Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Corsican
Croatian
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
SMOKI GÓRĄ!
WYSTĘPUJĄ
- Może herbaty? - Chętnie, dziękuję.
Wszystko do czego doszliśmy,
zawdzięczamy przemocy.
Ale dziś trzeba działać inaczej.
Nie możemy wciąż używać siły, prawda?
Zgadzam się.
Hua, powiem wprost.
Wczoraj twoi ludzie przejęli towar w Sai Kung.
Chwila. Nie wiedzieliśmy, że to twój towar.
Może nie, ale fakt pozostaje faktem.
- To prawda. - Więc zapłać.
Najpierw muszę odliczyć koszty.
Przecież wiesz, że za rafinację trzeba zapłacić.
Ty draniu!
Chciałeś coś powiedzieć, zanim ci przerwałem?
Nie zabijaj mnie! To tylko małe nieporozumienie!
Proszę, nie rób tego! Nie zabijaj mnie!
Nie zabiję cię.
Dzięki. Jestem ci wdzięczny!
Powiedziałeś, że mnie nie zabijesz.
Dotrzymałem słowa.
Co z nim?
Jeśli chcesz pracować, przyjdź do mnie jutro.
Na pewno przyjdę. Dziękuję.
- Masz - Co to?
Chcę ci dać trochę pieniędzy.
- Za co? - Mao chce, żebyś zapomniała.
Nie za pomnę i nie daruję mu.
- Zgwałcił mnie! - Robię to dla twojego dobra.
Czyżby? Z jakiego powodu?
To przegrana sprawa.
Więc zamiast się obrażać, przyjmij je
i bądź z nim w dobrych stosunkach.
Prędzej pójdę do sądu.
Przekonamy się, czy przegram.
Jakieś problemy, panie Long?
Kim jesteście?
A jak myślisz? To goryle Mao.
Pana Mao, suko!
Hej, spokojnie!
Lepiej, żeby każdy pilnował własnego nosa.
Nie wtrącaj się!
Powiedz Mao...
Nic ci nie jest, Li?
Nie udawaj. Jesteś z nimi!
Ja udaję?
Sprzeciw. Obrona poddaje w wątpliwość moralność powódki.
Hostessa z nocnego klubu może prowadzić przykładne życie.
W to nie wątpię.
Ale dokładnie nie znamy okoliczności zdarzenia.
- Oddalam sprzeciw. - Aby
zaoszczędzić pieniądze podatników, mój
klient rezygnuje z obrony, ponieważ
oskarżyciel nie przedstawił konkretnych dowodów.
Stąd, mój klient prosi o przyznanie mu przywileju wątpliwości
i o uniewinnienie. Z etycznego punktu widzenia, mój
klient, pan Mao, mógł popełnić błąd.
Ale z punktu widzenia prawa, nie dopuścił się gwałtu.
Sprzeciw! To subiektywny pogląd, dezawuujący motywy oskarżenia!
Podtrzymuję sprzeciw. Proszę usunąć sugestię obrońcy.
Wysoki sądzie, obrona nie ma nic do dodania.
Niech pozwany wstanie.
Przed odczytaniem wyr oku chcę podziękować oskarżycielowi
za zwięzłą mowę, a także obrońcy za
zgłoszenie prawa do *przywileju wątpliwości*
Pozwoliło to skrócić czas postępowania sądowego.
Niniejszym sąd uznaje Mao Shih Czenga
niewinnym.
Pozwany jest wolny.
Sąd uznaje sprawę za zamkniętą.
Proszę wstać!
Świetna robota.
Za ten akt przemocy możesz stanąć przed sądem.
- Wiem. - Po co to zrobiłeś?
- Jesteś moim szefem? - Przy dzieloną przez szefa asystentką.
- A ty dokąd? - Na salę nr 2. Przemoc domowa.
- A później? - Idę na lunch.
Ja też. Zjemy razem? Co ty na to?
W porządku. Spotkajmy się punktualnie o 12:00.
Chodźmy. O czym mówiliśmy?
Jestem twoją, wyznaczoną przez szefa asystentką.
Więc da j mi spokój. Tutaj ja jestem szefem. Cześć!
- Dokąd idziesz? - Do toalety.
- I? - Wychodzę z niej.
- A potem? - Nigdzie.
- Może na kawę? - Dobrze.
- Nie widuję cię. - Bo mnie nie szukasz.
Na razie.
Ale z ciebie Romeo!
Chodźmy.
Szefie.
Witam, pani Yeh!
Zastanowiła się pani?
Nie chcę pańskich pieniędzy. Proszę zamknąć zakłady,
do czasu zmodernizowania kanalizacji.
Pańska fabryka zanieczyszcza moje gospodarstwo rybne.
Truje pan ryby.
Ile ono jest warte?
Nigdy nie sprzedam mojego gospodarstwa.
W biznesie nigdy nie mówi się nigdy.
Zanieczyszczanie środowiska
nie służy żadnemu biznesowi.
Obawiam się, że się nie rozumiemy.
Jestem biznesmenem i znam się tylko na biznesie,
Reszta mnie nie interesuje.
Proszę tylko powiedzieć ile i wypiszę pani czek.
Ale fabryki nie zamknę.
Za ile mogę kupić tę fabrykę?
Nie mamy o czym rozmawiać.
Zaskarżę pana i otrzymam nakaz sądowy.
Do zobaczenia w sądzie.
Szefie, sprzątnąć ją?
Nie!
Weź prawnika. Pobawimy się z nią w kotka i myszkę.
Sprawa będzie się ciągnąć miesiącami.
- A my nie przerwiemy produkcji. - Tak jest.
