Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Minęło 14 lat odkąd Katherine Mayfair była na posterunku policji.
Ale pamiętała tę rozmowę,
jakby to było wczoraj.
Chcesz wody, kochanie?
Dzięki.
Więc...
rozumiem, że to nie pierwszy raz, kiedy mąż cię uderzył?
Ciągle obiecuje, że przestanie, ale to tylko się pogarsza.
i obawiam się, że zrobi coś mojej córce.
Proszę, musisz mi pomóc.
Zgłaszałaś to wcześniej?
Raz, ale kiedy zadzwoniłam, powiedzieli, że nie mogą znaleźć dokumentów.
Twój mąż to Wayne Davis, jeden z naszych posterunkowych.
Mogę coś poradzić?
Wayne ma tutaj wielu przyjaciół.
Oczywiście możesz wnieść oskarżenie, ale...
Nie mogę zagwarantować,
że jeden z jego przyjaciół znów nie zgubi papierów.
Więc co powinnam zrobić?
Weź tyle pieniędzy, ile tylko możesz,
złap córkę...
i uciekaj.
I tak oto uciekła...
do miejsca, o którym myślała, że będzie bezpieczne.
Pani Mayfair?
Jestem detektyw Romslo. W czym mogę pomóc?
Dlaczego pani myśli, że doktor Mayfair został porwany?
Nikt na parkingu szkolnym nie słyszał nic podejrzanego.
Bo mężczyzna za to odpowiedzialny, mój były,
wie coś na temat popełniania zbrodni.
Jest gliną.
Jak się nazywa?
Wayne Davis.
Co takiego?
Cóż, po prostu...
Znam Wayne'a. Kolegujemy się.
Kawał z niego golfiarza.
Cóż, proszę mi uwierzyć, nie był z niego kawał dobrego męża.
A więc, o to chodzi?
Próba rewanżu za domową kłótnię?
Proszę. Musi pan coś zrobić.
Bo kiedy Wayne skończy z Adamem,
przyjdzie po mnie.
I tym razem mnie zabije. Wiem to.
Przyjrzę się temu.
Proszę tylko wypełnić te dokumenty...
I w tym momencie, Katherine wiedziała jak konkretnie ma postąpić...
Znowu.
Mamo, zaczekaj. To nie ma sensu.
Nie ma czasu. Wayne wraca. Ma Adama. Jesteśmy następne.
Ale dlaczego miałby to robić?
Skoro jesteśmy w niebezpieczeństwie, to dlaczego nie zadzwonisz na policję?
Policja nam nie pomoże. Dylan, proszę!
Pakuj się. Musimy zniknąć, zanim tu przyjdzie.
Stój!
Nigdzie nie pójdę, dopóki nie powiesz mi o co chodzi.
Dlaczego mam się bać własnego ojca?
Katherine Mayfair
uciekała od prawdy przez długi czas...
Dobrze.
Powiem ci.
Nie!
Dylan, przepraszam. Nie miałam wyboru!
Dylan!
I to w końcu ją dopadło.
Jest pewien rytuał, który moje przyjaciółki wykonują od lat.
Raz na tydzień, spotykają się, by grać w karty
i rozmawiać o swoim życiu.
Zawsze towarzyszy temu wino i śmiech...
i rozmowy o sąsiadach.
Nie ma mowy, Bree. Nie chcę Katherine w naszej grze. Zawsze mnie wykopuje.
Jestem z Gaby, znasz mnie.
Zawsze tak czy tak, odpuszczam innym.
Nieprawda.
No dobra, ale przypuśćmy, że tak.
Katherine jest taka zamknięta.
Zawsze próbuje trzymać nas na wyciągnięcie ręki.
Zgadzam się.
Zmieniła się. Już nie jest taka zabawna.
Panie, nie wiem o czym mówicie. Katherine ma wiele wspaniałych cech.
Wymień chociaż jedną, ale pamiętaj,
że zamknięta i niezabawna już się nie liczą.
Cóż, przyznaję, że gra po kryjomu,
ale niektóre z was mogłyby docenić taką cichą dostojność,
pani Żuta Gumo jak lolita z lat 30'.
Bree, możesz mówić o Katherine ile chcesz,
ale ona i tak nigdy nie stanie się jedną z nas.
