Original subtitles

Dit programma bevat sterke taal

depressief

Weet je, ik heb een album geschreven waar ik heel trots op ben over a

slechte situatie waar ik doorheen ben gekomen, en dat is ongeveer waar het

begint en eindigt voor mij.

Het nieuwe album heet Back To Zwart omdat het gaat over wanneer

een relatie is voorbij en hoe jij ga terug naar waar je eerder was, of

wat jij het beste weet.

Amy, ik ga gewoon even...

VOICEOVER: Dit album niet plotseling beginnen

zijn leven in een opnamesessie in New York. We vinden wel ergens een plek.

Amy leefde en ervoer deze nummers voor heel wat

tijd ervoor.

Ik zou zeggen de grootste draad ertussen Amy op album één, Frank,

en Amy op album twee was haar passie voor muziek.

Weet je, ze was 19.

Haar idee van succes

ging over de eerste plaat die wordt gehoord en

haar record wordt verwelkomd en gerespecteerd.

Mijn manier om Amy in het begin te managen dagen was dat ze dat nodig had

gestimuleerd worden, dat was heel veel een deel van haar persoonlijkheid,

ze was zo helder. En dan humor.

Ik wist hoe ik haar aan het lachen moest maken, ze wist hoe ze me aan het lachen moest maken.

Ik heb altijd geprobeerd het leuk te maken en zou het beste in haar naar boven halen.

Het was een geweldige periode van haar leven, ik weet dat ze echt,

echt blij rond die periode.

Ze wilde rolserveerster worden op rolschaatsen,

ze wilde journalist worden, ze wilde katten redden.

Maar muziek, weet je, ze ging nooit "O, ik wil beroemd worden,

"Ik wil een ster zijn." Muziek was slechts een deel van wie ze is.

Ze was gewoon Amy, wat luid was, grappig.

Ze zal je hebben

zonder zelfs maar op de grond lachen als je het weet, dat is het grappige,

ze had deze kleine bedacht uitspraken en je zou zeggen:

"Waar heb je het over?"

MET AMERIKAANS ACCENT: Weet je wat, gisteren leek dit

de beste salade ter wereld. Vandaag? Niet zo zeker.

Ik was me ervan bewust dat ze het zou krijgen

melancholisch en soms depressief.

En ik was me zo bewust als jij maar kon zijn op die leeftijd, je weet wel, begin twintig.

Er was een heel duidelijk verdriet aan het einde van,

echt aan het einde van het toeren voor Frank.

Amy heeft veel dingen voor mij verborgen.

Ze wilde er nooit zwak uitzien in mijn ogen ogen dus, bijvoorbeeld toen ik zag

haar schreeuw voor de eerste keer, het was een schok voor mij.

En ik denk, weet je,

romantiek en liefde en mislukt relaties en dergelijke

zou, als je erover praat, klinkt nogal klein,

waren enorm voor Amy.

Er was een periode daarvoor Back To Black waar Amy niet was

muziek maken.

Mijn haar is plat geworden!

Ik herinner me dat ze naar Amerika ging maak Terug naar zwart.

Het ging erom naar de beste te gaan mensen in de beste omgeving.

En ze moest in het vliegtuig springen en ga naar Amerika en ga op de

grond in Miami, in New York, het maken van dat record.

TAXI-HOREN TOOT

Ze kwam naar New York, ik ontmoette haar.

En ze had een paar van deze liedjes,

ze schreef Back To Black en Rehab binnen de drie dagen dat we er waren

bij mij thuis in Mercer Street.

Het is waarschijnlijk de snelste uit van welke plaat dan ook die ik ooit heb gemaakt

werkte aan.

We hebben vijf nummers gemaakt over ongeveer vier dagen.

Ik dacht dat we de tracking deden binnen twee dagen.

Ik herinner me dat het allemaal zo was heel snel. Ja.

Het was veel sneller dan normaal verslagen maken. Vijf nummers.

Drie dagen dus. ik denk dat het ... was twee dagen. Echt? Wauw.

Back To Black was dat eigenlijk wel

het eerste nummer waarmee ik heb opgenomen de band.

Weet je, het meest simpele je kunt tegen een artiest zeggen wanneer

je ontmoet ze voor het eerst De tijd is: "Wat voor soort

"Wilt u een record maken?"

En, eh, ze speelde dit allemaal met mij

Dingen voor meidengroepen uit de jaren 60 en, zoals, jukebox-popmuziek en dergelijke

De Shangri-Las en de kristallen,

en ze verkochten liefdesverdriet

op dit soort gigantische schaal.

‘De wereld vergaat als ik Mijn vriend neemt me niet terug."

Ik ben behoorlijk beïnvloed door waar ik ook naar luister.

Zoals, veel doo-wop, veel van de soul uit de jaren 60, Motown, meidengroepen.

Toen ik een tijdje vrij had, het enige wat ik deed was gaan poolen

de hele dag in de kroeg, ik denk waar het is allemaal jukebox, jukeboxmuziek.

Ik werd gewoon door haar geïnspireerd, de muziek die ze voor me speelde, wat ze

wilde doen, dus bedacht ik het piano-idee voor Back To Black.

En toen ging ik naar de drums, en ik ben er eigenlijk niet zo'n voorstander van

drummer, maar ik deed gewoon de bom-bom-bom-tss, bom-bom,

stop er een hele bos tamboerijn in, galm op de tamboerijn

Omdat ik dacht dat dat zou klinken als de soort dingen die ze leuk vond.

Ik speelde haar de volgende dag, toen ze om twaalf uur 's middags naar de studio kwam.

En ze had meteen zoiets van: "Oh, cool, ik vind het geweldig,"

zoals: "Laat me iets gaan schrijven eraan."

Ik heb de vraag niet echt gesteld teksten,

het enige wat ik als producent heb, je bent gebouwd om te denken dat,

zoals, alles zou moeten rijmen want dat is een soort popstructuur.

Ik weet nog dat ze het liedje voor me zong refrein van Back To Black, ze had,

"We namen alleen afscheid met woorden, Ik stierf duizend doden..."

Ik dacht: 'Denk je dat dat zo is? raar, moet je dat veranderen?"

