Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Gdzie jest Lucas? A tata?
- Zamknięte. Święta. - Szukam męża, Sallego. Pracuje tu.
Też go szukam. Brak jednego wozu.
- Był w pracy. - Nie miał zmiany.
Cześć, Davidzie!
Śpisz tutaj. Może się wprowadzisz? Zaopiekuję się tobą.
- Wezwałaś gliny? - Martwiłam się!
- Zgłupiałaś? - Nie odbierałeś telefonu!
Gdzie jest Lucas?! Zrywam umowę!
Nie tknąłem go.
Coś ty zrobił?
- Chcę do domu. - Daj mi szansę...
Alice, nie. Jesteś za ciężka...
Nie zostawiaj mnie.
- Co brałaś? - Proszki od mamy. Na sen.
- Mamy ubranie ze śladami krwi. - To kurtka taty.
Ktoś ucieka po dachu! Szybko na tyły!
2 LISTOPADA 51 DNI DO ZNIKNIĘCIA LUCASA
Trzy gotowe.
- Cześć, skarbie. - Chce mi się siku.
- Co? - Muszę siku.
Trafisz do łazienki.
- Boję się. - Daj spokój, jesteś już duża.
Tam jest tysiąc pająków.
Tysiąc pająków? O rety. Dobrze, zaczekaj.
- Szybciutko. - Znów ją zabrałeś?
- Mamy umowę. - Nie znalazłem opiekunki.
- A co z twoją żoną? - Kiepsko się czuje.
Tylko szybko. I żeby to był ostatni raz!
Zobaczmy...
Proszę. Ani jednego pająka.
W porządku? Idź.
I spuść po sobie.
Nowy kierowca?
Wszystko gra?
- Masz coś dla mnie? - Tylko nocne zmiany.
Dobra, biorę.
- Nocki po całym dniu pracy? - Potrzebuję forsy.
- A jak tam w domu? - Różnie. Jenni...
Odbija jej ta ciąża.
Nie zrobiliście USG?
Żeby sprawdzić płeć? To patrz.
- Co to? - Przyjrzyj się.
- To kosmita? - Ptaszek.
- Nie ma ptaszka. - Właśnie, że ma. To chłopak.
Nazwiemy go Lucas, po dziadku Jenni.
Winszuję!
Macie parkę!
Salle!
- Nie cieszysz się? - Co ty tam robisz?
Masz przerwę?
- Idę. - W kuchni jest piekło! Już!
Już idę! Jezu...
Muszę lecieć. Zadzwonię!
ŚNIEŻNE ANIOŁY
Proszę stanąć za rogiem.
- Może być tu? - Tak.
- Proszę. Gotówka czy karta? - Gotówka.
Dziękuję. To będzie... równe 200.
- Dziękuję. - To niedopuszczalne.
Cześć, słoneczko.
Nie możesz spać?
Chodź.
- Fajnie było u taty w pracy? - Tak.
Wredny bachor.
Nie mów tak.
Chodź.
KOPENHAGA Rose, pół roku.
Godzinę temu miała atak, przywiozła ją karetka.
- Długo trwał atak? - Dwie minuty.
Jest przytomna, ale apatyczna i osłabiona.
- Dzień dobry. - To Stine.
- Co jej jest? - Hipoglikemia. Poziom cukru 2.0.
Ma niski poziom cukru.
Wiem, co to znaczy, jestem dietetyczką.
Trzeba to wyrównać. Maria podłączy kroplówkę.
- Nie możecie jej kłuć. - To konieczne.
Maria jest w tym najlepsza.
Gotowe.
Mogę zaczynać.
Wszystko będzie dobrze, zapewniam.
Dziękuję.
No, chodź do mnie...
Musimy ją bardzo dokładnie przebadać,
więc trochę tu zostaniecie.
I jak? Zasnęła?
Ustabilizowaliśmy poziom cukru we krwi.
- To dobrze? - Tak.
Ale niepokoi nas jej waga. Jest za mała na swój wiek.
Nie rozumiem, dlaczego.
