Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
- แกต้องการอะไร - [ชายชุดดำ] เฮ้ย
[เสียงมีดบาด]
[จัน] ก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน
เพราะเรื่องบางเรื่อง
ยิ่งรู้มากก็ยิ่งอันตราย
ทำร้ายเด็กยังไม่พอ ยังส่งคนไปยิงตำรวจอีกเหรอ
[แก้วชิงดวง] ฉันจะจัดการเด็กนั่นคนเดียว
แต่คุณก็แส่ย้ายมันมาที่นี่จนตำรวจระแคะระคาย
ฉันก็เลยต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม
และผมรู้เรื่องที่คุณทะเลาะกัน
เรื่องที่คุณตาธารรู้ว่า
คุณลุงแสนเป็นคนฆ่าคุณลุงสิบหมื่น
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[จัน] ความลับที่ควรจะมีแค่คนสองคนรู้
แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
ตาธารเหรอคะ
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] จบจริงๆ แล้วใช่ไหมฮะ
[เสียงณัฐถอนหายใจ]
กูต้องคิดถึงมันแน่ๆ เลย
ตอนกูเขียนเรื่องนี้
มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
แต่ที่ดีที่สุดก็คือ
กูคืนดีกับแม่ได้ก็เพราะมึง
[ณัฐ] ขอบคุณมากเลยนะเต้าหู้
กูดีใจมากเลย
กูคนเดียวคงทำไม่ได้แน่ๆ
[เต้าหู้] ไม่จริงหรอกฮะ
ต่อให้ไม่มีผม
พี่ณัฐก็จะทำมันได้อยู่ดี
เพราะพี่ณัฐรักคุณป้า
แล้วกูก็รักมึงด้วย
ผมก็รักพี่ณัฐฮะ
รักมากๆ เลย
[เต้าหู้] ผมเกิดจากความรักของคุณตาธาร
กับความทรงจำของพี่ณัฐก็จริง
แต่ผมคิดว่า
ตัวตนของผมอาจจะเป็น ความปรารถนาในใจของพี่ณัฐด้วยก็ได้
ความปรารถนาที่อยากจะแก้ไขทุกอย่าง
ทั้งกับคุณตาธาร
ทั้งกับคุณป้า
แต่ไม่เคยกล้าพอ
[สมุดโน้ต] ไม่นอนเหรอเต้าหู้
ผมนอนไม่หลับฮะ
เป็นคนนี่ลำบากจัง
ข้าวของอย่างพวกเรา ไม่เห็นเคยจะนอนไม่หลับเลย
[ดนตรีอบอุ่น]
เจ้าหมีมันไม่เหมือนเดิมแล้ว
[สมุดโน้ต] เติบโตจากตุ๊กตาหมี ที่ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย
กลายเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์
แล้วชีวิตของมนุษย์ก็ไม่เคยง่าย
ทั้งยาก
ทั้งเหนื่อยเลยล่ะฮะ
แต่ผมก็มีความสุขนะฮะ
ที่ครั้งหนึ่งได้ลองใช้ชีวิตเป็นมนุษย์
ได้รักกับพี่ณัฐ
ตอนเป็นตุ๊กตาหมี
ผมทำได้แค่ให้ความอบอุ่นตอนพี่ณัฐกอด
แต่พอเป็นคน
ผมช่วยพี่ณัฐปรับความเข้าใจกับคุณป้า
ช่วยพี่ณัฐก้าวผ่านอดีตที่เจ็บปวด
ทำให้พี่ณัฐกล้าที่จะเขียนซีรีส์ถึงคุณตาธาร
ผมว่าแค่นี้มันก็คุ้มมากแล้วล่ะฮะ
ถ้าผมจะต้องจากไปจริงๆ
ผมก็ไม่เสียใจแล้วฮะ
ไปเลย ขึ้นฉ่าย
[เต้าหู้] เดี๋ยวต้องพาคุณป้าไปโรงพยาบาลอีกนะ
ไป
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงขึ้นฉ่ายร้องขู่] ขึ้นฉ่าย
[เสียงเต้าหู้ออกแรงยื้อ]
น้าจันมีอะไรหรือเปล่าฮะ
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
เต้าหู้ว่างไหมจ๊ะ
น้าจะเอาของไปบริจาค
เต้าหู้ไปช่วยน้าขนของได้ไหม
ว่าไงจ๊ะ
หรือว่าเต้าหู้กลัวน้าจนไม่กล้าไป
เดี๋ยวผมไปบอกพี่ณัฐก่อนนะฮะ
[เสียงแข็ง] กูไม่ให้ไป
มึงเป็นคนใช้เขาเหรอวะ
ถ้าเขาอยากทำบุญก็ให้เขาไปเองสิ
[มทนา] ณัฐใจเย็นๆ
คุณจันเขาอยู่บ้านคนเดียว เขาคงทำอะไรลำบากน่ะ
ถ้าได้เต้าหู้ไปช่วยก็คงดีไง
ณัฐไปกับแม่สองคนก็ได้นี่นา นะ
น้าจันอุตส่าห์ขอร้องมาทั้งที
พี่ณัฐไปกับคุณป้าสองคนนะฮะ
ได้ ทำไมจะไม่ได้
นะลูกนะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
มีอะไร เต้าหู้
ขับรถดีๆ นะฮะ
[ณัฐ] อือ
เสร็จแล้วกูจะรีบกลับมานะ
มึงก็
กลับมารอกูที่นี่นะ
พี่ณัฐรีบไปเถอะฮะ
[ณัฐ] อือ
[เสียงสตาร์ทรถ]
[เสียงรถแล่นไกลออกไป]
ตอนพี่ณัฐกลับมา
เราอาจจะไม่ได้เจอกันแล้วนะฮะ
ลาก่อนนะฮะพี่ณัฐ
[ดนตรีหดหู่]
[เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]
ขึ้นฉ่าย
[เต้าหู้] แกก็ไม่อยากให้ฉันไปเหมือนกันใช่ไหม
แต่ฉันตัดสินใจดีแล้วนะ
เอางี้
ก่อนฉันจะไป เรามาเล่นด้วยกันเป็นครั้งสุดท้ายนะ
[เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]
เล่นเกมที่แกชอบเป็นไง
ลาก่อนนะขึ้นฉ่าย
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่าดังต่อเนื่อง]
ผมมาช่วยแล้วฮะ
มาหาหมอเหรอครับ
ค่ะ
เต้าหู้ล่ะ
ไม่ได้มาครับ
ไปช่วยน้าจันขนของที่บ้านน่ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[พูดตะกุกตะกัก] ลุงมีธุระ เดี๋ยวไปก่อนนะ
ลุง ระวังครับ [เสียงแสนพ่นลมหายใจ]
[จัน] ขอบใจมากนะจ๊ะที่มาช่วยน้า
ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยฮะ
ของบริจาคมีนิดเดียวเอง
มีคนช่วยก็ดีกว่าทำคนเดียว
ดื่มน้ำก่อนสิจ๊ะ จะได้หายเหนื่อย
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
ครับ น้าโหน่ง
[โหน่ง] พอดีน้าได้ยิน เสียงขึ้นฉ่ายเห่าหนักมากเลยน่ะ
เต้าหู้ก็ไม่รู้ไปไหน โทรไปก็ไม่รับน่ะ [เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
อ้าว ฮึ
น้าไม่รู้จะทำยังไงเลยโทรมาบอกณัฐเนี่ย
[ดนตรีตึงเครียด]
- คุณพยาบาลครับ - [พริบ] อ้าว พี่ณัฐ
ไอ้เกณฑ์ ฝากแม่หน่อยนะ เดี๋ยวกูมา
ไอ้ ไอ้ณัฐ
[จัน] เต้าหู้
ไม่ดื่มเหรอจ๊ะ
น้าจันอยากให้ผมดื่มจริงๆ ใช่ไหมฮะ
