All language subtitles for Blondie in an Ancient Time_S01E06_Episode 6.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[แว่นร้องโอย หอบ]

- [ทุกคนกรี๊ดกร๊าด] - [ดนตรีระทึก]

- [ลิ้นจี่กรี๊ดรัว] - [แพร] เฮ้ยๆ เฮ้ย ป้าแว่น

[กล้า] แม่กระผมเจ็บออดๆ แอดๆ

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่หนักขนาดนี้ขอรับ

มีอาการอย่างอื่นผิดปกติบ้างไหม

มีบ้างเจ้าค่ะ บางทีก็รู้สึกเหนื่อยง่าย

[แว่น] บางวันตื่นมาก็จะ

ชาตามมือตามเท้าเนี่ยแหละเจ้าค่ะ

[ดนตรีจบ]

แม่นายอะกำลังจะตาย

[ดนตรีเศร้า]

อะไรของเอ็ง เหตุใดจู่ๆ จึงมาแช่งแม่ข้าเช่นนี้

[ถอนหายใจ เดาะลิ้น] คือฉันไม่ได้แช่งนะ

แม่นายน่ะกำลังป่วยเป็นโรคร้ายแรง

แถวบ้านฉันน่ะเขาเรียกว่าเบาหวาน

โรคอะไรของเอ็ง ข้าไม่เคยได้ยิน

คือตอนนี้มันยังไม่บูมแล้วก็ยังไม่มียารักษา

คือต้องควบคุมอาหารน่ะ ห้ามกินแป้งเยอะ เพราะแป้งน่ะ

- [แพร] เป็นคาร์โบไฮเดรต… - แล้วเอ็งรู้จักโรคนี้ได้อย่างไร

เออ

คือ…

ฉันก็ได้ยินจากคนที่ตลาดเขาเดินคุยกันน่ะ

[ถอนหายใจ]

แม้แม่ข้าจะเป็นโรคดั่งที่เอ็งว่าจริง

อย่างไรเสีย

คุณหลวงก็ต้องหาทางมารักษาแม่ข้าอยู่ดี

[พ่นลมหายใจ]

นี่นายจำไม่ได้เหรอ ตอนที่นายมิ่งป่วยหนักน่ะ

คุณหลวงเขายังไม่ช่วยอะไรเลย

แล้วนี่นายจะไปหวังพึ่งอะไรเขาอีก

อีแพร คุณหลวงให้มาตาม

- [ดนตรีระทึก] - [ชด] มาๆ [ฮึบ]

[ชด] มานั่งนี่

[คุณหลวง] ไอ้ปลวกพวกนี้ มันไม่มีอะไรจะกินแล้วหรือ

มันถึงมากินเอกสารสำคัญข้าหมดน่ะ

[ถอนหายใจ] ไอ้ชด

ขอรับ

พรุ่งนี้เอ็งไปตามคนงานมาช่วย

ไล่ปลวกพวกนี้แล้วไปเก็บห้องเก็บของ

ได้ขอรับ

[คุณหลวง] เอาไปเลย ข้าจะคุยกับมัน

เป็นอย่างไรนางแพร

ไปช่วยงานคุณหนูทับทิม ดีไหม

ก็เรื่อยๆ เจ้าค่ะ

มันถึงเวลาที่เอ็งจะกลับมา รับใช้นายตัวจริงแล้วหรือไม่

[ดนตรีสะพรึง]

แต่มันยังไม่ครบกำหนดสัญญายืมตัวไม่ใช่หรือเจ้าคะ

นางแว่นมันป่วยแบบนี้

ข้าบอกหนูทับทิมว่า

ข้าต้องการทาสกลับมาช่วยงานที่เรือน

หนูทับทิมก็ไม่มีอะไรขัดข้องหรอก

[ดนตรีระทึก]

[เพลง “อิหยังวะ”]

♪ อิ อิหยังวะ ♪

♪ อิ อิหยังวะ วะๆ ♪

♪ ไม่รู้จะพูดยังไง นี่ฉันมาทำอะไร ♪

♪ ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ทำอะไรก็แปลก ♪

♪ คนนั้นก็พูดงงๆ หรือว่าเป็นฉันที่งง ♪

♪ ถนนก็ไม่คุ้น คงเป็นฉันเองที่หลงทาง ♪

♪ อิหยังวะ ที่นี่คือที่ใด ♪

♪ จะถามใคร ดูเขาก็ไม่เข้าใจ ♪

♪ อิหยังวะ เอาแล้ว ทำยังไง ♪

♪ มีแต่ฉันและเธอเมื่อไร ตรงนี้ ♪

♪ คงมีก็แค่เธอ ♪

♪ ที่จะทำให้อุ่นใจ ♪

♪ ไม่ว่าจะที่ไหน ♪

♪ ก็ขอฉันไปด้วยคนได้ปะ ♪

♪ ให้เธอช่วยนำทางฉันที ♪

♪ ถ้ามีเธอช่วยไปส่ง ♪

♪ คงไม่ต้องหลงทาง ไม่อยากให้เธออยู่ห่าง ♪

♪ ให้เธอช่วยนำทางฉันที ♪

♪ อิ อิหยังวะ อิ อิหยังวะ ♪

♪ น้า นา หน่า น้า นา หน่า ให้เธอช่วยนำทางฉันที ♪

[เพลงจบ]

[เสียงนกร้อง]

[ลิ้นจี่] สำรับพร้อมแล้วเจ้าค่ะ

แล้วนี่นางแว่นหายไปไหน

ทำไมถึงไม่มาจัดสำรับกับเอ็งด้วย

ป้าแว่นไม่สบายเลยให้บ่าวมาทำแทนเจ้าค่ะ

แล้วใครให้มันพัก

[ดนตรีชวนลุ้น]

