All language subtitles for Desperate.Housewives.S04E04.If.Theres.Anything.I.Cant.Stand.1080p.AMZN.WEB-DL.DD5.1.H265-SiGMA

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian Download
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French Download
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil) Download
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian Download
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American) Download
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

W poprzednich odcinkach...

Gdy zmarł jej pierwszy mąż,

Bree była święcie przekonana, że pozbyła się teściowej na dobre.

Danielle zaszła w ciążę, a Bree w kreatywność.

Niedługo cała sprawa wyjdzie na jaw,

a my będziemy poniżeni. Romans Carlosa i Gaby stał się niebezpieczny.

Gdyby wywinęła mi taki numer,

facet nie zostałby w całości na długo. Wróciła stara sąsiadka.

Nie chciałam, żeby biedna ciotka Lily spędziła ostatnie dni

- w domu opieki. - To wspaniale z twojej strony.

Pani Lillian Sims

wróciła na Wisteria Lane w sobotę.

Gdy wyłoniła się z karetki,

wpadło jej do głowy,

że okolica wygląda dokładnie jak wtedy, gdy ją opuszczała.

Doszła do wniosku,

że powinna była pomalować wtedy dom na niebiesko.

W chwilę później,

zastanawiała się, czy spotka swojego męża w niebie.

To tylko niektóre myśli,

które przechodzą przez głowę starej kobiety,

gdy wraca do domu, by umrzeć.

Jeśli będziesz czegoś potrzebować,

po prostu zadzwoń, a ja zaraz przybiegnę.

Przepraszam, że sprawiam taki kłopot.

Cóż, dobre wieści są takie,

że nie będę ciężarem na długo.

Nie mów tak.

Lekarze mówią, że są duże szanse

na to, że zostaniesz z nami jeszcze na długo.

Wiem co się ze mną dzieję, Katherine.

Nie musisz kłamać.

Ciociu Lily?

Jakie to uczucie?

Mam na myśli umieranie?

Nie jest tak źle.

Czuję się szczęśliwa.

Kiedy czujesz, że czas ucieka,

spoglądasz na całe swoje życie.

Naprawdę starałam się przeżyć swoje dobrze.

To było więcej niż staranie.

Bóg przyjmie cię do siebie z otwartymi ramionami.

Nie jestem taka pewna.

Dlaczego tak mówisz?

Ciągle myślę o Dylan.

O tym co zrobiłyśmy, co zatuszowałyśmy.

Zrobiłyśmy, co musiałyśmy.

Mogłyśmy komuś powiedzieć.

Nie mogłyśmy, wiesz o tym.

To był błąd.

I nie jest za późno, żeby go naprawić.

Twoje życie może się kończyć,

ale to nie daje ci prawa

do niszczenia ich innym.

Nie mogę umrzeć z czymś takim na sumieniu.

Proszę! Musimy jej powiedzieć,

co się stało w tym pokoju.

Pod żadnym pozorem.

Gdy poczucie winy z przeszłości narastało

Lillian pomyślała,

że śmierć nie mogłaby nadejść zbyt szybko.

O tym samym pomyślała jej siostrzenica.

Było wiele rzeczy,

których Bob Hunter nie znosił mieszkając w mieście.

A nienawidził najbardziej

szkodników,

szczurów czających się w małych uliczkach,

much oblegających śmieci,

i robaków przy mieszkaniu.

Próbowałem robić to po twojemu...

W końcu Bob powiedział swojej sympatii,

że nadszedł czas

opuścić miasto.

Więc przeprowadzili się na przedmieście,

gdzie szybko odkryli obecność szkodników...

Hej, sąsiedzie!

...sobie właściwych.

Nie mieliśmy okazji się poznać.

Jestem Susan, mieszkam obok. O Jezu...

- Cześć, jestem Lee. - Chciałam się przywitać,

wiesz, zauważyłam ekipę wnoszącą

wasze meble i muszę powiedzieć,

że ty i twoja żona macie świetny gust.

- Pomóc ci? - Nawet nie wiesz jak bardzo.

- Mam na imię Susan, mieszkam obok. - Jestem Bob, partner Lee.

