Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Mogę prosić o „Cherish” Niny Simone?
Oczywiście. Czadowy utwór.
Dla mojej niesamowitej mamy, Jeanette i moich sióstr, Lucy i Jenny,
które wspierały mnie przez ostatnie kilka lat.
Jeśli w życiu można na kimś polegać, to na rodzeństwie, prawda?
Tak bardzo je kocham.
Dzięki za telefon, Nadine. Niedługo wrócimy z pogodą,
- a teraz siostrzana miłość... - Dzień dobry.
...na początek pięknego dnia w Margate: Nina Simone z „Cherish”.
DREAMLAND
„Troska” to słowo, którego używam
Żeby opisać
To, co skrycie do ciebie czuję
Skrycie do ciebie czuję
Tyle razy chciałam ci to powiedzieć
Tyle razy chciałam cię utulić
Tyle razy chciałam Zamienić cię w kogoś
Kto troszczyłby się o mnie
O nie.
O nie.
Idę!
Świetnie. Tak.
Możecie je wnieść do salonu?
Bardzo dziękuję.
Spałam na kanapie.
Zapomniałam kluczy do domu.
Ale jestem głupia.
Mówię tylko, że...
spałam na kanapie.
- Jest całkiem wygodna. - Możesz zamknąć drzwi?
- Jasne. - Dziękuję.
Wszyscy się tu znają.
Idę pod prysznic.
Pewnie wtedy możemy wyjść razem.
Powiesz ludziom, że pływałyśmy.
Daj spokój.
Clare?
Kąpiesz się?
Clare?
Siedzę na kiblu.
Długo jeszcze?
- Jeszcze nie wiem. To się okaże. - Nie wytrzymam.
- O której jedziemy na rozdanie nagród? - Wychodzę.
Niektórzy muszą pracować.
No dobra.
- Do zobaczenia na miejscu? - Jasne.
Buty. Cudownie.
Babciu.
DO CZYSTA
No proszę.
Mel ją zrobiła. Nie spała całą noc.
Ale z niej spryciula.
Spójrz.
Chyba się rozpłaczę.
Witajcie?
Już. Witajcie.
Witajcie.
BOHATEROWIE MARGATE
Witajcie.
Mówi...
Mówi wasz...
Witajcie, mówi wasz kapitan, burmistrz Thanet.
Burmistrz kapitan.
Mam kilka asów w rękawie na wypadek, gdyby dzieciaki się nudziły.
Trochę beatboxu. Coś w stylu...
- Trochę... - Przepraszam.
Mam przeprowadzić wywiady ze zwycięzcami.
- Clare? - Tak.
- Coś takiego. - Tędy.
Spontanicznie.
Może dodam trochę twerkingu.
Co najbardziej lubisz w tańcu ulicznym?
Zawody. Zawsze wygrywam.
Pewność siebie. To... urocze.
Pokaż jej parę ruchów.
Nie trzeba. Zobaczę, kiedy...
No dobrze.
Ode mnie dziesiątka. Tak.
Zrobisz cały układ?
- Mogę cię porwać? - Proszę.
Kochanie, możesz już przestać.
- Jestem Stephen Obasanjo. - Cześć, Stephen.
Odbierasz...
- Nagrodę za Inspirację. - Właśnie.
Gratulacje.
Nie zainspirowała ich do ustawienia jebanej rampy.
Przystojniak z ciebie.
Nie wierzę, że jesteś taki duży.
- Proszę. - Bezkofeinowa?
- Tak. - Na pewno?
Taką zamówiłem.
Nie jest bezkofeinowa. Daje kopa.
- Od jednego łyka? - Czuję to.
- Spójrz. - Trzęsiesz ręką.
Ej!
Możesz zwolnić?
Wkrótce nie dasz rady mnie podnieść.
BOHATEROWIE MARGATE
Babciu!
- Wyglądasz bosko. - Witaj, kochanie.
- Niesamowite! - Melanie to zrobiła.
Naprawdę?
Pewnie odpadnie, zanim tam wejdzie.
Piękne.
Przewietrzę się.
Porozmawiamy czy...?
Nie teraz.
Cześć, babciu. Cóż za wyjątkowy dzień.
Wyglądasz olśniewająco.
Widzę, że przyszłaś z siostrą.
Bo wyglądasz tak młodo, że ona mogłaby być twoją siostrą.
Przepraszam. Cheryl, nie „ona”.
Jaka „ona”? Kocia mama? O rany.
Miło cię poznać, babciu.
Nie nazywaj jej „babcią”, bo mnie mdli.
- Kupiłem jej makaroniki. - O Boże, musisz stąd iść.
Kocham swoją pracę. Kocham ją.
Clare? Wiesz, gdzie jest Mel?
Mama wariuje.
