Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
W poprzednich odcinkach:
Bree się wprowadziła.
Możecie zostać tak długo, jak chcecie.
Mike poszedł na odwyk.
Naprawię to.
Carlos stanął w obliczu trwałej choroby.
Ona cię nie zostawi, dlatego, że straciłeś wzrok.
Nie zna pan Gaby.
Dylan miała pytania dotyczące jej ojca.
Jedyne, co musisz wiedzieć o tym mężczyźnie, to, że był potworem.
Dlaczego mi o tym nie mówiłaś?
A Adam odkrył sekret...
Powiedziałaś mi, że to wszystko była jego wina.
A teraz dowiedziałem się, że to była twoja.
...którego pewna osoba...
wolałaby, żeby nie odkrył.
Katherine Mayfair nie była taką kobietą, która lubiła ponownie przeżywać przeszłość.
Ale kiedy jej mąż, Adam ją zostawił, życie Katherine zaczęło się rozplątywać.
A błędy jej młodości zaczęły przebłyskiwać przez jej myśli.
Myślała o Wayne'ie Davisie, pierwszym mężczyźnie, którego poślubiła.
I o pierwszym razie...
kiedy ją uderzył.
Myślała o tym, jak szczerze przepraszał.
I jak nic nieznaczące...
były jego przeprosiny.
I jak w końcu się zdecydowała...
żeby mu oddać.
To były myśli, które przebiegały przez umysł Katherine,
kiedy przyszły jej przyjaciółki i sąsiadki,
przynosząc dary.
Witam. Po co to wszystko?
- Przyniosłyśmy ci bułeczki. - I dżem!
Dobrze... A co to za okazja?
Cóż, słyszałyśmy, że przeżywasz trudne chwile.
Więc chciałyśmy, żebyś wiedziała, że możesz na nas liczyć.
Czyli wydało się, że Adam mnie zostawił, i pomyślałyście, że bułeczki i dżem...
pomogą mi się pozbierać.
- Ten dżem to był pomysł Bree. - Susan!
Ja chciałam przynieść kwiaty, ale zostałam odrzucona.
To wszystko, co chciałam powiedzieć.
Katherine, nie przyszłyśmy, żeby cię denerwować.
Nie, pomyślałyśmy, że może potrzebujesz z kimś porozmawiać.
Nie, pomyślałyście po prostu, że usłyszycie pikantne szczegóły.
Nie! Przyszłyśmy, bo chciałyśmy ci pomóc.
Zrobić lunch albo posprzątać dom.
Albo zaoferować ci nasze domy do sprzątania, jeśli tak dobrze ci to idzie.
Czuję się dobrze. Naprawdę.
I doceniam waszą troskę, ale...
No wiecie...
- Mówiłam im, że nie lubisz dżemu. - Susan!
Słuchaj, nie chcę się wtrącać, ale biorąc pod uwagę to, co wiem o tobie i Adamie,
jestem zaskoczona, że to on cię zostawił.
Cóż, Bree, prawda jest taka...
że naprawdę nie chcę o tym mówić.
Rozumiem.
Ale cokolwiek będzie się działo, nie duś w sobie uczuć.
Musisz je uwolnić.
Tak zrobię.
Tak, Katherine Mayfair nie była kobietą, która lubiła ponownie przeżywać przeszłość.
Ale ostatnio jej życie zaczęło się rozplątywać.
I nie mogła przestać myśleć o wszystkich błędach, które popełniła.
A szczególnie...
o tym, który pogrzebała.
Tłumaczenie i synchro: ParanojaA
To zdarzało się raz w tygodniu na Wisteria Lane, jak w zegarku.
Wierni wychodzili ze swoich domów w swych niedzielnych ubraniach.
Ze swoimi rodzinnymi Bibliami,
i swoimi różańcami.
I zmierzali do swoich różnych domów modlitw.
Przejeżdżając obok pewnej niewierzącej,
która nigdy nie interesowała się ich rytuałem.
Ale tego dnia,
Lynette Scavo, po raz pierwszy w życiu,
została czymś porażona.
Czymś, o czym później będzie myślała,
jak o duchowej inspiracji.
Powinniśmy pójść do kościoła.
Gdzie?
Dlaczego? Co takiego zrobiliśmy?
Po prostu...
Ostatnio przez wiele przeszliśmy i za wiele możemy być wdzięczni.
Nie uważasz, że jesteśmy winni temu wielkiemu gościowi małe spotkanie?
W porządku. Pójdziemy do kościoła.
Za tydzień.
Mówię poważnie.
Po co ten pośpiech? Bóg nadal tam będzie w następną niedzielę.
A Pistonsi, z drugiej strony,
jeśli dzisiaj przegrają, to znikną na dobre.
Więc, żebym miała jasność:
Nie można ci zawracać głowy zbawieniem twojej wiecznej duszy,
bo Pistonsi nie mają obrony?
Dobra, słuchaj.
Nie dorastałaś chodząc do kościoła. A ja tak.
Moi rodzice zaciągali mnie do kościoła Świętego Anthony'ego w każdą niedzielę.
Ja już odrobiłem swój czas.
A ja nie.
Mam pewne pytania, na które chciałabym poznać odpowiedzi.