Jest ktoś w domu?
- Cześć! Właśnie o tobie mówiłyśmy. - Taka pogadanka, nic szczególnego.
To miłe. Mogę zamienić z tobą słowo?
- Co się dzieje? - Wiem, że to ostatnia chwila,
ale muszę opuścić miasto, więc nie będę w stanie
pomóc w organizacji ceremonii związku partnerskiego.
Ona jest jutro!
Setka gejów będzie paradować po tej ulicy, i oczekują wyśmienitej zabawy.
Czuję się okropnie,
ale nie prosiłabym o wybawienie, gdyby to nie było ważne.
Dobrze. Co się dzieje?
Nie mogę ci powiedzieć. Jeszcze raz, przykro mi.
Powodzenia.
Dobrze więc, możecie ściągnąć te zadowolone uśmieszki z twarzy,
bo każda z was stała się właśnie moim pracownikiem.
Masz jakieś plany jutro na piątą rano? Bo teraz już masz.
Bree potrzebuje odebrać dwie ciężarówki kwiatów z...
Co takiego?
Zgadnij, kto się dostał do college'u Princeton!
O mój Boże!
Jestem z ciebie taka dumna!
Dobrze, więc będzie mi potrzebny wielki afisz,
żebym mogła powkurzać innych rodziców!
Jasne. Załatwię ci jeden, kiedy tam dotrę we wtorek.
Wtorek? O czym ty mówisz?
Pamiętasz profesora, który czytał moją pracę dyplomową?
Był pod tak ogromnym wrażeniem, że zaprosił mnie na letni staż.
Jadę w przyszłym tygodniu.
Przyszłym tygodniu? Cóż, to ogromny...
Nie.
Nie? Mamo, ja muszę. To ogromny zaszczyt.
Tak... zostać wybraną.
A ty zostałaś wybrana,
więc gratuluję,
ale zostajesz w domu.
Nie pozwalasz jej pojechać?
Przecież to wielki zaszczyt.
Tak, ustaliliśmy to. To ogromny zaszczyt.
Rozumiemy to.
Daj mi jeden dobry powód, dla którego nie mogę jechać.
Pierwsza rzecz, która mi przychodzi na myśl...
Nie stać nas.
Susan, mogę cię prosić na chwilkę?
Właśnie odziedziczyłem 5 kawałków
po dziadku Maynardzie,
i naprawdę chciałbym pomóc w tym Julie.
Mike, to takie słodkie.
Mike utwierdza mnie w przekonaniu.
Kim jest ten profesor?
Nie znam go.
Z pewnością nie zamierzam oddać mu córki na lato.
Przykro mi, Julie. To się nie wydarzy.
To do kitu.
Cóż tak, ale nie zapomnij,
to i tak wielki zaszczyt.
Cześć.
Wiesz, czego nie robiliśmy od dość długiego czasu?
Nie zrobiliśmy 250 mini-pizzy w jedno popołudnie.
O czym ty mówisz?
Bree wpadła w kompletną marmoladę, powiedziałam jej, że pomożemy.
Ceremonia związku partnerskiego, jutro.
Nie mogę. Jestem zajęty, pamiętasz? Zabieram to dla Kayli,
mojej córki, która mieszka teraz 4,5 godziny drogi stąd.
Dobrze.
Więc, ryzykując fakt, że cały tydzień chodziłam na paluszkach,
masz jakiś pomysł, kiedy przestaniesz się złościć?
Nie jestem zły na ciebie.
Bo wiesz, że nie mieliśmy wyboru, Tom.
Musieliśmy zabrać ją z domu.
Wiem. I właśnie ta sytuacja mnie wkurza.
Pozwolisz mi chociaż być wkurzonym?
Dobra. Możesz być tak wkurzony i nadąsany i zirytowany jak chcesz,
jeśli tylko będziesz tu jutro,
i pomożesz mi z tymi pizzami.
Wiesz, powiedziano mi, że niektóre żony prosząc mężów o przysługę
używają słowa "proszę".
Tom.
Nie rozpoznajesz miejskiego mitu, kiedy go usłyszysz?
Dobrze, oto nasza umowa.
Bree potrzebuje, żebym zapakowała wszystkie weselne prezenty na jutro,
i naprawdę na mnie liczy.
