,
i wiele nas to kosztowało, żeby zmusić ich do powrotu.
Jestem świadoma stawki, Orson.
Dobrze. Więc, jeśli będziesz chciała coś skrytykować,
zachowaj to dla siebie.
Cześć!
Już zaczęłam.
Danielle! Jaki zachwycający, etniczny komplecik.
- Hej, mamo. Orson. - Cześć, Danielle.
Poznajcie mojego męża, Leo.
Bardzo mi miło w końcu poznać was osobiście.
Cudownie cię poznać, Leo.
Hej, kim jest ten mały zawodnik?
Cześć, Benjy. Pamiętasz mnie?
Nie jestem pewien.
Nie szkodzi. Po to jest ta wizyta, prawda?
Żebyśmy mogli się poznać.
Mamy cię na cały weekend, tak?
Tak, całe trzy dni.
Dobrze. Bo mamy pełno planów.
Zabierzemy cię do cyrku, jeśli nie macie nic przeciwko.
Mogę iść, Danielle?
"Danielle"? Czy on powiedział do ciebie "Danielle"?
Tak mam na imię.
Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Sama je wybrałam.
Martwię się tylko,
że ludzie mogą postrzegać to jako oznakę braku szacunku.
Czy przez "ludzie" masz na myśli siebie?
Leo. Ale macie wielki bagaż. Pomogę ci.
- Dziękuję. - W porządku.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Nie chcę, żeby mówił do mnie "Bree".
Nie martw się. Powiedziałam mu, żeby nazywał cię "babcią".
Tak, Benjamin Katz miał tylko 6 lat.
Ale nawet on mógł zrozumieć,
że to będzie...
długi weekend.
Każde dziecko wam powie,
że tam, gdzie znajdziecie plac zabaw, znajdziecie też...
dręczycieli.
Młodych tyranów, którzy przynoszą ból...
zastraszenie...
i przemoc.
Co mogą zrobić dzieci w obliczu takiego nękania?
Cóż,
istnieje jedna oczywista opcja,
ale nie każde dziecko jest chętne, by polecieć do domu...
do mamy.
Hej, skarbie. Jak było w parku?
Zaraz. Czekaj.
Mamusia właśnie znalazła swój pierwszy siwy włos.
Musisz go złapać, wyrwać, i już nigdy o nim nie mówić.
Popatrz na swoją twarz.
Jest podrapana.
Co się stało?
Nic.
I twoja koszulka jest rozdarta.
To już drugi raz w tym tygodniu. Czy ktoś ci dokucza?
Kto to jest?
Czy to Jeffrey Hixon, ten dziwny dzieciak, który je papier?
Czy to Timmy Crowley?
Jego mama spała wczoraj w samochodzie.
Kto wie, co się tam dzieje?
Czy to ten chłopiec z twoich urodzin?
Ten, który uderzył kucyka?
Skarbie.
Wiem, że jesteś zdenerwowany,
ale poczułbyś się lepiej, gdybyś o tym porozmawiał.
Nie ma niczego, czego nie mógłbyś mi powiedzieć. Jestem twoją mamusią.
Chcę porozmawiać z tatusiem.
W porządku.
Zadzwonimy do niego.
Nie znajdziecie innego w takim stanie.
To znaczy, ten samochód to klasyka.
Co o nim myślisz, Nabila?
Podoba mi się. Ale nie bardzo.
Powiem wam coś.
Gaby i ja chcemy znaleźć dobry dom dla naszego samochodu.
Więc jestem gotowy opuścić tysiąc. Co pan powie?
Powiem, opuśćcie 5 tysięcy, to pogadamy.
Dajcie spokój. Cena i tak jest już bardzo niska.
Nie wspominając, że jest w doskonałym stanie.
Nie jest.
Hej, nie widzi pani tego wgniecenia na zderzaku?
Dobra, ten samochód przyspiesza do setki w 5 sekund.
Zanim ktoś zdąży powiedzieć: "O rany, wgniecenie",
będziecie w następnym hrabstwie.
4 tysiące i jest wasz.
Umowa stoi.
Co? Nie! Nie! Nie ma żadnej umowy!
Ślepiec, który nie jeździ samochodem nie będzie mówił za mnie.
Wybaczycie nam?
Gaby, próbujemy sprzedać ten samochód od miesiąca.
Potrzebujemy gotówki.
Boże, nie ma żadnego sposobu, żebyśmy mogli go zatrzymać?
To znaczy, ten samochód jest ostatnią rzeczą, jaką mam,
która mówi światu: "Jestem lepsza od was."
Przykro mi, skarbie. Musimy spłacić hipotekę.
Nie stać nas na to, żeby być lepszym od kogokolwiek.
Proszę.