I nie wiem nic o Bogu, ani o Jezusie.
I nasze dzieci też nie wiedzą.
Nie musisz chodzić do kościoła, żeby nauczyć się o tych rzeczach.
Tak. Ja wiem kto to jest Jezus.
Widzisz?
To ten facet, który pomaga Świętemu Mikołajowi.
Ubierajcie się, dzieciaki! Idziemy do kościoła.
Orson!
Nie chcę się spóźnić.
Msze nie zaczynają się przed 10.30.
Tak, ale jestem pewna, że Edna Fletcher jest tam od dziewiątej,
i podlizuje się wielebnemu Sykesowi.
Znowu chodzi o Koło Pomocy Pań?
- A żebyś wiedział, do cholery. - Bree, proszę, takie słowa w niedzielę?
Przepraszam, ale muszę się upewnić, że nie zrobi z niej przewodniczącej.
Jakby mógł? Planujesz każde śniadania z naleśnikami,
organizujesz każdą sprzedaż wypieków.
Byłabyś świetą, gdyby nasz kościół wierzył w takie bzdury.
Właśnie, a gdzie wtedy była Edna? Wylegiwała się w Zimbabwe.
W korpusie pokoju. I nikomu nie pozwoli o tym zapomnieć.
Nie martwiłbym się opowieściami Edny o leczeniu wiosek z czerwonki.
Już dawno przestały być sensacją.
O, Lynette, cześć. Ładnie wyglądasz. Po co się tak wystroiłaś?
Cóż, postanowiłam, że powinnam iść dzisiaj do kościoła.
Tak, Tom powiedział to samo.
W każdym razie, skoro jesteś najbardziej religijną osobą, jaką znam,
zastanawiałam się, czy zabrałabyś nas do swojego kościoła?
Z przyjemnością. Właśnie wyjeżdżamy. Możecie jechać za nami.
Świetnie! Poczekajcie tylko, aż przedstawię ten pomysł Tomowi.
Wiecie, on był wychowywany jako katolik.
Nie decyduj się na to. Całe to wstawanie, klękanie i oddawanie cześci...
Chodzę tam na modlitwę, a nie na ćwiczenia.
Nie wspominając o kadzidle. Które na początku pachnie ładnie,
ale po pewnym czasie czujesz, że śniadanie podchodzi ci do gardła.
Dobrze.
Zaraz wrócę.
To takie ekscytujące! Idę do kościoła.
Przy okazji, kim teraz jestem?
Prezbiterianką!
Właśnie.
Dziękuję.
Dziękuję za przybycie.
Ojej.
Przegapiłam mszę?
Była o dziewiątej?
Tak, Gabrielle, msza o dziewiątej nadal jest o dziewiątej.
Dobrze wiedzieć.
Ojcze, możemy porozmawiać?
Oczywiście. Właściwie to spodziewałem się, że wpadniesz.
Dlaczego?
Pomyślałem, że możesz potrzebować pocieszenia po śmierci męża.
A, to. Tak. Byłam trochę zdołowana.
Ale dobra wiadomość jest taka, że już się podniosłam.
- Naprawdę? - W porządku...
To może być dla księdza mały szok...
ale niech ksiądz zgadnie, kto znowu wychodzi za mąż.
I pomyślałam, że może mógłby ksiądz przeprowadzić ceremonię.
Wtorek księdzu pasuje?
Victor nie żyje dopiero od dwóch tygodni.
Tak. Wiem. Ale nie radzę sobie sama.
Szczerze mówiąc, nie wiem jak księdzu się to udaje.
Kim jest ten mężczyzna? Dopiero go poznałaś?
Nie! Nie, nie, nie. To Carlos.
Carlos?
Nie wiedziałem, że w ogóle ze sobą rozmawiacie.
Tak. Wpadliśmy na siebie kilka miesięcy temu,
i znowu się w sobie zakochaliśmy.
Kilka miesięcy temu?
Ale ty wyszłaś za mąż sześć miesięcy temu.
Rany, za wszelką cenę chce ksiądz sprawić, żeby to było niezręczne, tak?
- Gabrielle. - Dobrze. Niech ksiądz posłucha.
W oczach kościoła Carlos i ja nigdy się nie rozwiedliśmy.
Technicznie rzecz biorąc, romans miałam z Victorem.
I Bóg go wykopał.
Więc jest dobrze.
W porządku, tak, byłam złą katoliczką.
Dość obwiniania. Da nam ksiądz ślub czy nie?
W porządku. Jeśli obiecasz pozostać żoną Carlosa do końca swojego życia.
Absolutnie.
Ale jeśli mi się nie uda, to obiecuję księdzu, że zmienię religię.
Dziękuję.
Przepraszam.
Nie, to dobrze.
Księgowi zawsze doceniają, kiedy ludzie poświęcają swój czas,
by stworzyć wyszukany system segregowania dokumentów.
Zawsze jesteś taki sarkastyczny wobec swoich klientów?
Nie, tylko wobec mojej ulubionej kuzynki.
Bardzo doceniam to, że nam pomagasz.
Mike rozliczyłby nasze podatki, ale wyjechał...
I zdrowieje.
Mama mi powiedziała.