Ze keek me een beetje aan meer als verbijsterd,

zoals: "Waarom zou ik, hoe, waarom zou ik het veranderen?

"Dat is wat eruit kwam."

Dit is eerlijkheid op een vel papier.

Als ik ga zitten om een ​​liedje te schrijven, Ik denk niet...

"Dit zal goed zijn", denk ik niet, ‘Dit klinkt een beetje zo.

‘Ik zou dat moeten verwerken en maken zo klinken. Ik denk niet dat ik

"moet dat hebben... bepaalde regel erin", zoals,

Ik ga gewoon zitten en laat het gewoon komen uit, begrijp je wat ik bedoel?

En toen ging ze en ze lag gewoon het naar beneden, de stem.

Mark, weet je,

hij was net zo enthousiast over het doen van dingen en net zo enthousiast als ik.

We konden het heel goed met elkaar vinden. Persoonlijk ook.

Weet je, we zijn als broer en zus.

Ik veronderstel dat je dichtbij moet zijn genoeg voor iemand om ze te vertrouwen.

Maar niet zo dichtbij dat dat niet kan wees als,

"Donder op, dat is een heel slecht idee."

Ik denk dat we een vergelijkbare achtergrond hadden.

Ik had een groot deel van mijn leven in New York gewoond leven, maar we waren allebei Engels.

Wij waren allebei joods. En dan er was ook iets met humor.

Ze was gewoon vlijmscherp,

alsof ik nergens in de buurt was haar niveau van leveren

oneliners en zo, maar voor zover elkaar aan het lachen maken en hebben

hetzelfde gevoel voor humor, dat was het zeker iets soortgelijks daar.

Nee, terug in je refreinbeat je speelde vroeger,

voordat het naar de solo-beat ging.

Daar hoeft u nu niet bij stil te staan.

Het is geweldig om met Mark samen te werken, omdat hij bekend staat als DJ.

DJ's bevinden zich in een...een interessante situatie positie wat betreft het produceren

records omdat ze dat gewend zijn kijkend naar de menigte en dergelijke,

zoiets als weten wat er komt mensen uit hun stoel,

wat mensen in beweging brengt en wat hen niet op gang brengt.

En Mark had het briljante idee van met behulp van de Dap-Kings, en dat doen ze gewoon

gaf urgentie en leven

en beweging en branie

en diepte en textuur.

De Dap-Kings op de plaat zetten maakte er een wereldklopper van.

Ze vond het geweldig hoe dit voelde onder haar stem.

En toen we hier kwamen en iedereen heeft het daadwerkelijk gespeeld,

het kwam duizendvoudig tot leven.

De grote dingen bij het definiëren van het geluid van deze plaat was Tom Elmhirst.

En de mixen.

En ik denk omdat ik dat was zo verliefd op de Daptone

geluid Ik vond het erg leuk klinken vind het legitiem leuk

kwam gewoon rechtstreeks uit 1963.

En zo hadden wij het totdat het naar Tom ging om het te mixen.

Ik heb de stem niet zoveel veranderd.

Er waren er enkele die behoorlijk zwaar waren frequenties in haar stem

die ik min of meer moest beheren.

En we hebben ook een galmtrack afgedrukt van haar.

Dus alleen haar zang, droog, op zichzelf.

En dan nog wat smaak toevoegen...

Met zijn zelfde oude veilige weddenschap...

Dus dat geeft meteen een soort van het is voor mij een nostalgisch soort

geluid dat je meer zou hebben gehoord in de jaren '60 en '50, enzovoort.

En ik herinner me dat ik naar de studio ging en besefte dat hij het had gevonden

nog eens 30, 40%, in termen van, eh, het laten klinken van de plaat

afgewerkt en diepte gegeven en perspectief

en Amy's zang.

MARK RONSON: In het begin Ik haatte het.

En toen besefte ik het wat hij had gedaan was nogal verbazingwekkend,

hij had echt iets meegenomen dat had zomaar kunnen klinken,

misschien een beetje zoals een ansichtkaart uit 1964 en liet het grondig klinken

modern en stoer.

Ik schrijf liedjes omdat ik, zoals, verpest in het hoofd,

en ik moet het op papier zetten en schrijf dan een lied om het te zingen

om je er beter bij te voelen en te hebben iets goeds uit iets slechts.

met woorden...

Mark zou dat zeggen

de liedjes schreven zichzelf gewoon, dat deden ze echt.

Als je gaat maken een geweldige plaat...

..ga naar de plaats waar de geweldige mensen zijn.

Stuur het meisje uit Camden, je stuurt haar naar New York,

Je stuurt haar naar Miami.

Laat haar omgaan met geweldige mensen.

Mark, zo dicht als hij bij Amy was, Salaam was haar go-to,

haar vaderfiguur.

Salaam's liedjes waren de andere helft van Terug naar zwart.

ben ik en meneer Jones...

In 2005, Ik had dit huis net gekocht.

Het was vrijwel een lege ruimte en de eerste keer dat ik Amy zag,

ze loopt de kamer binnen voor de allereerste keer en ze loopt

door de drempel en ze staat op en zegt:

"Ahh-ahh-ahh-hoe."

Ze is als, "Kan ik mijn zang hier opnemen?"

Dit is het dus ongeveer geworden. We hebben deze microfoon meegenomen,

heb het hier geplaatst,

en dit was de opname van Back To Black in deze kamer,

haar zang is hier, Toen kocht ik een piano en zette de

piano in de kamer, ik kocht een drum kit, zet het drumstel in de kamer,

duwde de versterkers die ik had in de kamer en ik heb er bewust gebruik van gemaakt

de kamer als instrument tijdens het opnameproces.

Ik hou van oude platen, Ik ben een hiphopproducent, maar ik ook

leerde de technische aspecten om instrumenten te krijgen die klinken

een bepaalde manier en hoe je ze kunt vastleggen.

Baa-da-da, da-da, da-da.

En de manier waarop ik de piano en bas,

het hield de groove een beetje gaande en de leuke dingen, maar weet je,

gewoon experimenteren met instrumenten dat klinkt als breakbeats

en oude muziek, manieren om erachter te komen manieren van spelen om het vast te leggen,

omdat we nog steeds gebruikten niet eens een volledige studio met apparatuur.

