All language subtitles for Ritueel

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic Download
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

- Uważaj, Tom. Zaczekaj. - Kiki, masz harmonogram?

Dawaj.

- Trzymam. - W porządku? Ostrożnie, tato.

- Trzymasz? - Tak.

Kiki, sprawdzasz głębokość.

Szybko, bo chcą schodzić za 30 minut.

Gotowa na wielką chwilę, Elisabeth?

- Dobra, ostatni briefing. - Tato, myślałam sobie w nocy.

Wystarczy pięć minut na minus 100.

- Nie 10? - Nie, Tom. Pięć.

- Cezaire, nie 10 minut? - Na stu metrach, wystarczy pięć.

A więc... 15 minut zanurzanie. Pięć minut na głębokości 100 metrów.

Trzy i pół godziny wynurzanie z przerwami.

Tom, tym razem nieruchomo podczas przerw.

Tak.

Ostatnie sprawdzenia?

Raz jeszcze dziękuję, skarbie.

- Tylko raz kończysz 60 lat. - Wiem!

Tato? Mamo?

- Co jest? - Za szybkie wynurzenie.

- Gdzie są rodzice? - Wciąż pod wodą.

Wezwać helikopter!

Czy robiliście przystanki?

Wynurza się!

Nie znalazłem ich. Widziałem, jak tonęli!

Nie...

Nie, Kiki. Jedź z Tomem do szpitala!

Wracam, wyciągnę ich. Zostań z Tomem!

- Cześć, Tom. - Cześć.

- Stało się coś? - Nie, ale są mamy urodziny.

Tak...

Minął rok, więc pomyślałam,

że powinniśmy uporządkować gabinet taty.

- Najpierw muszę coś zjeść... - Spokojnie, przyjedź później.

Ale jeszcze muszę do sklepu...

Mamy cały weekend.

Może po południu?

Wciąż myślę, że gdybym wtedy nie spanikował, to...

Sama to zrobię.

BANK CENTRALNY KONGA BELGIJSKIEGO

- Schelfthaut? - Kod 608 w kanale w Molenbeek.

- Proszę się stawić. - Jestem na rezerwie. Co z dyżurnymi?

Prokuratura już ich wezwała, niestety.

Już jadę.

Przychodzę tu od czterech tygodni. Jestem uzależniona od kokainy.

Dzięki, Marijke.

- Tamara? - Jestem uzależniona od cracku.

Zaczęłam jako 16-latka od dżointa. Wiecie, jak to jest...

Dziś jestem trochę zmęczony. Nie wiem, jak wy...

- Pocę się, klnę na wszystkich. - Jonas?

Tak masz na imię?

Tak.

Jestem Jonas.

Uzależniony od heroiny.

Gdy miałem 12 lat, byłem molestowany przez nauczyciela.

Zacząłem palić trawę.

To było za mało, więc dawałem w żyłę.

Rodzice się dowiedzieli i mnie wyrzucili.

Zmarła moja dziewczyna...

Naprawdę chcę z tym skończyć.

A ja chcę, żebyś przestał pieprzyć.

Ostatnio mówiłeś, że zmarli ci rodzice, a wyrzuciła cię dziewczyna.

A może nie pamiętasz?

Jeśli nie jesteś ze sobą szczery, to nie masz tu czego szukać.

Jesteś teraz daleko po prawej. Ja przesunę się bardziej do środka.

Powinnaś być nad tym.

Jeśli wierzyć świadkowi.

Nic nie widzę.

Z powrotem przy ścianie.

Są inni nurkowie w wodzie?

Nie.

- Bo co? - Nic takiego.

Mama?

Kiki?

Kiki, coś się stało?

Nic, Stan.

Upuściłam latarkę.

Cholerna maź.

Znalazłaś coś?

Daj to.

Nick...

- Melduj, Borsu. - No więc pani nurek...

- Nick Cafmeyer z Federalnej. - Christine Schelfthaut.

- Wyłowiła pani rękę... - Tak.

- Trafiła pani na coś szczególnego? - Pod wodą nic nie widać.

- Ale szybko ją pani znalazła. - Dobry cynk.

Dziadek i wnuczka zobaczyli dryfującą rękę.

Ręce nie dryfują.

Mogli widzieć tę rękę tylko wtedy, gdy wpadała do wody.

Po pięciu sekundach już nic nie ma.

Dziwne. W pobliżu nikogo nie było.

- A czy wczoraj lało? - Owszem.

Musimy zajrzeć do ścieku.

Idzie pan?

Podczas ulewy ręka mogła wypłynąć tędy.

Stan?

Wkładaj.

- Niesamowite. - Co konkretnie pana dziwi?

Nic. Zupełnie nic. To...

SMUTNA ROCZNICA. MYŚLĘ O TOBIE. JEŚLI POTRZEBUJESZ ROZMOWY, JESTEM.

Czy moglibyśmy...?

Ta studzienka pewnie prowadzi do kanału.

Spytaj, czy ktoś z wodociągów wpuści tam kamerę.

Myślisz, że znajdziemy więcej części ciała?

- Jest trzecia studzienka. - Po drugiej stronie ulicy.

Masz drobne?

- Masz coś dla mnie? - Spadaj i nie zawracaj mi dupy!

Chcesz coś?

- A masz coś? - Tak.

- W piątek odbieram zasiłek. - Spoko. Chodź.

No, chodź.

Wsiadaj.

MUZEUM AFRYKI WEJŚCIE DLA PERSONELU

Patrzę na ciebie i widzę twoją mamę.

