Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- [ดนตรียะเยือก] - อีกไม่นานเอ็งต้องพ้นจากเรือนข้า
[คุณหลวง] แต่ก็ดีใจด้วยนะ ที่เอ็งจะได้เป็นไทสักที
- [มิ่งโอย] - [ดนตรีเร่งจังหวะเป็นระทึก]
[ตุ่น] ไอ้มิ่งน่ะมันเหยียบตะปู
[หมอบุญลือ] แผลเนี่ยมันอักเสบ เพราะว่าติดเชื้อโรคจากการโดนตะปู
มันต้องสั่งยามาจากพระนคร
[คุณหลวง] การที่พ่อจะออกค่ายาให้มัน
มันก็ต้องมีเงื่อนไข
เมื่ออายุครบ 21 มันต้องเป็นทาสรับใช้…
- [คุณหลวง] เราต่อไป - [กรี๊ด] ไอ้มิ่ง
[ลิ้นจี่คราง]
[ชด] พวกมึงรีบไปตาม ไอ้มิ่งกลับมาเลยนะ ไม่อย่างงั้นล่ะก็
กูเนี่ยจะเฆี่ยนพวกมึงทุกคน
[ชด] เราต้องรีบตามหาไอ้มิ่งก่อนที่พี่ชดจะเจอ
ไม่อย่างงั้นมันโดนซ้อมหนักแน่
[ดนตรีจบ]
- [เสียงเคาะประตู] - [ชด] เปิดประตู
- [ดนตรีชวนลุ้น] - คุณหลวงใช้ให้ข้ามาตามหาตัวทาสหนีนาย
[เสียงเคาะประตู]
[ชด] ถ้าไม่เปิด ข้าไม่เกรงใจแล้วนะ
[ชดตะโกน] เปิด
[ดนตรีสะพรึง]
คุณทับทิม
ท่านหมอกำลังตรวจอาการให้คุณหนูอยู่
จึงไม่ยอมให้ใครเข้ามาขัดจังหวะ
ขออภัยขอรับ
กระผมได้รับคำสั่งให้มาให้มาตามหาตัวทาสหนีนาย
[ชด] ไม่รู้ว่าคุณทับทิมอยู่ข้างในขอรับ
ช่างเถิด คนที่ชดตามหาไม่ได้อยู่ที่นี่
กระผมขอเข้าไปดูข้างในหน่อยขอรับ
[ดนตรีชวนลุ้น]
ชดไม่เชื่อฉันหรือ
หามิได้ขอรับ
ขอประทานโทษที่รบกวนคุณทับทิมขอรับ
[ชด] ไปพวกเรา ไปหาที่อื่น
[ดนตรีจบ]
คุณหลวงไม่จบแค่นี้แน่ขอรับ
อย่างไรเราต้องพาตัวไอ้มิ่งกลับไป
ให้มิ่งพักให้หายดีเสียก่อนเถิดแล้วค่อยพากลับไป
แล้วอย่าบอกใครนะว่ามิ่งอยู่ที่นี่ แม้แต่แม่แพร
ถือว่าฉันขอร้องนะกล้า
[ดนตรีซึ้ง]
[ดนตรีไทยซุกซน]
[แพร] เริ่มจากการใส่เมล็ดกาแฟเข้าไปค่ะ
[แพร] บดให้ละเอียดนะคะ
ดริปกาแฟเข้มๆ ไปเลยค่ะ
เติมน้ำตาลมะพร้าวเพื่อเพิ่มความหวาน
แล้วก็เติมความหอมมันด้วยกะทิค่ะ
ข้าวแฟ่โคโคนัทลาเต้พร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะ
นี่เจ้าค่ะ
เพิ่งรู้ว่ากะทิกับข้าวแฟ่เข้ากันดีเช่นนี้
- หล่อนไปได้สูตรนี้มาจากที่ไหน - [แฟง] อือ
ฉันน่ะช่วยกันสูตรกับป้าแว่นทั้งคืน
จนตอนนี้ตาค้างยังไม่ได้นอนเลยค่ะ
[แฟงในลำคอ] โอ้โฮ
อร่อยขนาดนี้ เอ็งเปิดร้านขายเลยเถิด
[ดนตรีสนุกสนาน]
แต่ว่าคุณหลวง จะไม่ตามมาเก็บเงินแล้วใช่ไหมเจ้าคะ
[ในลำคอ] เอ่อ
ท่านพูดเองนี่ว่าถ้าเกิดฉันเห็นชอบก็คงไม่ขัดข้อง
[หายใจเฮือก] ถ้างั้นก็…
เปิดตัวครั้งใหญ่กันไปเลยค่ะ
[ดนตรีจบ]
[เพลง “อิหยังวะ”] ♪ อิ อิหยังวะ ♪
♪ อิ อิหยังวะ วะๆ ♪
♪ ไม่รู้จะพูดยังไง นี่ฉันมาทำอะไร ♪
♪ ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ทำอะไรก็แปลก ♪
♪ คนนั้นก็พูดงงๆ ♪
♪ หรือว่าเป็นฉันที่งง ♪
♪ ถนนก็ไม่คุ้น คงเป็นฉันเองที่หลงทาง ♪
♪ อิหยังวะ ที่นี่คือที่ใด ♪
♪ จะถามใครดูเขาก็ไม่เข้าใจ ♪
♪ อิหยังวะ เอาแล้ว ทำยังไง ♪
♪ มีแต่ฉันและเธอเมื่อไร ตรงนี้ ♪
♪ คงมีก็แค่เธอ ♪
♪ ที่จะทำให้อุ่นใจ ♪
♪ ไม่ว่าจะที่ไหน ♪
♪ ก็ขอฉันไปด้วยคนได้ปะ ♪
♪ ให้เธอช่วยนำทางฉันที ♪
♪ ถ้ามีเธอช่วยไปส่ง คงไม่ต้องหลงทาง ♪
♪ ไม่อยากให้เธออยู่ห่าง ให้เธอช่วยนำทางฉันที ♪
♪ อิ อิหยังวะ อิ อิหยังวะ ♪
♪ น้า นา หน่า น้า นา หน่า ♪
♪ ให้เธอช่วยนำทางฉันที ♪
[เพลงจบ]
[แพรโห่นำกลองยาว]
- [เสียงกลองรัว] - [ทุกคน] ฮิ้ว