Dziękuję.
- Dawno pana nie widziałem. - Wyjechałem w interesach.
Przedstawiam panu Jenny Wen. To nasz główny świadek.
Wykłada ekologię na uniwersytecie w Hong Kongu.
- Miło mi. - A to mecenas Jackie Long.
Witam.
- Może przejdziemy do rzeczy. - Oczywiście.
Proszę.
Czy można to załatwić polubownie?
Oczywiście. Jeśli pański klient
zmodernizuje system odpływu ścieków.
Dobrze, ale produkcja nie może stanąć.
Mój klient żąda przerwania produkcji.
- To wystarczy. - Rozumiem.
Teraz wiemy, w czym rzecz.
Jedno jest pewne: czy wy gramy, czy przegramy,
każdy z nas za robi.
Jaki ma być stopień czystości wody?
Z godny ze standardami Wspólnoty Brytyjskiej.
Pewnie są rygorystyczne.
Ale obowiązują. Są dla mnie punktem odniesienia.
Może wprowadzi mnie pani w temat jutro podczas kolacji?
Wolę przesłać panu dokumentację.
Świetnie. Na dziś wystarczy.
Zaraz muszę być w sądzie.
No dobrze. Proszę zadzwonić. Musimy umówić się na drinka.
Oczywiście. Pospieszmy się.
- Odprowadzę panią. - Dziękuję.
Nawet jeśli się pan spóźni i tak za płaci klient.
- Dokąd pani idzie? - Do biura.
- A potem? - Na lunch.
Ja też. Może zjemy razem?
- Nie, dziękuję. - Dlaczego nie?
- Wolę sama. - Ja też jestem samotnikiem.
Nie, lubię gdy ktoś patrzy jak jem. Może coś z kuchni japońskiej?
- Nie. - A koreańskiej?
Przykro mi, ale nie zjemy razem lunchu.
Chodzi tylko o lunch!
O nic więcej!
Na pewno tylko o lunch?
Czy odmówiła ci dlatego,
że przyprawiasz ją o niestrawność?
Towar najwyższej jakości. Na przykład ta 38.
Tylko $700.
Albo ta 45.
W waszych kręgach na pewno jest dobrze znany. $1200.
Ten karabin szturmowy M-16,
ma w magazynku 30 naboi.
Gliny uciekają przed nim jak szczury.
- A jak nie działa? - Nie wierzycie mi?
Jest jak prawdziwy. Ekspert się nie kapnie.
- Dobra, bierzemy wszystkie. - Mądra decyzja.
80 kawałków. Gotówką.
Co powiedziałeś?
Słyszałeś. Gotówką. Nic na krechę.
Przysłał nas brat Mao.
Za granaty dał mi forsę. Nie udzielam kredytów.
Mając taką kasę, nie napadalibyśmy na bank
Co? To wasz pierwszy skok?
W takim razie mam coś dla początkujących za $15.
Posłuchaj, grubasie! Zaraz tego pożałujesz!
Wiecie, kim byłem przedtem?
Mistrzem Kung fu!
Jak tam, Wong?
Właśnie skończyłem walczyć.
Walczyć? Spotkamy się tam, gdzie zawsze?
Masz coś ciekawego?
Nawet bardzo. Za pół godziny?
Co w tym ciekawego?
To gospodarstwo jest warte $20 milionów.
- 10% dla ciebie. - Świetnie, ale to trudna robota.
Dlatego zadzwoniłem do ciebie.
Jazda!
Wynoście się!
To miejsce nie jest na sprzedaż, zrozumiano?
Następnym razem nakarmię wami ryby!
- Dasz sobie radę? - Bez problemu. Wracajmy do brzegu.
- Zaczekaj! Co z tobą? - Kim jesteś?
- Jesteś ślepy? - Nie znam cię.
Przypatrz się...
- To ja! Nie widzisz? - Jackie?
Przecież mówię!
- O co chodzi? - Co się stało?
Kogoś widziałem.
Oczywiście! Mnie.
- Czego chcesz? - Gdzie jest włącznik światła?
Jeszcze nie wiem.
Napijesz się kawy?
Po co przyszedłeś?
Mógłbyś mi w czymś pomóc?
Chciałbym, żebyś komuś podłożył pluskwę.
Dziwnie hodujesz rybki?
Nie dodawaj cukru, ani mleka!
To zbyt droga kawa. Nie zanieczyszczaj jej. Rozumiesz?
Jasne. Przepraszam.
Coś mówiłeś?
- Potrzebuję pomocy... - Nie, ostatnie zdanie.
Dziwnie hodujesz rybki.
To symbolizuje moje jestestwo.
Iść wciąż naprzód, nie oglądając się za siebie!
Czego chcesz?
Możesz podłożyć komuś pluskwę?
Daj spokój!
Gołębie są a postołami kapitalizmu.
Natomiast złote rybki komunizmu.
Dwie skrajności. Rozumiesz?
Nie. Ale cieszę się, że jestem człowiekiem.
- Czego chcesz? - Podłóż komuś pluskwę.
Czy wiesz, że jest to nieetyczne?
W 5 minut wydobędę z niego to, co chcesz wiedzieć.
W to nie wątpię. Z całą pewnością, Frankie...
Zapomnij my o sprawie.
Czekaj!
Jesteśmy przyjaciółmi. Twój los jest moim losem.
Muszę ci pomóc. No więc, czego chcesz?
Możesz podłożyć komuś pluskwę?
Mówisz poważnie?
Absolutnie.
To życie w ciągłym stresie musiało ci paść na głowę.
Święta racja!
Co pan robi?
Jak to co? Chcę wejść do swojego domu.