Więc... musisz się spieszyć.
Właśnie dzwonili do mnie z banku kart kredytowych.
Chcesz mi o czymś powiedzieć?
Byłoby łatwiej, gdybym wiedziała, co ty wiesz.
Gaby, koniec z zakupami!
Wyczerpaliśmy limity wszystkich kart.
Jesteśmy teraz tak spłukani, że to będzie cud, jeśli nie wylądujemy na ulicy.
Kiedy na mnie wrzeszczysz, denerwuję się.
A wiesz, co robię, kiedy się denerwuję? Zakupy.
Więc staniemy się bezdomni, i zgadnij czyja to będzie wina.
Nieważne. Idę poczytać trochę porno...
Braillem.
- Halo? - Gaby, tu Ellie.
Ellie, nie możesz dzwonić! Gliny depczą mi po piętach,
bo myślą, że pomogłam ci uciec.
Przepraszam, ale potrzebuję jeszcze jednej przysługi i już nigdy nie będę ci zawracać głowy.
Ellie, nie wiem. Co to ma być?
Zostawiłam misia w szafie.
Musisz mi go przynieść.
Misia? Co to, kod na paczkę maryśki?
Nie, to normalny miś.
Tata dał mi go, kiedy miałam 5 lat,
i to jedyna rzecz, dzięki której pamiętam o nim.
Cholera.
Musiałaś zagrać kartą z tatusiem.
Po ceremonii wystawimy bufet szwedzki...
Kurczak Marsala, i makaron dla wegetarian.
I tańce, krojenie tortu, wy jedziecie na miesiąc miodowy,
a ja się zawalę pod stertą pochwał.
Chwila. Nic nie wspomniałaś o lodowej rzeźbie.
O, tak, przepraszam. Jeden anioł o 13:30.
Anioł? Wyraźnie powiedziałem Katherine, że chcemy zaczarowany zamek.
A ja to zmieniłem na anioła,
bo nie jesteśmy małymi dziewczynkami.
Bob, przez całe życie marzyłem o weselu,
na którym serwowałbym drinki z fosy otaczającej lodowy zamek,
i myślę, że nie proszę o wiele.
Pamiętasz, kiedy prosiłeś, żebym ci powiedział,
kiedy zaczniesz zachowywać się jak Faye Dunaway
w scenie z pokoju narad w "Ukochanej mamuśce"?
Może pozwolę wam samym to rozpracować?
Dobra, niech będzie ten głupi anielski dzidziuś.
Chcę trochę kawy.
Dlaczego tu jesteś? I nie mów, że na pizzę,
bo wiem, że jesteś uczulony na laktozę.
Słyszałem, że Katherine zostawiła cię na lodzie.
Jestem tu, by zaoferować swoją pomoc.
Rozumiem, więc jestem podatna i zdesperowana,
i zamierzasz wpaść i uratować dzień.
- Dziękuję bardzo, nie trzeba. - Kochanie, nie bądź uparta.
Będziesz potrzebowała winiet,
a wiesz, że jestem doskonałym kreślarzem.
Nie śmiej używać swoich kaligraficznych zdolności,
kiedy wiesz, że idzie mi gorzej. Teraz idź! I przestań mnie śledzić.
Jesteś stracony.
Proszę?
Sposób, w jaki odpuściłeś z tą rzeźbą?
- Ustalasz tym ton na całe małżeństwo. - Naprawdę?
Tak, musisz się postawić,
albo będziesz popychadłem przez następne...
Spójrzmy. Ile jestem żonaty?
Dziesięć i pół roku.
Chcę mój zamek.
- Lee... - To jedyna rzecz, o którą proszę,
i cholera, należy mi się.
W porządku.
Dziękuję.
Dobrze, więc zadzwonię do pracowni rzeźbiarskiej
- i zobaczę czy mogę.... - Zapomnij. Zostajemy przy cherubinie.
A później, kiedy będzie się wściekał, kupię mu po prostu biżuterię.
Jesteś pewien, że nie byłeś wcześniej żonaty?
Hej, Gaby?
Tutaj, Carlos.
Wiesz, mam teorię,
dlaczego to wszystko nam się przydarzyło.
Moja ślepota i utrata pieniędzy...