[เพลงกลองยาวบรรเลง]
[ตุ่นร้องให้จังหวะ]
- [ลิ้นจี่] ♪ เอ้า มาละเหวย ♪ - [แฟง] ♪ เอ้า มาละวา ♪
- [ลิ้นจี่] ♪ เอ้า มาละเหวย ♪ - [แฟง] ♪ เอ้า มาละวา ♪
[แพร] ♪ เห็นของดีก็พุ่งเข้ามา ♪
[ทุกคน] ♪ ตะละลา ♪
[แพร] ♪ เอ้า ไปจ้ะไป เอ้า ไปจ้ะไป ♪
[ลิ้นจี่] ♪ เอ้า ไปก็ไป เอ้า ไปก็ไป ♪
[แพรกับลิ้นจี่] ♪ เอ้า ไปจ้ะไป เอ้า ไปเล่าไป ♪
[ลิ้นจี่] ♪ เอ้า ไปจ้ะไป ไปจ้ะ เอ้า ♪
[แพรให้จังหวะ] เอ้าๆ
[ลิ้นจี่ให้จังหวะ] จ้ะๆ
[แพร] ♪ อยากเห็นของดีล้อมวงเข้ามา ♪
[ทุกคน] ♪ ตะละลา ♪
ขอบคุณมากนะคะพี่เอก ที่เป็นธุระหาฆ้องหากลองมาให้
เพื่อน้องทับทิมแล้ว เพียงเท่านี้ไม่ได้ลำบากเลย
[หัวเราะ]
[ชาวบ้านหญิง 1] นี่มันน้ำอะไรน่ะ คล้ายๆ ข้าวแฟ่เลย แต่หวาน มัน อร่อย
ก็เป็นน้ำข้าวแฟ่นั่นแหละจ้ะ แต่เป็นสูตรพิเศษของทางร้าน
ที่หากินที่ไหนไม่ได้ [ลากเสียง]
[ทุกคนฮือฮา]
ข้าขอหนึ่งกระบอก
ข้าด้วยจ้ะ
[ทุกคนแย่งกันพูด] ข้าด้วยๆ
- [เสียงจอแจ] - ได้เลยจ้ะ ใจเย็นๆ นะจ๊ะทุกคน
ได้ครบทุกคน เดี๋ยวเจ๊ไปส่งให้ถึงโต๊ะเลย
[เสียงชาวบ้านเฮตามดนตรี]
คุณทับทิมคะ
ไปตรวจคุณลูกค้าได้เลยค่ะ ถ้าเจอใครป่วยนี่ จับแอดมิทโลด
ไอแบบนี่มานานหรือยังจ๊ะ
[ชาวบ้านหญิง 2] เป็นสัปดาห์แล้วค่ะคุณหนู
งั้นฉันขอดูหน่อยนะ
ขอบคุณนะเจ้าคะที่ช่วยสนับสนุนคอนเทนต์
โปรโมตโรงหมอของดิฉัน
ที่เอ็งพูดมา ข้าฟังไม่รู้ความหรอก
[เอก] แต่เอาเป็นว่า ข้าต้องขอบใจนะที่เอ็งช่วยน้องทับทิม
[เพลง “คำรัก”]
สมน้ำหน้า ยิ่งเจ็บยิ่งดี จะได้มีฮึดอยากเป็นไทกับเขาบ้าง
[เอก] เอ็งพูดกับข้าหรือ
อ๋อ
เปล่าเจ้าค่ะ [หัวเราะ]
เดี๋ยวข้าฝากน้องทับทิมด้วยนะ ข้ามีธุระต้องจัดการ
ไอ้มิ่งหนีออกจากเรือนตั้งแต่เมื่อคืน ป่านนี้ยังตามตัวไม่เจอเลย
[ดนตรีสดใส]
[แพรถอนหายใจ]
[พูดเป็นภาษาอังกฤษ] ภารกิจสำเร็จลุล่วง
[เดาะลิ้น]
[แพรในลำคอ] อือ
คุณทับทิมคะ
[แพร] นี่ค่ะ เงินที่ขายข้าวแฟ่ได้วันนี้
หลังจากหักค่าวัตถุดิบทั้งหมดแล้ว
หล่อนเก็บเอาไว้เถิด
ฉันไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่า
แค่ให้คนไข้กล้ากลับมา รักษาแพทย์แผนสมัยใหม่กันมากขึ้น
เฮ้ย [เดาะลิ้น]
ขอบคุณนะเจ้าคะ
แต่ว่าฉันจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนดี
ที่คุณหลวงไม่รู้
ยุคนี้เขามีธนาคารกันหรือยังเจ้าคะ
ธนาคารคืออะไร
ก็บริษัท
[แพร] ที่ให้ประชาชนเอาเงินไปฝาก
โดยที่ไม่ต้องเก็บไว้เองกับตัว
ฉันเคยได้ยินว่า
ชื่อสยามกัมมาจลอะไรสักอย่าง
เอ๊ะ
หรือว่ายังไม่ถึงปีนั้น
ยังไม่ถึงปีนั้น
[ทับทิม] หมายความว่า ในอนาคตจะมีอย่างงั้นหรือ
[ดนตรีซุกซน]
อ๋อ [เดาะลิ้น]
เอ่อ คือฉัน
เคยได้ยินพวกเจ้านายในตลาดเขาคุยกันน่ะค่ะ
[แพรพึมพำ] อือ น่าจะไม่ใช่
[ทับทิม] ถ้าแม่แพรไว้ใจฉัน
ฉันจะเก็บไว้ให้
วันไหนหล่อนอยากใช้เงินก็มาบอกฉัน
[หายใจเฮือก]
ขอบคุณนะเจ้าคะ [ภาษาอังกฤษ] ตกลง
[ภาษาอังกฤษ] ตกลง
[หายใจเฮือก เดาะลิ้น]
เวลาคุยกับคนที่ฟังรู้เรื่องเนี่ย [เดาะลิ้น] มัน “ดือ” อะค่ะ
มีพัสดุมาส่งโรงหมอบุญลือขอรับ
[แฟง] อ๋อๆ
- อันไหนจ๊ะ [ถอนหายใจ] ขอบใจจ้ะ - [ไม่ออกเสียง] ขอรับ
[แฟงถอนหายใจ]
เอ่อ
คุณหนูเจ้าคะ
- ยาจากพระนคร ของม… - [แฟง] อุ๊ย
[แพร] มีอะไรกันเหรอคะ
[ทับทิม] เอ่อ
ไม่มีอะไรจ้ะ
ฉันขอเอายาไปให้ท่านหมอก่อนนะ
ขายของเสร็จแล้วเอ็งรีบกลับไปพักที่เรือนเถิด
เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปเจ้าค่ะคุณหนู
[ดนตรีชวนสงสัย]
[ทับทิม] ไม่ต้องกลัวนะมิ่ง
เจ็บเหมือนมดกัด ไม่เป็นอันตราย พวกฝรั่งเขาก็ฉีดกัน
[มิ่งถอนหายใจ]
ไอ้มิ่งไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่ขอรับ
ยังหรอกนะ
ต้องดูก่อนว่ายาน่ะได้ผลหรือไม่
ถ้าได้ผล สักสัปดาห์หรือสองสัปดาห์ก็น่าจะหายดี
ฉันเป็นห่วงนัก
ไม่มั่นใจเลยว่าถ้ามิ่งกลับไป
หลวงก่ำจะไม่หาทางขัดขวางไม่ให้มิ่งเป็นไทอีก
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[แพรเดาะลิ้นเป็นจังหวะ]
นี่ นายกล้า
เป็นอะไรเนี่ย ทำหน้าเหมือนตูด แล้วก็ทำหน้าเหมือนคนกลุ้มใจน่ะ
ใครจะไปทำหน้าเป็นเหมือนเอ็งตลอดเวลาวะ
[เดาะลิ้น]
มันก็แน่นอนอยู่แล้วสิ
คุณทับทิมน่ะเพิ่งตบรางวัลให้ฉันชุดใหญ่
เพราะว่าช่วยคิดไอเดียเรื่องร้านกาแฟ
[แพร] เฮ้ย นายก็เพิ่งได้รางวัลจากท่านขุนมานี่
เอามารวมกันสิ จะได้เอาไว้ไถ่ตัวนาย
เอ็งคิดว่ามันง่ายนักหรือ
การที่ทาสคนหนึ่งจะเป็นไทได้
- [กล้า] แล้วเอ็งน่ะก็ระวังตัวไว้นะ - [ดนตรีไทยซึ้ง]
ที่ไปหลอกขายของชาวบ้าน ใช้ผมทองเนี่ย
ระวังเถอะ คุณหลวงจะจับเอ็งเข้าตะราง
ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ
ชาวบ้านน่ะเขาไม่มองว่าฉันประหลาดแล้วจ้ะ
เขาน่ะเชื่อกันหมดแล้วว่าฉันน่ะ
[แพร] มีอิทธิฤทธิ์
เป็นเจ้าแม่หัวทอง
- [แพรหัวเราะ] - [ตุ่น] ไอ้กล้า ไอ้กล้าโว้ย
- [ตุ่น] ไอ้กล้าๆ ไอ้กล้าโว้ย - [ดนตรีชวนลุ้น]
[ตุ่น] ไอ้กล้า ไอ้กล้าๆ
เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
มีขโมยขึ้นเรือนคุณหลวง
[กล้ากับแพร] ฮะ
[ดนตรีสะพรึง]
[ชด] คุณหลวงขอรับ นางช้อยมันเห็น ตัวคนร้ายกระโดดหนีไวๆ ลงจากเรือนขอรับ
จริงเจ้าค่ะ ถึงบ่าวจะจับตัวคนร้ายไม่ได้
แต่บ่าวก็จำหน้ามันได้เจ้าค่ะ
ใคร
ไอ้มิ่งเจ้าค่ะ ไอ้มิ่งมันมายกเค้าเรือนคุณหลวงเจ้าค่ะ
[ดนตรีระทึก]
- [ดนตรีจบ] - [คุณหลวง] ของที่ไอ้มิ่งมันขโมยไป
มีกำไลห้าวง
สายสร้อยสี่เส้น
แหวนอีก 12 วง
- [ดนตรีระทึก] - ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้มิ่งมันจะกล้าเลวแบบนี้
[เอก] ไอ้กล้า
เอ็งไปจัดคนมา
คืนนี้ข้าจะออกตามล่ามันให้ทั่วบางซื่อ
ดูซิว่ามันจะหนีไปไหนได้
ครับ
- [ดนตรีจบ] - นี่ นางลิ้นจี่ นี่ๆ
ค่อยๆ วาง เอ็งอย่าโยนสิ
แล้วเวลาวางนี่นะ
เกลี่ยๆ ให้ทั่ว อย่าวางซ้อนกัน
[แว่น] เดี๋ยวกลิ่นมันหอมไม่ทั่ว
- จ้ะ - สอนไม่รู้จักจำเอ็งนี่
- [แพร] ป้าแว่น ป้าแว่น ลิ้นจี่ มีขโมยขึ้นบ้าน… - [แว่น] ฮะ
มีขโมยขึ้นเรือนคุณหลวง
พวกข้ารู้แล้ว
รู้แล้วเหรอคะว่าเป็นใครอะ
ปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกผู้ชายนู่น
ส่วนเอ็งน่ะมาช่วยข้า อบเครื่องหอมดีกว่า เดี๋ยวข้าสอนให้
เออ นี่
[แว่น] นางลิ้นจี่มันเล่าว่า ข้าวแฟ่สูตรกะทิของข้าเนี่ย
ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเทียวเหรอวะ
[เดาะลิ้น]
ปังปุริเย่เลยค่ะคุณแม่ขา
[แพร] แถวนี่ยาวตั้งแต่บางซื่อ ไปถึงสะพานควายนู่น [ลากเสียง]
ข้าบอกแล้ว เนี่ยแม่ครัวมือหนึ่งประจำบางซื่อเลย
[แค่นเสียง] นางลิ้นจี่ เอ็งน่ะก็พูดเกินไป
[แพร] เอ่อ แต่ว่า คุณแม่ครัวคะ
เอ่อ หนูมีเรื่องที่จะรบกวน แม่ครัวมือหนึ่งอีกสักนิดหนึ่งน่ะค่ะ
[ถอนหายใจ]
