Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
TRUFLARZE
Te są dla prezydenta.
Ile trufli potrzebuje?
Pięćset gramów.
Tak jak ustaliliśmy wczoraj.
Sam wybrałem trufle dla waszego prezydenta.
Są niezwykle rzadkie w tym sezonie. Dobre i mocne.
Właśnie je wącham.
Szkoda, że przez telefon nie czuć zapachu.
Są świetne. Pachną fantastycznie.
Piękne i okrągłe.
Gleba jest teraz kiepska,
ale w pierwszych tygodniach było tu dużo dobrych trufli.
Na początku sezonu też znalazłem dużo.
Każdego tygodnia zbierałem 100-150 gramów dobrych trufli.
- 150 gramów! - Były naprawdę dobre.
W sierpniu nie wolno było polować,
ale chodziłem raz w tygodniu i zbierałem po 200 gramów.
- Oczywiście. - Nikt wtedy nie polował.
Przez dwa, trzy tygodnie znajdowaliśmy dobre trufle.
Potem było ich coraz mniej,
aż w końcu przestały rosnąć.
We wrześniu i październiku gleba jest naprawdę kiepska.
W połowie lasów tak jest.
W okolicy Puset znalazłem tylko dwie trufle.
Dwie albo trzy.
W dolinie Tasso znalazłem kilka, ale tam jest dużo łowców.
Co tam masz, Fiona?
- To oblegana okolica. - Tak.
Idziemy spać? Idziemy spać.
Dobry piesek.
Czyściutki!
Ma pan 84 lata.
Nie ma pan żony ani dzieci.
Jest pan najlepszym łowcą trufli.
Zdradzi mi pan swoje tajemne miejsca?
Mogę iść z panem na polowanie?
Wykluczone!
Możemy iść polować na trufle,
ale w twoje rejony. Albo w miejsce, którego nie znamy.
Możemy iść w nowe miejsce.
Na przykład do tamtego lasu.
Nikt nie wie, czy tam są trufle.
Może są. Ale nie chcę iść w twoje
albo moje miejsca.
Jeśli jutro coś się panu stanie,
pańska wiedza przepadnie.
To byłaby katastrofa.
Dam ci radę.
Martw się o siebie i swoją rodzinę.
A nie o mnie.
Zapamiętaj. Nie ma...
Nie ma nic lepszego od znalezienia miejsca,
o którym ci się nawet nie śniło.
Musisz mieć psa.
Najlepiej dobrego.
Jeśli mu nie ufasz, nie powinieneś polować na trufle.
To jak z nauką.
Gdy kiepski nauczyciel cię przepuszcza,
dostajesz dyplom, ale nie jest nic warty.
Zgadzam się, ale spójrzmy na to praktycznie.
Jeśli pan umrze, co będzie z miejscami, które pan zna?
Będą nieodkryte przez lata. Może nikt już tam nigdy nie wróci.
Może lepiej jakoś się dogadać.
Kontynuacja tradycji jest dla nas wszystkich ważna.
Gdyby miał pan dziecko, nauczyłby je pan wszystkiego.
Wcale nie!
Chodź tu!
Birba, chodź do taty.
Już prawie koniec.
Dobry piesek.
Birba. Birbetta. Moja Birba.
Moja mała Birba. Tak jest.
Chodź!
Patrz!
Tacie zostało trochę rosołu.
Nie!
Cierpliwości.
Masz.
Obróć się.
Jedz.
Dobry piesek.
- Nie polujesz już na trufle. - Nie.
Dlaczego?
Ponieważ ludzie są chciwi.
Nie wiedzą nic o lesie, ale chcą go splądrować.
- Mam rację? - Oczywiście.
Ale to twój teren. Powinieneś mieć coś do powiedzenia.
Racja. Ale brak im szacunku. Zabijają psy.
- Przebijają opony. - Wiem.
Jak postawisz ogrodzenie, zniszczą je.
- Wejdą na twój teren. - Robią, co chcą.
Teraz poluję na trufle tylko na swojej ziemi.
- To dobry pomysł. - Tak.
Ale schodzą się tu różni ludzie, bo masz tu trufle.
To prawda.
Wchodzą na mój teren bez pozwolenia.
Jeszcze brakuje, żeby wyciągnęli mi trufle z lodówki.
Nie musieliby wchodzić do lasu.
- Wiesz, kim są. - Tak.