ใช่
ทำไมล่ะ
เต้าหู้ไม่ชอบดื่มน้ำหวานเหรอ
น้าจันชื่อสัจจารีย์
สัจจารีย์แปลว่าความจริง
พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง
น้าจันไม่ยอมพูดความจริง
น้าจันโกหกที่บอกให้ผมมาช่วยขนของ
เต้าหู้รู้
แต่ก็ยังมาเนี่ยนะ
ผมอยากรู้ว่าน้าจันจะทำอะไรกับผมน่ะฮะ
[ดนตรีตึงเครียด]
ที่น้าจันทำทุกอย่างขนาดนี้
เพราะน้าจันรักลุงแสนมากเลยใช่ไหมฮะ
หมายความว่ายังไง
ก็ทุกอย่างที่น้าจันทำ
ก็เพื่อลุงแสน
ใช่ไหมฮะ
คนเราทำทุกอย่างได้เพื่อปกป้องคนที่เรารัก
เต้าหู้เองก็มีคนรัก
เต้าหู้น่าจะเข้าใจว่าเวลาที่เราเห็นคนที่รักเจ็บ
[เสียงเคียดแค้น] มันเจ็บยิ่งกว่า
[จัน] สำหรับน้า
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความสุขของคนที่น้ารัก
ถ้าเต้าหู้เป็นน้า เต้าหู้ก็คงจะทำแบบนี้เหมือนกัน
ผมเข้าใจฮะ
ใครๆ ก็อยากทำเพื่อคนที่เรารัก
[เต้าหู้] แต่ผมกับน้าจันเราต่างกัน
เพราะผมเลือกที่จะรักบนความจริง
และความถูกต้อง
[ดนตรีกดดัน]
[เต้าหู้] พี่ณัฐ เอาใจช่วยผมด้วยนะฮะ
ช่วยให้ผมทำเรื่องนี้ให้สำเร็จด้วย
เรื่องที่มีแค่ผมคนเดียว
ที่ทำได้
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
หวานดีนะฮะ
แต่ไม่ดีต่อสุขภาพ
ก็รู้นี่ แต่ก็ยังดื่ม
โง่จริงๆ
[เต้าหู้] ผมรอคอยปาฏิหาริย์
เหมือนที่หลายคนรอให้เกิดขึ้นกับคุณตาธาร
แล้วน้าจันก็หยิบยื่นมันมาให้
ขอบคุณนะฮะ
ที่ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
[เสียงเต้าหู้หายใจแรง]
[เสียงร้องเจ็บปวด]
[เสียงเต้าหู้หายใจแรง] ยกโทษให้น้าด้วยนะ
น้าไม่อยากทำแบบนี้เลย
[จัน] มันทรมาน
แต่วิธีนี้มันก็เป็นวิธีที่ง่ายที่สุด
ถ้าจะโทษ
ก็โทษที่ตัวเองดื้อแล้วก็แส่ไม่เข้าเรื่องเหอะ
ถ้าเต้าหู้ไม่ไปกดดันคุณแสน
น้าก็คงจะทำใจเย็นอยู่ได้
แต่น้ารู้ ว่าคุณแสนเอง เขาก็ใกล้จะหมดความอดทนแล้ว
น้าถึงต้องช่วยเขา
ถึงแม้ว่าจะทำได้แค่เขี่ยหมากตัวที่เล็กที่สุดทิ้ง
ก็ยังดีกว่าปล่อยให้เขาโดนรุก
[เต้าหู้] ผมเข้าใจฮะน้าจัน
ผมรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง
การมีชีวิตของผมมันไม่ถูกต้อง
แล้วก็ไม่ยุติธรรมกับคุณตาธาร
ทั้งผม คุณป้า
น้าจัน
คุณลุงแสน
ทุกคนมีชีวิตอยู่ด้วยการโกงชีวิตของคุณตาธาร
ผมใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกฮะ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
[เต้าหู้] พี่ณัฐเคยบอกผมไว้
[ณัฐ] บางคนก็เอาความเชื่อมาเป็นเครื่องมือ
ปิดบังความจริงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง
[เต้าหู้] ผมไม่อยากเป็นคนแบบนั้น
เรื่องของผมกับพี่ณัฐ
มีคุณตาธารเป็นจุดเริ่มต้น
จะให้ผมอยู่กับพี่ณัฐต่อไป
สร้างเรื่องเล่าของเราขึ้นมาใหม่
แล้วทำเป็นไม่สนใจคุณตาธาร
[เสียงหายใจติดขัด]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงเต้าหู้หายใจแรง]
[เสียงเต้าหู้หายใจถี่]
น้าจะไม่ทิ้งเต้าหู้เอาไว้คนเดียวหรอกนะ
น้าจะอยู่เป็นเพื่อน
จนกว่าเต้าหู้จะหลับไป
[เสียงครางด้วยความเจ็บปวด]
น้าไม่กลัวถูกจับหรอก
น้ารู้ว่ายังไงทีอาร์ดีก็ช่วยได้
เพราะยังไงเขาก็ได้ประโยชน์
ประเทศนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ
คนที่มีอำนาจ มีอิทธิพล
มันก็อยู่เหนือทุกกฎหมาย
- [แสน] คุณทำบ้าอะไรเนี่ย - นี่ หยุดนะ
[เสียงจันฮึดฮัด] ทำอะไร
[ขึ้นเสียง] ก็ทำแบบที่คุณทำเพื่อนังนาไง
คุณยอมฆ่าน้องชายตัวเองเพื่อคนที่คุณรัก
- [จัน] ฉันก็ทำแบบเดียวกัน - นี่
ฉันใส่ยาพิษลงในน้ำหวานให้มันดื่ม
[พูดตะกุกตะกัก] ผม…
[ขึ้นเสียง] ผมทำเพราะคนอย่างไอ้สิบหมื่นมันสมควรตาย
- แต่เต้าหู้… - มันก็สมควรตายเหมือนกัน
ถ้ามันทำให้คุณอยู่แบบไม่มีความสุข
[ขึ้นเสียง] นี่คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ
[ขึ้นเสียง] คุณก็เคยบ้า
ฉันกับคุณมันก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก
เราทำทุกอย่างได้เพื่อคนที่เรารัก
ถึงเราจะไม่เคยได้รับความรัก ตอบแทนจากมันเลยก็ตาม
[ดนตรีตึงเครียด]
[จัน] หยุดนะ
นี่ คุณจะทำอะไร อย่านะ
ถ้ามันรอด คุณจะถูกจับนะ
[ตะคอก] ก็ช่างมันสิ
ผมยอมติดคุก
ผมไม่อยากจะทนใช้ชีวิตอย่างนี้อีกต่อไปแล้ว
นี่ ไม่ได้นะ ฉันทำทุกอย่างเพื่อคุณ
คุณจะถูกจับไม่ได้นะ
- [แสน] ปล่อย - [จัน] ไม่
เฮ้ย อย่านะ
[ตะโกน] เต้าหู้
[ณัฐ] หลบๆ
เต้าหู้ลุก เต้าหู้
เต้าหู้
ไอ้เต้าหู้
มึงเป็นอะไร เต้าหู้
เต้าหู้
[ตะโกน] เต้าหู้
[ดนตรีระทึก]
[เต้าหู้] การได้ใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ของผม คือปาฏิหาริย์
ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย
ได้รู้จักคน
รู้จักโลก
รู้ทีละนิด ทีละมุม
ก็เหมือนที่พี่ณัฐเคยบอกไว้แหละฮะ
ประวัติศาสตร์อยู่ที่ใครบันทึก
[เสียงชาร์จเครื่องปั๊มหัวใจ]
[เต้าหู้] แล้วตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่า
ตุ๊กตาหมีอย่างผม
ต่อให้กลายเป็นคน
ก็ไม่มีวันรักพี่ณัฐได้มหาศาล
จนสร้างปาฏิหาริย์ได้อย่างคุณตาธาร [เสียงสัญญาณชีพดังถี่]
