All language subtitles for Desperate.Housewives.S04E12.720p.WEB-DL.Rus.Eng

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

W poprzednich odcinkach:

Lynette igrała z pokusą.

Sypiasz z moją żoną?

Carlos zmagał się ze swoim nowym życiem.

Jestem biedny i ślepy.

I nic z tego nie jest w twoim typie.

Bree znalazła nową rywalkę.

Bree, to jest najlepsze ciasto, jakie kiedykolwiek zrobiłaś.

To nie jest moje ciasto.

No dobra, przyłapałyście mnie. Jest moje.

A Susan robiła jak najlepszy użytek z posiadania gości.

I, słuchaj, Bob i Lee przedstawili nas pewnemu wspaniałemu budowlańcowi,

więc nie będziemy się długo narzucać.

Narzucać? Kto się narzuca?

Możecie zostać tak długo, jak chcecie.

W korytarzu Kliniki Odwykowej Greenwood

jest znak. ("Człowiek jest tak chory, jak jego sekrety.")

Jest tam, by przypominać pacjentom, żeby byli szczerzy co do przeszłości.

Ale Orson Hodge go nie zauważył.

Był zbyt zajęty myśleniem o swojej przeszłości.

Lub przynajmniej o jej części, którą dzielił z Mike'm Delfino.

Orson myślał o nocy, w której się poznali.

Nocy, w której jego matka...

zamordowała jego kochankę.

Myślał o następnym razie, kiedy się spotkali.

I o tym, jak Mike zaczynał go rozpoznawać.

Myślał o obawie swojej matki, że Mike przypomni sobie za dużo.

I o jej żądaniu, żeby Orson temu zapobiegł.

Myślał o tym, jak się zadręczał,

ale w końcu...

i tak...

zrobił coś nie do pomyślenia.

Wtedy Orson zaczął myśleć o wiadomości, którą dostał od Mike'a,

w której prosił go o odwiedziny.

Przez umysł Orsona przebiegła myśl,

że Mike coś sobie przypomniał.

Coś niebezpiecznego.

Kiedy nagle...

Orson.

Wejdź.

...skończył się czas na myślenie.

Więc, widzę, że mają tu kort tenisowy.

Musi być miło, wyjść i poodbijać kilka piłek, co?

Może usiądziesz?

Tak będzie łatwiej.

Przez cały dzień próbowałem wymyślić,

jak mam to zrobić.

Co zrobić, Mike?

Odkąd się tu znalazłem, miałem dużo czasu na myślenie.

Wszystko...

staje się jaśniejsze.

Zaczynam składać pewne rzeczy do kupy.

To dobrze.

Nie bardzo, Orson.

Kiedy ranisz ludzi,

musisz ponieść odpowiedzialność.

Nie da się tego obejść.

Więc muszę cię zapytać...

Myślisz, że możesz mi wybaczyć?

Co?

Kiedy poprosiłem cię o wypisanie recepty na leki przeciwbólowe,

myślałem tylko o wzięciu kolejnej dawki.

Fakt, że mogłeś stracić licencję, twój interes...

To wszystko nigdy nawet nie przyszło mi do głowy.

I bardzo cię przepraszam.

Oczywiście.

Nie musisz przepraszać.

O rany.

Czuję się milion razy lepiej.

Wiesz, nauczyłem się tu jednej rzeczy:

Jeśli nie zdejmiesz sobie tego ciężaru z piersi,

zje cię żywcem.

Kiedy wychodził, Orson myślał jedynie o swoim szczęściu i uldze.

Całkowicie ignorując uczucia winy i wstydu, które w nim wzbierały.

To była smutna rzecz, jaką można powiedzieć o Orsonie Hodge...

Nie miał pojęcia,

jak bardzo chory naprawdę był.

Tłumaczenie i synchro: ParanojaA, mrcake47

Od chwili, w której jego lekarze powiedzieli mu, że jest niewidomy,

Carlos Solis martwił się tylko o jedną rzecz.

Że ludzie w jego życiu zaczną go postrzegać...

jako ciężar.

Ale jak się okazało,

jego przyjaciele nie mieli nic przeciwko podwożeniu go do sklepu.

Jego sąsiedzi nie mieli nic przeciwko pomaganiu mu w odbieraniu poczty.

Gazeciarz nie miał nic przeciwko pomaganiu mu w znalezieniu porannej gazety.

Tak naprawdę,

wszyscy na Wisteria Lane byli bardziej niż chętni,

by pomóc Carlosowi przystosować się do życia jako niewidomy.

Wszyscy, oprócz...

jego żony.