Dbajcie o niego.
Właściwie to nie jest dla nas. Jest dla naszej niani.
Dobra, to bolało.
Hej.
Więc, co wygrzebałaś na pana X.?
- Ma pani na myśli Dave'a? - Tak.
Jeszcze nic.
Minęły dwa dni. Co się dzieje?
Na początek, kiedy szukam nazwiska "Dave Williams",
dostaję ponad milion wyników.
Żeby je zawęzić, będę potrzebowała więcej informacji,
na przykład, gdzie się urodził, gdzie chodził do szkoły.
Czy był w wojsku?
Wierz mi, jeśli gdzieś był, to w więzieniu stanowym.
Hej! Dave!
Dzień dobry paniom.
- Tak, draniu. - Co u ciebie?
Hej, Katherine, twój system zraszaczy działa już dobrze?
Idealnie. I dziękuję ci ponownie.
Nigdy nie mogłam go naprawić.
Rozumiem.
Żeby zaprogramować te rzeczy, trzeba mieć stopień inżyniera.
Tak? A ty go masz?
W każdym razie, bardzo to doceniam.
Trzymaj się.
Nie mogę tego robić.
On wydaje mi się taki miły.
Czy to powinno mnie pocieszyć, biorąc pod uwagę twoją przeszłość z facetami?
Katherine, proszę.
Z tym facetem jest coś nie tak.
Nie mogę tego udowodnić, ale czuję to w kościach.
I nie mogę siedzieć z założonymi rękami,
kiedy wiem, że Edie budzi się przy nim każdego ranka.
Jeśli ktoś się dowie, że to robimy...
Nikt się nie dowie.
A kiedy już się dowiedzą, pewnie nam podziękują.
Bo, mówię ci, ten facet coś knuje.
Sprzątanie zagraconego garażu...
Głębokie wyrazy współczucia.
Hej, Dave. Zadomowiłeś się już?
Tak. Tak.
W końcu dostarczyli mój telewizor plazmowy.
Umierałem bez niego. To znaczy, ma 65 cali.
O rany. Uroczo!
Hej, dzisiaj są mecze.
Powinieneś przyjść je obejrzeć. To jakbyś był tam na boisku.
Tak...
Lynette bardzo nalega, żebym tu posprzątał, więc...
To może później. Mecz zaczyna się za kilka godzin.
Moglibyśmy zamówić sobie te wielkie kanapki.
Przykro mi. Ale, wiesz, przyjdź jeszcze do mnie.
Upewnij się, czy przetrwałem to wszystko.
W porządku.
Cześć, Dave.
Cześć.
Hej, Tom?
Tak?
Dlaczego tu są dwie sterty?
Tą stertę wyrzucam,
a to są rzeczy, które nadal są mi potrzebne.
Potrzebny ci nieotwierany sprzęt do wspinaczki z 1986 roku?
Nie wspinasz się po górach.
Jeszcze nie, ale może kiedyś. To znaczy, no wiesz...
Kto wie?
Ja wiem. Dostajesz zadyszki po wygrzebaniu się z wanny.
Nigdy nie będziesz wspinał się po górach.
Wiesz czego jeszcze nigdy nie zrobisz?
Nie nauczysz się niemieckiego, nie zrobisz własnego piwa, ani...
nie wyrobisz sobie mięśni brzucha w 8 minut.
Tylko nie mój "Kaloryfer"!
Wyrzuć to. I nie przestawaj wyrzucać,
dopóki do tego garażu na dwa samochody nie zmieści się chociaż jeden.
Proszę, powiedz mi, że nie wyrzucasz swojej gitary basowej.
Nie ma sensu, żebym ją trzymał.
To znaczy, granie w kapeli jest tylko jeszcze jedną rzeczą, której nigdy nie zrobię.
Zanim się wyprowadził, Mike i ja,
spotykaliśmy się w soboty i graliśmy.
Stary, to było fajne.
Wiesz, gram na perkusji.
Może ty i ja powinniśmy kiedyś zagrać razem.
Chyba byśmy mogli.
Może nawet dzisiaj później?
Tak! Tak, wiesz co?
Daj mi tylko kilka godzin. Muszę schować te stare "Playboy'e".
Do zobaczenia.
Proszę pamiętać, że nie może pani od razu zacząć wypytywać Edie,
bo nabierze podejrzeń. Musimy być subtelne.
Zdam się na twoje przywództwo.
W porządku.
Przepraszam za spóźnienie.
Co za świetny pomysł!
Nie robiłam tego od wieków. Miły lunch z dziewczynami.
Tak, jest miło.
Gdzie Dave się urodził?
Co?
Zastanawiałyśmy się tylko, skąd ma takie wspaniałe...
maniery.
