Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
W poprzednich odcinkach:
Nowa sąsiadka...
O mój Boże. Katherine.
...okazała się być dawną przyjaciółką Susan...
I ta sosna na tyłach podwórka...
To moja duma i radość.
...która miała problem z zawieraniem nowych przyjaźni.
Zabije mnie to, że będę musiała prosić cię, żebyś ją ścięła.
Jej córka nie pamiętała przeszłości.
- Jestem mamą Julie. - A kim jest Julie?
Była twoją najlepszą przyjaciółką, gdy byłaś mała.
Ale jej mąż miał wiadomości dla Susan.
Jesteś w ciąży.
Lynette ujawniła swój stan.
Mam raka.
Gabby i Carlos rozpoczęli sekretny romans.
- Możesz dzisiaj wyjść? - Mówisz poważnie?
A Edie odkryła sekret innego rodzaju.
Dlaczego mi nie powiedziałeś o twoim zagranicznym koncie bankowym?
Tym, na którym jest 10 milionów dolarów?
Wielka fala zbrodni uderzyła w Wisteria Lane wtorkowego popołudnia.
To wtedy mieszkańcy odkryli, że ich grille zostały przewrócone,
ich czyste pranie było podeptane,
a ich deskorolki zniknęły.
Naturalnie, wszyscy zaczęli pytać, kto mógłby być odpowiedzialny za taką masakrę.
Odpowiedź znajdowała się w domu sąsiada,
który, 20 minut wcześniej, zajmował się...
całkiem innym typem zbrodni.
Muszę wracać.
Powiedziałem Edie, że wychodzę pobiegać.
Jestem wystarczająco spocony jak na 5-milowy bieg?
Tak. Niestety to jest mój pot.
Kiedy ją rzucisz?
To skomplikowane, okej?
Poza tym...
nie widzę, żebyś ty się spieszyła do rzucenia Victor'a.
Ogólnie mówiąc, kobiety nie opuszczają swoich mężów dla facetów, którzy mają dziewczyny.
Po prostu kopnij tą sukę. Czego się boisz?
Hej, nie boję się...
O mój Boże!
Co z tobą, do cholery?
Edie!
Gabby, jesteś tam?
Sekunda!
Edie! Co cię tu sprowadza?
Szukam Carlos'a. Poszedł pobiegać, ale to było kilka godzin temu.
Przykro mi, nie widziałam go.
Naprawdę?
Bo Ida Greenberg powiedziała, że wydawało jej się, że widziała go na twoim ganku.
To niemożliwe, bo on jest tam! Tam jest!
Co?
Carlos! Jest u ciebie w domu.
Właśnie wszedł.
Proszę bardzo. Jest w domu.
W porządku. Dzięki.
Powiedziałaś jej, że jestem w domu.
No i?
Nie jestem w domu. Jestem tutaj.
Co, do cholery, mam zrobić?
Edie!
Edie, czekaj!
Czekaj, czekaj, czekaj! Nie jedź!
- Nie jedź! - Dlaczego?
Zbliżają się twoje urodziny, i...
nie wiem, co mam ci dać.
A może dzbanek do kawy...
albo perfumowane wieszaki...
albo ładne radio z budzikiem.
Gabby, nie mam na to czasu.
Może po prostu mnie zaskocz?
Czekaj, ale nie jedź!
Potrzebuję trochę więcej wskazówek!
Cholera jasna, chłopaki! Nie powinniście się tak kręcić po ulicach!
Komuś stanie się krzywda!
Carlos!
Uwierzysz? Ktoś się włamał do naszego domu.
O mój Boże.
I tak zakończyła się wielka fala zbrodni na Wisteria Lane.
Nikt nigdy się nie dowiedział, kto był odpowiedzialny...
Skarbie, jesteś cały spocony. Umyj się.
...ponieważ była to wewnętrzna robota.
Nigdy nie ujrzycie tu rozpaczy.
Ani gniewu.
Nie zobaczycie nigdy najmniejszej cząstki pożałowania.
Widzicie, ludzie, którzy tu mieszkają, nauczyli się,
że jest jeden pewny sposób, by ukryć swe sekrety przed sąsiadami.
Właśnie dlatego, na przedmieściach nie ma nic bardziej złudnego...
od uśmiechu.
Więc, co właściwie powiedziała Julie?
Powiedziała, że Dylan to nie ta sama dziewczyna.
Nie ta sama dziewczyna, bo się zmieniła,
czy nie ta sama dziewczyna, bo została podmieniona na robota?
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale Julie mówi,
że Dylan nie pamięta niczego z życia tutaj.