Są strasznie chciwi. Nie do wiary.
Chodźmy na trufle, a potem na śniadanie.
- Nie. - Ruszymy z samego rana.
Zjemy śniadanie, ale żadnego polowania.
Dlaczego? Jak wabił się twój pies?
- Siana. - Była niesamowita!
Pamiętasz, jak dokopałem się tu...
- I jak siadała, pamiętasz? - Przyszedłeś mi poświecić.
- Nagle krzyknąłeś: "Czekaj!". - "Jest ogromny"!
- W środku był korzeń. - Tak.
- Wyciąłeś go. - Tak.
- Gdy czuła zapach trufli, siadała. - Siadała.
- Była wyjątkowa. - To fakt.
Zasługuje na pomnik.
Gdy byłem wczoraj w lesie,
miałem latarkę,
ale i tak kiepsko widziałem.
Wpadłem na drzewo z cierniami.
- Upadł pan na twarz? - Nie, uderzyła mnie gałąź.
Był ze mną pies. Powiedziałem jej:
"Titina, poprowadź mnie". Wabi się Titina.
Zrobiła to, ale idąc za nią, wpadłem na gałąź.
- Miał pan okulary? - Nie noszę okularów.
- Miał pan szczęście. - Tak.
Mogę zdjąć czapkę? Odłóżmy ją tu.
Mam nieco siwe włosy.
Nie uderzyła pana nigdzie indziej?
W ramiona, nogi?
- Gdy się potknę, od razu wstaję. - Oczywiście.
Nie zemdlał pan? Pamięta pan wszystko?
Tak. PSiG
Proszę patrzeć na mój palec.
Proszę podążać za palcem.
Niech pan nie rusza głową, a tylko wodzi wzrokiem.
Proszę spojrzeć tutaj. Bardzo dobrze.
Teraz tutaj.
Dobrze. W górę. W dół.
Doskonale. Znowu w drugą stronę.
Proszę nie ruszać głową.
W drugą stronę. Dobrze.
Proszę się rozluźnić.
Pana nogi i ramiona są wciąż silne?
Tak. Chodzę szybciej niż jeleń.
Proszę ścisnąć moje palce.
Mocno. Dobrze.
Nie jest czysty.
Uwielbiam świeże pomidory.
Słyszałem we wsi plotki.
Żona nie pozwala już panu polować na trufle?
Nie chce, żebym wychodził w nocy.
Myśli, że coś mi się stanie.
Rzadziej wychodzę po zmroku.
- Poluje pan za dnia? - Tak.
Gdy mój pies Titina widzi, że wychodzę,
cieszy się, że będziemy szukać trufli.
Czyli dostanę w tym roku trufle?
Jejku... Mam nadzieję.
- Kilka. - Dobre są, prawda?
Pasują do jajek, anchois i czosnku.
A nawet do spaghetti czy ravioli.
Jeśli nie jesteś wybredny, smakują ze wszystkim.
Pewnie.
To piękna chwila.
Jesteśmy tu z naszym przyjacielem Carlo i jego psem.
- Jak się wabi? - Titina.
Prosimy Boga o błogosławieństwo.
Niech otoczy Carlo opieką
oraz da mu zdrowie i energię.
Aby mógł
kontynuować swoją pracę wybitnego łowcy trufli
i służyć ludziom, dostarczając im trufle.
Niech Bóg ochroni
zmysł węchu tego psa, który pomaga w polowaniu.
A zatem prośmy Boga o pobłogosławienie
Carlo i jego psa.
Gianfranco,
wiesz, jak to działa.
Wchodzisz na mój teren i kupujesz od moich łowców.
- Robiłeś to samo. - Nie.
Z niektórymi moimi łowcami.
To nieprawda.
Jeśli nie ty, to twój brat lub ktoś inny.
Jestem tego pewny.
Łowcy trufli i klienci to dwie różne rzeczy.
Masz rację, ale znasz zasady.
Każdy ma swój teren.
Trzeba to szanować.
Zawsze cię szanowałem z uwagi na mojego ojca.
Byłeś jego przyjacielem.
Zawsze dobrze się zachowywałeś.
Ale jeśli klient dzwoni i prosi, aby pokazać mu trufle...
Nie wiedziałem, że jesteś jego dostawcą.
Nie wiem, kto tu sprzedaje.