To jest Karma. Wiesz, byliśmy samolubni i zachłanni,
i wszechświat zaczyna nam mówić, żebyśmy zaczęli być dobrymi ludźmi.
Właśnie znalazłam 118 tysięcy dolarów w misiu Ellie.
Hej, wszechświecie?
Przegrałeś!
Halo?
Hej, Wayne? Tu Pete Romslo.
Pete! Jak zabawa?
Słuchaj, po prostu dzwonię, żeby cię ostrzec.
W końcu spotkałem twoją byłą. Przyszła złożyć zeznanie.
Najwyraźniej, porwałeś jej męża.
Żartujesz? Czy mam przedstawić okup?
Zawsze mówiłeś, że jest szalona.
Teraz znam twój ból.
Po prostu chciałem, żebyś wiedział. Trzymaj się.
Dobra, koniec żartów.
Powiedz, gdzie jest moja córka.
Na miłość boską...
Nie mów, że mi umarłeś.
Cholera!
Dobrze, więc macie je jeszcze w samochodzie?
- Dziękuję. - Wrócę za 10 minut.
Lynette, chciałabym mieć czas na bycie bardziej taktowną, ale nie mam.
Twój łabądź jest żałosny, i zwalniam cię z układania serwetek.
Nie, daj mi jeszcze szansę. Uda mi się.
Tak?
No, nareszcie jesteś! Gdzie jest moja rzeźba lodowa?
Nie! Nie, 18:00 to za późno. Potrzebuję jej teraz.
Zapomnij. Sama ją odbiorę.
Może porozlewasz wodę do szklanek? To też ważne zajęcie.
Andrew, słuchaj, wracam już,
ale to niezbędne, żebyś...
Andrew?
O, dobry Boże.
O, nie. Nie padaj mi teraz!
O mój Boże.
Pomocy!
Tylko mówię, że powinniśmy opłacić wszystkie rachunki,
- a resztę włożyć na obligacje. - Obligacje? Nikt już tego nie robi.
Wiesz, nigdy nie wiadomo. Może będziemy mieli dzieci.
Carlos, nigdy nie będziemy mieli dzieci.
Buty to moje dzieci. Pozwól mi być matką, jaką miałam być.
Halo?
Gdzie jest mój miś?
A, tak. Miś.
Cóż... szukałam wszędzie i nie mogłam znaleźć.
Zgaduję, że gliny go wzięły. Bardzo mi przykro, Ellie.
Wiem, że to był prezent od twojego taty. I to łamie mi serce.
Znalazłaś pieniądze, prawda?
Pieniądze? Jakie pieniądze?
Kłamiesz. Słyszę to w twoim głosie.
Co jest nie tak z moim głosem?
Dobra, słuchaj suko. Nie chcesz ze mną zadzierać.
Może podzielimy się pół na pół?
Idę po moje pieniądze.
I jeśli będzie brakowało nawet centa, obleję ci twarz kwasem.
Naprawdę musimy sobie zrobić identyfikację numerów.
Czym jeszcze mnie ukarzesz?
Potrzebny dowóz?
Cześć.
Cześć. Jest jakaś szansa, żeby Dylan tutaj była?
Nie, nie widziałam jej.
W porządku. Dzięki.
Katherine, wszystko w porządku?
Dylan i ja, my...
pokłóciłyśmy się.
Jestem pewna, że tylko się zezłościła,
i wróci zaraz po tym, jak ochłonie.
Nie tym razem.
Okłamałam ją.
Cóż, wszyscy czasami okłamujemy nasze dzieci, prawda?
Robiłam to przez całe jej życie.
Jedno kłamstwo za drugim.
I... zorientowałam się za późno...
I w końcu wszystko to spada na ciebie.
W każdym razie, jeśli ją zobaczysz, daj znać.
Dzięki.
Skąd ten pośpiech, Kathy?
Co się stało z moją córką?
Nic ci nie powiem,
więc równie dobrze możesz mnie zabić.
Nie dbam o to.
Wierzę ci.
Naprawdę.
Ale co z Dylan?
Albo powinienem powiedzieć, tą dziewczyną, która z tobą mieszka?
Założę się, że obchodzi cię, czy ją zabiję.
Przecież nie ma skrzydeł.