Cóż, może się tego wyparła.
Czy przytrafiło jej się coś złego, gdy była mała?
Nie jestem pewna.
Ale było coś dziwnego w tym, w jaki sposób wyjechali.
Więc...
Czyż to nie nasza poranna plotkująca brygada?
Kogo dzisiaj obgadujemy?
Susan.
Ona tam stoi.
O mój Boże. Byłaś tam przez cały czas?
W każdym razie, dziewczyny, chciałam z wami porozmawiać o Lynette.
Co z nią?
Cóż, skoro jest taka zmęczona chemioterapią,
pomyślałam, że byłoby miło, gdybyśmy coś dla niej zrobiły,
jak, na przykład, przyniosły jej lunch?
- Brzmi świetnie. - Tak, zróbmy to.
Gabby może przyniesiesz swoje warzywne lasagne,
Susan, zajmij się napojami,
i Katherine, może przyniesiesz zwykłą sałatkę jarzynową?
Wolałabym przynieść deser.
Nie ma potrzeby, moja droga. Ja zawsze przynoszę deser.
Pomyślałam o moim cytrynowym cieście z bezą.
Pychota.
Tak, ale chodzi o to, że faceci od przeprowadzek zgubili moją salaterkę.
Moje patery do ciast, natomiast...
Nie będą potrzebne.
Tak jak powiedziałam, ja zawsze przynoszę deser.
Wiem!
Pożyczę ci moją salaterkę.
Naprawdę nie chciałabyś przegapić ciasta Bree. Jest doskonałe.
Kim jestem, by spierać się z doskonałością?
Przepraszam, ale coś doprowadza mnie do szału.
Teraz jesteś doskonała.
Czy to boli?
To trochę nieprzyjemne, ale nic mi nie jest.
Weź kartę.
Hej, powiedziałam ci, że zbieram damy.
Bądź uważny.
Pamiętasz, jak graliśmy w to, gdy rodziłaś Parker'a?
42 godziny bez lekarstw.
Nigdy nie zapomnę, jaka wtedy byłaś twarda.
Nie odbierajmy mi jeszcze pochwał.
Nadal jestem twarda.
Weź kartę.
Racja.
Zabawne.
Graliśmy w karty...
na naszym miesiącu miodowym, w ten dzień, gdy padało. Pamiętasz?
Rozpaliliśmy ogień...
Znowu to robisz.
Przepraszam.
Hej, mówiłam ci, że zbieram damy.
Cholerka. Racja.
O mój Boże. Dajesz mi wygrać?
Chciałem, żebyś się dobrze poczuła.
Przez zabieranie całej zabawy ze zbicia?
Kochanie, przepraszam. Po prostu...
Tak bardzo cię kocham.
Wyjdź!
Co?
Powinieneś mnie czymś zająć, a nie całkowicie dołować.
Wyrzucasz mnie z oddziału?
Zobaczymy się w domu.
Kochanie, ja cię podwożę.
Idź. Wezmę taksówkę.
Oto ten twardziel, którego tak bardzo podziwiam.
Wynocha!
Carlos! Cześć!
Hej, oto moja jubilatka.
Niezły samochód.
Mamy towarzystwo?
Nie.
Więc czyj jest?
To jest...
twój prezent urodzinowy dla mnie. Niespodzianka!
Samochód.
Miałem zamiar kupić ci kolczyki.
Więc? Kup.
A będę jeździła z opuszczonym dachem,
żeby wszyscy mogli je zobaczyć.
Edie, nie stać mnie na to.
Pewnie, że cię stać.
Po prostu przelej trochę swoich zagranicznych pieniędzy do kraju.
Mówiłem ci, że to konto jest tajemnicą.
Którą nie pozostanie na długo, jeśli zacznę kupować samochody za 80 tysięcy dolarów.
Teraz wyczuwam, że te twoje oszczędności...
są odrobinkę nielegalne.
Skąd pochodzą?
Nie musisz tego wiedzieć. I urząd podatkowy też nie musi.
Chcesz, żebym poszedł do więzienia?
Rany boskie, Carlos.
Nie miałam pojęcia, że twoja sytuacja jest aż tak...
ryzykowna.
Cóż...
Chyba będę musiała go oddać z powrotem do salonu.
Dziękuję za zrozumienie, kotku.
Słuchaj, jeśli...
jeśli nie chcesz kolczyków,
to wybierz coś innego wzamian.
Tylko nie za bardzo ekstrawaganckiego.
Nie martw się. Mam pewną myśl.
I jest ona akurat w twoim przedziale cenowym.
- Cześć. - Cześć.