Poza tym, cieszy mnie, że mam coś do roboty.
Tak, było mi przykro, kiedy dowiedziałam się o twojej pracy.
Wiesz, od czasu N.A.F.T.Y.,
zespołowy outsourcing jest zmorą dla amerykańskich pracowników.
Zgadza się?
Słyszałam, jak ktoś to powiedział w NPR, i ciągle to powtarzam ludziom.
Właściwie to chciałbym obwiniać N.A.F.T.Ę. za utratę pracy.
Ale tak naprawdę, to miało więcej wspólnego z Chloe.
Córką mojego szefa.
Tim.
Nie wiem dlaczego się tak wkurzył. Przecież miała 18 lat.
W porządku, więc wracając do tych rachunków...
Co takiego jest w dziewczynie w stroju cheerleaderki?
Koniec wspominania. Teraz już tylko księgowanie.
Daj spokój, Susan. zachowujesz się, jakbym był jakimś dziwakiem.
Nie. Wiem, że nie jesteś.
Przecież 18 lat to już legalne.
Poradziłem się prawnika, zanim cokolwiek zrobiłem.
Te rachunki są oczywiste. Nie wiem nawet, po co tu jestem.
To jest pokarm, jakiego wymaga każda dusza,
by przejść od żołędzia do dębu.
I jest to coś, co powinno wprowadzać pokój do naszych serc.
Błogosławiona wiedza, że miłość Boga do nas
jest tak pewna, jak światło słoneczne,
I że zawsze świeci. Musimy tylko ją dostrzec.
- Amen? - Amen.
A teraz proszę wyjąć śpiewniki.
I otworzyć na stronie 335.
Co robisz?
Mam pytanie co do jego kazania.
Co? Nie. Opuść rękę.
- To zajmie tylko chwilę. - Lynette, proszę, nie robimy tu tego.
Tak, mogę w czymś pomóc?
Witam.
Jestem Lynette Scavo. Jestem przyjaciółką Bree Hodge.
A pańskie kazanie było urocze.
Szczególnie ta część o drzewach.
Dziękuję.
Ale przy tym się pogubiłam:
"Miłość Boga jest tak pewna, jak światło słoneczne".
Tak, absolutnie.
Proszę. Masz odpowiedź. A teraz siadaj.
Powodem, dla którego pytam, jest to, że na całym świecie są wojny,
i wydaje się, że każdego miesiąca,
jakiś dupek wchodzi do szkoły i zaczyna strzelać do dzieci.
Więc, myślę sobie: "miłość Boga"?
Nie jestem taka pewna.
Czy ona powiedziała "dupek"?
Odwieczne pytanie...
"Dlaczego złe rzeczy przydarzają się dobrym ludziom?"
Musicie pamiętać o tym, że Bóg dał nam wolną wolę.
Większość zła na tym świecie wywołuje sam człowiek.
Boże drogi.
Tak, Lynette?
W porządku, przyznaję tu rację.
Ale co z tornadem, które niedawno przeszło?
Nie można za to winić człowieka.
Przygotuj kluczyki. Wymkniemy się tylnym wyjściem.
Poruszyłaś wielki teologiczny problem,
który zasługuje na dużo więcej czasu do analizowania.
Może przyjdziesz na nasze wtorkowe czytanie Biblii?
Możemy to wtedy przedyskutować.
Jasne.
Łatwo mnie przekonać. Dziękuję.
Katherine, Dylan, cześć. Co jest?
Julie i ja umówiłyśmy się na naukę.
A moja mama chce przeprosić za to, że była nieuprzejma.
Znowu.
Chodzi o wczoraj?
Tak. Próbowałyście tylko pomóc i...
nie powinnam była tak zareagować.
Proszę.
Po tym, przez co przeszłaś, nikt cię nie osądza. Wejdźcie.
Zrobię kawę.
To jest mój kuzyn, Tim. Tim, to moje sąsiadki.
Pani Davis?
Davis? Nikt mnie tak nie nazywał od lat.
My się znamy?
Oczywiście, że się znacie. Racja!
To jest mój kuzyn, Timmy.
Mieszkał u nas tego lata, kiedy był na obozie.
Tak. Pamiętam.
Boże, ale wyrosłeś. Miło cię znowu widzieć.
Panią też.
Zaraz, czy to jest mała Dylan?
Uwierzysz?
Rany! Ostatnim razem, kiedy cię widziałem, ciagnęłaś wagonik.
Ile masz teraz lat?
W następnym tygodniu skończę 18.
Naprawdę?
18?
Julie, przyszła Dylan! Czas na naukę!
Przepraszam. To pewnie wyszło trochę głośniej niż miało.
Edie, to ty?
O mój Boże.
Poznałeś, że to ja po dźwięku moich kroków?
Nie. Po zapachu twoich perfum.
Wyczułem je już w chwili, w której wjeżdżałaś na parking.
Słuchaj, nie masz powodu, żeby się wkurzać.
Przyszłam tu, żeby zrobić coś miłego.
Naprawdę?
Źle się czuję z powodu stracenia wszystkich twoich pieniędzy.
Chociaż wiemy, że tornado oczywiście nie było moją winą.
