Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Boże, ale... duży.
Wyczyścisz i będzie fantastyczny.
Albo zostawimy tak, jak jest.
W środku jest gorzej.
Witajcie. Mogę prosić imiona?
Jestem Patricia,
a to mój mąż, Spencer, jak Diana Spencer.
Jest nas czworo,
ale jeśli jest tłoczno, siostra poczeka na zewnątrz.
Nie.
Żaden problem.
Bardzo dziękuję.
Zignorujcie to, proszę.
Złe rzeczy dzieją się wszędzie.
Podziwiam szczerość.
Mieszkają tu bardzo szczerzy ludzie.
- Mieszkasz w Margate? - Ni chuja.
Proszę za mną.
DREAMLAND
Dobra.
Byłem w kilku. Moja żona je uwielbia.
Tydzień temu w Ramsgate. Straszna nora.
Jej się podobało.
Nie mam pojęcia.
Nadaje się na pokój kąpielowy.
O tym właśnie mówił architekt.
Surowy styl w kolorze betonu.
Może nawet wanna tutaj?
To powinien być pokój kąpielowy.
Trochę tu ciemno, prawda?
Jak myślisz, kochanie? Za ciemno?
Proszę.
KĄCIK DLA DZIECI
Chcesz?
Ciągle?
Jest wielkości dyni piżmowej, 20 tygodni.
Wygooglowałam to.
Dynia piżmowa ma różne rozmiary.
To jak powiedzieć, że jest wielkości kebaba.
Zależy, czy to duży shish kebab, czy mała kofta.
Co mam zrobić?
Zrobisz to, co chcesz.
Jestem taka zmęczona.
Naturalnie. Targasz ze sobą dynię piżmową.
- Sama nie dam rady. - Dasz.
Będę jak ten dzieciak w szkole
z resztkami jedzenia we włosach.
Pewnie tak. Będą pysznie pachniały.
Poza tym nie jesteś sama.
Pomożemy ci.
Jeśli to dziewczynka, Trish ją porwie.
Będzie ci wtedy dużo lżej.
Nie mogę sobie tego wyobrazić.
Powiedziałaś ojcu dziecka?
Nie.
Nie potrzebuję go.
Nieźle nam poszło.
Na każde urodziny życzyłaś sobie ojca,
zdmuchując świeczki.
Podobała mi się myśl, że odbierałby mnie,
kiedy wychodziłabym z pracy albo z imprezy,
a on czekałby na mnie
z włączonym radiem.
Potem zrozumiałam, że to tylko Uber.
Muszę iść, mam spotkanie.
Zostanę tu jeszcze.
Miłej zabawy w Krainie Marzeń.
„Patrzyła na słońce Teksasu za szeryfem.
»Chyba można powiedzieć, że strzeliłam mu w serce,
ale wątpię, by kiedykolwiek je miał«.
Krew zebrała się pod jej stopami.
Ciemniejsza niż czerwień maków, która co miesiąc kwitła na jej majtkach.
Udało jej się. Była wolna”.
Dziękuję, James. Bardzo poruszające.
Jakieś uwagi? Tak, Mona.
Słowo „majtki” brzmi infantylnie
- i mizoginistyczne. - Dobra.
To był bardzo konkretny obraz.
Jak mam je nazywać?
Bibeloty.
Dobrze.
Kto następny? Clare?
Tak... mogę.
- Chcesz coś przeczytać? - Tak.
Przepraszam. Bateria mi padła.
Zapomniałam ładowarki.
- Możesz wziąć moją. - Nie. Dziękuję.
Wolę nie ryzykować...
- To specyficzne... - Zadziała.
- Nie... - Spróbujmy.
- Nie ma sensu. - W porządku.
- Nie... - No dalej.
- Nie uda się. - Już.
Tak. No i proszę.
Naładowany w 80%.
- Serio? - Tak.
To dziwne, bo wcześniej nie działał.
- Gotowa? - Tak.
James.
- Siema! - Miałaś być o 11.00.
Cayden czeka przy oknie.
Wejdź.
Zdejmij buty, proszę. Są zasyfione.
Jak dom?
W tym tygodniu rosną jej uszy.
Będę uważać.
I tak powinnaś to robić przy chłopcach. Dziękuję.
- Oczywiście. - Cayden wszystko pamięta.