ก็ว่ามาสิ
คือมีผู้หญิงบางกลุ่มเขาไม่กินข้าวแฟ่กัน
หนูก็เลยคิดว่าจะทำชาไปตีตลาดบ้าง
ได้สิวะ เดี๋ยวข้าจะสอนเอ็งชงชาให้ไปใส่กะทิดู
[ถอนหายใจ เดาะลิ้น] ขอบคุณมากเลยจ้ะ
แต่หนูคิดว่านะ ครั้งนี้
หนูจะเพิ่มวัตถุดิบลับเข้าไป บอกเลยว่า
เป็นตัวท็อปแถวบ้านหนูเลอ
- [เอฟเฟกต์วิ้งๆ] - ตัวอะไรวะ
- [เอฟเฟกต์ตลก] - ตัวท็อปจ้ะ
โอ๊ย [เดาะลิ้น ถอนหายใจ]
คุยกับเอ็งนี่มันช่างเวียนหัวจริง
พูดมาให้รู้เรื่องซิ
เขาเรียกกันว่า
[ดนตรีปลุกใจ]
ชาไข่มุกหมาพ่นไฟสูตรป้าแว่นจ้ะ [ลากเสียง]
เฮ้ย
เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่เพิ่งเคยเห็น
น้ำชาใส่สาคู
อย่าเรียกว่าสาคู ให้เรียกว่าเม็ดไข่มุก
- อร่อยมว๊าก ไม่เชื่อลอง - [แฟง] หือ
- ไม่หลอกนะ - ไม่หลอกสิ
- ไม่มั่วนะ - ไม่มั่วสิ
เอ้า งั้นชิมดู
[ในลำคอ] หือ
- [ดนตรีสนุกสนาน] - พูดยากนะ
จะว่าสาคูก็ไม่ใช่
จะว่าบัวลอยก็ไม่เชิง
[แฟงแค่นเสียง]
รู้แต่ว่าเคี้ยวเพลินดีนักล่ะ [หัวเราะ]
- [ชาวบ้านหญิง 3] ข้าขอกระบอกหนึ่ง - [แพร] อือ
- ข้าขอสองเลยจ้ะ - [แฟงหัวเราะ]
- [ชาวบ้านหญิง 4] พี่จ๋า เอาสองกระบอกเลย - [ชาวบ้านจอแจ]
- สองกระบอก - [ชาวบ้านหญิง 4] หนึ่งกระบอก
โอเค แป๊บหนึ่งนะจ๊ะ
สภาพฉันเป็นเยี่ยงนี้
จะให้ฉันไปขโมยของคุณหลวงได้อย่างไร
ข้าเชื่อเอ็ง
[กล้า] พี่ช้อยคงเข้าใจผิด
แต่ข้าไม่รู้จะยืนยันได้อย่างไร
แล้วถ้าเรื่องนี้
[ทับทิม] ตัดสินว่ามิ่งมีความผิดจริง
มิ่งจะถูกบังคับ ให้เป็นทาสชดใช้ให้คุณหลวงตลอดไป
มันต้องเป็นแผนคุณหลวงเป็นแน่
เอ็งอย่ากล่าวหาคุณหลวงท่านแบบนั้น
[ดนตรีระทึก]
มิ่ง
[ดนตรียะเยือก]
[แพร] มิน่าล่ะ
ถึงมีท่าทีแปลกๆ กันหมด
ต้องช่วยกันเก็บเป็นความลับ
[แพร] นายนี่ก็มองโลกแง่ดีจังเลยเนอะ
ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันอาจจะเป็นแผนของคุณหลวง
ที่ไม่อยากให้นายมิ่งเป็นไทอะ
[ตุ่น] ไอ้กล้าๆ [หอบ] ไอ้กล้าๆ ไอ้กล้าๆ [หอบ] ไอ้มิ่ง
ถูกพวกท่านขุนจับตัว
ตอนที่มันกำลังลงเรือจะหนีไปใต้ ตอนนี้อยู่ที่ลานทำโทษ
- ฮะ - [ดนตรีลุ้นระทึก]
- ไปเร็วพี่ - [หอบ] ไป รอด้วยไอ้กล้า [หอบ]
มึงจำใส่กะโหลกมึงไว้เลยนะ
- [เสียงหวด] - สารเลวนะมึง
- [แพรหอบ] เดี๋ยว - เฮ้ย
นี่ เอ็งห้ามพูดอะไรเด็ดขาด
ถ้าไม่อย่างงั้นข้า เอ็ง กับคุณทับทิม และพี่แฟง ท่านหมอ
จะเดือดร้อนหนัก
[เสียงหวดรัวๆ]
[ดนตรีจบ]
แผลแห้งดีแล้วนี่
[ทับทิม] ไข้ก็ไม่มี แสดงว่ายาที่ให้ไปได้ผลอยู่
ไอ้มิ่ง เอ็งหนีทำไมเล่า
[มิ่ง] ต่อให้ฉันแผลหายดีกลับไปรับโทษ
คุณหลวงก็คงยัดข้อหา ให้ฉันกลับไปเป็นทาสเหมือนเดิมน่ะพี่
แต่เมื่อเอ็งหนี คุณหลวงท่านก็เชื่อว่าเอ็งน่ะ
เป็นคนผิด
[กล้า] ยิ่งถ้าเอ็งหาหลักฐานมายืนยันไม่ได้
อย่างไรเอ็งก็ต้องถูกลงโทษ
คุณทับทิมขอรับ
คุณทับทิมเป็นพยานให้กระผมเถิด
ว่ากระผมไม่ได้ขโมยของของคุณหลวงจริงๆ
ถ้าเป็นคุณทับทิมล่ะก็ คุณหลวงย่อมฟังความเป็นแน่ขอรับ
ไอ้มิ่ง
[ดนตรีเศร้า]
อ้าว น้องทับทิม
จะมาทำไมไม่บอกพี่เล่า จะได้ให้บ่าวเตรียมน้ำชาต้อนรับ
น้องแค่มาดูอาการมิ่ง ไม่อยากรบกวนพี่เอกค่ะ
คนใจคดหาความจริงใจไม่ได้อย่างไอ้มิ่ง
- น้องอย่าไปใส่ใจนักเลย - ด้วยจรรยาแพทย์
คนทุกคนเท่ากัน
ใครเจ็บใครป่วยก็ต้องรักษากันไป
[ถอนหายใจ]
พี่เอกคะ น้องอยากให้พี่เอกลองใคร่ครวญ