คราวก่อนข้าก็เกือบใส่บาตรไม่ทันมาหนหนึ่งแล้ว

[เฟื้อง] เอ็งไปตามมันมา

อ้าว แม่เฟื้อง พระท่านมานู่นแล้ว

ไปเร็ว เดี๋ยวก็ใส่บาตรไม่ทันอีกหรอก

ไปสิ

[คุณหลวง] อย่าอารมณ์เสียนัก เช้าๆ แบบนี้เดี๋ยวไม่ได้บุญ

[แพร] คุณทับทิมคะ หลังจากนี้

ฉันต้องกลับไปทำงาน ให้คุณหลวงเหมือนเดิมแล้วนะคะ

แล้วร้านนี้หล่อนจะทำอย่างไรต่อไป

ฉันมีจ้างคนมาทำต่อแล้วค่ะ

แล้วก็ส่วนเรื่องเงิน ฉันคงต้องฝากคุณทับทิมดูแลต่อ

ได้ ประเดี๋ยวฉันดูแลให้

หล่อนจะใช้เมื่อไหร่ก็มาบอกฉันนะ

ขอบคุณมากเลยนะคะคุณทับทิม

[แพร] เอ่อ ฉันมีอีกเรื่องหนึ่ง ที่จะปรึกษาคุณทับทิมน่ะค่ะ

เรื่องอะไรหรือ

ป้าแว่นน่ะค่ะ

คือป้าแว่นกำลังป่วย เป็นโรคร้ายที่คนยุคนี้ยังไม่มีใครรู้จัก

- เกิดจากน้ำตาลในเลือดผิดปกติ - [ดนตรีระทึก]

ทำให้ไม่สบายแล้วก็เหนื่อยง่ายค่ะ

คือเลือดคนเราน่ะ มีสารที่ได้รับจากอาหารที่ได้กินเข้าไป

[แพร] หนึ่งในนั้นก็คือกลูโคส

กลูโคสเนี่ยถ้ามีมากเกินไปก็จะไม่ดี

ต้องฉีดอินซูลินเพื่อรักษาสมดุลน่ะค่ะ

[เอฟเฟกต์เจื่อน]

[อ้ำอึ้ง] เอ่อ

ฉันตามไม่ทันตั้งแต่กลูโคสอะไรนั่นแล้ว

- [เอฟเฟกต์ตลก] - ไม่เป็นไรค่ะ

เอาเป็นว่าคุณทับทิมเชื่อฉันนะคะ

คือโรคนี้ต้องรักษาตั้งแต่เนิ่นๆ

ถ้าปล่อยให้เรื้อรังเนี่ยถึงตายได้เลยนะคะ

แล้วหล่อนไปรู้จักโรคนี้ได้อย่างไร

[ดนตรีระทึก]

อ๋อ

ก็… ฉันได้ยิน

พวกคนในตลาดเขาคุยกันน่ะค่ะ [อ้ำอึ้ง] เอ่อ

หล่อนปดฉันหรือ

ฉันสังเกตมานานแล้ว

ว่าหล่อนคิดอ่านแตกฉานต่างจากทาสคนอื่นๆ

[ทับทิม] อีกทั้งหน้าตา ผิวพรรณก็ไม่เหมือนกับพวกทาส

ฉันที่จริงแล้วหล่อนเป็นลูกเจ้าขุนมูลนาย

[ทับทิม] หรือเศรษฐีที่หลงทางมา

แล้วโดนจับมาขายเป็นทาสใช่หรือไม่

- [ดนตรีจบ] - [เอฟเฟกต์เจื่อน]

[กลั้วหัวเราะ] โอ๊ย โอ๊ย

- [ดนตรีสนุกสนาน] - อุ๊ย โป๊ะแล้วๆ คุณทับทิม

ประมาณนั้นเลยค่ะ

แต่ว่าฉันอธิบายไม่ค่อยถูก [หัวเราะแห้งๆ]

นึกแล้วไม่ผิด บอกฉันมาเถิด

[ทับทิม] ว่าบ้านเดิมหล่อนอยู่ที่ไหน

ฉันจะส่งข่าวให้เขามาไถ่ตัวหล่อนเสีย

คือ… อูย บ้านฉันมันไกลมากเลยค่ะ

อยู่คนละโลกเลยค่ะ

ทางเดียวที่ฉันจะกลับไปได้ก็คือ

ต้องเก็บเงินไถ่ตัวตัวเองน่ะค่ะ

[ถอนหายใจ] น่าสงสารนัก

หากมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกฉันนะ อย่าได้เกรงใจ

[หัวเราะแห้งๆ] ฉันขอบคุณคุณทับทิมมากเลยนะคะ

[แพร] แล้วก็เรื่องที่เราคุยกันน่ะ ขอให้คุณทับทิมเก็บเป็นความลับนะคะ

ได้จ้ะ

- [กล้า] แม่จ๊ะ วันนี้เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ - [ดนตรีจบ]

ได้พักเสียหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว

แม่เพียงเจ็บไข้ โรคตามประสาคนแก่ทั่วไป

เอ็งไม่ต้องวุ่นวายไปหรอก

[ช้อย] อีแว่น

[ดนตรีระทึก]

ทำไมวันนี้เอ็งไม่ทำกับข้าวไปเลี้ยงพระ

อ้าว ข้าก็ให้นางลิ้นจี่ มันไปทำแทนให้แล้วอย่างไรเล่า

ฉันทำทุกสำรับครบตามที่ป้าแว่นเคยทำ

ไม่ตกหล่นสักถ้วยสักจานเลยนะจ๊ะ

ไม่ต้องเสือก

คุณเฟื้องสั่งเอ็งทำ เอ็งก็ต้องทำ

ก็แม่ข้าไม่สบาย ท่านขุนเองก็อนุญาตให้แม่ข้าพักได้แล้วไง

- [เฟื้อง] คนที่ควบคุมดูแลทาสในเรือนนี้คือข้า - [ดนตรีสะพรึง]

[เฟื้อง] ในเมื่อเอ็งจัดสำรับกับข้าวไม่ถูกใจข้า

ข้าจะลงโทษเอ็ง

[ดนตรีระทึก]

มีอะไรแก้ตัวไหม

[ดนตรีเร่งจังหวะ]

- [แว่นโอดโอย ร้องไห้] - [เสียงหวดรัวๆ]

- [เอก] พอก่อนพี่ช้อย - [แว่นโอดโอย]

คุณแม่ขอรับ ลูกเป็นคนสั่งให้แม่แว่นพักเอง

แม่แว่นไม่ได้ทำไรผิดนะขอรับ

[ดนตรีจบ]

การดูแลทาสมันเป็นหน้าที่ของแม่

ลูกไม่ต้องมายุ่ง

- คุณแม่ขอรับ แต่… - ช้อย เฆี่ยนมันต่อไป

- [ฮึบ] - [แว่นโอดโอย]

- [ดนตรีระทึก] - [สะอื้น]