Cezaire.

Tyle czasu... To moja wina.

Pewnie jesteś bardzo zajęta.

Znalazłam stare zdjęcie z tobą i z tatą.

Pomyślałam, że ci się spodoba.

- Znów nurkujesz? - Przerwałam na krótko. Bo co?

- Czuję stęchłą wodę. - Niemożliwe.

Czasem zostaje we włosach i na skórze.

Ty wciąż pracujesz nad książką?

Jutro będzie premiera. Musisz przyjść.

Oczywiście.

No i?

Co dziś znalazłaś? Skarb, zaginioną osobę?

Rękę.

- Tę z wiadomości? - Tak.

- Ręka w kanale? - Dwie. Przypłynęły ściekiem.

Moja praca marzeń... Może tylko w tym jestem dobra.

W końcu...

odnalazłam już 107 ciał.

Ale moich rodziców...

- Boesmansgat jest zbyt głęboka. - Wiem.

- Próbowałem ich odnaleźć. - Tak, wiem.

Przepraszam. Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało.

Wciąż też obwiniam siebie.

Tracę ich.

Wspomnienia blakną.

Tobie mogę to powiedzieć.

Widziałam ją.

Mamę.

- Pewne sprawy lepiej zostawić. - Widziałam ją.

Chciała mi coś powiedzieć.

Ty dałeś to tacie?

Muszę znów ją zobaczyć.

To bzdury. Tylko mieszają w głowie.

Lęki, wspomnienia, pragnienia - to śmieci!

Wciąż mam jej tyle do powiedzenia.

Nie zapewnię ci jasności. Tylko chaos.

Znam kogoś, kto ci pomoże.

- W czym? - Z forsą, z odwykiem.

Czy chcesz więcej tego?

Dobra.

Jedziemy.

I proszę...

To on, szefie.

- Mogę to zdjąć? - Nie.

- Czemu w tym siedzę? - Jedziemy w tajne miejsce.

- Inaczej byłyby tam tłumy ludzi. - Możesz mnie wysadzić tutaj.

- Już jesteśmy. - Wysadź mnie!

- Mówię... - Proszę!

Stój!

Wyskoczył!

Nadal źle sypiasz?

- Zwolnili cię z pracy? - Nie.

Zajmuję się nowym biznesem.

Ustaliliśmy, że popracujesz trochę na etacie.

Wiem, ale znalazłem niszę na rynku.

Chodzisz do psychologa? Bierzesz leki?

Tylko głupi przepuściłby taką okazję.

Znam gości, którzy importują żyrandole z Czech.

Nie ma takich w antykwariatach. Są...

Schodzą na pniu.

- Zrobią ze mnie partnera. - Tak od razu?

Nie, byłem z nimi na kolacjach, spotkaniach...

- Prawnie będziesz udziałowcem? - Tak, udziałowcem.

Dlatego jutro muszę pożyczyć twój wóz.

- Mój wóz? - Nie mogę tam jechać motorowerem.

Od tego spotkania zależy wszystko.

- Cześć. - Zaczynaj, zaraz przyjdę.

OBRONA CYWILNA

Przepraszam. Gdzie może być pan D'Aldekerke?

Jeszcze w Szwajcarii, w górach. Chyba wrócą wieczorem.

- Pani z policji? - Nie, ja...

Widziałam panią przy radiowozie. Też wcześnie zaczynacie.

- Pewnie chodzi o krew? - O krew?

Ich nowy mercedes był cały pomazany krwią.

Proszę. Pełno krwi. Spływała wszędzie.

Proszę spojrzeć. Pani wpadła w histerię.

Mogę mówić z nadkomisarzem Cafmeyerem?

Sprawdzę, czy jest.

W porządku. Komisarzu?

Komisarzu?

Chyba coś mam. Może trop w sprawie odciętych rąk.

Zna pan właściciela firmy, w której znaleziono te ręce?

- Mogę sprawdzić. - D'Aldekerke.

Rodzina zbiła majątek w Kongu.

Plantacje kauczuku.

Może warto sprawdzić,

czy te ręce mają związek z wyzyskiem...

Kongijczyków w czasach kolonialnych.

Interesujący i zawiły tok myślenia.

Mój dziadek był urzędnikiem w Bukavu, gdzie urodził się mój ojciec.

- Znali D'Aldekerke'ów. - Nick? - Tak?

Kilka tygodni temu ich auto oblano krwią.

Są zdjęcia.

Mogę prosić o mail? Jedziemy do Molenbeek. Zidentyfikowano ręce.

- Kto to? - Ćpun. Chyba chodzi o narkotyki.

Dobrze, nie przeszkadzam w pracy. Przepraszam.

- Mamo... - Jonas.

Chcę z tym zerwać.

Na serio.

- Wiesz, co ustaliliśmy. - Znalazłem prywatną klinikę.

Chcą zaliczki w gotówce.

Ja...

Wiesz, co muszę robić?

Co oni ze mną robią w zamian za forsę?

Ci mężczyźni...

Muszę z tym skończyć.

- Widziałem coś w lusterku. - Jonas znalazł klinikę.

Nie. Nie wracamy do tego.

- Prywatną klinikę. - Zaliczka w gotówce.

W gotówce? Serio?

Inez... wszystko, co mu dawaliśmy, wstrzyknął sobie w żyły.

- Wiem. - To, co ukradł, też.

Teraz jest inaczej.

To delikatna terapia odstawiania.