จะเป็นได้หรือไม่ว่ามิ่งจะไม่ได้เป็นขโมย ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด
[ดนตรียะเยือก]
น้องคิดว่าไม่ใช่มันอย่างงั้นหรือ
น้องดูอาการมิ่งแล้ว มิ่งเดินยังไม่ค่อยจะไหว
จะคล่องแคล่วถึงขั้นหลบหลีกคนทั้งเรือน ขโมยของได้อย่างไรคะ
ก็ถ้ามันไม่ได้ทำผิด แล้วเหตุใดจึงต้องหนี
คนเป็นทาสมีอะไรย่อมกลัวไว้ก่อน พี่เอกก็ทราบ
[ทับทิม] พี่เอกคะ น้องอยากให้พี่เอกช่วยพูดกับคุณหลวง
เรื่องพิจารณาคดีนี้อย่างถี่ด้วยด้วยนะคะ
ไม่เช่นนั้น น้องจะเป็นพยานด้วยตัวเอง
คุณหนู
ถ้ามันเป็นความต้องการ ของน้องทับทิม พี่จะช่วยพูดให้
[ดนตรีไทยสดใส]
โอ๊ย
ขายก็ดีอยู่หรอก แต่กำไรนี่นิดเดียวเองอะ
[ถอนหายใจ]
นี่ถ้ายุคนี้มีเดลิเวอรี่นะ
ป่านนี้ขายไปทั่ว รวยเละไปแล้ว
[พ่นลมหายใจ]
มีพัสดุมาส่งโรงหมอบุญลือขอรับ
อ๋อ คุณทับทิมอยู่ข้างใน เดี๋ยวฉันรับแทนเอง
ขอบใจนะ
[เดาะลิ้น] เฮ้ย เดี๋ยว
พี่รับงาน รับส่งชา
พวกข้าวแฟ่อะไรแบบนี้ตามบ้านไหมจ๊ะ
- จะให้เอาชา เอาน้ำไปส่งตามบ้าน - เออ
ใครเขาทำกัน เอ็งนี่พิลึก
- [เอฟเฟกต์ตลก] - เออ
- เขาไม่ทำกันเหรอ - เอ็งใช่ไหม
ที่เขาว่านางหัวทองให้โชค
- [ดนตรีซุกซน] - [ไม่ออกเสียง]
[ร้องตกใจ] อุ๊ย โอ้โฮ [ถอนหายใจ]
นี่ มันหมดโปรฯ ลูบหัวแล้ว จะไปไหนก็ไปเลยไป
จ้ะๆ
เสียทรงหมด
[พ่นลมหายใจ]
แล้วจะทำยังไงให้ขายของได้เยอะๆ เนี่ย
- กฎการขายข้อที่สาม - [ดนตรีจบ]
ของดีไม่เท่าโปรโมตดี
[ดนตรีสนุกสนาน]
ไม่น่าเชื่อ
อายุยังน้อยแต่มีฝีมือ วาดรูปได้สวยเหมือนคนจริงๆ นัก
[หัวเราะ] ใช่ไหมล่ะคะ เด็กวัดพวกนี้เคยวาดรูปฝาผนังวัด
ฉันก็เลยชวนมาวาดรูปเหมือนให้คุณลูกค้า
คือถ้าคุณลูกค้าคนไหนน่ะสั่งสามแก้วขึ้นไป
ก็จะให้วาดรูปแล้วก็แปะไว้ที่ร้านค่ะ
แล้วเราก็จะเอารูป มาเรียงๆ กันเหมือนหน้าฟีดไอจี
ให้คนดูกดไลก์
ไอจี กดไลก์
ก็ประมาณว่า ถ้าใครชอบรูปไหน เราก็จะมีน้ำหมึก
ให้ปั๊มนิ้ว ไปปั๊มบนรูป [เดาะลิ้น]
แทนการกดหัวใจค่ะ
[ดนตรีซุกซน]
[แพร] อ้าว
นี่ฝีมือเอ็งทั้งหมดนี่เลยหรือ
[แพร] อือ
อึ้งเลยอะดิ
ไอเดียฉันเอง เพื่อที่จะโปรโมตร้านข้าวแฟ่ของฉัน
แล้วไอ้จุดสีแดงๆ นี่มันคืออะไรหรือ
ก็น้ำหมึกไง
ใครชอบรูปไหน ก็ให้เอามือไปปั๊มหมึกแล้วก็เอามาปั๊มที่รูป
- ทำไปเพื่ออะไร เลอะเทอะเปล่าๆ - [แพรเดาะลิ้น]
นี่ อย่ามาว่าฉันนะ
ไอเดียฉันทำให้ร้านข้าวแฟ่ออกจะขายดี
[ทับทิม] เอาล่ะๆ อย่าทะเลาะกัน
จะว่าไป แม่แพรกับกล้าก็ยังไม่มีรูปกันเลยนะ
ไปเป็นแบบวาดเสียหน่อยเถิด จะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึก
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
นี่ก็เย็นแล้ว กว่าจะวาดเสร็จทีละคน มืดพอดี
[ในลำคอ] อือ
ถ้าอย่างนั้น
ก็นั่งวาดด้วยกันเสียเลยสิ จะได้ประหยัดเวลา
ฮะ
[ดนตรีซึ้ง]
ชิดๆ กันหน่อยขอรับ
นี่ ฉันให้น้องเขาวาดรูป คุณทับทิมให้เป็นของขวัญให้นาย
- [ดนตรีจบ] - นายจะได้มีกำลังใจในการเก็บเงินไถ่ตัว แล้วก็
ไปสู่ขอคุณทับทิมเขาไง
นี่ เอ็งยังไม่เลิกพูดเรื่องนี้อีกหรือ
เอาคืนไป ข้าไม่เอา
แน่ใจเหรอ รูปนี้
คุณทับทิมของนายอะน่ารักมากเลยนะ
[ดนตรีไทยหวานซึ้ง]
อือ งั้นก็ถ้านายไม่เอา ฉันเอามาฉีกทิ้งแล้วกัน
เฮ้ย อย่า
โบราณเขาถือว่าถ้ารูปเสียหาย
เจ้าของรูปจะโชคร้าย
อ๋อ แบบนี้นี่เอง
ลีลา
แล้วอีกรูปนั่นคืออะไร