Wiemy co nieco o łowcach trufli.
Czy kiedykolwiek byłem w San Damiano d'Asti, aby kupić trufle?
- Widziałeś mnie? - Nie.
- Właśnie. - Ale...
Nie kupuję od twoich łowców.
Ale jeśli dzwoni restauracja albo klient,
nie wiem, kto jest ich dostawcą.
Są takie osoby, które wszędzie próbują sprzedawać.
Ja taki nie jestem. Mam swoje miejsce.
Nie możesz mówić mi, gdzie mogę chodzić,
bo od 32 lat sprzedajemy trufle na wolnym rynku.
- Wszyscy to wiedzą. - Masz rację.
Ale kiedyś szanowano pewne zasady,
a dziś się o nich zapomina.
Nie powinno tak być.
Zawsze szanowałem inne osoby.
Dam ci duże egzemplarze, łącznie kilogram.
Mam takie po 280 gramów,
180 gramów i 140 gramów.
Muszę kupić jeszcze 400-500 gramów, ale spróbuję wieczorem.
- O której będą? - O dwunastej.
Oczyszczone i gotowe.
Cena zależy od tego, ile wydam.
- Codziennie się zmienia. - Bądź dla mnie dobry.
Co roku u ciebie kupuję, a ty mnie karzesz!
Lepiej, żeby karał cię przyjaciel, a nie wróg.
Postaram się, ale to będzie około 4000-4500 euro.
W zależności od tego, ile zapłacę.
Musimy uważać.
Psy nie mają kagańców, więc mogą zjeść trutkę.
To przytrafiło się rok temu Vasco.
- Jeśli mój pies umrze, to ja też. - Boże.
Leo, chodź!
Dla naszych psów zrobimy wszystko.
Nawet jeśli tylko my tu polujemy, musimy uważać.
Ktoś chce otruć nasze psy.
Bo znajdujemy najwięcej trufli.
- No tak! - Jestem tam, gdzie trufle.
Zazdrość jest zła. Musimy uważać.
Leo, chodź!
Nie rozpowiadajmy o naszych znaleziskach.
Możemy rozmawiać między sobą.
Dzięki za wczorajszą truflę. Była mi potrzebna.
- Cieszę się, że pomogłem. - Wszystko nagle się zmieniło.
Rano było ich prawie trzy razy więcej.
Szybko rosną. Pokaż, co masz.
No dalej!
Ale masz szczęście.
- Tu jest jedna. - Fiona ją znalazła?
- Fiona i Pepe. - Dobra robota.
Ja mam tylko jedną.
To próbka B.
Mokra ziemia.
Jak pachnie?
- Mokrą ziemią. - I...?
Grzybami.
- Podoba się? - Tak.
To teraz ta.
I ta dla pani.
- Delikatniejsza. - W porządku.
Czuję... przyprawy.
- Intensywna. - Co pani myśli o tej trufli?
Jest lepsza czy gorsza od poprzedniej?
- Podoba mi się. - Dobrze.
- A pani? - Ta jest lepsza.
Wszystko zaczyna się klarować. Pozmieniajmy trochę.
Spróbujmy z tą.
Zabiorę kieliszek.
Źle. Muszą stać równo.
- Na ile się da. - W porządku.
Muszą być ustawione w tę stronę.
- Przed paterą? - Tak.
- Dobrze. - Inaczej nie będą widoczne.
Bliżej, żeby otaczały truflę.
Birba!
Zaczekaj! Patrz.
Spójrz tutaj.
Chodź, Birba.
Szukaj.
Masz coś?
Pij, Birba.
Dobry piesek.
Napiłaś się już?
Chodźmy.
Idziemy, Birba.
Muszę znaleźć kogoś, kto z tobą zostanie i będzie cię kochał.
Rozumiesz? To nie jest łatwe,
bo umiesz polować na trufle i jesteś posłuszna.
Ludzie mogą to wykorzystywać, wiesz?
Mam cię głaskać?
Tatuś ma cię głaskać?
Nie martw się, tata kogoś znajdzie.
Wiesz, co sobie myślę?
Wiem, chcesz być głaskana.
Wiesz, co zrobię?
Jeśli znajdziemy jakąś szaloną kobietę...
Bo zdarzają się dobre, ale są rzadkością.
Zostawię jej dom,
a ona się tobą zaopiekuje.
Charlie jest stary.