Tak, a Venus z Milo brakuje dwóch rąk.
Do czego zmierzasz?
Jest... oszałamiające.
Chyba powinnam podziękować.
Nie ma sprawy. Miałaś szczęście, że tam byłem.
Miałam szczęście, czy jechałeś za mną?
Pomyślałem, że będzie ci potrzebna pomoc.
I miałeś rację.
Myślisz po prostu, że jestem uparta, prawda?
Każąc ci robić to wszystko,
kiedy to jest jasne, że należymy do siebie.
Nic nie mówię, Bree.
Po prostu próbuję być tam dla ciebie
mając nadzieję, że w końcu mi wybaczysz.
Ale to właśnie to, Orson.
Jeśli ci wybaczę, to wybaczę, co zrobiłeś Mike'owi.
Nie mogę tego zrobić. I ty też nie chciałbyś tego.
Mam na myśli, bądź ze sobą szczery.
Jeśli teraz przyjmę cię z powrotem,
nie będę tą kobietą, którą kochasz.
Więc co mogę zrobić?
Już ci mówiłam.
Oddaj się w ręce policji i pozwól sprawiedliwości zdecydować.
Nie mogę tego zrobić, Bree.
To znaczy chcę,
dla ciebie, bardziej niż czegokolwiek.
Ale nie sądzę, bym mógł to przeżyć.
Cóż...
Więc na tym pozostaniemy.
- Co to jest? - To jest twoja rzeźba lodowa.
Nie, nie jest.
Nie widzę wieżyczek. Nie widzę flag.
Nie widzę fosy wypełnionej wódką.
To co widzę to wielkie, lodowe uderzenie w twarz.
Bob!
Co to?
Chcę móc cię w każdej chwili złapać tego lata,
w czasie tego stażu.
Zmieniłaś zdanie?
Oto do czego zmierzam.
Ty i ja zawsze miałyśmy dosyć niekonwencjonalny związek,
który działał dlatego,
że zawsze mówiłyśmy sobie prawdę...
Aż do wczoraj.
Julie, skłamałam, o tym, że nie mamy pieniędzy.
Dlaczego?
Bo oszalałam z powodu twojego nagłego wyjazdu.
Ale wiedziałaś, że i tak idę do college'u.
Tak, na jesień.
I potrzebowałam tych trzech miesięcy, żeby się przygotować...
I dalej nie wiem,
jak będę żyć bez ciebie.
Mamo...
Serio...
Opierałam się na tobie w sprawach, o których nawet nie wiesz.
Myślę, że jesteś silniejsza,
niż ci się wydaje.
Spędziłam więcej czasu ze sobą, niż ty ze mną.
Jestem wielkim bałaganem.
Byłaś, kiedy tata odszedł.
Miałam pełne ręce roboty, ale...
Zmieniłaś się tak bardzo przez ostatnie 5 lat.
Naprawdę?
Teraz jesteś pewną siebie kobietą.
Jesteś gotowa rozwinąć skrzydła i lecieć.
Szczerze, moja praca dobiegła już końca.
Dzięki.
Teraz chcę,
byś ten telefon miała przy sobie cały czas...
Bo dalej nie jestem pewna jak działa zmywarka.
Możecie mi pomóc?
Na miłość boską, Lee! To tylko rzeźba z lodu!
To nie "tylko rzeźba z lodu"!
To rzeźba, i zmuszanie mnie do życia na przedmieściach,
i bycia miłym dla twojego homofobicznego szefa.
Wiesz co? Tom ma rację.
Jeśli nie zacznę stawiać na swoim, jestem stracony.
Nie wierzę, że użyłem słowa "stracony."
Zawsze mnie poprawiasz. Traktujesz mnie jak dziecko.
Mam dość! Odwołuję ślub, mein fuhrer!
To kupa lodu, królowo dramatu!
Powiedziałem tylko...
Nie obchodzi mnie to. Musimy to naprawić!
Chyba, że chcesz powiedzieć Bree, że storpedowałeś jej przyjęcie?
Nie mówiłam, żeby wpychać chryzantemy do tej aranżacji!
I nie wskazuj tym palcem na mnie bo zaraz odleci z trzaskiem.
- Idę po Boba. - A ja po Lee.
