All language subtitles for Postman.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เสียงคนเดินต่อเนื่อง]

[เสียงเปิดประตู]

[เสียงปิดประตู]

[เสียงหยิบสิ่งของ]

[เสียงเปิดไฟ]

[ภาษาอังกฤษ] ไปรษณีย์และมนุษย์อยู่มานาน

จากบันทึกประวัติศาสตร์

เราสามารถย้อนไปถึง กลับไปยังอาณาจักรบาบิโลน

ในรัชสมัยของกษัตริย์ซารูกอน

กษัตริย์ซารูกอนก่อตั้งระบบไปรษณีย์

และว่าจ้างบุรุษไปรษณีย์หลายคน

เพื่อส่งจดหมายระหว่างเมืองรอบๆ บาบิโลน

จดหมายถูกเขียนขึ้นบนแผ่นดินเหนียว

ในรูปแบบการเขียนที่เป็น ที่รู้จักในชื่ออักษรคูนิฟอร์ม

มันหน้าตาเป็นแบบนี้ครับ

ซารูกอนไม่อยากให้ผู้อื่นแอบอ่านจดหมาย

เขาเลยสร้างแผ่นดินเหนียวแผ่นใหญ่โปะอีกชั้น

ก่อนที่ผู้รับจะได้อ่านข้อความ

พวกเขาต้องทุบแผ่นดินเหนียวให้แตกออกก่อน

[เพลงออร์เคสตราบรรเลงต่อเนื่อง]

[ภาษาไทย] เหนื่อยสัตว์ๆ

[ภาษาอังกฤษ] สรุปก็คือ

ผู้คนเริ่มส่งจดหมายหากันตั้งแต่เมื่อไหร่ คงขึ้นอยู่กับคำถาม

[เพลงออร์เคสตราหยุดลง]

[เพลงตื่นเต้นบรรเลงต่อเนื่อง]

[ส่งเสียงตกใจ]

[เพลงหยุดลง]

[ผู้บรรยาย] นี่คือหนึ่งใน พระเอกของเรื่องราวของเรา

จริงๆ แล้วเขายังไม่มีชื่อ

แต่เพื่อความง่าย

เราจะตั้งชื่อเขาว่าดึก

ดึก ที่ย่อมาจากดึกดำบรรพ์ก็แล้วกัน

[เสียงคนคำรามไม่เป็นภาษา]

[ผู้บรรยาย] นี่คือเมียดึก

เธอกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างกับเขา

[ส่งเสียงร้องสื่อสารต่อเนื่อง]

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[ผู้บรรยาย] ดึกไม่ได้พูดออกมา

เพราะเขายังพูดไม่เป็นภาษา

เขาได้แต่คิดในใจว่า

ฉิบหายแล้วสิ

[เพลงชนเผ่าบรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงฆ้องดังต่อเนื่อง]

[ผู้ชายส่งเสียงตกใจ]

[ผู้บรรยาย] ส่วนนี่คือ

คนไม่เอาไหนแห่งบ้านบางฟ้าแลบ

ถ้าจะให้สรุปสั้นๆ

ว่าดุ่ยเป็นคนยังไง

ผมก็พอจะบอกคุณๆ ทั้งหลายได้ว่า

ดุ่ยมันเป็นคนดวงซวย

- [เสียงผู้หญิงร้องโหยหวน] - [เสียงหญิงแก่] เอาเบ่งลูก เบ่งอีก

มันจะออกแล้ว เร็ว

เบ่งอีก

เบ่งอีก

เบ่งอีก

เบ่งอีก

อูยอีเหี้ย บอกให้เบ่งกูก็เบ่งอยู่นี่ไง

[เสียงร้องโหยหวน]

[เสียงเด็กทารกร้อง]

ดีใจด้วยนะอีด้วง เอ็งได้ลูกชาย

[เสียงดนตรีไทยสนุกสนานบรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงการ้อง]

[ผู้บรรยาย] เริ่มจากแม่ตาย

ต่อด้วยบ้านไฟไหม้

[พ่อเป่าปี่]

แล้วพ่อก็มาตายตามไปอีกคน

[เสียงควายร้อง]

[หลวงตา] เฮ้ย ไอ้ดุ่ยๆ

[ผู้บรรยาย] แต่หลังจากมาอยู่กับหลวงตา

ความซวยที่ติดตัวไอ้ดุ่ยมา

ก็เหมือนจะเบาบางจางลงจนหายไป

แต่วันนี้

เมื่อดุ่ยตื่นขึ้นมา

มันกลับสังหรณ์ใจว่า

ความซวยกำลังจะกลับมาหามันอีกครั้งนึงละ

[เสียงฆ้องดังเหง่งหง่าง]

[ผู้หญิง] อีเอี้ยง มีเรื่องอะไรงั้นรึ

[เอี้ยง] ไอ้มิ่งกลับมาแล้ว

มึงเชื่อกูเถอะ

กูไม่ปดดอก กูเห็นมากับตา

ทัพหน้าทะลวงฟันของอังวะ

มันเผาบ้านหนองผักกาดจนราบเป็นหน้ากลอง

ใครมันก็ไม่เว้น

แม้กระทั่งผู้หญิง

จับทำเมีย

[มิ่ง] ใช่

- ส่วนผู้ชาย - ฆ่าเรียบ

มันจับทำเมีย

- หมดเลยเหรอ - อือ

- พระอะ - สองที

ไอ้เหี้ยทัพประหลาด

[มิ่ง] ใช่

แล้วกูว่าอีกไม่นาน

มันต้องบุกบ้านใต้

แล้วมาบ้านเรา

ก่อนไปตีกรุงศรีแน่

แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะไอ้เข้ม

จะสู้หรือจะหนี

กูรู้ว่าไม่มีใครอยากทิ้งบ้าน

ทิ้งแผ่นดินเกิด

ทิ้งแผ่นดินของพ่อแม่ปู่ย่าตายายไป

จริงไม่จริง

[ตะโกน] จริง

ถ้าต้องเสียบ้านเสียเมือง

แล้วไปเป็นทาสมัน

ก็เสี่ยงสู้ดีกว่า

จริงไม่จริง

[ตะโกน] จริง

ทุกคนล้วนยอมตายจริงไม่จริง

[ตะโกน] จริง

[เอี้ยง] อีนวล

[เสียงเบา] ไม่จริง

กูไม่ได้อยากให้พวกมึงสู้แบบหมาจนตรอกหรอก

กูมีแผนแล้ว

[เพลงเร้าอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]

แต่มันต้องใช้คนกล้า

คนที่ไม่รักตัวกลัวตาย

ไม่ห่วงชีวิตมาช่วย

ใครอาสา

ก้าวออกมาข้างหน้าบัดเดี๋ยวนี้

[เพลงหยุดลง]

[เข้ม] กูถามใหม่

ใครไม่อาสา

ก้าวมาข้างหน้าบัดเดี๋ยวนี้

พร้อมเพรียงกันมาก

โอ้โฮ ไอ้เหี้ย

นรกจะกินกบาลมึงเนี่ย

พระเจ้าก็ไม่เว้น

นี่มึงจะให้หลวงตาแกอาสาเหรอเนี่ย

หา มึงดูอายุแกดิ

- อีกไม่กี่ชั่วโมงแกก็ตายห่าแล้วเนี่ย - ไอ้สัตว์

กูไม่ได้หมายถึงให้หลวงตาอาสา

- อ้าว - กูหมายถึงถ้าไม่มีใครเนี่ย

ก็กูไงเนี่ย

อ๋อ

บ้ะ

กูไม่คิดว่าคนอย่างมึงจะอาสา

ขอบใจมึงมากนะเว้ยไอ้ดุ่ย

หา

[เสียงนาฬิกาปลุก]

เหี้ย สาย

[เสียงเพลงสดใสดังต่อเนื่อง]

[ผู้บรรยาย] ส่วนนี่ก็คือโด

บุรุษไปรษณีย์ที่รักในงานที่ทำ

อย่างสุดลิ่มทิ่มประตู

โดรู้สึกมาตั้งแต่เด็กว่า

กระดาษที่มนุษย์ใช้ส่งข้อความหากันนั้น

มีเสน่ห์อย่างประหลาด

[กรีดร้อง] ป๊าๆ หนูเอนท์ติดแล้ว

ขอบคุณค่ะ

[โด] น้อง

ติดแล้ว

[ผู้บรรยาย] หลายครั้งที่ก่อให้เกิดความสุข

แต่ก็มีหลายครา

ที่ก่อให้เกิดความทุกข์

โดเองก็เคยได้สัมผัส

ถึงเสน่ห์ที่ว่านี้จังๆ

จากการเขียนจดหมายหาสาวคนแรกในชีวิต

ที่เขาตกหลุมรัก

[เสียงออดเลิกเรียนดังต่อเนื่อง]

[มอเตอร์ไซค์บีบแตร]

[ผู้บรรยาย] แม้สุดท้าย

รักแรกของโดจะบ้งกันเห็นๆ

[เสียงหมาใหญ่ขู่]

[เสียงหมาใหญ่เห่า]

[เสียงหมาเล็กเห่าต่อเนื่อง]

[ผู้หญิง] มาแล้วๆ

ไม่ต้องกลัว

ไอ้ป๊อดน่ะมันเห่าอย่างเดียว กัดไม่เป็นหรอก

นี่ครับ

ขอบคุณค่ะ

อ้าว กัดเป็นนี่หว่า

[เสียงกรีดร้อง]

[ถอนใจ]

ไอ้เหี้ยเอ๊ย

มาเผลอหลับตรงนี้ได้ไงวะเนี่ย

[เสียงหวอจากที่ไกลๆ]

[เพลงอิเล็กทรอนิกส์บรรเลงต่อเนื่อง]

[ผู้บรรยาย] และนี่คือเดย์

เดย์จำไม่ได้ว่าหายนะทางอากาศเกิดขึ้นเมื่อไหร่

ฝนลูกเห็บยักษ์

หิมะตก

หรือพายุทราย

มันเริ่มมีมาตั้งแต่วันไหนกันแน่

อาจจะเป็นหลังธารน้ำแข็งก้อนรองสุดท้าย

ที่ขั้วโลกใต้ละลายหายไป

หรือจะเป็นตอนที่ สงครามปราบกบฏครั้งที่สองจบลง

แต่อากาศที่เลวร้าย

ก็ไม่หนักไปกว่ากฎของท่านผู้นำที่เข้มงวด

ผู้คนใช้ชีวิตตอนอยู่อย่างยากลำบาก

ดิ้นรน

แล้วก็หวาดกลัว

หลายคนหนีออกไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว

แต่ก็ยังมีอีกหลายคน

ที่ได้แค่คิดว่าอยากจะหนี

เดย์เป็นอย่างหลัง

[ผู้ชาย 1] เงินสดตามรอยไม่ได้ ตามที่ตกลงไว้

ขอบคุณครับ

[ผู้ชาย 2] ไงมึง

ขยันทำงานขนาดนี้

หาซื้อตั๋วเรือเดินได้ยัง

[ผู้ชาย 2] ของพรรค์นั้นน่ะ มีเงินซื้ออย่างเดียวไม่ได้หรอก

ต้องมีเส้น

เลิกหวังเหอะว่ะ

[ผู้ชาย 1] ถ้ายังขยันอยู่อะ

อีกสามวันมีงานใหม่นะ

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[ดึกส่งเสียงไม่พอใจ]