Hej, Katherine. Co się dzieje?
Czemu na twoim podjeździe stoi ciężarówka od przeprowadzek?
Miałam do was dzwonić...
To było takie zwariowane. Dostałam nową pracę. W Chicago.
Co? I wyjeżdżasz? Tak po prostu?
Wiem! To szalone, co?
Chciałabym mieć czas na rozmowę, ale muszę dokończyć się pakować.
Nie, zaczekaj.
Pobiegnę tylko po Julie, żeby mogła się pożegnać z Dylan.
Naprawdę nam się spieszy. Chyba nie będzie czasu na...
W porządku, chłopaki! Pakujcie dalej! Ja to posprzątam!
Katherine?
Wszystko w porządku?
Wyglądasz na zdenerwowaną.
Po prostu miałam długą noc, i mam wiele do zrobienia.
Będę za wami bardzo tęsknić.
Katherine, cześć.
Przyniosłam ci tą salaterkę.
Dziękuję ci. Miło, że pamiętałaś.
Nie ma sprawy.
Hej, wiesz, miałam cię zapytać,
jak wyszło z tą pracą w Chicago?
Pracą?
Wiesz, tą, z powodu której wyjechałaś tak nagle.
Racja. Tak, oczywiście.
Dobrze, wyszło bardzo dobrze. Była dużym wyzwaniem.
Mam coś w piekarniku. Muszę iść.
Susan.
Co? Jem za dwoje.
A czy oboje chcecie być grubi?
Dobra, kiedy będę rodzić,
i będę przeć i wrzeszczeć, żeby wydać na świat twoje dziecko,
naprawdę chcesz, żebym pamiętała, że odmówiłeś mi syropu?
Wsuwaj.
Mamo, muszę z tobą porozmawiać o dzisiejszym wieczorze.
O mój Boże.
Chodzi o imprezę u Matt'a?
Tak. Okazuje się, że nie zacznie się przed dziesiątą,
więc, mogę zostać do pierwszej?
Cóż...
Johnson'owie mieszkają niedaleko w dół drogi.
- Tak, myślę, że możesz. - Dzięki.
Zaraz, zaraz. Chodzi o Johnson'ów z Crestview?
Tak.
Tak, nie wydaje mi się, że powinnaś tam iść.
Dlaczego nie?
Miałem kilka zleceń w tym domu,
oni tam urządzają naprawdę dzikie imprezy.
Nie chcę wam nawet mówić, co wyłowiłem z ich toalety.
To były imprezy jego braci. Matt nie jest taki.
Wszyscy 17-letni chłopcy są tacy.
Ja i moi kumple urządzaliśmy imprezy tylko po to, żeby upić dziewczyny.
Cóż, ja nie piję.
Tak samo jak Missy Taylor.
A teraz przejdźmy do sceny, w której przywiązuje swój stanik do anteny mojego samochodu.
Naprawdę doceniam twoją troskę,
ale mama już mi pozwoliła pójść.
Cóż, to prawda.
Tylko wyrażam swoje zdanie. Decyzja należy do twojej mamy.
Więc...
to znaczy, oboje macie dobre argumenty.
Ale chyba będę musiała się zgodzić z...
- I wiecie, że kocham was oboje... - Decyduj.
- Mike. Jestem za Mike'm. - Co?
Wygląda na to, że ta impreza może zmierzać w złym kierunku, i zaczyna się bardzo późno.
To nie fair.
Przykro mi, skarbie.
Chciałaś decyzji. To moja decyzja.
Więcej syropu?
Missy Taylor?
Wsuwaj.
Spójrzcie na małą Dylan! Ale wyrosłaś.
Karen McCluskey.
Kiedyś się tobą opiekowałam.
Gryzłaś.
Mam nadzieję, że nie zrobiłam pani krzywdy.
Nie, byłaś milutka.
Ale głośna.
Pamiętam jaki hałas robiłaś na swoim rowerku.
Zrobiłam twojemu tacie piekło za zamontowanie do niego tego klaksonu.
Mojemu tacie?
Skąd pani mogła znać mojego tatę?
Odszedł, gdy byłam dzieckiem.
Nie, wpadał tu co jakiś czas.
W każdym razie, miło mieć cię z powrotem.
Proszę, pozwólcie mi pomóc. Czuję się winna, tylko tu siedząc.
Nie ruszaj się. Chcemy ci dogodzić, więc, proszę, pozwól nam.
Dziękuję.
Hej, więc jak idzie chemioterapia?
Nie, nie. Ona nie chce o tym rozmawiać.
Nie przeszkadza mi to.
