Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- Dobry wieczór. Dzisiejszy główny temat
to seria brutalnych morderstw, które zaszokowały społeczeństwo.
- To, co zaczęło się niewinną i cywilizowaną imprezą z kolacją
zakończyło się krwawą łaźnią.
- Historyczną i barbarzyńską masakrą.
- 14 osób zginęło w najbardziej krwawej i morderczej jatce,
jaka kiedykolwiek wydarzyła się w tym kraju.
- Akt szokującego i niepokojącego zła.
- Dzisiejszego wieczoru nasze myśli są skierowane ku niewinnym ofiarom,
których życie zostało odebrane w tak brutalny sposób.
- Ponieważ kiedy dochodzi do morderstwa,
ktoś zawsze kończy zamordowany.
- Nazywam się Norman Graysmith,
dwukrotnie nagradzany twórca filmów dokumentalnych.
Odniosłem wielki sukces w odkrywaniu przełomowych
historii ludzi żyjących na marginesie społeczeństwa.
Więc kiedy w ciemnych zakamarkach internetu natknąłem się na Aidana Mendle'a
i dowiedziałem się o jego pokręconym marzeniu,
wiedziałem, że znalazłem temat na swoją następną historię.
Zróbmy sobie dokument.
Jest mnóstwo dokumentów true crime
skupiających się na seryjnych mordercach.
One są wszędzie,
jednakże zawsze pokazują wydarzenia z przeszłości,
podczas gdy w przypadku Aidana, odkryłem, że istnieje
wyjątkowa szansa, aby zobaczyć legendę seryjnego zabójcy,
która dzieje się na naszych oczach.
Nie do końca wiem, co sobie wyobrażałem, kiedy myślałem
o domu aspirującego seryjnego mordercy.
To pokazuje, że można powiedzieć,
że możesz znajdować się bliżej seryjnego mordercy,
niż ci się to wydaje.
Aidan Mendle?
Aidan mieszkał w tym domu od czasu nagłej śmierci
swojej babci, przypuszczalnie z powodów naturalnych.
- Nazywam się Aidan Mendle i jestem seryjnym mordercą...
Aspirującym seryjnym mordercą.
"Prorok!" powiedziałem... "Zła rzecz,
powiedz tej duszy smutkiem obciążonej,
że jeśli w odległym Aidenn obejmie świętą dziewczynę,
którą aniołowie zwą, Lenore.
Powiedział Kruk:
"Nigdy więcej."
To jest mój nóż rytualny,
a to...
taki chowany, dalej, dźgnij mnie,
no dalej, dźgnij mnie, dźgnij mnie.
Nawet się nie skaleczyłem.
On tutaj nie mieszka.
Czasami lubię udawać, że jestem snajperem.
Przez większość czasu, po prostu celuję w Richarda.
- Kim jest Richard?
- Mieszka tu obok. Raz złapałem tego drania,
jak srał w moim ogrodzie.
Patrz, jest tam.
Jest Richard.
Futrzana mała pizda.
Czarne koty są podejrzewane o sprowadzanie pecha,
oczywiście to są przesądy...
Codziennie myślę o byciu seryjnym mordercą,
w domu, w pracy, bez przerwy.
To kino, w którym pracuję.
Jakieś korzyści z pracy?
Mogę oglądać mnóstwo filmów. Horrorów.
Właściwie to prowadzę to miejsce.
To świetne, bo wiesz, mogę obserwować wielu ludzi,
których mógłbym zabić.
Miłego seansu.
Na lewo.
I tak nie lubiłem tej pracy. Ich strata.
W każdym razie daje mi to możliwość skupienia się na innych celach,
na seryjnym mordowaniu.
Czy twój seryjny morderca to kobieta?
- Tak.
Czy twoja seryjna morderczyni jest biała?
- Tak.
Nazywam się Claire, a Aidan jest moim chłopakiem.
Nasz związek jest zbudowany na obopólnej akceptacji
morderstwa.
Oto mój notes martwych,
trzymam w nim miejsce na ofiary Aidana.
Poznałam Aidana w trakcie potrącenia.
Ktoś mi powiedział, że pewna staruszka została potrącona
na przejściu dla pieszych.
Oczywiście, chwyciłam za aparat, żeby zrobić kilka zdjęć...
Czy to były moje najlepsze zdjęcia?
Nie,
ale był tam Aidan,
pławiący się w subtelnym zapachu świeżej śmierci.
Lubię używać filmów.
Kiedy wywołujesz zdjęcia, więzisz ich dusze
na fotografiach,
uwięzione na zawsze w kryształowym halogenku srebra.
Zazwyczaj lubię, jak są świeże, ale biorę to, co uda mi się zdobyć.
- Musisz przemyśleć szczegóły, na przykład ubrania.
To, co masz na sobie, wysyła wiadomość.
Zbyt w stylu IRA?
Nie chcesz, aby ludzie myśleli, że jesteś terrorystą,
kiedy tak naprawdę jesteś seryjnym mordercą
bez żadnych politycznych powiązań.
- Ted Bundy ubierał się bardzo dobrze.
Wyglądał też nieźle. Aidan przynajmniej może się dobrze ubierać.
- To wygląda dobrze. Prosto i schludnie.
Wyrażasz coś.
- Naprawdę?
Brak przygotowania jest przygotowaniem się na porażkę.
Ludzie mówią, że trudno jest kogoś zamordować, ale oni się mylą.
Mordowanie jest łatwe. To planowanie jest trudne.
Twoja pierwsza ofiara powinna być w jakiś sposób osobista,
to ważny krok milowy dla każdego seryjnego mordercy.
Moją pierwszą ofiarą jest ktoś, kogo znam od bardzo dawna.
Zdradził mnie i zabił nasze dziecko.
Nasz zespół, Marsz Śmierci Kanibali.
Luke był wokalistą, ale cała muzyka to byłem ja.