Nie zmusisz mnie, żebym do niego mówił.
Zmuszę, siadaj.
Wcześniej, mój mąż, próbując wam pomóc,
przez pomyłkę udzielił pewnej rady,
którą teraz chciałby cofnąć. Tom?
Właściwie, zostaję przy tym, co powiedziałem.
- Mój błąd nie zabrnął daleko. - Co?
Jeśli chcecie zerwać z powodu lodowej rzeźby,
to na pewno nie powinniście się pobierać.
Do czego ty, do diabła, zmierzasz?
Bo kto wybierze rzeźbę,
kto wyniesie śmieci,
kto zostanie w domu i będzie robił mini pizze,
to jest małe piwo.
- Co zrobicie, kiedy stanie się coś dużego? - Dacie nam sekundkę?
Nie. Co zrobicie, kiedy nadejdzie tornado,
albo będą problemy z dziećmi,
albo ktoś zachoruje na raka?
W końcu coś strasznego się wydarzy,
i dlatego teraz, zanim się pobierzecie,
musicie zapytać siebie samych.
Czy ta osoba leżąca obok w łóżku jest warta zachodu?
Czy kochasz go... albo ją tak bardzo,
że żadna choroba, ani katastrofa
nie rozdzielą was?
Odpowiedzcie mu.
- Jasne. - Oczywiście, że tak.
Dobrze.
Dobrze, więc...
Idźcie się pobrać, zwariowane dzieciaki.
O mój Boże.
W porządku? Potrzebujesz pomocy?
Tak.
Dzięki, że się zatrzymałeś.
Tak, widzę pana. Dziękuję za interwencję.
Proszę pamiętać, Ellie jest niebezpieczna.
Więc jeśli się pojawi, możecie używać siły do woli.
Carlos, jesteś gotowy?
Carlos?
Słyszałeś?
Biorę tylko marynarkę.
Kotku, możesz wziąć klucze od domu?
Nie zmieszczą się do torebki.
Ellie jest na górze.
- Co?! - Jest w sypialni.
Słyszałem, jak oddycha. Wezwij gliny.
Czekaj! Weźmie naszą forsę!
Nie możesz tam iść. To zbyt niebezpieczne.
Nie tak jak bieda!
Gaby!
Gaby? Co się dzieje?
Carlos!
Carlos, nie stój tak! Wezwij pomoc!
Pomocy! Policja!
To jest szafa!
Policja! Policja!
Szybko, tutaj!
Wayne.
Nie sądzę, że to przemyślałeś.
Zamknij się.
Jeśli ci powiem co się stało,
jeśli ci nie powiem...
i tak mnie zabijesz.
Na kogo to zwalisz?
Mamy historię.
Teraz jestem tylko twoją zimną, szaloną byłą.
Kiedy będę martwa, a ty nie będziesz miał alibi...
Pozwól, że ja się o to pomartwię.
Słuchaj, mam mały problem.
Muszę się tu na chwilę ukryć.
I nie chcę cię skrzywdzić, więc nie kombinuj.
Dobra?
Dobrze.
Cieszę się, że się rozumiemy.
I też z twoją bronią.
Chyba właśnie znalazłem alibi.
A teraz proszę o wymienienie obrączek...
Zjadliwa ceremonia, Bree.
Ty i Katherine odwaliłyście kawał niezłej roboty.
To ja odwaliłam.
Katherine zwaliła to na mnie i opuściła miasto w nocy.
Chyba cię wkręcono. Widziałam ją godzinę temu.
...z tej radosnej i świątecznej okazji.
Połączcie dłonie.
Uciekała, włamała się,
pchnęła cię nożem, ty ją zastrzeliłaś. Sprawa zamknięta.
To jakby wróżka dała mi prezent.
Ale tak myślę...
co jeśli Dylan nie wróci?
Pokłóciłyśmy się.
Powiedziała, że mnie nienawidzi, i że odchodzi.
Na dobre.
To najlepsze, na co cię stać, Kathy?
Wiem, że nie brzmi przekonująco. Ale co, jeśli to prawda?
Bo nie masz innego planu.
Była jedyną drogą, którą zmusiłbyś mnie do prawdy.
Katherine? Tu Bree. Musimy porozmawiać. Teraz!