Enkele eenvoudige trucjes voor thuis.

Weet je, er is iets grappigs verhaal waarin we opnemen

Ik, meneer Jones en Amy waren thee aan het zetten in de keuken in de volgende kamer

en de ketel

ging halverwege het nummer uit maar dat deden we niet noodzakelijkerwijs

hoor het, en dan terwijl het lied gaat we horen het gewoon wegrennen en

Wat gebeurde er dan?

Dus toen ik terugluisterde naar de vocaal, halverwege het nummer,

de theeketel start en hij is er in het verslag, maar je nooit echt

hoor het maar het is zo een hoge frequentie.

Maak het goed met me.

KETELFLUITEN Thee ketel...

HET FLUITEN GAAT DOOR

Weet je, het is heel Engels van Amy

thee aan het zetten zijn en toch de vocale take behouden.

Ze heeft eten voor ons klaargemaakt, toch? Altijd.

Zoals de hele tijd dat ze hier was. Ja. Zoals gigantische gehaktballen.

Ik herinner me zeker de gehaktballetjes.

Ik voel mijn betrokkenheid op dit Back To Black-album staat

eigenlijk een voortzetting van aanvankelijk

wat we aan het doen waren op de

eerste album, Frank.

Wat de relatie betreft, we hadden plezier met Amy, het is als een

de hele tijd in gesprek, meer dan de productie.

Ze zorgde ervoor dat iedereen zich welkom voelde, Vince en Bruce en zo.

Ze ontmoette ze en het was net als ze kende ze al jaren.

Ze was er zeker één van deze mensen,

zij had dat soort geest.

Ik denk elke keer dat ik erbij was Amy of dat we Amy en wij hebben gezien

bij Salaam was, was ze altijd blij om bij ons in de buurt te zijn.

Ze zou komen in haar ballerinapantoffels. Rechts!

En gewoon een beetje zoals rondhangen en Ik denk dat ze het gewoon leuk vond om hier te zijn.

Of rond Salaam, dat hadden ze echt een geweldige relatie.

Ik weet dat ik iets goeds op het spoor ben met Salaam.

Salaam en ik zijn erg geïsoleerd,

we werken heel nauw en samen, wij praten met niemand anders.

Veel producenten zijn zo van: "Hoe kunnen we dat doen,"

of: "Dat is nog nooit eerder gedaan."

Maar ze zeggen gewoon: "Cool, laten we dit doen, laten we dat doen."

En ik hielp haar creativiteit te stimuleren eruit, het was als: "Oké,

"Je duwt me. Mag ik dit zeggen?" "Ja, dat kun je zeggen."

"Ik kan zweren?" "Ja, je kunt zweren."

Weet je, ze was opgewonden over al die dingen.

Dus Me and Mr Jones begon zo ongeveer als een liedje Fuckery,

dat, weet je, tussen albums door Amy ging door in de studio.

Ze heeft een nummer opgenomen, Fuckery,

en mensen in het label en management waren als,

"We zullen nooit op de radio komen, ze vloekt weer!"

Weet je, het enige wat ze konden concentreren op was Fuckery.

Dus tijdens de sessies Ik dacht: "Ik vind het leuk",

haar soort beïnvloeding ook door de West-Indische cultuur,

Ik hoorde hen zeggen: "O, dit is het Fuckery, gwa'an," en dit en dat.

Ze pakte het op en maakte een liedje over het.

het Slick Rig-optreden

toen ik dat deed

zoals dat

jij kuste

zo tegen jezelf

je speelde jezelf...

De meeste nummers zijn een opgraving bij een vroegere minnaar.

Dit hele lied was haar schelden een ex-vriend.

Zeg dat ik naar de show moet volgende week in Brixton,

en het is of je gaat het laten ik erin of niet.

Maar middenin, weet je, het einde van het tweede couplet,

‘Wat voor soort klootzak zijn wij, toch? nu bedoel je geen lul meer tegen mij."

Zeer komisch.

Ik en meneer Jones gaan over, Ik ging vroeger met deze kerel mee,

we waren op en af ​​met een goede zes of zeven jaar, weet je,

we waren echt goede vrienden.

En omdat hij voor een record werkte bedrijf, welke optredens ik ook heb

Ik kon er niet in komen, ik zou zeggen: "Ja, G, laten we gaan."

Ik herinner me dat Slick Rick speelde de Jazz en ik hadden zoiets van,

Ik belde hem op: "Slick Rick, kom aan", en hij heeft nooit meer contact met mij opgenomen.

JAZZ SPEELT

SESSIEMUZIEK: Oké, in huis.

Veel van de liedjes die Salaam schreef bij Amy eindigde dat

op Back To Black klonk niet hoe Back To Black eindigde.

De liedjes van Salaam waren erg mid-tempo,

en heel jazzy en heel graag Frank.

Met deze eerste regeling we zaten nog steeds in de Frank-mentaliteit,

we wisten niet waar we heen gingen met het nieuwe record.

Was niet het record voor Back To Black destijds,

omdat het nog in ontwikkeling was.

De bas heeft een beetje een Latin-gevoel, maar dat was ik ook weer

horen waar de akkoorden vandaan komen, de akkoorden voelden ook zo aan

een beetje Braziliaanse bossa nova-achtig naar mij

tegelijkertijd, dus het heeft een jazz, latin,

je weet wel, Cal Tjader-sfeer.

jij bent mijn beste zwarte Jood

dat we er doorheen zijn

dingen die je doet.

En dus de transformatie die Salaam moest zijn liedjes doornemen

en dat ze daadwerkelijk blijven plakken en deel van voelen

de andere helft van Back To Black was dat wel slechts een paar stapstenen.

Tussen Mark en Salaam, ze hebben fantastisch werk geleverd.

het optreden van Slick Rick

toen ik dat deed

zoals dat.

SIRENES GELUIL

Als ik aan haar denk en hoe zij presenteerde deze liedjes aan mij, ik

Stel je voor dat ze in mijn oude zit studio aan Mercer Street met

een nylonsnarige gitaar en zo deze liedjes zingen en zij

kon nauwelijks iets, ze zou nauwelijks haar lippen openen en

zoals, dit...dit geluid was zo zwaar en vol,

dit grommen of raspen of hoe dan ook ze zong dat bepaalde lied.

en pijn

en je schedel-T-shirt

wat heb je vandaag met hem gedaan?