Daj spokój. Dobierzmy się do ciasta. Wygląda niesamowicie.
O mój Boże.
Bree, to chyba najlepsze ciasto, jakie kiedykolwiek zrobiłaś.
Cóż, dziękuję. Nie wydaje mi się, żebym zrobiła cokolwiek inaczej.
To nie jest moje ciasto.
Dobra, przyłapałyście mnie. Jest moje.
Co się stało z ciastem, które ja przyniosłam?
Byłam trochę podstępna i wstawiłam je do lodówki.
Chciałam po prostu, byście spróbowały mojego.
Ale zgodziłyśmy się, czy nie, że ja przyniosę deser?
Wiem, ale wszyscy mówią, że tak wspaniale pieczesz,
i miałam nadzieję, że dasz mi jakieś wskazówki, żeby ulepszyć mój przepis.
Cóż, najwyraźniej żadne wskazówki nie są potrzebne.
Jak powiedziały moje przyjaciółki:
"najlepsze ciasto kiedykolwiek".
Więc, może ty nie powinnaś nic mówić.
Byłabym szczęśliwa, gdyby wszyscy myśleli, że to twoje.
Więc wracając do chemii...
jak było?
Tak, jak na razie...
nie tak źle.
Poza tym, że wczoraj musiałam wyrzucić Tom'a.
Dlaczego?
Zrobił się taki uczuciowy.
Jak ostatnie 20 minut "Piosenki Brian'a".
Więc... chyba będę szukać nowego kompana do chemii.
Byłabym bardziej niż szczęśliwa, mogąc pójść z tobą.
Zapisz mnie.
Ja z tobą posiedzę.
Jestem wolontariuszką w szpitalu, więc i tak tam będę.
Mój Boże, dziewczyny.
Jestem wzruszona, że wszystkie jesteście skłonne to zrobić.
Od czego są przyjaciele?
Gabby?
Nie chcę śmietanki, dzięki.
Schowała twoje cytrynowe ciasto z bezą?
Chyba żartujesz.
Nie żartuję. Ta nikczemna kobieta
miała tylko przynieść zwykłą sałatkę jarzynową.
A ona nie tylko przyniosła ciasto,
ale schowała moje i podała swoje.
To więcej niż nikczemne. To kulinarny terroryzm.
Jest jeszcze gorzej. Jej ciasto było lepsze od mojego.
Niemożliwe!
To prawda. Wszyscy tak pomyśleli.
Nawet ja.
A ta prosta jarzynowa sałatka...
Maché i młoda rukola ze smażoną kaczką i kandyzowanymi orzechami!
Mój Boże, ona gra, by wygrać.
Siedzę tu od kilku godzin, starając się odtworzyć jej przepis,
i nic nawet tego nie przypomina!
Nie bądź dla siebie taka surowa. To jest fantastyczne.
To jest jej!
Przepraszam.
Orson, co ja mam zrobić?
Może musisz przełknąć zniewagę i poprosić ją o przepis.
Co? Poddać się? Poniżyć się?
Bree, to twoje charakterystyczne ciasto.
Robisz je na przyjęcia, kolacje w kościele, sprzedaż wypieków.
Jeśli ona zawsze będzie tam za tobą, ze swoją lepszą wersją,
zgłaszając swe roszczenia do tytułu pierwszej kucharki w Fairview...
Ukradnie całą moją tożsamość.
Tak daleko bym się nie posuwał.
Nie, to prawda.
Jedyna wyjątkowa rzecz we mnie,
to to, co potrafię robić w kuchni.
Masz rację.
Muszę zdobyć ten przepis.
Wszelkimi koniecznymi sposobami.
Hej, Gabby.
Hej, co słychać?
Cóż...
Poczułam się trochę dziwnie,
przez coś, co stało się podczas lunchu, i pomyślałam, że powinnyśmy o tym porozmawiać.
Wiem. Uwierzysz w tą sprawę z ciastem?
Myślałam, że głowa Bree wybuchnie.
Nie. Nie to.
Dobra, nie wiem jak to powiedzieć, więc po prostu to powiem.
Kiedy wszyscy oferowali mi, że pójdą ze mną na chemię...
nawet Katherine, której nawet nie znam...
ty milczałaś. O co chodziło?
Cóż, wygląda na to, że ludzie nieźle to ukrywają.
Tak, ale między nami,
ty jesteś tą, której tam chcę.
Spośród wszystkich, jesteś najbardziej zabawna, a właśnie tego teraz potrzebuję.
To słodkie.
Ale szczerze mówiąc, nie lubię szpitali.
Nikt nie lubi szpitali.
