All language subtitles for Desperate.Housewives.S04E13.720p.WEB-DL.Rus.Eng

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

W poprzednich odcinkach:

Dylan i Katherine podniosły swój profil.

I przyciągnęły uwagę niechcianego adoratora.

Mike złożył zaskakującą prośbę...

Myślisz, że możesz mi wybaczyć?

...która wyciągnęła na powierzchnię poczucie winy Orsona.

Przepraszam cię, Mike.

A, lunatykujesz.

Przepraszam, że cię przejechałem, Mike.

Gaby uczyła się radzić sobie ze ślepotą Carlosa.

Przykro mi, że przeze mnie musisz przez to wszystko przechodzić.

Gdyby to był ktokolwiek inny, niż ty, nie byłoby warto.

A Lynette martwiła się...

Chodzi o restaurację Ricka. Cała stoi w płomieniach.

...że zazdrość mogła doprowadzić Toma do aktu przemocy.

Rzeczą, którą musicie wiedzieć o Lynette Scavo,

jest to, że zawsze ufała swojemu mężowi, Tomowi.

Głównie dlatego, że zawsze wiedziała,

kiedy kłamał.

Czasami prosił ją, żeby powtórzyła pytanie...

Czy zjadłem twoje lody? O to pytasz?

Albo używał dziwnych słów, których nie używał nigdy wcześniej...

Myślę, że wygląda...

czadowo.

Albo jego głos robił się wyższy.

Chyba jest ładna. To znaczy...

Nawet nie patrzyłem.

Niewątpliwie, Tom Scavo był wyraźnie w niekorzystnym położeniu,

kiedy okłamywał swoją żonę.

A tego konkretnego poranka,

to było dokładnie to, na co Lynette...

liczyła.

Co robisz?

Pragnę kubka kawy,

ale ten głupi palnik znowu nawala.

Potrzebujesz małej dawki kofeiny?

Ogromnej.

Za dużo wczoraj wypiłem. Mam strasznego kaca.

Otwarty bar nie jest już twoim przyjacielem, co?

Chyba nie.

Ale polewali trunki z najwyższej półki,

i nie mogłem się oprzeć.

To tam byłeś podczas przemowy Bree?

Piłeś darmowe drinki przy barze?

Nie.

Wtedy chyba wymknąłem się do samochodu, żeby posłuchać meczu.

Poszedłeś sam?

Cóż...

Zaprosiłbym Carlosa, tylko, że...

oczywiście, on już nie może się wymykać, więc...

Tak.

Tak sobie myślałam...

Jeśli ktoś zapyta o ten pożar u Ricka...

byłoby dobrze, gdybyś miał kogoś, kto potwierdziłby gdzie byłeś.

Dlaczego to miałoby mieć znaczenie?

Nie ja podłożyłem ogień.

Racja, racja.

Po prostu, gdyby ktoś myślał, że to ty,

byłoby pomocne, gdybyś mógł udowodnić, że się mylą, prawda?

- Myślisz, że to zrobiłem? - Nie!

Jedna głupia cegła, i teraz jestem podpalaczem?

Nie, nie! Oczywiście, że nie.

Po prostu, jeśli policja przyszła tutaj, żeby zapytać nas o cegłę,

pewnie zapytają nas też o pożar.

Więc może chciałbyś być gotowy.

Posłuchaj mnie, Lynette.

Chociaż byłem bardzo wkurzony na Ricka,

to nie miałem absolutnie nic wspólnego z tym pożarem.

Między nami jest dobrze.

- W porządku. - Dobrze.

Lynette Scavo zawsze ufała swojemu mężowi.

Nie miała pojęcia, że to zaufanie...

miało stanąć w płomieniach.

Tłumaczenie i synchro: ParanojaA, mrcake47

Wszyscy łamią zasady od czasu do czasu.

A kiedy to robią...

zawsze mają wymówkę.

Tak jak sąsiad, którego własne śmieci były już pełne...

Albo blondynka, która zapomniała zjeść śniadania...

Albo pracownik, który potrzebował zaliczki na poczet swojej pensji.

To prawda...

Każdy ma jakiś powód, by nie przestrzegać zasad.

Nawet ludzie,

którzy mają je egzekwować.

Prawo jazdy i dowód rejestracyjny, proszę.

Co zrobiłam? Nie jechałam za szybko.

Tam jest strefa budowy. Nie zwolniła pani.

Jest pan pewien? Nie widziałam żadnego znaku.

Proszę wysiąść z samochodu.

Nie da mi pan mandatu, prawda? Moja mama by mnie zabiła.

Gdzie chodzisz do szkoły?