Która szybko zaczęła czuć,

że to ona jest niepełnosprawna.

"I w niespodziewanym posunięciu, 'The Spurs' ogłosili zawody,"

"które wyślą wszystkie wieloletnie gwiazdy do..."

Jezu, Gaby.

Poprosiłem cię, żebyś wyłowiła z zupy wszystkie małe kwadratowe marchewki.

Wyłowiłam.

Chyba trochę przeoczyłaś. Mogłabyś je wyjąć, proszę?

Proszę bardzo. Wszystkie wyjęte.

- Zrobiłaś to ręką? - Oczywiście, że nie. Użyłam łyżki.

Przepraszam, że jestem taki nieznośny. Naprawdę staram się jak tylko mogę.

Wiem, skarbie.

I wiem, że to trudne,

i postaram się być bardziej wrażliwa na twoje potrzeby.

A teraz pospiesz się i dokończ. Muszę iść do sklepu.

Mogę też pójść? Nudzi mi się.

Proszę, Carlos. Mam milion spraw do załatwienia,

i zrobię to o wiele szybciej bez ciebie.

No i najpierw idę na lunch z dziewczynami.

W porządku.

Gaby, znowu marchewka!

Po prostu je zjedz. Marchewki są dobre dla twojego...

Po prostu je zjedz.

Przepraszam za spóźnienie. Ślepy mąż. Wiecie o co chodzi.

Gaby, bardzo się cieszę, że jesteś. Właśnie miałam powiedzieć wszystkim,

żeby wypatrywali swojego zaproszenia na Bal Założycieli.

Przepraszam. Co to jest Bal Założycieli?

Wszystkie wyglądacie na takie podekscytowane.

To formalna zbiórka funduszy, którą Bree organizuje co roku.

To wymaga dużo pracy, jest wyczerpujące...

i całkowicie tego warte.

Szczególnie, kiedy dostajesz swoją wielką chwilę w świetle reflektorów.

Bree wręcza nagrodę komuś, kto zrobił coś nadzwyczajnego dla społeczności.

Nominujmy kobietę, która robi Edie depilację bikini.

Więc, Bree,

ja też planowałam kilka takich wydarzeń w Chicago.

Nic wielkiego w porównaniu z tym, jestem pewna, ale...

gdybyś chciała, to bardzo chętnie pomogę.

Byłoby uroczo.

Naprawdę?

Tak, oczywiście. Dlaczego nie?

Nikt?

Dobrze, ja wkroczę.

Ponieważ byście się pozabijały. Dosłownie.

Zacznie się od ciągnięcia za włosy, a skończy na policjantach, spisujących nasze zeznania.

- Pamiętacie sprawę z ciastem? - Czy pamiętamy sprawę z ciastem?

Tybetańscy mnisi pamiętają sprawę z ciastem.

Potwierdzam, że Katherine i ja mamy swoje różnice,

ale ostatnio wszystkie przez wiele przeszłyśmy.

I mam nadzieję, że to nauczyło nas odkładać te różnice na bok,

i być przyjaciółkami, bo...

to jest najważniejsze.

Stawiłam czoła rakowi i tornadu,

ale od tego uciekam.

Cześć.

O mój Boże. Rick.

Cześć.

Jak się masz?

Świetnie. Właściwie.

Mamy się świetnie.

I wyglądasz świetnie.

Hej, Tom. Zobacz, kto tu jest. Rick.

Widzę.

- Stolik dla jednej osoby? - Nie, dzięki.

Chciałem tylko przyjść i przynieść wam...

Barolo.

Właśnie wróciłem z Włoch.

To miło. Dziękujemy.

A z jakiej to okazji? Czy po prostu jesteś dobrym facetem?

Nic ci nie umknie, co, Tom?

Cóż... muszę coś zrobić.

Tak, wiecie, chciałem tu przyjść i powiedzieć wam to osobiście.

Otwieram własną restaurację.

Na pewno ją widzieliście.

- To ty? - Na rogu?

Tak, szukałem wszędzie, przysięgam, ale...

to była najlepsza lokalizacja.

Założę się.

W porządku, słuchaj, ludzie w Fairview lubią jeść.

Wystarczy interesu dla nas obu.

Hej, pamiętam cię!

- Będziesz tu znowu pracował? - Nie, przykro mi.

Szkoda. To twoje Osso Buco było...

naprawdę czymś.

Cóż, mam je w menu w mojej nowej restauracji.

Na rogu.

Proszę przyjść nas sprawdzić.

Widzicie? Jest miejsce dla wszystkich.