Jeśli twarda ręka ci nie pomogła, to co da delikatna terapia?

Nie, Inez. Tylko kieszonkowe i ani centa więcej.

Dla jego dobra.

Nie mogłeś sobie tego darować.

- Uważaj. Bak jest pełny. - Anioł z ciebie. Dzięki.

Kiki, znów tam działają. W Boesmansgat.

Dwóch Australijczyków bije rekord. Chcą zejść na dno.

Raz jeszcze dzięki.

ZEJDZIEMY NA DNO BOESMANSGAT.

Jestem Ben, a to Andy.

Za 48 godzin wbijemy tę flagę na głębokości 270 metrów

na dnie Boesmansgat. Będziemy was informować na bieżąco.

Więc kliknijcie na przycisk "Subskrypcja". Dzięki.

Idź dalej.

W lewo.

Chodź.

Śmierdzi tu.

W lewo.

Stój tu.

Co tu jest?

Nie ruszaj się. Zaraz wracam.

Weź to w oczekiwaniu na instrukcje od szefa.

Powiedz szefowi, że może być bez gumy.

Fisting też mi pasuje, ale to ja go robię.

Zgoda?

I...

bez zbytnich udziwnień.

I nie jestem toaletą.

- Przykro mi. - Dlaczego?

Prawdziwy przyjaciel z ciebie.

Dzięki.

Trenujemy od ponad roku.

Mamy nadzieję, że zejdziemy na dno.

Niewielu nurków zeszło na głębokość 270 metrów.

Zdarzały się tu wypadki.

W zeszłym roku to byli belgijscy nurkowie.

Na pewno musimy być doskonale przygotowani.

Ale i tak będzie bardzo trudno. Warunki muszą być idealne.

Przyda się trochę szczęścia.

Co się stało?

Tom?

- Gliny... - Co?

Gliny...

- Cholera, ile ty wypiłeś? - Wszystko spieprzone.

Wszystko spieprzone...

Spław ich. O nic więcej już cię nie poproszę, ale spław ich.

Uspokój się.

- Cześć, Kenny. - Jechaliśmy za tobą pięć kilometrów.

Czemu nie stanęłaś? Nie widziałaś koguta?

- Piłaś? - Nie. Dlaczego?

Trzeźwy tak nie jedzie. Omal nie zabiłaś siebie i nas.

Tak... Nie mogłam się zatrzymać. Nacisk na pęcherz...

Muszę zgodnie z procedurą,

bo przekazałem już twoje numery dyspozytorowi.

Teraz dla formalności dmuchniesz...

Jeśli wynik będzie negatywny, koniec sprawy.

Proszę.

Zero przecinek zero.

Chyba nie dowierzasz.

Christine...

Ostatni raz skłamałam w twojej sprawie!

Cholera, Tom.

Do cholery... Ty wstrętna świnio!

- Znalazłaś coś? - Nic.

Pani D'Aldekerke?

Proszę pani... Jestem Christine Schelfthaut.

Znalazłam te ręce.

W porządku?

Boi się pani czegoś?

Auto oblane krwią i teraz te ręce...

Ktoś pani grozi?

Angele?

W porządku? Co się stało?

Ona zadaje pytania i...

- Kto panią przysłał? - Nikt. Pani źle się poczuła...

- A pani to...? - Obrona Cywilna.

- Porucznik Schelfthaut. - Schelfthaut?

Rodzina Brechta Schelfthauta?

Tak. Córka.

Moje kondolencje.

Byliśmy w szoku po wypadku pani rodziców.

Ojciec często mówił o pani. To był człowiek z wizją.

Znaleźliśmy blisko państwa drzwi dwie odpiłowane ręce.

- Państwa powiązania z Kongiem... - Wasze też.

I stąd skojarzyłam.

Skojarzyła pani?

Ciągle te niemiłe sensacje.

Nigdy nic o szkołach, szpitalach, infrastrukturze...

O tym, co dobrego zrobiliśmy w koloniach. Nawet do dzisiaj.

Pamiętając o darowiznach ojca i jego filantropii,

powinna pani wiedzieć to lepiej.

Schelfthaut to nadal ważne nazwisko w Kongu.

- Otrzymuje pan groźby? - Czemu miano by mi grozić?

Nasza firma jako jedna z niewielu wciąż inwestuje w Kongu i Rwandzie.

Nasze kredyty zapewniają pracę i dochód licznym rodzinom.

To jedna strona medalu. Oboje znamy drugą.

Mogę państwa skontaktować z policją...

Nie trzeba. Żona i ja jesteśmy pani bardzo wdzięczni za troskę.

Żona się boi i chyba ma to związek z tym znaleziskiem...

Tylko spadło jej ciśnienie. To nic groźnego.

- Tak? - Do komisarza Cafmeyera.

Już nie trzeba.

Jest twoja syrenka.

Idę złożyć raport.

Przepraszam.

Wesley Raemaeckers.

Wpadał z dwoma gramami heroiny.

Matka kilka razy zgłaszała zaginięcie, a poza tym...

- nawet nie wiemy, czy żyje. - Ale żył, gdy obcinano mu ręce.

Nie mamy punktu zaczepienia: adresu, wrogów, niczego.

Raemaeckers to nazwisko panieńskie matki.

Ojciec nieznany.

Chyba zrobiłam coś głupiego.

Rozmawiałam o rękach z D'Aldekerkami.

- Kiedy? - Dziś nurkowaliśmy w pobliżu

- i oni wrócili do domu. - Nie weszła tam pani?