Tu? Jaki jest pański adres?
Blok A, numer 9.
To jest blok B.A jest obok!
Przepraszam. Pomyliłem się.
Proszę mi wybaczyć.
- Ależ pan nieostrożny. - Dopiero co się tu wprowadziłem.
To już się nie powtórzy.
- W porządku? - Tak, dziękuję.
- Pomóc panu? - To miło z pani strony!
- Jest pani bardzo miła. - Przecież jesteśmy sąsiadami.
Proszę zostać.
Nie.
- Napije się pani herbaty? - Nie, dziękuję. Naprawdę.
A może...
Nie, do widzenia.
Wiedziałem, że to wypali.
Coś mi mówi, że chyba zostaniemy przyjaciółmi.
Nie da się tego załatwić polubownie?
Gdybym mogła nie prosiłabym o nakaz sądowy.
- Proces kosztuje. - Umówiłaś się na rozmowę?
Nie poszłam z ich prawnikiem na obiad.
Nie pytam o twoje sprawy sercowe, tylko o interesy.
To miło, że o to pytasz.
Coś ci poradzę, Jenny.
Kiedyś popełniłam błąd. Miałam zbyt duże mniemanie o sobie.
Nie w tym rzecz, Betty.
Ten prawnik jest miły, ale nie w moim typie.
Rozumiesz?
Jestem twoją kuzynką,
w średnim wieku i jeszcze nie miałam mężczyzny.
Nie wymagaj od życia zbyt wiele.
Gdyby ktoś mi się trafił, nie wahałabym się.
Co za desperacja!
Jakikolwiek facet?
Jasne. Byle tylko nie miał brzucha.
Naprzód!
Uważaj...
Bądź czujny!
Śmiało!
Walcz z przeciwnościami!
Może jednak pójdziesz z nim na obiad?
Dlaczego nie chcesz? - A po co?
Może się czegoś od niego dowiesz.
Więc?
Jenny, możesz mi pomóc?
A jeśli zamoknie?
Hej, ty!
Złaź!
Przestań się szamotać, ty piskorzu.
Mnie się nie wyślizgniesz!
Co się dzieje?
- Co to znaczy? - Próbował panią okraść!
- Złodziej? - Dzwoń na policję!
Już dobrze. Załatwiliśmy go.
To na pewno złodziej?
Pan Wong jest moim sąsiadem.
Dziękuję, panie Wong.
Ależ nie ma za co. W końcu jesteśmy sąsiadami.
- Dałeś plamę - I co?
Wpłaciłem za ciebie kaucję. Chodźmy.
Nie mogę iść do pudła. Jeśli tam trafię, uduszę się.
- Mam klaustrofobię! - Spoko.
Zostawisz mnie, bo nie wykonałem zadania?
Nie zostawię cię.
Chodź. Zjedź windą.
Nic z tego. Mam klaustrofobię. Zejdę schodami.
Dobrze, rób jak chcesz.
Zejdź na sam dół. Zadzwonię do ciebie.
Witam, Jenny.
To pan Long. Reprezentuje Zakłady Chemiczne Hua.
- Te Zakłady? - Kuzynka ma gospodarstwo rybne Yeh.
Miło mi.
A mnie nie bardzo w tej scenerii. Chociaż sąd...
też nie jest lepszym miejscem.
Chyba nie.
A więc...
może...
...zjemy razem obiad?
No właśnie.
Ze mną, czy z nią? Jeśli z Jenny, proszę patrzeć na nią.
Nie.
Może kolację?
Świetnie. Proszę mi dać numer telefonu.
Może zadzwonię do pani o 19:00?
Słucham.
Tylko proszę nie połknąć. To ostatnia.
Cześć.
Doktorze, czy to czyni mnie naprawdę nienormalnym?!
Och, nie całkiem. Przynajmniej jesteś w stanie stwierdzić czy jesteś nienormalny czy nie.
- A więc mogę się wyleczyć?! - Właśnie cię leczę.
Więc ja leżę tu i mówię, a ty siedzisz i słuchasz.
Tak się leczy? W takim razie nawet ja mogę być lekarzem!
Zgadza się. Więc możesz przestać czuć się gorszy.
Właściwie, do pewnego stopnia, lub z konkretnego punktu widzenia,
ty właściwie leczysz mnie z mojego braku pieniędzy,
ponieważ pobieram je żeby cię wyleczyć.
Jeśli tak jest, połóż się tutaj, a ja usiądę tam.
Dobrze, bylebyś był szczęśliwy.
- Zamieńmy się miejscami. - Pewnie.
- I co? Lepiej teraz? - Jest całkiem nieźle.
- Dobra, kontynuujmy. - W porządku.
Ah, tak! Jak to się dzieje, że w tak wielkim systemie społecznym z prawami
ktoś taki jak ja, który okazuje życzliwość, jest sprawiedliwy,
lojalny i związany ze swoimi przyjaciółmi,
który przechodzi przez różne ciężkie wybory
i jest uczciwym człowiekiem w społeczeństwie,
nadal cierpi z powodu frustracji, upokorzenia i psychicznego znęcania się?
Po pierwsze ten problem
nie ma nic wspólnego z tym, czy jest to system społeczny z prawami czy nie.
Bo teraz żyjemy w totalitarnym systemie społecznym. Rozumiesz?
- Nie rozumiem. - W takim razie masz czyste myśli.
Po drugie, jeśli chodzi o problemy związane z przyjaźnią,
lepiej zapytać o to przyjaciół.
- Nie jesteś moim przyjacielem? - Jestem lekarzem. Lekarzem umysłu.
Dla psychiatry
społeczeństwo to tylko pacjenci, nie przyjaciele.