Tanqueray.

Ik had het ritmearrangement als een soort van

Latijn, zoals...

Weet je, en dan de

de rest van de ritmetracks hebben we besloten waren zo spannend dat ik het gewoon wist

dat dat niet zou lukken meer.

En ik zei: "Kan iemand nadenken? van wat dan ook?"

Volgens mij zijn er nog geen 10 seconden verstreken door, en jullie hadden zoiets van

"Wat dacht je van... doe-chu-do-chu-do-chu...?"

Waarom kom je niet binnen,

Waarom kom je niet binnen als je speelt? je eerste twee maten?

Met die eerste slag,

en dan als de bas binnenkomt...

Ik maakte kennis met de Dap-Kings' muziek en ik was zo weggeblazen

door de manier waarop zij daartoe in staat waren om dit geluid opnieuw te creëren,

zoals 1964 op deze manier was dat Ik heb niet eens gedroomd dat je

zou dat in 2006 kunnen benaderen, toen we deze plaat maakten.

Het inzicht dat Mark werkelijk had was om de waarde echt te begrijpen

van wat we al deden en bedenken hoe je dat kunt integreren

met een popartiest en zeker popgeluiden, weet je.

Zet die dingen eens op een rijtje.

Ik denk dat er veel mensen binnenkomen hier, inclusief Mark, en dat doen ze ook

kijk eens rond naar de apparatuur of de versnelling.

Weet je, sommige mensen hebben de neiging daartoe dingen fetisjeren.

Dat heb ik Mark Ronson ooit horen zeggen dat hadden we, denk ik, tegen mij, vertelde hij

mij dat we magisch linoleum hadden in de achterkamer.

En ik zei tegen hem: "Man, dat is er Er is hier niets magisch, er is gewoon

"muzikanten met een goed geluid en weten hoe je samen moet spelen."

Wanneer u platen maakt die u wil dat mensen er zin in hebben

van hoe muziek werkelijk klonk terug toen het was

echt zo gemaakt...

..en analoog, zoals mensen je zullen vertellen,

draait alles om de warmte van de tape en de organische aard,

en het doornemen van de instrumenten het bureau en, eh...

..weet je, analoog is textuur... en knetteren... en knallen.

Toen belde ik Amy aan het einde van de dag - ze was in Londen -

om het af te spelen, wacht even de telefoon, en ik denk...

Weet je nog, ik denk dat ik dat had gedaan maakte haar wakker, ze zei: 'Ugh'

Ik zei: "Luister hiernaar, het is zo verdomd goed."

En ik speelde de demo van What You jongens hadden net gevolgd, 30 seconden,

Ik dacht: "Wat denk je ervan?" Het was als...

HIJ IMITEERT DE TOON VAN HET EINDE VAN HET GESPREK

Wat Mark en Salaam moesten doen om die plaat uit haar te krijgen,

of het nu schrijven was of zo het zorgde ervoor dat ze

was blij met de opnamestijl,

en met het type artiest dat Amy was, die heel openhartig was,

heel wreed, zou gemakkelijk kunnen een situatie demotiveren,

Back To Black kwam samen vrij gemakkelijk.

wat heb je vandaag met hem gedaan?

Als ik ga zitten en ik heb veel van gevoelens waar ik niet mee om kan gaan,

dan schrijf ik een liedje.

Weet je, ik heb altijd liedjes geschreven op punten in mijn leven waar

Ik weet niet wat ik moet doen, behalve een liedje schrijven, weet je?

Dus ik denk dat ze daarom naar buiten komen soort getraumatiseerd.

Ik denk dat je er wel voor moet lijden Jouw kunst, weet je? Ik weet dat ik dat heb gedaan.

En ik weet waarom het mij kostte drie jaar om te schrijven...

..niet om het te schrijven, maar om dat te krijgen groot deel van mijn leven dat ik kon

ga dan terug en schrijf over - de reden dat het zo lang duurde

is omdat ik, weet je, dat moest doen enkele pieken en dalen, zeker.

Haar schrijven was heel veel een pagina in haar dagboek,

heel erg dat ze eerlijk is over hoe ze zich op dat moment voelde.

Ik denk dat de keerzijde daarvan dat is je kunt TE gevoelig worden,

en alles kan worden luid en pijnlijk.

De pijn zit overal in de plaat.

Amy schrijft vanuit ervaringen,

en ze schrijft over verhalen van gebroken...van het gebroken hart,

of de intensiteit van de liefde,

en dat was haar relatie met Blake in Back To Black.

We hebben zojuist elkaars hart gebroken herhaaldelijk.

En ik denk dat we erg... we hebben onze eigen relatie gesaboteerd

door onszelf te proberen te bewijzen waar we niet verliefd op waren

elkaar, omdat we te jong waren om zo verliefd te zijn,

het was als... Ze zucht

Het was verschrikkelijk. En jij weet, Ik heb er een heel album over geschreven.

En vanaf het moment dat ik begon te schrijven over Blake,

de nummers schreven zichzelf gewoon.

En Amy leeft onze ervaringen en schrijft er vervolgens over.

Dus toen je het hoorde Liefde is een verloren zaak,

je wist ongeveer waar haar hoofdruimte was.

Dit was een hoofdstuk van haar leven dat een soort van gesloten was en

ze was voorbijgegaan,

dus ze kon er mee omgaan met dit soort dingen verwijderd,

zoals: "Oh, deze kerel Blake, dat was het geweldig, je had ons moeten zien,

"Vroeger kwamen we in deze gevechten terecht de keuken en ik zou...' da-da-da,

Maar het was zo, zoals

ze was er zo voorbij gegaan en dat was ze ook op zo'n goede plek toen we elkaar ontmoetten.

Maar er was één ding dat ze was echt onvermurwbaar, dat is ze zeker

wilde er geen touw aan vastknopen het record, vanwege haar,

iemand heeft snaren op haar plaat gezet voor

en dat vond ze echt niet leuk,

en het was, alsof... het dit was Hammy, schlocky ding voor haar.