Rany...

Czemu myśli pani, że ma to związek z D'Aldekerkem?

Kauczuk.

"Od roku 1885 do 1890

machina kolonialna Leopolda II sunęła przez Kongo jak tsunami.

Leopold II miał pilne potrzeby finansowe.

Ratunek przyszedł niespodziewanie.

Automobil.

Bogaci lub choć trochę aspirujący chcieli mieć samochód.

Samochody potrzebowały opon. Opon kauczukowych.

A w Kongu kauczuk płynął z drzew.

W kolonii wioskom narzucono kwoty produkcyjne kauczuku.

Jeśli wioska nie dostarczyła swojej kwoty,

władze rozstrzeliwały mieszkańców.

A za każdą wystrzeloną kulę

żołnierze musieli przynieść odciętą rękę.

Ale wieśniacy zawarli umowę z żołnierzami.

Zamiast stracić życie godzili się na stratę ręki.

Żołnierze oszczędzali naboje

i mogli pokazać ręce w zamian za brakujący kauczuk.

Ręce stały się środkiem płatniczym. Oto cała przewrotność systemu:

nastawić Kongijczyków przeciw sobie. Wioskę przeciw wiosce.

Do dziś Kongo jest wyzyskiwane.

Dawniej chodziło o króla, kauczuk i kość słoniową.

Dzisiaj o kobalt i koltan".

Tyle, jeśli chodzi o ten fragment.

Nie przeczytam całej książki. Chcecie wiedzieć więcej,

zachęcam do kupna egzemplarza. Są pytania?

Słucham panią.

Mam wrażenie, że w ostatnich latach zachodzą zmiany.

- To aluzja do przeprosin króla? - Zupełnie nic się nie zmienia.

Jest wiele raportów i badań na temat współczesnego niewolnictwa.

Dzieci wykańczają się w kopalniach,

gwałty to broń na wojnie w Kiwu,

okrucieństwa rwandyjskiej armii.

I co wynika z tych raportów?

Nic.

A skorumpowany rząd pozwala grabić kongijską ziemię.

Oligarchowie gromadzą fortuny, a ludność umiera.

Pierwszy etap to przyznanie się do ludobójstwa i wypłata reparacji...

Szanuję pana i pańskie zaangażowanie w procesy.

Ale co dotychczas dała pańska batalia sądowa?

Przyznano się do ludobójstwa?

Ukarano choć jednego sprawcę?

"Black Lives Matter", póki można je wyzyskiwać.

Stary człowiek, który starą bronią na tyłach toczy wojnę

z duchami kolonialnej przeszłości. Tymczasem nasza ojczyzna umiera.

6 milionów nie żyje, 4 miliony uchodźców.

A wspólnota międzynarodowa przymyka oko, bo potrzebuje koltanu,

kobaltu, miedzi i złota.

Macie telefony komórkowe? Korzystacie z baterii.

- Więc wszyscy jesteśmy współwinni. - Wszyscy. Sprawiedliwość dla Konga.

Cześć. Ombayi.

- Szmat czasu. - Wiele się wydarzyło.

Ale nie porzuciliśmy walki.

Trzymaj się.

Urodzony w 1959. Był noworodkiem, gdy pani dziadkowie z nim uciekli.

Jego rodziców zastrzelono w 1960 r., więc...

miał jakieś 8 miesięcy.

Jego ojciec był u dziadków ogrodnikiem, a jego matka kucharką.

Był jak brat dla mojego taty.

- Miło, że przyszłaś z przyjacielem. - Z kolegą.

- Kolega dowiedział się tu czegoś? - Tak, oczywiście.

Nie wiedziałem, że w Kongu wciąż jest niewolnictwo.

Nikt w Europie nie chce wiedzieć, że telefony to pot niewolników.

Lepiej już sypiasz?

Wciąż słyszysz mamę?

Coraz słabiej.

Chciałbym ci pomóc.

Wiem.

Wyjeżdża pan?

Tak. Mobilność to część biznesu.

Koleżanka wspomniała, że pana żona się boi.

Moja żona to wrażliwa osoba.

Chwileczkę.

Groził ktoś panu lub pana rodzinie?

Nie. Zresztą nic by to nie dało.

Pańskie auto?

Wątpię. Mój szofer bardzo dba o czystość.

Przeanalizowaliśmy zdjęcie. To pana auto.

Ale nie wpłynęła skarga.

Pewnie wandale. Młodzież ma dużo pieniędzy i czasu.

Ręce to też wandalizm?

Czy... nie interesuje pana, czyje to są ręce?

Kanały są publiczne, a co z nich wyciągacie, to nie moje zmartwienie.

Na szczęście.

- Zna pan tego człowieka? - Nie dostąpiłem zaszczytu.

Nie? Wesley Raemaeckers.

Nazwisko coś panu mówi?

Nie.

Ale mam świetną pamięć do nazwisk...

komisarzu Cafmeyer.

Cafmeyer.

Caf-meyer.

Niepospolite nazwisko.

Prześwietliłem pańskie firmy.

Niepotrzebnie. Ułatwiamy inwestowanie różnym stronom.

Zarzuca się panu pranie pieniędzy z fortun kongijskich ludzi władzy.

Liczę się z tym, skoro działam w tamtym regionie.

To geopolityka.

Geopolityka...

Przykro mi, że zawracam panu głowę tutejszymi przegrywami...

jak Wesley Raemaeckers.

Borsu, jest robota. Sprawdziłem, czy D'Aldekerke ma wrogów.