♪ Spalić wiedźmę ♪
♪ Proszę, nie palcie mnie ♪
♪ Spalić wiedźmę ♪
♪ Proszę, nie palcie mnie. ♪
♪ Spalić wiedźmę ♪
♪ Proszę, nie palcie mnie. ♪
♪ Spalić wiedźmę ♪
♪ Proszę, nie palcie mnie. ♪
- Nie spieprz tego. Bądź błyskotliwy.
Wyjdziesz gdzieś,
zabijesz kogoś i wtedy możemy...
- Obejrzeć film.
Tak, Aidan, obejrzymy film, kiedy wrócisz do domu,
ale pamiętaj, jeśli zabijesz...
- Myślę, że powinniśmy obejrzeć Lśnienie.
- Seks, Aidan, jeśli kogoś zabijesz, możemy uprawiać seks.
- Racja.
Tak.
Seks.
- Dokąd jedziemy?
- Do pubu.
- Którego?
- Do Zarżniętej Owcy.
- Tam, gdzie kiedyś mieliśmy grać koncert?
- O tak.
- Zanim się wymiksowałem.
- Tak.
- O co chodzi z tymi wszystkimi kamerami?
- Nie martw się nimi, one są do kręcenia dokumentu.
- Dokumentu? - Tak.
- O czym?
- O mnie.
- O tobie?
- Tak. - Dlaczego?
- Ponieważ mam zamiar zostać seryjnym mordercą.
- Dobrze. Kogo zamierzasz zabić Aidanie?
- Ciebie.
- Co ty wyprawiasz? Czy to chloroform!?
- To moje badania!
- Gryziesz mnie! Ty draniu! Puszczaj!
- Zabieraj buciory z siedzenia.
- Norman, Norman, Norman.
- Drań!
- Coś takiego może zdarzyć się każdemu seryjnemu mordercy.
Kiedy Rzeźnik z Dusseldorfu któregoś razu nie mógł
znaleźć ofiary, odciął głowę łabędziowi i napił się jego krwi.
- Aidan, dokąd idziesz?
- Znaleźć łabędzia!
- Aidan, tutaj nie ma żadnych łabędzi!
To znajdę sobie pieprzonego gołębia!
- Nie nagrywaj mnie, idź za nim!
- Mieli rację o tym, że tu nie ma żadnych łabędzi.
To była gęś, są zadziwiająco agresywnymi ptakami.
- Dzień nie potoczył się zgodnie z planem,
ale w tej historii był jeszcze jeden twist.
Powiedziałeś, że masz mi coś do powiedzenia?
- Cóż... Od jakiegoś czasu
zastanawiamy się nad czymś.
Mam mu powiedzieć?
- Powiedz mu!
- Zamierzamy założyć rodzinę.
- Och.
Moje gratulacje.
Mogę zapytać, który to tydzień?
- Co masz na myśli?
- Od kiedy trwa ciąża?
- Jaka ciąża? - Twoja.
- Jesteś w ciąży?
- Nie! Kto tak powiedział?
-Powiedziałeś właśnie "zamierzamy założyć rodzinę."
- Tak, taką jak Charles Manson.
- Pomysł zostania głową rodziny,
sekty, on zawsze mi się podobał.
Wierzę w siłę społeczności.
Wynająłem to miejsce.
Chcemy, aby przyszli członkowie rodziny
zrozumieli, że naprawdę mamy poważne zamiary.
- Rozmowy zaczynają się od 42 letniego Micky'ego.
- Cześć.
- Może się przedstawisz?
- Cześć, jestem Micky.
- Czym się zajmujesz?
- W tym momencie jestem tak jakby pomiędzy pracami.
Pracowałem w akwarium,
ale musieli pozwolić mi odejść - po tym wypadku.
- Powiedz mi Micky, dlaczego chcesz zostać częścią naszej rodziny?
- Cóż, przypuszczam, że jak do tej pory, nigdy nie byłem
członkiem żadnej rodziny, pomyślałem więc, że to może być całkiem dobre.
- Dlaczego?
- Wychowywałem się w sierocińcu.
- Chyba słyszeliśmy już wszystko, co chcieliśmy.
- A co z innymi pytaniami?
- Żadnych więcej pytań.
- Podobał mi się ten Micky, ale on jest układanką,
wszystkie kawałeczki muszą do siebie pasować.
- Nie można ufać sierotom.
- Jak myślisz? Jak ci poszło, Micky?
- Myślę, że poszło dobrze. zrobiłem co mogłem,
tylko tyle mogłem zrobić.
Mam nadzieję, że Claire i Aidan mnie polubili,
trzymam kciuki.
Mogę zostać na herbatę?
- Przykro mi Micky, ale są teraz bardzo zajęci.
- W porządku.
- Cześć, jestem Viktoria. - Cześć, jestem Veronika.
- Dlaczego chcecie należeć do rodziny?
- Morderstwa. - Narkotyki.
- Seks. - Orgie.
- Kiedy zaczynają się orgie? - Kiedy zaczynają się orgie?
- Nie jesteśmy dla ciebie najlepszym dopasowaniem, lub dla ciebie.
Mam rzadką odmianę dyofobii,
To lęk przed parami i podwójnymi rzeczami. Identyczne bliźniaczki są nienaturalne.
- W domu prowadziłyśmy proste życie.
Nasi rodzice są... Jak to powiedzieć?
Zakaz picia alkoholu. - Żadnych imprez.
- Żadnych chłopaków... - Ani narkotyków.
Co to za słowo?
- Tradycyjni. - Nie, to nie to.
- Konserwatywni? - Nie.
- Dupki. - Tak! Są gigantycznymi dupkami.
- Pozostańmy w kontakcie. Dam znać, kiedy podejmiemy decyzję.
Tylko jedno szybkie pytanie a propos orgii.
- Powiedziała żadnych orgii. - Żadnych orgii.