Obawiam się, że razem przejdziemy na drugą stronę.
Wiesz, co to jest? Nie wiesz.
A Biscaro to dziki pies.
Ale zostawię jej dom, a ona się tobą zajmie.
Do samego końca twoich dni.
Księża każą odprawiać pokutę
I kiedy oni się bawią My nie mamy nic
Ale ich oszukamy I też się zabawimy
To oni zostaną z niczym A my będziemy się bawić
Nie przestawaj!
Battista, który...
Czekaj. Battista...
Battista miał kochającą żonę
Wydawała za dużo pieniędzy A on ją ganił
Ale ona miała dość Więc pewnego ranka
Udowodniła mu Że wydaje za mało
Zrób listę, gburze! Czterdzieści lirów za węgiel
Kawa, cukier, chleb i mleko Razem 300 lirów
Ale to za mało Musimy zjeść kolację
Tysiąc lirów nie wystarczy
Napiszę, dlaczego chcę rzucić polowanie na trufle.
Co, Nina?
Powinienem wypalić papierosa, bo nie będę nic widział.
Chcę to rzucić
z jednego powodu.
Za dużo jest chciwych ludzi.
Nie robią tego dla rozrywki, żeby bawić się z psem
lub spędzić czas na łonie natury.
Chcą tylko pieniędzy.
Chcę to zapisać, aby wyjaśnić sytuację znajomym.
O ile będą chcieli słuchać.
Ale kto wie!
Ludzie stosują trutki...
aby zabijać psy.
Jeśli złapię kogoś takiego, powieszę go na drzewie...
do góry nogami.
Bo psy nie są niczemu winne.
Papieros zgasł.
Carlo!
Już prawie noc.
Wracaj.
Gdzie jesteś?
Słuchasz mnie czy nie?
Nie słuchasz mnie!
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nie?
Nie słuchasz mnie. Jak zawsze.
Zabierz tę kurę do kurnika.
Chodź. Czas spać.
Do spania!
- Są dobre. - Tak. Ale małe.
W tym roku nie ma dużo trufli.
Jak znajdziesz dwie tygodniowo, to masz szczęście.
- Ciężki rok. - Fakt.
- Suchy. - Wiem.
Ta jest piękna.
- Ta mniej. - Taki sezon.
- Tę zniszczył pies. - To tylko draśnięcie.
- Zadrapał ją pazurem. - Zdarza się.
Mają silny zapach. Chodź, Fiona. Dobry piesek.
Nie martw się. Trufle są tutaj.
- A więc... - Ile byś za nie dał?
- Wiesz, ile są warte. - Mniej więcej.
Złóż dobrą ofertę, a będą twoje. Ale obiecałem je komuś innemu.
- Może 450? - Co?
- Ile ważą? - 350 gramów.
Były poddane działaniu wysokiej temperatury.
Nic nie poradzimy. W tym roku trufle są dziwne.
- Rozwijają się latem. - Tak.
Widać po glebie, że to się na nich odbiło.
Racja. Ale mają ładny kolor.
- Intensywny aromat. - Co z ceną?
Ceny na razie są niskie, ale spróbujemy się dogadać.
- Ile ważą? - Nieco ponad 350 gramów.
- Powiedzmy, że 350. - Nieco więcej.
Dużo małych, kilka dużych,
ale ogólnie są całkiem ładne. Zwłaszcza ich aromat.
Koniec końców to zapach sprzedaje.
Trufle bez zapachu nie są nic warte.
Liczy się aromat.
Pięćset euro za całość. Może być?
- Matko Boska! - Liczyłeś na więcej?
Chciałbym móc dać więcej. Zapłacę 150 euro za 100 gramów.
Wymyślasz te kwoty.
Nie wiem, jaka cena jest uczciwa.
Zawsze dobrze cię traktowałem i miałem cię na uwadze.
Kiedyś sprzedawałem trufle na rynku, ale wszystko się zmieniło.
Wystawialiśmy je na stole.
Teraz nie mogę tam chodzić, więc muszę godzić się na twoje ceny.
Nie znam ceny rynkowej.
Biznes w tym tygodniu się nie kręci.
Weź te 500 euro.
Jeszcze nie ma świąt, więc ludzie nie kupują. Kiepski okres.
Dam ci 550 euro, bo dobrze mnie traktujesz.
- Przeliczę. - Sprawdź dobrze.