W każdym razie, pomyślałam, że może to...
pomoże.
To ta diamentowa bransoletka, którą mi dałeś.
Musi być warta tysiące dolarów.
Myślisz, że nadal masz za nią rachunek?
Chyba go wyrzuciłem.
Mówiłeś, że to od Cartiera, prawda? Jestem pewna, że prowadzą jakąś ewidencję.
Carlos?
Właściwie to pudełko było od Cartiera.
Bransoletka jest...
z pchlego targu.
Czekaj.
Czy ty mówisz,
że te diamenty to sześcienne cyrkonie?
Jeśli mamy szczęście.
Ty sukinsynu.
Dałam ci moje serce,
a wszystko co ty mogłeś mi dać to sztuczna biżuteria?
Edie...
Przepraszam. Nigdy nie myślałem, że się dowiesz.
Właśnie naplułam na jedną z twoich kwadratowych galaretek.
Szczęśliwych łowów.
Hej, ty.
Wiesz, jak długo potrwa, zanim Carlos odzyska wzrok?
Bo chciałabym mu powiedzieć zdanie złożone z dwóch słów,
i jest do niego dołączony pewien gest ręką.
Nie wiem. Stan pana Solisa jest bardzo poważny.
Poważny? Co się dzieje?
Cóż...
Wie pani, powinna pani porozmawiać o tym z lekarzem.
Chyba nawet jego dziewczyna nie wie.
Masz na myśli Gaby?
Przepraszam. I tak już powiedziałam za dużo.
Proszę, nie mów mi, że to twój lunch.
Tak. Muszę oszczędzać.
Nie, nie, nie.
Jeśli masz zapewnić dobrą opiekę, będziesz potrzebowała dobrego jedzenia.
Znam pewne świetne, małe, francuskie bistro.
To idealne miejsce na lunch.
I rozmowę.
"Twój ojciec został zamordowany".
O rany.
Wiem.
Jesteś pewna, że twoja ciocia wiedziała co pisze?
Była dość chora.
Nie, była przy zdrowych zmysłach. Nawet ostatniego dnia.
Pamiętam, że ciocia Lily bardzo chciała mi coś powiedzieć,
i wtedy przyszła moja mama i ją powstrzymała.
- Twoja mama wie, że to znalazłaś? - Nie.
I nie powiem jej.
Po co dawać jej kolejną szansę na okłamywanie mnie?
Właśnie dlatego pójdę do Adama.
Mogę mu ufać, że powie mi prawdę.
Po prostu tego nie rozumiem.
To znaczy,
czemu twoja mama miałaby kłamać na temat tego, że twój tata został zamordowany?
Mówisz poważnie?
Julie.
To ona go zabiła.
Cześć, skarbie.
Mam zamiar zrobić coś, co cię bardzo uszczęśliwi.
Świetnie, ale najpierw zasuń zasłonę. Ostatnio pielęgniarka prawie weszła, kiedy miałaś...
Carlos! Jest ze mną ksiądz.
Ksiądz?
Co, czy jest coś, czego lekarze mi nie mówią?
Nie, nie, nie.
Chciałam, żeby to była niespodzianka, ale...
pobieramy się!
Ojcze, proszę zaczynać.
Moi drodzy, zebraliśmy się tutaj, w obecności...
Zaraz, zaraz.
Gaby, skąd ten pośpiech?
Nie wiem.
Po prostu, po wszystkim, przez co przeszliśmy, teraz już nic nie stoi nam na drodze.
W końcu możemy być razem.
I bardzo tego potrzebuję.
Potrzebuję szczęśliwego zakończenia, Carlos.
Więc, co powiesz? Ożenisz się ze mną?
W porządku.
Święty węzeł małżeński. Zróbmy to.
Gaby, zanim zaczniemy, muszę ci coś powiedzieć.
Na osobności.
W porządku. Już poszedł. Co jest?
Słuchaj, nie byłem z tobą całkowicie szczery co do stopnia moich obrażeń.
W porządku.
Lekarz mówi...
że mogę nie odzyskać wzroku.
Przez trzy miesiące. Góra cztery.
Chciałem tylko mieć pewność, że sobie z tym poradzisz.
O rany.
To bardzo dużo czasu.
Ale "na dobre i złe", racja?
Racja.
Dobrze, ojcze.
Jesteśmy gotowi. Przyjmijmy to od samej góry.
Moi drodzy, zebraliśmy się tutaj, przed obliczem Boga,
by połączyć tego mężczyznę i tą kobietę świętym sakramentem małżeństwa.
Skończyło ci się mleko. Chcesz, żebym skoczył do sklepu?
Nie, nie ma sprawy. To może poczekać.
Nie mam nic przeciwko. Przyda mi się trochę świeżego powietrza.
Tim!
Gdzie to mleko?
Myślałem, że go nie chcesz...
Będę miała dziecko!
Nie mogę rodzić z kruchymi kościami. Idź!
Pa!
Hej, kumpelo z kościoła. Zobacz co mam.
Ojej, kupiłaś Biblię.
Tak, i rozprawię się z nią dzisiaj.
Nie ma to jak zapach nowej Biblii.
Więc idziesz na czytanie Biblii.