Zastanawiałem się, jaka jest minimalna ilość,
żeby mogła odbyć się orgia? Trzy? Czy wtedy byłaby już orgia?
- Trzy to nie jest orgia. - To trójkąt.
- No tak. To ma sens.
- W każdym razie nie jesteś w naszym typie.
- O nie, nie, nie... Ja nie chciałem...
- Masz odpychającą twarz.
- A twoje ciało jest blade i nierozwinięte.
- No tak.
Dzięki.
Może się przedstawisz?
- Cześć, jestem Donald.
- Emily Granger.
- Nazywam się Jack Blingstone.
- Halo?
- Nazywam się Patrick. Patrick Button.
- Jestem Imogen.
- William.
- Czym się zajmujesz?
- Pracuję w sklepie, prawda?
- Jestem na emeryturze. Obecnie na sto procent wypoczywam.
- Jestem krytykiem restauracyjnym.
- Prowadzę mały hotelik.
Najlepszy hotel ze śniadaniem
w Tunbridge Wells, trzy lata z rzędu.
- Jestem influencerką.
- Dlaczego jesteśmy określani przez naszą pracę?
Zniewoleni biczem kapitalizmu!
Skoro już to musicie wiedzieć, to jestem filozofem.
- Kto jest twoim ulubionym seryjnym mordercą?
- Kuba Rozpruwacz, dzisiaj nie robią już więcej takich.
- Zodiak. Jestem spod znaku ryn, oczywiście.
- Jeffrey Dahmer, Kanibal z Milwakuee.
- Albert Fish. Tak. Wiecie, że lubię ryby.
- Bakteryjna zaraza.
- H.H. Holmes, bez wątpienia.
Miał w swoim hotelu pokoje tortur.
Ja sam, kiedy budowałem swój własny hotelik
miałem pomysły o dość podobnym charakterze.
- Masz pokoje tortur w swoim hoteliku?
- Niestety, nie. Nie mogłem otrzymać na nie pozwolenia.
- Dlaczego chcesz dołączyć do naszej rodziny?
- Odkąd przeszedłem na emeryturę, chodziłem już na zajęcia Tai Chi
i naukę języka francuskiego.
Zobaczyłem wtedy wasze ogłoszenie.
Pomyślałem sobie: "nigdy nie należałem do sekty."
Jestem więc.
- Jakie było pytanie?
- Jakie masz doświadczenie?
- Ryby, kurczaki, krowa.
- O wiele bardziej interesują mnie następstwa.
- Co masz na myśli?
- Jadłam wszystkie róże dania ze wszystkich zakątków świata,
ale jedyna rzecz, jakiej naprawdę chcę spróbować to... długa świnia.
- Długa świnia? - Człowiek.
- Pychotka, po prostu pychotka.
- Usiądź, usiądź.
Przyszedłem tutaj na jogę. Praktykujecie jogę?
Ja tutaj
by uczyć.
- Trafiłeś w dobre miejsce, mój przyjacielu.
- Jak tam dzisiaj?
- Wszystko w porządku.
Po prostu nikt jeszcze się niczym nie wyróżnia.
- Nikt nie ma tego czegoś wyjątkowego...
je ne sais quoi
Donald nauczył mnie odrobiny francuskiego.
- Aidan i Claire mają
naprawdę ciężkie decyzje do podjęcia.
- Nie pracują w zespole, pracują sami.
- Halo?
Może się przedstawisz?
- Nie wyglądasz na mordercę.
Nigdy nie widziałeś śmierci.
- Tutaj się właśnie mylisz...
- Ty...
Ty widziałaś śmierć.
Prosze wejść,
wejdź.
Mieszkam tutaj odkąd zostałam wydalona
ze Szkoły dla Dziewcząt Świętej Hildy.
Dyrektorka poinformowała mojego ojca o moich... złych manierach
i on wywalił mnie również z domu rodzinnego.
To pani Danforth.
Prosze się przywitać, pani Danforth!
- Witam.
- Pani Danforth była moją dyrektorką
w Świętej Hildzie,
prawda?
Tylko że później pani Danforth była bardzo niegrzeczna
i teraz siedzi w odosobnieniu, dopóki się tego nie nauczy,
prawda?
- Tak.
- A czego się pani uczy?
- Wścibscy zasługują na szwy.
- Bardzo dobrze! Bardzo dobrze pani Danforth!
No dobrze. Pa pa.
Gasimy światełko.
- Aidan i Claire zdecydowali
w temacie nowych członków swojej rodziny.
- Ciasteczka! - Ciasteczka?
- Tak, ciasteczka. Nie mówisz po angielsku?
- Chcesz ciasteczko, prawda? - Ciasteczko?
- Nie, nie. - Dalej, stary. Weź.
Co?
- Spotkanie rodzinne! Spotkanie rodzinne!
Dobra, mamy kilka tematów.
Przede wszystkim, witajcie w rodzinie.
Claire i ja naprawdę cieszymy się tym, że możemy zaprosić was do naszego domu
i podzielić się z wami naszymi marzeniami.
Po drugie, pewnie już ich widzieliście i poznaliście,
ale to jest Norman i jego ekipa.
- Po prostu ignorujcie kamery podczas wywiadów,
i skupcie się na mnie, jedynie na mnie.
Dziękuję.
- Traktujcie ich tak, jakby byli częścią rodziny.
I na koniec.... - Tak Jack?
- Zastanawiałem się, czy ktoś zechciałby wziąć moje ciasteczko?
- Czy ktoś ma ochotę na ciasteczko Jacka?
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Uroczo.
Uczyłem się gotować w najlepszej szkole w Londynie.
- Cordon Bleu? - Że co?
Nie, więzienie w Wandsworth!
Pozwólcie, że was oprowadzę.
- Geezer!
- Tezza!
Mokro tu jak diabli, co?
- Stary...
- Chodźcie po swoją rybkę!
Musicie jej spróbować! Dalej, nie wstydźcie się!