[เสียงปั๊มหัวใจ]
[เต้าหู้] ผมเลยหวังว่า
สิ่งที่ผมทำลงไป
คงพอจะช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง
เท่านี้ การเป็นมนุษย์ของผมก็สมบูรณ์แล้วฮะ [เสียงสัญญาณชีพดับดังยาว]
[เสียงปั๊มหัวใจ]
[เต้าหู้] ก่อนจากไป
ผมนึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยอ่านเจอ
เมื่อใครคนหนึ่งจากไป
ตัวตนของเขากลับชัดเจนมากขึ้น
และจะกลายเป็นเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด
ผมหวังว่า ในความทรงจำของทุกคน
จะมีผม
เวอร์ชั่นที่ดีที่สุดนะฮะ
[ดนตรีเศร้า]
[ดนตรีอบอุ่น]
หนึ่ง
นี่หนึ่งใช่ไหม
ผมชื่อเต้าหู้ฮะ
เราเคยรู้จักกันมาก่อนไหมครับ
จะเคยหรือไม่เคย
ก็ไม่สำคัญเท่าคุณทำให้ผมรู้จักกับพี่ณัฐหรอกฮะ
รู้จักณัฐด้วยเหรอ
ขอบคุณนะฮะ
ที่ทำให้ผมได้เป็นผม
[เต้าหู้] ให้ผมได้อยู่ ได้ใช้เวลากับพี่ณัฐ
ผมไม่รู้ว่าชีวิตนี้ ผมจะมีโอกาสได้มีความสุขแบบนี้อีกครั้งไหม
แต่โอกาสแค่ครั้งหนึ่ง
มันก็ดีที่สุดแล้วฮะ
เอ่อ คุณ
คุณ
[เสียงปั๊มหัวใจ]
[เสียงสัญญาณชีพดับดังยาว]
[หมอ] คนไข้เสียชีวิต เวลา 17 นาฬิกา 13 นาที
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ
ผมขอโทษที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันจนเราแก่
ผมเสียใจ
ที่จะไม่ได้เป็นคนกอดปลอบพี่ณัฐไว้
ในวันที่พี่อ่อนแอหรือต้องการใครมากที่สุด
แต่ผมรู้ว่าพี่ณัฐแข็งแกร่งพอ
เพราะความแข็งแกร่งของพี่ณัฐ
สอนให้ผมแข็งแกร่งขึ้นด้วยเหมือนกัน
ผมไม่เสียใจเลยที่เลือกทางนี้
ถึงมันจะโดดเดี่ยว ไม่มีใครรู้
และอาจไม่มีใครเข้าใจ
แต่แค่เราเข้าใจ เท่านี้ก็มากพอแล้วไม่ใช่เหรอฮะ
ผมขอบคุณที่พี่สอนให้ผมยืนหยัดอยู่บนความจริง
และความถูกต้อง
แค่ยืนหยัดอยู่บนความถูกต้อง
หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกลัว
[หมอ] ญาติคนไข้ชื่อเต้าหู้ใช่ไหมคะ
ใช่ครับ
เต้าหู้เป็นไงบ้างครับ
คนไข้หัวใจหยุดเต้น
[หมอ] ทางเรา พยายามกู้ชีพอย่างเต็มที่แล้วนะคะ
หมอขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ
หมอขอตัวก่อนนะคะ
[ดนตรีเศร้า]
[ตะโกน] [ณัฐ] เต้าหู้ เต้าหู้
[เสียงสั่น] เกิดอะไรขึ้นครับ
[ดนตรีระทึก]
[ขึ้นเสียง] น้าจันทำอะไรเต้าหู้
[ณัฐตะคอก] น้าจันทำอะไร
บอกผมสิ
ลุงเป็นคนทำเอง
[แสน] ลุงขอโทษนะ
เต้าหู้รู้ความลับของลุงมากเกินไป
เต้าหู้ เต้าหู้
[เสียงสั่น] [ณัฐ] เต้าหู้ มึงอดทนไว้นะ
กูจะพามึงไปหาหมอ
เต้าหู้
มึงห้ามหลับนะ เต้าหู้
เต้าหู้
[ตะโกน] ไอ้เต้าหู้
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] คนดูใจดีอย่างลุงแสน ไม่น่าจะทำร้ายใครได้นะฮะ
โดยเฉพาะกับคนในครอบครัว
กูก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น
[เต้าหู้] พี่ณัฐรักคุณลุงแสนมากเลยใช่ไหมฮะ
เพราะว่ากูคิดมาตลอดแหละมั้ง
ว่าอยากให้เขาเป็นพ่อจริงๆ
[เสียงร้องไห้]
[ดนตรีตึงเครียด]
[แสน] คุณต้องให้การตามที่ผมบอกนะ
คุณต้องบอกตำรวจว่าทุกอย่างเป็นแผนของผม
ผมทำเองทั้งหมด
ที่ผมมาค้างบ้านนี้เพราะผมตั้งใจที่จะฆ่าเต้าหู้ [เสียงจันร้องไห้]
[แสน] บอกผมฉวยโอกาส ตอนที่คุณชวนเต้าหู้มาช่วยขนของ
ใส่ยาเข้าไปในแก้ว
คุณไม่รู้อะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม [เสียงจันร้องไห้]
ผมแค่ยืมมือคุณ [เสียงจันสะอื้นไห้]
พอคุณรู้คุณก็พยายามที่จะห้ามแล้ว แต่คุณห้ามไม่ทัน
เข้าใจไหมคุณจัน
[พูดพลางร้องไห้] [จัน] ไม่เอา คุณไม่ได้ทำ
[แสน] ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น
มันไม่ใช่ความผิดของคุณ [เสียงจันสะอื้นไห้]
มันคือความผิดของผมคนเดียว เข้าใจไหม
ผมจะมอบตัวเอง
[ดนตรีเศร้า]
แม่มีเรื่องจะคุยด้วย
มีอะไรเหรอแม่
เรื่องลุงน่ะลูก
แม่รู้ว่าณัฐคงให้อภัยลุงไม่ได้
แต่แม่อยากจะบอกณัฐว่าสิ่งที่ลุงเขาทำไป
เพื่อที่จะปกป้องเรา
ด้วยการฆ่าคนงั้นเหรอแม่
สิ่งที่ลุงเขาทำไป
ส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะแม่ด้วย
แม่ไม่เข้มแข็งพอ
ถึงปล่อยให้พ่อทำร้ายณัฐ
แล้วก็ทำร้ายตัวแม่เอง
[ขึ้นเสียง] ไอ้แสน
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
กูบอกมึงแล้วไงว่าอย่ามาบ้านนี้อีก
กูก็คงไม่ต้องมาหรอก ถ้ามึงไม่ทำร้ายเมียทำร้ายลูกแบบนี้
- คุณแสน - นี่
ทำไม
เมียกูไปฟ้องอะไรมึงอีกล่ะ
เขาไม่ต้องฟ้องหรอก
[ขึ้นเสียง] แต่กูเห็นเองว่ามึงทำชั่วๆ อะไรเอาไว้
แล้วทำไม
[ขึ้นเสียง] นี่เมียกู ลูกกู
ไม่ใช่เมียมึง ลูกมึง มึงจะมาเสือกอะไรครอบครัวกูวะ
มึงลืมไปแล้วเหรอ
ว่าก่อนที่เขาจะมาเป็นครอบครัวของมึง
เขาเกือบจะมาเป็นครอบครัวของกูแล้ว
นี่ [เสียงมทนาร้องตกใจ]
มึงเอาเขาไปแล้วทำไมมึงไม่ดูแลให้ดี ฮะ
มึงยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นผัว เป็นพ่อคนอยู่อีกเหรอ
[ขึ้นเสียง] แล้วน้ำหน้าอย่างมึงน่ะ
คิดว่าดูแลเขาได้หรือไง ไอ้ขี้แพ้
[เสียงฮึดฮัดออกแรง] คุณแสน อย่า
คุณแสน คุณแสนกลับไปก่อนนะคะ
ถ้ากูรู้ว่ามึงทำร้ายคุณนากับณัฐอีกนะ
กูจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ อีกต่อไปแล้ว
จริงๆ ไม่ใช่แค่พ่อทำร้ายแม่หรอก
[ดนตรีหดหู่]
แม่เองก็ทำร้ายพ่อเขามาตลอดเหมือนกัน
[เสียงสั่น] ทำไมวะ
ทำไม
กูก็รักนา
กูทุ่มเทให้นามาตลอดไม่แพ้มึงซะหน่อย
กูมันไม่ดีตรงไหน ฮะ
ไอ้ขี้แพ้อย่างมึงมันดีอะไรนักหนาวะ นาเขาถึงได้รักมึงนักเนี่ย ฮะ
[สิบหมื่น] คำว่ารักจากนายังไม่เคยมาถึงกูเลย
ทำไมวะ
[ตะโกน] ทำไม
[มทนา] การที่ไม่ได้อยู่กับคนที่รัก
มันคงจะทุกข์หนักพอๆ กับการได้อยู่กับคนที่เรารัก
แต่เขาไม่เคยบอกรักเลยสักคำ
เล่มนั้นมันเก่าแล้ว
พ่อก็เลยซื้อเล่มใหม่มาให้แม่
เขาพูดกันว่า
ถ้าเราได้อ่านเจ้าชายน้อย ตอนที่อายุเรามากขึ้นเรื่อยๆ
การตีความของเราจะเปลี่ยนไป
[ดนตรีซึ้ง]
พ่อหวังว่าพ่อจะมีโอกาสได้อ่านมันกับแม่อีกครั้งนะ
[มทนา] จากวันนั้นมันก็เลยกลายเป็นจุดเปลี่ยน
ทำให้แม่คิดได้
แม่ตั้งใจจะไปบอกรักพ่อ
ฉันไม่เคยให้ความรักคุณสิบ อย่างที่ภรรยาที่ดีควรจะให้กับสามี
ต่อไปนี้ฉันตั้งใจจะเป็นเมีย
เป็นแม่ที่ดีเพื่อครอบครัวของเรา
[ดนตรีหม่นหมอง]
คุณแสนไม่ต้องเป็นห่วงฉันแล้วนะคะ
ฉันจะเข้มแข็งขึ้นกว่านี้
เพื่อรักษาครอบครัวของฉันไว้ให้ได้
ผมดีใจนะครับ ที่คุณเข้มแข็งแล้ว
ผมขอให้คุณมีความสุขนะครับ
แล้ววันไหนก็ตามที่คุณต้องการเพื่อนคนนี้ให้มาช่วย
บอกเพื่อนคนนี้ได้เสมอเลยนะ
ขอบคุณมากค่ะ
[สิบหมื่น] ไอ้แสน
[แสน] เฮ้ย
[ขึ้นเสียง] มึงเป็นบ้าอะไร ไอ้สิบ
กูต้องถามมึงมากกว่า มึงเป็นบ้าอะไร ชอบแอบมาหาเมียชาวบ้านเนี่ย
มันไม่ใช่อย่างที่พ่อคิดนะ
[ขึ้นเสียง] ไม่ใช่แล้วอะไร ฮะ
จะบอกว่าลุกขึ้นมาแต่งตัวสวย
มาจัดบ้าน มาทำอาหารเนี่ยเพื่อพ่ออย่างนั้นเหรอ
[สิบหมื่น] แม่ทำได้ยังไง
ทั้งๆ ที่ผัวตัวเองนอนป่วยอยู่ข้างบนแท้ๆ เลย
นี่นัดมันมาพลอดรักถึงที่บ้านเลยเหรอ
[ตะคอก] ทำได้ยังไง
[แสน] นี่มึงพูดอะไรของมึงเนี่ย ฮะ
มึงยัง…
[เสียงมทนาร้องตกใจ]
โอ๊ย
[เสียงกระแทก]
พ่ออย่า พ่อ
พ่ออย่า [เสียงมทนาร้อง]
คุณนา
นี่ มึง
[ขึ้นเสียง] มึงกล้าทำขนาดนี้ต่อหน้ากูเลยเหรอ
[ดนตรีระทึก]
[เสียงสะอื้น] พ่อ
ปล่อย
- เฮ้ย - [มทนา] อย่า อย่ามีเรื่องเลยนะ
คุณสิบไม่สบายมาก คุณใจเย็นๆ แล้วกลับไปก่อนนะคะ
นะ
พ่อนั่งนี่ พ่อ นั่งตรงนั้นนะ
เดี๋ยวแม่ไปเอายาให้
[แสน] ไม่ต้อง
เดี๋ยวผมไปเอายามาให้เอง
คุณคุยกับมันให้รู้เรื่องล่ะ
เดี๋ยวผมไปหยิบยาให้เอง
ยาอยู่ที่ไหน
อยู่ในห้องค่ะ อยู่ตรงหัวเตียง
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงสิบหมื่นหายใจติดขัด]
[มทนา] พ่อ
ทำไมเป็นอย่างนี้
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[เสียงสิบหมื่นหายใจเฮือก] คุณสิบกินยาแล้วใช่ไหม
[เสียงสิบหมื่นหายใจฮืดฮาด] ยา…
[เสียงสิบหมื่นหายใจติดขัด]
ไม่ใช่ยาคุณสิบนี่
พ่อ
พ่ออย่าเป็นอะไรนะ
[เสียงสั่น] คุณแสน คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง
คุณก็เห็นว่าไม่มีอะไรดีขึ้น
ขนาดต่อหน้าผมมันยังกล้าทำร้ายคุณเลย
[แสน] ถ้าไม่มีมัน
ต่อจากนี้ไปคุณกับณัฐจะได้มีความสุขไง
[เสียงสิบหมื่นหายใจติดขัด]
แต่ฉันปล่อยให้เขาตายแบบนี้ไม่ได้
[พูดพลางร้องไห้] [มทนา] ไม่ได้ พ่ออย่าเป็นอะไรนะ
พ่ออย่าเป็นอะไรนะ
[มทนา] แต่มันก็สายเกินไป
เราพาพ่อไปโรงพยาบาล
[เสียงสั่น] แต่มันก็ไม่ทัน
แม่ไม่รู้จะทำยังไง
[เสียงร้องไห้]
แม่ไม่กล้าบอกใคร
[เสียงสะอื้น]
แม่กลัวไปหมด
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงสูดจมูก]
ความจริงมัน…
อาจจะทำให้ณัฐรู้สึกแย่
แต่แม่อยากจะเป็น คนบอกความจริงทั้งหมดให้ณัฐฟัง
ในวันที่แม่ยังบอกณัฐได้
แม่ขอโทษณัฐนะ
[ดนตรีเศร้า]
กูรู้ว่ามึงเหงา
แต่กูไม่ปล่อยให้มึงเหงาหรอก
[เสียงกีตาร์เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
♪ ตื่นขึ้นมาเจอหน้าใสๆ ♪
[ณัฐ] ♪ ของใครบางคนในใจ ♪
♪ ทำไมไม่ลืมหน้าคนคนนี้ ♪
♪ ยังมีอะไรตั้งมากมาย ♪
♪ แปลกตรงที่เรา ♪
♪ กับความทรงจำที่หายไป ♪
♪ ค่ำคืน ♪
♪ และวันที่สวยงาม ♪
[เสียงดีดกีตาร์]
[เสียสะอื้น] ♪ จะนานเท่าไร ♪
♪ หากใจยังคิดถึงกัน ♪
♪ วันที่มีเธอข้างกาย ♪
♪ สุดท้ายก็ต้องจากกัน ♪
[เสียงกีตาร์หยุด]
[เสียงสั่นเครือ] ที่…
[เสียงดีดกีตาร์] ♪ ที่แห่งนี้นั้นมีความหมาย ♪
♪ กับความทรงจำที่มากมาย ♪
♪ อยู่กับฉันนะ อยู่ตรงนี้ ♪
♪ ในวันที่มีเธออยู่ ♪
♪ วันที่ได้พบกัน ♪
♪ อีกครั้ง ♪
[เสียงกีตาร์หยุด]
[เสียงร้องไห้]
[ณัฐพูดเสียงเครือ] เต้าหู้
กูไม่รู้ว่ากูจะเข้มแข็ง อย่างที่มึงอยากให้กูเป็นได้หรือเปล่า
ยิ่งทุกเรื่องที่มันเกิดขึ้นกับบ้านกูตอนนี้
[เสียงสูดและผ่อนลมหายใจ]
กูไม่รู้จะผ่านมันไปได้ไหมถ้าไม่มีมึง
[เสียงร้องไห้]
หลังจากนี้กูไม่รู้ว่ากูจะเป็นยังไงต่อไป
กูอยากให้มึงอยู่กับกูจริงๆ นะเต้าหู้
[เสียงณัฐสูดและผ่อนลมหายใจ]
แต่กูรู้
ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้แล้วว่ะ
[เสียงร้องไห้]
[ดนตรีเศร้า]
[ดนตรีหม่นหมอง]
[ณัฐ] กูเหมือนคนที่โดนสาป
สิ่งดีๆ ที่เข้ามาในชีวิต
มันก็มาได้แค่แวบเดียว