Liceum Fairview.

- Ładny naszyjnik. - Dziękuję.

Proszę posłuchać, bardzo przepraszam za tą strefę budowy.

Zwolniłabym, gdybym widziała znak, przysięgam.

Wiesz co?

Wypuszczę cię z ostrzeżeniem. Tylko bądź bardziej uważna następnym razem, dobrze?

Dziękuję. To bardzo miło z pana strony. Dziękuję.

To już chyba wszystko.

Jeśli czegoś zapomniałaś, możesz po prostu po to wrócić.

Albo możesz po prostu się nie wyprowadzać.

To takie miłe, ale...

Nasz dom znowu nadaje się do mieszkania...

Parter, w każdym razie.

I narzucaliśmy się wystarczająco długo.

Poza tym, Mike wraca dzisiaj wieczorem, i będziecie potrzebowali domu dla siebie.

Cóż...

Zanim pójdziesz, chcę tylko powiedzieć, że...

posiadanie cię tutaj przez te ostatnie kilka tygodni...

Susan, przenoszę się tylko na drugą stronę ulicy.

Nie musisz się zachowywać jak bohaterka niemego filmu.

Wiem.

Po prostu...

nie mogę teraz przestać. Już poszło.

Cóż, chociaż doceniam tą nagą manifestację uczuć,

wiesz, jak takie rzeczy mnie krępują.

Nie mogę nic poradzić. Moje hormony wariują.

Nie miałaś tak, kiedy byłaś w ciąży?

Nie. Nigdy.

Naprawdę?

Nawet, kiedy słyszałaś gitarę akustyczną?

Nie. Nigdy.

Po prostu nie potrafię się opanować.

Oczywiście, że potrafisz.

Zawsze, kiedy czuję, że emocje biorą nade mną górę,

po prostu wyobrażam sobie puste pudełko,

i biorę wszystko, co czuję, i wkładam to do pudełka.

I wtedy wyobrażam sobie, że odkładam to pudełko do wielkiej, pustej szafy,

i zamykam drzwi.

Potem, jeśli mam czas, wracam,

i otwieram pudełko,

i rozprawiam się z emocjami.

Na osobności. Jak dama.

Dzięki.

Wypróbuję to.

Więc, uważasz, że nie zachowuję się jak dama?

Udowodnij mi, że się mylę, skarbie. Udowodnij, że się mylę.

W porządku.

Chodź, mała.

Dobrze, Carlos, tu masz uprząż.

Jesteś!

Ty musisz być Roxy!

Ale jesteś milutka!

Dobra, nie za blisko. To jedwab.

Gaby, to jest Steve. Jest głównym treserem w szkole dla psów.

Miło cię poznać.

Carlos mówił mi, jak bardzo lubiłeś zajęcia z Roxy.

Tworzą świetny zespół.

Mam milion pytań co do tej małej ratowniczki.

W porządku, strzelaj.

W porządku, hipotetyczna sytuacja...

Carlos i ja siedzimy na kanapie.

Ja maluję sobie paznokcie. On skamle o pilota.

Co mam zrobić, żeby Roxy mu go przyniosła?

Ona mówi poważnie.

Roxy tego nie robi.

Jej zadaniem jest przeprowadzić Carlosa z punktu "A" do punktu "B",

tak bezpiecznie, jak to możliwe.

Rozumiem, ale na pewno jest wytresowana, żeby robić inne rzeczy.

No wiesz, na przykład znaleźć jego klucze, albo wyłączyć radio,

albo zlizać to, co narozlewał.

Tak, a potem może też rozwiązywać zagadki kryminalne z Shaggym i Spółką.

Nie rzucaj we mnie tym ślepym sarkazmem.

Widziałam w telewizji owczarka collie, który potrafił pchać kosiarkę.

- Macie takiego? - Gaby, Roxy jest fantastyczna.

Naprawdę?

Cóż, jak na psa, który ma nam pomagać, brzmi na trochę ograniczoną.

Przykro mi, ale to prawda.

Nie jest tu, żeby pomagać nam. Jest tu, żeby pomagać mi.

Co byś wiedziała, gdybyś pofatygowała się na spotkanie z małżonkami.

Przepraszam. Tego dnia ślęczałam na czworakach, szorując podłogę w łazience,

bo ty nie chciałeś sikać jak dziewczyna.

Więc...

jeszcze jakieś pytania?

Nie, wszystko jest kryształowo czyste.

Carlos dostaje nowego najlepszego przyjaciela,

a ja dostaję możliwość sprawdzania, czy na sofie nie ma pcheł.

Owacje dla Gaby!