Trop kongijski.

Nakaz zadośćuczynienia państwu kongijskiemu

za ograbienie kraju przez Belgię i 20 firm i rodzin.

Uznany za bezzasadny.

Jest tu nazwisko D'Aldekerke. Nie mów, że twoja syrenka ma rację.

Kto z tym wystąpił?

JPPC. Sprawiedliwość dla Ludu Kongijskiego.

- Co to za jedni? - Dobre pytanie.

Dlatego masz robotę.

Znasz ludzi w służbach bezpieczeństwa.

Zadzwoń do nich.

JPPC to mała grupa sprzeciwu,

aktywna na uniwersytetach Brukseli i w dzielnicy Matonge .

Członkowie zbierają pieniądze na projekty edukacyjne w Kongu.

JPPC złożyło pozew w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości w Hadze.

Ich adwokatem był pan Schelfthaut.

- Jej krewny? - Ojciec.

Rok temu zginął wraz z żoną.

Żądali, by uznano wymordowanie 10 mln ludzi

w Kongu Belgijskim za ludobójstwo

i domagali się odszkodowań za grabieże. Pozew oddalono.

Co gorsza, skazano ich za sprowokowanie zamieszek

i nawoływanie do przemocy.

Trafili pod lupę służb bezpieczeństwa państwa.

To Ombayi Mualuke, jedna z przywódczyń ugrupowania.

Widziałem ją na promocji książki Cezaire'a Nduki.

Grupa wciąż działa?

Mam listę firm i rodzin oskarżanych

o zbicie fortun dzięki "krwawemu kauczukowi" i niewolnictwu.

D'Aldekerke na czele.

Jedźmy w dół listy.

Pan Lelievre?

Policja Federalna. Chciałbym zadać kilka pytań.

Może się pan umówić z moją sekretarką.

A najprościej przez stronę firmy.

Lepiej, gdy odpowie pan teraz.

Pańska firma transportowa działa w Kongu i w Burundi.

Działamy w wielu sektorach i krajach.

Jesteśmy częścią kanadyjskiego konglomeratu.

Mamy świetną stronę internetową.

- Słyszał pan o JPPC? - Musiałbym sprawdzić.

Ostatnio grożono panu lub pana firmie?

Mnie nie, a co do firmy...

nasz dyrektor generalny może coś o tym wiedzieć.

- Kontakt z nim... - Przez stronę internetową.

Ruszaj.

Pan wybaczy.

Policja Federalna, inspektor Borsu. Mogę rozmawiać z panem Deloittre?

Przykro mi, męża nie ma.

A ja nie jestem na bieżąco ze sprawami,

więc nic pani nie powiem.

Więc przyjedziemy kiedy indziej. Dziękuję.

Przyjacielu!

Czemu tu wciąż jestem?

Jeszcze trochę.

- Ten nie ma ręki. - Chyba wreszcie go znaleźliśmy.

Technicy już jadą. Na brzeg z nim.

Dzień dobry.

- I co? - Pewnie to Wesley Raemaeckers.

Stan panu to wyjaśni.

Tak, Cezaire?

Już jadę.

- Christine. - Pomożesz mi?

Iboga albo ibogaina. Halucynogen do opanowania.

Nie jak twoje grzybki.

- Wierzysz w to? - Zmarli są tutaj.

Rozmawiasz z nimi czy z twoimi myślami?

Sprawiedliwość dla Konga!

Po odrzuceniu pozwu wybuchły zamieszki.

Potem JPPC rozwiązano.

Dwie osoby wróciły do Konga

i organizowały protesty przeciwko kopalniom kobaltu w Kinszasie.

Potem ci ludzie zniknęli.

Pięć osób wciąż działa tutaj, w tym liderka Ombayi Mualuke.

Czasem protestują przeciwko niewolnictwu w kopalniach kobaltu.

- To twarde jądro? - Tak.

Przesłuchamy ich.

Ombayi widziałem w Brukseli. Obserwujmy ją.

To Cezaire Nduka.

Nocami, kiedy się baliśmy, przytulaliśmy się tak.

Ze strzelbami, gdy byłem dzieckiem żołnierzem.

Możesz obudzić w sobie rzeczy, o których nie wiedziałaś.

Jeden szaman twierdzi, że zażywanie ibogainy...

jest jak otwarcie czaszki i wpuszczenie do niej światła.

W porządku. Zaraz się uwolnisz.

Kiki!

Mama...?

- Kiki? Kiki? - Mamo?

Nie chcę wybierać!

Gdzie ona jest?

Chcę tylko wytrzeć ręce!

Obudź się!

- Co jest? - Ona to wyjaśni.

- Co z nią?! - Proszę ją zostawić.

- Wyjaśnienia, już! - Musi odpocząć.

- Co z nią? - Bez krzyku - Co jej jest?!

Już dobrze. Muszę tylko wypocząć.

Pewnie coś zjadłam. I tyle.

- To pan na tym zdjęciu? - Czy zaprzeczałem?

- Z kim jest pan na manifestacji? - Z innymi manifestantami.

To Wamu Kudjabo.

Dieumerci Lukoki.

I Shabani Mpeko. Wszyscy to członkowie JPPC.

A w środku jest szefowa: Ombayi Mualuke.

Sympatyzowałem trochę z JPPC.

Był pan członkiem.

Zapewniałem pomoc prawną w walce o reparacje.

Pozew został ośmieszony przez sąd i zignorowany przez media.

Co było potem?