Orson, przestraszyłeś mnie.

Dlaczego siedzisz tu po ciemku?

I nie jest ci trochę zimno?

Miałem coś zrobić.

I zszedłeś tutaj i nie możesz sobie przypomnieć co to było.

To mi się zdarza cały czas.

Dziecko nalega,

żebym zjadła ostatni kawałek potrójnie czekoladowego ciasta Bree.

Jeśli chcesz, możemy...

O mój Boże! Jesteś nagi!

W mojej kuchni. Gdzie jem.

Dobrze, nie słyszę, żebyś wychodził.

Miałem coś zrobić.

Założyć piżamę. To jest coś, co mógłbyś zrobić.

Dobrze, masz rację.

Jesteś gościem w moim domu.

Całkiem nagim gościem w moim domu.

Ja powinnam wyjść.

- Hej. - Hej.

Miałeś być w domu o ósmej,

żeby pomóc mi zagonić dzieci do kąpieli.

Jest prawie jedenasta.

Przepraszam.

Więc, gdzie byłeś?

Zamartwiałeś się, tak?

Daj spokój.

Jesteś zły z powodu Ricka.

Słuchaj.

Nie będę zaprzeczał, że byłem zdenerwowany, kiedy go zobaczyłem.

Ale już mi przeszło.

Odbieram to jako wyzwanie.

Ulepszymy naszą grę.

- Ach tak? - Tak. Wiesz, co dzisiaj robiłem?

Pracowałem nad naszym menu.

Zaczniemy robić nasze własne Osso Buco.

Mam przepis, który skopie mu tyłek.

- Więc naprawdę dobrze się z tym czujesz? - Tak, świetnie.

Zobacz, jaka jesteś ładna.

Szybko odrastają, co?

Tak, wróciły.

Dzień dobry, Susan.

Dzień dobry.

Bardzo mi się podoba twoje ubranie.

Mam nadzieję, że to nie jest kawa bezkofeinowa.

Mam przed sobą wielki dzień.

W porządku. Nie musimy o tym rozmawiać.

Tylko obiecaj mi, że to się już nie powtórzy.

Co się już nie powtórzy?

Orson, byłeś nagi w tej kuchni zeszłej nocy.

Nie byłem.

Z pewnością byłeś.

Dzień dobry. Co się dzieje?

Susan twierdzi, że widziała mnie zeszłej nocy w negliżu.

To nie było twierdzenie.

Siedział dokładnie tutaj bez żadnego ubrania.

I nie mogłam zjeść ciasta.

Chyba wiem, co się dzieje.

Ktoś miał niegrzeczny sen.

Susan, rumienię się.

Nie, nie, nie. Nie. Nie. Nie miałam seksualnego snu.

Susan, to zupełnie zrozumiałe.

Mike'a nie ma. Czujesz się trochę samotna.

To naturalne, że kierujesz te uczucia

na najbliższą dostępną seks-maszynę.

Ale z ciebie łobuz.

Wiem, kiedy śnię, a to się naprawdę stało.

Inaczej dlaczego ścierałabym ślady tyłka z mojego stołka?

Wiesz, Susan, czasami wskakuję do ciepłej kąpieli,

z jakimś romansidłem.

Tak tylko pomyślałam.

Lynette!

Gaby, od kiedy przychodzisz do "Hurtowni Cen"?

Jestem teraz biedna. Pamiętasz?

Muszę się zmieszać z rzeszą spłukanych ludzi.

A ty co tu robisz?

Jestem spłukana od lat.

To miejsce jest ogromne!

Umarliby, gdyby zatrudnili parkingowych?

Gaby, ludzie nie przychodzą tu dla udogodnień.

Przychodzą, bo papier toaletowy jest po 3 centy za tonę.

Popatrz na te wszystkie miejsca dla niepełnosprawnych.

Co za marnotrawstwo.

Weź tego faceta, sprzedającego pomarańcze,

wsadź go w kamizelkę, posadź pod parasolką,

i bum! Masz parkingowego.

Nie wiem dlaczego biedni ludzie odmawiają sobie ulepszeń.

Tak, jesteśmy szaleni.

Nie wiem dlaczego narzekasz na miejsca dla niepełnosprawnych.

Czy Carlos nie ma takiej niebieskiej zawieszki?

Nie, chyba trzeba mieć wózek inwalidzki, żeby taką dostać.

Nie, jestem raczej pewna, że niewidomi też się kwalifikują.

Mamo, mogę zabrać trochę tych ciasteczek na górę do Julie?

Może najpierw zaproponujesz trochę naszemu gościowi?