Jesteście partnerami? Jakie interesy prowadzicie?

Cokolwiek to jest,

nie mówcie przy stowarzyszeniu sąsiedzkim,

że pracujecie daleko od domu,

- źle to odbierają. - Jesteśmy życiowymi partnerami.

Świetnie!

Widziałam o tym dużo filmów w TV, więc rozumiem.

Jesteście świetni.

Dziękujemy.

Mamy nadzieję, że dorównamy twoim wyobrażeniom.

Nie przejmuj się nim.

Działa na niego to... świeże powietrze.

- Nie przepraszaj za mnie. - Lee, sam mówiłeś,

że przeprowadzka tu dobrze zrobi Raphaelowi.

A więc... jest was troje?

No to musi być...

odjazdowo.

Tak, jesteśmy gejami-mormonami.

Susan...

to jest Raphael.

Raphael to wasz pies, oczywiście.

No bo fakt, wy nie możecie mieć dzieci.

Znaczy się, oczywiście, że możecie.

No... czasy się zmieniły.

I teraz wam wolno.

Jaki... ładny pies.

Muszę iść.

Miło cię poznać!

Wpadaj kiedy chcesz, Susan. Co robisz?

Co ty robisz?

Tak?

Mam przesyłkę dla Danielle Van De Kamp.

Może pani tu podpisać?

- To dla nas? - Nie, to dla Danielle.

- Proszę bardzo. - Dziękuję.

Dziwne. Kto przysłałby jej skuter?

Wiedziałam! Phyllis, matka Rexa.

Od kiedy umarł,

starała się kupić uczucia dzieci.

No cóż, niezły sprzęt.

Na pewno Danielle doceni ten gest.

Nie dam jej tego.

Może być gorszy prezent dla ciężarnej dziewczyny?

Mnie nikt nie przeleciał. Daj go mnie.

Wiesz co myślę o dwukołowych pojazdach.

Są zbyt niebezpieczne.

Oddamy go kościołowi.

- Co? - Wielebny mówił ostatnio,

- że szukają fantów na loterię. - Więc tak po prostu go oddamy.

To lepsze niż miałbyś złamać sobie na nim kark.

Mamo, wiesz jak bardzo chciałem mieć skuter. Daj go mi.

Słyszałeś swoją matkę. Oddamy go kościołowi.

Oczywiście, musimy się dowiedzieć, czy jest w pełni sprawny

zanim to zrobimy.

Na pewno nie bez kasku.

To niesprawiedliwe. Pozwolimy jej nam to zrobić?

Absolutnie nie.

Jeśli wygramy tą loterię, zatrzymamy go.

Cześć.

Miło usłyszeć jak znów sobie nucisz.

Niesamowite, co daje tydzień bez chemii.

Kiedy zaczynasz ostatnią turę?

Za miesiąc, więc mam trochę czasu

zanim znowu poczuję się jak zwłoki.

I miałam nadzieję, że zrobimy z tego dobry użytek.

Jesteś pewna?

Lekarz powiedział,

że mogą minąć miesiące, zanim wróci ci ochota.

No cóż, wróciła.

Poza tym od kiedy kwestionujesz moją ochotę?

Racja. Racja. Wybacz.

Masz taki wybór.

A: Romantycznie,

z miłą muzyką, przy świetle świec.

Lub B: czyli prosto do...

Boże, minęło tyle czasu...

Mam nadzieję, że pamiętam jak to się robi.

To jak z jazdą na rowerze. Tego się nie zapomina.

Więc zacznij pedałować.

- Co robisz? - Przepraszam, zepsułem ci fryzurę,

staram się ją naprawić.

Wybacz, prawie mi się udało.

Pieprzyć to.

- Co ty robisz? - Podarła mi się dziś rano.

Strasznie mnie swędziało.

- A teraz znacznie lepiej. - Na pewno nie chcesz jej założyć?

- Nie będzie ci zimno? - Nie, jest dobrze.

Co się dzieje? Jesteś ze mną?

Tak. Tylko jest jakby...

Co?

Późno.