Małże, krewetki langusty i kalmary.
Zapraszam na rybę! Świeża rybka!
W porządku, wielkoludzie?
Tak, może mała degustacja?
- Co to takiego?
- To napar z ryby i z sera.
- Nie stary, w porządku.
- Ale już tego dotknąłeś.
- Skosztuj od Tezzy!
- Nie, stary, dzięki. Na razie.
- Głąb.
Czy ten ser powinien się tak pocić?
- Jeden śledzik, dwa śledziki. Proszę bardzo.
- Dzięki. - Miłego dnia.
- Dzięki.
- Zapraszam na rybkę. Świeżutkie, prosto z Tamizy.
Mam świeżego tuńczyka w puszce! Chodźcie. Zapraszam!
Jest.
- Macie dorsza? - Pewnie, że mamy!
Ile dla ciebie, kochana?
- Proszę dwa!
- Dwa dorsze, Tezza? - Dwa!
- Żartujesz?
- Razem będzie sześć pięćdziesiąt.
Co mówiłeś, stary?
- Niektórzy z was mogli pomyśleć,
że w naszym domu à la Charles Manson.
mógłby wystąpić
jakiś element rasowy.
Chciałbym was uspokoić.
Nasza rodzina jest pełna akceptacji.
Kiedy rozpocznie się joga?
- Dokładnie, Masoud.
Chodzi o to, że wszyscy tutaj chcemy zostać seryjnymi mordercami
i ta szansa powinna zostać dana każdemu
niezależnie od rasy,
płci
i orientacji seksualnej.
Nasza organizacja...
... ma łączyć, nie dzielić,
dobrze?
Teraz jesteśmy zadowoleni.
- Podczas gdy dla Aidana i Claire
jest to dzień pełen ekscytacji, nie wszyscy jednak dzielą ich radość.
Aplikacja Micky'ego
nie znalazła się wśród szczęśliwych wybrańców.
- To znaczy, oczywiście, że to było...
To było rozczarowanie.
Miałem nadzieję, że zostanę przyjęty do rodziny,
bo wiecie... myślałem, że poszło mi dobrze.
Założyłem swoją najlepszą koszulę,
użyłem dezodorantu,
ale...
nie udało się.
Myślę, że po prostu nadal będę szukał
jakiejś rodziny, która mnie zaakceptuje.
Ciastko? To ostatnie.
- Pierwszym zadaniem Aidana
jeśli chodzi o nowo zrekrutowaną rodzinę
było upewnienie się, że są zawodowcami w sztuce morderstwa.
- Witajcie na obozie rodziny Mendle.
To trening z bronią numer 101. Zaczynamy od noża.
Teraz jest schowany, ale i tak nadal może zranić.
Przede wszystkim bezpieczeństwo.
Pierwsze, co musicie zrobić, to zaskoczyć ofiarę,
unieruchomić ją
i dopiero wtedy możecie,
obciąć jej ucho albo coś innego.
Moją preferencją byłoby poderżnięcie gardła.
Twoja kolej.
- Dobra robota.
- Przestań oddychać!
- Co?
- To było tylko ćwiczenie.
Co ty robisz, idioto? Chcesz mnie zabić! Oszalałeś?
To nic osobistego.
- Masoud!
Zakochałem się w kobiecie z Anglii. Spotkaliśmy się na moich cichych zajęciach z jogi.
Mogliśmy komunikować się jedynie poprzez używanie naszych ciał.
Bardzo się komunikowaliśmy...
Któregoś dnia, obudziłem się, a moja Księżniczka zniknęła...
Szukałem jej, ale nigdzie nie mogłem jej znaleźć... Porzuciłem nadzieję.
Joga pomaga mi przetrwać ból serca wyrywanego z piersi.
Zdeptanego i będącego pożywieniem dla larw.
- Jest dobra również na moją rwę kulszową.
- Aidan zabrał swoją nową rodzinę
do swojej nowej siedziby, w której będą razem mieszkać
i planować swoje morderstwa.
- Tutaj mamy pomieszczenia mieszkalne.
Mamy toster i czajnik, rozstawcie go tutaj,
to będzie nasza kuchnia.
- Jak za to zapłacisz, Aidan?
- Pierwszy miesiąc pokryty. Dziedzictwo.
Dzięki, babciu.
- Dobrze, a co po tym pierwszym miesiącu?
- Cóż, zabijemy ludzi.
- Nikt ci za to nie płaci.
Prawda? Nikt mu za to nie płaci.
Nie, nikt ci za to nie płaci.
- Prąd.
- Chcesz tutaj usiąść, czy co?
- Nie zajmuję się flamingami.
Nie ma to, jak w domu
- Plan jest taki, że musimy sobie znaleźć dom, który chcemy zaatakować.
- Domowa inwazja. - Dokładnie jak rodzina Mansona.
Aidan zamierza zostać następnym Charlesem Mansonem.
- Tylko nie rasistowskim.
- Nie mogę się doczekać widoku twarzy Claire,
kiedy we wszystkich wiadomościach
będzie o nas mordujących jakieś całe domostwo.
Mogą nawet mieć psa.
- Chcesz zabić psa?
- Nie, po prostu lubię psy.
- Amy i Jack udali się na poszukiwania posiadłości,
którą tego wieczoru będziemy mogli zaatakować razem z rodziną.
- Proszę.
To jest to.
Mam ten adres od Aidana.
Jakiś głąb chciał dołączyć do rodziny, ale nie załapał się.
Chciał zostać seryjnym mordercą, więc moim zdaniem wyświadczymy
społeczności przysługę.
- Może zachowasz jakiś dystans?
- A to dlaczego?
- Jeśli w domu są właściciele, zobaczą cię.
- Nie, nikogo nie ma w domu.
- Jesteś pewien? - Absolutnie.
- Nikogo nie ma?
- Sama spójrz.
- Skąd mam to wiedzieć?