I co, wyolbrzymiałem?

Właściwie, to byłeś dość łagodny.

Dobrze jest wziąć prysznic w swoim własnym domu.

Co robisz?

Żeby uczcić twój powrót do domu, robimy twoje ulubione jedzenie.

Stek i puree z ziemniaków.

Brzmi świetnie.

Ale na przyszłość, moje ulubione są ziemniaki zapiekane.

Od kiedy?

Od zawsze. Odkąd skończyłem 3 lata.

Umiałeś powiedzieć "zapiekane", kiedy miałeś 3 lata?

Nic się nie stało, Susan. Puree też jest świetne.

Nie jest twoje ulubione?

- Co robisz? - Przepraszam.

Muszę włożyć coś do pudełka, i wepchnąć je do szafy.

Hormony.

Kapuję.

Ostatnio prawie wszystko tak na nią działa.

I właśnie dlatego...

nie powiedziałam jej...

Czego jej nie powiedziałaś? Coś się stało?

Cóż...

Kiedy Bree i Orson mieszkali u nas...

stała się ta dziwna rzecz.

A, tak. Nagi Orson? Słyszałem.

To musiało być niezłe widowisko.

Nie, to było następnej nocy.

Lunatykował i...

powiedział coś dziwnego.

Ale, tak jak powiedziałam, spał, więc to pewnie nic takiego.

Julie, co on powiedział?

Powiedział...

"Przepraszam, że przejechałem Mike'a."

- Co? - To szaleństwo, prawda?

Dlaczego miałby coś takiego mówić? Nawet cię nie znał, kiedy to się stało.

Tak, masz rację. To szaleństwo.

Tak. Tak właśnie myślałam.

Dobrze, pójdę sprawdzić, czy z mamą wszystko w porządku.

Nie potrzebujemy więcej dramatów w tym domu.

Tak, zgadzam się.

Jak idzie przeprowadzka?

Potrzebujesz dodatkowej pary rąk?

Nie, dzięki. Już prawie skończyliśmy.

Dobrze, więc nie będę ci przeszkadzała.

Coś ci tylko powiem.

Dzwoniła do mnie wczoraj para,

której bardzo się podobała nasza praca na Balu Założycieli.

- Jak miło. - Tak...

I chcą nas zatrudnić do urządzenia im przyjęcia z okazji rocznicy ślubu.

Zatrudnić nas? Ale my nie prowadzimy działalności.

Ale mogłybyśmy. Pomyśl o tym.

Zrobiłybyśmy tą samą rzecz, którą zrobiłyśmy na balu,

tylko, że tym razem odeszłybyśmy z dużym, pokaźnym czekiem.

Katherine.

Czy muszę ci przypomnieć, że prawie się pobiłyśmy przy wyborze kwiatów?

Myślę, że to nasze kreatywne tarcie czyni z nas taki świetny zespół.

A ja myślę, że to nasze kreatywne tarcie prawie doprowadziło do tego, że cię otrułam.

Dobrze, słuchaj, Bree, będę z tobą szczera.

Teraz, kiedy Adam się wyprowadził, bardzo potrzebuję pieniędzy.

Współczuję. Naprawdę. Ale mam małe dziecko,

i jest to naprawdę więcej roboty, niż mogę teraz na siebie wziąć.

Rozumiem.

Więc chyba zrobię to sama.

Słucham?

Zrobiłaś zdjęcia tych nakryć stołów, które zaprojektowałaś?

Bardzo bym chciała dostać odbitki. Ta para była nimi zachwycona.

Tak, jasne.

Wiesz, nie uważam, żeby to było w porządku,

że będziesz ciągnęła zyski z czegoś, co ja zaprojektowałam.

Masz rację. To byłoby w porządku tylko wtedy, gdybym cię poprosiła, żebyś zrobiła to ze mną,

co zrobiłam, a ty odmówiłaś, więc cała naprzód.

Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, jeśli podam twoją jabłkową kruszonkę z cynamonem.

To jest wysoko ceniony przepis od mojej babci!

Cóż, teraz to jest wysoko ceniony przepis od firmy kateringowej Katherine.

Już wiem, o co tu chodzi.

To jest bezwstydny szantaż emocjonalny.

I?

I...

wyszedł pięknie.

Wchodzę w to.

Żadnych więcej psich przekąsek. Dostała już wystarczająco.

Ale była taka grzeczna.

Tak?

Kiedy nauczy się, jak wykrzesać ogień, będzie mogła dostać więcej.

Daję jej przekąskę.

Carlos, powiedziałam "nie".

W porządku. Tylko jedną.