Tak, i mam nadzieję, że wielebny jest gotowy,
bo mam do niego około zyliona pytań.
Lynette, zdaję sobie sprawę, że nie masz za dużego doświadczenia z kościołami,
więc to naprawdę nie jest twoja wina.
Co nie jest moją winą?
Zeszłej niedzieli, kiedy ciągle podnosiłaś rękę...
My tego nie robimy.
Kościół nie jest miejscem na pytania. Jest miejscem na odpowiedzi.
Tak...
Ale jak można dostać odpowiedzi, jeśli nie zadaje się pytań?
Zazwyczaj siedzimy tam i pozwalamy księdzu głosić kazanie,
i w końcu dostajemy odpowiedzi na nasze pytania,
i nikt nie zostaje upokorzony.
Przepraszam. Zawstydziłam cię w niedzielę?
Po prostu w naszym kościele,
ludzie nie mówią do księdza.
A co jeśli potrzebuję? Co jeśli szukam właśnie takiego kościoła?
Więc może powinnaś wypróbować inne opcje.
To znaczy, jeśli naprawdę lubisz mówić do ambony,
to może spróbujesz tego kościoła gospel, przy lotnisku?
W porządku.
Albo unitarianów.
Z tego, co słyszałam, oni są zdolni do wszystkiego.
Hej, Adam. Tu Dylan.
Czekałam w twoim hotelu przez cały dzień, ale nie wróciłeś.
Musisz do mnie zadzwonić. Znalazłam liścik, który napisała ciocia Lily.
Mama wrzuciła go do kominka, ale wyłowiłam go,
i muszę z tobą porozmawiać.
Zadzwoń do mnie na komórkę, nie do domu, bo...
Ona nic nie wie. Słyszę to w jej głosie.
Ale ma ten liścik.
Może kilka spalonych kawałków.
Wierz mi, ma tylko pytania.
Mógłbym...
nie zgodzić się z nią spotkać.
Tak, bo to nie zaostrzyłoby jej podejrzeń.
Nie.
Poprosisz ją, żeby tu przyszła,
i wtedy dowiesz się, co dokładnie wie, a czego nie.
Po tych wszystkich latach, może byłoby łatwiej po prostu w końcu powiedzieć jej prawdę.
I po prostu pomachałbyś na do widzenia, kiedy wsadzaliby mnie do więzienia?
Nie zadzwoniłaby na policję.
Serio, myślę, że wy dwie macie wspaniały związek.
To znaczy, że nie zwracałeś uwagi.
Daj mi czas na dojechanie do domu, potem zadzwoń do niej i umów się na spotkanie.
W porządku.
Wiesz...
Kiedy zadzwoniłeś do mnie dzisiaj,
w połowie miałam nadzieję, że za mną tęsknisz.
Naprawdę?
Ja za tobą tęsknię.
Jestem tak straszliwie samotna.
Wiesz, że nie radzę sobie dobrze sama.
Czy jest jakaś szansa, że moglibyśmy...
zapomnieć o tym, i mógłbyś wrócić do domu?
Porozmawiam z Dylan.
Zapewnię ci jedno, ostatnie alibi.
Po tym, to koniec z mojej strony.
Wychodzicie?
Tak, załatwię kilka spraw,
a Orson zabierze Benjamina do parku.
Właściwie to pomyślałem, że zabiorę go do muzeum.
Wiesz jak Benjamin uwielbia Matisse'a.
Benjamin nie uwielbia Matisse'a. Uwielbia fioletowy kolor.
Proszę przestań próbować zmieniać naszego syna w intelektualistę.
Gdybyś widział na co wyrosła dwójka jej pierwszych dzieci,
zrozumiałbyś, jak ważna jest dla mnie walka z genami Van De Kampów.
Hej, tu Tim. Świetnie było cię zobaczyć wczoraj.
Tak, ja też nie mogę przestać o tobie myśleć.
Więc, słuchaj...
Mam cały dom dla siebie.
Chcesz wpaść?
Hej, Gaby.
Słyszałam, że ty i Carlos pobraliście się wczoraj.
To chyba znaczy, że wygrałaś.
Edie, to nie były zawody.
Ale tak, chyba wygrałam.
Tak.
Ale myślę, że to wyszło na dobre.
To znaczy, mimo wszystko, ja nigdy bym nie mogła być taką bohaterką, jaką ty będziesz.
Bohaterką? Dlaczego jestem bohaterką?
Poświęcanie swojego życia dla mężczyzny, który jest ślepy?
Mój Boże, będziesz musiała robić za niego wszystko.
Ubierać go, golić go, prowadzić go do łazienki.
Modlić się, żeby chociaż w połowie trafiał do muszli.
To nic wielkiego.
Carlos odzyska wzrok za trzy miesiące.
Góra cztery.
Tak ci powiedział?
Ty biedna, głupia naiwniaczko.
O czym ty mówisz?
Nie chcę być tą, która ci to powie,
ale rozmawiałam z pielęgniarką, i powiedziała, że jego stan jest...
Jakie to było słowo...
A, tak.
Trwały.
- Nie wierzę ci. - Zadzwoń do lekarza, jeśli chcesz.
A wygląda na to, że on błagał Carlosa, żeby ci powiedział.