Nie, dziękuję. Mamy tak dużo do omówienia.

A teraz przejdźmy do kwiatów.

W zeszłym roku zrobiliśmy kaskadę z różowych i białych róż.

Tu jest.

Przepiękna.

Cóż, to dość proste.

Więc zróbmy to jeszcze raz.

Następne?

Cóż...

Jeśli masz inny pomysł,

chciałabym go też usłyszeć.

Więc...

Myślałam, że mogłoby być miło, zrobić coś bardziej niezwykłego.

Może aranżacja z fioletowych lisianthusów,

z gałązkami czarnych jagód?

Interesujące, ale nie bardzo mogę to sobie wyobrazić.

Pomogę ci.

Ja też trzymam albumy.

Moja mama i pani Hodge ciągle mówią o tym balu.

Mama chce, żebym była członkinią Dworu Założycieli,

czy jak to tam nazywają.

Jakbym chciała zakładać głupią białą sukienkę i witać ludzi przez całą noc.

Wiem. To takie żałosne.

Przy okazji, ja to robię.

Serio? Dlaczego?

Bo robiłam to w zeszłym roku i...

to właściwie jest dość zabawne i fajne.

Jest!

To nie brzmi fajnie. Brzmi bardziej niż idiotycznie.

Nie chcę, żeby to źle zabrzmiało, ale...

- Psujesz każdą zabawę. - Julie!

W porządku, cały czas siedzisz tu sama,

zamartwiając się jakąś tajemniczą rzeczą,

która może przydarzyła się twojemu prawdziwemu tacie, a może nie.

Słuchaj, nie mówię, że masz się nie martwić,

mówię tylko, że może mogłabyś też poświęcić trochę czasu na zabawę ze swoją przyjaciółką.

Więc ten Bal Założycieli...

Będzie fajnie?

To były główne ozdoby

z benefisu na rzecz Centrum Medycznego Vanover.

Donatorom zaparło dech w piersiach.

Cóż, z pewnością są... asertywne.

- Boję się tylko, że... - Wiem. Wiem.

Fairview jest trochę bardziej prowincjonalne w porównaniu do Chicago.

Ale myślę, że zobaczysz, iż ludzie tutaj,

mają o wiele lepszy gust, niż uważasz.

Może mogłabym spróbować czegoś nowego.

Niech będzie lisianthus.

Spójrz na siebie! Wymówiłaś to dobrze za pierwszym razem.

Czyż nauka nie jest fajna?

Pani Scavo?

- Tak. - Czy pani mąż jest w domu?

Prowadzimy śledztwo w sprawie incydentu wandalizmu.

Wandalizmu?

Porter! Preston! Chodźcie tu!

Nie, proszę pani. Ten incydent miał miejsce dwie noce temu niedaleko waszej pizzerii.

Ktoś rzucił cegłą w okno nowej restauracji.

Nazywa się "U Ricka".

Co?

Pytamy wszystkich, którzy pracują w tej okolicy, czy nie widzieli czegoś podejrzanego.

- Nie byłam w pracy tamtej nocy. - Ja byłem, ale niczego nie widziałem.

- O której godzinie to się stało? - Alarm włączył się około 10:45.

Byłem w domu dużo wcześniej, koło ósmej.

Przyszedłem wcześniej, żeby pomóc ci zagonić dzieci do kąpieli.

Tak. Był tutaj.

W porządku. Jeśli państwo coś usłyszą,

moglibyście do nas zadzwonić?

- Absolutnie. - Dziękujemy.

Kochanie, mógłbyś chwilę poczekać?

Nie. Spieszę się na lunch. Już i tak jestem spóźniony. Na razie.

Przepraszam panią...

Witam.

Chyba nie widziała pani tego wielkiego niebieskiego znaku.

To parking dla niepełnosprawnych.

Wiem. Kto pierwszy, ten lepszy, nie?

Co? Mam zawieszkę.

Tak, zauważyłem.

Nie wygląda mi pani na niepełnosprawną.

Nie jestem. Mój mąż jest. Jest niewidomy.

Więc ta zawieszka jest dla niego.

Tylko on może tu parkować.

A jak ma zaparkować samochód, jeśli nie widzi?

Teraz jest panu głupio, co?

Paniusiu, masz tupet.

Musiałem zaparkować koło śmietnika, daleko z tyłu.

Nie zgrywaj przede mną ofiary.

Muszę chodzić na obcasach przez cały dzień.

A ty możesz siedzieć sobie w wózku i jechać.

Nie powiedziałaś tego!