Ma to łagodne usposobienie południowego dżentelmena.
Nie, jest z jakiegoś miejsca na północy.
"Z jakiegoś miejsca"?
Nie wiesz, gdzie dorastał twój mąż?
Kiedyś pokazał mi zdjęcie swojego domu rodzinnego.
Była na nim krowa. Straciłam zainteresowanie.
Szczerze, Edie, jak możesz być żoną jakiegoś faceta i nie wiedzieć tych rzeczy?
Wiecie co?
Myślę, że już czas, żeby zamówić. Gdzie nasza kelnerka?
Zaraz do was przyjdę, pani Mayfair.
Nie ma problemu, Debbie. Nie spiesz się.
Urocza z niej dziewczyna.
Odkłada pieniądze na studia.
A mówiąc o tym...
Gdzie Dave studiował?
No dalej, Debbie! Póki jesteśmy młodzi!
Nie wiem.
W porządku.
A co z liceum?
Dlaczego zadaje mi pani te wszystkie pytania?
Uważam po prostu, że to dziwne, że jesteś żoną jakiegoś faceta i nic o nim nie wiesz.
Oprócz tego, że jest cudownym człowiekiem.
Naprawił moje zraszacze.
Nie chcę już o tym rozmawiać. Idę do kibelka.
Twoje subtelne podejście doprowadziło nas donikąd.
Wiele z nim przeszedłem.
Nie chcę go sprzedawać, ale...
niedługo będę miał nowe sportowe auto, i już go nie potrzebuję.
Tak. Oto on.
Jak wygląda?
Ciesz się, że jesteś ślepy.
Musimy być praktyczni.
Potrzebujemy tylko czegoś, co dowiezie nas z punktu A do punktu B.
- A teraz kupmy go. - Dobra, ja to załatwię.
Więc, kupujecie?
Nie wiem, Andrew. To znaczy...
Podoba nam się. Ale nie bardzo.
Nikt nie kupuje takiego samochodu, bo bardzo mu się podoba.
Chodzi tylko o cenę. A nie znajdziecie niczego lepszego.
Tak, jeśli chodzi o cenę...
Będziesz musiał ją opuścić. Popatrz na te wszystkie wgniecenia.
Tak, nie ma też trzech kołpaków,
i ma wieszak zamiast anteny.
W pełnej odsłonie: to kupa gówna.
Chcecie go, czy nie?
Powiem ci coś.
Skoro twoja mama i ja jesteśmy dobrymi przyjaciółkami,
uwolnię cię od niego, jeśli opuścisz 3 stówy.
A skoro moja mama i pani jesteście dobrymi przyjaciółkami,
oprę się pokusie pokazania pani środkowego palca.
Andrew!
Jeśli nie obniżysz tej ceny, to sobie pójdziemy. Już teraz.
Na razie.
Mówię poważnie.
To tyle.
W porządku.
W porządku.
Dobra, w porządku.
Opuść 200, a damy ci gotówkę.
Nie.
100.
Nie.
Może przynajmniej go umyjesz?
Opróżnię popielniczkę. Ostateczna oferta.
Niech cię szlag.
Znowu mnie pokonałeś!
Przeklinam cię i twoje diaboliczne umiejętności gry w warcaby.
W porządku, Orson. Nie ekscytuj go za bardzo.
Więc, Danielle, co mam przygotować jako przystawkę na twoje przyjęcie powitalne?
Mogę zrobić wszystko, jeśli tylko będzie zawierało polędwicę.
Właściwie to my nie jemy mięsa. Jesteśmy wegetarianami.
- Słucham? - I Benjamin też.
Od kiedy?
Odkąd zrozumiałam, że mięso jest ubocznym produktem morderstwa.
Byłoby lepiej, gdybym użyła samobójczej wieprzowiny?
Bree, to nic takiego.
Zrobię po prostu pyszne risotto.
Nie chodzi o obiad.
Chodzi o jej pomylone, liberalne poglądy,
stające na drodze do dobrego odżywiania naszego wnuka.
Dostaje wszystkie proteiny, jakich potrzebuje, z sera, fasoli i tofu.
Nie chodzi tylko o odżywianie.
Chcesz, żeby mu dokuczali w szkole,
zawsze, kiedy wyciągnie tofu ze swojego pojemnika na lunch?
Właściwie, to nie będzie problemem.
Danielle uczy go w domu.
Słucham?
Ty go uczysz?
Tak. Rozumiem, że masz swoje zdanie na ten temat?
Więc, zamiast wysłać go do odpowiedniej szkoły,
dasz mu korzyści ze swojej prostej, przeciętnej wymowy?
Hej, on ma tylko 6 lat, a już czyta na poziomie ucznia trzeciej klasy.