โอ๊ยๆ โอ๊ยๆ โอ๊ย

[แพรหอบ] คุณเฟื้องๆ คุณเฟื้องเจ้าขา คุณเฟื้อง

ป้าแว่นแกเป็นโรคที่ห้ามเป็นแผล

คุณเฟื้องอย่าลงโทษป้าแว่นเลยนะเจ้าคะ

หุบปากของเอ็งเลย

หรือว่าเอ็งอยากจะโดนหวายแทนมันเล่า

- คุณเฟื้องขอรับ - คุณ…

ลงโทษกระผมแทนแม่เถอะขอรับ

[หอบ]

กล้า อย่านะลูก

[แค่นหัวเราะ]

เอ็งอยากจะโดนหวายนักใช่ไหม

[เฟื้อง] ได้ ข้าจะให้เอ็ง รับหวายเป็นสามเท่าของแม่เอ็ง

[แว่นสะอื้น] กล้า

- [เฟื้อง] ช้อย เอามันไปเฆี่ยนด้วยอีกคน - [ช้อย] เจ้าขา

- [ช้อย] เจ้าค่ะ - [แว่นสะอื้น] กล้า

- [ช้อย] มานี่ อยากโดนใช่ไหม - [แว่น] อย่าลูก กล้า

- [ช้อยหัวเราะ] - [แว่นสะอื้น]

- [แว่นสะอื้น] กล้าอย่าลูก - [ช้อยแค่นเสียง] นั่งลง

คุณเฟื้องเจ้าขา

[ช้อย] นั่งลง

[แว่นสะอื้น] กล้า กล้าอย่านะลูก

[ช้อยหัวเราะ]

- [แว่นสะอื้น] - [ช้อยฮึบ]

- [ร้องไห้] กล้า - [ดนตรีเศร้า]

- [เสียงหวดรัว] - [ช้อยฮึบ]

[แว่นสะอื้น] กล้า

- [สะอื้น] กล้าลูก - [ช้อยฮึบ]

[ดนตรีจบ]

- [แว่นสูดปาก] - [กล้า] แม่เจ็บมากไหมจ๊ะ

ข้าโดนเฆี่ยนมาแต่สาวยันแก่ ชินชาเสียแล้ว

เอ็งเล่า

โดนเข้าไปหลายยก คงจะเจ็บมาก

ไม่ต้องห่วงฉันหรอกจ้ะ ฉันน่ะมันหนังหนา

ถูกเฆี่ยนเพียงเท่านี้ฉันทนได้

[ถอนหายใจ] นี่ฉันไม่ “เก็ท” เลยนะ

[เอฟเฟกต์ตลก]

อ๋อ ฉันหมายถึงว่า

ฉันเนี่ยไม่เข้าใจเลยว่ากะอีแค่เรื่องตักบาตร ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย

[ถอนหายใจ] จะเรื่องเล็กเพียงไหน

หากนายท่านไม่พึงใจ จะลงโทษอย่างไรก็ย่อมได้

[ช้อยแค่นเสียง] นี่ อีนางแพร นางลิ้นจี่

ทำไมเอ็งสองคนไม่รีบไป ทำความสะอาดห้องคุณหลวง ฮะ

ไปเดี๋ยวนี้เลยจ้ะ ลิ้นจี่ไป

[แพรหอบ]

- เอ้า ไปๆ ไป - [ลิ้นจี่] จ้ะ

[ดนตรีเศร้า]

โอ้ คุณหลวง

โอ้ [หอบ]

คุณหลวงมีกิจธุระอะไรให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ

ตั้งใจมาหาแม่แว่นนั่นแหละ

เห็นว่าไม่สบาย เลยเอายามาให้

[ดนตรีชวนลุ้น]

บ่าวไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ

คุณหลวงรีบออกไปจากที่นี่เถอะเจ้าค่ะ

คือ… ในครัวมันสกปรกนักเจ้าค่ะ

อย่าปฏิเสธน้ำใจฉันเลยนะแม่แว่น เอ้า

[หายใจเฮือก]

- [คุณหลวง] ยาฝรั่ง… - คุณพี่

- [คุณหลวงกระแอม] - มาทำอะไรที่นี่คะ

ก็พี่หิว

ก็ตั้งใจจะให้บ่าวๆ มันหาอะไรให้กินน่ะ

ไม่คิดหรอกว่าจะเจอแม่แว่นเขาอยู่ตรงนี้

[เสียงคนลอยมาไกลๆ]

คิดว่าน้องโง่เขลาเบาปัญญานักเหรอคะ

กลับเรือนเถอะค่ะ ถ้าคุณพี่อยากจะกินอะไร

วันหน้าวันหลังบอกน้องสิคะ

จะได้ไม่ต้องเดินมาถึงครัวไฟให้ลำบาก

[คุณหลวงถอนหายใจ] พี่ก็แค่เกรงใจน่ะ

ไป งั้นพี่ไปรอบนเรือนนะ

[คุณหลวง] เอ้า หลบหน่อย

[ดนตรีจบ]

- [ชด] อ้าวเฮ้ย เอาไป รีบไปเลย - [ช้อย] เร็ว

[ชด] อ้าว แล้วเอ็งล่ะ เอ้า ไปๆ ไปๆ แบกไปเลย หินนี่แบกไปเลย เร็ว

- [ช้อยฮึบ] เอ้า - [ชด] ไปๆ ไป

[แพร] เฮ้ย สัญญาทาสนี่

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ทำอะไร

[ชดแค่นหัวเราะ] ดูไป เอ็งก็อ่านไม่ออกหรอก

[ชดถอนหายใจ] ไปๆ ไป เอาไปเลย เร็วๆ

เฮ้ย เดี๋ยวเอาหีบวางไว้ตรงนี้

นี่ เอ้า เอ็งน่ะเอาเอกสารไปวางไว้บนชั้นนู้น

เรียบร้อย กลับไปขนมาอีกรอบนะพี่

เฮ้ย ข้าหิวแล้วว่ะ พักก่อนเถอะ ประเดี๋ยวค่อยไปขนกันใหม่

- ไป - ครับ

[หอบ] เอกสาร

นายกล้า

นี่ไง

นายกล้า ค่าตัว

[แพร] 13 ตำลึง

[คุณหลวง] แม่เฟื้อง

[หอบ]

[แค่นเสียง]