[ดึกส่งเสียงร้องต่อเนื่อง]

[ดึกหยุดร้อง]

[เมียดึกส่งเสียงร้องดีใจ]

[ดึกร้องดีใจ]

[เมียดึกถอนใจ]

[ลูกดึกส่งเสียงร้อง]

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[ดุ่ยถอนใจ] ไอ้เหี้ย

[ดุ่ยถอนใจ]

[ดุ่ยถอนใจ]

[เพลงดนตรีไทยโศกเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]

[เพลงดนตรีไทยสดใสบรรเลงขัด]

- [เพลงหยุดลง] - [ดุ่ยส่งเสียงร้อง]

เฮ้ยๆ

อะไรของมึงเนี่ย

มึงน่ะอะไร

มึงเก่งนักเหรอห้ะ ถึงได้ไปอาสาเขาน่ะ

เก่งอะไรล่ะ

ซวยต่างหาก

นี่

กูไม่ได้อยากจะอาสา

ไม่ได้อยากจะจากบ้านไป

แล้วที่สำคัญน่ะ

กูไม่อยากจะจากมึงไป

แม้แต่อึดใจเดียว

บ้า

ถึงกูจะบ้าอะ

แต่ท่ายากกูเยอะนะ

ไม่มีใครพอดีเลยอะ

สักท่าไหม

- มา - ไอ้ดุ่ย

- [นวล] ดุ่ย - มาสักท่านึงมา

โอ๊ย นวล มึงอย่ามาทำ…

นวล…

โอ๊ย

[ดุ่ยส่งเสียงร้อง]

เออ ไม่เอาแล้วก็ได้ ไม่เอา

บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ดิ

เออ

ฮั่นแน่

มีงอนด้วย ไอ้สัตว์

ไม่รักกันแล้วอะดิ

เปล่า

ก็ยายปริกเขาบอกกู

ว่าคนท้องอ่อนๆ จะเดินจะนั่งอะไรก็ต้องระวัง

หา

มึงท้องอ่อนๆ เหรอ

อือ

มึงท้องกับใครอะ

โห ไอ้เหี้ย

อย่าๆ อย่า เฮ้ย

แค่ถลอกนิดหน่อย

ไม่เป็นรอยแผลเป็นหรอก

ไม่งั้นได้เป็นทั้งสองข้างแน่

แต่ฉีดยาหน่อยแล้วกันนะ คุณไปรษณีย์ดีเด่น

ไม่ฉีดได้ไหมหมอ

ไม่ได้

[หมอ] เอาน่า

ฉันฉีดให้ฟรีเลย

ยาอันนี้มันเหลือเยอะ

คนไข้ที่นี่เขาไม่ค่อยได้ใช้ยานี่หรอก

หมอ แต่เมื่อกี้หมอก็บอกเองนี่ครับ

ว่ามันไม่เป็นอะไรมาก เป็นแค่ถลอกนิดหน่อย

ไม่ต้องฉีดก็ได้มั้งครับ

คือผมกลัวเข็มฉีดยา

มากกว่ากลัวหมาอีกนะหมอ

- [เสียงสั่น] หมอดูดิ เข็มใหญ่มากเลยอะ - อุ่ย

หมามา

ไหนหมา

[เสียงแทงเข็ม]

[โดกรีดร้อง]

- หมอ โอ้โฮ - [หมอจุ๊ปาก]

[โดกรีดร้องสั้นๆ]

[โดกรีดร้องสั้นๆ]

[โดกรีดร้องสั้นๆ]

[หมอ] อือ

เรียบร้อย

ครับ โอ๊ย

มันก็ไม่ค่อยเจ็บนี่

[หมอ] อือ

คนเก่ง

ขอบคุณนะครับ

นี่

แต่วันหลังไม่ต้องรอมาถึงที่นี่ก็ได้นะ

คุณแวะคลินิกข้างทางก่อนก็ได้

เกิดมันอันตรายขึ้นมาจะทำยังไง

เข้าใจไหม

เข้าใจครับ

แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะว่ายังไงผมก็ต้องเอา…

จดหมายมาส่งที่นี่อยู่แล้ว

[หมอถอนหายใจ]

[เสียงเพลงบรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงโฆษณาดังก้อง] สามัคคี เชื่อผู้นำ ทำตามกฎ

ปราบกบฏไม่เหลือ เพื่อความอยู่รอดของชาติ

จงฟัง จงเชื่อ จงทำตาม

สามัคคี…

[เสียงโฆษณาเบาลง]

[เสียงโฆษณาดังจากที่ไกลๆ อย่างต่อเนื่อง]

[เสียงคนเดิน]

[เสียงทุกอย่างเงียบลง]

[เสียงเครื่องจักรทำงานต่อเนื่อง]

[เสียงคลิก]

มึงเป็นใคร

บุรุษไปรษณีย์

[ผู้ชาย 1] รหัสผ่านล่ะ

- เอาจริงดิ - เออสิวะ

เราจะทำตามสัญญา

ขอเวลาอีกไม่นาน

แล้วแผ่นดินที่งดงาม

จะคืนกลับมา

[พึมพำ] โอเค

โอเค เหี้ยไรอะ ต่อดิ รหัสอะ

เราจะทำอย่างซื่อตรง

ขอให้เธอจงไว้ใจ

♪ และศรัทธา ♪

เฮีย

เจอตั้งหลายรอบแล้ว

ต้องมายืนบอกรหัสอะไรอีกอะเนี่ย

แล้วถามจริงๆ นะพี่

ใครเป็นคนตั้งรหัสนี้

โคตรสิ้นคิดเลยพี่ต๋อย

กูเนี่ยแหละ คนคิด

แล้วกูบอกมึงกี่ทีแล้ว อย่าเรียกกูต๋อย

ทำไมวะต๋อย

อ้าว ไอ้เหี้ยนี่

ก็ตอนนี้กูเป็นพวกกบฏแล้ว

ไม่ได้ขายเหล้าเถื่อนอยู่แถวบ้านมึงนะเว้ย

เรียกกูต๋อยนี่แม่งโคตรจ๋อยเลยว่ะ ไอ้เหี้ย

ไอ้เดย์มาแล้วครับ หัวหน้า

[เสียงล้อดังต่อเนื่อง]

ดีใจนะ

ที่เห็นมึงยังอยู่

ดีใจที่เห็นลุงยังอยู่เหมือนกัน

นึกว่าตายห่าไปและ

ไอ้สัตว์

งานเนี้ย

เราต้องการมือหนึ่งจริงๆ เท่านั้น

จะให้ส่งอะไรไปที่ไหนอะ

เราอยากจะให้ส่งของ

ไปให้ทีมหลักเราที่อนุสาวรีย์

อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย

อนุสาวรีย์ชัยฯ ไอ้บ้า

อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยอะ

มันจมน้ำไปหมดแล้ว

- ไปอนุสาวรีย์ชัยฯ - เออ

[ลุง] หึ

[ทั้งคู่หัวเราะด้วยกัน]

[ลุงหัวเราะ]

- [เดย์] อนุสาวรีย์ชัยฯ - [ลุง] เออ

[ทุกคนเริ่มหัวเราะด้วยกัน]

[เดย์] โม้

นี่ ลุง

ล้อผมเล่นใช่ปะเนี่ย

กูเคยล้อมึงเล่นเหรอ

หา

[เสียงหัวเราะเงียบลง]

[ต๋อย] เฮ้ย จะไปไหน

[เดย์] กลับบ้านดิ

ไปอนุสาวรีย์ชัยฯ ก็เท่ากับไปตายชัดๆ

ระหว่างทางมีทั้งด่าน ทั้งการ์ดเต็มไปหมด

- [เดย์ถอนหายใจ] - [ลุง] แต่งานเนี้ย

เราจ่ายเพิ่มเป็นสองเท่านะเว้ย

ได้เท่าไหร่ก็ไม่คุ้มหรอกลุง

คนตายมันใช้เงินได้ที่ไหนอะ

[ลุง] พร้อมตั๋วเรือ

[เสียงเพลงตื่นเต้นดังขึ้น]

[เสียงเพลงตื่นเต้นหยุดลง]

- ตั๋วเรือ - อือ

สิบใบ

ไอ้เหี้ยนี่ ให้ได้แค่สี่

- งั้นหก - เอาจริงๆ มีแค่สาม

เอ้า เมื่อกี้บอกสี่อะ

อะ สามก็สามไป

- จริงๆ มีแค่สอง - โอ๊ย

จะต่อเหี้ยอะไรกันนักหนา

ไม่ใช่ตลาดแฮปปี้แลนด์

งั้นสองใบ

ดีล

[ส่งเสียงร้องดีใจ]

[เดย์] ขอบคุณนะครับ

ไม่เคยคิดเลยว่าลุงจะใจดีขนาดนี้

ได้เงินสองเท่าได้ตั๋วสองใบ

[เดย์ส่งเสียงพอใจ] รับรอง

ของส่งถึงมือแน่นอน

[หัวเราะ] ขอบคุณนะครับ

อยากจะบอกว่า

ถอยไปไกลๆ ตีนกู

แล้วจะให้ส่งอะไรอะ

ใบปลิว อาหารกระป๋อง

ไม่น่าใช่

ลุงยอมจ่ายขนาดนี้

ต้องเป็นของที่มีค่ามากแน่ๆ

หรือว่าจะเป็น…

อาวุธเหรอ

[เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์บรรเลงต่อเนื่อง]

[เพลงหยุดลง]

[เสียงไม้ขูดกับหิน]

[ผู้บรรยาย] ดึกไม่ใช่คนเก่งคนดีอะไรนักหนา

- จะพูดงั้นก็ไม่ถูก - [ดึกหอบหายใจ]

[ผู้บรรยาย] เอาเข้าจริง

ดึกคงไม่รู้หรอกว่า

- ความดีความชั่วคืออะไร - [ดึกหอบหายใจ]

แต่ดึกแค่ไม่อยากให้ลูกเมียของเขาลำบาก

เพราะดึกอยากได้ไฟ

เขาเลยตั้งหน้าตั้งตาเขียนจดหมาย

หาไอ้ลูกกลมดวงใหญ่บนฟ้า

ที่ยิ่งใหญ่พอจะให้ไฟกับเขาได้

แต่ดูเหมือนไอ้เจ้าลูกกลมนั่น

จะไม่สนใจจดหมายของดึกเอาซะเลย

[เสียงลมพัดแรงต่อเนื่อง]

[ผู้บรรยาย] แต่แล้วในคืนที่หนาวเหน็บนั้น

ดึกก็คิดอะไรขึ้นมาได้

[ดึกคำราม]

[ดึกส่งเสียงอธิบาย]

[ดึกส่งเสียงอธิบาย]