A co się stanie za rok, kiedy cię wyprzedzi?
Bree...
Najlepsze zachowanie, pamiętasz?
Przepraszam, ale czy mam siedzieć z założonymi rękami,
kiedy ona degraduje jego ciało i umysł?
W porządku.
Krytykuj moje wychowywanie ile tylko chcesz.
Nie obchodzi mnie to.
Bo nie możesz już decydować o tym, jak Benjamin jest wychowywany.
Ja jestem jego matką.
I przy okazji,
zrób sobie miejsce w kalendarzu, bo za 7 lat od następnej soboty...
odbędzie się Bar-Micwa Benjamina.
Hej!
Hej.
Czy to nie fajnie? Dave przyniósł swoją perkusję, żebyśmy mogli pograć.
Twój facet jest całkiem niezły.
Tak, i pomyśleliśmy, że mamy bas, perkusję,
Mike gra na gitarze,
a Orson chyba na klawiszach. Wiesz, do czego zmierzam?
Tak, ale mam nadzieję, że się mylę.
Założymy kapelę garażową!
I nie myliłam się!
Może, jeśli będziemy wystarczająco dobrzy, dostaniemy nawet kilka chałtur.
Czy nie byłoby fajnie?
"Chałtur"? Czy ty powiedziałeś "chałtur"?
Potrzebujemy tylko trochę czasu na ćwiczenie.
Kilka wieczorów w tygodniu, kilka weekendów.
Co?
Tak, dopóki nie zgramy rytmu.
Dobrze, muszę ci przypomnieć o chałturach, które już masz,
którymi są: prowadzenie restauracji, bycie mężem i ojcem.
I myślałam, że to ty powiedziałeś, że chcesz spędzać więcej czasu z rodziną.
Ale moglibyśmy grać w klubach.
To znaczy, on tylko dobrze się bawi, Lynette.
Faceci muszą się wyładowywać.
Mógłbyś przestać na chwilkę?
Daj spokój.
Wiesz, że mam rację. Jesteś na to zbyt zajęty.
Zaraz.
Nie możesz tak po prostu decydować o tym za mnie.
To znaczy, jeśli chcę grać na basie,
to będę grał na basie.
Nie robię nikomu krzywdy.
Ci z nas, którzy mają słuch, ośmielą się mieć inne zdanie.
Dobra, wiesz co?
Proszę, opuść nasz pokój prób.
Daj spokój, Tom. To nie jest wasz...
- Jest moja! - Nie!
- Oddaj! - Nie!
- Daj mi ją! - Jest moja!
Dziewczyny! Hej, przestańcie!
Co teraz?
Hej. Co się stało?
Sprzedałeś mi gruchota. To się stało.
- O czym pani mówi? - O twoim samochodzie!
Zabrałam go do mechanika, który powiedział mi, że chłodnica nie działa.
A, to. Tak.
Miałem z nią kłopoty od lat. Proszę użyć dzbanka.
Jakiego dzbanka?
Jest w bagażniku. Niech pani trzyma w nim wodę,
a kiedy chłodnica się przegrzeje, niech pani ją napełni.
I niech pani się stara nie wjeżdżać na wzniesienia,
i trzymać się w cieniu, jeśli tylko to możliwe.
Dobra, nie mogę jeździć, unikając grawitacji i słońca.
Przykro mi.
Jeśli chce pani samochód bez wad, niech pani kupi nowy.
Albo mogłabym naprawić chłodnicę,
co będzie kosztowało 300 dolarów, które ty zapłacisz.
Zaraz, zaraz.
Pamięta pani pełną odsłonę?
Gówno?
To teraz pani samochód. I pani problem.
Dobra, wiesz co? Dość tego. Chcę porozmawiać z twoją matką.
Jest teraz na spotkaniu.
- Zostawi pani wiadomość? - Cholera, Andrew.
Powiedz Bree, żeby zadzwoniła do mnie wieczorem.
Mogę zapytać w jakiej sprawie?
W porządku, porozmawiamy o tym jeszcze później, kolego.
Może wyjdziesz przed dom i trochę się pobawisz?
Dobrze.
I co powiedział?
Nadal nie chce powiedzieć, kto mu dokucza,
ale poprosił mnie, żebym nauczył go się bić.
On ma tylko 5 lat. Nie chcę, żeby się bił.
Przykro mi, ale każdy chłopak musi kiedyś nauczyć się jak wyprowadzić celny cios.
Wiesz, jeśli chcesz mu pomóc, mógłbyś nauczyć go Capoeiry.
Capo-czego?
To brazylijska sztuka walki, połączona z tańcem.
Tak, bo nie ma niczego straszniejszego od faceta atakującego cię jazzowymi rękami.