Więc mówisz mi, żebym dotarł do sedna problemu, pytając moich przyjaciół?
Dokładnie! Masz tak jasny umysł, że będziesz potrzebować jeszcze tylko jednej wizyty.
Całkowicie rozumiem.
Dziękuję.
Może usiądziemy tutaj?
Tu jest lepiej. To najwygodniejsze miejsce na sofie.
Tu mi jest dobrze.
Naprawdę?
To ciekawe. Muszę sprawdzić.
Rzeczywiście.
Że też wcześniej o tym nie wiedziałem.
- Napij my się. - Twoje zdrowie.
Wsypałaś mi coś do wina?
Kręci mi się w głowie.
Jak to po alkoholu.
Już zaczął działać.
Szybko uderzył mi do głowy.
O, nie! Dotknij mojego czoła.
Mam gorączkę?
Nic podobnego.
Chyba się nad sobą rozczulam.
To raczej kwestia zauroczenia.
- Tak? - Tu Frankie.
- No i? - Jestem u ciebie.
- Co? - W twoim pokoju.
Jeśli źle się czujesz, połóż się do łóżka.
Zadzwonię później.
Na czym skończyliśmy?
- Tak? - Mam przyjść do ciebie?
Nie!
Zaraz tam będę. Tak! Na razie!
Zupełnie zapomniałem. Mam coś dla ciebie.
Zaraz wracam.
- Jak tu wszedłeś? - Z ostawiłeś otwarte okno.
- Ciszej! - Chcę cię o coś zapytać.
- Słucham. - Jak to możliwe,
żeby taki porządny facet jak ty, opiekuńczy i
pozytywnie nastawiony do ludzi, był wyrzutkiem społecznym?
Dobrze, powtórzę pytanie.
Jackie, telefon dzwoni!
- Słyszysz? - Chwileczkę.
Odpowiem ci później. Siedź tu. Tylko cicho.
To ona!
Dzięki.
- Gdzie jesteś? - W domu.
Kto mówi?
Miałeś mi coś przynieść.
Rzeczywiście.
Zaraz wracam.
To ona mnie oskarżyła. Nie potrzeba ci pluskwy, żeby ją uwieść.
A teraz powiedz, o co tu chodzi?
Mam do ciebie kilka pytań.
Ale najpierw odpowiedz na pierwsze.
Tylko nie dzisiaj.
Jutr o wszystko ci wytłumaczę. Obiecuję.
A teraz wynoś się stąd. No, już.
Szybciej.
- I co, masz to? - Nie mogłem znaleźć.
- Wiesz. c o to jest? - Gdzie jest toaleta.
Toaleta? Słusznie.
Tam.
A, jesteś?
Wciąż chowasz klucz pod wycieraczką.
Źle cię słyszałem przez telefon, więc przyszedłem.
Mieszkam tuż obok niej. Chyba się zaprzyjaźnimy.
Jesteście sąsiadami? Jej kuzynka jest teraz u mnie.
Co?
Dlaczego zgasiłeś?
Tak jest bardziej romantycznie.
- Lepiej włącz światło. - Dobrze. Zapalę lampkę.
Może zjemy kolację?
- Co to było? - Zaraz sprawdzę.
- I co? - Pies przewrócił lampę.
- Jaki pies? - Ładny płaszcz. Gdzie go kupiłaś?
W Kanadzie, gdy byłam na studiach.
Jest super. Powieszę go, żeby się nie pogniótł.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co to za hałas?
To na pewno zeschnięte drewno.
Uwielbiam stek.
Prędzej, czy później, musiała się rozeschnąć.
Trzeba wymienić tę szafę. Nie psujmy sonie nastroju.
To znowu ty, złodzieju?
Teraz okradasz mojego kumpla?
Aresztuj mnie!
Zapomniałem wyłączyć radio. Zaraz wracam.
Przestańcie!
- Nie jestem złodziejem! - To mój przyjaciel.
Wczoraj przyłapałem go na włamaniu do Betty!
Miał tylko podłożyć pluskwę.
To twój kumpel? Z nią też się przyjaźnisz?
Każesz mi podłoży ć u niej pluskwę, żeby on mnie nakrył?
Jesteś gorszy od wroga.
Spokojnie. Nie bijcie się. To tylko małe nieporozumienie.
Wszystko wam wyjaśnię, jak tylko ją spławię.
A teraz, proszę, nie bijcie się.
Siedźcie tu i nie hałasujcie.
Nie bijcie się!
Zaraz wracam.
Teraz lepiej, prawda?
Skończyłaś?
Nie smakuje? Następnym razem będzie kurczak.
- Pewnie musisz już iść. - Ale...
- ... jeszcze nic nie jadłam. - Nie szkodzi.
Musimy się znowu spotkać.
Przestańcie.
Przepraszam... Masz podbite oko.
Co takiego? Jest podbite? O co chodzi?
- Zostawiłam płaszcz. - Zaczekaj.
- Teraz leci ci krew z nosa. - Naprawdę?
Jesteś pijana.
Przestańcie!
- Powiedz coś? - Ja? niech on powie.
Uwiodę starą pannę, jak planowałem,
ona sprzeda swoje gospodarstwo, a ja wezmę 2 miliony.
Poza for są są jeszcze inne rzeczy.
Srebro, złoto, platyna, diamenty...
Miałem na myśli wolność i sprawiedliwość, tłuku.
- Co powiedziałeś? - Spokój!
Posłuchaj. Postaram się je przekonać,
- ... do wycofania zarzutów. - Szkoda czasu.
Zamknij się, grubasie, bo tak się urządzę...