- รูปไร [อึกอัก] ไม่มี - นี่ไง
รูป รูปไหน อะไร อะไรของนายอะ อย่ามายุ่งกับฉัน
- ตะเกียงมันร้อนนะ - [แค่นเสียง]
- [ดนตรีสนุกสนาน] - [เสียงกระดาษ]
เฮ้ย
[ดนตรีไทยซึ้ง]
เพราะคุณทับทิมแท้ๆ เลยเนี่ย
น้องเขาวาดฉันดูอ้วนแล้วก็
ขี้เหร่กว่าปกติตั้งเยอะ ใครจะกล้าเอาไปแปะหน้าร้าน
ไม่เห็นอ้วนเลย
ข้าว่าเอ็งดูดีออก
หากเอาไปแปะหน้าร้าน
คนคงพิมพ์นิ้วให้มากโขเลยแหละ
[ดนตรีซึ้ง]
ฉันไม่ได้อยากมีรูปคู่ไปแปะที่ร้านกับนายหรอกนะ
เอางี้ ฉันว่า
แบ่งส่วนของใครของมันไปดีกว่า
นี่
[หัวเราะแห้งๆ]
เออ ฉันลืมไปว่านายบอกว่า
ถ้ารูปเป็นอะไร คนในรูปจะโชคร้าย
[แพร] งั้นฉันเก็บไว้เป็นที่ระลึกดีกว่า
เพื่อถ้าวันหนึ่งฉันได้กลับบ้าน
ฉันจะได้จำได้ว่าฉันน่ะเคยเจอนาย
แปลกๆ นะ
แปลกอะไร ไม่เห็นแปลกเลย
[พึมพำ] แปลกอะไรวะ
[ตะกุกตะกัก] อ้าว เฮ้ย
- [เสียงกระแทกไม้ตะพด] - ไอ้มิ่ง
เอ็งบังอาจหนีไปจากเรือนข้า
แล้วยังมีหน้ากลับมาขโมยของงั้นหรือ
เอ็งมีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่
กระผมหนีไปก็จริง
แต่กระผมไม่ได้ขโมยของของคุณหลวงนะขอรับ
[ดนตรีสะพรึง]
เอ็งไม่ยอมรับ
งั้นเอ็งมีหลักฐานใดๆ หรือพยานใดๆ
มายืนยันว่าคืนนั้นเอ็งไม่อยู่ที่เกิดเหตุ
[คุณหลวง] หือ
เฮ้ย
ไม่มีหลักฐานแลพยาน
แค่นี้ก็สำแดงชัดแล้วว่าเอ็งน่ะเป็นคนทำ
แต่นอกจากคำพูดของพี่ช้อยแล้ว
ก็ไม่มีหลักฐานอื่นที่แสดงว่าไอ้มิ่งมันเป็นคนทำ
ขามันก็เดินไม่ค่อยจะไหว
จะเป็นไปได้ไหมขอรับที่ไอ้มิ่งมันไม่ได้เป็นคนทำ
ท่านขุนหาว่าบ่าวปดหรือเจ้าคะ บ่าวเห็นกับตาจริงๆ นะเจ้าคะ
นี่ลูกเข้าข้างมันงั้นเหรอ ฮะ
ลูกแค่จะบอกคุณพ่อว่า
ไตร่ตรองให้ดีก่อนขอรับ
กระผมไม่ได้ทำจริงๆ คุณหลวงเมตตากระผมเถอะนะขอรับ
เอ็งไม่ยอมรับผิด
งั้นข้าต้องส่งตัวเอ็งไปที่ส่วนกลาง
ถ้าส่วนกลางเขาตัดสินว่าเอ็งผิดจริง
ทีนี้ล่ะก็
เอ็งได้ติดคุกหัวโต
ไม่ได้เห็นเดือนตะวัน ตายมันในคุกนั่นแหละ
[ดนตรีชวนลุ้น]
แต่ถ้าเอ็งยอมรับกับข้าดีๆ ว่าเอ็งเป็นคนทำ
ข้าจะเมตตาเอ็ง
แค่เอ็งยอมเป็นทาสรับใช้เรือนข้าต่อไปก็พอ
คิดดูดีๆ ไอ้มิ่ง
- [คุณหลวง] ก่อนที่ข้าจะไม่เมตตาเอ็ง - [ดนตรีจบ]
[มิ่ง] มันคงเป็นคราซวยของฉันเองแหละพี่
ถ้าวันนั้นฉันไม่โดนตะปูตำ เรื่องก็คงไม่บานปลายแบบนี้
นี่
ไม่ได้นะมิ่ง นายจะยอมถอดใจง่ายๆ แล้วก็ยอมรับในโชคชะตาไม่ได้นะ
[เสียงสั่น] อย่างน้อยฉันอยู่เป็นทาสต่อไปที่นี่
มันก็ยังดีกว่าใช้ชีวิตที่เหลือในคุกนะพี่
ไม่ เขาแค่ทำให้เรารู้สึกไม่มีทางเลือก
นายอย่ายอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้สิ
คือถึงแม้ว่าพวกเราจะเลือกเกิดไม่ได้อะ
แต่เราเลือกได้นะว่าเราจะเป็นทาสไปตลอดชีวิต
หรือว่าเราจะลุกขึ้นมาสู้เพื่อตัวเองอะ
[ดนตรีซึ้ง]
[ชด] นั่งนี่เลย นั่งนี่
มีอะไร
กระผมขอรับสารภาพขอรับ
ว่าเป็นคนขโมยของคุณหลวงไปเองขอรับ
ดี
ไอ้ชด
ขอรับ
[ดนตรีสะพรึง]
นี่คือสัญญาทาส
[คุณหลวง] ยืนยันว่าเอ็ง จะต้องเป็นทาสรับใช้ข้า ชดใช้ข้าสืบไป
- [เอก] เดี๋ยวก่อนขอรับ - [ดนตรีจบ]
แม่หนูทับทิม
อีฉันมาเป็นพยานว่ามิ่งไม่ได้ทำเจ้าค่ะ
[ดนตรีชวนลุ้น]
[ทับทิม] คืนที่คุณหลวงถูกโจรยกเค้า
มิ่งพักรักษาตัวอยู่ที่โรงหมอบุญลือ
มีบันทึกการรักษาอย่างชัดเจนเจ้าค่ะ
[เอก] ไอ้มิ่งมันหนีไปพึ่งโรงหมอขอรับ
น้องทับทิมเห็นว่าจะไม่ทันการ