To zabawne, ale właściwie,
część taneczna ma na celu zaskoczenie przeciwnika.
- Tak? - Nie, trochę lepiej.
Raczej tak.
A gdzie część taneczna?
O, jest, rudzielcu!
Wiecie co, chłopaki? Nie w domu.
O mój Boże!
- Oddaj! To moja piłka! - Teraz moja.
Hej! Zostaw go w spokoju.
Kochanie!
To ona ci dokuczała? Juanita Solis?
Więc czeka ją wielka niespodzianka,
bo twój tatuś zamieni cię w maszynę do zabijania.
M.J., mogę przez chwilę porozmawiać z twoją mamą?
Co?
Nie mogę go uczyć bicia dziewczyn.
To nie jest normalna dziewczyna. Widziałeś ją.
Mogłaby powalić małą sarnę.
To nie ma znaczenia.
Jeśli nosi spódnicę, to nie wchodzi w grę.
To jest seksizm.
Jeśli feminizm cokolwiek oznacza,
to na pewno to, że można skopać tyłek wielkiej, podłej dziewczynce.
Ty go naucz tego brazylijskiego "kung fu cza-cza" czegoś.
Zgadzam się z Mikem.
Nie można bić dziewczyn.
Para mięczaków.
Sama to załatwię.
Ups! Nie spodziewałeś się tego.
Za to złamię swoją zasadę, że nie bije się dziewczyn.
Gaby, mamy problem.
Właśnie widziałam jak Juanita popchnęła M.J.'a.
Naprawdę?
Naprawdę.
To nie był pierwszy raz. Juanita się nad nim znęca.
O rany. Przykro mi. Porozmawiam z nią.
Dziękuję.
I nie martw się. Nikt nie usłyszy o tym ode mnie.
O czym?
Że M.J.'a bije mała dziewczynka.
Cóż...
Tylko dziewczynka.
Sugerujesz, że Juanita jest za gruba na swój wiek?
Gaby, Juanita jest za gruba na twój wiek.
Tak, więc spójrz prawdzie w oczy. M.J.'a mógłby pobić kociak.
Wiesz co?
Może mogłabyś nauczyć swoją córkę,
jak używać słów, a nie pięści.
Tak? A może ty mogłabyś nauczyć swojego syna jak wyhodować te pięści!
Co oglądasz?
Tylko stare zdjęcia.
Zgadniesz, kim jest ta mała dziewczynka?
To twoja mama, kiedy była w twoim wieku.
Co ona je?
Hot-doga.
Niemożliwe.
Tak. Twoja mama uwielbiała hot-dogi.
Codziennie w porze lunchu, mówiła do mnie:
"Mamusiu, chcę hot-doga."
To dlaczego teraz ich nie je?
Bo jest już dorosła.
Widzisz, dzięki hot-dogom i hamburgerom
mali chłopcy i dziewczynki wyrastają na dużych i silnych ludzi.
A teraz, kiedy twoja mama wyrosła, już ich nie potrzebuje.
Czy mamusia nie chce, żebym był duży i silny?
Przez cały dzień zadawałam sobie to pytanie.
Może się boi, że kiedy będziesz duży,
opuścisz swój dom i będziesz grał dla Red Soxów.
Ale ja chcę być duży. Chcę grać w baseball.
Cóż...
W takim wypadku...
Mogę?
Musisz obiecać, że nie powiesz mamusi.
Dobrze.
I co myślisz?
Smakuje jak tofu, tylko lepiej.
Tak.
Tak, to prawda.
Dwa, trzy, cztery...
Kiedy Tom Scavo oddał się swojemu nowemu hobby...
jego żona powiedziała sobie, że to tylko taka faza,
i szybko minie.
Ale 3 godziny później, zdała sobie sprawę,
że nie mogłaby minąć wystarczająco szybko.
Więc Lynette zaczęła knuć przeciwko instrumentowi tortur jej męża.
Ostrożnie, kochanie.
Przepraszam.
Mogłabyś popsuć gitarę taty i...
I w tym momencie,
jej córka podsunęła jej pomysł na...
prosty wypadek.
I niepodważalne alibi.
Niech to szlag!
Hej, wszystko w porządku?
- Ojej! - Leżała na środku podłogi!
Jak to się mogło stać?
Czy Penny znowu się tu bawiła?
Mówiłem jej milion razy!
Jestem pewna, że to był wypadek, Tom. Proszę, nie krzycz na nią.
To była gitara za 1600 dolarów.
Nie stać mnie na nową.
Penny Lynn Scavo!
Gdzie ona jest?
Tom!
Jest w swoim pokoju.
Pójdę pobawić się na dworze.