Zajrzałam do jej karty...
i od urodzenia mało urosła. Powinna ważyć tyle, nie tyle.
Wciąż ją karmię.
Myślę, że trzeba zbadać twój pokarm, sprawdzić jego skład...
- i czy masz go dosyć. - Dobrze.
Raz.
Mocno walisz.
Dobra... Przerwa!
- Jeszcze trochę! - Wyluzuj!
- Dawaj! - Wykąp się, śmierdzisz.
Cześć.
- W porządku? - Tak.
Co tu robisz?
Ćwiczę z Mikaelem.
No to...
Skoczymy na kawę?
Nie mogę. Wracam do Martina.
Może innym razem.
- Innym razem. - Tak.
- Przespałeś cały dzień? - Tak.
Chodźmy gdzieś.
Nie.
Kolacja gotowa.
Martin?
Co ty tam robisz?!
Zamknij drzwi.
Zamknij!
Zamknij drzwi!
Muszę móc wejść, nie zamykaj się.
Wciąż nie przybiera na wadze.
I cukier nadal jest za niski.
Dlaczego tak trudno wskazać przyczynę?
To nigdy nie jest łatwe.
- Robimy, co możemy. - Więcej się nie da?
Zrobić więcej badań, wezwać specjalistów?
Widać, że coś jej dolega.
Karmisz co 2 godziny?
Tak.
Nie, żebym ci nie wierzyła.
- Ale Rose naprawdę musi jeść. - I je!
- Przecież ma pełne pieluchy. - Tak.
Rzeczywiście, są mokre.
- Ale zastosujemy sondę. - Nie!
Powiedziałam, że będę ją karmić.
- Musimy wiedzieć, ile je. - Ale to moje dziecko!
Zostanie na piersi.
Dobrze.
Macie jakieś kłopoty z mamą Rose z siódemki?
Nie, a ty?
- Nie zgadza się na sondę. - Chce tylko dobra Rose.
Choć sonda jest wskazana.
- Czytałaś jej blog? - Nie.
Ma tytuł "Mój Aniołek".
Jest cały o Rose.
Objawy, wyniki badań, wszystko, co jej dotyczy.
Ciekawa lektura.
Mamo?
Mamo...
Patrz, co narysowałam.
Nie teraz, proszę. Muszę pospać.
Salle!
Kochanie, mówiłem, żeby nie budzić mamy.
Wiesz, że źle się czuje.
Włóż buty, idziemy.
I weź sweter.
Nie wiedziałem, że tu weszła.
Jak tam?
- Zostaw. - Przepraszam.
Wszystko mnie boli.
Nawet skóra.
- Przyniosę paracetamol. - A coś mocniejszego?
Proszę.
Urodzisz i o wszystkim zapomnisz, zobaczysz.
Możemy iść?
Cześć.
- Możesz? - Nie dzisiaj.
- Proszę. - Mam klienta.
- A Jenni? - Jest zmęczona, nie da rady.
- Musi. - Szef się na mnie wścieknie.
Jestem na to za stara. Jenni musi się ogarnąć.
- Pożegnaj się z babcią. - Pa.
Wszyscy mają się nią zajmować?
Nie sypiam od miesięcy.
Mały wierzga jak jakiś potwór.
To moja klientka.
Cześć, Susanne, wejdź.
Cześć, Frank.
Wykluczone.
Nie będzie przeszkadzać.
Chcesz tu dalej pracować?
Jasne, że tak.
Spójrz na mnie.
Spójrz mi w oczy i zabierz ją do domu.
Chodź.
- To już zapłacone! - Patrik?
Pomóż mi.
- Mam urwanie... - Na parę godzin.
- Nie mogę. - Tylko ty mi zostałeś.
Frank się wściekł.
- Dobra, Idź na górę. - Słuchaj Patrika i bądź grzeczna.
Dzięki, stary.
Odbiorę ją zaraz po pracy.
- Pa, kochanie! - Idź na górę.
Przejdźmy do Rose Amalie Viit z siódemki.
Mamy już wyniki badań.