- Ponieważ puste domy
sprawiają tego typu poczucie, wiesz?
Mają swoją energię.
Ten jest... na 100% pusty.
- Taksówka.
- O cholera.
Cholera.
Nie, nie.
Cholera.
- Dokąd jedziecie?
Niech to szlag.
- Z powodu alergii matki, nigdy nie mogliśmy mieć psa,
musieliśmy trzymać zwierzaki na zewnątrz.
Miałam kucyka. Wiem, że to banał.
Zabiłam go.
- Nie jesteś więc fanką kucyków?
- Jestem. Uwielbiam je.
Nie cierpię banałów.
Skręć w lewo.
Znam to miejsce.
- Spotkanie rodzinne, spotkanie rodzinne.
Więc dzisiaj mamy tę wielką noc,
popełnimy nasze pierwsze morderstwa!
- Czyt każdy ma swoje instrukcje i rozumie je?
Tak.
- Jakieś pytania?
Tak, Amy?
- Dlaczego nie jedziesz z nami?
- Będę koordynował sprawy stąd.
- Myślałem, że mamy zamiar zabić ich wszyscy razem.
- Tak jest.
- Ale to nie ty będziesz
zabijał, tylko my.
- Nie...
Zrozum,
Jeśli do kogoś strzelasz, to kto wtedy zabija?
Czy to bezmyślna kula,
czy też może umysł, który pociąga za spust?
Kula.
- Dziękuję, Masoud. Umysł.
Zapytam raz jeszcze pozostałych. Kula czy umysł?
- Kula!
- I co narobiłaś?
Przez ciebie teraz Masoud zaczął w siebie wątpić.
Umysł, Masoud.
Wy jesteście kulami,
ale to ja pociągam za spust.
- Skończyliśmy?
- Tak.
- Jak się czujecie, jeśli chodzi o dzisiejszy wieczór?
- Jesteśmy podekscytowane.
- Już nie możemy doczekać się rzeźni.
- Największa różnica pomiędzy pokrojeniem osoby,
a pokrojeniem salami jest taka, że salami nie oddaje.
Poza tym to kompletnie to samo.
Nie jestem pewien, co się dzieje, ale nie wydaje mi się, że jedziemy na jogę.
- Jestem bardzo podekscytowana tym, że zrobię dziś wieczór mnóstwo dobrych ujęć...
... śmierci.
- Jak się czuję?
Mam ci pokazać?
- No dalej,
zazwyczaj to działa, no dalej...
Robiłem to setki razy.
Amy, nie otwiera się. Nie wiem, co mam robić.
- Jest inna droga.
- Co? - Chodźcie.
- Cześć, tatusiu.
- Tatusiu?
- Co ty tutaj robisz?
- Przyszliśmy na imprezę!
- Czy twoi przyjaciele zechcą zostać na kolacji, kochanie?
Jeremy wyciągnie jakieś krzesła.
- Zawołaj kogoś do pomocy, w końcu za to im płacimy.
- Ja to zrobię.
- Siadaj.
- Co mamy dziś w menu?
Dobre.
Któremu z szanownych gości
chcesz zaimponować w ten sposób?
- Skończyłaś już?
Pobawiłaś się już?
- Niezupełnie.
- Dlaczego przestałeś grać?
- Wiem, o co ci chodzi.
- Tak?
- Tak, znam twoją grę.
Przychodzisz tutaj
i starasz się mnie zawstydzić.
- Dlaczego u licha chciałabym robić coś takiego?
- To wspaniała niespodzianka, kochanie.
- Niespodzianka?
- Nie wiedzieliśmy, że wpadniesz na kolację.
- To wcale nie niespodzianka, matko.
To jest niespodzianka.
- Ty...
cholerna dziwko.
- Charles!
- Tutaj jesteś, tatusiu!
- Nie rozumiem! - Oczywiście, że nie,
kiedy ty cokolwiek rozumiałeś?
- Nie przestraszysz mnie, Amy.
- Nie?
- Nie boję się ciebie. - A powinieneś.
- Mam zadzwonić na policję, ojcze?
- Czy mam cię znów wsadzić do szafy, Jeremy?
- Pożałujecie tego. Wszyscy!
Nie macie pojęcia, kim jestem.
Zmiażdżę was jak mrówki, słyszycie?
Jak małe, pieprzone mrówki!
- Zdradzić wam małą tajemnicę na temat tatusia?
Ma wielki dom
i szykowne ubrania.
ale tak naprawdę...
... jest jedynie synem rybaka.
- Kłamstwa!
- A to pianino,
po co w ogóle masz tę potworność?
Nikt w rodzinie na nim nie gra,
więc wynajmujesz pianistę na każdą wystawną kolację,
po to, by zaimponować Georgeowi i Henriettcie,
i każdemu innemu
obecnemu tu
pasożytowi.
Zabić ich wszystkich.
- Tu jesteś.
Gdzie się chowasz? Wstawaj!
Uciekaj!
- Dalej! Wieśniaki!
Wszystkich was dostanę!
Kanapeczkę?
- Amy! Jak dobrze cię widzieć. - Te korki to szaleństwo.
- Amy, nie, nie!
- To niesamowite.
Oni to robią. Oni naprawdę to robią.
Ludzie naprawdę są zabijani. To jest bez precedensu,
to... film zmieniający historię.
- Drinki dla wszystkich!
- Dla Masouda.
- Chcesz trochę?
Chlanie! Co za jakość.
A to moje maleństwo.
Działaliśmy razem jak prawdziwy zespół. A jaka jakość...
W porządku. Urządźmy sobie imprezkę.
- Jestem szczęśliwa.
- Jestem bardzo szczęśliwa.
- Jestem bardzo, bardzo szczęśliwa.
- Amy,
Amy, Amy, chcę...
- Tak!
Nie jestem zadowolony, ale nie jestem również smutny.
- Masoud, Masoud, Masoud, Masoud, Masoud!