Poczekaj. Zapomniałeś swojego gwizdka.
W porządku, skarbie.
To tylko na wszelki wypadek.
Jeśli Juanita się pokaże, zagwiżdż, a ja zaraz przyjdę.
Dobrze.
Dobry chłopiec.
Hej, oddaj mi mój gwizdek!
Juanita Solis, nie ruszaj się! Masz ogromne kłopoty!
Co masz na głowie?
Nieważne.
Co zrobiłaś M.J.'owi?
Nie chciał mi dać zagwizdać.
Więc twoim rozwiązaniem było popychanie go?
Uważasz, że to jest miłe?
Jakbyś się czuła, gdyby ktoś zrobił to tobie?
Nie obchodziłoby mnie to.
Naprawdę? Myślisz, że by nie bolało?
Nawet, jeśli tak,
to nie jestem beksą jak M.J.
Przepraszam.
Juanita, chciałam tylko, żebyś zobaczyła jak to jest.
Nic ci nie jest?
Susan, widziałam to!
Dzieciaki, do środka!
Dobrze, po pierwsze, nie było tak źle jak wyglądało.
Naprawdę? Bo wyglądało, jakbyś popchnęła moją córkę.
Ledwo ją musnęłam. Symulowała.
To twoja obrona? Napastowałaś ją tylko trochę?
Próbowałam ją nauczyć, żeby nie była dręczycielem.
Czego powinna była nauczyć się od matki.
Przykro mi. Byłam zbyt zajęta tłumaczeniem jej,
dlaczego M.J. nie nosi sukienki, jak inne małe dziewczynki.
To koniec tej rozmowy.
Powiedz Bobowi i Lee, że zapłacę za dziurę w ich trawniku.
Nie zrobiłaś tego!
Zrobiłam.
Wiesz co?
Obie jesteśmy teraz bardzo dziecinne,
i już czas, żeby jedna z nas stanęła ponad tym,
więc teraz sobie pójdę.
Proszę, zapamiętaj rozwiązanie tego konfliktu,
i spróbuj przekazać tą lekcję swojej córce.
Możesz farbować włosy ile tylko chcesz, ale siwych i tak będzie przybywać.
A to mnie nazywają "patologią".
Hej.
Masz chwilkę?
Tak, Jasne. Wejdź.
Słyszałem, że zdarzył się mały wypadek.
Więc...
Przyniosłem to dla Toma.
Kupiłeś mu nową gitarę?
Nie gra tak jak tamta, ale jest dobra.
Nie możemy tego przyjąć.
To głównie egoizm z mojej strony. Za dobrze się bawiłem.
Przykro mi, ale...
może mógłbyś pojeździć na deskorolce z Orsonem.
W porządku.
Zapomnij o mnie.
Tom dobrze się bawił.
I z tego, co widziałem, potrzebuje tego.
A dlaczego myślisz, że wiesz, czego potrzebuje mój mąż?
Zobaczyłem coś wczoraj,
kiedy kazałaś mu wyrzucić wszystkie jego rzeczy.
Masz na myśli jego śmiecie?
Może dla ciebie to śmiecie, ale dla Toma...
To były rzeczy, za które chciał się kiedyś wziąć.
Wiesz, co to jest kryzys wieku średniego?
Jestem żoną 45-letniego mężczyzny, który ma czerwony kabriolet.
Tak, chyba wiem.
A wiesz jak do tego dochodzi?
Mężczyzna osiąga pewien wiek,
i zdaje sobie sprawę...
że pewnego dnia umrze.
Naprawdę umrze.
A najgorsze jest to, że jest wszystkim, czym kiedykolwiek będzie.
Nigdy nie będzie bogaty.
Nigdy nie wejdzie na górę.
Niektórzy faceci robią straszne rzeczy,
kiedy te myśli pojawiają się w ich głowach.
Dla porównania,
granie w kapeli garażowej...
wydaje się raczej nieszkodliwe.
Więc...
Teraz moje małżeństwo jest zagrożone, a ty je uratujesz dając Tomowi gitarę?
Nie. Nie.
Ty to zrobisz.
Większość kolegów z mojej klasy poszła na prawo korporacyjne,
ale ja chciałem robić coś, co dotyczyłoby polityki środowiskowej.
I tak trafił do Agencji Ochrony Środowiska.
Więc, Leo, gdzie studiowałeś prawo?
W Cornell.
Teraz jestem zazdrosna.
Zawsze chciałam pójść do takiej szkoły jak Cornell, ale...
widać to nie było mi pisane.
A ty, Dave?
Ja? Nie. Mi też to nie było pisane.
Więc gdzie chodziłeś do szkoły?
Po wysłuchaniu Leo, wstydziłbym się wam powiedzieć.