Jest 21:30.

Mam tyle spraw do załatwienia od rana,

więc może dokończmy to jutro.

- Bree, daj się namówić. - To naprawdę miłe,

ale nie chcę urządzać przyjęcia dla nienarodzonego dziecka.

Kupiłam ci drogi prezent,

i nie dam ci go bez przyjęcia,

na którym ludzie zobaczą jaka jestem szczodra.

Bree, patrz!

Orson, mówiłam żebyś uważał!

Myślę, że to kiepski pomysł,

wyprawiać takie przyjęcie, jeśli to nie jest twoje pierwsze dziecko.

Nie widzę przeszkód...

No i nie chodzi w tym tylko o prezenty - to ma być zabawa

Możemy w coś zagrać, np. w "Jak duży jest brzuszek mamusi?"

Słucham?

No, bierze się kłębek włóczki, każdy odcina kawałek, który

myśli, że wystarczy, aby owinąć nim twój brzuch.

Ten, kto będzie najbliżej - wygrywa.

Naprawdę nie chcę przyjęcia.

Patrz! Patrz na mnie!

Orson, jeszcze tylko 5 minut. I ani chwili dłużej!

Wiecie co? Odpuśćmy to przyjęcie,

a jak dziecko się urodzi, wyprawię chrzciny.

Co wy na to?

Dobrze.

Spoko.

Boże.

Przepraszam panie,

przypadkiem usłyszałem

rozmowę o przyjęciu dla mamy.

Myślę, że mógłbym się tutaj przydać.

Dlaczego miałabyś zanosić nowym sąsiadom ciasteczka?

Słuchaj, zrobiłam fatalne pierwsze wrażenie,

więc pomyślałam, że uraczę ich domowymi wypiekami.

Ale one nie są wcale domowe.

Po prostu podgrzałaś ciastka, które kupiłem.

No, cóż, ja nie piekę. Przyzwyczaj się.

Wiesz, nie wszyscy sąsiedzi muszą być przyjaciółmi.

Dlaczego po prostu nie odpuścisz?

Mike, oni mieszkają 5 metrów dalej.

Jeśli będzie u nas pożar, chcę mieć pewność, że zadzwonią pod 998.

Acha, i tu jest prawdziwy powód.

Nie możesz znieść, że ktoś może cię nie lubić.

No, może.

Może Lee i Bob po prostu cenią sobie prywatność.

Dobrze, jak już mnie polubią,

to mogą być sobie prywatni do oporu.

Cześć, przyniosłam wam

prezent powitalny dla nowych sąsiadów.

Powinieneś spróbować, póki ciepłe.

To miłe, dziękuję. Są z orzechami?

- Orzechami? - Tak.

Niech pomyślę...

Nie, żadnych orzechów.

Na pewno? Jestem silnie uczulony.

Pół orzecha może mnie zabić.

Nie widzę żadnych orzechów.

Upiekłaś je,

więc włożyłaś do nich orzechy, czy nie?

No dobra, jestem do niczego w pieczeniu.

Dając wam coś, co sama upiekłam,

- byłoby jak plucie w twarz... - Więc kupiłaś je,

a potem podgrzałaś, żeby twój gest

wyszedł na bardziej życzliwy niż jest.

Naprawdę sama bym je upiekła, gdybym umiała.

Szczerze, jestem dobrą sąsiadką.

Jasne. No cóż, sąsiadko, weź może

swoje kupne, podgrzane i zapewne trujące ciastka

i daj je komuś

kto ma większą szansę na przeżycie twojej troskliwości.

Lubicie wino?

Nie, nie, więc nie fatyguj się z butelką z domowej winiarni.

To rozdarcie jest całkiem duże.

Może potrwać z tydzień.

Tydzień?

No dobrze. Ale pospieszy się pani?

Nic się nie stało. Dobrze ci w chustce.

Chodzi o to, że ta kobieta

właśnie odeszła z moim życiem erotycznym.

- Co? - Po 2 miesiącach wyprutych flaków

wczoraj nareszcie miałam ochotę,

ale Tom - niezbyt.