- Jak się czułaś, kiedy ich zabijałaś?
- Jak we wtorek.
- Amy była dzisiaj cudowna.
Wizja rzezi, przesiąknięta krwią,
bogini śmierci i destrukcji,
poza tym jest piękna.
Amy jest w porządku.
- Amy,
Amy, cześć.
Przepraszam.
Chciałem tylko powiedzieć, że byłem pod wielkim wrażeniem
tego, jak sobie dzisiaj poradziłaś. Naprawdę fantastycznie.
Mam nadzieję, że to nie jest przekroczenie granicy,
ale wyglądasz w kamerze świetnie, poważnie,
poważnie, wyglądasz naprawdę, naprawdę świetnie,
a nie wymyśliłem jeszcze odpowiedniego kąta
do tego dokumentu, więc...
Mówiłem już, że świetnie wyglądałaś?
- Mówiłam ci już, że twój oddech jedzie kulkami serowymi?
Szkoda, że sama nie zabiłam Jeremy'ego,
ale zawsze chciałam być jedynym dzieckiem,
więc nie mogę narzekać.
- Delfin.
Terry!
To mój chłopak Terry uwaga, inaczej Tell Boy,
Tezza! T-Pain, T-pack, Pacman, ciasteczko do kawy, ręczniczek,
T-Rex, teriyaki.
Jak jeszcze mamy cię nazywać?
- Herbatnik!
- Herbatnik! Mój chłopak, Terry.
Właź tam i baw się dobrze, stary.
No idź tam i rozmawiaj.
- A ja jak mam cię nazywać?
- Możesz nazywać mnie, jak tam sobie chcesz, kochanie.
- Może być T-bone.
Boże.
- O co chodzi z tą całą krwią i tymi ciuszkami?
- Włóż to do kosza.
- Podobają nam się twoje ruchy. - Old schoolowe.
- Poczułam, jak po całej twarzy rozlewa mi się ciepła krew.
- Jestem z nas dumny, ponieważ zrobiliśmy to,
zrobiliśmy to razem. To naprawdę dobrze.
Naprawdę jestem...
Mam nadzieję, że rozumiesz swój wkład, który wniosłeś,
może nie taki, jak ja, ale i tak jest znaczący,
i chcę, żebyś był zadowolony z tego, co zrobiliśmy...
Razem,
bo to naprawdę o to chodzi w tym wszystkim,
po prostu... razem, wiesz?
Uwaga wszyscy. Wszystkie oczy na mnie przez chwilkę,
uwaga, uwaga wszyscy,
to jest celebrowanie.
- Hurra!
- Właściwie to jeszcze nie skończyłem, Masoud...
Dziś wieczór był początek mojej kariery jako seryjnego mordercy,
a to nie byłoby możliwe
bez żadnego z was.
Amy, słyszałem, że byłaś dzisiaj liderką w tamtym domu,
dziękuję więc za to, że byłaś moją prawą ręką.
Oczywiście, kiedy twoja prawa ręka coś robi,
nie dziękuję się swojej prawej ręce,
dziękuję się mózgowi za to, że kontrolował rękę,
ponieważ twoja prawa ręka jest kluczowym,
ale nierozumiejącym narzędziem,
kontrolowanym przez mózg.
Chcę więc, abyście wszyscy wznieśli swoje szklanki i toast
za mózg, który dziś wieczór kontrolował was wszystkich
i właściwie sam to wszystko zrobił. Czyli za mnie.
A więc...
Za mnie.
- Za Aidana.
- Włączcie z powrotem muzykę.
- Mam to.
To musi być pierwsze na świecie,
tutaj jest wszystko, krew, śmierć,
To znaczy, fokus jest trochę.... był... ale coś takiego!
To przełomowa rzecz.
Dzięki temu znajdę się na mapie.
- Cześć Amy. Widziałaś może Terry'ego?
- Nie widziałam go.
- No dobra.
Herbatniku?
- Świeży...
Nowy dzień.
- To jest coś takiego, co znajdzie się w muzeum,
w którym będzie kiedyś wystawa na mój temat.
- Gdyby Aidan był prawdziwą głową tej rodziny, wówczas
byłby wczoraj razem z nami.
On jest kolejnym Charlesem Mansonem chcącym trafić do gazet,
podczas gdy to my wykonujemy całą robotę.
- Pamiętajcie, to tylko pierwszy szkic.
- Co ty robisz? - Nic.
- Drogi szefie... Co to jest do cholery?
- To pismo do policji w sprawie moich zbrodni.
- Twoich zbrodniach?
- Horrory wczorajszej nocy.
- Nie masz prawa mówić o wczorajszej nocy.
- Straciłeś je, kiedy zdecydowałeś się zostać tutaj,
zamiast pójść tam razem z nami.
- Ale ja tam byłem. - Byłeś tutaj,
podczas gdy my podrzynaliśmy im gardła
i wykrwawialiśmy na śmierć.
- Nie, byłem tam. To znaczy, Jack, daj spokój. Byłem tam?
- Nie, stary.
- Bliźniaczki, powiedzcie jej, powiedzcie jej, że tam byłem.
- Nie możemy kłamać. - Nie było cię z nami.
- Gdziekolwiek jest moja rodzina, jestem tam i ja.
- Nie fizycznie.
- Duchowo!
- Duchowo? - Duchowo?
O czym on gada? Duchowo?
Chciałbym zabrać głos... Chcę zabrać głos!!!
Może i nie było cię tam osobiście, ale nadal jesteś naszym liderem!!!
Jesteś bijącym sercem tej rodziny. Czymże jesteśmy... bez ciebie? Niczym.
Dzięki tobie jesteśmy kompletni!
- Tylko nie ty, Masoud.
- Ty nie zabiłeś tych ludzi.
- Zabiłem.
- Nie jesteś seryjnym mordercą. - Jestem, do cholery.
- Nie jesteś. Nikogo nie zabiłeś.