Ze zei: "Het is gewoon een verspilling van tijd, geen verplichtingen,"

en ik dacht: "Wat als we het doen? en dan vind je het niet leuk,

‘Dan betaal ik ervoor, zodat je niet eens geld verliest.

Ze zei: 'Het is onzin, ik niet wil verdomde snaren,

"Laat het met rust." En dat deed ik dus een beetje...

Achteraf heb ik het niet echt gedaan haar rug, dacht ik,

"Laat mij wat snaren doen... achter haar rug!

'Omdat ze het misschien leuk zal vinden.'

We hebben Love Is A Losing Game gemixt.

Als er ooit één was die zij was ga het horen...

..de alarmbellen gingen om weg te gaan, was het waarschijnlijk dat.

O, wat hebben we er een puinhoop van gemaakt...

We waren alleen maar bezorgd of dat wel zo was de snaren gingen naar

maak je zorgen Amy, want ze heeft het niet gezegd snaren op de plaat willen,

dus ik lijk mij te herinneren en Mark is behoorlijk gestrest

dat ze het hoorde.

Ze luisterde naar de mix Voor de eerste keer,

ze was een beetje zoals met haar hoofd zo op het bureau liggen,

het hele nummer, dus ik kon het niet Lees echt haar reactie.

En toen draaide ze zich gewoon om en ze was, weet je,

zoals: "Ik vind het geweldig."

Ik schrijf graag over dynamiek tussen twee mensen,

of ze een vriend zijn en vriendin of, weet je,

een man en zijn hond, je moeder en je vader, alleen de dynamiek tussen,

Weet je, gewoon relaties.

Dit meisje had iets dat de groten hebben dat wel,

en dat is het vermogen om, weet je, om naar donkere en grimmige kerkers te gaan,

om die liedjes te schrijven die klinken het zijn liefdesrecords

of...

..maar zijn eigenlijk opbeurend momenten, en weet je,

daar is een genie voor nodig.

Mark creëerde het geluid,

die ik toen kon soort om Salaam te bellen en te zeggen:

‘Jij hebt de richting, ze hebben de stijl genageld,

‘Je moet het uitzoeken hoe je liedjes op de plaat passen."

En hij zei: "Dus, hoe gaat het met je? Ik ga de liedjes maken die we hebben

"pas je daar al bij?" En ik was zoals: "Maak je geen zorgen, ik heb het."

Dat is uiteindelijk waar we terecht zijn gekomen meer van het record overnemen

meer in de jaren 60-ruimte dan de jazzruimte van de vorige plaat.

wij hadden het meegemaakt...

De Ronettes hadden het allemaal, ze hadden de sfeer en uitstraling.

Ze zijn mijn favoriete meidengroep van alle tijden.

Ze was anders, weet je, zoals de Ronettes in de jaren '60 waren,

wij waren anders, en dat is wat mensen naar ons toe trok,

omdat we geen hitrecord hadden,

we kwamen daar met vertrouwen naar buiten en stoute meiden en zo.

Ze bracht het naar een heel ander niveau.

Ik hou gewoon van het gevoel daarvan tijd, wanneer je verliefd bent...

Weet je, er is zoveel muziek tegenwoordig zoals: "Je kent mij niet,

"Ik heb je niet nodig", en zo muziek was toen zoiets als:

"Het maakt me niet uit als je niet van me houdt, Ik ga op de weg liggen,

"Trek mijn hart eruit en laat het zien voor jou." Weet je wat ik bedoel?

Ik denk niet dat we Motown hebben gekocht records, maar we wisten wat ze waren waren in verschillende stukken

en dat soort beïnvloed het geluid waar ik voor ging

in de drums, het geluid,

waar ik voorheen alleen maar dingen deed die zich in de jazzruimte bevonden, maar nu

Ik probeerde het geluid ervan vast te leggen die platen uit de jaren vijftig en zestig.

Tears Dry was zo ongeveer geschreven hier bij haar thuis

buiten in de achtertuin zitten,

soms helemaal naar buiten in het veld, met haar gitaar.

En zelfs de tekst van de hook, "Hij loopt weg, de zon gaat onder,

"in deze koele schaduw" zat ze onder de schaduw in de

achterkant van het huis.

is de duisternis die we kenden

Ik raakte eraan gewend.

Tears Dry On Their Own gaat over...

Ik was met iemand die ik niet kon echt bij zijn...

..en, eh, ik wist dat het niet lang zou duren.

Maar ik denk omdat ik het wist het kon niet blijven duren, het was zo

zoals zeggen: 'Ik ben van streek, maar ik weet het Ik kom er wel overheen", denk ik.

En toen ze weg was voor de dag,

Ik zou bij de sporen gaan zitten en echt regelen en vinden

verschillende manieren om te regelen en ga zo door.

En Amy vertrouwde mij dat toe, en dat was het beste deel van ons

relatie, dat wist ze dat ze gewoon de woorden kon schrijven,

'Oké, ik zal het zingen, en jij gaat om een ​​manier te vinden om het naar huis te brengen."

Salaam en Amy waren dichtbij, en muzikaal waren ze synchroon.

Ze konden uren zitten en praten over wat dan ook, en, weet je,

dat kwam door in de muziek.

Hij was in staat om te interpreteren wat zij zei met de instrumenten

en andere dingen, en het was geweldig.

Terwijl ze Tears Dry On aan het schrijven was Hun eigen, ik heb het toevallig meegemaakt

de originele bestanden tegenkomen van Is not No Mountain hoog genoeg.

Terwijl ik luisterde naar het instrumentale nummer van Is geen berg hoog genoeg,

Ik hoorde net...

HIJ ZINGT DE HAAK

Dus ik hoorde overeenkomsten in de beweging van het lied,

maar opnieuw was haar lied geschreven...ander tempo,

andere ruimte, ik hoorde het net zeggen: "Wacht even,

"Dit speelt zo, dat kan zo spelen."

En Amy kon het vanwege de... niet horen leven van haar!

Ze was dus boos op mij.

‘Weet je wat, ik ga het proberen Omdat jij het bent, maar in het echt?

‘Dit gaat niet gebeuren, dit is bijvoorbeeld veel te snel.

"Hoe kan ik zo snel zingen?"