A potem wsadzą cię za zakłócanie porządku.
Mnie, tutaj? Spójrz na tę zbieraninę bandziorów.
Gliny miałyby ręce pełne roboty.
Kiedyś był to bardzo porządny lokal.
A teraz, odwiedzają go same zbiry.
- Dziadostwo! - Przesadza.
- Skąd go wytrzasnąłeś? - Uważaj!
- Schowa j ten palec. - Co masz na myśli?
Nic.
Więc pomyśl, zanim c oś powiesz.
Już dobrze.
Nigdy taki nie był.
Trochę się zmieniłeś, Frankie.
Czym byłoby życie bez zmian? Pustką.
Taką samą pustką, jak jego próżna gadanina.
Tylko spokojnie. Lepiej się napijmy. Trzymaj.
- Tędy. - Proszę.
- Jesteśmy przyjaciółmi. - Cześć, Jackie.
Z tym Hua trudno wytrzymać. Chodź do nas. Przedstawię cię.
W porządku. Idź, zaraz do was przyjdę.
Zachowujcie się przyzwoicie.
No dobrze, chodźmy razem. Ty też.
Panie Hua.
Mój wspólnik, Jakie Long. Świetny adwokat.
Zajmie się pańską sprawą.
- Miło mi. - Cieszę się, że pana poznałem.
Moje interesy są dobrych rękach.
Może pa n na mnie liczyć. To moi asystenci.
Pracować dla pana, to dla nas zaszczyt.
Mając za sobą Longa, może pan spać spokojnie.
Mam nadzieję. Napijcie się, panowie.
Udało nam się zebrać sporo informacji.
Szefie, coś tu nie gra.
Myślisz, że coś mi zrobisz tym scyzorykiem?
Przestańcie się bić!
Mógłbyś mi nie zasłaniać?
Przestańcie!
Spadamy!
- Macie dość? - Daj spokój!
Wybaczcie, panowie, że was w to wplątałem. Nie znam ich.
Pewnie nie podoba im się moja twarz.
Też tak myślę. Jesteś przesiąknięty przemocą!
Masz to wypisane na twarzy.
Poczekaj!
Proszę wybaczyć. Jest pijany.
Nic się nie stało. Jestem pod wrażeniem.
Cieszę się, że pracujecie dla mnie.
W przeciwnym razie...
Ale z was mięczaki! Żeby dać taką plamę!
Nie wiedzieliśmy, że są tacy dobrzy.
Za co ja wam płacę? Trzeba załatwić tego prawnika.
To żaden problem.
Żaden? Ja ja sobie robisz?
Może tego po nim nie widać, ale potrafi zabić.
- Ale ładny statek! - Zaraz zobaczysz jeszcze ładniejszy.
Już płyną.
Witamy, panno Wen.
Podoba ci się?
- Tak, ale chyba przesadzasz. - Ależ skąd.
Nie bądź niemądra. Mała od miana nigdy nie zaszkodzi.
Popatrz.
- Zawsze jesz taki obiad? - Tylko gdy jestem z tobą.
- Sporo ich. - Następnym razem zjemy sami.
Zapłacisz fortunę!
Chcę ci wynagrodzić tę nieudaną kolację.
Ale następny obiad ma być tańszy.
Chętnie wydam ostatnie oszczędności. Zdrowie.
- Gdzie jest toaleta? - Zaprowadź panią.
Pan Long wynajął ten statek.
Może pani skorzystać z męskiej toalety.
- Nie, dziękuję. - Oczywiście.
Proszę, panno Wen.
Jest tam.
Szybko.
Jackie.
Co się stało?
Chyba już po naszym obiedzie.
Jak to?
Chodźmy.
Za dużo lejesz wody.
Możesz podejść, Betty?
O co chodzi, bohaterze?
Czy nie zasługuję na nagrodę?
Chcesz kwiatki?
Możemy spędzić razem noc?
Moglibyśmy rozmawiać, ile dusza zapragnie.
Może zostaniemy przyjaciółmi.
Przyjaciele często zdradzają.
Chyba dlatego nie mam ich wielu.
Chętnie zaryzykuję.
Oczy cię zdradzają.
Widzę, że nie jesteś szczery.
Interesuje cię tylko jedno.
Jeśli chcesz mi zaufać,
patrz na moje usta, nie w oczy.
Masz na nich bliznę.
Blizna idzie do nosa, a więc się nie liczy.
Ale dziękuję za zaproszenie. Na razie.
Chyba przyjmiesz zaproszenie na obiad?
Puść.
Znam mężczyzn. Zapraszają kobiety na obiad, żeby...
Zaufaj mi. Nie przeszło mi to przez głowę.
Może zjemy razem kolację.
Nie mogę.
Będę czekał w Glass Cafe.
Nie przyjdę.
Będę czekał całą noc, tydzień!
Nie bądź bez serca!
Powiedziałam, że nie przyjdę.
A jednak przyszedł.
Chciałbym zadzwonić.
Ja też muszę zadzwonić.
Proszę się pospieszyć.
Jednak nie pójdę.
Wszyscy mężczyźni są tacy sami. Nigdy się nie zmienią.
Przyszłaś?
Nie tam. Jestem tutaj!
Powiedziałaś, że nie przyjdziesz. Dlaczego nie weszłaś?
Wiedziałaś, że będę czekał.
Liczy się to, co robisz, nie to, c o mówisz.
Doty czy to zwłaszcza miłości.
Pewnie myślałaś, że nie dotrzymam słowa.
A jednak przyszedłem.
Jeśli mi nie ufasz, zaufaj chociaż sobie.
Nie widzisz, że mi się podobasz?