Ta dziewczyna od Solisów?
Chyba przebiegała tędy.
Mam nadzieję, że ją znajdziecie.
Nie mogę sobie wyobrazić jakiegoś świrusa w naszej okolicy.
Tak mi przykro za to.
Zamknij się!
Pozwól, że powiem o co chodzi.
Potrzebuję dowiedzieć się czegoś, co wie tylko moja była żona,
ale ona nie chce powiedzieć. Chyba potrzebuje bodźca.
- Teraz ty wchodzisz do gry. - Wayne!
Proszę, nie.
I jaka to będzie świadomość...
że mogłaś temu zapobiec?
Dobrze!
Powiem ci.
Po tym jak cię opuściłam...
minęło parę miesięcy,
i przekonałam się,
że zapomniałeś o nas.
Ale myliłam się.
Jak tam Dylan? Zachowywała się?
Jest jak aniołek.
Mam nadzieję, że nie postąpiłam źle.
- Co masz na myśli? - Twój były mąż był tu wcześniej.
Oczywiście, nie wiedziałam, że to on,
dopóki Dylan nie powiedziała "tatusiu".
Przepraszam, powinnam była zadzwonić,
ale Dylan była taka szczęśliwa.
Przyniósł jej rower i lalkę.
I Dylan nie chce jej w ogóle odłożyć.
Katherine, co się dzieje?
Musiałam znów uciekać,
ale nie dałeś mi wystarczająco czasu.
Wayne właśnie przyjechał.
Powinnam wezwać policję?
Nie.
Wpuść go.
To był czas, kiedy musiałam się z tobą zmierzyć,
i dać ci do zrozumienia, że nie jesteś mile widziany w moim domu,
tak jak twoje prezenty.
Wiesz, ile pieniędzy straciłem szukając ciebie?
Na pewno zostało ci na wódkę.
Spójrzcie kto stał się taki ostry.
- Chyba mi się to podoba. - Czego chcesz, Wayne?
- Chcę mojej córki. - Co, nudzi ci się na starość?
Potrzebujesz kogoś słabszego, żeby mu dołożyć?
Nigdy nie tknąłem jej nawet włosa!
Tak, ale teraz stała się starsza i "ostrzejsza".
Na pewno znajdziesz powód, by ją uderzyć.
- Nie muszę pytać, mogę po nią iść. - Ona śpi! Wynoś się!
- Jestem jej ojcem! - Powiedziałam nie!
Krwawię.
Nawet obficie.
Idź do lekarza.
Wrócę po moją córkę.
Zrozum to.
Nie ma nic, czego nie zrobię,
żeby trzymać cię od niej z daleka.
- W porządku? Słyszałam huk. - Tak. Uderzyłam go świecznikiem.
I oberwał dosyć mocno.
Dzięki Bogu.
Wiesz, myślę, że to dobry czas,
żeby wyjąć 10-letnią szkocką, którą trzymam.
Szczerze myślałam, że to wreszcie koniec.
Nie wiem, jak mogłam się tak mylić.
Katherine!
Weszłam dać jej dodatkowy koc.
Jej dłoń jest lodowata!
Ciotka Lily powiedziała, że nie mogę iść na policję.
Powiedziała, że sprawisz, by wyglądało tak,
jakbym zabiła Dylan, żebyś jej nie zabrał.
Więc pozwoliłam jej pochować ją w lesie.
Wiedziałam, że muszę znów uciekać,
ale wiedziałam też, że nie przestaniesz mnie szukać,
więc wpadłam na pewien pomysł.
Znalazłam dziewczynkę w rumuńskim sierocińcu,
która wyglądała tak jak Dylan.
Była identyczna.
Matka zmarła podczas porodu,
a jej ojciec został zamordowany.
Kiedy spojrzałam w te duże, niebieskie oczy, od razu wiedziałam...
Ona potrzebowała mnie, tak bardzo jak ja jej.
Nigdy tego nie powiedziałam.
Nawet okłamałam Adama. Powiedziałam, że to była twoja wina.
I tak spędziłam ostatnie 12 lat...
Jedno kłamstwo zamieniało się w drugie.
Chwila. Przepraszam pana.
Mamy tu przyjęcie. Nie można tu parkować.
Pozwoliłaś jej umrzeć.