Neuken... Neuken...

Er was dus veel...

..boos op de wereld. Gaan als, "Zing het zelf!"

grotere dingen bij de hand?

En opnieuw, we beginnen vanaf het begin.

BANDKLIKKEN Dit gebeurt niet,

dit waren voor Amy zeldzaamheden moet een stem doen...

AMY ZINGT WILLEKEURIG

HIJ kreunt

Fuck dit.

Het was vooral frustratie, Voor de eerste keer,

en alleen tijd, in ons creatieve proces

was er frustratie met het doen van de zang.

Maar toen het eindelijk goed ging,

het maakte het verschil in de wereld.

We zijn echt tot het uiterste gegaan,

Mijn jongens gingen naar het koper en op de hoorns.

RIFF SPEELT

Het was leuk om echt naar binnen te gaan die Motown-tracks. Zeker.

En dan echt begrijpen wat ze aan het doen waren,

niet alleen aan de oppervlakte, maar precies binnen. Rechts.

En wat ze er vervolgens op schreef...

Omdat zelfs de term "tranen drogen vanzelf".

Ja, als een kwetsbaarheid, maar gepaard met onbevreesdheid. Je weet wel?

Ze ging regelrecht het vuur in.

Haar vertrouwen in het kunnen om een ​​lied te schrijven zoals zij het voelde

en niet gedwongen worden om te gebruiken er was een soort formule,

dus of het nu kort of lang was, was het goed.

Salaam was een van de weinige mensen dat zou met Amy kunnen praten en

communiceer met haar, en haar luisteren.

Hij was heel goed in het overhalen van dingen uit haar als ze het had

een writer's block of als ze dat niet was het krijgen.

En ook al stond Mark centraal Back To Black komt samen, dus

was Salaam, en ik denk van niet

je had kunnen hebben de één zonder de ander.

Als ik een liedje schrijf, denk ik niet: "Vers, refrein, couplet, refrein,"

het is belangrijk voor mij om een ​​geheel te krijgen doordacht, een volledige gedachte.

En daarom push ik mezelf op de akkoorden,

Ik duw mezelf op de melodie, en de tekst is waarschijnlijk de

de moeilijkste dingen, weet je... Je moet jezelf uitdagen.

Ik moet mezelf uitdagen.

Ik zou nooit een tekst kunnen zingen waar ik niet helemaal zeker van was.

Knoeien met een getrouwde man.

Ik begon de ziel echt te voelen waar ze hiermee heen ging,

en dat ze aan het graven was omdat ze gewond was,

en het was als: "Het schuldgevoel zal dat wel doen vermoord je als ze het niet eerst doet."

Je weet wel, 'Ik zal nooit zoveel van je houden als zij.'

Kortom: "Je vrouw is echt wie je zou bij moeten zijn,

‘Dus waar gaan we hiermee heen?

‘Daar hebben we niet eens de tijd voor laat dit werken,

‘Wanneer krijgen we daar de tijd voor? gewoon vrienden zijn?" En dat is waar

de titel Just Friends nam het over uit "Ik heb gedronken".

Want het lijkt bijna op de dronken waarheid kwam uit.

als je shit werkt...

Elk nummer op dat album, met de producers die ze had,

ze hebben haar geluid vastgelegd, ze hebben haar blik in één keer vastgelegd,

en dat was zo geweldig tegen mij over Amy.

Ze had een eigen stijl, een stem van haar eigen, het was zo soulvol.

Voor een blank Joods meisje in Groot-Brittannië het was als: "Wat ?!"

doe dit gewoon samen...

Ik was verbaasd toen ik haar voor het eerst zag op televisie,

en ik zag de bijenkorf en de oogmake-up.

Ik dacht: "Wauw."

Ik kende die kleine verloren-meisje-look, en ik zag het, maar niemand anders

zou het waarschijnlijk wel kunnen zien, omdat ik er zelf doorheen ben gegaan.

Ik ben nogal een onzeker persoon, dat ben ik erg onzeker over hoe ik eruit zie,

Dus ik bedoel, ik ben een muzikant, Ik ben geen model.

Dus ik herinner me gewoon dat ik opdook bij de BBC of dergelijke plaatsen,

en hoe onzekerder ik me voelde, hoe meer ik zou drinken en...

En Tracey Trash, die mijn haar doet, Ik zou zeggen: "Groter, groter!"

En hoe onzekerder ik me voel, hoe groter mijn haar moet zijn...

..Ik veronderstel.

gewoon vrienden

Iets over elk nummer in haar album Terug naar zwart

inclusief een beetje Motown hoorde ik daarbinnen, van de hoorns daarbinnen,

die producenten waren geweldig.

Mijn platen op Back To Black vergeleken naar de liedjes die Mark deed

zijn van een ander type van rondhangen,

het is een beetje louche, het is een andere buurt,

maar het is nog steeds dezelfde energie, en ik heb het gevoel dat het hele album,

het staat op, maar dat maakte het -

het is gemaakt omdat het een album was,

het was niet alleen een verzameling singles.

Salaam hoorde wat Mark was vanaf het begin doen,

dus hij kon het heel goed ren langszij en zorg ervoor dat

wat hij deed was synchroon met wat Mark deed.

En ego's hadden er gemakkelijk in kunnen komen de weg.

Ego's hadden er gemakkelijk in kunnen komen manier,

maar Salaam is niet egoïstisch, en Mark ook niet.

Amy wel.

Wanneer iemand zou kijken volgens de archieven zouden ze gaan,

‘Hoe gaat dit allemaal gebeuren samen?"

Het is Amy. Amy is de groep.

Dit is alles van haar. Dit zijn al haar gedachten.

Ze schreef 95% van dat album zelf op gitaar,

zij is de belangrijkste schrijver van het geheel album, en mensen luisterden ernaar

en denk dat ze alleen maar de stem is - nee, zij was de schepper.

Ik zei nee, nee, nee...

Ik was in New York en liep langs de straat met mijn vriend, Mark Ronson,

die de helft van het album produceerde, en...

..Ik zei, als grap, puur als grap zong ik de hook,

en hij lachte, en hij gaat naar mij toe,

"Wie is dat?" Hij is als, "Wie IS dat? Dat is grappig."