[เสียงสั่น] สุดท้ายกูก็ต้องเสียมันไป
ทั้งความทรงจำของแม่
ลุงที่กูรักและไว้ใจ
แล้วก็มึง
กูหวั่นใจว่ามึงจะอยู่กับกูไม่นาน
แล้วมันก็เสือกเป็นจริงขึ้นมา
[ณัฐ] กูไม่อยากเชื่อเลย
ว่ามึงจะจากกูไปแล้วจริงๆ
แต่นั่นมันก็เป็นสัจธรรมของทุกชีวิตใช่ไหมวะ
สุดท้ายคนเราก็ต้องตาย
ความตายอาจเป็นจุดสิ้นสุดของการมีลมหายใจ
[เสียงเปลวไฟลุก]
[ณัฐ] แต่ความทรงจำไม่หายไปไหน
ต่อให้เราเศร้ากับการจากลาแค่ไหน
เราก็ยังต้องเดินต่อไปให้ได้
เพราะความทรงจำ
จะอยู่ในใจเราเสมอ
[ณัฐ] แล้วความทรงจำก็ทำให้รู้ว่า
เราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก
ยังมีใครอีกหลายคนรอเราอยู่
[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]
[ดนตรีซึ้ง]
[ณัฐ] รอวันได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
กลับมาเป็นครอบครัว
เรื่องสองกับลุง
ถึงตอนนี้พ่อจะยังไม่เห็นด้วย
ยังไงเราสองคนก็จะไม่ถอดใจง่ายๆ
สองอยากให้พ่อรู้ว่า
พวกเราสองคนจริงจัง
ยังไงเราก็จะยังรักกันเหมือนเดิม
สองขอโทษนะ ที่อาจจะทำให้พ่อไม่สบายใจ
จริงๆ พ่อรู้มาตั้งนานแล้ว
ตั้งแต่ตอนที่พ่อไปกองซีรีส์แล้ว
พ่อรู้
ใช่
ตอนนั้นพ่อทำตัวไม่ถูก
ก็ไม่รู้ว่าจะตั้งรับกับเรื่องนี้ยังไง
[อนิก] ก็พ่อไม่เคยคิดมาก่อน ว่าลูกชายพ่อจะชอบผู้ชาย
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพ่อจะรับไม่ได้
พ่อแค่เป็นห่วง
แต่ตอนนี้พ่อรู้แล้วว่าไม่ต้องห่วง
พ่อเห็นลูกมีความสุขที่ได้คบกัน
พ่อเห็นแล้วว่าลูกสองคนดูแลกันได้
ถ้าคบกันแล้วมีความสุขก็คบไปเถอะ
ขอบคุณครับพ่อ
พ่อรู้ว่าพ่อก็ไม่ใช่พ่อที่ดีเท่าไร
คำพูดของพ่อที่ผ่านมาอาจทำให้สองเสียใจ
พ่อขอโทษนะ
สองก็ขอโทษเหมือนกันนะ
เราต่างคนก็ต่างเสียใจ
เพราะเรารักกันมากใช่ไหมพ่อ
[เสียงหัวเราะ]
[ณัฐ] ตอนนี้ สองกับเกณฑ์กลายเป็นคนมีครอบครัวแล้วนะ
ไม่ใช่ครอบครัวธรรมดา
แต่เป็นครอบครัวใหญ่มาก
ใหญ่จนถ้ามึงได้เห็น
มึงต้องดีใจไปกับพวกมันด้วย
[เสียงชัตเตอร์]
[ณัฐ] ส่วนกูกับพี่ธาร
เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
พี่ธาร
- ณัฐ… - คิดถึง
พี่คิดถึงณัฐมากเลยรู้ไหม
[ณัฐ] มึงพูดถูก
กูยังคิดถึงเขา
แต่มันไม่ได้หมายความว่ากูไม่ได้รักมึงนะ
[ดนตรีเศร้า]
[ณัฐ] กูคิดถึงมึง
คิดถึงเสียงของมึง
คิดถึงกอดของมึง
จูบของมึง
มึงไม่ต้องกลัวว่ากูจะเลิกรักมึง
กูรู้ว่ามึงแอบเสียใจมาตลอดว่าสู้พี่ธารไม่ได้
มึงช่วยกูหาเงินไม่ได้
ไม่มีชื่อเสียงแบบเขา
แต่มันไม่มีความหมายอะไรเลย
เพราะถ้ามึงเป็นมึง
นั่นดีที่สุดแล้วที่กูจะรัก
พี่ธารสอนให้กูเรียนรู้โลกในมุมมองที่เป็นจริง
แต่มึงสอนให้กูเรียนรู้มุมที่สวยงามกว่านั้น
จนกูสงสัยจริงๆ
ว่ามึงมาจากไหนกันนะ
[ณัฐ] ถ้ามึงตกมาจากดาวบนฟ้าอย่างที่แม่กูบอก
แล้วดาวของมึงอยู่ดาราจักรไหน
มันคงห่างไกลกับจักรวาลกูมาก
ยานแม่ดาวมึงคงมารับมึงกลับดาว
ไปอยู่ในที่ที่มีแต่ความสุขแล้วใช่ไหม
กูเสียใจที่มึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
เพราะมึงมาอยู่ในบ้านพิกลพิการของกู
ถ้าเป็นไปได้
กูยอมแลกกับการที่กูไม่ต้องรู้จักมึงไปตลอดชีวิต
แค่ขอให้มึงได้มีชีวิตที่ดีกว่านี้
ไม่ต้องผ่านมาเจอกู
เพื่อพบจุดจบแบบนี้
[ณัฐ] ซีรีส์วายเรื่องแรกของกู ออนแล้วนะ
เป็นยังไงน่ะเหรอ
มึงก็น่าจะรู้
กูก็ยังเป็นกูที่ประสาทแดก
เขียนเรื่องรักแต่เสือกแทรกการเมือง พล็อตซับซ้อนพิสดารลงไป
เรตติ้งเลยไม่หรูอย่างที่พี่เจือฝัน
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังพอเป็นกระแสให้คนพูดถึง
ยังมีคนดูอีกเยอะที่ชอบเรื่องเล่ายากๆ ของกู
ไม่ใช่แค่ดูเอาฟินอีกต่อไป
ไอ้สองก็เลยมีแฟนคลับเพิ่มเพียบ
จนไอ้เกณฑ์ต้องควบตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัว ให้สุดที่รักของมันด้วย
ถึงมันไม่ปังอย่างที่มึงอวยพร
กูก็ดีใจที่กูได้เขียนมัน
ที่สำคัญ คนที่กูอยากให้เขาได้ดู
เขาก็ได้ดูแล้ว
[ณัฐ] เต้าหู้ กูรักมึง
ไม่สงสัยเลยว่าใครก็ตามที่ได้รู้จักมึง
ก็จะรักมึงเหมือนกัน
ขอบใจ ที่มึงคอยจับมืออยู่ข้างกู
และไม่เคยคิดว่ากูประหลาด
มึงยังเป็นของขวัญในชีวิตกูเสมอ
ถ้ามึงยังอยู่ก็คงดี
มึงจะได้รู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ไปพร้อมกู
คิดถึงมึง
กูเอง
[ดนตรีอบอุ่น]
[เต้าหู้] แต่ผมรู้ฮะ
ผมรู้ทุกอย่าง
เพราะผมกลับมาแล้ว
[ดนตรีซึ้ง]
ทุกคนสงสัยใช่ไหมฮะ ว่าผมกลับมาได้ยังไง
เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้นฮะ
ปาฏิหาริย์ไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับคุณตาธาร
แต่ยังเกิดขึ้นกับผมอีกด้วย
[เสียงไฟเผาไหม้]
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] ผมกลับคืนร่างเดิม
ก่อนจะโดนเผาแบบ…
ฉิวเฉียด
[เสียงไฟลุกไหม้]
[เต้าหู้] ผมไม่รู้ว่า ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอีกครั้งได้ยังไง
การที่ผมตื่นขึ้นมา
คุณตาธารจะเป็นอะไรหรือเปล่า
ตอนนั้นผมรู้แค่ว่า
ผมต้องรอดไปจากที่นี่