Wiesz, im szybciej załatwię swoje sprawy,

tym szybciej będę mogła wrócić do domu do męża,

który mnie potrzebuję, bo jestem właśnie taką osobą.

- Co robisz? - Dzwonię po gliny. Dostaniesz mandat.

Akurat!

- Daj mi to. - Puszczaj!

Nie! Ty zacząłeś.

- Rozłącz się! - Puszczaj!

Rozłącz się!

Jakiś problem?

Jezu. Co jest? Czy tu się odbywa jakaś paraolimpiada?

Koleś, ona zajęła jedno z naszych miejsc.

Suka!

Musiałem znaleźć parking uliczny.

Hej, tam jest ochroniarz. Idź po niego.

Nie, nie, nie. Czekaj!

Dobra, wiesz co? To już robi się śmieszne.

Nie, nie.

Nigdzie się nie wybierasz.

- Hej! - Puść mnie!

Hej! Hej! Przestań! Co robisz?

To już oficjalne. Idę do diabła.

- Cześć, tatusiu. - Hej.

Hej, dzieciaki, idźcie się pobawić na zapleczu przez chwilę.

Muszę porozmawiać z waszym tatą.

Dzięki.

Hej.

Czy oni nie mają dzisiaj piłki nożnej?

Odpowiem na to pytanie innym pytaniem.

Dlaczego okłamałeś policję?

- Lynette... - I zmusiłeś mnie, żebym też ich okłamała,

co pociąga za sobą następne pytanie.

Czy wiedziałeś, że składanie fałszywych zeznań to bardzo poważna rzecz?

Myślę, że przesadzasz.

Nie, przesadziłabym, gdybym rzuciła w ciebie cegłą.

Co ty sobie myślałeś?

Pomóż mi zrozumieć.

Poszedłem tylko, żeby sprawdzić jak idzie budowa.

Ale, kiedy wyszedłem zza rogu, zobaczyłem tą ogromną witrynę z napisem "U Ricka".

I wtedy zdałem sobie sprawę, że będę musiał patrzeć na imię tego gościa

każdego cholernego dnia w moim życiu.

I wtedy zauważyłem tą stertę cegieł.

W porządku.

Wiem, że ta cała sprawa z Rickiem,

naprawdę spowodowała u nas szkody.

Wiem, że to nas zraniło, ale przetrwaliśmy i teraz już się skończyło.

I właśnie o to chodzi, Lynette.

Nie skończyło się. Nigdy się nie skończyło.

Nie obchodzi mnie ta głupia restauracja Ricka!

Nie obchodzi mnie nawet to, że on chce mi ciebie ukraść!

Oczywiście, że chciałby mi ciebie ukraść.

To ma dla mnie sens.

Obchodzi mnie, że sprawił, iż zachowujesz się tak, jakby dało się to zrobić.

Tom.

Zmienił sposób, w jaki na ciebie patrzę.

Ale...

Nigdy do niczego między nami nie doszło.

Musisz mi uwierzyć! No proszę.

Nie próbuję zmusić cię do przepraszania.

Wyjaśniam tylko cegłę.

O mój Boże.

Aha!

Myślałeś, że oszalałam, ale to nie był sen.

Jesteś nagi!

A to znaczy, że ty oszalałeś.

Nie chciałem tego zrobić.

Naprawdę?

Po prostu zdarza ci się słaniać się nago przed moim domem?

Nie chciałem tego, Mike.

"Mike"? Czekaj...

Ty lunatykujesz?

Orson.

Halo?

Susan.

Czy ty mnie właśnie uderzyłaś?

Dobry Boże!

Orson, mieszkasz u mnie!

Proszę bardzo.

Nie mam żadnego wytłumaczenia. To mi się nie zdarza.

Ja nie lunatykuję.

Wiesz, to nie moja sprawa,

ale skoro widziałam cię gołego dwa razy w tym tygodniu,

myślę, że mogę zapytać...

Czy coś cię dręczy?

Nie sądzę.

To znaczy, trochę dziwnie jest mieszkać w nieswoim domu,

ale jest mi tu bardzo dobrze.

Najwyraźniej.

Wiesz, kiedy stałeś na trawniku, powiedziałeś coś o Mike'u.

Mike'u?

Co powiedziałem?

To był tylko jakiś bełkot.

Miałeś o nim sen?

Nie. Nie wydaje mi się.

Może to dlatego, że niedawno go widziałeś. Pewnie o nim myślisz.

Tak, tak. Wiesz co, Susan?

Myślę, że nadszedł czas, żebyśmy się wyprowadzili.