Więc, Agencja Ochrony Środowiska...
Jakie jest twoje zdanie na temat globalnego ocieplenia? Fakt czy fikcja?
Poczekaj, kochanie.
Pani McCluskey zadała ci pytanie.
Powiedz jej, gdzie chodziłeś do szkoły.
Edie, myślę, że tylko chciała zagadać, więc...
Dobrze, więc może powiesz to mi?
W końcu jestem twoją żoną. Nie powinnam wiedzieć?
Właściwie, nie poszedłem na studia.
Zacząłem pracować po skończeniu liceum, bo moja rodzina przeżywała ciężkie czasy.
Zawsze wstydziłem się tego, że nie mam wykształcenia.
Szczególnie, kiedy jestem z ludźmi, którzy je mają.
Więc, kochanie, czy jest jeszcze coś, o co chciałabyś wypytać mnie publicznie?
O moje jąkanie się w dzieciństwie?
Problemy z piciem mojego ojca?
Nie. Tyle mi wystarczy.
Przyszłam cię przeprosić.
Zaatakowałaś moje dziecko, a potem mnie.
Dlaczego w ogóle miałabym cię słuchać?
Przyniosłam flaszkę.
Wejdź.
Na przykład, mam taką zasadę:
Żadnych zabawek pistoletów.
Tylko, że wszystko, co M.J. bierze do ręki,
nieważne czy jest to szczotka do włosów, wieszak, czy cokolwiek,
udaje, że to jest pistolet.
A czego się spodziewałaś? To chłopiec.
Właśnie o to mi chodzi!
Nic nie wiem o wychowywaniu chłopców.
I myślę, że M.J. to zauważył,
więc zwraca się prosto do Mike'a, kiedy tylko ma problem.
Ale to dobrze. Mike jest świetnym tatą.
Tak, jasne, w co drugi weekend.
Może być...
dopóki M.J. nie będzie potrzebował tatusia,
a tatusia przy nim nie będzie.
Susan, to nie twoja wina.
Cóż...
Rozstaliśmy się,
więc przynajmniej w połowie jest to moja wina,
jakkolwiek to podzielisz.
Jeśli to cię pocieszy,
to Carlos jest doświadczonym, pełnoetatowym tatą,
a ja i tak czuję się, jakbym nie wykonywała tej pracy dobrze.
Jakbym nie przygotowywała ich wystarczająco.
Przygotowywała na co?
Na to jak trudne jest życie.
To znaczy, muszę przyznać,
kiedy powiedziałaś mi, że Juanita znęca się nad M.J.'em,
moją pierwszą myślą było: "Dzięki Bogu!"
Niech to ona dręczy innych,
żeby tylko nie była ofiarą.
Nie potrafię sobie wyobrazić, żeby któreś twoje dziecko miałoby być ofiarą.
Jesteś najsilniejszą osobą, jaką znam.
Kiedyś byłam.
Popatrz na moje życie, Susan. Ja...
Zostałam pokonana.
Ja dzisiaj myślałam, że cię pokonam,
i zanim się zorientowałam, jadłam trawę.
Dzisiaj się nie liczy. Dzisiaj byłam wkurzona.
Może musisz wkurzać się częściej.
Może masz rację.
Jak miło.
Powinnyśmy się ciągle kłócić.
Za Susan Mayer...
dobrą mamę.
Za Gabrielle Solis...
inną dobrą mamę.
Mamusiu, jesteśmy głodne!
I co? W zamrażarce są gofry!
I przynieście mamusi trochę lodu!
Czyż nie jest miło?
Po raz pierwszy od lat,
cała moja rodzina jest pod tym samym dachem.
Za wiele przyszłych wspólnych posiłków.
- Witajcie w domu. - Zdrowie.
Nie czuję się dobrze, Danielle.
"Danielle"?
Chyba zwymiotuję.
Zaprowadzę cię do łazienki.
Proszę bardzo.
Grzybowe risotto.
To niefortunny zbieg okoliczności.
Bardzo mi przykro, mamo. Posprzątam to.
Nie, zabierz Benjy'ego na górę. Ja to zrobię.
Orson, mógłbyś przynieść mopa?
O mój Boże. Czy to jest mięso?
Nie!
Oczywiście, że nie.
Czy to wam wygląda na mięso?
Trudno powiedzieć.
Żeby było jasne,
ja zaraz zwymiotuję omlet po antylsku.
To nie jest mięso.
Ten kawałek tutaj to z pewnością mięso!
Nadal czekamy na mopa.
Co babcia dała ci do jedzenia?
Zabroniła mi mówić.
Dałaś mu mięso, a potem kazałaś mu kłamać?
Dałam mu hot-doga, w porządku?