En ik dacht: "Ik heb het net verzonnen, het is niets, het is stom."

Ze vertelde een verhaal, zoals: 'O man, ik was vroeger gek'

Weet je, ze vertelde me:

alleen met deze periode van kijken terug, als een gesloten hoofdstuk, zoals,

‘Ik was vroeger een beetje gek, Ik herinner me een keer

"Mijn familie kwam langs." Ik dacht: "Wat is er gebeurd?"

‘Mijn vader probeerde mij over te halen om te gaan om te revalideren of zoiets.

"En ik dacht: 'Nee, nee, nee.'"

En ik kon het gewoon niet laten om na te denken dat dat geweldig klonk

haak voor een liedje, weet je?

En dus dacht ik: 'Wil je dat? ga terug naar de studio

"En aan zoiets werken?"

Het is een nieuwigheidsliedje, dat ben ik gewend liedjes schrijven waar ik een jaar over doe

om over verschrikkelijk te schrijven, weet je... over het laten stempelen van je hart.

Omdat het zo'n dom liedje is, Ik was zo van,

‘We kunnen het in vijf minuten doen, kom op."

Ze komt net terug met een akoestisch geluid gitaar en hij zit op haar knie,

en ze is gewoon... het was aardig van een beetje meer als een 12-bar blues,

als een langzame...

om te revalideren...

Je weet wel, een beetje zoals de producer in mij, een beetje nadenkend

beetje in pop-zin, zoals, "Dat is cool,

‘Maar hoe zit het als we er een beetje van doen? een tel erachter, versnelde het, "

en ze was echt dol op, zoals, dat popgedoe van de meidengroep,

dus kwamen we op het idee om te gaan als...

Het leek mij vrij duidelijk.

een fles in de buurt...

Deze stem, dit was de eerste dat ze ooit zong,

dit is de demoversie, dus sommige woorden zijn anders.

Ik denk gewoon dat je depressief bent

en de rest...

En dat was het, en toen kwam ik en schreef het Dap-Kings-arrangement van

het lied, en het bracht het een beetje tot leven.

maar als ik terugkom

Dat verhaal is echt gebeurd, en ik herinner me dat het gebeurde,

en ik herinner me dat ze terugkwam vakantie en ik herinner me haar managers

brengt haar naar het midden van nergens en haar dat vertellen

ze moet naar een afkickkliniek, en ik herinner me dat allemaal,

en ik weet nog dat ik binnenkwam New York en Mark spelen me dat,

en dacht: "O God, dat deed ze niet schrijf daar gewoon een liedje over!"

Bepaalde nummers springen er zeker uit meer dan anderen,

en op deze, deze plaat, Je weet dat ik niet goed ben

en Rehab, en Back To Black was soort meer...

Ze hebben een traditioneel lied structuur, als je wilt,

en de haak is echt sterk enzovoort.

Maar dat was niet vanzelfsprekend dit zou allemaal op de radio komen.

En ik raakte in paniek omdat ik het wist het was geweldig en ik gewoon

wilde de boot niet missen.

De manier waarop ze het vertelde was...geniaal.

Iets dat een donkere kleur heeft onderbuik,

ze liet mensen echt lachen.

Soms ging ik zelfs naar haar shows en ik vond het een beetje

gekmakend omdat ik dacht:

‘We hebben zo hard gewerkt en dit is zo de liedjes en mensen willen

"hoor het zo", maar alles is enigszins improviserend.

om te revalideren...

Ze zou nooit een melodie zingen twee keer op dezelfde manier omdat het zo is

Bijna zoiets als: ‘Waarom zou je dat doen? Zo heb ik het al gedaan.”

een vriend...

Ik vind sommige echt geweldig zangers, je ziet ze live,

ze zullen het nooit op dezelfde manier zingen ze doen het op de plaat omdat,

het is bijna alsof ze dat zijn te slim om dat te doen,

het is alsof ze dat voortdurend moeten zijn uitdagen en maken

interessant voor zichzelf shows kunnen spelen.

Mijn vader vindt dat het goed met me gaat

Ik ga niet, ga, ga.

Heel snel ontplofte dat lied,

en het werd overal gespeeld,

maar Amy moest echt gaan om te revalideren, en misschien als ze dat deed,

dat lied is misschien nooit tot stand gekomen, en wie weet,

Het lot had heel anders kunnen zijn.

Ze vertelde me dat een paar van de liedjes ging over deze relatie

ze had met deze kerel Blake,

en uiteraard met haar praten daarover dieper ingaan,

toen ik haar leerde kennen, gaf mij een venster op die tijd

dat wist ik uiteraard niet zoveel over.

Het is soms gemakkelijk om te vergeten, zoals: hoe diep een plaats van verdriet

en het lijden en het uiteenvallen ervan was, en wetende hoe intens hun

relatie was, denk ik dat de breuk krankzinnig was.

Ik hoor alleen het nummer Wake Up Alone, Ik was zo van,

"Oh, geweldig. Het spijt me dat was...

"..waarschijnlijk behoorlijk zwaar, maar je hebt dit ding eruit gehaald."

Dit is Wake Up Alone.

Deze duurde slechts een paar opnames want het was echt vrij eenvoudig.

Ik bedoel, dat zijn maar drie nummers, dat is zo ongeveer het hele liedje.

Ik blijf bezig...

Je zou nooit iets horen zoals vandaag op de radio.

Mensen zouden gewoon denken dat je dat bent gek om zoiets te doen.

De arrangementen in haar melodieën is echt een soort geworden

Trojaans paard dat er allemaal in gleed het verdriet erdoor, maar jij

merk het eigenlijk niet zo.

Ik denk dat het gewoon de kleine dingen zijn, zoals deze zinswendingen

die rits mee, zoals: "Ik blijf wakker, het huis schoonmaken,

‘Ik drink tenminste niet.

‘Ren rond, zodat ik dat niet hoef te doen denk na over het denken, "

zoiets hadden ze gewoon een goede meter voor hen.

om na te denken over het denken...