Nie mówiłem do pani. Przecież nie jestem ślepy.
Chodzi o kobietę obok pani.
Nie uciekaj! Mówię do pani w czarnym futrze.
Nie uciekniesz przed miłością.
Wykorzystaj tę szansę, bo druga może się nie powtórzyć.
Mówię do pani w szaliku.
Pomyśl o tym, co powiedziałem,
teraz, bo przedtem plotłem bzdury.
Zdobycie przyjaciela nie jest takie trudne.
Skończyłeś?
Przeziębisz się.
Przepraszam, posunąłem się za daleko.
Ale nie miałem wyboru. Musiałem cię przekonać.
Nigdy nie spotkałam takiego idioty.
Co ty sobie myślisz? Co w ciebie wstąpiło?
Gdzie zjemy kolację?
Obojętne.
Wybaczcie, ale idziemy coś zjeść.
Umówiłeś się ze mną, żeby zdobyć jakieś informacje.
Sądzę, że zgodziłaś się z tego samego powodu?
Mimo to, miło spędziliśmy czas.
Prawnik zawsze zarobi. Czy wygra, czy przegra.
Nigdy nie wiadomo, czy spotka się odpowiednią dziewczynę.
A jeśli już, to okazuje się, że ma męża.
Podobnie jest z mężczyznami. Też mają żony.
Co tak patrzysz? Nie jesteś moim wybranym.
Bo nie mam żony?
Przepraszam.
Nie musiałaś tak gwałtownie zareagować.
Nie chciałam, ale sam się o to prosiłeś.
Masz rację. Przyznaję, jestem zwierzęciem.
Nie jesteś
Tak myślisz? Na pewno?
Więc uderz mnie jeszcze raz.
Łowienie ryb hodowlanych to średnia przyjemność.
Cała przyjemność polega nie na łowieniu ryb, tylko...
...na jedzeniu.
Nie. Cała przyjemność polega na oczekiwaniu.
Wtedy nic nie robisz i jesteś w zgodzie z naturą.
Ciekawe, dlaczego rybacy są tak pomarszczeni?
Przestań, bo wrócę do siebie.
Nie myślałaś o sprzedaży interesu?
Nie.
Moglibyśmy pojechać do Australii.
To jedyna taka okazja. Czemu nie skorzystać?
Ale nie martw się, nie zamierza m zajmować się rybami.
Chciałbym znów hodować bydło.
Ciągnie mnie do buszu.
Jadąc konno wśród zielonych traw,
w srebrnej poświacie księżyca,
pnę się ku szczytom gór,
aż los pozwoli mi wrócić do domu.
Miłość do ciebie wypełnia mi serce,
kiedy los pozwoli mi wrócić do domu.
Czyżbyś mi się oświadczał?
Tak. Nie zawiodę cię. Obiecuję.
- Zdradzić ci sekret? - Słucham.
Przed śmiercią mój ojciec wyraził ostatnią wolę.
Gospodarstwo rybne ma przejąć jego przyszły zięć.
Co? Jakiś problem?
To ci dopiero sekret. Nie wiem,
czy powinnaś mi go zdradzać. To komplikuje sprawę.
Jak to? Co komplikuje sprawę?
Mam kłopoty z dochowaniem tajemnicy. Boję się,
że komuś o tym powiem.
- Potraktuj go jak o własny sekret. - Mój?
Lepiej?
Znacznie.
Skoro jest moim sekretem, nikomu go nie zdradzę.
* W odległym miejscu *
* Jest stara panna... *
Ktoś dzwoni do drzwi!
Wpuść go.
Jeśli nadal będzie dzwonił, to zaalarmuje ochronę!
Idź i zajmij się tym.
Kto to jest?
Jestem Tung Tak-Biao. Przyszedłem zobaczyć się z doktorem Mo.
Tung Tak-Biao, prawda? Jestem dzisiaj naprawdę zajęty, więc nie mam czasu.
Ty nie jesteś wolny, ale ja jestem!
Jeśli mnie nie zauważysz, spalę twoją klinikę!
Co teraz?
- Po prostu pospiesz się i zajmij się tym! - Bądź cicho.
W porządku! Mów do mnie przez interkom.
Doktorze, zostałem zdradzony przez mojego przyjaciela. Proszę mi powiedzieć, co powinienem zrobić.
Wszystko zaczęło się w noc, kiedy niebo było jasne, a powietrze było czyste.
Mój przyjaciel przyszedł mnie odwiedzić,
chcąc pożyczyć moje umiejętności latania na dachu i biegania po ścianach.
Ten facet jest naprawdę irytujący!
Z odwagą w imię sprawiedliwości,
sprawiedliwością wzbudzającą respekt, sprawiedliwością wznoszącą się do chmur
sprawiedliwością, o której nie trzeba mówić, jako moimi dogmatami, zdecydowałem się położyć moje życie na szali
i żarliwie służyć sprawiedliwości, aby pomóc przyjacielowi.
Nie poszło to jednak zgodnie z planem.
Popełniłem błąd, i zanim zdążyłem zakończyć misję, zostałem schwytany.
Możesz na tym poprzestać. Po prostu usuń wszystkich świadków.
- Zlikwidować wszystkich świadków?! - Tak jest!
Zlikwiduj wszystkich świadków. Wtedy nie będziesz musiał iść do więzienia.
Dziękuję, doktorze! Jak tym razem mogę panu zapłacić?
Tym razem jest za darmo. Możesz iść.
Dziękuję!
Łap!
Zaskoczyłem cię.
Jesteś wstrętny!
Przy mnie nic ci nie grozi.
Sprawdź, co się stało.
A po co? Teraz jest tak romantycznie.