[คุณหลวง] แม่เฟื้อง

จะเข้ามาหาอะไรหรือ

มาดูหนังสือกรมธรรม์ของอีแว่นมันเจ้าค่ะ

[ดนตรีระทึก]

[เฟื้อง] ไหนๆ มันก็ป่วยแล้วนี่

จะเก็บมันเอาไว้ทำไมล่ะเจ้าคะ ขายๆ มันไปเลย

[คุณหลวง] โธ่ แม่เฟื้อง

ก็เพิ่งลงโทษมันไปไม่ใช่หรือ นี่มันก็ยังป่วยอยู่

ทำไมเหรอเจ้าคะ

คุณพี่เป็นห่วงเป็นใยมันมากหรือเจ้าคะ

[คุณหลวงถอนหายใจ] ก็ไม่ใช่เช่นนั้นแม่เฟื้อง

อย่าให้อิฉันรู้นะเจ้าคะว่า คุณพี่เนี่ยเอาเงินให้มันรักษาตัว

ไม่อย่างงั้นอิฉันจะฟ้องเจ้าคุณพ่อ

[ถอนหายใจ] แม่เฟื้องก็คิดมาก

[แค่นเสียง]

[ถอนหายใจ]

[เสียงบานประตู]

[ถอนหายใจ]

- อ้าว พี่แฟง - [แฟง] ฮะ

- หวัดดีจ้ะ - [แฟง] อ้าว ไหว้จ้ะ

ข้ามาหาพี่แว่น อยู่หรือไม่

- อ๋อ อยู่จ้ะ - [แฟง] เออ

[แฟง] พี่แว่น

- อ้าว - [แฟง] ไหว้จ้ะ

เออๆ ลมอะไรหอบเอ็งมาถึงนี่วะ

[แฟง] อุ๊ย ก็ฉันได้ยินว่า พี่ไม่สบาย จึงอยากมาเยี่ยม

นี่ มีส้มสูกลูกไม้ของโปรดพี่มาฝากด้วย

- ขอบใจเอ็งมากนะ - [แฟงหัวเราะเบาๆ]

แล้วนี่เห็นว่าคุณเฟื้องลงโทษพี่เสียหนักเลยหรือ

ข้าชินเสียแล้ว

[ถอนหายใจ] เรื่องมันก็ผ่านตั้งนมตั้งนานแล้ว

คุณเฟื้องนี่ยังผูกใจเจ็บพี่ไม่เลิกอีกหรือนี่

[ดนตรีชวนสงสัย]

ข้าทำงานไม่ถูกใจนาย

นายก็เฆี่ยนเอาก็เท่านั้น ไม่ได้เรื่องใหญ่โตอะไรเลย

[แว่น] เอ้า เอ็งมาก็ดีแล้ว มาช่วยข้าตำน้ำพริกดีกว่ามา

- อุ๊ย - [ดนตรีจบ]

[อึกอัก] พวกเอ็งมีธุระอะไรกับข้าหรือ

- พี่แฟง - [แฟง] หือ

อย่าหาว่าหนูเผือกเลยนะ

- [เอฟเฟกต์ตลก] - แต่หนูได้ยินมาแว่วๆ

[แพร] ว่าป้าแว่นกับคุณเฟื้องเนี่ย เคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อนเหรอคะ

[อึกอัก] คือๆ ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไรนัก

ถ้าพวกเอ็งสงสัยอะไรก็ไปถามพี่แว่นเอาเองเถิด

[แฟงร้องตกใจ]

พี่แฟง

นะ พี่แฟงนะ ป้าแว่นเขาก็ป่วย ถ้าสมมติว่า

คุณเฟื้องอยู่ๆ มาหาเรื่องลงโทษอีกก็แย่เลยนะคะ

- คือ… - [แพร] ถ้าเกิดว่า

พวกหนูรู้เรื่องว่าเขาเคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อน

พวกหนูก็จะได้หาทางรับมือทันไงคะ

[ลิ้นจี่] จ้ะ

[ฮึบ]

นะคะพี่แฟงคนสวย

- [ลิ้นจี่] พี่แฟงคนดี - [แพร] พี่แฟงสุดประเสริฐ

- พี่แฟงคนน่ารัก - [แฟงคราง] เฮ้ย พอ

ข้าจะลอยอยู่แล้ว [พ่นลมหายใจ]

เอาเป็นว่าพวกเอ็ง อย่าให้พี่แว่นรู้นะว่าข้าเป็นคนบอก

จ้ะ

เรื่องมันเกิดมาตั้งนมตั้งนานแล้ว

ตั้งแต่ตอนที่คุณเฟื้อง เพิ่งออกเรือนกับคุณหลวงใหม่ๆ

- [ดนตรีไทยบรรเลง] - [ไม่มีเสียงพูด]

[แฟง] คุณหลวงท่านมาจากครอบครัวพ่อค้า

อยากเลื่อนฐานะ อยากมีหน้ามีตาในสังคมชั้นสูง

เลยมาแต่งงานกับคุณเฟื้อง

บุตรสาวของเจ้าคุณสมบัติบริรักษ์

พี่แว่นเป็นทาสรับใช้ ประจำตัวคุณหญิงแม่ของคุณเฟื้อง

ที่ถูกส่งตามมาดูแลคุณเฟื้อง

พี่แว่นเป็นคนสวย ทำกับข้าวกับปลาก็เก่ง

จะลุกนั่งเดินเหินก็น่าชม

คุณหลวงท่านเห็นเข้าก็หลงรัก

- ขออนุญาตเจ้าค่ะ - เอ้า มา

[คุณหลวง] โอ๊ย โอ๊ยๆ

- เอ้า เป็นไรไหม - [หอบ] ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ

มา ปล่อย ฉันจัดการเอง

[คุณหลวง] ไหน เจ็บตรงไหนหรือเปล่า

ทำอะไรกันเหรอคะคุณพี่

อ๋อ

เปล่าจ้ะ พี่ก็นั่งอ่านหนังสือ

แม่แว่นเขาเอาน้ำชามาให้ มันหก

พี่ก็สั่งสอนเขาไปแล้ว

มือไม้อ่อนนักนะนางแว่น

- ขอประทานโทษเจ้าค่ะ - [คุณหลวงถอนหายใจ]

[แค่นหัวเราะ]