Jeśli nie ma pan nic przeciwko,
proszę zaparkować na rogu, dobrze?
Dziękuję!
Pozwoliłaś mojej córce umrzeć...
jak psu.
To był wypadek.
I tak też ją pochowałaś.
Bo musiałam.
Wiedziałam, że jak się dowiesz, to...
To cię zabiję.
Katherine! Gdzie jesteś?!
Adam!
Uciekaj! On ma broń!
Pilnuj go przez chwilę, dobrze?
Zadzwonię na policję.
Najpierw zatrzymamy to krwawienie.
Śmiało. Ty wezwij gliny.
Zapytaj o mojego kumpla Romslo...
albo kapitana McMurphy'ego.
Gramy razem w piłkę.
Oni się mną zajmą.
I nawet jeśli trochę posiedzę...
wiesz, że to nie koniec.
Wyjdę i znajdę cię.
I odpłacę ci za to.
Wiem, że tak.
- Boże, Bree, wszystko w porządku? - Co się, do diabła, dzieje?!
Nie mamy czasu, zanim policja dojedzie.
Musimy porozmawiać.
Przepraszam!
- Susan! - Chodź tutaj.
- Co się dzieje? - Posłuchaj mnie.
Musi pani z nami porozmawiać.
Musimy wiedzieć co się stało.
Proszę pani?
Wtedy podniósł broń i wycelował w nas.
Dzięki Bogu, Katherine złapała jego rękę i odrzuciła broń.
Ten wariat pozabijały nas wszystkich.
Wiem, że z powodu Wayne'a się wyprowadziła,
a kiedy wróciła, znów zaczął ją nachodzić.
Zawsze nam mówiła jak bardzo się boi.
Zawsze wiedzieliśmy, że w końcu coś takiego zrobi.
I zrobił.
Najwyraźniej to była samoobrona.
Zdejmij kajdanki, zabierz ją do szpitala.
Mamo?
Mamo!
O mój Boże!
Tak mi przykro, mamo.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Jest pewien rytuał, który moje przyjaciółki wykonują od lat.
Raz na tydzień, spotykają się, by grać w karty
i rozmawiać o swoim życiu.
Oczywiście, jest coś jeszcze w idei tego spotkania,
co nie ma to nic wspólnego z plotkowaniem, czy pokerem.
Co każde siedem dni, moim przyjaciółkom zostaje przypomniana
jedna z podstawowych ludzkich prawd.
Nie ma nic ważniejszego, niż przyjaźń, która trwa.
Szczególnie w świecie domagającym się zmian.
Dobra, przyjaciółki poszły.
Zaraz zrobię obiad.
Co ty, do cholery, wyprawiasz?!
Cześć, mamo, bawimy się w modelki!
Co za bałagan!
Masz szczęście, że tu dotarłam zanim dobrałaś się do moich sukienek!
Wiej, Celia, wiej!
Moja Vera Wang?!
Jestem w domu!
O, dzięki Bogu.
Wydawca przysłał projekty do książki kucharskiej.
Musisz je dziś zatwierdzić.
Przy telefonie jest kobieta z "The New York Times".
- Chce teraz wywiadu. - To ty, Bree? Woda stygnie.
Zostaw projekty w biurze
i powiedz kobiecie z "The Times", żeby oddzwoniła rano.
Mam zamiar teraz spędzić chwilę w pianie z moim mężem.
Już idę, Orson!
Dlaczego policja stoi na podjeździe?
Właśnie mówiłem mężowi, że aresztowaliśmy syna.
Włamał się do samochodu w centrum handlowym i przejechał się dla zabawy.
Znowu? Bardzo przepraszam.
Tyle razy tłumaczyliśmy Porterowi.
Wygląda jakby był zdeterminowany wrócić do poprawczaka.
Kochanie, tym razem to nie był Porter.
Aresztowali Prestona.
To ja, mamo. Wróciłam z Paryża.
Było tak cudownie, jak sądziłaś.
I nie uwierzysz w to,
Bradley w końcu mi się oświadczył.
Właśnie tu, pod Wieżą Eiffla!
Jestem taka szczęśliwa. Oddzwoń później.
Kochanie? Już jestem.
Tęskniłeś?
Wiesz, że tak.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.