Nie. Nie, nie, nie. To nie może być prawda.
Spójrz na jasną stronę.
Kobiety, które są żonami ślepych facetów
nie muszą się martwić o makijaż, ani o to, że przytyją.
Czy ty na pewno o tym nie wiedziałaś?
Dobra, dzwonię do doktora Dunlapa.
Zrób to.
I przy okazji...
Gratuluję twojej wielkiej wygranej.
Więc jak idzie twoja terapia zawodowa?
Nadal każą ci szorować garnki w kuchni?
Nie, nie. Kiedy się dowiedzieli, że jestem profesjonalnym hydraulikiem,
zostałem awansowany do szorowania toalet.
Może mógłbyś trochę poszorować, kiedy wrócisz do domu za tydzień.
Właściwie, lekarze trochę krzywo na to patrzą.
Zachęcają nas do zostawienia tych rzeczy za sobą.
To nie muszą być toalety. To znaczy, to mogą być zlewy, wanny.
Sprawiasz, że chcę coś wziąć, Susan.
To bycie ćpunem jest super.
Zapomniałam.
Tim ma kilka pytań o podatki. Mógłbyś z nim pogadać?
Mógłbym.
Chociaż nie mogę uwierzyć, że ma jakiś problem
z twoim systemem układania dokumentów w puszcze po ciasteczkach.
Halo?
Hej, Tim, Mike tu jest. Chcesz z nim porozmawiać?
Mogę to zrobić później? Zdrzemnąłem się.
Co to było? Ktoś tam jest?
Co?
Nie, nie. Nikogo tu nie ma.
Naprawdę? Bo to brzmiało jak dziewczyna.
Nie, to tylko telewizor.
Myślałam, że zrobiłeś sobie drzemkę.
Telewizor pomaga mi zasnąć.
Powiedz Mike'owi, że zadzwonię do niego później.
Muszę iść.
Co? Dopiero przyjechałaś.
Wiem, ale ta wizyta była bardziej dla Julie.
- Dla mnie? - Tak.
Niedługo idziesz na studia, i chcę, żeby Mike opowiedział ci o niebezpieczeństwie narkotyków.
Wystrasz ją na dobre, Mike.
Skarbie, jesteś na dole?
Tak, kochanie.
Jestem w kuchni i robię obiad.
Ładnie pachnie.
To nowy przepis na duszoną wołowinę.
Myślę, że ci posmakuje.
Może pozwolimy mu wykipieć?
Podczas drzemki, miałem niegrzeczny sen.
Miałem nadzieję, że może moglibyśmy...
Przejść od razu do deseru?
Tak.
Co na to powiesz?
Powiem, że jestem już o krok przed tobą.
Wślizgnęłam się już w moją różową, koronkową bieliznę,
i mam na sobie te dziwkarskie, lakierowane buty, które uwielbiasz.
Podoba mi się to wyobrażenie. Gdzie jesteś?
Tutaj, skarbie.
Przepraszam. Zapomniałam, że to jest otwarte.
Zróbmy to tutaj, na stole.
Możesz mi pomóc?
Nie mogę. Mam nogi w powietrzu.
Idź za dźwiękiem mojego głosu.
Tak dobrze.
Tu jestem, słodziutki.
Sukinsyn!
Miałam to przesunąć.
Poczekaj. Podciągnę tylko majteczki i już ci pomogę.
W porządku. Proszę.
Chodź, zrobimy to tutaj.
Niech to szlag! Co się dzieje, do cholery?!
Powiem ci, co się dzieje.
"Za trzy miesiące. Góra cztery".
Racja, ty ślepy draniu!
W porządku, przepraszam. Nie powinienem był kłamać.
Nie, nie. Myślę, że to był fantastyczny plan.
Przecież, nie ma mowy, żebym kiedykolwiek wpadła na to,
że poślubiłam trwale ślepego faceta!
Dobra, po prostu pomyślałem, że kiedy już byś to zrobiła,
to z czasem przywykłabyś do tej myśli,
i może wtedy byś mnie nie zostawiła.
Zostawiła cię?
Naprawdę myślisz, że jestem aż tak płytka?
Gaby, jestem biedny i ślepy.
A spójrzmy prawdzie w oczy.
Nic z tego nie jest w twoim typie.
Rany, dzięki za wotum zaufania.
Tak, prawda by mnie przeraziła,
ale przyzwyczaiłabym się.
Gdybyś chociaż trochę we mnie wierzył,
mogłabym ci udowodnić, że podołam temu wyzwaniu,
ale ty pozbawiłeś mnie tej szansy.
Przykro mi.
I dobrze.
Żeby uniknąć przyszłych nieporozumień: kocham cię.
I chcę spędzić z tobą resztę mojego życia.
Gaby, to nie będzie łatwe.
Wiem, ale tak jak powiedziałam:
"na dobre i złe".
Myślisz, że możesz mi wybaczyć?
Popracuję nad tym.
A kiedy będziesz nad tym pracowała, mogę dobrać się do tej duszonej wołowiny?
Jasne.
Natychmiast złaź z tej biednej dziewczyny!
Już skończyłem twoje podatki.
Co tu się dzieje, do cholery?