Najwyraźniej moja łysa głowa jest dla niego blokadą.

- Dlaczego zdjęłaś perukę? - Swędziało mnie.

Niezbyt mądrze.

Gaby, jestem jego żoną.

Powinien kochać mnie,

nie moje ciało, mnie. Moją duszę.

Dlaczego nie może kochać się z moją duszą?

Ciekawe.

Pytanie - kiedy ostatnio w barze widziałaś

kolesia mówiącego do kumpla:

"Zobacz, jaka niezła dusza."

Do czego zmierzasz?

Do tego, że faceci to wzrokowcy.

Ja mam szafę wypchaną ubraniami.

Musisz dać Tomowi coś do patrzenia,

coś pikantnego, jak...

Gaby, nie jestem ruda.

Ale mogłabyś być.

Co prowadzi do drugiego wniosku,

faceci lubią zmienność.

Dzisiaj wieczorem jesteś ruda.

A jutro...

Helgą, seksowną dojarką...

albo

Amber, samotną uciekinierką...

albo...

Jeffem, tym fajnym gościem z pracy.

No co? Nie wiem co kręci Toma.

Claude, wiesz że nie znoszę, kiedy tak wzdychasz.

Edie... od jak dawna to masz?

Co mam?

Ja nic nie mam.

Przyszłam na przegląd po 8000 km.

No wiesz, to

czego starałaś się uniknąć przez te wszystkie lata?

Co?

Rzeżączka? Opryszczka?

Kiła?!

Wszawica?

Spokojnie. Wygotuję pościele,

użyjemy tego szamponu

i po 3 dniach

wszy zamykają teatrzyk i spadają.

Cholera, jak to się stało?

Nie patrz tak na mnie. Wiem dokładnie skąd to mam.

Używałam solarium zaraz po Mimsy Porter,

tej potworze.

Śmierdzi jak spalona lukrecja.

Chodź do łazienki,

a pokażę ci jak używać tego cudeńka.

Chyba się domyślam.

Wiesz, całe szczęście, że jesteśmy sobie wierni.

Inaczej musielibyśmy brać pod uwagę,

że mogliśmy to przekazać dalej.

Wspominałem już o tym,

ale dla mnie to coś, na czym bardzo mi zależy.

To bardzo prosta formuła.

Większe zagospodarowanie powoduje wzrost podatków,

co pomaga budować szkoły, dla naszych dzieci.

W całym kraju, potrzeby dzieci są...

Co ty tu robisz?

Muszę z tobą porozmawiać.

Nie mogłeś zadzwonić?

To nie jest coś, co chciałabyś usłyszeć przez telefon.

Skąd to masz?

A jak myślisz? Edie.

Ciągle sypiasz z Edie?

Przecież ty też sypiasz z Victorem, prawda?

Gdyby tak nie było, zacząłby coś podejrzewać.

A ty jakie masz usprawiedliwienie?

Jest chętna, a ja jestem facetem.

To poważna sprawa, rozumiesz?

Jeśli Victor obudzi się z zoo w bieliźnie,

to będzie kiepsko.

Nie musisz mi mówić. Jeśli dowie się o nas,

- to mnie znajdą na wysypisku. - Dobra, nie panikuj.

Użyjemy czegokolwiek

co się na to stosuje i będzie dobrze.

- Mamy przegwizdane. - No.

Tom? Dzieci już śpią.

Wybierasz się do łóżka?

Tak, muszę jeszcze tylko ustalić

kilka rzeczy dla mojego fantastycznego zespołu futbolowego.

Szkoda.

Miałam w planie swoją małą fantazję.

Lynette...

Lynette tu teraz nie ma.

Jestem Brandy, ponętna cheerleaderka.

To bardzo romantyczne, Gaby,

ale muszę przeczytać na jutro

cztery propozycje inwestycji.

Dla ciebie "siostra" Gaby.

Siostra Gaby?

Jestem chory?

Pan doktor mówi, że musisz się zrelaksować.

A ja wiem jak to zrobić.

Pachnie lukrecją.

To mieszanka 36 olejków zapachowych.

Korzeń anyżu, koper...