[แฟง] คุณเฟื้องระแวงพี่แว่น เพราะพี่แว่นเป็นคนฉลาด

เกรงว่าถ้าได้ขึ้นมา เป็นเมียอีกคนจะข่มคุณเฟื้องได้

จึงตัดไฟเสียแต่ต้นลม ไล่พี่แว่นไปอยู่แต่ในครัว

ห้ามมิให้ไปเหยียบเรือนใหญ่อีก

[ดนตรีระทึก]

[แฟง] หลังจากนั้น คุณเฟื้องก็คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งพี่แว่น

[เสียงจานตก]

- ไปทำมาใหม่ - ทำไมหรือเจ้าคะ

ก็รสมือเอ็งมันไม่ได้เรื่อง

ข้าบอกให้เอ็งไปทำมาใหม่ ก็ไปทำมาใหม่สิ

[แฟง] โดยที่คุณหลวงทำอะไรไม่ได้

เพราะเกรงใจครอบครัวคุณเฟื้อง

- [ดนตรีจบ] - เรื่องมันก็เป็นเช่นนี้แหละ

[กล้า] แล้วเหตุใดที่ผ่านมา แม่จึงไม่เคยเล่าให้ข้าฟัง

ไอ้กล้า เอ็งมาตั้งแต่เมื่อไหร่

- ข้าจะไปคุยกับแม่ให้รู้เรื่อง - เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ

ใจเย็นๆ [ตะกุกตะกัก] คือ… คือที่แม่เอ็งไม่บอกอะไรเอ็งน่ะ

ก็เพราะว่ากลัวว่าเอ็ง จะหนักอกหนักใจไปเสียเปล่าๆ

ทำใจเสียเถิดว่าตราบใดที่แม่เอ็ง

ยังเป็นทาสอยู่เรือนนี้

ก็ย่อมต้องถูกใส่ไคล้รังแกอยู่ร่ำไป

- [ดนตรีเศร้า] - [แฟงถอนหายใจ]

[แฟง] เวรกรรมของพี่แว่นแท้ๆ [ถอนหายใจ] อย่าบอกใครนะ

ว่าข้าเป็นคนบอก

นี่ นายกล้า

นายรู้แบบนี้แล้วน่ะ นายต้องรีบหาทาง

พาแม่นายออกไปจากที่นี่นะ

[ดนตรีจบ]

[เสียงผู้คนจอแจ]

แผลนี่เป็นมาสองสัปดาห์แล้วยังไม่หายอีกหรือ

เอ้าๆ

แม่ เดี๋ยวฉันมานะจ๊ะ

ท่านหมอขอรับ

แม่กระผมเป็นโรคอะไรหรือขอรับ

บอกตามตรงนะ

ฉันเองก็ไม่รู้จักโรคนี้หรอก

ค้นตำรับตำราจนสิ้นแล้ว

เป็นคุณทับทิมเสียอีกที่ไปพบมา

แม่แว่นน่าจะเป็นโรคลมแปรปรวน

โลหิตผิดสมดุล

ทำให้เมื่อเป็นแผลแล้วสมานตัวช้า และเหนื่อยง่ายเช่นนี้

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[แพร] แถวบ้านฉันเขาเรียกว่าโรคเบาหวาน

คนที่เป็นน่ะจะรู้สึกอ่อนแอ

เหนื่อยง่าย เวลาเป็นแผลก็จะหายช้า

แล้วโรคนี้สามารถรักษาได้หรือไม่ขอรับ

[ถอนหายใจ เดาะลิ้น]

อาการนี้ยังไม่มียาใดรักษาได้

ก็ได้แต่พักผ่อนแล้วก็รักษาไปตามอาการนะ

[ดนตรีเศร้า]

- [กล้า] นี่ - [ดนตรีจบ]

วันนี้ท่านหมอกับคุณทับทิมบอกว่า

แม่ข้าเป็นโรคเดียวกับที่เอ็งเคยบอก

[แค่นหัวเราะ] ทีนี้เชื่อฉันหรือยังล่ะ

ฉันถึงบอกให้นายรีบไถ่ตัวตัวเองได้แล้ว

ค่าตัวนายนะก็ไม่ได้แพงอะไรเลย 13 ตำลึงเอง

เอ็งรู้ได้อย่างไร

ก็เห็นสัญญาตอนไปเก็บของที่ห้องคุณหลวง

แล้วเอ็งอ่านหนังสือออกหรือ

[เอฟเฟกต์ตลก]

[ดนตรีพิศวง]

ก็… ก็มีคนสอนฉันไง

ใคร

เจ้านายเก่า

ถามอะไรเยอะแยะ เซ้าซี้ [แค่นเสียง] ลำไย

[ดนตรีเร่งจังหวะ]

[ดนตรีจบ]

- [เสียงแป้นพิมพ์] - [พึมพำ] สมุนไพรแก้เบาหวาน

- [ดนตรีพิศวง] - [พึมพำ] มะระ

- [ดนตรีสะพรึง] - [กล้า] นี่มันคืออะไร เอ็งเป็นใครกันแน่

- [ดนตรีไทยชวนลุ้น] - ข้าถามว่านี่มันคืออะไร

ถึงฉันบอกนายไปอะ นายก็ไม่เชื่อหรอก

ถ้าเอ็งไม่บอก ข้าจะแจ้งคุณหลวง

[กล้า] เอ็งจะบอกหรือไม่บอก

[แพร] เฮ้ย เดี๋ยวๆ บอกๆ บอก นายกล้า บอก

คือ

ฉันมาจากอนาคตอีกหนึ่งร้อยกว่าปีข้างหน้า

[ดนตรีจบ]

นี่เอ็งยังไม่เลิกบ้าอีกเหรอ

ฉันพูดจริงๆ นะ

นี่ไง หลักฐานมันก็อยู่ในมือของนายนี่ไง

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[แพร] สิ่งนี้เขาเรียกว่ามือถือ