Nie możecie. Wasz dom nie jest jeszcze skończony.

Nie, parter będzie gotowy w przyszłym tygodniu.

Będzie dobrze.

- Skoro nalegasz... - Myślę, że tak będzie najlepiej.

W porządku, ale w międzyczasie...

Mam nastoletnią córkę, więc, gdybyś mógł...

- Bokserki? - Tak. Dzięki.

Hej!

Daj spokój. Siedzisz w tym domu, odkąd wyszedłeś ze szpitala.

Wyjdźmy stąd i zabawmy się!

Nie, chyba tu zostanę. Nie chcę być ciężarem.

Carlos, ciągle widuję niepełnosprawnych ludzi aktywnie spędzajacych czas.

Wczoraj poznałam dwóch przebojowych facetów na wózkach w centrum hadlowym.

Żyli swoim życiem, więc już czas, żebyś ty zaczął żyć swoim.

Chodź. Chodź.

Zostawię tylko kilka listów.

Równie dobrze możesz tu poczekać.

Odbiorę tylko witaminy.

Będzie szybciej, jeśli zrobię to sama.

Muszę tylko podrzucić prezent dla mojej manikiurzystki.

Może posłuchasz radia?

Dziękuję.

Przepraszam, skarbie. To trwało trochę dłużej, niż...

Carlos?

Carlos?

Carlos?!

Carlos!

Carlos!

Tu jesteś.

Dzięki, Henry.

Gdzie byłeś, do cholery?

Umierałem z głodu,

więc poprosiłem tego dzieciaka, żeby zaprowadził mnie na hamburgera.

Nie wierzę! Strasznie się o ciebie martwiłam!

A ja mam dość czekania tutaj! Obiecałaś mi fajny dzień,

a mam tylko poparzenie słoneczne na prawej stronie twarzy.

Przepraszam. Mówiłam ci, że najpierw muszę załatwić kilka spraw.

- Co to za zapach? - Jaki zapach?

Pachnie jak...

Lakier do paznokci. Robiłaś sobie paznokcie?

To robiłaś?

Przepraszam panią!

Czy to pani Aston Martin stoi na miejscu dla niepełnosprawnych?

Co?

Gaby, zaparkowałaś na miejscu dla niepełnosprawnych?

Jedź, dziadku. Trochę tu postoimy.

Zaraz, zaraz. Załatwiłaś sobie znaczek dla niepełnosprawnych?

W odpowiedzi na twoje wcześniejsze pytanie: Tak, zrobiłam sobie manicure.

Przepraszam. Już dobrze?

O mój Boże!

Wykorzystujesz moją ślepotę, żeby zdobyć lepsze miejsce parkingowe?!

Ująłeś to bardzo podle.

Zostawiłaś mnie tutaj,

siedzącego jak psa z otwartym dachem.

Wykorzystałaś mnie!

A dlaczego ja nie miałabym czegoś z tego mieć?

Wiesz, ślepota nie przytrafiła się tylko tobie.

Nie mówisz poważnie.

A właśnie, że tak!

Każdego ranka, pasta do zębów musi być po lewej stronie zlewu,

bo jeśli nie jest, nie możesz jej znaleźć, i ja muszę ją tam kłaść.

I czasami... Nie wiem...

Kiedy jadę samochodem, albo stoję w kolejce w banku,

i myślę: "Czy pasta do zębów tam jest?"

I wtedy muszę biec do domu i sprawdzić, bo...

nie chcę, żebyś sięgnął po tubkę, i nie mógł jej znaleźć.

Po prostu nie myślałam, że tak to wszystko będzie, Carlos.

Nie myślałam, że każdego dnia do końca mojego życia,

część mnie zawsze będzie myślała: "Gdzie jest pasta do zębów?"

Nie możesz po prostu zostawiać jej w szufladzie?

Nie o to chodzi, ty ślepy idioto!

Mówię, że jeśli wszystko, co mogę dostać wzamian za tą gównianą sytuację,

to dobre miejsce parkingowe, kiedy robię swój manicure za 8 dolarów,

to je biorę!

Kto dodał plasterki gruszki do sałatki Waldorf?

Ja.

Katherine, sałatkę Waldorf robi się z jabłek. To tradycja.

Tak, przestarzała, dziewiętnastowieczna tradycja,

która potrzebuje ulepszenia.

Słuchaj, pomyślałam, że masz już tyle na głowie.

Co z muzyką i dekoracjami...

- Przynajmniej mogłam przejąć jedzenie. - "Przejąć"?

Co, na Boga, zrobiłaś z moją francuską zupą cebulową?