Wystarczy. Te rzeczy są drogie,

a dopóki nie wróci ci sprawność, musimy zacisnąć pasa.

Więc, to chyba oznacza, że nie będziesz już chodziła do fryzjera.

Carlos, pamiętasz, jak wyglądają moje palce?

Wyobraź sobie tylko tego środkowego.

Poza tym, to ty ożeniłeś się ze mną dla mojego wyglądu.

Cóż, teraz jestem ślepy,

więc jeśli tylko będziesz używała dezodorantu, dla mnie może być.

Masz w ogóle pojęcie, jaki samolubny jesteś w tej chwili?

Tylko dlatego, że jesteś ślepy, cały świat ma cierpieć?

Mówię tylko, że 300 dolarów za wizytę u pana Francois...

Carlos, będę chodziła do fryzjera! Koniec dyskusji!

Na co szczekasz? Dostałaś swoją cholerną przekąskę.

Wiesz, jeśli naprawdę chcemy oszczędzać pieniądze,

mógłbyś ograniczyć te kubańskie cygara.

Albo... mam taki pomysł: Mogłabyś pójść do pracy.

A może ty pójdziesz do pracy?

I co mam robić?

Przyklejać flagi na ołówki i sprzedawać je na lotnisku.

Co mnie to obchodzi? Tylko wyjdź z mojej kuchni.

O co jej chodzi?

Nie wiem. Chyba nie lubi, kiedy mnie bijesz.

Więc teraz nie mogę uderzyć własnego męża w moim własnym domu?

Słuchaj, możemy obiąć wydatki na co tylko chcesz.

Ale nie będę skąpił na mojego psa.

Roxy, chodź.

Cześć, sąsiedzie.

O, Mike. Hej.

Witaj z powrotem.

Dobrze wyglądasz.

Tak, cóż, znasz mnie.

Niezniszczalny.

Tak.

Czego szukasz?

Młotka.

Wieszamy znowu obrazy.

To ten?

Dzięki, stary.

Masz chwilkę?

Właściwie, Bree czeka.

Czeka na mnie.

Powiedziałeś coś do Julie, kiedy lunatykowałeś.

Tak?

Tak. I chcę, żebyś to wyjaśnił.

Czy to ty mnie przejechałeś?

Mike...

Bardzo mi przykro.

Bardzo mi...

Nie ma mowy.

Ten kundel nie będzie spał w naszym łóżku!

Jest czysta. Wszystko w porządku.

Nie. Nie jest w porządku.

Czytałam broszurę, którą zostawił Steve. Tym psom nie wolno wchodzić na meble.

Wiem...

Myślę, że to dobrze dla psa, kiedy śpi ze swoim panem.

To pomaga nam się związać.

A jeśli jeszcze kiedyś chcesz związać się z moimi cyckami,

to ją zdejmij!

Jesteś samolubna.

Możemy ją położyć w nogach.

Carlos, nie!

Ona nie lubi, kiedy na mnie krzyczysz, pamiętasz?

Masz rację, skarbie. Przepraszam.

Spróbuję w ten sposób:

Posłuchaj mnie, ślepy sukinsynu.

jeśli nie zdejmiesz tej parszywej, sześciosutkowej,

niedoszłej pomocniczki z mojej satynowej pościeli,

nie będziesz potrzebował tylko psa, żeby się poruszać.

Będziesz potrzebował elektrycznego wózka inwalidzkiego,

którym będziesz sterował za pomocą języka.

Naprawdę?

Carlos, mówię serio.

Kogo wybierasz? Mnie czy psa?

Macierzyńska bielizna...

Tak, jasne.

Dlaczego nie nazywają tego jak to, czym naprawdę jest?

Mały namiot, który ma ukryć rozstępy.

Właściwie, jeśli nie masz nic przeciwko,

naprawdę nie jestem teraz w nastroju. Przepraszam.

Rozumiem.

Dzięki.

Po prostu nie chcesz zostać zgnieciony pod ciężarem odrażającej krowy.

- Nie o to chodzi. - Nie, rozumiem.

Naprawdę, wiedziałam, że ten dzień nadejdzie. Tylko...

nie wiedziałam, że to będzie dzień, w którym będę taka napalona.

Kochanie, nadal uważam, że jesteś niesamowicie seksowna.

To przeze mnie...

Mam teraz sporo na głowie.

Co się dzieje?

Dowiedziałem się o czymś dzisiaj.

Nie chciałem ci mówić, ale...

Możesz mi mówić o wszystkim.

Właśnie o tym rozmawialiśmy na tych wszystkich sesjach z lekarzem.

Masz rację.