Susan, bardzo cię przepraszam.
Nie, Katherine.
Wiem, przez co przechodziłaś emocjonalnie, więc nie musisz przepraszać.
I przy okazji, wyszedł ci cycek.
A ty, z drugiej strony...
Wiem, wiem.
Nie rozumiem cię. Czy ty tak po prostu masz?
Wkradasz się do sąsiedztwa
z obietnicą darmowego przygotowania rozliczeń podatkowych,
a potem rzucasz się na najbliższą rozwódkę w średnim wieku?
- Hej! - To nie tak.
Przyszła na kilka drinków, i zaczęliśmy rozmawiać i wspominać,
i nagle powróciły wszystkie dawne uczucia.
Niezła próba, Timmy. Jakbym miała w to uwierzyć.
Wstydź się. Po prostu się wstydź!
Jak to "dawne uczucia"?
Naprawdę musimy się w to zagłębiać?
Co takiego macie do wspominania?
On był tu przez tydzień, kiedy miał 16 lat.
Co wy dwoje mogliście w ogóle...
O mój Boże, spaliście ze sobą.
W porządku, zanim stworzysz sobie w głowie jakiś nieczysty obraz...
Odebrała mi dziewictwo.
Musisz to mówić w ten sposób?
Właśnie tak o tym mówiłem każdemu samotnemu chłopakowi na obozie.
Wstydź się!
Jego matka zaufała mi, że się nim zaopiekuję, a ty wskoczyłaś,
jak jakaś skacząca, żądna seksu...
Na miłość boską, Tim! Podciągnij kołdrę!
Nie możesz winić za to Katherine. Dokładnie wiedziałem co robię.
Nie chcę tego słuchać. Skończyłam z wami.
Gdyby ktoś mnie potrzebował, będę w centrum handlowym.
I będę kupowała pościel.
Dzień dobry. Zobaczymy się po mszy.
Dzień dobry, wielebny.
Przyniosłam pańskie ulubione babeczki z borówkami.
Dziękuję, Bree.
Przy okazji, przepraszam, że tak długo mi zajęło podjęcie decyzji w sprawie Koła Pomocy Pań.
To już teraz? Całkiem o tym zapomniałam.
Przyjdzie twoja zachwycająca sąsiadka? Ta z tymi pytaniami?
Zachwycacąca? Myślałam, że irytowała księdza.
Nie, była odświeżająca.
To jest tak, jak zawsze mówię.
Kościół nie jest miejscem na odpowiedzi. Jest miejscem na pytania.
Nie mówił ksiądz tak.
Nigdy nie słyszałam, żeby ksiądz tak mówił. Ani razu.
Tak, cóż, w każdym razie,
chcę ci podziękować za przejęcie inicjatywy.
Nowi członkowie są bardzo ważni dla zdrowia tego kościoła.
Nie zapomnę, że ich przyprowadziłaś.
Ani, że przyniosłaś to.
Dziękuję, wielebny, i jestem pewna, że Scavowie niedługo tu będą.
Dlaczego to powiedziałaś? Wiesz, że poszli do kościoła katolickiego.
Który jest w dole ulicy. Zaraz wrócę.
Nie siostra.
Lynette.
Co tu robisz?
Miałam cię zapytać o to samo.
Dlaczego jesteście w katolickim kościele?
- Bo jesteśmy katolikami. - Oj, proszę.
Koszenie trawnika w bluzie ze zdjęciem katedry Notre Dame nie robi z ciebie katolika.
Teraz jesteście prezbiterianami.
Chodźcie. Idziemy.
Czy to nie ty mówiłaś, że powinnam wypróbować inne kościoły?
Miałam na myśli małą próbkę, jak w bufecie.
Bierzesz po małym talerzyku wszystkiego, a potem siadasz do głównego dania.
Które jest po drugiej stronie ulicy w kościele prezbiteriańskim.
Nie.
Właśnie dałam 10 dolców na ofiarę, i odbiorę wartość tych pieniędzy.
Jakiś problem?
Nie, nie ma problemu. Tylko rozmawiam z przyjaciółką.
Próbuje ją nawrócić na inną wiarę.
Wcale nie!
Moja przyjaciółka się trochę pogubiła. Zapomniała, że jest prezbiterianką,
i zawędrowała do złego kościoła.
Nie jestem prezbiterianką.
Jestem wolnym strzelcem.
I jeśli jesteście otwarci na pytania i odpowiedzi, to mnie macie.
Lynette, proszę.
Możemy wyjść na zewnątrz i porozmawiać przez chwilę?
Dobrze, o co chodzi?
Byłam dziś rano na mszy,
i bez ciebie to nie jest to samo.
Bree.
I ja...
startuję w wyborach na przewodniczącą Koła Pomocy,
i wielebny Sykes był pod wrażeniem, że wprowadziłam nową rodzinę do kościoła, więc...
Jeśli nie wrócicie, to...
To nie dostaniesz tego, czego chcesz?
Cóż, tak.
Cóż, zapomnij.
Niech ktoś inny pomaga ci w twojej pogoni za władzą.
Lynette!
To ty do mnie przyszłaś. To ty mnie odszukałaś.
Tak, a wiesz dlaczego?