[ผู้บรรยาย] ดึกบอกกับเมียว่า

จะเดินทางไปหา

กองไฟที่มีคนจุดทิ้งไว้

เขาจะเป็นคนนำไฟกลับมาให้ลูกเมียเอง

แม้ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม

[เมียดึกส่งเสียงค้าน]

[ผู้บรรยาย] แต่ดูเหมือนเมียดึกจะไม่เห็นด้วย

การหาไฟที่ว่ายากแล้ว

ก็ยังยากน้อยกว่าการดื้อกับเมีย

แต่คราวนี้

ดึกจะลองดื้อดู

[โด] อะ ผ่ามๆ ผ่าม

ดูซิใครเขียนจดหมายมา

นพเขียนมาใช่ไหม

- ใช่ครับ พี่นพเขียนมา - อุ๊ย

[ป้าหัวเราะ]

[ป้าหัวเราะ]

นพเขาบอกว่า

เจ้านายเขาเลื่อนตำแหน่งให้อีกแล้ว

นี่ แล้วก็…

ตึกที่เขาไปลงหุ้นสร้างกับเพื่อนน่ะ

ใกล้จะเสร็จแล้วด้วย

โอ้โฮ

ลูกชายป้านี่เก่งจริงๆ เลยนะครับ

เฮ้ย แน่นอนสิ

ป้าเลี้ยงมากับมือ

- [โด] หูย - ผัวป้าไม่ได้ช่วยนะ

[ป้า] เออ

[ลุง] แน่ะๆ แน่ะๆ แน่ะๆ

โอ้โฮ

ยิ้มแก้มปริขนาดเนี่ย

ลูกชายเขียนจดหมายมาให้แหงๆ เลยเนี่ย

ใช่ [หัวเราะ]

- อือ ว่าไง - นี่

เขาบอกว่า

ถ้าเขาลางานได้ เขาจะมาหา

- [ลุง] เหรอ - [ป้า] แต่ว่าอาทิตย์หน้า

เขาจะส่งทุเรียนมาให้ก่อน

[ลุง] ว้าย

มีส่งทุเรียนมาด้วย

- [ป้า] เออ - ถ้าอย่างงั้น

ดีเลย ถ้าหากเขาส่งทุเรียนมา

บอกด้วยแล้วกัน บอกว่า

ส่งมังคุดมาสักสองสามโลนะ

แหล่มเลย

ได้คืบจะเอาศอก

[ลุง] ไม่เอาศอก จะเอามังคุด

[ผู้บรรยาย] หมอเมย์ไม่มั่นใจเลยว่า

สิ่งที่เธอปล่อยให้โดทำอยู่

มันถูกต้องหรือเปล่า

แต่ทุกครั้งที่เธอได้เห็นป้าเพ็ญกลับมายิ้ม

เธอก็อดใจอ่อนไม่ได้

แม้จะรู้ว่าปลายทางอาจมีปัญหา

อ่านอีก อ่านซ้ำ

และนี่

คือปัญหาที่ว่า

[เสียงตึง]

[ป้ากับลุงหัวเราะกัน]

[หมอก้อง] เราจะพูดเรื่องนี้กันอีกกี่รอบ

- พี่ก็ไม่โอเค - [หมอเมย์] แต่ทุกครั้งที่ป้าเพ็ญเขาได้อ่าน

อาการป้าเขาก็ดีขึ้นจริงๆ นะคะ

แต่มันใช่การรักษาที่ถูกต้องหรือเปล่าเมย์

แต่ว่ายามันก็ไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างหรือเปล่า

โอ้โฮ

แล้วโกหกหลอกลวงคนอื่นอะ มันใช่คำตอบเหรอ

[หมอก้อง] เมย์

ถ้าวันนึงป้าเขารู้ความจริงอะ

หรือถ้าเกิด

วันนึงผู้ใหญ่เขารู้ว่าเมย์ทำบ้าๆ แบบนี้อยู่อะ

พี่จะปกป้องเมย์ยังไง

เมย์เพิ่งได้เป็นหมอเต็มตัวนะ

จะเอาอนาคตตัวเองมาเสี่ยงแบบนี้ทำไม

แล้วไอ้หมอนั่นน่ะ

ญาติคนไข้มันก็ไม่ใช่

เมย์ไว้ใจมันได้ยังไง

เมย์รู้เหรอ

ที่มันทำอย่างงี้กับคนไข้อะ

มันต้องการหาผลประโยชน์อะไร กับคนไข้หรือเปล่าอะ

- แต่ว่า… - [หมอก้องตะโกน] แต่อะไร

- เฮ้ย - [ตะโกน] ไม่ชี้หน้า

พี่ไม่ชอบคนชี้หน้า

- แต่ว่าเลือด… - [ตะโกน] เออ เลือด

พี่โกรธไง

เลือดมันเลยขึ้นหน้า

ใครทำกระจกข้างพี่หลุด

ก็…

[ผู้บรรยาย] นั่นแหละ

ดูเหมือนเรื่องบ้าๆ ที่โดทำ

จะเริ่มทำให้คนอื่นเดือดร้อนซะละ

- แล้วคนที่ว่า… - [หมอเมย์] เออ

[ผู้บรรยาย] ก็เป็นคนที่โดแอบชอบอยู่ซะด้วยสิ

[เดย์] ขอบใจมากพี่

เจอกันใหม่งานหน้าครับ

โชคดีพี่

จากนี้ไปเนี่ย

จะมีด่านตรวจทุกห้ากิโล

เดินเท้าไปเนี่ยปลอดภัยกว่า

[เสียงหวอจากที่ไกลๆ ดังต่อเนื่อง]

แล้วต้องเดินหน้าแค่ไหน ถึงจะถึงเหรอ

[เดย์] ก็ถ้าโชคดี

ไม่เจอการ์ด

ไม่เจอสภาพอากาศแย่

ก็แค่วันเดียว

แต่ถ้าไม่

ก็สองวัน

อิจฉารุ่นพ่อรุ่นแม่เราเนอะ

ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงเนี่ย

ไปได้ทั่วเมืองเลย

[เสียงเงียบลง]

อ๋อ

ฉันควรเรียกเธอว่าอะไร

อะไรก็ได้

อะไรก็ได้

สวัสดีจ้ะ

น้องอะไรก็ได้

- มุกปะเนี่ย - ไม่ขำเหรอ

ไม่อะ

ตามนั้น

[หลวงตา] เดี๋ยวจะรดน้ำมนต์

เป็นขวัญกำลังใจให้นะ

โอ้โฮ

ใหญ่ขนาดนี้แม่งตีควายตายทั้งตัวเลยนะเนี่ย

ชัดเจน กูแล้ว

กูแล้ว

[มิ่ง] ชัดเจนและหนักแน่น

อ่า หลวงตาจ๊ะ

มื้อเช้าพรุ่งนี้หลวงตาอยากฉันอะไรพิเศษไหมจ๊ะ

[หลวงตา] นี่แน่ะ

[ร้องครวญคราง]

เน้นๆ แน่นๆ

[เสียงหัวเราะ]

[เสียงหลวงตาพรมน้ำมนต์]

[กระแอม]

[พูดเบาๆ] เออ พี่เข้ม

คือ…

กูว่ากูอาสาไปไม่ได้แล้วว่ะ

ทำไมเหรอวะ ไอ้ดุ่ย

คือ… เมียกูท้องอะพี่

เฮ้ย

เมียมึงท้องเหรอ

มึงนี่มันเป็นผัวที่ประเสริฐจริงๆ

มึงไม่ต้องไปก็ได้ไอ้ดุ่ย

พี่เข้ม คือกูขอโทษ

กู…

ไปไม่ได้จริงๆ

คือเมียกูท้องอะ อีนวลมันท้อง

พี่เข้ม คือ…

กูขอร้อง

คือกูไปไม่ได้จริงๆ

อย่าให้กูไปเลย เมียกูมันท้องเลยนะเว้ย พี่ก็…

ไอ้เหี้ย

ไอ้เหี้ย เหี้ยอะไรล่ะ

อะไร มึงเป็นอะไรห้ะ ไอ้ดุ่ย

- ยืนคุยอยู่คนเดียวอะ มึงบ้าหรือเปล่า - เออ

[เข้ม] เป็นไงมึง ไอ้ดุ่ย

พวกกูกำลังอยากเจอมึงพอดีเลยเนี่ย

[เสียงไก่ขัน]

ไอ้ดุ่ย

มึงอาสาไปทำงานอันตราย

มึงจะต้องมีของดีติดตัวไว้

เอ่อ…

- พี่เข้ม… - [มิ่ง] นี่

พระรอด วัดเขาลอยลม

เด่นเรื่องแคล้วคลาด

ตอนพี่อายุ 18

ครอบครัวพี่

นั่งเรือกำลังจะไปทำบุญที่วัด

แต่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด

เรือล่ม

คนตายทั้งลำ มีพี่รอดอยู่คนเดียว

เพราะพระดี

ตื่นไม่ทันเลยไม่ได้ไป

เอ้า เอาน่า

ขอบคุณนะพี่ แต่คือ…

[เข้ม] ส่วนนี่…

ตะกรุดหลวงพ่อส่วย วัดเสาบิน

- อันนี้ดี - ปีที่แล้ว ครอบครัวกูไปกฐิน

เกิดโรคห่า ตายกันทั้งบ้าน

- ส่วนกูรอด - เพราะอิทธิฤทธิ์ของตะกรุด

กูเมาหลับ กูเลยไม่ได้ไป

ของดีๆ มึงเก็บไว้

- เอ่อ คือ… - [มิ่ง] แล้วนี่

ว่านหนังเหนียว

สรรพคุณเด่น ฟันแทงไม่เข้า

เมื่อปีที่แล้วพ่อพี่…

พ่อมึงตายแล้ว พ่อมึงจมไปกับเรือ

- กูมีพ่อสามคน - สรรเสริญ

วิธีใช้

อมไว้ในปาก

แล้วภาวนาคาถา

มะอะอุ มะอะอุ เพี้ยง

รับรอง เหนียว

แล้วเอาไปอมดู

เฮ้ย เหนียว เอาไปเลย

ของดีๆ เก็บไว้ๆ เออ

[เอี้ยงตะโกน] พี่เข้ม

[เอี้ยง] พี่เข้ม พี่

เกิดอะไรขึ้น อีเอี้ยง

ไอ้พวกอังวะ

[เอี้ยงร้องตะโกนต่อเนื่อง]

ลักษณะนี้คนมันตกใจ

เดี๋ยวกูแปลให้

[เอี้ยงร้องโวยวาย]

มันบอกว่าตกใจมา แล้ววิ่งมาหาที่นี่เลย

[เอี้ยงร้องโวยวาย]

พอวิ่งเสร็จปั๊บ มันมาเจอ…

วัด… โห อีเหี้ย

พูดจาไม่รู้เรื่อง ขยันพูดซะด้วย

เดี๋ยวก็จับทำเมียเลย

ไอ้เหี้ย น้องกู

เดี๋ยวก็ด่าแม่ให้

มึงด่าไปเลย แม่กูมีสามคน

โห

เอาเรื่องก่อน

อีเอี้ยง เรื่องเป็นไง

ตอนเนี้ย…

พวกอังวะ มันตีบ้านใต้แตกแล้วพี่

อีกไม่นาน มันจะมาตีบ้านเราแน่ๆ

หา

[เสียงกรน]