Niestety, to jest miejsce, do którego musisz iść, gdy jesteś chora,
albo gdy twoi przyjaciele są chorzy.
Jesteś moją przyjaciółką, prawda?
Co, to jest test naszej przyjaźni?
Tak... tak jakby.
Mogę cię dopisać?
Nie mogę się doczekać.
Chodź tu.
Dobra, ja pójdę tam.
Nadal jesteś na mnie zła o tą imprezę?
Uczepiłaś się tego, co?
Dobrze, posłuchaj, myslałam trochę nad tym i...
zapomnij o tym, co powiedziałam wcześniej.
To znaczy, że mogę iść?
Jezu! Mike jest w drugim pokoju.
Nie powiesz mu?
Nie. I ty też nie.
Czemu to robisz?
Jesteś moją matką. Masz wszelkie prawo, by nie uwzględnić jego zdania.
Wiem.
Po prostu uważam, że to słodkie, że się o ciebie martwi,
i chcę, żeby czuł, że jest częścią procesu podejmowania decyzji.
Najwyraźniej nie jest, skoro działasz za jego plecami.
Chcesz iść, czy nie?
Tak! Tak. Bardzo chcę iść na tą imprezę.
Imprezę? Nadal o tym rozmawiacie?
Uwierzysz w to?
Odpuść sobie. Wiesz, Mike i ja zdecydowaliśmy,
żadnej imprezy i koniec.
Bree.
Mam nadzieję, że to nie jest nieodpowiednia chwila.
Chciałam tylko dać ci prezent z okazji wprowadzenia się.
To przepis na moje specjalne ciasto bakaliowe.
W moim domu nie byłoby Święta Dziękczynienia bez niego.
Cóż... dzięki, że pomyślałaś.
Włożę to do mojego pudełka z przepisami.
Więc, jeśli akurat wymieniamy przepisy na ciasta,
bardzo chciałabym dostać ten na twoją wspaniałą cytynową bezę.
Naprawdę? Pochlebia mi, że poprosiłaś.
Ale nie dzielę się nim.
Słucham?
Musisz zrozumieć.
Eksperymentowałam latami,
zanim znalazłam mój sekretny składnik.
Czyli co? Wanilia? Gałka muszkatołowa? Kardamon?
Gdybym ci powiedziała, nie byłby już sekretem.
Byłby już tylko składnikiem.
Cóż, to nie bardzo po sąsiedzku.
W końcu, właśnie dałam ci przepis na moje bakaliowe ciasto.
Tak, i to bardzo dobry. Mam książkę, z której pochodzi.
Ten przepis nie jest z książki.
Ten przepis przekazała mi moja mama.
Cóż, jeśli twoją mamą nie jest Betty Crocker,
to miała go z książki.
Ojej. Teraz cię zmartwiłam.
Nie. Nie. Nie jestem zmartwiona.
Po prostu nie wiem, dlaczego jesteś taka zdeterminowana,
by wejść na wojenną ścieżkę.
Najpierw przynosisz ciasto do Lynette, kiedy wyraźnie przydzieliłam ci sałatkę...
Widzisz, teraz ja się gubię.
Co takiego daje ci prawo,
do decydowania o tym, kto co przynosi na lunch, który ja zaproponowałam?
To jest tradycja.
Zawsze organizuję nasze małe spotkania, i zawsze przynoszę deser.
Więc, jakże cudownie, że wróciłam,
bo mogę zdjąć z ciebie to brzemię.
Po prostu daj mi przepis!
Przykro mi. Nie mogę.
I mam nadzieję, że to nie przeszkodzi w tym, żebyśmy były przyjaciółkami,
ponieważ lubię cię, Bree.
I jestem pewna, że jeśli się do tego przyłożysz,
możesz zrobić nawet lepszą cytrynową bezę od mojej.
Sztuką jest znalezienie tego idealnego połączenia słodkiego i kwaśnego smaku.
I z pewnością to opanowałaś, moja droga.
Więc, kiedy zobaczę tą wielką niespodziankę?
Poczekaj. Poczekaj.
Cały ten syrop wszedł ci w cycki.
Więc to nie moja wyobraźnia. Są większe, prawda?
Tak.
Szczególnie prawy.
Mike!
Żartowałem. Weź je i dawaj je tutaj.
Muszę cię ostrzec.
Może będę musiała popracować ramionami.
Hej...
Ta sprawa z Julie i imprezą tego ranka...
Dzięki, że mnie poparłaś.
To wiele znaczy, i wiem, że nie było ci łatwo.
Tak, wiesz, czasem trzeba pozostać nieugiętym.