เลยเลือกที่จะรักษามันให้หายก่อน
แล้วค่อยนำตัวส่งคืนให้คุณพ่อขอรับ
ที่อีฉันทำไปก็ด้วยห่วงคนไข้ทุกคนเสมอหน้ากัน
ก็เมื่อหนูทับทิมมายืนยันด้วยตัวเองเช่นนี้
อาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ
ไอ้มิ่ง
[คุณหลวง] เอ็งรอดจากข้อหาขโมย
แต่เอ็งยังมีอีกหนึ่งข้อหา
ข้อหาทาสหนีนาย
- [คุณหลวง] ไอ้ชด - [ชด] ขอรับ
เอามันไปลงหวายสองยก
ได้ขอรับ
[มิ่ง] ขอบพระคุณคุณหลวงที่เมตตากระผมขอรับ
ขอบพระคุณคุณทับทิมขอรับ
[ชด] ไปๆ ไปเลย [ฮึบ] ตามมานี่
[ชด] มานี่
ไหน
ของที่ข้าให้ซ่อนไว้อยู่ที่ไหน
[ดนตรียะเยือก]
[คุณหลวง] ทีหลังจะซ่อนก็ซ่อนให้มันมิดชิดหน่อย
มาซ่อนอะไรอยู่ในนี้วะ
[ชด] ขอรับ
เอ็งสองคนอย่าเที่ยวพูดไปนะ ถ้าไม่อยากเดือดร้อนเหมือนไอ้มิ่ง
- [หัวเราะ] ขอรับ - เจ้าค่ะ
ไปได้แล้ว
[ช้อย] เจ้าค่ะ
- [เสียงโลหะกระทบกัน] - [เสียงกลองรัวเร้าใจ]
[กล้า] ไอ้มิ่ง ข้าขอโทษนะ ที่เคยบอกว่าคุณหลวงจะเมตตาเอ็ง
เรื่องนี้ทำให้ฉันเข้าใจเลย ว่าคุณหลวงไม่เคยเมตตาใคร
- [ลิ้นจี่] ต้องขอบคุณพี่กล้า - [ดนตรีซึ้ง]
ที่พี่กล้ายอมบอกความจริงท่านขุน
ให้ท่านขุนพาคุณทับทิมมาช่วยไว้ได้ทัน
- [ลิ้นจี่] เสร็จแล้ว - [แพรถอนหายใจ]
เอ็งคงหิวแล้ว เดี๋ยวข้าไปหาข้าวหาปลามาให้เอ็งกิน
[มิ่ง] ขอบใจจ้ะ
[เดาะลิ้น พ่นลมหายใจ]
พี่ตุ่น
- ระหว่างรอ พี่พาฉันไปเข้าทุ่งหน่อยสิจ๊ะ - [ถอนหายใจ]
จะราดแล้ว
- [แพร] ไป - เออๆ ได้
เอ็งไปกับข้า ไป
- [ตุ่น] ไม่ต้องห่วง - [ทาสชายถอนหายใจ]
[ตุ่นเสียงอ้อแอ้] เดี๋ยวข้าจะพาเอ็งไปทุ่ง
แล้วก็คอยพยุง
น้องอย่า [ฮึบ] เอ้า ไปๆ
นายนี่ก็กล้าสมชื่อเหมือนกันนี่
[ดนตรีระทึก]
[แพร] แล้วกล้าพอที่จะอยากเลิกเป็นทาสยังอะ
ทำไมต้องเลิกด้วย
อ้าว
นายก็เห็นอยู่ชีวิตการเป็นทาสมันลำบากขนาดไหน
อย่างน้อยท่านขุนก็ดีกับข้า
[แพรแค่นเสียง] อือ
ฉันก็หวังอะนะว่าถ้าวันหนึ่ง
นายไปขัดผลประโยชน์เขา แล้วเขาจะไม่ทำกับนาย
เหมือนที่พ่อเขาทำกับนายมิ่งน่ะ
[เสียงกลองเร้าใจ]
[แพร] พอไอ้มิ่งพ้นความผิด คุณหลวงก็ต้องยอมให้ไอ้มิ่งออกจากบ้าน
ไอ้มิ่งก็ต้องไปบวชพรรษาหนึ่ง
พอสึกออกมาก็จะได้เป็นไท
ถือว่าเป็นเด็กรุ่นแรกที่หลุดจากการเป็นทาส
ตามกฎลูกทาสลูกไทเลยทีเดียว
โชคดีนะไอ้มิ่ง แล้วฉันจะรีบหาเงินไถ่ตัวเองตามนายไป
[ลิ้นจี่] โอ้โฮ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว
จวนได้เวลาคุณเฟื้องตักบาตรแล้วนะ
จ้ะ นี่คุณเฟื้องเขาจะรู้ไหมเนี่ย
ว่าบุญที่เขาได้นะมาจากการจิกหัวใช้ทาส
- [แพร] เนอะ - [แว่น] นางแพร
ปากเอ็งนี่นะ
[ถอนหายใจ]
- โอ๊ย - [ลิ้นจี่] อุ๊ย
- [ลิ้นจี่] ป้าแว่น ป้าแว่นเป็นอะไรหรือจ๊ะ - [แพร] อุ๊ย
ไม่รู้เหมือนกันว่ะ [หอบ] ทำไมวันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยๆ ชอบกล
- เอ๊ะ - [ดนตรีสะพรึง]
แผลที่ขาป้าแว่น ยังไม่หายอีกเหรอจ๊ะ เห็นเป็นเดือนแล้ว
เออ
ทำไมมันไม่หายสักทีก็ไม่รู้
[ถอนหายใจ]
อีแว่น โอ้โฮ
นี่พวกเอ็งยังไม่เสร็จอีกหรือ
จวนจะเสร็จอยู่แล้ว
[แค่นเสียง]
คอยดูเถิด ถ้าพระท่านไปก่อนนะ ขอให้คุณเฟื้องลงโทษเอ็งอย่างหนัก
เออๆ ทันอยู่แล้วน่า เอ้า ไปๆ ทำงาน ไป
[ช้อย] เร็วๆ เข้า
- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [ช้อยแค่นเสียง]
[แว่น] เสร็จแล้วๆ
- [ดนตรีจบ] - โอ๊ย [หอบ]
- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [ทุกคนกรี๊ด]
- [ลิ้นจี่กรี๊ดกร๊าด] - [แพร] อุ๊ยๆ
- [ลิ้นจี่] ป้าแว่น ป้าแว่นๆ ป้าแว่น [กรี๊ด] อุ๊ย - [แพร] ป้าแว่นๆ
[ลิ้นจี่] ป้าแว่น
- ป้าแว่น - [หอบ]
[ในลำคอ] อือ [ถอนหายใจ]
แม่แว่นนี่น่าจะทำงานหนัก
ฉันฉีดยาบำรุงให้แล้ว
- [ดนตรีเปลี่ยนเป็นยะเยือก] - ได้นอนพักอีกสักประเดี๋ยวก็น่าจะดีขึ้นนะ
ขอประทานโทษนะเจ้าคะท่านขุนที่ทำให้วุ่นวาย
กล้า พาแม่กลับเถอะ
[เอก] แม่แว่น
แม่แว่นพักเถิด พวกงานในครัว ฉันให้นางลิ้นจี่มันจัดการแล้ว
- แต่ว่า… - ถือว่าฉันสั่ง
เจ้าค่ะท่านขุน
[หมอบุญลือ] นี่ แล้วช่วงนี้
มีอาการอย่างอื่นผิดปกติบ้างไหม
[ในลำคอ] อือ
ไม่มีนะเจ้าคะ
ลองคิดดูดีๆ นะป้าแว่น อาจจะเป็นอาการอะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็ได้
[ดนตรีระทึก]
[หมอบุญลือ] แล้วช่วงนี้ มีอาการอย่างอื่นผิดปกติบ้างไหม
[แว่น] มีบ้างเจ้าค่ะ บางทีก็รู้สึกเหนื่อยง่าย
หิวน้ำบ่อยแล้วก็ถ่ายเบาบ่อย
[แว่น] บางวันตื่นมาก็จะ
ชาตามมือ ตามเท้านี่แหละเจ้าค่ะ
มือเท้าชา เป็นแผลแล้วก็หายช้าด้วย
[กล้า] ค่อยๆ จ้ะ
[แว่นโอย ฮึบ]
[ถอนหายใจ] เออ
นี่แม่ยังไม่ได้หมักสาโทให้คุณหลวงท่านเลย
อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เดี๋ยวฉันกับลิ้นจี่ช่วยกันทำ
นางแพร เอ็งอย่ามาทำ เหมือนข้าเป็นคนป่วยได้ไหมวะ
ก็ป่วยอยู่จริงๆ ไม่ใช่หรือจ๊ะแม่
นี่อย่ามาท้าแม่นะไอ้กล้า
ให้แม่ทำข้าวเลี้ยงพระทั้งวัดเดี๋ยวนี้เลย แม่ก็ทำได้นะเว้ย
[แค่นเสียง]
เอาน่า ป้าแว่น
ถือว่าพักบ้างหลังจาก ทำงานหนักมาเยอะไง นะ เนอะ ใช่ไหม
[แค่นเสียง] เออๆ เออๆ
[พ่นลมหายใจ]
รำคาญจริงๆ ไปๆ ไปไหนก็ไปเลยไป
เป็นแม่ข้าหรือไงวะเนี่ย
[ถอนหายใจ]
[ดนตรียะเยือก]
- นี่ยานะจ๊ะแม่ - เออ ขอบใจลูก
อ้าว ไปสิ
อ๋อ จ้ะ
- [แว่นแค่นเสียง] เอ้า - อุ๊ย
[กล้า] เสียงดังได้ขนาดนี้
แม่ข้าคงอาการดีขึ้นแล้วกระมัง
นายกล้า
ฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอกนาย
อะไรของเอ็งอีก
หวังว่าจะไม่ใช่เรื่องเพี้ยนๆ นะ
แม่นายน่ะกำลังจะตาย
[ดนตรีสะพรึง]
[ช้อย] ทำไมวันนี้เอ็งไม่ทำกับข้าวไปเลี้ยงพระ
ก็แม่ข้าไม่สบาย ท่านขุนเอง ก็อนุญาตให้แม่ข้าพักได้แล้วไง
- [ดนตรีระทึก] - [เฟื้อง] ในเมื่อเอ็งจัดสำรับกับข้าวไม่ถูกใจข้า
ข้าก็จะลงโทษเอ็ง
[หมอบุญลือ] แผลนี่เป็นมา สองสัปดาห์แล้วยังไม่หายอีกหรือ
[แพร] ตอนนี้มันยังไม่บูม
แต่อีกหน่อยนะมันจะเป็นโรคร้ายแรงที่ทุกคนกลัว
[แพร] เฮ้ย
สัญญาทาสนี่
[เพลง “คำรัก”]
♪ ฉันเคยเอ่ยคำรัก ♪
♪ เมื่อนานเนิ่นนัก ได้เรียนรู้รักครั้งแรก ♪
♪ จากเธอ ♪
♪ เริ่มจากวันนั้น ในวันที่เราพบเจอ ♪
♪ กาลผ่านไปหัวใจล้นเอ่อ ♪
♪ เปี่ยมด้วยรักเธอ จึงบอกออกไป ♪
♪ เพราะรักจึงย้ำว่ารัก ♪
♪ เพราะรักจึงพร่ำบอกไป ♪
♪ นับร้อยพันครั้งเธอฟังอยู่ไหม ♪
♪ เธอหน่ายหรือยัง ♪
♪ เพราะรักมันท่วมมันท้น ♪
♪ ย้ำซ้ำได้จนเป็นหมื่นล้านครั้ง ♪
♪ ฉันขอเพียงเธออยู่ฟังนานๆ ♪
♪ ได้ไหม ♪
♪ ฉันจะเอ่ย ♪
♪ คำรัก ♪
♪ แด่เธอที่รัก ตราบนานเท่านานถึงวัน ♪
♪ สิ้นใจ ♪
♪ จะบอกทุกครั้ง หากตัวฉันยังพูดได้ ♪
♪ คำที่มันสำคัญยิ่งใหญ่ ♪
♪ สุขเต็มหัวใจ เมื่อบอก ♪
♪ รักเธอ ♪
[เพลงจบ]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.