[เพลงปลุกใจบรรเลงต่อเนื่อง]

[เพลงหยุดลง]

[เพลงเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงเพลงหยุดลง]

[ผู้ชาย] ครับพี่

เดี๋ยววันศุกร์นี้ผมรีบเคลียร์ให้

แบงก์มันปล่อยกู้อยู่แล้วพี่

เดี๋ยวพอตึกผมขายได้อะ

ผมเคลียร์ให้พี่ก่อนเลย

ครับ

นี่พี่นพจะไปต่างจังหวัดอีกแล้วเหรอครับ

เออว่ะ

ปัญหาเพียบเลย

แต่ไม่เป็นไร ใกล้เสร็จแล้ว

[ป้าเพ็ญตะโกน] นพ

นพ

นี่ๆ นี่

แม่ทำผัดไทยเสร็จพอดี

เอาไปกินที่นู่นด้วย

แม่ ก็บอกแล้วไม่ต้อง

ที่เมืองจันท์มันก็มีร้านอาหารขาย

เอาไป เผื่อหิว

จ้ะ

[ป้าเพ็ญหัวเราะ]

[ป้าเพ็ญ] เออ ขับรถดีๆ

[นพ] จ้า

[ป้าเพ็ญ] ไปถึงแล้วโทรบอกแม่ด้วย

โอ๊ะ ไม่เอาดีกว่า เขียนจดหมายดีกว่า

แม่ชอบอ่าน

แม่ นี่

แล้วนพจะซื้อโทรศัพท์มาทำไมแพงๆ

หา

เดี๋ยวนี้ใครเขาเขียนจดหมายกันเล่า

เชย

[โด] เขียนมาเหอะ พี่นพ

เดี๋ยวผมส่งให้

ไม่คิดค่าแสตมป์ด้วย

เออ ขอบใจ

- ไปแล้วแม่ - จ้ะ

[นพ] เจอกันโด

[โด] ครับ ขับรถดีๆ ครับ

[ป้าเพ็ญตะโกน] ขับรถดีๆ

[นพ] จ้า

[ป้าเพ็ญ] เขียนจดหมาย

[นพ] จ้า

[ป้าเพ็ญ] นี่

ป้าผัดผัดไทยไว้เต็มหม้อเลย

มากินเร็วๆ โด

[โด] แหม เกรงใจจังเลย

[ป้าเพ็ญหัวเราะ]

[โด] เกรงใจจนต้องล้างมือข้างบนเลยเนี่ย

ป้าเพ็ญ

หือ ว่า

ทำไมป้าเพ็ญยังชอบให้พี่นพ เขียนจดหมายมาหาอยู่อะ

ผมว่าคนสมัยนี้เขาไม่ค่อยเขียนกันแล้วนะ

ไอ้ที่ผมส่งอยู่ทุกวันเนี่ย มันก็เป็นพวก…

บิลค่านู่นค่านี่มากกว่าอะ

ป้าติดมั้ง

- ติด - อือ

สมัยตาเหน่ง

พ่อของนพเขาอะ

ตอนหนุ่มๆ เขาชอบเขียนจดหมายหาป้า

- [โด] หือ - [ป้าเพ็ญ] อือ

แล้วจดหมายฉบับแรกที่เขาเขียนนะ

ก็คือเขาเขียนมาจีบป้า

[โด] อือหือ

สวยขึ้นมาเลยนะ

[ป้าเพ็ญหัวเราะ]

ฟังแล้วเบาหวานขึ้นเลยใช่ไหม

[ป้าเพ็ญหัวเราะ]

นี่เดี๋ยวเอาให้ดู

[เสียงเปิดตู้]

นี่

เฮ้ย อย่าบอกนะ นี่เก็บไว้หมดเลยเหรอ

เออ

โคตรเก่า

โหนี่

เก็บไว้นานมากเลยนะเนี่ย

[ป้าเพ็ญ] โทรศัพท์อะมันก็ไวดี

แต่พูดจบแป๊บๆ

มันก็ลืม

แต่ข้อความในจดหมายเนี่ยนะ

ยังไงมันก็อยู่ในนั้น

ถึงหมึกมันจะซีด

กระดาษมันจะเหลืองๆ ไปมั่ง

แต่ว่าความทรงจำมันชัดเจน

[ป้าเพ็ญหัวเราะ]

- โอ๊ยๆ โอ๊ยๆ - [ป้าเพ็ญ] อะไร

เบาหวานขึ้นตาจริงๆ ด้วย

[ป้าเพ็ญหัวเราะ]

แหม

[ป้าเพ็ญ] นี่ เราอะ อย่ามัวแต่ส่งจดหมายให้คนอื่นนะ

หัดเขียนหาใครซะมั่ง

เคยลองแล้วป้า

ไม่เวิร์กอะ

จ๋อยสนิท

ก็ลองใหม่สิ

ไม่รู้จะเขียนหาใครอะ

เขียนจีบป้าไง

- โอ๊ยๆ โอ๊ยๆ - โอ๊ยๆ

เบาหวานขึ้นอีกข้างแล้ว

ตาบอดแล้วเนี่ย

[โด] มองไม่เห็นแล้ว

[เสียงไก่ขัน]

[เสียงไก่ขัน]

[นวล] ผ้าประเจียดเนี่ย

กูทำมาจากจีวรเก่าของพ่อกูเลยนะ

มึงพกติดตัวไว้

จะได้รอดปลอดภัยกลับมา

[ดุ่ย] มึงไม่ต้องห่วงนะ

กูแค่ไปส่งจดหมายเอง

ไม่มีอันตรายอะไรหรอก

[ดุ่ยถอนหายใจ]

จะรีบกลับมานะ

[นวลสะอื้น]

[เสียงเพลงเร้าอารมณ์ดังต่อเนื่อง]

[เข้ม] จดหมายนี่กูเขียนถึงนายไกร

เพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกูตั้งแต่ศึกรามัญครั้งก่อน

เพลานี้ กูได้ข่าวว่าไอ้ไกร

เป็นถึงหัวหน้ากอง

คุมทหารเร็วอยู่ที่ป้อมด้านหนึ่งที่กรุงศรี

มึงไปถึง มึงตามหามันให้เจอ

กูเชื่อว่า

มันจะยกกองกำลังมาช่วยเราที่นี่เป็นแน่แท้

มึงอย่าทำให้เมียมึงผิดหวัง

อือ

[เสียงเพลงหยุดลง]

[หลวงตา] มารดน้ำมนต์เพิ่มไหม

[เข้ม] อยู่ทำเหี้ยอะไรกันเล่า

[เสียงฟ้าร้อง]

[เสียงหวอจากที่ไกลๆ]

นี่

ถึงฉันจะรับจ้างส่งเธอก็จริงนะ

แต่เธอจะต้องทำตามกฎของฉันสามข้อ

ข้อหนึ่ง

ต้องทำตามที่ฉันพูดทุกอย่าง

ข้อสอง

ต้องตามฉันให้ทัน

ถ้าฉันวิ่ง เธอวิ่ง

ถ้าฉันเดิน เธอเดิน

ถ้าฉันหยุด เธอก็ต้องหยุด

ไม่ช้า ไม่เร็วกว่า

และที่สำคัญ

ห้ามหลงด้วย

ส่วนข้อที่สาม ข้อสุดท้าย

ถ้าทิ้งเวลาคับขัน

แล้วฉันบอกให้แยกย้ายกันหนีเมื่อไหร่

เธอต้องหนีทันที แล้วห้ามตามฉันมาอีกเด็ดขาด

เข้าใจ๊

แปลว่าถ้าคับขันก็…

ตัวใครตัวมันว่างั้น

ใช่

แต่นายรับจ้างพวกเราแล้ว

นายก็ต้องส่งฉันให้ถึงที่สิ

ใช่

แต่ถ้าต้องทิ้งของเพื่อรักษาชีวิต

ฉันก็ทำนะ

อย่าลืมสิ

ที่ฉันทำทุกอย่างเนี่ยก็เพื่อเงิน

[เดย์] ป่วยไหมวะเนี่ยกู

[เสียงฟ้าร้อง]

[การ์ดส่งเสียง]

เชี่ยแล้วไง

[เสียงเพลงตื่นเต้น]

[เสียงเพลงชวนฝัน]

[เสียงจังหวะหัวใจเต้น]

[เสียงจากวิทยุ] วอหนึ่งเรียกวอสอง

เกิดเหตุที่กรุงเก่า

รบกวนขอกำลังเสริมด่วน

รอดซะงั้นเว้ย

เอ่อ

ขอโทษ

ไม่เป็นไร

แต่ขอถามอะไรหน่อยดิ

ว่า

เวลาคนจะจูบกันอะ

ต้องจับตูดด้วยเหรอ

เฮ้ย

ขอโทษที คือ…

มัน… ไม่ได้ตั้งใจอะ

ไม่ได้ตั้งใจจูบ

หรือว่าไม่ได้ตั้งใจจะจับตูด

อะไรของเธอเนี่ย

[เพลงลีลาศบรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงเพลงหยุด]

[ป้าเพ็ญ] ตี๋

ตี๋

ตี๋ ตาตี๋

ตามหมอเร็ว

ตาตี๋

ต๊ะเอ๋

เซอร์ไพรส์

[หมอเมย์] ♪ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู ♪

[ทุกคน] ♪ แฮปปี้เบิร์ธเดย์… ♪

[เพลงวันเกิดบรรเลงต่อเนื่อง]

[ทุกคนร้องดีใจ]

สุขสันต์วันเกิดนะครับ

สุขสันต์วันเกิดค่ะ

[ป้าเพ็ญ] อือ

[ลุงตี๋] ไม่ได้กินเค้กมาหลายสิบปีแล้ว

แหม พอกินไปแล้วมันก็อร่อยเหมือนกันเนอะ

ไม่ต้องพูดเลย

เมื่อกี้ทำเขาตกใจหมด

[ลุงตี๋] โธ่

ขวัญเอ๊ย ขวัญมา

[ลุงตี๋หัวเราะ]

เออ ว่าแต่…

ก่อนจะเป่าเค้กเนี่ย อธิษฐานอะไร ขออะไร

ขอให้ลูกชายทำตึกเสร็จแล้วก็กลับมาหาฉันไวๆ

[ป้าเพ็ญถอนหายใจ]