Ostatnio spytał mnie, co to wymaz.
Co mu powiedziałaś?
Że to egzamin dla starszych dziewczyn, jak matura.
Na pewno zniósłby prawdę.
Ma siedem lat.
Mam mu powiedzieć, że to drapanie po waginie,
jak wyciąganie resztek jogurtu?
Francuzi nie okłamują dzieci.
Jak szykownie.
Idę z wami.
Co? Nie!
- Powinnaś odpocząć. - Nie chcę.
Mama i babcia też jadą. Leila je zawiezie.
Będą bezpieczne.
- Dojedziesz do nas? - Tak.
Ma spotkanie z geodetą. Rozważamy pokój kąpielowy.
Chłopcy, przyszła!
Czas na Krainę Marzeń!
Mają kieszonkowe. Nie daj się naciągnąć.
Stać mnie na trochę waty cukrowej.
Czyżby?
Spence mówił, że byłaś spłukana, gdy pojechał do Paryża na mecz.
Musiałeś postawić jej kolację.
- Ciociu Mel! - Cześć.
- Dzieciaki! - Na razie. Bądźcie grzeczni.
Świetne nakrycie głowy.
Chce dodać sobie centymetrów, żeby załapać się na karuzelę.
Na pewno ci się uda.
Oby nie.
Idziemy.
Mel się spóźniła. Mamy obsuwę.
Co to? Skrzynia skarbów?
Co?
Sztabka złota.
- Potrzebuję skrzyni. - Ale to sztabka!
Możemy dorysować, żeby wyglądała jak skrzynia skarbów?
Na litość boską, mamo. Czemu robisz to teraz?
Może ja poprowadzę?
Nie. Muszę nabrać pewności siebie.
Młodzi mają obsesję na punkcie pewności siebie.
Nikt jej nie miał w latach 60 i jakoś żyjemy.
Po co ci pewność siebie? Nie jesteś Bradleyem Walshem.
Jak on czyta te pytania tak szybko?
Jedno po drugim, bez zająknięcia.
I tak nie zdasz za pierwszym razem,
jak my wszystkie.
Ty zdałaś tylko dlatego, że egzaminator był zboczeńcem.
Podsunęła mu uda pod nos.
Nie był zboczeńcem. Miał uroczą żonę.
To typowe dla zboczeńców.
Nie dla mnie.
Nic w ustach przed karuzelą.
Na miejscu zjem miętówkę.
Pasy!
WITAJCIE W KRAINIE MARZEŃ
Fajnie?
To dla ciebie za wiele, ciociu Mel?
- Pociąg widmo! - Pociąg widmo!
Pociąg widmo!
Pamiętasz, jak...
- Tak! - ...wcisnęłaś przycisk alarmowy,
bo zobaczyłaś prawdziwego ducha?
Tak było. Wiktoriańską kobietę bez ust.
Zrobiłaś to, bo całowałam się z Perrym Gudgeonem
i chciałaś zwrócić jego uwagę.
Perry Gudgeon? Nie sądzę.
Wyglądał jak Drazic w Szkole złamanych serc.
Bekał do szafki i ustawiał ludzi w kolejce, żeby ją powąchali.
Teraz jest szefem działu ziemniaków w supermarkecie, więc...
Nie ma czegoś takiego.
- Jest. Podróżuje po świecie. - I co robi?
Nie wiem. Wącha je, sprawdza jakość?
- Mamo! - Pospiesz się!
Stańcie w kolejce!
Musicie trzymać ciocię Mel za rękę, bo bardzo się boi.
Chodźcie.
„Wiedziały, kim byli ich ojcowie, choć nikt im tego nie powiedział.
To nie ulegało wątpliwości.
Tom Selleck u Melody, Linford Christie u Tish.
»Twój tata dał nogę, nim się zjawiłaś« powiedziała Cherry.
Na pewno myślał o Tish.
Sto metrów w 9,8 sekundy.
Wróciłby jeszcze szybciej, gdyby wiedział, jaka jest śliczna.
Mel nie... Melody nie chciała niczego od Toma.
Był zajęty pilnowaniem, żeby szorty nie wpijały mu się w rowek.
To trudne, kiedy bujasz się po Hawajach,
walcząc z przestępczością zorganizowaną.
W jej przypadku było inaczej.