Ale, jeśli ci powiem,

musisz obiecać, że pozwolisz mi załatwić to po mojemu.

Kto to może być o tej godzinie?

Susan.

Co, u licha?

Nigdy więcej nie zbliżaj się do mojej rodziny!

- Rozumiesz? - O czym ty mówisz?

Słyszysz mnie, Orson?!

Cholera. Susan...

Powiedziałem ci, żebyś pozwoliła mi to załatwić.

Czy ktoś mi powie o co chodzi?

Więc nie wiesz, że twój mąż próbował zabić Mike'a?

Co?

Słuchaj, wyjaśniłem to Mike'owi.

Spanikowałem. Próbowałem...

Próbowałeś chronić swoją matkę? Wiem. Kogo to obchodzi?

Ty prowadziłeś samochód, ty go przejechałeś,

i zostawiłeś go na pewną śmierć!

Susan, chodźmy.

A najgorsze jest to...

że przez cały ten czas udawałeś, że jesteś naszym przyjacielem.

Jeśli była jedna rzecz, jakiej Gabrielle Solis nie tolerowała,

to była to rywalka.

Nieważne, czy chodziła na dwóch nogach...

czy na czterech.

Więc, kiedy Gabrielle zakradła się do swojej sypialni tego ranka,

podjęła decyzję.

Suka musiała odejść.

Roxy...

Zobacz, co mam.

Chodź, chodź.

Tak.

Dobrze, idziemy.

Idziemy, Roxy.

Idziemy, Roxy. Idziemy.

Właź do samochodu.

Cześć, Dylan.

Nie pamiętasz mnie? Jestem tym gliną, który nie dał ci wczoraj mandatu.

Tak, pamiętam.

Mogę się przysiąść?

Chcę tylko uciąć sobie z tobą małą pogawędkę.

Dlaczego?

Nie martw się. Nie masz kłopotów.

Właściwie, to nie mogę zostać.

Mam się spotkać z moją przyjaciółką, Julie, w centrum handlowym, więc...

Słuchaj, nie chcę cię przestraszyć. Ja tylko...

Chcę tylko porozmawiać.

O czym?

Co u twojej mamy?

Zna pan moją mamę?

Tak.

Słuchaj, kilka dni temu, zobaczyłem zdjęcie twoje i Kathy w gazecie,

i trochę poszukałem, i dowiedziałem się, że znowu mieszkacie w domu twojej cioci.

Kiedy wczoraj odjechałaś, zaparkowałem w dole ulicy.

Śledził mnie pan?

Więc, kiedy mnie pan zatrzymał...

Okłamałem cię.

Nie przekroczyłaś prędkości.

Przepraszam.

Po prostu musiałem cię poznać.

Kim pan jest?

Jestem Wayne Davis.

Jestem twoim ojcem.

Roxy, tędy.

Pani Solis! Co pani tu robi?

Cześć.

Oddaję Roxy.

Co?

Szkoda, prawda?

To znaczy, osobiście uwielbiam tego małego aniołka,

ale ona i Carlos po prostu się nie dogadywali.

Naprawdę?

Przykro mi, że to nie wyszło. Muszę uciekać.

Proszę powiedzieć Carlosowi, że zadzwonię do niego w sprawie innego psa.

Właściwie, to już go znaleźliśmy.

Skąd? Jesteśmy jedyną szkołą psów-przewodników w okolicy.

Właśnie o to chodzi. To nie jest pies.

Kupiliśmy mu małpę-przewodnika.

Jest niesamowita.

Nie tylko potrafi zadzwonić pod 911, ale umie też upiec obwarzanka.

Pa.

Roxy, co tam się stało, u licha?

Roxy!

Roxy! Roxy, stój!

Gaby?

Gdzie byłaś? Gdzie jest Roxy?

Carlos, obawiam się, że mam złe wieści.

Co? Co się stało?

Wiesz, jak lubisz, kiedy czytam ci rubrykę sportową?

Kiedy zeszłam na dół po gazetę...

myśląc tylko o tym, żeby cię uszczęśliwić...

Gaby, gdzie jest mój pies?

Uciekła.

Kiedy otworzyłam drzwi, zobaczyła wiewiórkę i pobiegła za nią.

Zginęła? Musisz iść ją znaleźć.

A myślisz, że gdzie byłam? Nigdzie nie ma po niej śladu.

Tak, jestem pewien, że szukałaś bardzo uważnie.

Jak śmiesz?

Szukałam od jednego końca miasta do drugiego.

I mówię ci, że nie da się jej znaleźć.

Ale skoro ją tak bardzo kochasz, będę szukać dalej.