ผมอยากกลับไปอยู่กับพี่ณัฐ
[เสียงเปลวไฟโหมไหม้]
[ดนตรีขำขัน]
[เสียงแท่งเหล็กกระทุ้งโลงไม้]
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงสุนัขเห่า]
[เสียงสุนัขขู่]
[เต้าหู้] เมื่อไหร่พวกหมาๆ พวกนี้ จะเลิกเป็นศัตรูกับหมีอย่างผมสักทีเนี่ย
[เสียงสุนัขเห่าขู่]
[เต้าหู้] ฮึบ
[เสียงเต้าหู้หายใจแรง]
[เต้าหู้พูดพลางหายใจหอบ] โอ๊ย ทำไมวิ่งเร็วจังเลยล่ะ
[เสียงเต้าหู้หายใจหอบ]
[เต้าหู้] จะตามไปถึงไหนเนี่ย
[เสียงสุนัขเห่า]
[เต้าหู้] เฮ้ย
[เสียงสุนัขเห่า]
[เสียงสุนัขเห่า]
[เสียงเต้าหู้หายใจหอบ]
[เสียงเต้าหู้เป่าปากและถอนหายใจ]
[เสียงสุนัขร้องคราง]
[เสียงลูกสุนัขร้อง]
[เต้าหู้] หือ
[เต้าหู้] คุณรองเท้าแตะข้างซ้าย
ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะฮะ
[เสียงสุนัขหายใจหอบ]
[เต้าหู้] เฮ้ย มันมาอีกแล้ว
คุณรองเท้าแตะ เราไปกันเถอะฮะ
[เต้าหู้] เล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหมฮะ
ว่าทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะฮะ
หลังจากเราคลาดกันวันนั้น
[รองเท้าซ้าย] ฉันก็โดนคาบมาที่นี่
[ดนตรีขำขัน]
[รองเท้าซ้าย] ฉันคิดว่าคง ไม่มีใครมาเจอฉันแล้ว ก็เลยทำใจ
[เต้าหู้] อยู่ข้างนอกคงลำบากมากเลย
ผมขอโทษนะฮะ
ไม่ต้องขอโทษหรอก
มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น
ถึงการอยู่ข้างนอกจะไม่ง่าย
แต่ฉันก็ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง
มันทำให้ฉันภูมิใจในตัวเอง ยิ่งกว่าตอนอยู่บ้านซะอีก
[เต้าหู้] ผมรู้ฮะ
ตอนอยู่บ้าน คุณแทบไม่ได้เป็นตัวของตัวเองเลย
แต่คุณรองเท้าแตะข้างขวาคิดถึงคุณมากเลยนะฮะ
พวกเราที่บ้านก็คิดถึงคุณเหมือนกัน
ฉันก็คิดถึง
แต่ดูสภาพฉันตอนนี้สิ
กลับไปก็คงไม่มีใครต้องการ
แล้วป่านนี้
คุณป้าไม่ทิ้งพี่ชายไปแล้วเหรอ
[เต้าหู้] ยังฮะ ยัง
ผมเก็บเขาไว้รอคุณ
เขาเสียใจมากที่คุณหายไป ก็เลยหลับไปน่ะฮะ
ถ้าคุณกลับไป เขาอาจจะตื่นขึ้นมาก็ได้นะฮะ
เรากลับบ้านด้วยกันนะฮะ
[ดนตรีเศร้า]
ไม่มีจริงๆ เหรอครับ
[สัปเหร่อ] ไม่มีเลยครับ
ผมก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน
[สัปเหร่อ] เอ้อ
ผมเจอสร้อยเนี่ยตกอยู่ตรงประตูเตาเผา
[สัปเหร่อ] ใช่ของคนตายหรือเปล่าครับ
ใช่ครับ
เหลืออยู่แค่นี้เองเหรอครับ
[สัปเหร่อ] ครับ
[ดนตรีเศร้า]
เหมือนฝันเลย
เต้าหู้ไม่ได้เป็นแค่ความฝันนะลูก
[มทนา] เขาไม่ได้ไปไหน
เขายังอยู่กับเราเสมอแหละ
[เต้าหู้] ใช่ฮะ
ผมไม่ได้หายไปไหน
[เต้าหู้] ผมรู้ว่าพี่ณัฐจะกลับมาที่นี่อีก
ผมเลยจะหาทางตามพี่ณัฐกลับบ้าน
[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]
[เต้าหู้] แต่ว่า…
ไอ้หมานั่นมาอีกแล้ว
[เสียงเต้าหู้ฮึดฮัด]
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เสียงเต้าหู้หายใจหอบและเสียงสุนัขเห่า]
[เสียงเต้าหู้หายใจแรง]
[เต้าหู้] ไปกันเถอะฮะ
[เสียงสุนัขเห่า]
[เต้าหู้] โหย
[เสียงขึ้นฉ่ายคราง]
[เสียงสุนัขเห่า]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงเต้าหู้หายใจแรง]
[เสียงเต้าหู้หายใจหอบ]
[ตะโกน] เต้าหู้ ทางนี้
[เต้าหู้] คุณรองเท้าแตะ
โอ๊ย
[เสียงเต้าหู้โอดโอย]
[เสียงสุนัขขู่และเห่า]
เต้าหู้ ไปเถอะ
[เต้าหู้] ไม่ฮะ เราต้องกลับด้วยกัน
[เสียงสุนัขและเสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[เต้าหู้] ขึ้นฉ่าย
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
ขึ้นฉ่าย
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่าเสียงดังขึ้น]
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่าดังต่อเนื่อง]
ขึ้นฉ่าย หยุด
[เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]
[ดนตรีพิศวง]
[เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิง]
[เกณฑ์] ไอ้ณัฐ
[เสียงดัง] ไอ้ณัฐ ไปไหนวะ
[ดนตรีอบอุ่น]
เต้าหู้
นี่มันรองเท้าแตะแม่นี่
มันตุ๊กตาหมีเต้าหู้นี่
[สอง] ตุ๊กตาหมีที่หายไป
รองเท้าแตะของคุณป้าที่เต้าหู้ตามหา
สุดท้ายมาอยู่ด้วยกันที่นี่
นั่นน่ะสิ
[เสียงขึ้นฉ่ายคราง]
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] ผมกลับมาแล้วฮะ พี่ณัฐ
[ดนตรีสดใส]
- [หมอนข้าง] เต้าหู้กลับมาแล้ว - [ผ้านวม] กลับมาแล้วเหรอเต้าหู้
[โต๊ะ] เฮ้ย เต้าหู้
- [เก้าอี้] กลับมาแล้ว - [สมุดโน้ต] เต้าหู้
- คุณพระคุณเจ้า - [ผ้านวม] เป็นยังไงบ้าง เต้าหู้
- [โต๊ะ] แกกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย - [หมอนข้าง] ฉันคิดถึงเธอจัง
[โต๊ะ] เห็นไหมล่ะ ฉันมั่นใจว่าแกต้องกลับมา
[เต้าหู้] ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการที่คนที่เรารัก
ต่างก็รักและรอคอยการกลับมาของเราเช่นกัน
[เสียงขึ้นฉ่ายหายใจถี่]
[เสียงขึ้นฉ่ายคราง]
ขึ้นฉ่าย
เต้าหู้ไม่อยู่แล้ว
[ณัฐ] ต่อไปนี้ฉันจะเล่นกับแกบ่อยๆ นะ
[ดนตรีซึ้งปนเหงา]
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
มึงชื่อเต้าหู้ใช่ไหม
ผมจำไม่ได้ฮะ