มันเป็นสิ่งสำคัญที่คนยุคฉันน่ะ

เขาใช้คุยกัน ใช้ติดต่อกันน่ะ

- ใช้คุยกัน - [ในลำคอ] อือ

- ใช้คุยกันได้ยังไง - [แพร] เอ๊ยๆ

ฉันอธิบายให้ฟังนะ ก็คือ

สมมติว่านายมีเครื่องหนึ่ง ฉันมีเครื่องหนึ่ง

เวลาที่เราอยู่ไกลกันเป็นสิบ ยี่สิบกิโลฯ เลย

เราก็จะสามารถโทรคุยกันได้โดยใช้เครื่องนี้

แบบได้ยินเสียงกันน่ะ แล้วมันสามารถ

คุยแบบเห็นหน้ากันได้ด้วยนะ แบบวิดีโออะ วิดีโอคอลอะไรอย่างงี้

[แค่นเสียง] เอ็งนี่มันเหลวไหลสิ้นดี

ใครจะไปเชื่อเอ็ง

ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉันพูดจริงๆ

ถ้ามันโทรได้นะ ฉันโทรให้นายดูแล้ว แต่พอดีว่ามันโทรไม่ได้

เดี๋ยวฉันทำไรให้นายดู

นอกจากโทรได้แล้วน่ะ อันนี้

- [กล้า] เฮ้ย - มันทำอย่างงี้ได้อีกด้วย

- [เสียงชัตเตอร์] - เฮ้ย อะไรของเอ็งเนี่ย

- [ดนตรีจบ] - [แพร] นี่ ดูดิ [หัวเราะ]

เฮ้ย

[ดนตรีสนุกสนาน]

เอ็งทำแบบนี้ได้อย่างไร

[แพร] เนี่ย เรียกว่าการถ่ายรูป คือมันเหมือน

เจ้านายของพวกนายที่เขาชอบไปถ่ายกันน่ะ

แต่ยังไม่หมดนะ ไอ้เครื่องนี้มันสามารถ

หาข้อมูลอะไรก็ได้ทั่วโลกเลย สิ่งที่นายอยากจะรู้

ที่ฉันรู้ไอ้สูตรขนม สูตรข้าวแฟ่กะทิ

สูตรชานมไข่มุกอะ ก็มาจากเครื่องนี้ทั้งนั้นเลยนะ

[แพร] ถึงบอกไงว่าให้นายอะ รีบรักษาแม่นายให้หาย

นี่ถ้าเบาหวานขึ้นตานี่ตาบอดได้เลยนะ

ข้าไม่เชื่อเอ็งหรอก

เอ็งอาจจะไปได้ไอ้ของชิ้นนี้มาจากไอ้พวกฝรั่ง

แล้วก็มาบอกข้าว่าเอ็งมาจากวันข้างหน้า

โอ๊ย ทำไมนายมันเชื่ออะไรยากจังเลยวะ

เอางี้ ฉันจะบอกสิ่งที่เกิดขึ้นเร็วๆ นี้ให้นายฟัง

[เสียงแป้นพิมพ์]

- เจอแล้ว นายกล้า - [ดนตรีพิศวง]

นายรู้หรือไม่ว่าวันขึ้นปีใหม่

ตรงกับวันที่เท่าไร

[แพรเดาะลิ้นเป็นจังหวะ]

วันขึ้นปีใหม่ก็วันที่ 13 เมษายนไง

ถูกต้องนะครับ

แต่จากที่ฉันหาข้อมูลมา

อีกไม่นานวันขึ้นปีใหม่

จะเปลี่ยนจากวันที่ 13 เมษายน

เป็นวันที่ 1 เมษายน

[ดนตรีเร้าใจ]

งั้นข้าจะเก็บของชิ้นนี้ไว้ก่อน

ถ้าเอ็งพูดถูก ข้าถึงจะคืนให้เอ็ง

เฮ้ย ได้ไงอะ

ถ้าขืนเอ็งยังดื้อดึง

ข้าจะเอาของชิ้นนี้ไปให้คุณหลวง

- [ดนตรีจบ] - เออ [แผ่ว] ไม่ดื้อแล้ว

เฮ้ย

[เอฟเฟกต์ตลก]

[เสียงคนจอแจ]

[หมอบุญลือถอนหายใจ]

ไม่ดีขึ้นเลย

[ทับทิม] แล้วระยะนี้ แม่แว่นมีอาการอย่างอื่นอีกหรือเปล่าจ๊ะ

[ในลำคอ] อือ บางวันก็รู้สึกตาพร่าๆ

มองอะไรไม่ชัดน่ะเจ้าค่ะ

แต่ว่าไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะด้วยโรคที่เป็นหรือว่า

แก่ชราน่ะเจ้าค่ะ [หัวเราะ]

[ดนตรีพิศวง]

[หมอบุญลือ] อือ นี่เป็นยาบำรุงนะ

ให้แม่กินให้ครบ

แล้วพยายามอย่ากินของแสลงล่ะ

ขอบพระคุณขอรับ

[หมอบุญลือ] เออ นี่คุณทับทิม รู้ข่าวใหญ่หรือยัง

เรื่องอะไรหรือคะ

ก็เรื่องที่ทางการจะเปลี่ยนวันขึ้นปีใหม่

จากวันที่ 13 เมษาฯ วันสงกรานต์

เป็นวันที่ 1 เมษาฯ น่ะสิ

- [ดนตรีสะพรึง] - [ทับทิม] อือ

[ดนตรียะเยือก]

[ถอนหายใจ] ทีนี้เชื่อหรือยัง ว่าฉันน่ะย้อนเวลากลับมาได้จ้ะ

[ดนตรีคึกคัก]

แล้วที่ที่เอ็งมา มันมีวิธีรักษาโรคนี้แล้วหรือยัง

แล้วข้าต้องทำอย่างไรบ้าง เอ็งรีบบอกข้ามาเถิด

นายต้องใจเย็นๆ นะ ตอนนี้

ทางรอดเดียวของแม่นาย ก็คือต้องรีบหาเงินมาไถ่ตัวให้เป็นอิสระ

[แพร] แม่นายจะได้ไม่ต้องทำงานหนัก

ส่วนนายน่ะก็จะได้ไปหาเงินมารักษาเขา

เพราะว่าถ้าหายาในยุคนี้นะ

ก็ต้องไปซื้อจากพวกฝรั่ง

ซึ่งก็คงต้องแพงมากๆ แน่

แล้วข้าจะหาเงินจากไหนมาไถ่ตัวเล่า

ตอนนี้ฉันมีเงินที่ฝากไว้กับคุณทับทิมแปดตำลึง

ค่าตัวนายก็ 13 ตำลึง

ส่วนแม่นายก็ราวๆ เก้าตำลึง

[แพร] ตอนนี้นะพวกเราน่ะขาดอีก 14 ตำลึง

[ดนตรีจบ]