To była Roxy?

Nie jestem pewna. Pójdę sprawdzić.

Nie. O rany. To pies Scavów.

Daleko na ich podwórku.

To chyba prawda...

Kiedy straci się jeden zmysł, wszystkie inne się wyostrzają.

Dobrze, odbierz to. Ja pójdę poszukać twojego psa.

No dalej, głupi kundlu.

Gaby!

Nadal tu jesteś?

Tak, nadal nie ma śladu Roxy.

Ale nie martw się. Zajmę się tym.

Hej.

To był Steve.

Ze szkoły dla psów-przewodników.

Chcesz kawałek ciasta, albo coś?

Tak, ja też nie jestem głodny.

Nie wiem, co mam ci powiedzieć.

Nie musisz nic mówić.

Cieszy mnie samo patrzenie na ciebie.

Masz mój nos.

Założę się, że o tym nie wiedziałaś, co?

Moja mama powiedziała, że wyjechałyśmy, bo ją biłeś.

Czy to prawda?

Tak, uderzyłem ją kilka razy.

Więc przyznajesz się?

A co, myślałaś, że będę kłamał, i powiem ci, że byłem wspaniałym mężem?

Bo nie byłem.

Ale musisz wiedzieć, że każda historia ma dwie strony,

i przysięgam na Boga, że twoja mama też była niezła.

Wierzysz mi, prawda?

Nie wiem.

Wiesz co?

To był błąd. Powinienem już iść.

Iść? Dopiero przyszliśmy.

Słuchaj, nie namierzyłem was, żeby sprawiać jakieś problemy.

Chciałem się tylko upewnić, że twoja mama wychowała cię właściwie,

i teraz widzę, że tak. To znaczy, jesteś...

Jesteś widowiskowa.

Tego potrzebowałem...

Wiedzieć, że wszystko z tobą w porządku i...

że mała część ciebie wygląda zupełnie jak ja.

Jak możesz tak po prostu odejść?

Bo nie jestem już tym samym palantem, którym byłem kiedyś.

Jasne, chciałbym mieć z tobą związek,

ale jeśli twoja mama nadal się mnie boi po tych wszystkich latach...

Nie.

Nie chcę jej znowu denerwować.

Nie muszę jej mówić.

Co?

Ona nie musi wiedzieć, że się z tobą widziałam.

No nie wiem.

Po prostu mam tak wiele pytań i...

chyba nikogo nie skrzywdzimy,

jeśli po prostu usiądziemy i porozmawiamy przez chwilę.

I zataimy to przed twoją mamą?

Jasne.

Cóż...

Dobrze.

Kochanie, przynieś mi jeszcze raz to menu z deserami.

Chcę zjeść kawałek ciasta z moją córką.

Chyba skończyły nam się świeczki.

Nie wydaje mi się. Sprawdź pod barem.

Rick.

Jak leci?

"Jak leci"?

Leci dość źle.

Nie chciałem. Przepraszam. Przykro mi z powodu twoich kłopotów.

To wzruszające, stary.

Dzięki.

Przyszedłeś tu, żeby popatrzeć jak pracuję,

czy mogę ci w czymś pomóc?

Właściwie, to możesz mi pomóc.

Możesz mi pomóc się dowiedzieć,

co to, do cholery, robiło przy tylnych drzwiach mojej spalonej restauracji.

A skąd mam wiedzieć?

Więc tak chcesz to rozegrać?

Nie ma tu świeczek. Sprawdzę na zapleczu.

Świetnie.

Słuchaj, rozumiem, że jesteś zdenerwowany, koleś,

ale nie jestem tym, kogo szukasz.

Wiesz, że cię szanuję...

Hej, Andrew. Czego potrzebujesz?

Szukam świeczek i...

I przyszedł tu ten Rick.

O mój Boże!

Przestańcie! Co robicie?

Przestańcie. Hej, spokojnie!

Spokojnie. Przestańcie!

- Wszystko w porządku? - Tak.

Andrew, zrób coś!

Zrób coś!

Przestańcie! Już!

Na miłość boską, co się z wami dzieje?

Czy wy macie po 12 lat? Przestańcie.

Jezu.

Więc, kiedy skończycie maglować mojego męża?

Już niedługo, proszę pani.

Wiesz, pomimo tego wszystkiego, co się wydarzyło,

naprawdę dobrze jest znowu cię widzieć.

Dzięki temu zdałem sobie sprawę, jak bardzo za tobą tęsknię.

Jeśli nalegacie, żeby przesłuchiwać mojego męża w sprawie zbrodni, której nie popełnił,

powinniście przynajmniej znać wszystkie fakty.