แต่ก็ยังดีนะ

ถึงนพจะไม่ว่าง

แต่ว่านพก็เอาเค้กแล้วก็จดหมาย

มาให้ เออ

ขอตัวก่อนนะคะ

แน่ะ

เมื่อไหร่จะบอกหมอเมย์

บอก บอกอะไรอะครับ

- ก็บอกว่าชอบเขาไงเล่า - เฮ้ย

ต้องเรียกว่าแอบชอบมานานแล้ว

[เสียงสั่น] ผมไม่… ไม่…

ไม่ได้ชอบ… ไม่ได้ชอบหมอเมย์ครับ

ว้ายๆ ว้ายๆ ว้าย

อย่ามาโกหก

คนที่เนี่ย เขารู้กันหมดแล้ว

หา

จริงปะ

[ทุกคน] จริง

โหย

แต่…

หมอเมย์เขามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอครับ

เฮ้ย หมอก้องอะเหรอ

หูย ดูท่าทางไม่ได้เรื่อง เลิกเหอะ

แฟนแล้วไง

ไม่ใช่ผัว

เขาก็มีสิทธิ์เลือก

เพราะฉะนั้น…

[ทุกคนตะโกน] จีบเลย

จีบเลย

จีบเลย

จีบเลย

จีบเลย

จีบเลย จีบ…

[เสียงกรีดร้อง]

[ผู้หญิง] ตรงนี้เป็นยังไงกันบ้าง

[เอี้ยง] จะไปไหนอีนวล

[นวล] กูทนไม่ไหวแล้ว

กูไม่รอตายในนี้หรอก

ออกไปสู้ให้มันตายไปเสียข้างยังดีกว่า

พวกมึงอยากอยู่ในนี้ก็ตามใจ

- อีนวล - ปล่อยกู ปล่อย

[คนกรีดร้อง]

เฮ้ย มึง

[คนกรีดร้อง]

[เอี้ยง] อือหือ

[คนกรีดร้อง]

[คนกรีดร้อง]

เฮ้ย

พอได้แล้ว อีนวล

อีเหี้ย

หัวกูเบี้ยวไปหมดแล้วเนี่ย

อุ่ย ขอโทษ

[นวลกรีดร้อง]

ไหนมึงบอกว่ามึงจะรีบกลับมาไง

ไอ้ดุ่ย

นวล

[ดุ่ยหอบหายใจ]

[เสียงเปิดซิปกระเป๋า]

[เดย์] คุณอะไรก็ได้ครับ

[เสียงหวอจากที่ไกลๆ]

ไม่หิวเหรอ

น้าเดย์

ฮัลโหล มายา

ทำอะไรอยู่คะ

มายาเล่นรอแม่ทำกับข้าวอยู่ค่ะ

แม่ขา มายาคุยกับน้าเดย์อยู่ค่ะ

หวัดดีพี่

มิน่าละ กลิ่นหอมมาถึงนี่เลยครับ

แล้วเจอกันน้าเดย์

ได้พี่

บ้ายบาย

มายาคะ

ฝากบอกแม่ด้วยนะคะว่า…

ถ้าน้าเดย์ว่างเมื่อไหร่

น้าเดย์จะเอาของเล่นไปฝากมายานะคะ

[มายาร้องดีใจ]

งั้นน้าเดย์ไปก่อนนะ

ทำยังไงก่อน

[มายาตะโกน] บ้ายบาย

ยิ้มอะไรอะ

ตอนนายคุยกับฉัน

นายไม่เห็นทำเสียงอย่างงี้บ้างเลย

นี่นายมาเป็นไปรษณีย์เถื่อนได้ไงเนี่ย

ก็เหมือนๆ ทุกคนนั่นแหละ

ตกงาน ไม่มีงานทำ

แล้ววันนึงเพื่อนมันก็มาชวนว่า…

มีงานรายได้ดี

แต่ว่า…

เสี่ยงนิดหน่อยอะ

[เสียงปืน]

[ผู้ชายกรีดร้อง]

ฝากมายาด้วย

[ผู้ชายส่งเสียงร้อง]

ได้ยินมาว่า…

นายอยากได้ตั๋วเรือออกไปจากที่นี่มาก

แล้วที่นี่มันมีอะไรเหลือให้น่าอยู่อีกหรือไง

ไม่มีงาน ไม่มีเงิน

ไม่มีจะกิน

ไม่มีชีวิต

ไม่มีอนาคต

ไม่มีความหวังอะไรทั้งนั้นแหละ

แล้วถ้าเกิดว่าฉันบอกว่า…

มันยังมีหวังอยู่ล่ะ

นายจะยังอยากอยู่ต่อไหม

เป็นไงหมอ

เปลี่ยนใจกลับมากินเค้กเหรอ

ฉันว่าไม่เวิร์กแล้วอะ

เรามีเรื่องต้องคุยกัน

[เสียงกระจกแตก]

ลุงตี๋ เกิดอะไรขึ้นอะครับ เสียงอะไรอะ

ก็ยายเพ็ญน่ะสิ

อยู่ๆ ก็บ่น…

คิดถึงลูกอะ แล้วก็…

แล้วมันก็ล้มตึงไปเลย

[หมอเมย์] หา

[เสียงทุกอย่างเงียบสนิท]

[เสียงเพลงโศกเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงคลื่นวิทยุ]

[นักข่าวหญิงผ่านวิทยุ] ช่วงบ่ายวันนี้ ตำรวจและกู้ภัยจังหวัดจันทบุรี

ได้พบร่างของนายนพชัย อายุ 40 ปี

เสียชีวิตอยู่ในรถที่จอดอยู่ภายในสถานที่ก่อสร้าง

จากการสืบสวน

ผู้ตายได้ฆ่าตัวตาย ด้วยการรมควันภายในรถตัวเอง

ด้วยสาเหตุที่คาดว่าน่าจะมาจากความเครียด

จากปัญหาพิษเศรษฐกิจต้มยำกุ้ง

[เสียงกลับมาเป็นปกติ]

คุณไม่มีสิทธิ์กลับมาที่นี่อีก

ไม่งั้นผมจะบอกเรื่องนี้กับเจ้านายคุณให้ไล่คุณออก

[เสียงคนพูดคุยกัน]

[โด] คือผมมีจดหมาย จากลูกชายมาให้ป้าเพ็ญน่ะครับ

ป้าเพ็ญเป็นยังไงบ้างครับหมอ

[หมอผู้ชาย] หนักเอาการอยู่ครับ

กลไกสมองของคนเรา

ถ้าได้รับเรื่องที่เสียใจมากๆ เข้า

บางทีมันก็จะปิด

หรือลืมเรื่องเรื่องนั้นไปเลย

ตอนนี้

คนไข้ไม่ได้รับรู้เรื่องที่ลูกชายเสียชีวิตไปแล้ว

จะมีบางครั้งเท่านั้น

ที่อาจแวบจำขึ้นมาได้

แต่ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ต้องเสียใจกับเรื่องลูกชายอีก

สภาพก็เป็นอย่างที่เห็น

คงยาก

ที่จิตใจของคนไข้จะกลับมาดีได้เหมือนเดิม

[เสียงเพลงเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]

[นพ] ถึงแม่

นพรู้ว่าแม่ชอบแล้วก็รอคอย

ที่จะได้อ่านจดหมายจากนพเสมอ

[ผู้รับเหมา] อะไรเนี่ย พี่รอหน่อยไม่ได้หรือไง

[นพ] แต่นพก็ไม่เคยเขียนจดหมายถึงแม่เลย

จนวันนี้

นพตัดสินใจจะเขียนจดหมายฉบับนี้

ซึ่งคงเป็นฉบับเดียวที่นพจะเขียนได้

นพขอโทษกับสิ่งที่นพทำลงไป

ขอโทษที่นพไม่ได้บอก

และไม่ยอมให้แม่ได้ห้ามในสิ่งที่นพจะทำ

แต่นพไม่ไหวแล้วจริงๆ ครับแม่

[พยาบาล] อาการโดยรวม ของป้าเพ็ญโอเคขึ้นค่ะ

คุณหมอเลยให้ย้ายไปอยู่ที่อื่น

ที่ที่มีสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าน่ะค่ะ

[โด] แล้ว… ย้ายไปที่ไหนเหรอครับ

[พยาบาล] บ้านพักคนชรา ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามน่ะค่ะ

[เจ้าหน้าที่] คุณหมอคะ

มีคนอยากคุยกับคุณหมอค่ะ

สวัสดีครับ

สวัสดีค่ะ

คุณหมอเมลิณีใช่ไหมครับ

คุณหมอเป็นคนดูแลป้าเพ็ญใช่ไหมครับ

คือผมอยากจะช่วยป้าเพ็ญน่ะครับ

ช่วยอะไรยังไงคะ

[เสียงนกร้องต่อเนื่อง]

ป้าเพ็ญ สวัสดีครับ

เป็นไงบ้าง จำผมได้ไหม

ผมโดไงป้า

โดที่อยู่ห้องตรงข้ามป้า

ที่คอยส่งจดหมายให้ป้าบ่อยๆ

ไปรษณีย์โดอะ

วันนี้มีจดหมายมาให้ป้าฉบับนึง

ป้าลองดูซิว่าใครเขียนมา

นพ

[เสียงดนตรีอบอุ่นบรรเลง]

[เพลงหยุดลง]

อะไรอะลุง

เรือดำน้ำมั้ง สัตว์

[เดย์] ก็รู้ว่าปืน

แต่นอกจากส่งของเนี่ย

จะให้ผมไปไล่ยิงพวกการ์ดด้วยเหรอ

[ลุง] ไม่ได้ให้ไล่ยิงการ์ด

ถ้าถูกจับได้

ให้ยิงเธอ

ในตัวเธอมีของสำคัญ

ปล่อยให้ถึงมือผู้นำไม่ได้

ไม่ต้องคิดมาก

แค่ลั่นไกก็พอ

ตรงนี้

[ทำเสียงยิงปืน]

ที่หัวนมเหรอลุง

ที่นี่ดิ

งั้นกูเปลี่ยนที่ก็ได้

ตรงนี้

[เสียงปืนดัง]

เชี่ย

เช้าแล้ว

ไปต่อกันได้ยัง

[เดย์พึมพำ] รีบไปไหนเนี่ย

[ดุ่ยหอบหายใจต่อเนื่อง]

[นกร้องแล้วบินหนีไป]

[นกร้อง]

[เสียงควายร้อง]

ฟื้นแล้วเหรอ

พวกกูเห็นมึงนอนแอ้งแม้งอยู่กลางป่า

นึกว่าตายซะแล้ว

เฮ้ย

ลุงเป็นใคร แล้วฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย

กรุงศรีไง

[ดุ่ย] ขอบใจมากนะจ๊ะลุง

[ทหาร] มาหาขุนไกรเหรอ

ขุนไกรอยู่เรือนข้างหลังนู่น

[ดุ่ย] ขอบใจจ้ะ

[เสียงดนตรีไทยบรรเลง]

[เสียงเพลงหยุด]