Dwa, cztery, pięć i pięćdziesiąt.
- W porządku? - Tak.
Sto lat, sto lat
Jedz. Wszystkiego najlepszego, Birba!
Dla mnie i dla ciebie.
Dzielimy się mięsem.
Wolałabyś zjeść wszystko sama?
Też jestem głodny!
No jedz.
Nie są duże, ale mają świetną jakość.
Są doskonałe,
bo było zimno.
Pachną nieziemsko.
Są okrągłe i naprawdę inne
niż te sprzed dziesięciu dni.
Za te standardowe, które kupujecie państwo co tydzień,
dziś cena wynosi 4500 euro za kilogram.
Zróbmy coś, do cholery!
Maszyna do pisania nie działa, gdy się wkurzę.
Młodzi powinni wiedzieć, jak to było 50 lat temu.
Żeby rozebrać kobietę,
trzeba było ściągnąć dziesięć sukienek i cztery halki.
Nosiły grube, czarne pończochy.
Ale gdy docierałeś do ud...
znajdowałeś masło.
Takie rzeczy mnie wkurzają.
Odpocznę i napiję się wina.
Dziękuj Bogu, że mogłeś robić to do 88 roku życia.
Kiedyś wszyscy umrzemy.
Każdy z nas ma swój koniec.
Co będziesz robić potem?
Oby Bóg był w zaświatach po naszej stronie,
tak jak mówi się nam za życia.
Na pewno będziesz polował na trufle.
- Po śmierci też? - Oczywiście!
To twoja pasja. Dzięki niej pomagasz ludziom.
Będziesz to kontynuował.
Jeśli jesteś dobrym łowcą trufli za życia,
pozostaniesz nim po śmierci.
Znalazł pan jakieś trufle w nocy?
Tak, wczoraj kilka.
- Mogę je wziąć? - Pewnie.
- Ładne. - Tak, całkiem.
- Miałem szczęście. - Szczęście czasem jest potrzebne.
- Widzisz je, Titina? - Dobra robota!
- Całkiem ładne. - Owszem.
- Trochę płaskie... - Czasem ma się pecha.
Czasem nawet ziemia nie pomaga.
Zobaczmy.
Proszę oddychać. Dobrze.
Bardzo dobrze.
Jest tu dziesięć gramów ziemi.
Ta jest z zeszłego tygodnia. Do wyrzucenia.
- Jest dobra. - Do wyrzucenia.
- Ale jest dobra. - Nieważne.
Jest brudna i ma dziurę. Po co ją przyniosłeś?
- Wyczyszczę ją. - Nie.
- Jest dobra! - Nieważne.
- Przyniosę ją później. - Nie przynoś mi takich rzeczy.
Wyczyszczę ją.
- I z nią wrócę. - Dobrze.
- Te dwie trzeba oczyścić. - Dobrze.
- Sam wiesz, że... - Sprzedałem połowę.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem... Siedem.
- Mają być czyste. - Wracam za dziesięć minut.
Trzysta osiemdziesiąt.
- Ostrożnie. - Ile?
- Ile było? Dwanaście? - Siedem.
Siedem.
Idź.
Birba!
Chodź tu!
Tatuś musi iść!
Musimy wracać, Birba!
Chodź!
Birbetta!
Weź sobie gruszkę.
Dobrze! Chodź tu.
Zaczekaj.
Przed nami dużo pracy.
Wskakuj!
Ale ładny kolor.
To wyjątkowa gruszka. Mówi się na nią Martin.
Wiesz, co mówi weterynarz?
Czekaj. Wskakuj, chodź!
Wiesz, co mówi?
Jedna gruszka z wieczora trzyma z dala doktora,
czyli twojego weterynarza.
Ja cię wyleczę. Samodzielnie.
Starzeję się, a ty wciąż jesteś młoda.
Może poszukam jakiejś rodziny,
która ma inne psy.
Musisz wiedzieć, że pewnego dnia...
Trzeba cię umyć.
Pewnego dnia wyruszę w długą podróż, może do Ameryki.
I co, jeśli nie wrócę? Kto się tobą zajmie?
Może jest za mały? Boli ją?
Tak.
- Spróbujmy inny. - Ten ma inny kształt.
Ten kaganiec jest nawet lepszy.
Żeby pies nie mógł zjeść trutki.