W porządku. Przyciągnęła pani moją uwagę.

Więc, na początek,

pan Coletti otworzył swoją restaurację,

żeby być blisko mnie, bo nie chciałam mieć z nim romansu.

Kochanie.

Więc mówi pani, że pani mąż miał dwa motywy, żeby podłożyć ogień?

Nie. Mówię, że jeśli ktoś chciał się z kimś rozprawić, to był to Rick.

Może sam podłożył ogień, żeby mógł obwinić mojego męża.

Byłem na siłowni. Możecie zadzwonić do mojego trenera.

A Tom był ze mną na Balu Założycieli.

Mamy świadków, którzy mówią, że zniknął na chwilę.

Mówiłem wam, że byłem w samochodzie i słuchałem meczu koszykarskiego.

To prawda. Widziałam go.

Byłam zła, że mnie zostawił,

więc poszłam zaciągnąć go z powrotem do środka.

Ale, kiedy zobaczyłam, jak krzyczy na radio,

postanowiłam, że poczekam,

i uprzykrzę mu życie, kiedy wrócimy do domu.

Więc, jeśli nie ma żadnego prawa

przeciwko wybieraniu Lebrona Jamesa zamiast swojej żony,

to myślę, że skończyliśmy.

Więc to wszystko? Po prostu go puścicie?

Nie mamy wystarczających dowodów, żeby go zatrzymać, proszę pana.

Bo jego żona zapewniła mu alibi?

Daj spokój, człowieku.

Rick, posłuchaj.

Znasz mnie.

Gdyby Tom zrobił coś takiego,

naprawdę myślisz, że bym go chroniła?

W porządku.

Wiesz, nie musiałaś wymyślać dla mnie tej historyjki.

Nie?

Bo wydawało się, że zapędzili cię w kozi róg.

Cóż, to byłoby problemem, tylko, gdybym był winny,

a wyraźnie nie jestem, tak?

Boże, ty mi nie wierzysz, prawda?

Pewnie, że wierzę. To musiał być jakiś inny przypadkowy maniak

z urazą do Ricka, który spalił jego restaurację.

Więc nazywasz mnie kłamcą? Właśnie to robisz. Mówisz, że kłamię.

To nie byłby pierwszy raz. Kłamałeś w sprawie cegły,

i też poszło ci dość gładko. Cholera, ja to kupiłam.

Tak, tak jak ja kupiłem twoją historyjkę o tym, że nigdy nie spałaś z Rickiem.

Słucham?

"Spójrz na mnie, Rick. Znasz mnie, Rick."

Boże, miałem wam powiedzieć, żebyście wynajęli sobie pokój.

Dobrze, jesteś zły, więc udam, że tego nie słyszałam,

i powiem to po raz ostatni.

Do niczego nie doszło między mną, a Rickiem.

W porządku.

Nie podłożyłem tego ognia.

Widzisz? Ja też mogę mówić powoli.

Carlos poprosił mnie, żebym kupiła przekąski dla Roxy.

Zadzwonił do ciebie? Dlaczego nie poprosił mnie?

Chyba byłaś wtedy zajęta.

Porywaniem jego psa-przewodnika.

Masz klasę, przy okazji.

Nie oceniaj mnie.

Nie znasz tego psiska z piekła rodem.

Podnoszę trochę głos, a ona szczeka.

Albo biję lekko Carlosa, a ona warczy.

Mam pomysł.

Może nie rób tych rzeczy?

Dzięki za ciasteczka, Edie.

Mówię poważnie.

Zawsze był pewien...

chory urok

w tym, jak maltretowałaś Carlosa.

Ale teraz, kiedy jest ślepy, to jest już tylko chore.

Między nami wszystko w porządku. Tacy jesteśmy. To jest nasz związek.

Cóż, wasz związek musi się zmienić, Gaby,

bo on się zmienił.

Nie tak bardzo. Tylko jego oczy.

Nie. Znam Carlosa. Jest dumny.

Będzie udawał, że nadal może żyć równo z tobą,

tak jakby był tym samym facetem, jakim był zawsze.

Ale nie jest.

I nigdy tego nie przyzna.

Skończyłaś tą swoją fotelową analizę, trzykrotna rozwódko?

Jasne.

Ale jeśli nie będziesz traktowała Carlosa dobrze,

jest wiele innych kobiet, które będą.

Myślę, że ja to udowodniłam.

Może wejdziesz do środka?

Nie mogę codziennie wychodzić z mojego domu i widzieć tego człowieka.

Musimy się przeprowadzić.

Susan...