เอ่อ สวัสดีจ้ะ

ขุนไกรใช่ไหมจ๊ะ

ฉันเอาจดหมายจากเข้ม บ้านบางฟ้าแลบมาให้ท่านขุนไกรจ้ะ

ข้าไม่ใช่ขุนไกร

ขุนไกรอยู่นู่น

ท่านขุนไกร

ขุนไกร

ไอ้เหี้ยไกร

มึงนี่

เรียกชื่อเล่นกูอีกแล้วนะ

แล้วนี่ใครวะ

บ๊ะ

มึงมาหาถูกคนแล้ว

กูจะไปช่วยบ้านมึงเอง

อยู่ที่นี่ วันๆ ตัวกูก็ไม่ทำห่าอะไร

นั่งกินนอนกิน

แดกจนอวบเยี่ยงนี้

หากกูได้ไปกับมึง

กูก็จะช่วยบ้านมึง

ได้ช่วยบ้านเมืองด้วย

กูจะไปขึ้นม้าบัดเดี๋ยวนี้

ขอบคุณมากจ้ะ

[เสียงม้าร้อง]

[เสียงม้าร้อง]

[ขุนไกรส่งเสียงฮึด]

เฮ้ย จะไปไหน มานี่ก่อน

อะไร

[ขุนไกรถอนหายใจ]

สงสัยวันนี้ฤกษ์ไม่ดี

เดินทางวันพรุ่งยังทัน

[เสียงหวอดังต่อเนื่อง]

[เดย์] เชี่ย

มีด่านอยู่ตรงนี้ได้ไงวะ

เอาไงดีอะ

(แจ้งเตือนพายุทราย)

โชคดีชิบเป๋ง

หา

[เดย์] อือ

[เสียงเพลงตื่นเต้นบรรเลงต่อเนื่อง]

มานี่

อะ ปิดหน้าไว้

แล้วก็รอฟังสัญญาณนะ

ห้า

สี่

สาม

สอง

หนึ่ง

[เสียงสัญญาณเตือนภัยดังต่อเนื่อง]

ไป

[เสียงเพลงเร้าอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]

[เดย์] อ้าว

หายไปไหนวะเนี่ย

[การ์ด] เธอเป็นใคร มาทำอะไรตรงนี้

พวกกบฏหรือเปล่า

[การ์ดร้อง]

[เสียงเพลงหยุด]

[ผู้บรรยาย] ใช่ว่าไปรษณีย์เถื่อนอย่างเดย์

จะไม่เคยสัมผัสสาวคนไหนมาก่อน

แต่ไม่มีใครที่สร้างความรู้สึก ถึงใจที่สั่นไหวในตัวเขา

ได้เท่ากับเธอเลย

[การ์ด] ลากศพนังนั่นไปทิ้ง

แล้วจับไอ้ห่านี่ไป

[เพลงแอโรบิกบรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงฝนตก]

[เสียงฟ้าร้อง]

[เสียงมอเตอร์ไซค์]

[เพลงแอโรบิกหยุดลง]

[โด] เหี้ยเอ๊ย มาดับอะไรตรงนี้วะ

[โดหอบหายใจ]

[หมอเมย์] หลบใต้ร่มก่อนคุณ เดี๋ยวเปียก

แต่ร่มหมอไม่ไหวแล้วมั้ง

อย่าเรียกว่าไม่ไหวเลย

เรียกว่าฉิบหายเหอะ

ใช่หมอ ฉิบหายแล้ว รีบเข้ากันดีกว่า ไป

เดี๋ยวหมอจะเปียก หมอไม่ต้องกางให้ผม ผมเปียกแล้ว

ไม่เป็นไรก็ไปด้วยกันเนี่ยแหละ

ขอบคุณมากครับหมอ โหย

ไหลมาจากร่มหมอนี่เต็มหลังเลยอะ

[หมอเมย์ถอนหายใจ]

[หมอเมย์] ป้าเพ็ญอาการแย่ลงเยอะเลยอะ

แกเอาแต่นอนเหม่อ

เหมือนวันแรกที่มาอยู่กับฉัน

เลิกพูดว่าเมย์เป็นเด็กสักที

[หมอเมย์] พรุ่งนี้พี่ก้อง กับอาจารย์หมอจะประเมินว่า

- ป้าเพ็ญจะยังได้อยู่ที่บ้านพักคนชรา - [มีปากเสียงกัน]

[หมอเมย์] หรือว่าอาการหนัก เกินกว่าจะดูแลรักษาไหว

ถ้าหากว่าเป็นอย่างหลัง

เราก็ต้องส่งตัวป้าเพ็ญกลับไปอยู่ที่โรงพยาบาล

[หมอเมย์] ตอนนี้คุณช่วยลืมไปก่อนได้ไหม ว่าฉันเป็นหมอ

ฉันอยากพูดในฐานะคนธรรมดาคนนึง

ฉันไม่อยากให้ป้าเพ็ญ กลับไปอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วอะ

ฉันอยากเห็นป้าเพ็ญยิ้มอีกครั้งนึง

ถ้าหากว่าคุณพอจะมีทางช่วย

จะเป็นจดหมายปลอมฉบับใหม่

หรือวิธีอะไรก็ได้ที่ทำให้ดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนเนี้ย

คุณก็บอกฉันนะ

[เสียงฟ้าร้อง]

[เสียงฝนตกดังต่อเนื่อง]

[เสียงดึกหายใจ]

[ดึกร้องดีใจ]

[ดึกร้องดีใจ]

[ดึกคำราม]

[ผู้บรรยาย] แม้ตอนนี้ไอ้ลูกกลม ดวงใหญ่จะหายไป

เหลือเพียงกลมเล็กกลมน้อย

แต่ดึกก็นึกขอบใจมัน

ที่นำทางพาเขามาสู่กองไฟได้

[ดึกหอน]

[ผู้บรรยาย] โดยที่ดึกไม่รู้เลยว่า การทำตัวเป็นไปรษณีย์

เอาไฟไปส่งให้ลูกเมียนั้น

มันยากยิ่งกว่า

[ดึกส่งเสียงร้อง]

[มนุษย์หินส่งเสียงไม่พอใจ]

[เสียงฆ้องดังต่อเนื่อง]

[เอี้ยง] อีนวล ตื่นยัง

พวกอังวะมันจะมาแล้ว

รีบไปที่วัดเร็ว

[เสียงโวยวายจากนอกเรือน]

[ขุนไกร] พวกเอ็ง นั่งกันดีๆ นะ

เกาะแน่นๆ ระวังจะหล่น

เดี๋ยวๆ

ท่านขุนไกร

ท่านจะไปไหน

ก็หนีสิวะ

อังวะมาเยี่ยงนี้

กูไม่อยู่รอความตายดอก

เอ้า

แล้วบ้านฉันล่ะ

ไม่รู้เว้ย

นี่พูดเหี้ยๆ อย่างนี้ได้ยังไงห้ะ ไอ้เหี้ยอ้วน

เหี้ยอ้วนเลยเหรอ

[เสียงม้าร้อง]

ไอ้ต้อย

เฮ้ย ปล่อยๆ

[ดุ่ยส่งเสียงร้อง]

[ขุนไกร] ม้า ไป

เกาะแน่นๆ นะเว้ย

[เสียงม้าร้อง]

[ดุ่ยกระอัก]

เดี๋ยว

[ดุ่ยหอบหายใจ]

[ผู้บรรยาย] ไอ้ดุ่ย มนุษย์ที่โง่และซวยพอกัน

ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป

มันแค่ทำในสิ่งที่พอจะนึกออกในเวลานี้

นั่นก็คือ…

กลับไปช่วยคนที่รักของมัน

[บาทหลวง] พักให้หายเหนื่อยก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยไป

ขอบคุณที่ช่วยนะครับ

ผมไม่รู้จะไปขอพักที่ไหนแล้วจริงๆ

เอาน่า เราพวกเดียวกัน

- ครับ - [บาทหลวง] เดี๋ยวพ่อจะไปเตรียมปืนไว้ก่อน

[เสียงเปิดประตู]

หึ

บาทหลวงแม่งโคตรแปลก

[เสียงเดย์สำลัก]

นายช่วยเราหน่อยได้ปะ

เป็นยังไงบ้าง

ก็…

ขาว

เอ๊ย

ไม่ใช่คือ…

มันมี…

รูทะลุเข้าไปข้างในอะ แต่ว่า…

ข้างในมีรอยไหม้ไหม

เท่าที่ดูเมื่อกี้

ไม่มีนะ

โอเค

โอเคแปลว่า…

ระบบฉันยังไม่พัง

ถึงอนุสาวรีย์ค่อยซ่อมก็ได้

แล้วนี่ตกลงเธอเป็น…

จริงๆ ใช่ไหม

อือ

นายคงสบายใจขึ้นสินะ

ถ้าเกิดคับขัน

แล้วต้องทิ้งสิ่งไม่มีชีวิตอย่างฉันขึ้นมา

[การ์ด 1] พวกเฝ้าด่านบอกว่า ผู้ชายน่าจะเป็นไปรษณีย์เถื่อน

ส่วนผู้หญิงเป็นดรอยด์

พวกกบฏมันจะเอาของแพงแบบนั้นไปทำอะไรกันแน่

[การ์ด 2] ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าพวกกบฏ

ใช้วิธีฝังข้อมูลลับที่สามารถล้มล้างระบอบ

ของท่านผู้นำได้เอาไว้กับดรอยด์

ตามตัวมันให้เจอ

เราจะได้รู้ว่ามันจริงหรือเปล่า

แล้วไอ้ข้อมูลนั้นมันคืออะไร

[เสียงโทรศัพท์ดัง]

[หมอเมย์กรี๊ด]

[หมอเมย์ร้องโอดโอย]

[เสียงโทรศัพท์ดังต่อเนื่อง]

ฮัลโหล

ฮัลโหลหมอดีเด่น ผมโดนะครับ

ผมรู้วิธีจะช่วยป้าเพ็ญแล้ว

แต่หมอต้องพาผมเข้าไปที่นั่น

ให้ผมได้เจอป้าเพ็ญให้ได้

หมอโอเคนะ

โอเค

[ดุ่ยหอบหายใจ]

[เสียงกับดักปิด]

[ดุ่ยกรีดร้อง]

[ทั้งสองฝั่งส่งเสียงร้องต่อเนื่อง]

[ดึกร้องด้วยความเจ็บปวด]

[มนุษย์หินส่งเสียงร้อง]

[มนุษย์หินส่งเสียงดีใจ]

ต้องเข้าทางนี้เหรอหมอ

ก็ต้องทางนี้สิ

ไปข้างหน้าก็เจอยาม

ทางนี้ดีที่สุดและ

แต่รั้วนี่มันสูงเหมือนกันนะ แล้วก็…

สภาพมันก็ดูไม่ค่อยแข็งแรงอะ

หมอจะไหวเหรอ

เฮ้ย ไปตอนไหนอะ

มาเร็วๆ สิ

เฮ้ย หมอ เดี๋ยวก่อนดิ

หมอ รอเดี๋ยวดิ

ไม่น่าเลย

หมอเดี๋ยวก่อน เดี๋ยวผมตามไป หมอ

[โด] โอ๊ย

หมอ

[เสียงเพลงเร้าอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]

- [เพลงหยุดลง] - [ดุ่ยส่งเสียงร้อง]

[ดุ่ยส่งเสียงร้อง]

[เสียงม้าร้อง]

[เสียงม้าร้อง]

[เสียงม้าร้องใกล้เข้ามา]

[เสียงซอกแซกในพงหญ้า]