Brak wad wrodzonych, toksoplazmozy, zaburzeń metabolizmu i epilepsji.
Kontynuujmy badania i szukajmy odpowiedzi.
Nie przybiera na wadze, choć matka karmi ją sondą.
- Kto jej na to pozwolił? - Ja.
Poinstruowałam ją.
Masz coś przeciwko?
Wykrztuś to.
- Skąd pewność, że ją karmi? - Przestań!
Czemu miałaby nie karmić?
Może cieszy ją zainteresowanie jej chorym dzieckiem?
- Oskarżasz ją? - Czytałeś jej blog?
Nie i ty też nie powinnaś.
- Jest dziwna. - Leczymy dziecko, nie ją.
- Idźmy dalej... - Czy hipoglikemia
i drgawki mogą być skutkiem zagłodzenia?
Teoretycznie tak, ale wiesz, że to mało prawdopodobne.
Przejdźmy dalej. Pacjent z ósemki.
Cześć, Davidzie...
Cześć!
Wszystkiego najlepszego!
Dziękuję. Jak się masz?
- A gdzie David? - Niestety, nie przyjdzie.
- Ma dziś zły dzień. - Przykro mi.
- Ale nic mu nie jest? - Nie.
- Jak ci minęła podróż? - Doskonale.
Nasze zdrowie.
Co tam w pracy?
Ostatnio niespecjalnie.
Mam na oddziale matkę...
- która chyba głodzi swoje dziecko. - O Boże...
Próbowałam zwrócić na to uwagę kolegów, ale bez skutku.
Nie wiem, co mam robić.
Nie możecie dożywiać dziecka?
- Chciałabym. - Zdarzają się takie wariatki.
Nie wszyscy powinni mieć dzieci.
Może przeniesiesz się do Sztokholmu? Są wolne etaty.
Do Sztokholmu?
- Nie mogę. - Byłoby super.
Mogłybyśmy się częściej widywać i razem pracować.
- Fajnie by było. - To prawda.
- Nie mogę zostawić Davida. - Możesz.
Nie.
Ma tylko mnie.
Mario...
Zacznij myśleć o sobie.
- Nie mówię po szwedzku. - Ja też!
- Mieszkasz tam już 10 lat! - To jak duński,
tylko bardziej śpiewny.
"Widelec i nóż".
"Talerz."
Cześć, kotku.
Cześć.
- Jak było? - Dobrze. Zajęła się sobą.
Dzięki.
- Uratowałeś mi tyłek. - Nie zabieraj jej do pracy.
- To nie przedszkole. - Tak, wiem.
Co się dzieje?
No co?
Chodzi o Jenni?
Nie układa nam się.
Nie wiem, po prostu...
Jest jakaś...
Ale to nic poważnego. Przejdzie jej, jak urodzi.
Pójdziemy już.
W porządku, śpij.
Gdzie jej kurtka?
Posłuchaj...
Drugie dziecko nic nie naprawi.
Sami musicie to zrobić.
Myślałem, że śpisz.
Przyniosłem coś do jedzenia.
Niepotrzebnie.
Musisz coś zjeść.
Tak nie można.
Muszę znów wyjść.
To od ciebie?
Tak.
Co kupiłaś?
To... niespodzianka.
Siedzimy tam.
Znasz Idę i Carla?
- Cześć. - Miło mi.
- Jestem Alice. - Znamy się z Wydziału Zabójstw.
Wzięła urlop na opiekę nad mężem.
Niedawno miał udar.
Dochodzi do siebie w ciszy i spokoju w letnim domku.
- Kto chce piwa? - Ja poproszę.
- Cześć. - Czołem.
Cztery piwa.
- Podoba ci się moja praca? - Bardzo.
- Świetnie się w niej sprawdzam. - Ja myślę.
A tobie się podoba... próżnowanie?
Bywa nudno. Nie mam zbyt wiele do roboty.
Zdrówko.
Co tam u was?
Wiesz, że to poufne.
Rozmawiasz ze mną.
Nieważne. Nie mogę gadać o śledztwie w toku.
Tak, jest we właściwej pozycji.