Choć Cherry kochała obie córki tak samo,
Melody często czuła, że trudniej ją polubić”.
Tak... To wszystko.
Cieszę się, że laptop zadziałał.
To było wyborne!
Przepraszam, muszę... Moja siostra jest...
Nie umie przyjmować komplementów.
Odstraszyliśmy ją.
Nie bądźcie mili, bo zwymiotuję.
- Serio. - Do zobaczenia za tydzień.
Jasne.
Dzięki, pa.
Przepraszam.
- Zbliżasz się do fotoradaru. - Jezu.
- Co teraz zrobisz? - Mam zwolnić.
Myślisz, że inni kierowcy zwracają uwagę na wszystkie znaki?
Oczywiście, że nie. Nigdzie by nie dojechali.
Udawajmy, że nas nie ma.
Jak, skoro ciągle do niej mówisz?
- Nie patrz na mnie! - Cheryl!
Na następnym skrzyżowaniu skręć w prawo.
Nienawidzę tego. Wyłącz ją.
Jakby była tam uwięziona.
Na litość boską.
Wybierz prędkość i się jej trzymaj.
Na co komu gokarty?
KARUZELA
Może nosi je z powodów zdrowotnych.
Powinien się pan wstydzić.
Czemu chcesz go tam wsadzić?
Jest za mały.
Cześć. Mógłby się wyślizgnąć.
- Złapałabym go. - Za kostki?
I tak go nie wpuszczą.
Może nie powinnaś jeździć karuzelą?
Może to bez znaczenia.
Nie?
- Nie byłaś zajęta? - Nie.
Potrzebowałam wsparcia, bo zrobiło się nerwowo.
- Kto chce usiąść w filiżance? - Ja.
Poczekajmy na babcię, uwielbia to.
- Naprawdę? - Tak.
Lubi siedzieć w małym spodku.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Starzy ludzie mają swoje dziwactwa.
Śmieją się z ptaków, rozmawiają z ciastkami.
Nie mogę się doczekać.
PARYŻ
HOT DOGI
Trochę więcej.
Trochę więcej.
- I jeszcze trochę. - To dużo.
To jego decyzja.
Jest uprzejmy.
- Gdzie Mel? - Jeszcze trochę.
Keczup na łańcuchu, porażka.
Gdzie Mel?
Jordan...
- Mamo, gdzie Mel? - Jordan!
- Chcę Mel. - Już, proszę.
- Mamo... - Chwileczkę.
W szkole każą ci to robić?
Co? Być legendą?
Nie musisz tego robić.
Posłuchaj mnie.
To nie ty.
Wiem o tym, więc czemu to robisz?
- Gdzie Cayden? - Nie zmieniaj tematu.
Jeszcze trochę.
Widziałaś Caydena?
- Był z tobą. - Chyba poszedł szukać Mel.
- Był tutaj. - Daleko nie odszedł. Chodź.
Zabiję ją.
Mel.
Mel.
Czemu...?
Mel.
Mel?
Mel.
- W porządku? - Tak.
U niej wszystko dobrze?
A u niej?
Wyglądam na rozbawioną?
Czas wrócić na siłownię.
- To mnie otrzeźwiło. - Czego chcesz?
Sprawdzam, co u ciebie.
Trish nie może się denerwować.
Tak? To byłaby nowość.
Tym razem czuje, że się uda.
Ma retencję wody.
Stopy jej spuchły o parę miesięcy za wcześnie.
- Więc wiesz... - Myślisz, że co zrobię?
Po prostu...
- Nie wiem, jak długo zostaniesz. - O Boże.
Tak. Wiem.
- Nie chcecie mnie tu. -To nieprawda.
Tylko nie wiem, czemu wróciłaś właśnie teraz.
Bo to mój dom.
Nagle to widzisz. Jasne.
Skończyłeś? Chyba zrozumiałam aluzję.
- Troszczę się o Trish. - Jasne.
Nie mów jej, że z tobą rozmawiałem.
Nie miałam tego w planach.
Pewnie na ciebie czekają.
- Pa. - Tak. Do zobaczenia.
Nie gap się!
Nie mogę się skupić!
Na litość boską!
- Możesz to zrobić za nią? - Proponowałam.
Jest zlana potem.
- Jezu. - Do kurwy nędzy.