Nie zje. W lasach są rozłożone trutki?
Czasami.
Latem psy mogą w tym oddychać?
W tym bez problemu,
ale z tym będzie ciężko.
Dlaczego wkłada się to pod kaganiec?
Czasami w przynętach jest strychnina.
Wystarczy, że pies dotknie jej pyszczkiem.
W tym kagańcu
nie da rady nawet polizać.
U nas nie było jeszcze strychniny.
Ten kaganiec jest prostszy.
Szybko się przyzwyczai.
Zacznij od tego, a jak znajdziesz przynęty z trutką,
- możemy dodać to. - Dobra.
Gdy byłem akrobatą w Castelnuovo Calcea,
ile twoim zdaniem dostałem propozycji matrymonialnych?
Pięćdziesiąt.
- Ładne zdjęcia. - Pięćdziesiąt propozycji.
Ksiądz powiedział mi:
"Zastanów się. Są bogate, mają gospodarstwa...".
Spójrz na to zdjęcie.
Były oczarowane.
Bo udawałeś świętego.
W ich oczach byłeś dobrym chłopakiem.
Były urzeczone.
Chodziłem na szczudłach. Fascynowało je to.
- Trzeba było skorzystać z okazji. - Nie! Uciekłem.
Ja bym się zgodził.
Były bogate. Księża próbowali mnie przekonać, ale...
- Nie udało im się. - Nie.
To moje wiersze.
Jestem ich autorem.
- Kto je zapisywał? - Ja.
- Poważnie? - Na maszynie.
Są z czasów, gdy mieszkałeś w Mombercelli?
Głównie.
Moja maszyna do pisania się zepsuła. Muszę ją naprawić.
- To Olivetti? Model 33? - Najmniejszy.
Z uśmiechem na twarzy żona rzekła do Battisty:
"Jeśli zostaniesz w domu z dziećmi, ja będę myśleć o zarabianiu na chleb.
Nie martw się, naucz się tylko gotować.
Jeśli przymkniesz na to oko, mój mężu,
ja zajmę się wszystkim".
Battista odparł: "Kochana, zróbmy tak.
Przymknę oboje oczu, a ty rób, co chcesz".
Facet zapytał mnie,
czy sprzedałbym Birbę.
Odparłem, że nigdy w życiu.
Wyjął książeczkę czekową i powiedział, że da mi pusty czek.
Dobra oferta.
"Dam cztery, pięć, sześć tysięcy euro".
Powiedziałem, że to za dużo.
Birba siedziała obok i na nas patrzyła.
Zapytałem, czy ma rodzinę.
Powiedział, że ma żonę i dwoje dzieci.
Kazałem mu wrócić następnego dnia, żeby to przegadać.
Ucieszył się i faktycznie przyszedł.
Nie przyprowadził dzieci.
Wrócił z żoną czy tam z partnerką... Nieważne.
Znów powiedział,
że da mi pusty czek, a ja mogę wpisać kwotę.
Żona milczała.
Znowu zapytałem, czy mają dzieci.
Potwierdzili. Powiedziałem: "Zawrzyjmy umowę.
Wróćcie jutro.
Wypłacę z banku 50 000 euro w gotówce,
a wy sprzedacie mi jedno ze swoich dzieci".
To trufle najwyższej jakości.
Jaka cena?
Za te co najmniej 4000 euro.
Co najmniej. Przysięgam.
To cena specjalnie dla ciebie. Powinna być dużo wyższa.
Niełatwo dziś zebrać takie okazy.
Są niesamowite. Wiem, że to dużo.
Wiem.
Zobaczyłem, jak pies się zatacza.
Ledwo mógł oddychać.
Od razu połknął?
Miał szeroko otwarte oczy,
potykał się, a z pyska ciekła mu piana.
Pomyślałem: "Boże! Trutka!".
Podniosłem go. Przepraszam...
- Spokojnie. - To drugi pies!
Coś strasznego. Zabrałem go do auta.
Zawsze mam przy sobie wodę utlenioną.
Podałem ją psu, żeby wywołać wymioty.
Jajka sadzone i fondue.
Dziękuję.
Bardzo dobre.
- Musi pan wrócić do szukania trufli. - Nie.
- Nie chce pan? - Skończyłem z tym.
- Dlaczego? - Dobrze wiesz.
Ma pan pod nosem idealny las.