Postąpiłaś właściwie.
Przejeżdżałem dziś koło tego domu...
Ta impreza wymknęła się spod kontroli.
Co?
Tak, były tam zataczające się, pijane dzieciaki,
rzygające do studzienek,
a potem zobaczyłem kilka dziewczyn, biegających bez staników.
Jestem pewien, że gliny zaraz tam będą.
Potrzebujemy bitej śmietany.
Co?
Uważam, że nie możesz mieć seksownej nocnej randki bez bitej śmietany.
Nie możesz i nie będziesz miał.
Ja mogę po nią pójść.
Nie, nie. Pracowałeś cały dzień.
Zostań tutaj. Ja pójdę do sklepu.
Możesz kupić jeszcze syrop?
Pomyśl życzenie.
Więc, umieram z ciekawości, żeby zobaczyć, co ci kupiłem.
Jak bardzo byłem pomysłowy?
Bardzo.
Otwórz.
- Tak! - Jeszcze nie! Nie zadałam pytania.
Ożenisz się ze mną, Carlos'ie Solis?
A ty mówisz...
Oświadczasz się?
Powiedziałeś, że nie chcesz za dużo wydać.
Więc, co mniej kosztuje od obietnicy?
- Posłuchaj, Edie... - Robię to dla ciebie.
Jeśli urząd podatkowy zwietrzy twój...
fundusz na czarną godzinę,
może mnie zmusić do zeznawania przeciwko tobie.
Ale gdybym była twoją żoną...
A niby jak mają się dowiedzieć?
Kochanie, ludzie gadają.
Źli ludzie, zawiedzeni ludzie.
No dalej. Powiedz swój tekst.
To moje urodziny.
Dobra.
Jesteśmy zaręczeni.
Carlos!
Chyba się popłaczę.
Tak, ja też.
Pomyśl, jakie to dziwne.
Moja mama zawsze mi mówiła, że mój tata odszedł zaraz po moim urodzeniu.
Więc, wyjaśniła to, co powiedziała McCluskey?
Nie powiedziałam jej.
Wariuje za każdym razem, gdy o nim wspominam.
Dylan, masz prawo wiedzieć o swoim tacie. Musisz stawić jej czoła.
Tak, jasne.
Nie mogłabym tego zrobić.
Ona nie jest taka fajna, jak twoja mama.
Cześć. To moje urodziny.
Czyli to znaczy, że jesteś Matt. Jestem Susan Mayer, i...
W porząsiu.
Ty wspaniały draniu! Naprawdę to zrobiłeś!
To nie ja, ale wszystkiego najlepszego, stary.
Więc ktokolwiek, co za różnica? Dawaj ją tu, stary.
Podoba ci się muzyka?
Tak, może być.
Czy ktoś mógłby mi powiedzieć, gdzie mogę znaleźć...
Hej, wystarczy gadania. Zdejmuj to.
Czujemy się dziś hojni.
O mój Boże!
Nie jestem striptizerką.
Nie jesteś?
Coś z tego będzie, czy nie?
Boomer, ona nie jest striptizerką.
To po co te implanty?
Jestem w ciąży.
Podniecające.
Przepraszam.
Powinienem wiedzieć, że jest pani mamą Julie.
Jest pani za piękna, żeby być striptizerką.
Jeśli to twoja kiepska próba powstrzymania mnie od zadzwonienia do twoich rodziców...
to zadziałała. Niezłe zagranie.
Przepraszam.
Mamo, co ty tu robisz?
Zabieram cię do domu. Ta impreza wymknęła się spod kontroli.
Nie, nieprawda.
Jasne, że ty tak nie uważasz, ponieważ sączysz wielki kubek...
napoju pomarańczowego.
Nie wierzę w to.
Więc uwierz. Idziemy. Ty też, Dylan. Chodź.
I co ty masz na sobie?
To żenujące.
Tak, ale Boomer'owi się podoba.
Zadzwoń do mnie jutro.
Pójdziemy na film, z którego moja mama będzie mogła nas wyciągnąć.
Słuchaj, rozumiem, że się denerwujesz.
Nie, pogubiłam się.
Najpierw mogę iść na imprezę, potem nie mogę, bo Mike się nie zgadza,
potem mogę, ale "nie mów Mike'owi i zachowuj się".
Więc zachowuję się, a ty mnie karzesz.
Dobrze, przyznaję, że jest w tym pewien brak logiki.
To jakby...
odkąd się pobraliście, ja nie mogę wygrać.
Myślisz, że jest mi łatwo?
Próbować utrzymać pokój pomiędzy moim nowym mężem, a nastoletnią córką?