Pozostaje nam czekać.
Może się pani ubrać.
- Mogę mieć cesarkę? - Obawiam się, że nie.
On wybierze termin.
- Dobrze pani je? - Tak.
Jak pani sypia?
Źle, wciąż się budzę.
Albo chce mi się sikać, albo coś mnie boli.
To normalne w dziewiątym miesiącu.
- Wciąż pani pali? - Nie.
- A alkohol? - Też nie.
Odkąd się dowiedziałam.
Była pani w poradni laktacyjnej?
Karmienie z implantami może być trudne.
Po to mamy butelki.
Karmiąc piersią, nawiązujemy z dzieckiem więź.
Kontakt fizyczny jest bardzo ważny.
- Tak, jak z Nicole. - Zrujnowała mi cycki.
- Już to dostałam. - Proszę przeczytać jeszcze raz.
I poproszę o próbkę moczu.
- Teraz? - Dla pewności, że wszystko gra.
Wszystko w porządku.
Chcę tylko pomóc.
Jenni!
Cześć!
Już prawie skończyłem.
Po co miałam przyjść?
Mam dla ciebie niespodziankę.
- Salle... - To nic wielkiego.
Pomyślałem, że powinniśmy... się na chwilę urwać.
- A co z Nicole? - Czeka na nas w świetlicy.
Chodźmy we troje.
Zgoda?
- Na pewno? - Tak.
Co jest?
- Nic. - Chodź.
Co się stało? Denerwujesz się?
Powiedz, proszę.
Położna mnie nie lubi.
- Powiedziała ci? - To widać.
Chrzanić ją. Nic o tobie nie wie.
Jeśli chcesz, pójdę jej wygarnąć.
Ludzie patrzą i myślą: "biedne dziecko".
- Nieprawda. - Właśnie że tak.
Zawsze, gdy idę z Nicole do świetlicy.
Z zazdrości, że jesteś taka seksowana.
Jesteś wspaniałą matką.
Spójrz na mnie.
Jesteś cudowna dla Nicole...
i będziesz taka dla naszego synka.
Dasz radę i zawsze będę przy tobie.
- Obiecujesz? - Daję słowo.
Kocham cię.
- A ty mnie kochasz? - Może.
- Dlaczego nie jesz? - Masz tu krew.
- Co? - Masz tu krew.
- Co? - Krew!
- Chcesz trochę? - Nie!
- Co wyciągamy? - Pikachu!
Pokaż się.
Dobrze się czujesz?
Brakowało mi ciebie.
Mnie ciebie też.
Jesteś głodna, skarbie?
Co tu robisz?
To Rose? Karmisz ją? Nie powinnaś!
- Zabiorę ją. - Niech skończy.
- Stine chce ją sama karmić. - Nie możemy jej ufać.
Nie ty o tym decydujesz.
- Zabieram ją. - Nie.
Co takiego?
Jesteś dobrą pielęgniarką, wszyscy tak uważamy.
Ale nie umiesz pracować w zespole, zawsze coś nie tak.
- Wiesz, że muszę to zgłosić. - Proszę bardzo.
- Mogą cię zwolnić. - Wiem.
Stine?
Pora nakarmić Rose.
- Proszę. - Dzięki.
- Przynieść ci coś? - Nie, dziękuję.
19 LISTOPADA 34 DNI DO ZNIKNIĘCIA LUCASA
Nie ruszaj się.
Będę taka ładna jak ty?
Ładniejsza.
Dużo ładniejsza. Wyglądasz jak księżniczka.
- Nie. - Tak.
Jak... księżniczka disco.
Mamo?
Salle!
Co się dzieje?
Co? To już?
Chodź tu!
Zaczęło się. Zabierzesz Nicole?
Dobra. Pójdziesz do babci.
- Dlaczego? - Jedziemy do szpitala.
- Chcę z wami. - Idź do babci.
Zostań z babcią, dobrze?
- Salle! - Już idę!
Nicole, czekaj na babcię.
Tekst: Anna Wichlińska-Kacprzak
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.