แต่ว่าฉันน่ะมีแผนที่จะหาเงินก้อนนี้อยู่นะ

อยู่ที่ว่านายจะเอาด้วยหรือเปล่า

[ดนตรีชวนลุ้น]

ถ้ามันเป็นหนทางที่ช่วยแม่ข้าได้ ข้ายอมทำทุกอย่าง

[แพร] แผนการของเราก็คือ

หนึ่ง ขายสูตรชา สูตรข้าวแฟ่ของเรา ให้คนไปเปิดร้านขาย

ในยุคฉันน่ะเรียกมันว่าขายแฟรนไชส์

[กล้า] แฟงชาย

- [เอฟเฟกต์ตลก] - [แพร] ไม่ใช่ แฟรนไชส์

[แพร] แผนที่สอง นายน่ะสอนน้องๆ เด็กวัดให้เอาชา

เอาข้าวแฟ่ไปส่งลูกค้าที่เขาเป็นสมาชิก

ในยุคฉันภาษาอังกฤษเรียกว่าเดลิเวอรี่

[ดนตรีไทยสดใส]

[ลิ้นจี่กรี๊ด]

- ป้าแว่น - [เฟื้อง] อีแว่น

เอ็งมามือไม้อ่อนอะไรตรงนี้

ข้าจะต้องใส่บาตร แล้วข้าวของมันไม่เสียหายไปหมดแล้วหรือ

[หอบ] ขอประทานโทษเจ้าค่ะ [ถอนหายใจ]

[ดนตรีเร่งจังหวะ]

[ไม่มีเสียงพูด]

ข้าวแฟ่ไหมจ๊ะ

[ชาวบ้านหญิง] หนูๆ หนู เท่าไรจ๊ะ

เอ้า นี่ส่วนแบ่งของพวกเอ็ง

- ขอบใจจ้ะ - [เด็กชาย] ขอบใจจ้ะ

[เด็กชาย] ไป

[ดนตรีจบ]

[แพรถอนหายใจ]

[แพรแค่นเสียง]

[กล้า] โอ้โฮ

[หัวเราะเบาๆ]

นี่ก็เป็นเงินที่เราฝากคุณทับทิมไว้

ส่วนเนี่ยก็เป็นเงินที่พวกเราหามาได้

ถ้ารวมกันน่ะก็จะ…

พอไถ่ตัวแม่กับข้าได้หรือยัง

- ยังอะ - ยังอีกหรือ

ยังเหลือให้ฉลองอีกเพียบ

- [เดาะลิ้น ถอนหายใจ] - [ดนตรีซึ้ง]

นี่ไม่คิดเลยนะเนี่ย ว่าพวกเราจะเก็บได้ครบไวขนาดนี้

ขอบใจเอ็งมากจริงๆ นะ

ถ้าไม่ได้เอ็ง

ข้าก็ไม่รู้ว่าจะช่วยแม่ได้อย่างไร

[แค่นเสียง]

บทจะพูดดีๆ ก็พูดดีๆ เป็นเหมือนกันนี่

เฮ้ย นั่น รุ้ง

เฮ้ย เอ็งทำอะไรของเอ็ง

เอ็งไปชี้แบบนี้

เดี๋ยวก็ถูกเทวดาลงโทษหรอก

เทวดาเกี่ยวไรด้วย

ก็โบราณเขาว่า ว่ารุ้งน่ะเป็นของเทวดา

เอ็งไปชี้สุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้

เดี๋ยวก็นิ้วกุดหรอก เอ็งไม่รู้หรือ

ไม่ใช่ละ

เนี่ยเขาเรียกว่ารุ้ง

[แพร] คือพอฝนตกลงมาใช่ไหม ละอองน้ำมันก็จะเยอะ

แล้วพอแสงพระอาทิตย์ส่องลงมาอะ มันก็จะเกิดการหักเหอะไรอย่างงี้

มันเป็นเรื่องของธรรมชาติ

ไม่เชื่อก็ลองชี้ดูดิ

[เดาะลิ้น] ไม่เอา

- ให้มันกล้าๆ หน่อย กล้าเหมือนชื่อน่ะ นี่ - ไม่

[ฮึบ]

[แพรเดาะลิ้น] เห็นไหม ไม่เห็นเกิดไรขึ้นเลย

[เพลง “คำรัก”]

ไม่รู้ทำไม ข้ารู้สึกว่าท้องฟ้า

มันกว้างขึ้นกว่าแต่ก่อน

[หัวเราะ แค่นเสียง เดาะลิ้น]

ก็อาจเพราะว่านายไม่เคยได้มองมันจริงๆ ไง

คืนนี้ข้าจะไปขอไถ่ตัวกับคุณหลวง

หวังว่าคุณหลวงจะเมตตาข้า

[เพลงจบ]

[เอก] จะขอไถ่ตัว

แล้วเอ็งกับแม่แว่นจะไปอยู่ที่ไหน กินอยู่อย่างไร

แม่เอ็งก็กำลังป่วยอยู่ไม่ใช่หรือ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

ขอรับ ยิ่งแม่กระผมป่วย

กระผมเป็นลูก ก็อยากจะดูแลแม่ให้ดีขอรับ

ก็ข้าบอกแล้วว่าจะดูแลแม่เอ็ง

เอ็งไม่เชื่อข้าหรือ

[คุณหลวง] อือ เอาเถอะ

เอ็งกลับไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยหารือกันใหม่

ขอรับ

[เอกถอนหายใจ]

คุณพ่อจะปล่อยตัวไอ้กล้าไปไม่ได้นะขอรับ

ไอ้กล้ามันอยู่กับลูกมาตั้งแต่เด็ก

มันก็เปรียบเหมือนเพื่อนสนิทของลูก

ทาสคนไหนมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ

มันจะไปตายที่ไหนก็ปล่อยมันไปสิ

เอาไว้แม่จะหาคนที่เก่งกว่า

ที่ดีกว่ามาให้ใหม่ก็แล้วกัน

คุณแม่

ที่คุณแม่พูดเช่นนี้

ก็หมายความว่าที่ไอ้กล้า มันกลัวว่าเราจะทอดทิ้งแม่ของมัน

ก็เป็นเรื่องจริงหรือขอรับ

- ทาสที่ไร้ประโยชน์ - [เสียงน้ำ]