แต่คุณป้าเรียกผมแบบนั้นนะฮะ
[เต้าหู้ตะโกน] ผมคือเต้าหู้ ตุ๊กตาหมีของพี่ณัฐไงฮะ
นี่กูคง…
คิดถึงมึงมากไปล่ะมั้ง
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] ถึงพี่ณัฐจะไม่รู้ว่าผมกลับมาแล้ว
แต่ถ้าตุ๊กตาหมีอย่างผม ทำให้พี่ณัฐหายเศร้าได้อีกนิด
ผมก็ดีใจแล้วฮะ
ความรักก็เป็นแบบนี้แหละฮะ
ได้รัก
ได้เฝ้ามอง
[เสียงนกร้อง]
[เสียงนาฬิกาปลุก]
[เต้าหู้] ได้อยู่ข้างกัน…
[เสียงเต้าหู้พ่นลมขำ]
[เต้าหู้] นั่นแหละฮะ
ถึงจะข้างพี่ณัฐบ้าง ข้างเตียงบ้าง
แต่ผมก็ยังอยู่ข้างๆ พี่ณัฐเสมอ
[เต้าหู้] คุณป้ามีอาการหลงลืมมากขึ้นทุกวัน
ความทรมานของคนที่กำลังจะลืม
กับความทรมานของคนที่ยังจำได้
สาหัสพอๆ กัน
ไม่ใช่แค่คุณป้าที่ต้องไปหาหมอ
แต่พี่ณัฐก็ต้องหาหมอเหมือนกัน
คุณหมอบอกว่าสิ่งที่คุณป้าทำ เป็นเพราะอัลไซเมอร์
ส่วนสิ่งที่พี่ณัฐเผลอทำ
เป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อยสะสม
หมออยากให้ดูแลคนไข้ด้วยความรัก
แต่ก็อย่าลืมดูแลหัวใจตัวเองด้วย
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] แต่ผมว่า
พี่ณัฐมีคนมาช่วยดูแลหัวใจแล้วล่ะฮะ
ณัฐได้ยินมาว่า ที่พี่กับชาวบ้านไปประท้วงกันเรื่องป่าโหว่
สำเร็จแล้วใช่ไหม
ใช่
ตอนนี้เขาเริ่มระงับการก่อสร้างหมู่บ้านแล้ว
แต่น่าเสียดายนะพี่
ที่กฎหมายก็ทำอะไรพวกทีอาร์ดีไม่ได้
สุดท้ายก็ไปไม่ถึงตัวการจริงๆ
ถึงสิ่งที่พี่ทำน่ะ มันอาจจะดูบ้า
แต่สักวัน
มันอาจจะเกิดปาฏิหาริย์ก็ได้
พี่ยังเหมือนเดิมเลยนะ
ใช่
พี่เหมือนเดิม
[ดนตรีหวานซึ้ง]
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[ขึ้นเสียง] ขึ้นฉ่าย เอาอีกแล้วนะ
[เต้าหู้] ขึ้นฉ่ายนะขึ้นฉ่าย
ฉันแค่จะแอบนั่งลุ้นเงียบๆ เอง
แต่ตอนนี้
ต้องมานั่งเป็นพยานรักจนได้
นี่พี่ไม่คิดเลยนะ
ว่าณัฐยังเก็บตุ๊กตาตัวนี้ไว้อยู่
[เสียงพ่นลมขำ]
มันอยู่กับณัฐตลอดแหละ
แต่อยู่ๆ มันก็หายไป ตอนเต้าหู้เข้ามา
ชื่อเต้าหู้เหมือนกันเลยเนอะ
[เสียงหัวเราะ]
มันเป็นคนความจำเสื่อม
แล้วแม่ก็เป็นคนเรียกมันแบบนั้นน่ะ
แม่บอกว่ามันเหมือนตุ๊กตาตัวนี้
ตอนที่ตุ๊กตาณัฐหายไป
ณัฐยังเคยคิดเลยนะ ว่ามันเป็นคนเอาไป
แล้วมันยังเคยบอกณัฐอีกนะ
ว่ามันคือตุ๊กตาตัวนี้
ตอนนั้นณัฐโกรธมันมากเลย
แล้ว มันกลับมาได้ไง
ณัฐไปเจอมันที่วัด
ตลกดีนะ
ตอนมันมา ตุ๊กตากลับหายไป
[ณัฐ] แต่พอมันจากไป
ตุ๊กตาก็กลับมา
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
แล้ว หลังจากนี้พี่จะทำอะไรต่อล่ะ
ก็คงเป็นจิตรกรกับนักเคลื่อนไหวเหมือนเดิมแหละ
แล้วก็ว่าจะเปิดสตูดิโอใหม่ไว้ทำงาน
ที่เชียงใหม่เหรอพี่
แถวๆ นี้แหละ
งั้นพี่ไปก่อนนะ
[เต้าหู้] ผมว่า ผมพอจะรู้นะฮะ
ว่าคุณตาธารจะเปิดสตูดิโอที่ไหน
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
[ธาร] อ้าว ณัฐ
ยินดีด้วยนะพี่ กับสตูดิโอใหม่
ณัฐเคยไปบ้านพี่ที่เชียงใหม่
คิดว่าพี่คงชอบ
[ณัฐ] ณัฐเลยซื้อมาให้
ที่นี่จะได้มีเหมือนกัน
ณัฐเคยคิดไหม
ว่าเราจะได้กลับมาเจอกัน
[เสียงพ่นลมหายใจ]
ณัฐไม่กล้าคิดหรอกพี่
ณัฐขอโทษนะ
ที่เคยทำให้พี่เสียใจ
ที่เคยปล่อยมือพี่
[ดนตรีซึ้ง]
พี่ไม่เคยเสียใจ
แล้วณัฐก็ไม่ต้องรู้สึกผิดด้วย
พี่รู้ว่าณัฐเลือกทางที่ดีที่สุดแล้ว
[เกณฑ์] ไป
[เสียงสองออกแรง]
[เกณฑ์] สอง เร็ว
- มา ทุกคน ช่วยกัน - [พริบ] มา
- โอ๊ย ของเยอะนิดหนึ่งนะ - [เกณฑ์] เอาอันนี้ก่อนไป
[เสียงเกณฑ์ออกแรง]
- มา ฮึบ - [พริบ] มา
[เสียงสองออกแรง]
- [พริบ] อึ๊บ - [เกณฑ์] อันนี้ติด เอาอันนี้ก่อน
- โอเค - [พริบ] อะ
[สอง] ฮึบ
- [เกณฑ์] หนักนิดหนึ่ง อึ๊บ อึ๊บ - ได้ไหม
- ฮึบ - [เกณฑ์] ได้ ได้อยู่
ได้อยู่แปลว่า…
- [เกณฑ์] แปลว่า - [สอง] แปลว่าได้
[เกณฑ์] ได้ [เสียงพริบหัวเราะ]
[สอง] ได้อยู่ [เสียงพริบถอนหายใจ]
- [เกณฑ์] มึงน่ะไหวเปล่า - หนักนิดหนึ่ง
- อ้าว หวัดดีค่ะ - [ธาร] หวัดดีค่ะ
- หวัดดีครับ - [ธาร] สวัสดีครับ สวัสดีครับ
[เสียงพริบและเกณฑ์ถอนหายใจ]
วางนี่เลย
[เสียงพริบถอนหายใจ]
ขนอะไรกันมาเนี่ยพริบ
พริบลองวาดตุ๊กตาหมีลงเพจ
ปรากฏว่ากระแสตอบรับดีมาก
[พริบ] คนอยากได้ของกัน
พริบก็เลยลองทำมาฝากขายน่ะ
เออพี่พริบ แล้วทำไมต้องตุ๊กตาหมีล่ะ
พริบเคยถามเรื่องตุ๊กตาหมีกับเต้าหู้
เต้าหู้ก็ไม่ได้พูดอะไรนะ
[พริบ] แต่ตอนที่เราไปรับอัฐิเต้าหู้กลับบ้าน
พี่ณัฐก็ได้ตุ๊กตาหมีคืนมา
มันแปลกไหมล่ะ
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
พอพริบคิดถึงเต้าหู้
พริบก็เลยคิดถึงตุ๊กตาหมี
[สอง] เอ่อ แล้ว
[เสียงอ้อน] ถ้าคิดถึงผม จะเป็นตัวอะไรดีล่ะลุง ฮึ
- [สอง] หือ - หมาไง
ไอ้ลูกหมา
งั้นลุงก็ต้องเป็นเห็บหมานะ จะได้ตัวติดผมไปตลอดชีวิต
[เสียงหัวเราะชอบใจ]
- [เกณฑ์] เห็บหมา เห็บหมา - [สอง] เห็บหมา เห็บ เห็บหมาของน้อน
นี่ พอได้แล้ว
พริบกำลังจะซึ้งเลย
พริบ
[ธาร] พี่ว่า
เต้าหู้จะต้องน่ารักมากๆ แน่เลยเนอะ
ถึงได้เป็นที่รักของทุกคนขนาดนี้
พริบรักความเป็นเต้าหู้
[พริบ] แล้วพริบก็เชื่อว่า ใครๆ ก็อยากมีเต้าหู้เป็นของตัวเอง