Podoba ci się?

Pachnie jakimś lekiem.

To koper.

Trochę parzy.

To ciśnienie...

opuszczające twoje ciało.

Naprawdę parzy.

Możemy to spłukać

w 3 do 5 minut.

Ale zanim to zrobimy...

Co to ma być?

Jak na faceta obmacywanego przez gorącą pielęgniarkę

- zadajesz dużo pytań. - Przepraszam.

Wujku Frank,

jaki jest cel posiadania wujka-geja,

jeśli nie pomożesz mi się z nimi zaprzyjaźnić.

Mama mówiła, że cała rodzina wie.

No dobrze, muszę iść.

- Co jest? - Znalazłam Raphaela błąkającego się po ulicy.

Chciałam go oddać, ale Boba i Lee nie ma w domu.

Więc dam mu coś do przegryzienia

- i odprowadzę do ich ogrodu. - Czekaj, czekaj.

- Co? - Zostaw go ze mną.

Muszę zarobić u nich trochę punktów.

A bohaterskie uratowanie psa może być w sam raz.

Więc będziesz go tu trzymać dopóki nie wrócą?

- Może nawet trochę dłużej. - O ile dłużej?

Wystarczająco, żeby się zmartwili.

Wiesz, im więcej się zmartwią, tym lepiej wypadnę, łapiesz?

Łapię, że jesteś szalona.

Nie jestem. Teraz weź trochę błota.

Pobrudzimy go tak, żeby wyglądał strasznie.

No, właź.

Pomogę ci.

W porządku, poradzę sobie, panie Knievel.

- Nigdy mi tego nie odpuścisz? - Nie.

...też tak myślę. Chyba powinieneś jeszcze raz iść do lekarza.

Niespodzianka!

Co ja mówiłam?

Mówiłaś "żadnego przyjęcia". Ale patrz, są faceci.

Więc technicznie, to impreza a nie przyjęcie.

Andrew powiedział nam, że nie zgadzałaś się,

bo nie chciałaś się narzucać.

Więc to twoja sprawka?

No cóż, wiem że nie chciałaś szumu,

ale w końcu zasłużyłaś.

No, nie stój tak. Wchodź.

Mamy mnóstwa żarcia, zabaw i niespodzianek.

Ta, mnóstwo niespodzianek.

Gdzie ona jest?

Bree!

Phyllis!

Pomagałem też przy zaproszeniach.

Nawet nie wiesz jak dotknął mnie fakt, że mnie zaprosiłaś

zwłaszcza po tym, jak moje akty pojednawcze

były odtrącane.

Byłam straszna.

Nie winiłabym cię, gdybyś chciała wyjść.

Nonsens.

Jestem tu, by świętować naszą odnowioną przyjaźń

i twoje nowe dziecko.

Czy może też dzieci?

Wiesz, znakiem świadczącym o bliźniętach

jest to, że twarz matki robi się taka pulchna.

Myślę, że teraz ci obojętne

czy skręcę kark na tym skuterze.

Jadę do banku.

Ciocia Lily wzięła tabletki, więc popołudnie ma z głowy.

Dobrze. Na razie.

Czy twoja matka wyszła?

Tak. Potrzebujesz jej?

Nie, nie.

Tego właśnie chciałam.

Myślałam, że wzięłaś tabletki nasenne.

Udawałam, żeby zostawiła nas same.

Ciociu Lily, o co chodzi?

Muszę ci o czymś powiedzieć.

Po pierwsze, powinnaś wiedzieć co się stało.

Nikt nie zawinił.

Co masz na myśli? Co się stało?

Nie pamiętasz mieszkania wcześniej na tej ulicy, prawda?

Nie.

Jest ku temu powód.

Dylan?

Mamo, myślałam, że wyszłaś.

Zapomniałam książeczki czekowej.

- Zejdziesz na dół i poszukasz jej dla mnie? - Oczywiście.

Naprawdę powinnaś odpocząć.

- Cześć. - Cześć.

- Odzyskałaś perukę? - Tak, jest jak nowa.

Pomyślałem, że moglibyśmy dzisiaj położyć dzieci wcześniej spać.