Zawsze stawiasz mnie po środku.
Nie robię tak.
Proszę.
Za każdym razem, gdy ty i Mike w czymś się nie zgadzacie, robisz tą minę.
Tą budzącą litość twarz, która mówi, że jeśli cię nie wesprę,
to znaczy, że jego kocham bardziej.
Nie oczekuję, że zawsze weźmiesz moją stronę.
Po prostu podejmij decyzję i trzymaj się jej.
I żadnych więcej kłamstw.
Masz rację.
Jestem dorosła i muszę być uczciwa w tych sprawach.
I będę...
Zaczynając od jutra.
Hej.
Zobacz kogo zabrałam, wracającego z kina...
Z filmu od lat 13.
Czy to idealna nastolatka, czy co?
Z kina, tak?
A to zabawne.
Ponieważ jedna z przyjaciółek Julie właśnie dzwoniła, żeby się upewnić, czy wróciła do domu z imprezy.
Zaniepokoiła się,
gdy zobaczyła, że wychodzisz ze striptizerką.
Wszystko się wydało, mamo.
Nie, nie, możemy to uratować. Tylko ze mną współpracuj.
Poszłam na imprezę.
Mama mi pozwoliła za twoimi plecami.
Ale nie piłam i nie robiłam niczego, czego nie powinnam.
Cieszę się, że to słyszę.
I... dzięki za szczerość.
Wiesz, cała ta idealna nastolatka naprawdę zaczyna mnie dobijać.
Idę do łóżka.
Proszę, powiedz mi, że to nie będzie jedna z tych sytuacji,
gdy mnie zostawisz, a ja wyjdę wrzeszczeć na ulicę.
Dlaczego zrobiłaś to za moimi plecami?
Przepraszam.
Musisz zrozumieć, przez tak długi czas, byłyśmy tylko Julie i ja,
i wszystkie decyzje podejmowałam sama.
Poczułeś się tak silnie.
To była tylko opinia, serio. To twoja córka.
Całkowicie szanuję twoje prawo,
by wychować ją jakkolwiek chcesz.
Dzięki.
A teraz, gdy to zostało powiedziane... To dziecko jest nasze.
Więc, wszystkie te rodzicielskie decyzje będziemy podejmować razem, prawda?
Prawda.
Więc, możemy wrócić do nocnej randki?
Tylko jeśli popracujesz ramionami.
Gabby, gdzie byłaś?
Poszłaś do łazienki jakieś pół godziny temu.
Przepraszam. Zatrzymałam się, żeby kupić ci kilka gazet.
"Najlepsze Nowe Fryzury".
Tak, jestem teraz raczej łysa, ale dzięki.
To może pójdę wymienić na inne?
Nie, nie potrzebuję gazet.
Potrzebuję towarzystwa. Siadaj. Ciągle gdzieś latasz, odkąd przyszłaś.
Więc...
jak ci się podoba być pierwszą damą Fairview?
Jest dobrze.
Zimno ci? Mają tu zimno.
W porządku.
Więc, powiedz mi coś. Gdy idziesz na przecinanie wstęgi,
pozwalają ci zatrzymać te wielkie nowoczesne nożyczki?
Pewnie zamarzasz.
Wiesz, mam przepiękny szal w samochodzie,
więc pobiegnę ci go przynieść.
Rety, ty naprawdę nie chcesz tu być, co?
O czym ty mówisz? Staram się pomóc.
Tak, każdym sposobem, dzięki któremu możesz wyjść z tego pokoju.
Przepraszam. Po prostu szpitale to dla mnie trudna sprawa.
Tak, mówiłaś mi, ale...
Jezu, Gabby, nie zależy ci na tyle, by się poświęcić?
Myślisz, że mi nie zależy?
Kapuję. Źle się tu czujesz.
Idź. Ze mną wszystko w porządku.
W porządku.
Mówiłam ci kiedyś o moim ojcu?
Też miał raka.
Zaczęło się od wątroby, przeszło na kości,
a dziesięć miesięcy później już nie żył.
Dzięki za tą zachęcająca historię.
Nie skończyłam.
Przez te ostatnie tygodnie,
każdego dnia myśleliśmy, że go stracimy.
I każdego dnia, zanim weszłam do jego pokoju,
moja mama mówiła: "Żadnych łez."
"Tatuś chce cię widzieć uśmiechniętą. Jeśli będziesz płakać, nie możesz wejść."
Więc... ostatniej nocy...
siedziałam tam i patrzyłam jak umiera.
Miał zamknięte oczy,
ale myślałam, że nadal mnie widzi.