Będzie dobra. Powiedziałam kucharzowi,

że nic nie może opuścić kuchni, dopóki tego nie spróbuję.

- Katherine... - Zaufaj mi.

Mimo wszystko, jednak dostałam tonę komplementów za lisianthusy.

Daj, kochanie. Ja to zrobię.

Dzięki.

Proszę bardzo.

Żebyś wiedziała...

Przykro mi, że przeze mnie musisz przez to wszystko przechodzić.

Gdyby to był ktokolwiek inny, niż ty, nie byłoby warto.

Gotowy, żeby iść na przyjęcie?

Ty mi powiedz.

Jak wyglądam?

Bardzo przystojnie.

Dziękuję.

A ty wyglądasz piękniej, niż kiedykolwiek.

Skąd wiesz?

Przeczucie.

Proszę tego nie jeść.

Mieliśmy problem z zamrażarką, i nie chcę, żeby się pani pochorowała.

Ojej. Więc powinnam to wyrzucić.

Dziękuję. Minie jakieś 10 minut, zanim przygotuję nową porcję.

Mogłaby pani powiedzieć swojej szefowej?

Ona nie jest moją szefową!

Bree! Sala jest po prostu śliczna.

- Przeszłaś samą siebie. - Dziękuję, pani Downing.

Proszę posłuchać, kiedy będę dzisiaj wręczać Nagrodę Założycieli, zastanawiałam się...

Ojej. Nikt z tobą nie rozmawiał?

- O czym? - Cóż...

Komitet zdecydował, że będzie najlepiej,

jeśli Katherine Mayfair wręczy nagrodę w tym roku.

Nie! To moje zadanie. Zawsze to robię.

Już i tak robisz tak dużo,

a Katherine dość mocno nalegała.

Co to jest?

- Dip. Kateringowiec powiedział, że... - Myślałam, że się umówiłyśmy.

Nic nie opuszcza tej kuchni, zanim tego nie spróbuję.

Wsuwaj.

Czy wszyscy się dobrze bawią?

Ty i Katherine odwaliłyście niesamowitą robotę.

Nie myślałyśmy, że możecie pracować razem.

Tak, byłyśmy pewne, że w końcu jedna z was zabije drugą.

Naprawdę powinnyście mieć więcej wiary w ludzi.

Przepraszam.

Katherine, kochanie, dobrze się czujesz?

Nie bardzo.

Mam nadzieję, że nic nie jest nie tak z jedzeniem.

Czy ktoś inny się pochorował?

Nie.

Nie, moja droga. Tylko ty.

Może powinnaś pójść do domu.

Nie mogę.

Muszę wręczyć Nagrodę Założycieli.

Nikt nie będzie oczekiwał, żebyś to robiła w takim stanie.

Wiesz co? Ja mogłabym to zrobić.

Nie. Pozbieram się.

Katherine, nikt nie oczekuje, że będziesz męczennicą. Może pójdziesz do domu?

- Nie mogę. - Dlaczego nie?

Ja doskonale się do tego nadaję. Robiłam to przez ostatnie osiem lat.

I spójrzmy prawdzie w oczy, nikt nie chce przyjmować nagrody od kobiety,

która wygląda, jakby powinna stać w kolejce do punktu wymiany igieł.

To dla mnie ważne. Nic mi nie będzie.

A teraz wręczenie Nagrody Założycieli.

Panna Katherine Mayfair.

Dziękuję, pani Downing.

Byłam zaszczycona,

kiedy pani i inne członkinie Komitetu, poprosiłyście mnie

o wręczenie tej nagrody.

"Byłam zaszczycona, kiedy..." bla, bla, bla.

Bree, co jest? Myślałam, że wręczanie tej nagrody należy do ciebie.

Kiedyś należało. Już nie. Rzeczy się zmieniają.

Tegoroczna Nagroda Założycieli...

Odkąd zaczęłam pracować z tą wstrętną zdrajczynią,

ona próbuje tylko zdjąć ze mnie uwagę otoczenia,

i skierować ją na siebie.

...idzie do mojej drogiej przyjaciółki...

Bree Hodge.

Wstrętna zdrajczyni właśnie wywołała twoje imię.

Bree była podporą społeczności Fairview

przez wiele lat.

Nie ma lepszej przyjaciółki od Bree Hodge.

Gratulacje.

Wiem, że próbowałaś mnie otruć.

Cóż,

to był wieczór pełen...

niespodzianek...

Nigdy bym sobie nie wyobraziła,

że zostanę dostrzeżona przez tą wspaniałą organizację...