Ik heb tijden meegemaakt waarin ik dat wel heb gedaan zo verzot op situaties

dat ik gewoon moest schrijven alles naar beneden,

zelfs gevoelens die ik niet wil bevestigen,

vooral gevoelens die ik niet heb wil erkennen,

en dingen waarvan ik wenste dat ze waren niet waar, terwijl ze dat wel zijn.

Gewoon goed, omdat iemand anders dat misschien wel doet hoor dat en zeg:

‘Ik ben geen idioot omdat ik ze voel dingen, anders ben ik niet zwak in gevoel

"Die dingen, anders ben ik geen mok voor Ik voel die dingen over deze man."

En echt de artiesten die het meest zijn mensen verbinden zich met de

het einde van de dag zijn degenen zoals Amy en Kurt Cobain -

de mensen die bijna deze worden martelaarachtige figuren -

komt eigenlijk meer door de pijn dat zij tot uitdrukking brachten, helpt daarbij

veel mensen krijgen pijn.

APPLAUS EN GEjuich

De emoties die veel inspireerden Amy's liedjes in Back To Black

was over een vrij lange periode geëvolueerd tijd, misschien een paar jaar.

Dit was eerder ze was echt op een slechte plek,

maar er waren tekenen dat er dingen waren zagen er niet geweldig uit.

De radio stond aan en het was op de tijd dat er veel was

gaande in Afghanistan.

NIEUWSVERSLAG: ..Taliban- en Al-Qaeda-eenheden.

Eén van de soort modewoorden

dat werd bijna rondgegooid was een ‘heilige oorlog’.

Ze was slim,

ze draaide om wat er gebeurde de tijd in haar conflict, haar oorlog.

Ben nog steeds de tekst aan het uitzoeken.

Dat liedje resoneert echt, er is iets aan de hand,

Het is een beetje donker, maar dat is zo iets erover dat gewoon

houdt je een beetje vast in het moment als je ernaar luistert.

Ik denk ook heel metaforisch. Veel van metafoor. Veel metaforen.

Triple Entenders - meer dan dubbel.

Ja, ze zou iets zeggen en het was niet flagrant,

maar het was heel duidelijk.

Ik heb nooit het idee gekregen zoals zij Ik kijk ernaar uit om ooit een hit te hebben

of iets dergelijks -

ze probeerde het alleen maar uit te drukken zichzelf en vertelt haar verhaal.

Er was een missie waar ze mee bezig was,

met deze muziek.

Ja.

Weet je: "Als mijn man aan het vechten was een onheilige oorlog,

'Ik zou vlak naast hem staan.'

Dit is een Blake-plaat, dit is kijken hoe een man iets doormaakt

en niet wetend hoe, weet je,

echt bedenken wat je moet doen om hem te redden.

Er is iets spookachtigs aan.

Ik hou van de hoorns, en ik was... HOORNEN BLAST

Ze klonken bijna als grappige bugels,

ze klonken gewoon een droevige bugeltrompet,

zoals: "We marcheren nergens heen, we zijn deze oorlog eigenlijk aan het verliezen.”

Het bracht nog iets anders met zich mee.

Zelfs de...

Het is als een fanfare dat gaat de verkeerde kant op,

dus het lijkt echt op de plaat vangt iets op.

heilige oorlog

Als ik zeg dat ik Back To Black heb geschreven, Ik ging terug naar tunnels en

teveel gedronken en gewoon...

..je weet wel, gewoon enorm depressief zijn.

zijn littekens zeggen...

Je moet door mensen heen kijken en door de wereld heen kijken,

en je moet jezelf leuk vinden en tijd aan jezelf kunnen besteden,

wees je eigen beste vriend evenals je eigen ergste vijand.

De langzamere versie van het nummer, in wat ze zei,

het raakte haar emotioneel.

Dus vaak, als Amy dit uitvoerde, ze zou de langzame versie uitvoeren

beginnen, en ga dan verder met het uptempo.

een of andere onheilige oorlog

Dat had ik graag gewild

Toen ik haar zag op een van haar shows,

Ik wist dat ze aan het uitglijden was omdat ik het uit mijn eigen leven kende,

Ik wist dat ze verslaafd was de drugs en de alcohol.

En ik kon het zien, ik zei: "Alsjeblieft niet, ik ging er bijna naartoe,

"Ga daar niet heen."

Het was de aandacht die die plaat bracht haar dat

was ongelooflijk ongezond voor haar.

Amy! Amy! Amy!

Maar ik denk dat het het record is heeft haar volledig afgewend

een gerespecteerd kunstenaar zijn

een internationale wereldwijde verkoop superster.

Het mooie ervan is dat het bereikt is uit naar zoveel mensen.

Helaas met zoveel mensen komt...een heel circus van waanzin.

MELODISCHE ZANG

SCHREEUWEN

Fans die niet weten wat er is gaat achterop,

ga naar de shows en ga, "Ik werd vanavond weggeblazen door Amy,"

maar waar ik kan lezen tussen de lijnen en ik zit dan in spanning,

dat ik nooit kon ontspannen.

Zelfs toen ze optrad op de Pyramid-podium in Glastonbury,

en het was een van de grootste publiek ooit,

Ik denk dat ze al bezig was de gladde helling.

Roem was dat op dat moment niet iets geweldigs voor haar.

Maar Amy werd genomineerd voor...vijf Grammy's.

Maar op dat moment was ze dat duidelijk wel diep in de drugs,

en Amerika nam een ​​zeer harde houding aan

en wilde haar niet toestaan het land in.

Toen moesten we het uitzoeken wat we gingen doen.

En het was de eerste keer de Grammy's ooit hadden gehad

een satellietprestatie straalde naar binnen.

Zo belangrijk was Amy en wat ze op dat moment deed.

om te revalideren...

APPLAUS EN GEjuich

..om de Grammy te presenteren voor Record van het Jaar.

En de Grammy gaat naar Amy Winehouse!

Ik heb een album geschreven waar ik trots op ben

maar eerlijk gezegd denk je dat niet dat als je een paar liedjes schrijft

je over een slechte situatie heen helpen dat zoiets,

zoals prijzen en dat soort dingen,

je denkt niet dat dat naar buiten komt ervan, ooit.

Dus het is, het is...

..het is een leuke verrassing, maar dat is het niet, je weet wel, iets wat je verwacht.

Het was echter heerlijk.