[ทหารส่งเสียงร้อง]

[เพลงลีลาศบรรเลงต่อเนื่อง]

อะไรวะเนี่ย

เจ้าหน้าที่หายไปไหนกันหมดเนี่ย

มาปล่อยลุงปล่อยป้าเต้นอะไรวะเนี่ย

เดี๋ยวขอทางหน่อยนะครับ

มีธุระครับ ขอทางหน่อยครับ โอ๊ย

[เพลงหยุดลง]

[เพลงลีลาศบรรเลงอย่างต่อเนื่อง]

โอย เดี๋ยวนะครับ ผมมีธุระครับ ขอทางหน่อยครับ

ขอ… ขอทางหน่อยนะครับ

โอย

[เพลงหยุดลง]

ขอโทษนะครับหมอ

[โด] ป้าเพ็ญ

ป้าเพ็ญครับ

[ลุงตี๋ทำเสียงตกใจ] คุณหมอครับ

ผมรู้สึกว่าผมไม่ค่อยสบาย

ไม่สบายอาการเป็นยังไงบ้างครับ

ก็ปวดหัว ตามัว ตัวร้อน

ไม่ได้พัก ไม่ได้ผ่อน

ผอมแห้งแรงน้อย

นอนไม่หลับกระสับกระส่าย

ตับพิการ อาหารไม่ย่อย

ลิ้นกร่อยกินอะไรก็ไม่อร่อย

ไม่รู้รส ไม่ตด

มีกรดในกระเพาะ

กระดูกเปราะ

ฟันก็ป๊วด…

ปวดอะครับ

[หมอก้องถอนใจ]

เดี๋ยวผมไปตามพยาบาลมาให้นะครับ

[ลุงตี๋ส่งเสียง]

ลุง

- อุ๊ย - อุ่ย

หมอมาทำอะไรตรงนี้ครับเนี่ย

เอ่อ

คือ…

เฮ้ย

หมอให้นายคนนี้เข้ามาในนี้ได้ยังไงครับ

ฉันชอบหิมะจัง

ความเย็นมันทำให้ใบหน้าฉันรู้สึกอุ่น

พออุ่นแล้ว

ฉันรู้สึกว่าฉันมีชีวิตอยู่จริงๆ

[ถอนหายใจ]

ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ก็ตาม

อย่าคิดมากเลยน่า

อยู่ในยุคสมัยเนี้ย

จะมีหรือไม่มีชีวิต

แม่งก็ไม่ต่างอะไรกันหรอก

ไป

[เสียงสับไกปืน]

[บาทหลวงตะโกน] ระวัง

[ชาวบ้านร้อง]

[เข้ม] อีนวล

อย่านะเว้ย

[หมอก้อง] ลุง

ลุงครับ

ลุงครับ

เจ้าหน้าที่

คะ

ไปเอาเครื่องช็อตหัวใจมาให้ผมหน่อย

[เจ้าหน้าที่] ได้ค่ะ ได้

เปิดไฟแรงสุดเลย

หมออย่าขวางสิครับ

หมอเปิดทางให้ผมเข้านะครับ

นะ หน้าที่ผมนะครับ หมอครับ

นิดเดียวครับ

คุณหมออย่าขวางเลย

ให้ผมเข้าไปเถอะ

[หมอเมย์] อย่ามานะคะ ขอโทษจริงๆ

พร้อมค่ะ

[เสียงเครื่องร้อง]

เคลียร์

เฮ้ย

อุ๊ยต๊าย ตาย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

โหย ดูสิ พอฟื้นมาก็

รู้สึกดีจังเลย ดีจังเลย

แข็งแรงๆ แข็งแรง

แข็งแรง

เอามาทำไมน่ะ

แข็งแรงๆ แข็งแรงมากเลย

แข็งแรงมากเลย

ไปครับ อาจารย์

- [ยาม] ปล่อย - [หมอก้อง] ทำอะไรอะเมย์

[เสียงปืนกระสุนหมด]

[เสียงปืนดังต่อเนื่อง]

[เสียงทุกอย่างเงียบลง]

[เสียงดรอยด์ร้องไห้]

[เดย์] ข้อสุดท้าย

ถ้าถึงเวลาคับขัน

แล้วฉันบอกให้แยกย้ายกันหนีเมื่อไหร่

เธอต้องหนีทันทีและห้ามตามฉันมาอีกเด็ดขาด

[ดรอยด์] แปลว่าถ้าคับขันก็…

ตัวใครตัวมันว่างั้น

[เสียงกรนต่อเนื่อง]

[เสียงกรน]

[เสียงกรน]

[ภาษาอังกฤษ] บ้าเอ๊ย

คือหมอเมย์

เขาปล่อยให้นายนั่นเข้ามาในนี้อะครับหมอก้อง

พอกันที

ผมหมดความอดทนกับคุณ

แล้วก็เรื่องบ้าๆ ที่คุณทำแล้ว

พี่เบิ้ม

โทรหาตำรวจเลย

ใจเย็นพี่ก้อง

[ตะโกน] ใจเย็นอะไรเมย์

นี่เมย์ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ

ว่าไอ้จดหมายจอมปลอมฉบับเนี้ย

มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย

จดหมายปลอมอะไรครับหมอ

ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ

อาจารย์ ไม่ต้องงงนะครับ

คือไอ้หมอเนี่ย

มันเขียนจดหมายปลอมขึ้นมา

แล้วบอกว่าจดหมายเนี่ย

เป็นจดหมายที่ลูกชายป้าเขียน

ทั้งที่ลูกชายป้าตายไปแล้ว

- พี่ก้อง - [ตะโกน] ไม่ต้องพูด

ผมไม่ได้พูด

ขอโทษ

[ตะโกน] ไม่ต้องพูด

อาจารย์ครับ เดี๋ยวผมเริ่มอ่านเลยนะครับ

"ถึงแม่

นพรู้ว่าแม่ชอบ

แล้วก็รอคอยที่จะได้อ่านจดหมายจากนพเสมอ"

[หมอเมย์ส่งเสียงต่อต้าน]

"แต่นพก็ไม่เคยเขียนจดหมายถึงแม่เลย

จนวันนี้

นพตัดสินใจเขียนจดหมายฉบับนี้

ซึ่งคงเป็นฉบับเดียวที่นพจะเขียนได้

นพขอโทษกับสิ่งที่นพทำลงไป

ขอโทษที่นพไม่ได้บอก

และไม่ยอมให้แม่มาห้ามในสิ่งที่นพจะทำ

ขอให้แม่เข้าใจ"

[นพ] และให้อภัยในสิ่งที่นพทำลงไปด้วยนะครับ

ถ้าชาติหน้ามีจริง

นพอยากขอมาเกิดเป็นลูกแม่อีก

และหวังว่านพ…

จะเป็นลูกที่ดีกว่านี้ของแม่ครับ

รักแม่เสมอ

นพ

นี่มันอะไรอะ

อะไรเหรอ

- [หมอก้องร้อง] - [ผู้คนส่งเสียงตกใจ]

หมอ

[หมอก้องร้องโอดโอย]

ป้าเพ็ญ

ผมขอโทษนะครับ

ผมเคยคิดว่าวิธีการเขียนจดหมายโกหกขึ้นมาเนี่ย

มันจะทำให้ป้าเพ็ญลืมความทุกข์

[โด] และหายจากอาการเจ็บปวดนี้ได้

แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วครับ

ว่าผมคิดผิด

ไอ้การทำแบบนั้นน่ะ

มันก็ช่วยป้าเพ็ญได้แค่เป็นครั้งเป็นคราวอะ

การลืมมันไม่ทำให้…

ความเจ็บปวดมันหายไปได้จริงๆ หรอกครับ

มันเหมือนกับ…

การที่เราซ่อนขยะไว้ใต้พรม

แล้ว…

เวลาผ่านไป

ขยะมันก็ยังอยู่ตรงนั้นน่ะครับ

ความเจ็บปวดที่เราซ่อนเอาไว้

มันก็เหมือนกันนะครับ

ผมก็เลย…

อยากจะเอาจดหมายนี้มาให้ป้าเพ็ญ

มาบอกความจริง

ให้ป้าเพ็ญได้รู้ ให้ป้าเพ็ญได้เข้าใจ

และให้ป้าเพ็ญ…

ยอมรับที่จะอยู่กับมันน่ะครับ

นั่นแหละครับ

คือการรักษาความเจ็บปวดที่ดีที่สุดครับ

ผมขอโทษนะครับ

ที่ผมส่งจดหมายฉบับนี้ให้ป้าช้าเกินไป

[เสียงเพลงเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]

[ป้าเพ็ญสะอื้น]

[ป้าเพ็ญร้องไห้]

[ป้าเพ็ญร้องไห้อย่างหนัก]

ป้าเพ็ญครับ

ถึงแม้ในจดหมายนี่มันจะมีแต่เรื่องเศร้า

แต่มันก็มีความรักของพี่นพอยู่ในนั้นนะครับ

[เพลงซาบซึ้งบรรเลงต่อเนื่อง]

[เพลงหยุดลง]

[เสียงฝนตก]

[ทหารพูดภาษาพม่า]

[ทหารพูดภาษาพม่า]

[ทหารหัวเราะ]

[ทหารหัวเราะ]

[เสียงปืน]

[ชาวบ้านกรีดร้อง]

[เพลงเร้าอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]

[ทหาร] มันหอบอาวุธมามากมาย

แต่ดูแล้วน่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดา

มิใช่อังวะขอรับ

นั่นจดหมายอะไร

[นายกอง] บางฟ้าแลบ

ใช่ทางที่พวกเราจะผ่านไปสมทบ

พระยาตากที่เมืองจันท์หรือเปล่า

[ทหาร] ขอรับ

งั้นเราจะไปช่วยบ้านของมันกัน

[เพลงเร้าอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]

[เสียงปืน]

[เดย์ส่งเสียงร้อง]

[เพลงหยุดลง]

[เสียงคนเดิน]

ทำไม

นายถึงทำผิดกฎตัวเองล่ะ

ก็ตามนั้นแหละ

[เสียงสัตว์ร้อง]

[ผู้บรรยาย] ถึงจุดนี้ดึกก็ลืมเรื่องไฟเสียสิ้น

เขากลับหวนคิดถึงสิ่งอื่น

ที่มีค่ามากกว่า

[ดึกส่งเสียงคุยกับลูก]

[ดึกส่งเสียงคุย]

[ดึกส่งเสียงคุย]

[เสียงลมพัดแรง]

[เสียงฟ้าร้อง]

[ดึกส่งเสียง]

[ดึกคำราม]

[เพลงชนเผ่าบรรเลงต่อเนื่อง]

[ดึกร้องดีใจ]

[เพลงหยุดลง]

[เสียงหวอจากที่ไกลๆ]

[ดรอยด์] นาย

นายไหวไหม

[เดย์] อีกแค่หนึ่งกิโลก็จะถึงแล้ว

เธอต้องวิ่งไปเองคนเดียวแล้วนะ

ไม่เอาสิ

อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

ไปแค่นิดเดียว เดี๋ยวเราพาไป

ที่นู่นเขามีหมอ เขามียา

อะ

เอางี้นะ

เดี๋ยวเรานับหนึ่งถึงสาม แล้วเดี๋ยวเราลุกกันนะ

หนึ่ง

สอง

สาม

[เดย์ร้องโอดโอย]