Miał pan najlepsze, duże trufle.
To było dawno temu. Nie ma już takich.
- Dlaczego? - Nie wkurzaj mnie!
Wiesz, kim jesteś?
Wszyscy sprzedawcy są tacy sami. Chcą się nachapać.
Znał pan mojego ojca.
Twój ojciec był inny.
Jestem taki jak on.
- Z nim wystarczył uścisk dłoni. - Ze mną też.
Łowcy trufli, którzy handlowali z nim 30 lat temu, wciąż handlują ze mną.
- Chciałbym kontynuować też z panem. - Nie.
- Ja już skończyłem. - Wiem, że...
Przesuń się, do cholery!
Niech to szlag! Jesteś taki upierdliwy!
- Nie chce pan pomocy? - Nie!
- Przebiorę się. - Nie mam dla ciebie trufli!
Mam klientów z Rosji i Ameryki. Wszyscy pytają o trufle.
Przyszedłem do pana, bo tylko pan...
Kup coś na czarnym rynku!
- Nie robię tak. - Ale inni robią.
Ja taki nie jestem.
Nigdy nie pójdę już polować na trufle. Koniec i kropka!
Poznałem pewną panią o dziwnym imieniu.
Li... Nie pamiętam.
Lisabetta?
Letizia!
Jest nieco... Ale nigdy nie wiadomo, prawda?
Umowa stoi, Birba?
Przetrawiłaś to w końcu? Dobrze!
Dasz tacie buziaka?
Zaczekaj, proszę.
Tyle razy ci mówiłam.
Przestań polować na trufle. Czemu jesteś taki uparty?
Zostań w domu. Zwłaszcza w nocy.
Możesz upaść i zrobić sobie krzywdę. Ktoś będzie musiał się nami zająć.
Jeśli upadnę, to moja sprawa.
Posłuchaj mnie! Ktoś będzie musiał się nami zająć.
Musisz zwolnić
z tym polowaniem. Tak będzie lepiej.
Ale lubię wychodzić w nocy...
Bylibyśmy ciężarem dla innych.
W nocy lubię słuchać sów.
Możesz słuchać ich z domu.
Słychać je tylko w lesie.
W domu też.
- Lubię znajdować dobre trufle. - Posłuchaj.
Masz już 87 lat. Daj sobie spokój.
Te lata już minęły. Musimy myśleć o przyszłości.
Nie martw się przyszłością.
Pomyśl, że jesteś już u schyłku życia.
A jeśli to dopiero początek?
Ciężko byłoby nam zacząć od nowa.
Chyba że taki jest Boży plan.
- Zobaczymy... - Zacznij mnie słuchać.
Mamy twoją emeryturę. Musisz przestać.
Nigdy mnie nie słuchasz.
- Zawsze robiłem... - Co chcesz.
Posłuchaj.
Pomyśl, ile lat spędziliśmy...
Posłuchaj mnie!
Słuchasz? Musisz przestać.
Nie możesz wychodzić w nocy.
W ciągu dnia też.
Tak naprawdę rzadko jem trufle.
Nie mam na to czasu.
Codziennie późno kończę, więc nie ma okazji.
Sprzedajemy tyle trufli, a sami ich nie jemy.
To nienormalne. To tak nie działa.
Wszyscy mi mówią:
"Masz tyle trufli w lodówce.
Po prostu weź jedną, oczyść i zjedz".
Tylko kiedy? Pracuję dniami i nocami.
Nie mogę pójść do kuchni o jedenastej w nocy,
żeby zacząć robić makaron
z truflami.
O tej porze jestem nieżywy.
Czujesz nutkę czosnku?
Odrobinę, co?
- Smakuje ci? - Tak.
Trufle mają czosnkowy posmak.
Garlic.
Garlic, po angielsku.
Wiesz, co powiedziała mi jedna pani?
Zapytała, czemu się nie ożenię. Bo mam Birbę.
Nie potrzebuję kobiety!
Mam Birbę. Ona znajduje trufle, a ja robię fondue.
A potem jemy razem i wszystko gra. Rozumiesz? Ty i ja.
Niełatwo znaleźć kobietę.
Może gdybym był młody...
Ale jestem już stary. Cóż poradzić?
Jesteśmy tylko ty i ja. I Charlie. Jest świetnie.
Jest świetnie, Birba.
Tekst: Kinga Zofia Stando
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.