Zwariowałeś?
Lodówka nie działa, nie ma kolacji, muszę wziąć prysznic,
a ty mówisz o romantycznym nastroju?
Już dobrze, zobaczę. Ale nie jestem elektrykiem.
Chyba wysiadł główny bezpiecznik.
Kim jesteś?
Jackie.
Co się dzieje?
To chyba jakiś włamywacz.
Stań na środku pokoju, policz do trzech
i zapal zapalniczkę.
Idź! Szybciej!
Tak dobrze? I co dalej?
Uważaj!
To znowu ty?
- Z wariowałeś? - Jeszcze nie!
- Co tu robisz? - Eliminuję świadka!
- Co się dzieje? - Nie twoja sprawa!
Jesteś nieokrzesany.
Ale nie oszukuję jej i nie nakłaniam do sprzedania interesu.
O czym on mówi?
Bredzi bez sensu.
Zaczekaj.
- Nie słuchaj go! - Zamknij się!
Sam się zamknij! Kazałeś mi podłożyć jej pluskwę.
A gdy mnie aresztowali, zostawiłeś mnie.
To prawda?
Nie słuchaj go. Gada od rzeczy!
Posłuchaj, Jenny. To bardzo skomplikowana sprawa!
A skąd! Nie ma nic prostszego!
Zostaw mnie!
Wszystko ci wytłumaczę!
- Wytłumaczysz się w sądzie. - Jenny!
Wszystko popsułeś!
Popsuło się, gdy gruby mnie u niej nakrył!
To nie moja wina. Jak mogłeś mu zaufać?
No właśnie.
Dość! Mam swoje zasady.
Jestem dumny z tego, że postępuję honorowo.
Przecież cię wyciągnąłem.
Obaj jesteście do niczego.
- Dlaczego go słuchasz? - Mówisz do mnie?
Chcesz wszystko zwalić na mnie?
- Przestań mnie popychać! - A co, zabronisz mi?
- A więc chcesz walczyć? - To ma być walka?
Nie pytałem cię o zdanie.
Wynoście się! Zaraz tu będzie policja!
Por uszyłam niebo i ziemię, żeby nie skierowali
waszej sprawy do prokuratury.
Całe szczęście, że mam dobre układy w policji.
Przepraszam.
O co wam poszło? O kobietę?
Temu szczupłemu o dwie, grubemu o jedną,
a mnie o nich dwóch.
Wyświadczyłam ci wielką przysługę.
Masz dług wdzięczności.
Co cię gryzie?
Samotność.
Ze mną nigdy nie czułbyś się samotny.
Wytruli nam dużo ryb.
Wiem. Przeklęty Wah i jego fa bryka.
Zaraz zejdziesz z drogi.
Zaraz naciśniesz na hamulec.
Zejdź mi z drogi!
- Nie! - Nieudacznik!
- Nieprawda! - Kłamca!
Jestem z tobą szczery. Kocham cię.
- Tak? - Też coś do mnie czujesz.
Jesteś kobieciarzem i kłamcą!
Posłużyłeś się mną,
żeby zgarnąć swoją brudną prowizję.
- Po co tu przyszedłeś? - Musiałem.
- Może być niebezpieczny! - Po takim uderzeniu?
Nie wiadomo. Może nas zabić tym kluczem.
Nie ośmieszaj się. Posłuchaj.
Na początku r obiłem to dla pieniędzy,
ale z czasem, zacząłem coś do ciebie czuć.
Zależy ci na prowizji.
Kiedyś tak, ale teraz nie. Oddaj gospodarstwo organizacji
charytatywnej, ale wyjdź za mnie.
No dobrze, a z czego będziemy żyć?
Razem poradzimy sobie ze wszystkim.
Teraz gospodarstwo jest niewiele warte.
Fabryka Wah zanieczyszcza wodę.
Muszę sprawdzić, co tam kombinują.
- Wsiadaj. - Jasne.
Kto tu wyda je rozkazy?
Wsiadaj.
Chyba ktoś do ciebie.
Jenny?
Nic nie mów, zachowaj to dla sądu.
Na razie.
Chciałbym ci pomóc, ale nie mogę.
Przyszedłem prosić cię o wycofanie oskarżenia.
Nie musisz. Już to zrobiłam.
Mam nadzieję, że się już nie zobaczymy.
Świetnie. Krzyż na drogę.
- Jak ci się udało? - Dzięki sztuce uwodzenia.
- Zrobisz coś dla mnie? - Jasne.
- Za darmo? - Nie biorę za przysługę.
Chodź.
- Chodź za mną - Wolę iść przed tobą.
No to rozdzielmy się. Spotkamy się tu za 20 minut.
Chcę mieć dowód, że pracujemy razem.
Co oni tu kombinują?
Nie zwracajcie na mnie uwagi.
Róbcie swoje jakby nigdy nic. No to cześć.
Cześć, ja k leci?
- Co to jest? - To? Aparat zabawka.
- Brać go! - Stójcie!
Cofnijcie się.
Hej, grubasie!
- Jak tu wszedłeś? - Cześć, stary!
Stać!
Brać go!
Cóż, trzeba ratować własną skórę.
W porządku. Jest uziemiony!
Związać go!
Sprawa nr akt 2346. Rozpatrzenie
wniosku Betty Yech, właścicielki
gospodarstwa rybnego, o wydanie nakazu
wstrzymania produkcji przez zakłady chemiczne Hua.
Przesłuchaniu przewodniczy sędzia Lo.
Puśćcie mnie!
Jak się obudzi, daj mu następny zastrzyk.
Gdzie on się podział?