Więc ciągle się uśmiechałam...
Całą noc.
Miałam pięć lat.
O mój Boże.
Ale z drugiej strony, całkiem nieźle nauczyłam się uśmiechać,
kiedy naprawdę nie jest mi do śmiechu.
Ale nie potrafię udawać przy tobie.
Nie, kiedy boję się, że cię stracę.
Nie stracisz mnie.
Obiecujesz?
Bo jeśli tak...
to...
Boże! Ale się rozkleiłam.
Już dobrze. Chodź tu. Wyrzuć to z siebie.
Kochanie?
Jadę po Adama. Zaraz wracam.
Mamo?
Możemy o czymś porozmawiać?
Pewnie.
Jeśli nie masz nic przeciwko rozmawianiu w samochodzie.
Bree Hodge zaparła się w sobie,
by odkryć sekret cytrynowej bezy Katherine Mayfair.
Ale po kilku nieudanych podejściach,
dotarło do Bree,
że mimo iż nie miała klucza do przepisu Katherine...
to miała klucz...
do jej domu.
- Hej, co słychać? - Właśnie coś piekłam,
i zastanawiałam się, czy mogę coś pożyczyć.
Pewnie. Czego potrzebujesz? Mąki, cukru?
Nie mogę uwierzyć, co ta Karen McCluskey ci nagadała.
To stara kobieta, praktycznie zniedołężniała.
Nie brzmiała mi na zniedołężniałą.
Dylan, może to nie jest dobra pora, okej?
Powiedziałaś, że mój ojciec o mnie nie dbał,
ale ona powiedziała, że tu przychodził. Chciał się ze mną widywać.
Dlaczego mi o tym nie mówiłaś?
To mój ojciec. Mam prawo wiedzieć.
Jedyne, co musisz wiedzieć o tym mężczyźnie, to, że był potworem.
Sama o tym zdecyduję.
Gdzie on jest?
Nie wiem.
- Kłamiesz. - Nie, nie kłamie.
Tak, kłamie.
Okłamywała mnie przez całe życie.
Zaczynam myśleć, że może to ty jesteś potworem!
Ona nie może tak do mnie mówić.
Nie po tym wszystkim, co dla niej zrobiłam.
Może właśnie w tym jest problem problem. Ona nie wie, co dla niej zrobiłaś.
Nikt nie wie. I tak pozostanie.
Jesteś tego pewna?
Będzie ciągle zadawała pytania.
Więc lepiej zacznijmy wymyślać lepsze kłamstwa.
O, jesteś.
Zastanawiałem się, gdzie poszłaś.
Weszłam do domu Katherine, żeby zdobyć ten przepis.
To trochę ekstremalne rozwiązanie.
Cóż, przynajmniej teraz znasz jej sekret.
Tak, i nie ma on nic wspólnego z ciastem.
Sprawa wygląda tak...
Mam prawdziwą szansę, żeby zejść się z powrotem z moją byłą,
ale ta kobieta stoi mi na drodze.
Wie o pieniądzach, i dała mi jasno do zrozumienia, że jeśli odejdę,
ona wszystko wyśpiewa.
Musisz zrozumieć...
Naprawdę zależało mi na Edie,
ale nie mogę jej pozwolić zrujnować mojego życia.
I teraz wchodzisz ty.
Dziewczyny, lepiej się zachowujmy, bo inaczej pielęgniarki nas stąd wykopią.
Hej, to nasza impreza na chemioterapii, i będziemy się śmiać, ile chcemy.
Gabby, to był wspaniały pomysł.
Nie potrafię ci powiedzieć, jak wiele to dla mnie znaczy.
Nie rozczulaj się nade mną. Nie zniosę tego.
Dobra, Susan, kamera gotowa?
Tak. Już mam.
Dobra, odkąd światełko zacznie migać, mamy dziesięć sekund,
więc, wszystkie powiedzcie "cheese" i nie ruszajcie się.
Jeden, dwa, trzy.
Nie ma nic bardziej złudnego od uśmiechu,
i nikt nie wie tego lepiej, niż ludzie,
którzy się za nim chowają.
Niektórzy wystawiają swoje zęby jako uprzejme ostrzeżenie dla ich wrogów.
Niektórzy przybierają promienne miny, by powstrzymać ich łzy przed spadaniem.
Niektórzy głupio się szczerzą, by zamaskować swój strach.
Ale jest też ten rzadki uśmiech,
który rzeczywiście jest szczery.
Zajmę się tym.
Jest to uśmiech osoby, która wie, że jej kłopoty wkrótce...
...się skończą.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.