- Narastający gniew? Zemsta? - Potem nie było nic.

Kiedy nikt cię nie słucha, protest wygasa.

- Albo schodzi z walką do podziemia. - W porządku, Kiki?

Nie pojechała pani karetką?

Co tu się wydarzyło?

Czemu przesłuchuje pan Cezaire'a jak kryminalistę?

Później wyjaśnię, a teraz do domu.

A pan wytłumaczy się jutro w komendzie.

JPPC już nie istnieje. To byli tylko studenci.

Skończyli studia. Pracują albo szukają zajęcia.

Proszę zostawić te dzieciaki w spokoju.

Trudno im tutaj stworzyć sobie życie.

Da pani radę?

Zaczekaj.

Nie wiem, czy to dobry pomysł.

Więc nie.

Jeśli chcesz o tym pogadać, to nie teraz...

i na pewno nie ze mną. Ale...

Minęła ósma. Wiadomości.

Od rana w lesie koło Sint-Joris-Weert trwają poszukiwania

68-latki, którą przyjęto do szpitala psychiatrycznego w okolicy.

Kobieta była w szlafroku...

Co tutaj robisz? Drzwi były zamknięte.

Otwarte.

Mówiłaś, że twój ojciec wspierał JPPC.

Nie powiedziałam tego.

Pewnie gdzieś przeczytałem.

Był ich adwokatem, koordynował zbiórki pieniędzy.

Zrezygnował przez różnicę poglądów.

Widzieliśmy tę kobietę na promocji książki. Znasz ją.

Ombayi Mualuke, była jak członek naszej rodziny.

Tata i Cezaire pomagali jej zbierać fundusze.

- Na JPPC? - Tak.

Twój ojciec prowadził jakąś księgowość?

- Korespondencję? - Po to tu przyjechałeś?

- To ty podsunęłaś trop kongijski. - I teraz bardzo tego żałuję.

Pomóż mi...

Przepraszam.

Przepraszam...

Cholera, Tom...

Kurwa!

Co jest, kurna?!

To się przypali, jeśli...

Gadaj!

Cały wieczór czekałem na Czechów i te pieprzone żyrandole.

Nie przyjechali.

Zadzwoniłem. Nie odbierali.

Zacząłem od dżinu i...

całą drogę płakałem jak dzieciak.

I nagle ta głupia baba wylazła zza drzewa na jezdnię...

Nie mogłem zahamować.

I co pomyślałeś?

"Wrzucę ją do bagażnika i załatwione"?

Chwila...

- Zgłosisz to. - Nie, nie...

Do jasnej cholery!

- Odwieziemy ciało na miejsce. - Nie... - Tak.

Potem się zgłosisz.

Mogłaś mnie zostawić, żebym też utonął.

- Dzień dobry. - Jestem umówiony z komisarzem.

Widziano szefową JPPC, Ombayi Mualuke, centrum Brukseli.

Przepraszam, pilna sprawa. Proszę tu zaczekać. Dam znać.

ZAGINIONA: GREET LAROMS

Trzymamy się jak najbliżej prawdy.

Od roku masz depresję. Lekarze mogą to potwierdzić.

Chciałeś się przejechać, żeby się odprężyć.

Podrzuciło cię. Myślałeś, że wpadłeś w dziurę. Dużo ich tutaj.

Wróciłeś do domu i dopiero, gdy usłyszałeś o zaginionej,

zacząłeś się zastanawiać. W lewo czy w prawo?

- Tom? - Nie wiem.

- Spójrz! - Nie wiem.

Dobra. Wrócimy i zaczniemy jeszcze raz.

Zrobimy to 10 albo 20 razy, aż trafimy. Tak?

Tu, numer 34.

Mamy nakaz od sędziego śledczego.

SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA KONGA

Musiała wyjść przed chwilą.

PRECZ ZE WSPÓŁCZESNYM NIEWOLNICTWEM

Nick?

Zapalniki do ładunków wybuchowych.

Chemikalia.

Stać!

Mają jeden z tych plecaków.

- Wstawaj! - Zostaw mnie! Bierz plecak!

Zapach mocnego rozpuszczalnika. A zapalnik...

Nie wiem, czy widać na zdjęciu kable podłączone do komórki.

Wyjdź stamtąd, Inge. Wysyłam pirotechników.

Stać!

Stać!

Nie ruszaj się!

Plecak!

Połóż plecak!

Połóż plecak!

- Pozwól mi wyjść. - Spokojnie.

Nie rób tego!

Czekaj. Tu.

Na pewno?

Chodź.

Pomóż mi!

Gotów do strzału.

W tej bombie były woreczki z farbą.

Można udostępnić lokal.

Nie zostawiaj mnie z tym.

Oczywiście, że nie.

Nie zostawię cię samego. Jestem przy tobie.

Razem pojedziemy na policję.

Nie zadręczaj się.

Zrobiłaś to, żeby chronić nas i wszystkich tutaj.

Ombayi wciąż w stanie krytycznym?

Operują ją. Okej. Informuj mnie na bieżąco.

Od razu możesz z kimś porozmawiać.

Chcę złożyć zawiadomienie. Możesz mi pomóc?

Idź, zaraz przyjdę.

Co się stało?

- Ombayi została postrzelona. - Co?

- I co...? - Nie wiem.

- Do dwójki z nim. - Ale jak? Czy mam...?

Nic już nie musisz robić!

Za długo trzymałem się twojej teorii!

Postrzeliliśmy kogoś, bo miał woreczki z farbą!