Jeśli wiesz co mam na myśli.

Wiem i jestem za.

Świetnie.

Mam nadzieję, że Brandy nie zatrzyma

trening cheerleaderek.

Jeśli chodzi o Brandy...

Złe wieści.

Co? Co się stało?

Penny bawiła się w salon piękności na mojej peruce.

No i cóż, powiedzmy, że stylistką to ona nie będzie.

Kiepskie strzyżenie, co?

Chyba Brandy będzie bardzo zła.

Brandy to przeszłość, Tom. Odpuść ją sobie.

Raphael!

Chodź tu! Raphael!

Do domu, piesku!

Raphael!

- Lee, czy coś się stało? - Raphael wyszedł.

Nie wiem jak to się stało. Chyba przeskoczył przez płot.

Pomóc ci go szukać?

Poważnie? A co z twoją imprezą?

To tylko przyjęcie na cześć nowego dziecka.

Które wyprawiam... dla najlepszej przyjaciółki.

Nie mogę cię prosić o zrezygnowanie z tego...

No co ty, od czego są sąsiedzi?

Raphael!?

Tutaj, psiaku!

Widzę, że ściągnęłaś wszystkie zdjęcia Rexa.

Przykro mi, jeśli to cię uraża, Phyllis,

ale nie chciałam, żeby Orson czuł się nieswojo w nowym domu.

Rozumiem.

Starałaś się brać pod uwagę uczucia nowego męża.

Cieszę się, że przynajmniej próbujesz wszystko poukładać

za drugim razem.

Jednak to musi być straszne dla Danielle i Andrew,

gdy twarz ich ojca zostaje wygnana z ich domu.

Nie został wygnany.

Przy okazji...

Gdzie jest Danielle?

Jest w szkole z internatem.

W Szwajcarii.

Szwajcarii!? Czy poinformowanie mnie

na jakim kontynencie jest moja wnuczka to za dużo?

Izolujesz mnie od moich wnucząt,

a ja nie wiem dlaczego.

Idę do gości.

Zawsze gdy zaczynam rozmowę, odchodzisz.

Jeśli nie chcesz ze mną rozmawiać,

to po co mnie zapraszałaś?

To przyjęcie-niespodzianka, idiotko.

Myślisz, że miałam wpływ na listę gości?

Więc... nie chcesz mnie tutaj?

Na litość boską, Phyllis.

Przecież niezbyt nam się układało nawet jak Rex żył.

Co ja ci kiedykolwiek zrobiłam,

poza próbowaniem traktowania cię jak córkę?

Dałam ci nawet futro mojej matki.

- Nienawidziłaś swojej matki. - Ale kochałam to futro.

To ci je oddam.

Nie, zatrzymaj je.

Jako pamiątkę tego, jak się starałam,

żebyś mnie polubiła.

Babciu, już wychodzisz?

Przykro mi, kochanie.

Ale twoja matka uniemożliwia mi pozostanie tutaj.

Gdzie trzyma to futro ode mnie?

Pewnie w szafie w sypialni.

Gdzie ona idzie?

Pytała się, gdzie trzymasz futro od niej.

A ty jej powiedziałaś?

Cholera.

Chyba nie będziesz potrzebować tej pompki do biustu.

Więc to tak... Danielle jest w ciąży.

Tak, i żeby ocalić jej reputację,

ustaliliśmy, że będę udawać, że to moje.

Mam tylko nadzieję,

że ci szwajcarscy lekarze wiedzą co robią.

Nie jest w Szwajcarii.

Jest w domu Sióstr Nadziei.

Phyllis, przepraszam. Wiem, że to denerwujące...

Właściwie jest wstrząśnięta,

zostanę prababcią.

No cóż...

Technicznie tak...

Co znaczy "technicznie"?

Wersja jest taka, że dziecko jest moje i Orsona,

więc jeśli będziesz latać dookoła jako babcia,

ludzie nabiorą podejrzeń.

Nie będziesz trzymać tego dziecka z daleka ode mnie,

chyba że chcesz, żeby ci ludzie na dole

dowiedzieli się czyje naprawdę jest.