จะเลี้ยงเอาไว้ทำไมให้มันเสียข้าวสุกล่ะ

จริงไหมคะคุณพี่

[อึกอัก]

จริงจ้ะ [หัวเราะ]

พ่อก็เห็นด้วยกับแม่เขานะ

แต่พี่ก็เห็นด้วยกับลูกเหมือนกัน

[คุณหลวง] เพราะไอ้กล้าเนี่ย มันเป็นทาสที่ใครต่อใครก็รักใคร่เอ็นดู

ถ้าทาสคนอื่นๆ เขารู้ว่า

เราทอดทิ้งแม่มันทั้งๆ ที่ยังป่วย

พี่ก็เกรงว่ามันจะติฉินนินทาเอานะ

ถึงแม้ว่าคุณพี่อยากจะรั้งตัวมันไว้

แต่ในเมื่อมันเก็บเงินมาไถ่ตัวมันครบแล้ว

คุณพี่จะทำอย่างไรได้เจ้าคะ

[คุณหลวง] ได้ยินมาว่า เอ็งเป็นคนช่วยมันหาเงินมาไถ่ตัวงั้นหรือ

เจ้าค่ะ กล้าช่วยดิฉันไว้หลายเรื่อง

ดิฉันก็เลยอยากตอบแทนบ้าง

[แค่นหัวเราะ] เก่งจริงนะเรา

เป็นแค่ทาสแท้ๆ ยังหาเงินได้มากถึงเพียงนี้

ขอบพระคุณขอรับ

หวังว่าคุณหลวง จะเห็นแก่ความพยายามของพวกเรา

แล้วปล่อยตัวพวกเราสองคนตามสัญญานะขอรับ

ไม่ต้องห่วง

ข้าเป็นคนรักษาสัญญาอยู่แล้ว

[แพร] จะได้เป็นไทแล้ว

ข้าจะยอมให้เอ็งพ้นจากการเป็นทาส

ถ้าเจ้าเอาเงินมาไถ่ตัวจนครบ

ร้อยสามสิบตำลึงตามสัญญา

ฮะ เท่าไรนะ

ก็สัญญาเขียนไว้นี่ไง

ร้อยสามสิบตำลึง

เท่าไรนะ

ร้อยสามสิบตำลึง

[ดนตรีระทึก]

พวกเอ็งคงอ่านไม่ออกหรอก

ไม่จริงอะ จริงๆ แล้วมันต้องแค่ 13 ตำลึงนี่

เอ็งรู้ได้ไง

ก็ดิฉันเห็นว่ามันแค่ 13 ตำลึง

คุณหลวงแอบแก้สัญญาแน่ๆ

อย่ามาใส่ความข้านะ

เห็นทีว่าเงินที่พวกเอ็งช่วยกันหามา

มันคงจะขาดอยู่อีกเยอะทีเดียว

ไอ้กล้า

- เห็นแก่ที่เอ็งสองแม่ลูก - [ดนตรีจบ]

อยู่รับใช้พวกข้ามาอย่างภักดี

คุณพ่อท่านจึงเมตตา

ถ้าเอ็งสัญญาว่าจะอยู่เป็นทาสรับใช้ในเรือนข้า

คุณพ่อท่านจะออกค่ายา ค่าหมอ ให้กับแม่แว่นจนกว่าจะหายดี

- [เสียงกลองรัวชวนลุ้น] - [แพรพ่นลมหายใจ]

นายกล้า นายอย่าไปยอมนะ

ฉันน่ะรอได้

แต่แม่นายที่ป่วยน่ะ รอไม่ได้หรอกนะ

นายกล้า

นี่

- [ดนตรีจบ] - [กล้าสูดลมหายใจ]

ถ้าคุณหลวงสัญญาว่าจะดูแลรักษาแม่กระผม

และอนุญาตให้พักงานได้

จนกว่าอาการป่วยไข้จะหายดี

กระผมก็จะขอเป็นทาสรับใช้คุณหลวงต่อไปขอรับ

[ดนตรีระทึก]

ก็เท่านั้น

[พ่นลมหายใจ]

- [ดนตรีลุ้นระทึก] - แบตฯ มือถือฉันน่ะมันจะหมดแล้วอะดิ

[แพร] คือไฟฟ้าน่ะ

ถ้าเกิดว่าไฟฟ้าหมด เครื่องนี้ก็จะไม่สามารถใช้ได้

- ไฟฟ้า - [แพรถอนหายใจ]

[กล้า] ข้าเคยเห็นนะที่เรือนของคุณทับทิม

[เฟื้อง] ถ้าอิฉันจะทาบทามหนูทับทิม

ให้ตบให้แต่งกับเจ้าเอก คุณพระคิดเห็นประการใดเจ้าคะ

แล้วมันกงการอะไรของเอ็งนักหนา

ถึงอยากจะให้ข้ารักกับคุณทับทิมให้ได้

[ดนตรีจบ]

[เพลง “คำรัก”]

♪ ฉันเคยเอ่ยคำรัก ♪

♪ เมื่อนานเนิ่นนักได้เรียนรู้รัก ♪

♪ ครั้งแรกจากเธอ ♪

♪ เริ่มจากวันนั้น ในวันที่เราพบเจอ ♪

♪ กาลผ่านไปหัวใจล้นเอ่อ ♪

♪ เปี่ยมด้วยรักเธอ จึงบอกออกไป ♪

♪ เพราะรักจึงย้ำว่ารัก ♪

♪ เพราะรักจึงพร่ำบอกไป ♪

♪ นับร้อยพันครั้งเธอฟังอยู่ไหม ♪

♪ เธอหน่ายหรือยัง ♪

♪ เพราะรักมันท่วมมันท้น ♪

♪ ย้ำซ้ำได้จนเป็นหมื่นล้านครั้ง ♪

♪ ฉันขอเพียงเธออยู่ฟังนานๆ ♪

♪ ได้ไหม ♪

♪ ฉันจะเอ่ย ♪

♪ คำรัก ♪

♪ แด่เธอที่รัก ตราบนานเท่านานถึงวัน ♪

♪ สิ้นใจ ♪

♪ จะบอกทุกครั้ง หากตัวฉันยังพูดได้ ♪

♪ คำที่มันสำคัญยิ่งใหญ่ ♪

♪ สุขเต็มหัวใจ เมื่อบอก ♪

♪ รักเธอ ♪

[เพลงจบ]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.