Jesteś tam?
Gdy ktoś idzie do toalety,
to albo jej potrzebuje, albo udaje, że jej potrzebuje,
żeby posiedzieć w samotności, może popłakać.
A ty? Bo jeśli to pierwsze,
mogę do ciebie mówić w trakcie.
Ekscytujące, co?
- Mel dobrze sobie radzi. - Gdzie poszła?
Bóg jeden wie. „Przewietrzyć się”.
Nam wystarczy to powietrze, ale ona musi znaleźć sobie własne.
- Zaraz wracam. - Dobra.
Macha do ciebie jakaś harcerka.
Ta wysoka z wąsem.
Ładniutki, nie?
Nie wiem.
Może... trochę.
Hej.
Mel.
- Hej. - Nie tutaj.
Powiedz tylko, że się tym zajmiesz.
Mel?
Przerażasz mnie.
Cokolwiek zdecyduję, nie chodzi o ciebie.
- Co? - Niczego od ciebie nie oczekuję.
- Nie. - Chodźmy.
Co chcesz powiedzieć?
- To cię nie dotyczy. - Oczywiście, że tak. Oszalałaś?
Jesteś w szoku.
To trudne.
- Rozumiem. - Czyżby?
- Tak. - Nie sądzę,
bo możesz wrócić do domu, do swoich dzieci.
Wiesz...
Wmawiałam sobie, że nie przeszkadza mi, że nie mam dzieci.
Przez długi czas...
tak było.
Ale to moja szansa.
Pewnie dostanę ją tylko raz.
I chcę tego.
Chcę tego, co masz.
Co ma Trish.
- Chcę tego. - Nie, proszę.
Błagam cię. To...
Przepraszam.
Chcesz mieć rodzinę...
Jasne.
Są inne sposoby.
To nie jest rozwiązanie.
To dziecko...
- jest... - Moje.
Nie musi być twoje...
ale jest moje.
Robią miniburgery.
Chłopcy, idźcie po nie i przynieście mi też jednego.
Chcesz miniburgera?
- Spence? - Co?
I jednego dla taty.
Zdejmij to, mamo. Robi się gorąco.
Zostaw. Nie zdejmę jej.
To dzieło Mel.
Zebrałaś wszystkie zakulisowe plotki?
Napijesz się, czy jesteś na służbie?
Nie, dzięki.
Może jednak się napiję.
Spence, nalej Clare.
Panie i panowie, witajcie.
To zaszczyt przedstawić gospodarza wieczoru,
burmistrza Thanet.
Siedzimy wygodnie?
Zaczynamy!
BOHATEROWIE MARGATE
Notujesz?
Dobrze się bawimy?
Dziękuję.
Cóż za popisowe popołudnie.
Ukłon w stronę tekściarzy.
Oby tak dalej,
bo zaczynamy od nagrody specjalnej
za całokształt zasług na rzecz Margate.
Harowała w pocie czoła
- przez trzy dekady... - Cztery!
...utrzymując czystość naszych ulic i plaż.
Powitajcie gorąco Maureen O'Sullivan!
Brawo, babciu!
Myślałam, że zapowie mnie jakaś gwiazda.
Nieważne.
Cóż...
to bardzo miłe.
Moja mama nie żyje. Panie, świeć nad jej duszą.
Bez jaj.
Nauczyła mnie, żeby zawsze po sobie sprzątać.
Nikt nie zrobi tego za ciebie.
Zostawiasz miejsce w takim stanie, w jakim było albo lepszym.
Margate...
nie należy do nas tylko do dzieci
i musimy o nie dbać dla nich.
I dla zwierząt.
Dopóki nie zobaczycie okonia krztuszącego się mokrą chusteczką...
W każdym razie dziękuję za to i dziękuję mojej rodzinie.
Mam to zabrać do domu? Cholernie wielkie!
Oto 16. zdobywca nagrody.
Idziemy jak burza.
Czas na wyjątkową nagrodę
dla Ratownika Roku.
Tegoroczny zwycięzca pracował zaledwie sześć tygodni,
gdy wezwano go do pomocy w przykrej sytuacji.
Spójrz. Zabierz chłopców do domu.
...wypadł z łodzi bananowej i uderzył w boję.
...stopa utknęła mu w...
monofilamentowej sieci.
Właśnie. Łatwo ci mówić.
A raczej trudno, wybacz.
Traumatyczne wspomnienie.
Pięknie. Teraz z wnuczkami.
Tak. Maureen w środku.
Proszę o wielkie uśmiechy.
Przepraszam, mogłabyś?
Stańcie blisko siebie.
Przepraszam, to zdjęcie rodzinne.
Daj nam chwilę.
Co? Przepraszam, co powiedziałaś?
- W porządku. - Wcale nie.