Nie rozmawiasz z Tomem Schelfthautem, ale ulżyj sobie po sygnale.

Pieprzony gnoju!

Powieszę cię za jaja, idioto i zasrany tchórzu!

Oskarżamy drapieżnych oligarchów z Konga i Rwandy

o zbrodnie przeciwko narodowi.

Oskarżamy Belgię, UE i ONZ o współudział.

Wrócimy do tego później.

Ale najpierw: Jak pan poznał tego człowieka?

Tchórze.

Strzelanina zostanie dokładnie przeanalizowana.

Przez faszystów, którzy strzelali?

Proszę spojrzeć. Wesley Raemaeckers.

Nie znam.

Może to odświeży panu pamięć.

Odcięto mu ręce, kiedy jeszcze żył.

Wysłano je rodzinom dawnych kolonistów.

Myślicie, że oni są naszą obsesją?

Oko za oko?

Właśnie o to chodzi tamtejszym władzom!

Żeby skierować nasz gniew na kolonistów,

którzy nie żyją od stu lat.

To łatwe.

Usuniemy pomnik stąd... tam zmienimy nazwę ulicy.

Byle nie zajmować się okrucieństwami.

A przywódcy Konga bratają się z potężnymi przemysłowcami

i korzystają z usług armii rwandyjskiej,

która panoszy się w Kiwu.

Zna pan Wesleya Raemaeckersa?

Oskarżamy drapieżnych oligarchów z Konga i Rwandy

o zbrodnie przeciwko narodowi.

Oskarżamy Belgię, UE i ONZ o współudział.

A co do odciętych rąk...

nie mamy z tym nic wspólnego. To robota psychopaty.

Te odcięte ręce to nie oni.

Postrzeliłam niewłaściwą osobę.

Jak to wytłumaczymy jej rodzinie?

Oczyszczę tablicę i zacznę od nowa.

Wesley ćpał. Idziemy tropem narkotyków.

Sprawdzisz jego wyciągi bankowe?

RASIZM W POLICJI? WEZWANIE DO PROTESTÓW W KRAJU

Dziś jest ten dzień.

Za parę godzin zejdziemy pod wodę.

Dzięki za wsparcie i trzymajcie kciuki.

Nagramy wszystko i wrzucimy do sieci.

Więc czekajcie na najnowsze wieści.

- Nick. - Kiki,

operują Ombayi. Dam ci znać, ale...

Cezaire obsmarowuje nas w mediach i zarzuca nam rasizm.

Nastawia przeciwko nam Black Lives Matter.

Przekonaj go, że tylko źle oceniliśmy sytuację.

Wzywa do protestów.

Oskarżył nas o zbrodnię o podłożu rasistowskim.

Nie mogę mu teraz spojrzeć w oczy.

To ty podsunęłaś nam kongijski trop, więc weź odpowiedzialność.

Tom, będę po ciebie za godzinę. Postaraj się być w gotowości.

Odpalono race.

Obrzucono kamieniami policję, która użyła armatek wodnych.

Do incydentów doszło w dzielnicy Matonge,

zamieszkanej przez czarną większość.

Przyjaciel cię przysłał?

To straszne, co się stało.

- Ale twoje zarzuty są niesłuszne. - Nie? Ombayi leży na OIOM-ie.

- Taka wspaniała osoba. - Chciała zdetonować bombę.

- Z farbą! - Nikt tego nie wiedział.

- To studenci! - Bano się zamachu.

- I stąd ta pomyłka w ocenie... - Pomyłka w ocenie?!

Mogli wziąć prawdziwą bombę!

Słyszysz siebie?

Wiesz, ilu świetnych ludzi na moich oczach marniało w Kongu i tutaj?

Bo nie dano im szansy?

Ile pokoleń musi jeszcze zginąć?

Powoli, ale to się zmienia. Ty jesteś najlepszym przykładem.

Wszyscy cię szanują. A dziadkowie traktowali cię jak syna.

Jak lalkę w witrynie.

Ich przejaw dobroczynności do pokazywania na przyjęciach.

Co ty mówisz?

Powiedz swojemu gliniarzowi...

że nie zmienię ani litery w moim oświadczeniu.

Nie opuszczę mojego ludu w ciężkiej chwili. Nie jestem jak twój ojciec.

Mój ojciec?

Tata latami pomagał JPPC.

Przestał ze względu na ekstremizm i różnice zdań.

Miał do tego pełne prawo.

Twój ojciec nas sprzedał.

Ale...

To nieprawda.

Pomoc humanitarna.

Pieniądze od dobroczyńców i firm szły na łapówki dla urzędników.

Pomoc humanitarna za koncesje na wydobycie.

Nasze działania wspierały współczesne niewolnictwo.

Pracę dzieci w kopalniach.

JPPC próbowało to obnażyć. Tamci nas zniszczyli!

Tata nie uczestniczyłby w tym.

Twój ojciec był słaby.

Uległ presji lobby górniczego.

Sprzedał nas.

Nieprawda.

I co tam?

Wracam ze szpitala. Nie wpuścili mnie.

- Jakieś wieści o Ombayi? - Stabilna.

Będą nas informować.

Dostałam te dane z banku.

Proszę.

Wesley Raemaeckers dostawał te samą sumę co roku, tego samego dnia.

Ze spółki wydmuszki powiązanej z oddziałem w Luksemburgu.

- Corwinvest. - Znam tę nazwę.

Udziałowcy?

D'Aldekerke.

Tom, do cholery! Gdzie jesteś?