Ponieważ jestem krewną powódki,
nie poddałam testom pobranych próbek.
Ich analizę przeprowadziło
laboratorium Departamentu Morskiego.
Badanie wykazało obecność
ołowiu przekraczającą dopuszczalne normy,
a także obniżoną zawartość tlenu.
Dziękuję, panno Wen. Nie mam więcej pytań.
To jest sprawa cywilna.
Pani Wen występuje w charakterze świadka
i jednocześnie eksperta. Proszę więc
nie stosować strategii pytań jak w sprawach kryminalnych.
Oczywiście, Wysoki Sądzie.
Panno Jenny Wen.
Czy złożyła pani przysięgę,
że będzie mówić prawdę i tylko prawdę?
Tak.
Proszę odpowiedzieć na pytanie,
pamiętając o złożonej przysiędze.
Kocha mnie pani?
Dlaczego ją o to pyta?
- Sprzeciw. Jaki związek... - Sprzeciw odrzucony.
To ja tutaj decyduję.
Może pan wyjaśnić, dlaczego zadał to pytanie?
Oczywiście, Wysoki Sądzie.
Jest to w pełni uzasadnione pytanie.
Chętnie wyjaśnię, ale muszę uzyskać
szczerą odpowiedź.
Panno Wen, kocha go pani?
Jestem tu jako świadek i ekspert. Nie widzę związku
z próbkami wody.
Wiem, że występuje pani w roli świadka i eksperta.
Ale poza tym, jest pani też kobietą.
Gdyby to pytanie zadano mężczyźnie,
uznałbym je za niestosowne. Ale tu jest inaczej.
W tych okolicznościach jest ono zupełnie normalne.
Wobec powyższego, nie widzę najmniejszego powodu...
dla którego nie miałaby pani na nie odpowiedzieć.
Proszę więc odpowiedzieć.
Wysoki sądzie, nie chcę o tym mówić na sali rozpraw.
Nalegam, aby pani od powiedziała na pytanie.
Więc kocha mnie pani?
Czekamy na odpowiedź.
Nie.
Fałszywe zeznanie jest krzywoprzysięstwem i przestępstwem.
Brzmi to jak groźba, ale taka jest prawda.
Proszę wybaczyć. Możliwe, że przesadziłem,
ale to pytanie jest istotne.
Miłość trzeba traktować poważnie.
Proszę o szczerą odpowiedź, panno Wen.
- A więc? - Dlaczego ma m tu odpowiadać?
Gdzie indziej odpowiedź nie byłaby wiążąca.
Tutaj jest zobowiązaniem wobec sądu.
Za kłamstwo grozi pani kara.
Muszę znać prawdę. To bardzo ważne.
Od niej zależy przebieg tej sprawy
i decyzja, którą muszę podjąć.
Sentymentalny prawnik to dziś rzadkość.
Jako sędzia orzekam, czy ktoś jest winny, czy nie.
Ale nie mogę orzec, czy pani go kocha.
W tej sprawie to pani jest sędzią.
Czekam na pani orzeczenie.
Ja...
Kocham cię.
Ponieważ jesteśmy w sobie zakochani
i reprezentujemy przeciwne strony,
dla ich dobra i sprawiedliwości
jedno z nas musi wycofać się ze sprawy.
Wysoki sądzie, proszę przyjąć moją rezygnację.
Przyjmuję. Sprawa przeniesiona na późniejszy termin.
Proszę wstać.
- Zapłaci za to. - Jak w banku.
Nigdy nie dałaś mi okazji, żeby o tym porozmawiać.
Dzięki.
Przepraszam za ten krzyż na drogę, ale...
Co?
Na razie.
- Co się stało? - Nic. Spotkamy się później.
Jedźmy.
Weź taksówkę. Muszę coś załatwić.
Szefie.
Spotkamy się tutaj. Wy idźcie tędy, a ja tędy.
- Poczekaj tu. - Nie.
- To nie żarty. - Wiem.
- Nie mogę się tobą zająć. - Dam sobie radę.
- To co? - Chodźmy.
- Załóż to. - Po co?
Zaraz się dowiesz.
Frankie...
- Uważaj na siebie. - Ty też.
- A teraz uważaj. - Postaram się.
- Wrzućcie go do morza. - Tak jest.
Spokojnie!
- Co? - Szukamy kogoś.
Nie ma go tutaj.
Byłem tu z nim, ale gdzieś zniknął.
Wiem, że tu jest. Przyszliśmy po niego.
Zamknij się! To moja fabryka. Wynocha!
- Ty... - Tylko spokojnie. Chodźmy.
Zajmują się produkcją heroiny.
Sprzątnąć ich!
- A nie mówiłem? - Przecież sobie radzę.
Dam ci nauczkę, panienko!
Sammy! Coś ci jest?
Łeb mi pęka.
Mam cię!
Jak go załatwisz, dam ci połowę udziałów.
W porządku.
Ty sukinsynu!
- Wszystko w porządku? - Nie bardzo.
- Co? - Dzwoń na policję.
Ja ci dam gliny! Chcesz zniszczyć moje imperium?
Jackie.
To boli.
I o to chodzi.
Ukłułeś mnie zatrutą igłą!
Miłej podróży.
Kochanie!
I jak? Bardzo boli?
- Nie. - Mówiłem, żebyś nie szła.
- Chciałam być z tobą. - To ostatni raz.
Może byś przestał jeść tyle ryżu.
Ważysz tyle, co wór cegieł.
Jenny, co ci się stało?
- No więc... - Kochanie!
Skarbie!
Ładny mi przyjaciel!
WERSJA POLSKA: AUGUSTYN DOBRZAŃSKI
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.