- Zabiłem Richarda.
- Kim jest Richard? - Richard to kot.
- Zastrzeliłem go. - Przypadkowo.
- Ale i tak go zastrzeliłem, prawda?
Osobą, która zastrzeliła Richarda, jestem ja.
Zastrzeliłem Richarda i zabiłem tych ludzi.
- Aidan, walczyłeś z gęsią i przegrałeś.
- Była ekstremalnie agresywna.
Posłuchajcie. To są moje morderstwa. OK?
Nie okrwawiłem sobie rąk, ale okrwawiłem swój mózg,
ten mózg, który wymyślił cały ten plan.
Beze mnie, żadne z tych ludzi
nie zginęłoby wczoraj,
ponieważ żadnego z was, moje dzieci,
nie byłoby tam, ponieważ
nie bylibyście moimi dziećmi,
bylibyście zwykłymi ludźmi,
kręcącymi się w kółko i robiącymi zwykłe rzeczy.
Te morderstwa to moje morderstwa!
Więc skoro nie podoba wam się, w jaki sposób działam,
możecie sobie pójść...
Wrócą. Wrócą. Rozpuszczone bachory.
- Co to było? - O nie. Wszystkiego najlepszego.
- Aidan?
- Tak? - Już czas.
- Daj mi chwilkę, dobrze?
- Powinniśmy zrobić to teraz. - Teraz?
Gdzie chcesz to zrobić?
Mógłbym przynieść jeden z tych śpiworów i moglibyśmy...
- Słodki Aidanku, nie jesteś tym, za kogo cię miałam.
- O co ci chodzi?
- Idę.
- Ale myślałem, że możemy...
- Nigdy więcej.
- Czasami się przegrywa, a czasami wygrywa, Adrian.
Strata Aidana.
- Oi! Spieprzaj z drogi.
- Gdzie jesteś Tezza, gdzie jesteś?
Oddzwoń do mnie, stary.
Zaczekam tu na ciebie, Amy?
Chyba Amy zrobiła Tezzie coś wczoraj,
Nie czekam na nią po to, żeby pokroić salami, na pewno nie.
- Moja rodzina mnie zostawiła, Claire mnie zostawiła,
Przynajmniej nadal mam was.
- Przykro mi Aidan, po prostu nie możesz już więcej być
tematem tego dokumentu.
- Proszę Norman, nie możesz mi tego zrobić.
- Czy ty płaczesz?
- Widzisz, właśnie to miałem na myśli,
jesteś słaby i nie mogę więcej na ciebie tracić czasu.
Mam zamiar dokończyć ten dokument,
ale muszę mieć prawdziwego seryjnego mordercę.
- Ty nie idziesz.
- Co?
- Teraz ja tu rządzę.
- A co z filmem?
- Nie będzie żadnego filmu. - Nie będzie żadnego filmu.
- Gdzie są nagrania z ubiegłej nocy? Zabieramy je.
- Proszę, Amy,
proszę, nie...
- Nie każ mi prosić ponownie.
To już koniec.
- Amy, proszę!
Dokąd idziesz?
- Do domu.
- Dlaczego?
- A czemu nie?
- Moje marzenie.. Nie, twoje marzenie, nasze marzenie, film!
- Jaki film?
Nawet nikogo nie zabiłem.
- Kurwa!
Wyłącz to! Wyłącz tę pieprzoną kamerę.
Kurwa! Kurwa!
- Ja i Claire,
jest więcej rybek w morzu.
I tak myślałem o tym, żeby z nią zerwać.
Czy tęsknię za rodziną?
Nie.
Życzę im wszystkiego najlepszego! Życzę im jedynie wszystkiego najlepszego,
Jeśli już, to jest to okazja, żeby zacząć wszystko od początku,
czysta karta, tylko tym razem lepiej.
- Najlepiej.
Biedny Aidan, naprawdę został zraniony,
choć z drugiej strony, on naprawdę przepada za ciastkami.
Zawsze powtarzam, że niezbyt wiele
można wyleczyć za pomocą bourbona,
no chyba że samotność.
Wyobrażam sobie, jak to jest mieć mamę, która mówi:
"Przestań jeść te wszystkie ciasteczka, Micky!
Zrobisz się gruby!" Miałaby rację.
Ale w sumie to w porządku, gdyż ona nie istnieje.
Lepiej sprawdzę, co u Aidana.
- Muszę odzyskać ten materiał,
świat musi go zobaczyć.
Dalej.
Ciężka sprawa.
Dalej, no dalej.
Chyba mój los się odmienia.
Na górę, na górę.
W porządku.
Idziemy.
Tylne drzwi!
- Cześć, Norman.
Fajnie, że wpadłeś.
- Przyszedłem po swój materiał.
- Już widzę te nagłówki!
"Amatorski dziennikarz
staje się ofiarą
w swoim własnym dokumencie."
To dopiero jest historia.
Naprawdę wydawało ci się, że możesz patrzeć na te morderstwa
bez ubrudzenia się odrobiną krwi?
- Dobrze...
Możesz sobie wziąć ten materiał.
Pozwól mi tylko pójść do domu...
Proszę.
- Wiesz? Myślałam o tym, żeby cię wypuścić,
ale jak mogłabym wtedy z tym żyć?
Wiedząc o tym, że kręcisz tu się ciągle
i robisz taki beznadziejny film.
To nie twoja wina, Norman,
niektórzy ludzie po prostu nie mają do tego oka.
- Amy?
Mogę to wyjaśnić,
Claire, pozwól mi wyjaśnić.
To był wypadek, OK? To był wypadek!
Claire?
Daj mi ten aparat, Claire.
- Zawsze wiedziałam, że to będziesz ty.
- Claire, daj mi ten aparat.
Claire, daj ten aparat.
Daj aparat, Claire!
- Pięknie to zrobiłeś, Norman.