Wiem, że to trudne,

ale zanim zaczniesz wystawiać znaki "na sprzedaż"...

odsuńmy się trochę.

Odsuńmy się od czego? On próbował cię zamordować.

Wiem, że to, co zrobił Orson było straszne, ale...

postanowiłem mu wybaczyć.

Jak możesz to zrobić? Przez niego zapadłeś w śpiączkę.

Siedziałam tam dzień po dniu, zastanawiając się, czy przeżyjesz.

Jak dla mnie, Orson może iść do diabła.

Rozmawiałem z nim. Wierz mi...

on już tam był.

To nie wystarczy.

Powinien zapłacić za to, co zrobił. Powinien pójść do więzienia.

I co, zostawić Bree bez męża?

A Benjamina bez ojca? Nie chcesz tego.

Słuchaj...

Zrobiłem kilka strasznych rzeczy w swoim życiu.

Ale wybaczyłaś mi,

bo wiedziałaś, jak bardzo ich żałowałem.

Naprawdę wierzę, że on żałuje tego, co zrobił.

Więc teraz ja muszę mu wybaczyć.

Po prostu muszę.

Ale...

rozumiem też, jeśli ty nie możesz.

Hej, wiecie, że powinniście być w łóżkach.

Dlaczego tatuś znowu śpi na kanapie?

Chodźcie tu.

Chodźcie.

Dobrze.

Mamusia i tatuś trochę się kłócą...

ale jakoś przez to przejdziemy.

O co się kłócicie?

O coś, co zrobił, co bardzo rozzłościło mamusię.

Możemy z tobą o czymś porozmawiać?

Tak, oczywiście.

Tamtego dnia w pizzerii...

słyszeliśmy, jak tatuś mówił, że tamten pan chce nam cię odebrać.

Skarbie, tak mi przykro.

Pewnie to was bardzo przestraszyło, prawda?

Tak.

Więc, kiedy poszliście na tamto przyjęcie,

wsiedliśmy na rowery i pojechaliśmy do jego restauracji.

Co takiego?

Chcieliśmy tylko, żeby sobie poszedł.

Dlatego podłożyliśmy ten ogień.

Więc, prosimy, nie złość się na tatusia.

O mój Boże.

Mike mówi, że muszę wybaczyć Orsonowi...

- Susan... - I ma rację.

Muszę znaleźć jakiś sposób, żeby pogodzić się z tym wszystkim.

Ale musisz zrozumieć,

że to będzie jedna z najtrudniejszych rzeczy, jakie kiedykolwiek zrobiłam.

I jak wiekszość rzeczy w moim życiu,

pewnie nie zrobię tego z za dużą elegancją, czy gracją.

Więc, jeśli nie będę przychodziła do twojego domu na kawę...

Jeśli nie będę się uśmiechała, kiedy we dwoje będziecie przechodzili obok mnie,

proszę, wiedz, że nadal cię kocham.

A co do przebaczenia Orsonowi...

po prostu bądź cierpliwa.

Kiedyś do tego dotrę.

Myślę, że to godne podziwu, że chcesz wybaczyć Orsonowi...

bo ja nie potrafię.

Co robisz?

Pracuję nad jadłospisem na przyjęcie, na które Bree i ja przygotowujemy katering.

Muszę teraz przerwać,

żeby odebrać zaproszenia z drukarni przed zamknięciem.

Ja mogę to zrobić.

- Nie trzeba, skarbie. - Nie, ja chcę.

Może mogłabym kupić nam coś na kolację w drodze powrotnej.

Wiesz, córka pani Hoskins zrobiła się raz taka miła...

zaraz przed tym, jak przyprowadziła do domu chłopca o imieniu Slash.

Jestem miła, bo ostatnio byłam nieznośna, i...

Kiedy nie ma Adama, musimy być drużyną.

Teraz jesteśmy tylko my.

Co?

Po prostu...

to jakbyś zmieniła się w tą uroczą, młodą kobietę,

kiedy nie patrzyłam.

Hej.

Musimy wstąpić do drukarni po drodze na kolację.

Co tylko powiesz, kochanie.

Prawdą jest,

że wszyscy łamią zasady od czasu do czasu.

Ani przez sekundę nie myśląc, że mogą zostać przyłapani.

Ale, jeśli tak się stanie,

po prostu proszą o wybaczenie.

I w większości przypadków, otrzymują je.

Ale niektóre czyny są tak niegodziwe,

że zasługują tylko na nasze potępienie.

Jak ludzie unikają takiego losu?

Cóż...

Sztuką jest wiedzieć, które zasady są stworzone po to, by je łamać...

a które zasady...

nie są.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.