- Co powiedziałaś? - Daj spokój.
- Bo nie jest biała? - O Boże.
Tak mi przykro.
Czyżby? Przykro jej. Świetnie.
- Co robisz? - Nie chciałam...
Wiesz co? Zostaw.
- Daj to. - Jesteśmy gotowe.
Nie ogarniasz, więc ja zrobię zdjęcie.
Nie tylko ja popełniłabym ten błąd.
- Przestań mówić. - Odpuść.
- Ty też. - Nie chce zamieszania.
Mówisz mi, czego chce Trish?
Możemy zrobić zdjęcie?
- Babcia stoi od wieków. - W porządku. Niech da popis.
Rób to zdjęcie.
Dzięki. To...
Bardzo przepraszam.
Czuję się okropnie.
Nie przejmuj się.
Co to było, do cholery?
Cały dzień masz kij w dupie.
Nie rozrzucaj swoich rzeczy w moim mieszkaniu.
Słuchawki były odłączone.
Spence próbował się do ciebie dodzwonić. To chyba coś ważnego.
Naprawdę nie chciałam wiedzieć.
Tyle razy stawałam w twojej obronie.
Pieprzone godziny tłumaczenia twoich kolejnych wpadek.
Proszę cię. To poplątane, wiem, ale...
Nie to tylko ty.
Jesteś chodzącym chaosem. Zawsze nim byłaś,
ale nie chciałam, żebyś tak się czuła.
Bo martwię się o ciebie. Wszyscy się martwimy.
To zabawne,
bo najwyraźniej miałaś nas gdzieś.
- Byłam zalana w trupa. - Oczywiście.
Większość ludzi może butelkę wina
i nie przespać się ze szwagrem.
To brzmi jak szaleństwo.
- Naprawdę. - To...
- nic nie znaczyło. Nawet nie... - Oszczędź mi szczegółów!
- Ja nie... - Niedobrze mi.
- Pozwolisz mi coś powiedzieć? - Co?
Co mogłabyś powiedzieć?
Po prostu...
Nie wiem i...
Spence dziwnie się czuł.
Dziecko i...
- Nie. - Trish z nim nie rozmawiała.
Nie waż się tego użyć. O Boże.
Trish jest koszmarna, ale nie jest złą osobą,
a ty chyba tak.
Jesteś złą osobą. Nie mogę...
Byłam tam zupełnie sama. Żadna z was mnie nie odwiedziła.
- Nikt nawet nie zapytał. - Tak mi przykro.
Byłam przybita.
To, że o tym nie mówię, nie znaczy, że nie czuję...
Tak, sięgnęłaś dna.
Proszę cię.
Ona cię kocha, wiesz?
Tak bardzo.
Mogę jeszcze u ciebie mieszkać?
Rób, co chcesz. Mam to gdzieś.
Możesz pokazać to palcem?
O tak.
Gdzie twoja mama?
Spotkała w toalecie Sandrę. Robi jej reiki.
- Chcę do domu. - Dobrze.
No i tyle.
Wspominając ten dzień, będę myśleć tylko o tym.
- Złożę skargę, więc... - Nie o niej.
Była bezmyślna. To ty zrobiłaś z tego aferę.
Miałam ją zignorować?
Tak, bo...
poprosiłam cię o to.
Ode mnie zależy, czy odpuszczę. To nie musiało być nic wielkiego.
- Musiało. - Czemu?
Żebyś lepiej się poczuła? Pokazała, że masz rację?
Kiedy to robisz, zbierasz pochwały.
Jeśli ja to zrobię, wyrzucą mnie za drzwi.
Załatwiam to po swojemu.
Dobra.
- Po prostu... - A ja po prostu...
chciałam miłego dnia.
Co? Babciu!
Pomocy!
Niech ktoś nam pomoże! Upadła!
Babciu, słyszysz mnie? Tu Leila.
- Zadzwoń po karetkę. - Nic ci nie będzie.
- Dziękuję. - Babciu?
To moja wina.
Dmuchnęłam w wuwuzelę, kiedy weszła na scenę.
To atak serca, prawda?
To nie twoja wina, przysięgam.
Najlepiej będzie, jeśli zachowasz spokój.
Chodź.
Za mocno zapięłam jej sandały.
Na pewno odcięłam jej krążenie.
- Przestań. - Daj spokój.
Dziwnie chodziła.
Ma 86 lat, wszystkie staruszki tak chodzą.
Przepraszam. Jestem Dom, przyjaciel Leili.
Podwieźć was do szpitala? Chętnie pomogę.
- Damy radę, dzięki. - Tak, jasne.
Babcia to cudowna kobieta. Wy też.
- Jak wszystkie kobiety. - Dziękuję.
Tekst polski: Justyna Burzynska
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.