- Ale nie jesteś. - Przepraszam.
- Nie widzę cię. Gdzie? - Jestem tutaj.
Czemu tyle ci to zajęło?
Może poszedł z kolegą.
Nie zrobiłby tego.
Nosi pięć czapek. Nie przegapimy go.
- Jakich czapek? - Tam jest, patrz.
Dzięki Bogu.
Gdzie byłeś?
Chodź tu, kochanie.
Nigdy więcej tego nie rób.
- Rozumiesz? - Tak.
- Nic mu nie jest. - Tak?
Był przy kiblach.
Mogłabyś odbierać, kiedy dzwonię.
- Byłoby miło. - Czemu to moja wina?
- Szukał cię. - Był z tobą i Clare.
Przepraszam. No tak. Skończyłaś swoją zmianę.
Parę przejażdżek, lody i masz dość?
Skąd miałam wiedzieć, że ucieknie?
Zniknęłaś.
Nie potrafisz nawet zostać z chłopcami.
Po co w ogóle z nimi przyszłaś?
- Idziemy do domu. - Nie.
- Mamo! - Do domu.
- Obiecałam, że zabiorę go na wrotki. - Przejdzie mu.
Pozwól mu iść na wrotki.
Wszyscy chodźmy.
To wesołe miasteczko. Wyluzujcie.
Chodź.
No dobra.
Nie jest dobrze.
Uczę się.
Nie martw się. Wszystko gra.
- O Boże. Leci ci krew z nosa. - Tak.
Czy to przez...?
- Przepraszam. - Nie.
To tylko... reakcja na stres.
Taki odruch ewolucyjny.
Sporo krwi.
- To nie uszkodzenie mózgu? - Nie. Nic mi nie jest.
Poduszka mi się otworzyła. Nic ci nie jest?
- A twoja się otworzyła? - Tak...
Że co?
Nie mam chusteczki. Chcesz użyć tego?
Tak, dziękuję. Byłoby świetnie.
To bardzo miłe. Tylko...
Tak. No proszę.
Robi się tłum. Cześć.
Muszę tylko chwilę odetchnąć.
Trzeba oddychać do końca życia.
To nieco przerażająca myśl.
Chyba muszę usiąść. Źle się czuję.
- Weź jego numer. - Mamo!
Do ubezpieczenia!
To zero siedem siedem...
siedem... Nie, to za dużo siódemek.
Nie pamiętam swojego numeru?
Przepraszam, potrzebuję chwili.
Muszę...
wyobrazić sobie gładkie białe jajko.
- Jesteś tu na wakacjach? - Nie. Przepraszam.
Przeprowadziłem się z Londynu.
- Oczywiście. - Mogę się skupić na jajku?
Pospiesz się!
Myśli o jajku.
Koledzy Jordana ze szkoły
zmuszali go do rapowania.
- Jak to „zmuszali”? - Stali wokół niego
i podpuszczali go.
- Wygłupiał się. - Jedyny mulat w klasie
i nagle rapuje. Nawet tego nie lubi.
Może jednak lubi. Niech znajdzie swój styl.
Ale to nie jest jego styl. Robi to, czego chcą.
Ma 12 lat. Jeszcze nie wie, kim jest.
Skąd ma to wiedzieć, jeśli zdecydują za niego?
Więc ty zdecydujesz za niego?
Tak jest lepiej?
O co naprawdę chodzi?
Pamiętam, jak to jest zawsze być tą inną.
Myślisz, że ja nie?
Nic mu nie będzie. Jesteśmy przy nim.
Dobrze? Nie za ciasno?
Może dam ci mój numer?
Nie. Dam radę.
Mam na imię Dom,
a mój numer to zero siedem siedem,
tylko dwie siódemki,
00900642.
To 07700900642, tak.
Nie żebym nie chciał twojego numeru...
Potrzebuję go do...
- Ale byłoby miło... - Skoczymy później na drinka?
Tak.
- Chętnie. - Napiszę do ciebie.
Nie znam modnych... miejscówek.
Nie ma takich w Margate.
Jasne.
Możesz mmi pokazać, gdzie piją miejscowi.
Dobrze.
Znienawidzą cię.
Nie wiem, z czego się cieszysz. Właśnie rozbiłaś samochód!
Idę pobiegać.
Tekst polski: Justyna Burzynska
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.