Nie zrobiłabyś tego. Pomyśl o Danielle.

Ty powinnaś.

Jeśli byś ją dobrze wychowała,

nie zaszła by w ciążę bez męża.

Myślisz, że nie wiem, że zawiodłam jako rodzic?

Dlatego to dziecko tyle dla mnie znaczy.

To moja druga szansa.

Mam nadzieję, że tym razem przyjmiesz moje rady,

zawsze mówiłam, że jesteś za ostra dla dzieci.

Porady wychowawcze od ciebie? Śmieszne.

- Byłam wspaniałą matką. - To dlaczego Rex cię unikał?

Dlaczego rzadko tu bywałaś?

Przez ciebie! Wiedział, że mnie nie znosisz.

Cieszył się, że tak myślisz.

Ale to on nie znosił twoich wizyt.

Phyllis, czekaj!

Przepraszam wszystkich, proszę o uwagę.

O co chodzi, babciu?

Ja...

Muszę iść.

I chciałam powiedzieć, jak miło było

zobaczyć was wszystkich po takim czasie.

Żegnajcie.

Dziękuję za ten dar.

Wiesz, Bree...

Nie jesteś jedyną, która chciałaby drugiej szansy.

- Nic, co? - Nigdzie go nie ma.

A on nawet nie zna tej okolicy.

W życiu nie znajdzie drogi do domu.

Znajdzie. Musisz wierzyć!

Cholera, Bob wrócił. I co ja mu powiem?

Nic. Po prostu szukajmy dalej.

Mam przeczucie, że szybko się znajdzie.

To naprawdę miło z twojej strony.

Zwłaszcza po tym, jak zachowałem się na początku...

Wiesz co? Nie przejmuj się tym.

Pójdę do siebie i przyniosę nam wodę.

- Wtedy będziemy szukać dalej. - Dobrze.

Lee! Nie ma nigdzie Raphaela. Widziałeś go?

Bob, proszę, nie złość się.

- O czym ty mówisz? - Raphael uciekł.

- Uciekł? - Tak.

- Nie zna tej okolicy. - Wiem o tym.

- Co ty mówisz? - Wiem, nie wiedziałem...

- I jak ty go szukasz? - Susan poszła po wodę dla nas.

Czekaj, tu jest!

Boże!

Co nasz pies robił w waszym garażu?

Nie mam pojęcia.

Co?

Udało ci się już...

wypalić dżunglę?

- No. - I?

Południowy front jest spokojny.

Gaby, musimy bardziej uważać.

Zdecydowanie.

To jednak podniecające...

- Co jest? - Igranie z ogniem.

Prawie się parzysz, ale jednak nie.

Nie myśl o tym w ten sposób.

Jeśli Victor nas przyłapie, zabije nas oboje.

Dlatego to tak podniecające.

Cześć.

Cześć.

O, przepraszam.

To...

ciekawy perfum...

Dostałem od żony.

Z... korzeniem anyżu i koprem.

Podoba ci się?

Tak, jest tylko...

Nie wiem... dziwnie znajomy.

Wszowego ciasteczka?

Chętnie. Dzięki.

Wszowego ciasteczka?

- Wszowego ciasteczka? - Tak, dziękuję.

Wszowego ciasteczka?

Dziękuję.

Dzieci już śpią.

Ja nie.

- Co tam masz? - Mały prezent.

Przywitaj się z jeszcze ponętniejszą siostrą Brandy,

Candy.

Co ty wyprawiasz?

Pomyślałem, że...

skoro tak dobrze nam było wczoraj,

to czemu nie mogłoby być lepiej?

A to jest możliwe

tylko wtedy, gdy udajesz, że jestem kimś innym?

Ty też musisz udawać.

Co?

To...

jestem ja, Tom. Nie Brandy, ani Candy.

Twoja żona, Lynette. Już ci nie wystarczam?

I co się tak wściekasz?

Pierwsza peruka to był twój pomysł.

Tak, bo jestem łysa.

A wiem, że to dla ciebie duża blokada.

Ale nic na to nie poradzę.

Mam raka.