- Dwie kobiety zginęły po tym, jak zostały dźgnięte
podczas strasznego najścia na dom.
Policja rozpatruje możliwość
że atak ten jest w jakiś sposób powiązany z brutalnym morderstwem
rodziny Kitsonów, które miało miejsce w tym tygodniu,
Ten bezsensowny akt przemocy jest ostatnim
w serii straszliwych zbrodni, które zaszokowały społeczeństwo.
Śledztwo w tej sprawie trwa
i chociaż ofiary nadal są w tym momencie niezidentyfikowane,
ich śmierć będzie opłakiwana,
a strata głęboko odczuwana.
- Aidan,
to ja,
Norman.
Muszę się z tobą zobaczyć.
- Wygląda na to, że jednak zobaczysz,
jak w końcu kogoś zabijam.
Zaczekaj tu, Micky.
- Nie, idę z tobą.
- Nie, musisz tutaj zaczekać i jeśli nie wyjdę za 10 minut,
wtedy wiesz, co robić.
- A co to było?
- Policja, Micky, dzwoń na policję.
- Dobrze.
- Aidan.
Chodź.
Chodź.
Chodź.
Aidan, dziękuję, że przyszedłeś.
Jak podróż?
- W porządku.
- Dobrze.
To dobrze.
Moje kondolencje z powodu Claire.
Chcę, żebyś wiedział, że nigdy nie planowałem tego, co się stało,
ale jest tego i dobra strona, Aidan.
Gratulacje!
- Gratulacje?
- Twoje pierwsze zabójstwo!
W zasadzie to zabójstwa.
Gratulacje z powodu tego, że zabiłeś Claire i Amy.
- To byłeś ty.
- Nie,
to twoje.
Pomyśl o tym, jak o prezencie.
- Nie.
- Tak.
Nie widzisz, jakie to jest doskonałe?
Potrzebujesz jakichś zabójstw, ale nie masz żadnych.
Ja mam dwa, ale ich nie chcę.
Ofiaruję je tobie.
- Nie mogę.
- Możesz,
musisz.
Jedyne, co musisz to powiedzieć do kamery:
"Zrobiłem to. Zabiłem Claire i Amy."
Później wyślemy to na policję,
a ty będziesz seryjnym mordercą.
- Nie.
- W porządku, Aidan,
to podwójne morderstwo,
jeżeli już chcemy być precyzyjni,
ale ty i tak będziesz takim samym mordercą.
Po prostu pozwól sobie pomóc, proszę.
Pozwól sobie pomóc, Aidan. Pozwól sobie pomóc.
I co zamierzasz z tym zrobić?
Chcesz mnie zabić,
tak?
Zabójca.
Dobrze więc,
zrób to.
To coś, o czymś zawsze marzyłeś, prawda?
Zabij mnie więc,
zabij mnie.
Dalej, Aidan, zrób to. Dasz radę.
Zrób to, zrób to!
- Nie!
Nie chcę.
Nie chcę tego.
- Już dobrze,
już dobrze, Aidan.
- Kurwa!
- Pierwsze, co musicie zrobić, to zaskoczyć ofiarę.
Następnie...
...musicie ją unieruchomić.
Co tam mówiłeś, że ma być następne?
A tak...
Poderżnąć gardło.
- Dlaczego to robię?
Nie chcę przejść przez życie, będąc nikim.
Chcę być zapamiętany.
Moje nazwisko zapisze się w historii.
Seryjni mordercy nie są zapominani,
nikt nie pamięta ofiar.
- Stoję przed budynkiem,
w którym ubiegłej nocy policja aresztowała Normana Graysmitha,
którego łączy się ze śmiercią
14 osób, jak również uważa się,
że był mózgiem masakry rodziny Kitsonów.
Niestety, policja zjawiła się zbyt późno,
aby zapobiec kolejnej zbrodni Graysmitha.
Nieznany mężczyzna w wieku około dwudziestu lat,
kolejna ofiara mordercy.
Tłumaczenie: LS
- Kiedy usłyszałyśmy, co Norman zrobił Amy,
pomyślałyśmy, że może już czas na to, by wrócić do domu.
- Nasi rodzice chcieli wiedzieć, co porabiałyśmy,
ale nie mogłyśmy im tego powiedzieć.
- Wymyśliłyśmy opowiastkę
o podróżowaniu po Europie.
- Studiowanie. - Zwiedzanie.
- Praca. - Ale potem wpadłyśmy na pomysł,
że może łatwiej będzie... - Zarżnąć ich!
- Tak! Tak więc zrobiłyśmy.
- Spójrz na siebie!
- Pieprzyć ich.
Szukałem długo i daleko, ale nie znalazłem swojej Księżniczki.
Ona mnie znalazła. Na Facebooku.
Julia różni się trochę od tego, jak ją zapamiętałem.
Jest bardzo... zaborcza.
- Co takiego ty im tam opowiadasz?
Ma paranoję.
Co on mówi? Mam nadzieję, że dobre rzeczy.
A ten śmiech jest taki, jakby wielbłąd rodził młode.
Masoud, co ty mówisz?
Popełniłem wielki błąd. Spierdoliłem.
- Usłyszycie to tutaj po raz pierwszy, a później już nigdy.
Miejskie sushi, panie i panowie. Zapraszam.
Chyba teraz się ukrywam, co?
Muszę być o jeden krok przed glinami.
Stawiam teraz na Dave'a.
Delikatesy Dave'a! Zapraszam na rybę.
Świeżutkie, prosto z Tamizy.
Ukrywam się na widoku.
- To, co zwykle, bracie. - Pięknie.
- Posłuchaj, panie Jacku, uważaj na siebie, OK?
- To nie Jack, to Dave.
Głąb.
Co tam, oficerowie?
- Cześć, Dave.
- To co zwykle?
- Tak, dzięki, Dave.
- Dwie bułki z owocami morza, już się robi.
- Wiesz, że odłazi ci broda?
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.