Sam już nie wiem...

Wszystko jest nie takie...

Nie zmuszaj mnie, żebym cię walnęła łbem o ścianę!

Cóż...

Twoje auto wgniecione,

ciało w twoim bagażniku. Pomyślą, że ty to zrobiłaś.

- Ale powiesz, że to ty. - Nikt w to nie uwierzy.

Z taką diagnozą od psychiatry, po tej traumie...

po tych lekach, po moich kłamstwach...

nie uwierzą mi.

Już zeznałaś glinom, że ty wtedy prowadziłaś.

Dmuchałaś w alkomat.

Czekaj.

Nie ma dowodu, że wtedy gdzieś jeździłem.

Spotkania z Czechami nie było, więc...

Twoje słowo...

przeciwko mojemu.

I słowu gliniarza z drogówki.

I przeciwko śladom w twoim bagażniku.

Trzeba wymyślić coś innego.

Znasz najlepsze miejsca w wodzie.

Zrobimy to razem.

Ty i ja.

Namierzyliśmy telefon D'Aldekerkego w dzielnicy Mooi-Bos w Ukkel.

Byłam tam, u żony Deloittre'a.

Dobry wieczór. Policja Federalna.

Mogę wejść?

Dobry wieczór.

Wszyscy się znamy?

Ja, Inez Deloittre

i Alphonse Lelievre zasiadamy w kilku radach nadzorczych.

Konsorcjum górniczego. W tym kilku kopalni kobaltu w Kongu.

Działalność gospodarcza wciąż jest dozwolona?

Są dowody, że te groźby mają związek

z pana nieślubnym synem Wesleyem Raemaeckersem.

Tak...

- To... - Poufne dane dotyczące firmy.

Trzeba z tym skończyć.

Manu Lelievre.

My pierwsi dostaliśmy groźby.

Drewniane pudełeczko z rysunkami odciętych rąk.

W drugi dzień Bożego Narodzenia.

Mieliśmy przekazać pewną sumę w bitcoinach.

Ale... mojego ojca nie można łatwo zastraszyć.

4 stycznia ściągnęli mnie z konia podczas przejażdżki i odurzyli.

Dopiero po tym zapłaciliśmy.

I milczeliście?

Myśli pan, że Jonas jeszcze żyje?

To...

Jonas Deloittre, 23 lata, narkoman.

Opuścił dom po tym, jak rodzice definitywnie zakręcili kurek z forsą.

- Ciała wciąż nie znaleziono? - Nie.

Wszystkie rodziny dostały groźby i instrukcje jak przelać bitcoiny.

Wspólnie ustaliły, że nie zapłacą.

Potem porywano po jednym członku rodziny.

Synowi Lelievre'a obcięto rękę jako ostrzeżenie.

Ojciec zapłacił, chłopaka uwolniono.

Ale dwóch pozostałych potraktowano bardziej okrutnie.

Obcięli im obie ręce i przesłali ten film.

D'Aldekerke nie chciał zapłacić okupu za nieślubnego syna.

Czemu nie zgłosili się do nas wcześniej?

Bali się, że wypłynie przeszłość?

Albo teraźniejszość?

Jesteśmy cali i zdrowi. Dzięki, że byliście z nami.

Mamy dobre i smutne wieści.

Dobra jest taka, że ustanowiliśmy rekord.

Smutna: znaleźliśmy dwójkę kolegów nurków.

To chyba ta para Belgów.

Niech spoczywają w pokoju.

To kobieta.

A to mężczyzna.

Andy zauważył coś niepokojącego.

Zgłosiliśmy to. Policja ustala, czy da się wydobyć ciała.

Cafmeyer.

- Musisz tu zaczekać. - Znam to miejsce. Pokażę drogę.

- Taka jest procedura. - Pieprzyć procedurę!

- Jeśli on ucieknie... - Tym razem działamy według zasad!

Czysto!

Czysto!

Nie ma dżipa Nduki.

Żadnych śladów wyjazdu w pośpiechu.

W pracy też go nie ma.

Nie, szefie. On nie.

Możemy go zostawić. Proszę iść. Zajmę się nim.

Dobrze.

- Dobrze. - Będzie dobrze...

Uciskaj!

Tam...

- Tam... - Kurwa.

Co się z tobą stało?

To samo, co z moim ludem.

I co dzieje się codziennie.

Okaleczanie ludzi?

Zabijanie ludzi?

Mogę wszystko zmienić.

Pozwól mi kontynuować.

To jedyny sposób, by ukarać prawdziwych sprawców.

Znaleźli mamę i tatę.

Twój ojciec był zdrajcą.

Śmierć mamy to wypadek.

Nie mogłem przewidzieć, że ona...

Masz wszystko?

To dobre miejsce, żeby ją ukryć.

W tej szczelinie nigdy jej nie znajdą.

Kiedyś prowadziliśmy tu poszukiwania.

O czym myślisz?

O tym, że wybrałam ciebie.

Mogłam ratować mamę, ale...

wybrałam ciebie.

Przyniosę więcej ołowiu. Bo inaczej ona wypłynie.

Dzięki, siostrzyczko.

Nie jestem już niczyją siostrą.

Ani niczyją córką.

Policja!

- Kiki! - Policja! Wyjdź z wody!

Z wody!

Już!

Ostatnie ostrzeżenie!

Na kolana!

RYTUAŁ

PAMIĘCI CLARE DUNKEL (MO HAYDER) 1962-2021

Tekst: Grzegorz Janiak

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.