Wiem. Ciągle o tym słyszę.

Obwiniasz mnie za to, że chcę czasem uciec?

- Uciec, znaczy się ode mnie? - Tak!

Wiesz dlaczego wczoraj było tak dobrze?

Bo mogłem kochać się z kimś, kto nie jest chory.

Wiem, że nie powinienem tego mówić,

ale zawsze muszę być tym idealnym mężem,

i trzymać cię, gdy płaczesz, a samemu nie płakać.

Ale to działa także na mnie.

Wiem o tym...

- Wiesz? - Tak.

Niby jak?

Odkąd to się zaczęło,

zapytałaś mnie chociaż raz jak się czuję?

Boże...

Nie zapytałam, prawda?

Jestem jednym z tych,

egocentrycznych, absorbujących chorych.

Nie powiedziałem tego.

Nie, jestem. Minęły miesiące.

A ja ledwo pomyślałam, przez co możesz przechodzić.

W porządku. Ty przechodzisz przez coś o wiele...

Możesz przestać być taki idealny?

Jestem rakową suką!

Co?

Nie będę się z tobą kłócić.

Jesteś do niczego.

Cóż...

Myślę, że mogłabym zakręcić Candy...

Dzieci na pewno śpią?

Bo czuję, że Candy będzie głośna.

Właściwie, jeśli mamy udawać,

to co powiesz na to, żebym dzisiaj

nie był bohaterem,

a ty nie była chorą na raka.

Bądźmy po prostu Tomem i Lynette.

Zobaczymy co będzie.

Bardzo bym chciała.

Co z garniturem Boba?

- Zniszczony. - A jak zaniesiemy do mojej pralni?

Susan, ta farba nie zejdzie.

Więc musimy ją odkupić...

za 2000 dolców.

$2,000?

Według Lee, to Dolce.

- Nie wiem co to znaczy, ale powiedział to 6 razy. - To szalone.

Nie. Szalone jest to,

że kupię najdroższy garnitur w życiu

i nigdy go nie założę.

Chciałam tylko, żeby mnie polubili...

No cóż, nie lubią.

Lee powtórzył to też 6 razy.

Musi być jakiś sposób, żeby ich przeprosić.

Nie stać nas na kolejne twoje przeprosiny.

- Nie wiem, może... - Cholera, Susan. Odpuść ten temat.

Prosiłem cię już o to, nie posłuchałaś i widzisz co się stało.

Więc proszę jeszcze raz. Odpuść.

Mike, czekaj. Porozmawiajmy.

Idę spać.

Jutro czeka praca. W końcu kupuję garnitur.

Babciu!

- Co ty tu robisz? - Nie wstydź się, kochanie.

Twoja matka mi o wszystkim powiedziała.

Świetnie cię widzieć.

Nie znoszę tego miejsca. Jest jak więzienie.

Cóż, właśnie dlatego przyszłam.

Może czas, żeby wyjechać.

Dylan?

Czy to ty?

Musimy porozmawiać.

Cześć.

Cieszę się, że wróciłaś.

Chciałam porozmawiać o cioci Lily.

Co z nią?

To było dziwne, zawołała mnie dzisiaj do siebie.

Mówiła, że wie dlaczego nie pamiętam

nic z mieszkania tu wcześniej.

Kochanie.

Ciocia Lily nie ma już za dużo czasu.

Chwilami nie wie co mówi.

To u niej?

Nie, przed chwilą sprawdzałam. Śpi.

Wiesz, masz ten recital za 2 tygodnie.

Może powinnaś poćwiczyć.

Dylan...

Proszę...

Szkodniki...

Mają różne kształty i rozmiary.

Psują nasze życia na różne sposoby.

Na początku, są ledwie irytujące.

I staramy się je ignorować.

Nareszcie we własnym łóżku...

Ale jeśli nie potraktujemy ich poważnie...

Mogą stać się bardzo niebezpieczne.

Dla niektórych,

śmierć może się wydawać najłatwiejszym wyjściem.

Ale problem szkodników polega na tym,

że to co pozostawiają,

jest równie niebezpieczne.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.