Ponieważ ze wszystkich moich przyjaciół, ty jesteś tą, która ma prawdziwą wiarę.
Masz prawdziwy związek z Bogiem.
A przynajmniej tak myślałam.
Lynette...
Bo ja miałam kilka trudnych miesięcy, wiesz?
Ale wiem, że ty też miałaś ciężkie chwile, i zawsze zakładałam, że twoja wiara
pomagała ci przez nie przejść.
Zazdrościłam ci tego, szczerze mówiąc.
Bo tak było. Pomagała mi.
Naprawdę?
Dobrze. Jak?
Po prostu pomagała.
To nie jest dobra odpowiedź.
Przetrwałam raka i tornado,
i nie wiem, dlaczego ja przeżyłam, a tak wiele innych osób nie.
Nie rozumiem tego, a muszę to zrozumieć.
Lynette, dlaczego mi nie powiedziałaś?
Dlaczego nie spytałaś?
A, racja. Ty nie lubisz zadawania pytań.
Hej, Lynette.
Cześć.
Chciałam ci tylko powiedzieć,
że zrezygnowałam z kandydowania na przewodniczącą Koła Pomocy.
Powiedziałam wielebnemu Sykesowi, żeby dał tą funkcję Ednie Fletcher.
Ona była w korpusie pokoju, wiesz.
To miło z twojej strony.
Chyba tak. Chciałam tylko, żebyś wiedziała.
I chciałam też przeprosić.
Nie musisz tego robić.
Tak, muszę. Miałaś rację. Wiara nie powinna być ślepa.
Nie zagraża się jej przez zadawanie pytań.
Umacnia się ją, a ja tego nie dostrzegałam.
Cóż, może trochę.
I to wiele znaczyło, że przyszłaś do mnie po wskazówki, i...
Przepraszam, że nie mogłaś na mnie liczyć.
Chcę, żebyś wierzyła we mnie i w naszą przyjaźń.
Cóż...
Są rzeczy, w które jest łatwo uwierzyć.
Jak idzie katolicyzm, przy okazji?
Gdybyś jeszcze kiedyś chciała nas wypróbować...
Czuję się dość dobrze z katolikami.
Tylko oni mnie nie osądzają za posiadanie tylu dzieci.
- Hej. - Hej.
Dobrze, muszę zapytać.
To, co stało się między tobą, a Katherine 12 lat temu...
To był trwający romans?
Nie.
Nie, to był tylko jeden raz.
I myślę, że potem czuła się bardzo winna.
Powiedziała mi, żebym więcej nie przychodził.
Więc nie wróciłeś?
To dziwne. Próbowałem.
To była ostatnia noc mojego pobytu.
Pomyślałem, że jeśli przyniosę jej kwiaty, to może coś z tego będzie, wiesz?
Ale kiedy podszedłem do frontowych drzwi,
usłyszałem te krzyki...
- Chcę powiedzieć córce dobranoc. - Ona śpi. Wynoś się.
Podszedłem do okna, żeby zobaczyć, co się dzieje...
To moja córka! Jestem jej ojcem!
I zobaczyłem, że ona się z kimś kłóci.
Chciałem tam wbiec i jej pomóc,
kiedy zobaczyłem, jak Katherine podnosi świecznik,
i uderza go nim.
Upadł na ziemię.
Katherine po prostu stała nad nim,
z tym spojrzeniem w oczach, które mnie strasznie przerażało.
Więc się stamtąd zmyłem.
Wyjechałem następnego ranka, i nigdy już nie rozmawiałem z Katherine.
Więc...
Ten mężczyzna... Kto to był według ciebie?
Nie wiem.
Odniosłem wrażenie, że to był jej były mąż.
Czy ona kiedykolwiek o nim mówi?
Raczej nie.
Widujesz go ostatnio?
Nie.
Odkąd tylko pamiętam, miałam to uczucie,
że coś nie jest w porządku.
Dziwne sny, które w ogóle nie wyglądały jak sny.
Ludzie mówiący mi, że zapomniałam rzeczy,
które wiem, że bym pamiętała.
A teraz w końcu,
znalazłam zdanie na kartce papieru,
które mogłoby to wszystko wytłumaczyć.
I udowodnić, że nie zwariowałam.
I najlepsze, co potrafisz wymyślić,
to, że ciocia Lily traciła zmysły, i nie wiedziała co pisze?
Muszę znać prawdę, Adam.
Proszę.
Proszę.
Prawda, Dylan...
jest taka...
Twoja matka nie zabiła twojego ojca.
I kocha cię bardziej niż jesteś sobie w stanie wyobrazić.
Wiara jest przekonaniem o czymś, czego nie można udowodnić.
Więc ufamy słowom jedynego ojca, jakiego kiedykolwiek znaliśmy.
Wierzymy obietnicom kobiety, która dzieli z nami łóżko.
Polegamy na przykładach kochanych przyjaciół,
którzy pomagają nam być lepszymi ludźmi.
Tak, wszyscy chcemy wierzyć w tych, którzy są nam najbliżsi.
Ale tam, gdzie są wątpliwości,
nasza wiara zaczyna znikać.
I wkrada się strach, by zająć jej miejsce.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.