Tak bardzo mu posmakował, że poprosił o drugiego.
Dwa hot-dogi?
Dobrze, przyznam, że ten drugi z pewnością był błędem.
Chodź, Leo. Wyjeżdżamy.
Nie, Danielle, proszę.
Przykro mi, Orson.
Ona uniemożliwiła nam pozostanie w tym domu.
Danielle, czekaj. Czekaj.
Ale możemy jeszcze pić, prawda?
Tak.
Przepraszałam, aż zrobiłam się niebieska na twarzy,
ale i tak wyjeżdżają rano.
Ty też ze mną nie rozmawiasz?
Po prostu się zezłościli.
Następnym razem będzie lepiej.
Naprawdę myślisz, że będzie następny raz?
Zajęło nam 3 lata, żeby namówić ich na tą wizytę.
A tobie zajęło jeden dzień, żeby wszystko zniszczyć.
Orson, bardzo przepraszam.
Tylko, patrzenie na te wszystkie błędy, jakie popełnia z Benjaminem,
jest dla mnie bardzo trudne.
A wiesz, co było trudne dla mnie?
Kiedy zabrali mnie do więzienia,
Benjamin był w moim domu, był w moim życiu.
Nazywał mnie "tatusiem".
A kiedy wróciłem do domu, już go nie było.
I uważasz, że to moja wina?
Tak.
Orson, nie było cię tu.
Ona wróciła. Jako żona prawnika.
I nie zapominaj, że jest jego matką!
Próbowałam walczyć, ale...
Powinnaś była walczyć mocniej.
Szlochałam na kolanach.
Powiedziała "nie", a potem wyrwała mi go z rąk.
Nie masz prawa tak do mnie mówić.
Trochę mnie dzisiaj zaskoczyłaś.
Wiem. Bardzo cię przepraszam.
Czułem się bardzo nieprzyjemnie.
Nie rozumiem dlaczego tak na mnie naciskałaś.
Szczerze mówiąc, to wszystko była wina Karen McCluskey.
Naprawdę? Jak to?
Wypytywała mnie o twoje pochodzenie,
i dlaczego nie wiem o tobie więcej, i...
Nie powinnam była pozwolić jej się podejść.
W porządku, skarbie.
Teraz rozumiem.
Trochę smutne, kiedy się nad tym zastanowić.
Co masz na myśli?
Może wy tego nie zauważacie, bo już do niej przywykliście.
Ale jej zachowanie przypomina mi moja babcię,
kiedy po raz pierwszy zaczęliśmy zauważać u niej...
demencję.
Myślisz, że Karen traci zdrowe zmysły?
Pamiętam jak moja biedna babcia...
zaczynała wpadać w paranoję.
Myślała, że ludzie włamują się do jej domu...
i kradną jej rzeczy.
W końcu musieliśmy oddać ją do domu opieki.
Mam tylko nadzieję, że to nie spotka Karen.
Chcę moje 300 dolców.
Powiedziałem pani. To pani samochód. Niech sobie pani z nim radzi.
To wszystko? Żadnego współczucia?
Żadnego: "Hej, podzielmy rachunek po połowie i będziemy kwita"?
Proszę popatrzeć na to z tej strony: Nie traci pani 300 dolców.
Zyskuje pani cenną lekcję: "Kupcu, strzeż się."
Prawda.
A teraz cenna lekcja dla ciebie.
Hej, hej, hej!
Co z panią, do cholery?!
Oddaj mi moje pieniądze, albo następnym razem będziemy się targować o farbę.
Blefuje pani.
Jestem już zmęczona byciem ofiarą, Andrew.
I wierz mi, to nie jest blef.
Hej!
Tknie pani mój samochód, i będzie pani za niego płacić.
Na szczęście jestem ubezpieczona.
Nie, czekaj. Nasza polisa wygasła.
Mam nadzieję, że ty masz dobre ubezpieczenie.
Zaraz! Zaraz!
Pójdę po książeczkę czekową.
Wolę gotówkę.
Dręczyciele...
Każdy dorosły wam powie, że znajdziecie ich nie tylko na placu zabaw.
Gdziekolwiek spojrzycie,
możecie znaleźć ludzi nie przejmujących się,
albo nie zdających sobie sprawy z bólu, jaki zadają.
Może to być sąsiadka,
żerująca na podejrzeniach swojej przyjaciółki.
Albo córka,
karząca matkę za jej wybory.
Albo gospodyni domowa,
szukająca sprawiedliwości od mężczyzny, który sprzedał jej samochód.
Tak,
dręczyciele są wszędzie.
A najgorsi są ci, którzy wykorzystują was,
tak, że nigdy się nie dowiadujecie,
co zrobili.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.