[เดย์] ไม่มีประโยชน์หรอก

ฉันไม่รอดแล้วแหละ

ถ้าเธอไปถึงแล้ว

ทำอะไรให้ฉันอย่างได้ไหม

อะไรอะ

[เดย์หอบหายใจ]

[กระซิบ] เธอช่วย…

เอาตั๋วเรือให้มายากับพี่เราที

[เดย์สูดหายใจ]

[เสียงเพลงเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]

ไปเถอะ

ไปเลย

[เสียงหวอดังต่อเนื่อง]

[ผู้บรรยาย] ในวินาทีนั้น

เดย์ไม่รู้หรอกว่า

การทำหน้าที่ไปรษณีย์เถื่อนของเขาครั้งสุดท้าย

ได้ทำสิ่งที่สำคัญอย่างมากให้กับกลุ่มกบฏ

แต่เอาเข้าจริง ถึงเดย์จะรู้

เขาก็คงไม่สนใจมันเท่าไหร่หรอก

ตอนนี้

เขาก็แค่นึกถึงสิ่งที่เขาขอร้อง

เป็นครั้งสุดท้ายจากหญิงสาว

[เสียงหวอหยุดลง]

[พนักงาน] เชิญครับ

ขอตั๋วเรือด้วยครับ

เดินทางโดยสวัสดิภาพนะหนูน้อย

ไปลูก

[เพลงปลุกใจบรรเลงต่อเนื่อง]

[ทหารส่งเสียงร้อง]

[ดุ่ย] นวล กูถามอะไรหน่อยดิ

ทำไม

มึงถึงรักกูวะ

[ดุ่ย] หมายถึงว่า…

คือกู…

ไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย

[นวล] ตอนแรกอะ

กูไม่ได้รักมึงหรอก

กูแค่สงสารน่ะ

คนอะไรวะ ซวยฉิบหาย

แต่ไปๆ มาๆ

กูไปรักคนซวยๆ อย่างมึงได้ไงก็ไม่รู้

[ดุ่ย] แต่มึงรู้ไหม

ท่ามกลางเรื่องซวยๆ ในชีวิตกูอะ

มีอยู่เรื่องนึง

กูโชคดีมากๆ เลยอะ

เรื่อง…

ก็เรื่องที่กูมีมึงอยู่ข้างๆ ไง

แค่นี้ก็พอแล้ว

[เพลง "กาลครั้งหนึ่ง" บรรเลง]

♪ เธออยู่ตรงนั้นสบายดีไหม ♪

♪ ฉันอยู่ตรงนี้เป็นเหมือนเดิม ♪

♪ คิดถึงเธอทุกวัน ♪

♪ คิดถึงเธอทุกวัน ♪

♪ หากชีวิตนี้เร็วดั่งความฝัน ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ สักวันเราคงได้พบกัน ♪

[เพลงหยุดลง]

ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง

ฉันก็คงโดนไล่ออกอยู่ดี

หมอไม่ต้องคิดมากหรอกครับ

ยังไงก็มีผมคนนึง

ที่โดนไล่ออกเป็นเพื่อนหมอแหงๆ

[หมอเมย์ถอนหายใจ]

เหี้ยฉิบหายเลยเนอะ

หมอเมย์

เป็นหมอพูดหยาบอย่างงี้ได้เลยเหรอ

เอ้า

หมอก็คนนะเว้ย

ขอบคุณครับ

ผมถามหมอหน่อยดิ

[หมอเมย์] หือ

ทำไมหมอถึงชอบไอ้ลูกอมเนี่ย

ฉันชอบอ่านข้อความบนเปลือกลูกอมอะ

บางทีชีวิตเราก็ ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่า…

น้ำตาลเล็กน้อย

กับข้อความสั้นๆ น่ารักๆ

จริงไหม

"รักก็บอก

ไม่รักก็ยิ่งต้องบอก

ไม่งั้นจะศอกให้"

แล้วของคุณอะ

"แอบรักว่าแย่แล้ว

แต่ถ้าบอกรักแล้วแห้ว

คงหนักกว่า"

[โดถอนหายใจ]

ก็ไม่แน่หรอกมั้ง

อาจจะไม่แห้วก็ได้

ทำไมไม่ลองบอกก่อนอะ

แบบนี้…

แปลว่าอะไรเหรอหมอ

ไม่รู้อะ

- [หมอ] กลิ่นอะไรคะ - ดอกโมก

[ผู้บรรยาย] สุดท้ายป้าเพ็ญ ก็ได้อยู่ที่บ้านพักคนชราตามเดิม

สภาพจิตใจของป้าเพ็ญดีขึ้น

และยอมรับความจริงที่เจ็บปวดได้มากขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอน

เธอมีความสุขเท่าที่เธอจะสุขได้ในวันนี้

ถึงแม้ว่าหมอเมย์จะไม่โดนไล่ออก

แต่เธอก็ถูกย้ายไปทำงานที่อื่น

เธอยังเป็นหมอเมย์คนเดิม

คนที่มีรอยยิ้มและลูกอมให้คนไข้เสมอ

ส่วนโด

หลายปีผ่านไป

เขาก็ยังทำหน้าที่ส่งจดหมายและสิ่งของอย่างที่เคย

[โด] พี่จรรยาใช่ไหมครับ

ใช่ค่ะ

พัสดุครับ

[จรรยา] ขอบคุณค่ะ

[ผู้บรรยาย] แม้จะใส่เสื้อชุดใหม่

มอเตอร์ไซค์คันใหม่

แต่เขาก็ยังคิดถึงใครบางคน

ในความทรงจำครั้งเก่าที่ผ่านมาเสมอ

[เสียงกริ่งจักรยาน]

[ผู้บรรยาย] โดเคยรู้สึกมาตลอดว่า

ความสุขของเขาคือ การได้ส่งจดหมายให้ใครต่อใคร

ก็แค่นั้น

โดยที่เขาลืมคิดไปสนิทว่า

บางทีการได้รับจดหมายจากใครบ้าง

มันก็มีความสุขเหมือนกัน

[ผู้บรรยาย] สุขจริงๆ ด้วย

เห็นไหมล่ะ

[ดึกร้องด้วยความเจ็บปวด]

[ดึกร้องด้วยความเจ็บปวด]

[ทั้งครอบครัวหัวเราะด้วยกัน]

[ภาษาอังกฤษ] แต่อะไรมันอยู่ในจดหมายกันแน่

หรือของอื่นใดที่ผู้คนส่งให้กัน

มันเป็นมากกว่าแค่กระดาษ

น้ำหมึก

การเขียนและสิ่งของ

จดหมายมีความรักและความผูกพัน

และมีความรู้สึกซับซ้อนอื่นๆ มากมาย

หรือคุณคิดว่าไม่จริงล่ะ

[เสียงปิดโคมไฟ]

[เพลง "กาลครั้งหนึ่ง" บรรเลง]

♪ เธออยู่ตรงนั้นสบายดีไหม ♪

♪ ฉันอยู่ตรงนี้เป็นเหมือนเดิม ♪

♪ คิดถึงเธอทุกวัน ♪

♪ คิดถึงเธอทุกวัน ♪

♪ หากชีวิตนี้เร็วดั่งความฝัน ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ สักวันเราคงได้พบกัน ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ การพบใครคนหนึ่งทำให้ฉันสุขใจ ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ ทุกช่วงเวลาเราเคยมีกันใกล้ๆ ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ สุดท้ายไม่จบตรงชั่วนิรันดร์เสมอไป ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ ชีวิตเลือกเส้นทางให้เรามีอันต้องไกล ♪

♪ เรื่องราวของฉันเดินต่อไป ♪

♪ จากตรงนั้น ไกลสุดไกล ♪

♪ เหมือนจะไกลจนลืมว่าเคยเกิดสิ่งเหล่านี้ ♪

♪ แต่ในวันที่ฝน ร่วงจากฟ้า ♪

♪ วันที่มองหาใครก็ไม่มี ♪

♪ วินาทีนั้นจะมีบางอย่างที่สำคัญ ♪

♪ เกิดในใจฉัน ♪

♪ กาลครั้งนั้นยังอบอุ่นในใจ ♪

♪ รู้สึกทุกครั้งว่าเธอยังดูแลฉันใกล้ๆ ♪

♪ เหม่อมองฟ้าแล้วถอนหายใจ ♪

♪ เหมือนเราได้พูดกัน ♪

♪ ราวกับเธอนั้นไม่เคยจากไปไหน ♪

♪ ยังคงยืนส่งยิ้มให้กำลังใจ ♪

♪ อยู่ในความทรงจำ ♪

♪ ในความทรงจำ ♪

♪ หากชีวิตนี้เร็วดั่งความฝัน ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ ดีใจนะที่เราพบกัน ♪

♪ เรื่องราวชีวิต เดินต่อไป ♪

♪ จากตรงนั้น ♪

♪ ไกลสุดไกล ♪

♪ เหมือนจะไกลจนลืมว่าเคยเกิดสิ่งเหล่านั้น ♪

♪ แต่ในคืนเหน็บหนาว เกินจะต้านทาน ♪

♪ คืนที่ความเหงา เข้ามาฉับพลัน ♪

♪ คืนนั้นจะมีความรู้สึกพิเศษและสำคัญ ♪

♪ ปรากฏในใจฉัน ♪

♪ กาลครั้งนั้นยังอบอุ่นในใจ ♪

♪ รู้สึกทุกครั้งว่าเธอยังดูแลฉันใกล้ๆ ♪

♪ เหม่อมองฟ้าแล้วถอนหายใจ ♪

♪ เหมือนเราได้พูดกัน ♪

♪ ราวกับเธอนั้นไม่เคยจากไปไหน ♪

♪ ยังคงยืนส่งยิ้มให้กำลังใจ ♪

♪ อยู่ในความทรงจำ ♪

♪ ในความทรงจำ ♪

♪ หากชีวิตนี้เร็วดั่งความฝัน ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ ดีใจนะที่เราพบกัน ♪

♪ ฉันจะอยู่ ♪

♪ โดยที่รู้ว่าทุกนาทีนั้นแสนพิเศษ ♪

♪ ฉันจะทำ ♪

♪ ฉันจะทำ ♪

♪ ทุกๆ สิ่ง ♪

♪ ทุกๆ สิ่ง ♪

♪ ให้เธอภูมิใจเมื่อได้เห็น ♪

♪ เธออยู่ตรงนั้นสบายดีไหม ♪

♪ ฉันอยู่ตรงนี้เป็นเหมือนเดิม ♪

♪ คิดถึงเธอทุกวัน ♪

♪ คิดถึงเธอทุกวัน ♪

♪ หากชีวิตนี้เร็วดั่งความฝัน ♪

♪ กาลครั้งหนึ่ง ♪

♪ สักวันเราคงได้พบกัน ♪

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.