Cześć, Andrew. Zgadnij co?

Twoja mama właśnie zdobyła Nagrodę Założycieli.

Lynette, posłuchaj mnie.

O mój Boże.

Nie uwierzysz, co się tu dzieje.

Co? Co? Wszyscy są cali?

Tak, tak, tak. Z nami wszystko w porządku.

Chodzi o restaurację Ricka. Cała stoi w płomieniach.

Są tu chyba trzy wozy strażackie.

O mój Boże! To straszne! Jak do tego doszło?

Nie wiedzą.

Dobrze, oddzwonię do ciebie koło piątej. Pa.

Chcę wam bardzo podziękować za nagrodzenie mnie i...

Na pewno się tego nie spodziewałam.

Mamy małe miasteczko z wielkim sercem,

i jestem zaszczycona, że mogę przyjąć tą nagrodę

od mojej drogiej przyjaciółki...

Fotograf pyta, czy może zrobić zdjęcia naszej dwójki.

Czekaj.

Najpierw muszę z tobą porozmawiać.

Źle zrozumiałam sytuację. To wszystko.

Możemy to tak zostawić?

Nie. Nie możemy.

A wiesz dlaczego?

Bo myślałam, że wszystko idzie bardzo dobrze.

Dobrze się z tobą bawiłam.

Najwyraźniej...

to ja źle zrozumiałam.

Więc powiedz mi...

Pojawiła się jakaś kropla, która przepełniła czarę?

Czy przez cały czas planowałaś mnie zabić?

Oto, co musisz zrozumieć o mnie i o moich przyjaciółkach.

Każda z nas ma w sobie coś swojego i wyjątkowego.

Gabrielle jest tą olśniewającą.

Susan jest tą uroczą.

Lynette jest mądra.

Edie to... Edie.

A ja jestem panią domu, organizatorką.

Tą, która wie, że widelec do deserów ma trzy ząbki.

To ze mną się drażnią z tego powodu. Taka jestem.

I ty też taka jesteś.

Więc?

Więc...

Nie bardzo wiem, jak się z tobą przyjaźnić.

Szkoda...

bo rozumiem cię lepiej, niż wszystkie te inne kobiety.

Wiem, jak przestrzeganie zasad,

i zachowanie dobrych manier,

sprawia, że czujesz, że masz kontrolę.

Obie miałyśmy dni, w których chciałyśmy albo pięknie przybrać stół,

albo zwinąć się w kącie i umrzeć.

Jesteśmy takie same, Bree.

I jeśli myślisz, że to oznacza, że nie możemy być przyjaciółkami, to przykro mi.

Ale to może również oznaczać, że mogłybyśmy być najlepszymi przyjaciółkami.

Kto by pomyślał, że jesteś taka wnikliwa?

Czyż nauka nie jest fajna?

Wspaniale. Dziękuję.

Zdjęcia.

Więc... kłamałam? Było fajnie?

Miałaś rację. Naprawdę było.

"Dziękuję, Julie."

Dobrze jest uciec od swoich własnych myśli, wiesz?

Od kilku miesięcy byłam opętana szukaniem mojego taty,

i obwinianiem mamy...

I to nigdzie mnie nie zaprowadziło.

Chcę znowu zacząć się bawić.

Dziękuję, Julie.

Tu jesteście.

Chciałyśmy sobie zrobić z wami kilka zdjęć.

Orson.

Cześć.

Słuchaj, miałam być w domu przed dwunastą, więc, gdyby moja mama pytała, mógłbyś...

Mike?

Nie, Julie.

A, lunatykujesz. Tak, słyszałam o tym.

Przepraszam, Mike.

Jeszcze raz: to nie Mike.

Może zaprowadzę cię do łóżka, i będziesz mógł...

Przepraszam, że cię przejechałem, Mike.

Ślepota...

To przypadłość, która uniemożliwia ludziom zobaczenie tego, co jest tuż przed nimi.

Jak na przykład żonom, które nie potrafią wykryć zazdrości,

która zżera ich mężów.

Kobietom, niezdolnym, by dostrzec,

że rywal może też...

być przyjacielem.

Mężczyznom, którzy pozostają nieświadomi poczucia winy,

które kryje się głęboko w nich.

Tak...

Świat jest pełen tych, którzy nie widzą.

Najbardziej niebezpieczni

są ci, którzy pozostają ślepi na zło w swoich własnych sercach.

Jak mamy się chronić przed tymi ludźmi?

Po pierwsze, musimy otworzyć oczy i znaleźć ich.

Zanim oni znajdą nas.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.