พริบก็เลยทำของพวกนี้ขึ้นมา
แต่ถ้าให้ดีนะ
พริบคิดว่าเราควรจะเป็นเต้าหู้ให้กับตัวเอง
แล้วก็เป็นเต้าหู้ให้กับคนอื่นด้วยเหมือนกัน
อะ
ณัฐ
ขอบคุณครับ
[เสียงณัฐวางแก้ว]
[เสียงจิกกัด] ใช่ซี้ พริบมันไม่มีเต้าหู้เป็นของตัวเองนี่
[ลากเสียงยาว] โอ๋
ถ้างั้นพี่ขอให้พริบเจอเต้าหู้ของพริบเร็วๆ นะ
สวัสดีครับ
สนใจตัวไหนดีคะ
[ดนตรีโรแมนติก]
เอ่อ…
พอดีว่าเห็นในเพจวันซ์อัปพอนอาวร์ไทม์น่ะค่ะ
ว่าจะมาวางขายของที่นี่
อ๋อ เฮ้ย
[พริบ] เอ่อ พริบเพิ่งโพสต์ไปไม่ถึงห้านาทีเอง
คุณอยู่แถวนี้เหรอคะ
เปล่าหรอกค่ะ
แต่อยากจะมารับน้องโทฟุแบร์กลับบ้าน
เห็นที่คุณพริบโพสต์ก็ชอบเลย
ถูกใจแบบนี้
"ถูกใจแบบนี้"
[ดนตรีโรแมนติก]
[ลากเสียงยาว] อ๋อ
คุณมิตรภาพก็แค่ชื่อถนน
ใช่ค่ะ ฉันเอง
[เสียงพ่นลมขำ]
ขอบคุณนะคะ ที่มากดไลก์ มาคอมเมนต์ให้ตลอด
พริบจำได้ว่าตั้งแต่พริบเปิดเพจเลย
ฉันชอบรูปของคุณ
อยากให้คุณมีกำลังใจวาดมันต่อค่ะ
ขอบคุณค่ะ
เอ่อ
[เสียงหัวเราะเขินอาย]
สนใจตัวไหน สีไหนดีคะ [เสียงหัวเราะ]
[ผู้หญิง] อันนี้น่ารักมากเลยนะคะ
[เต้าหู้] ในที่สุด พี่พริบก็มีเต้าหู้เป็นของตัวเอง
[ณัฐ] ไม่ต้องมาส่งก็ได้พี่ อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง
ให้พี่มาส่งเหอะ
นี่พี่เพิ่งได้มาส่งถึงหน้าบ้านเป็นครั้งแรกเลยนะ
ขอบคุณนะพี่
นี่ณัฐยังคิดถึงเต้าหู้อยู่ใช่ไหม
พี่ไม่โกรธใช่ไหม
ถ้าณัฐยังคิดถึงเต้าหู้อยู่
ไม่โกรธหรอก
พี่ต้องขอบคุณเต้าหู้ด้วยซ้ำ
ที่ทำให้แม่ของณัฐ เปิดใจ ก้าวข้ามบรรทัดฐานความรักของสังคม
ผู้ชายสองคนรักกันไม่ใช่เรื่องผิดปกติ
แต่ถ้าสังคมมองว่ามันผิดปกติ
พี่ว่ามันผิดปกติยิ่งกว่านะ
ณัฐก็ต้องขอบคุณพี่เหมือนกันนะ
ที่ทำให้ณัฐเข้มแข็ง
แล้วกล้าที่จะเลือกความสุขของตัวเอง
จนณัฐได้เป็นณัฐอย่างทุกวันนี้
พี่เคยบอกณัฐแล้วใช่ไหม
แค่เห็นณัฐมีความสุข
พี่ก็จะมีความสุขด้วย
ถึงแม้ว่าณัฐจะแต่ง หรือว่าไม่แต่ง…
แต่งครับ
[ดนตรีซึ้ง]
ไม่ว่าตอนนี้จะยังไม่มีกฎหมายเท่าเทียม
แต่ใจของณัฐ
แต่งกับพี่ไปตั้งนานแล้ว
[เต้าหู้] พี่ณัฐเคยบอกผมว่า
บทหนังบทซีรีส์ที่ดี
ต้องเหลือตะกอนไว้ในใจ
ให้คนดูไม่มีทางลืมมัน
จะผ่านไปกี่สิบปี
คนก็จะยังนึกถึงหนัง นึกถึงซีรีส์เรื่องนั้น
แล้วขุดตะกอนที่ตกค้างกลับมาอินซ้ำได้เรื่อยๆ
สำหรับพี่ณัฐ คุณตาธารคงจะเป็นแบบนั้น
และผมก็หวังว่า ผมจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน
[ดนตรีอบอุ่น]
[เสียงข้อความเข้า]
[เจือ] พล็อตเสร็จหรือยังณัฐ
[เสียงถอนหายใจ]
[ณัฐ] อึ๊บ
ไอ้เต้าหู้
นี่มึงอิจฉาพี่ธารอีกแล้วใช่ไหม
มึงถึงต้องกลับมาทำให้กูนึกถึงมึงอีกครั้งเนี่ย
แต่ถึงมึงจะอิจฉา
แต่กูรู้มึงไม่โกรธกูหรอก
ถ้ากูจะกลับไปรักกับพี่ธารอีกครั้ง
เพราะไม่ว่ายังไง
ในใจกูก็มีมึงเสมอ
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
[เต้าหู้] ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมฮะ
ว่าปาฏิหาริย์เป็นอีกชื่อหนึ่งของความพยายาม
บางทีปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้น
อาจจะเป็นผลลัพธ์จากการลงแรงของใครคนหนึ่ง
หรืออาจจะใครหลายคนก็ได้
[เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด]
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
พี่ณัฐฮะ
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
เต้าหู้
มึงอยู่ในใจกูไม่พอใช่ไหม
ถึงต้องออกมาแบบนี้
วันนั้นกูบอกให้มึงรอกู
[ณัฐ] แต่มึงก็ไม่รอ
[เสียงสั่น] มึงไม่น่าไปบ้านน้าจันเลย
ทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้วฮะ
ผมขอโทษนะฮะ
ที่ผมอยู่รอเจอพี่ณัฐไม่ได้
ผมเลยกลับมาหาวันนี้แทนไง
[เสียงฝนตกดังแว่ว]
มึงกลับมาวันฝนพรำเหมือนมิโอะเลย
เดี๋ยวผมก็ต้องจากไปแบบมิโอะเหมือนกันฮะ
แต่ก่อนไป
ผมอยากบอกพี่ณัฐ
พี่ณัฐไม่ต้องกังวล
ไม่ต้องรู้สึกผิด
[เต้าหู้] ผมจะยินดีมากๆ เลยนะฮะ
ถ้าคนที่อยู่ข้างๆ พี่ณัฐคือคุณตาธาร
[ดนตรีซึ้ง]
และผมก็ดีใจ
ที่พี่ณัฐไม่จมอยู่กับอดีตอีกต่อไปฮะ
[เสียงสั่น] ที่กูเป็นแบบนี้ได้
ก็เพราะมึง
กูจะใช้ชีวิตต่อไปเพื่อมึง
แล้วกูก็จะมีความสุขในส่วนของมึงด้วย
กูรักมึงนะเต้าหู้
[เสียงณัฐสูดจมูก]
ผมก็รักพี่ณัฐฮะ
ผมดีใจนะฮะ
ที่พี่ณัฐยิ้มได้แบบนี้
[เสียงสูดจมูก]
มีความสุขมากๆ นะฮะ
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[เสียงโทรศัพท์เข้า]
ครับ พี่เจือ
[เจือ] เฮ้ยไอ้ณัฐ ผ่านแล้วนะโว้ย
อะไรนะพี่
ก็พล็อตที่แกส่งมาเมื่อเช้าน่ะ
มันผ่านแล้ว
จริงเหรอพี่เจือ
[เจือ] จริงสิ รีบลงบทเลย ไอ้ณัฐ
ได้ครับพี่
ไอ้เต้าหู้
บทผ่านแล้วเว้ย
[ดนตรีซึ้ง]
กูทำตามสัญญาแล้วนะ
เรื่องของมึงกำลังจะได้เป็นซีรีส์แล้ว
[ณัฐ] เดี๋ยวกูจะออกไปฉลองกับพี่ธารกับแม่
อย่างอนนะไอ้เด็กขี้อิจฉา
กูจะกินเผื่อมึงด้วย
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
ผมรู้ว่าพี่ณัฐจะคิดถึงผมอยู่เสมอ
ต่อไปไม่ว่าพี่ณัฐจะต้องเจอกับอะไร
พี่ณัฐก็จะไม่เป็นไร
เพราะมีผมเป็นกำลังใจอยู่ตรงนี้
ผมขอให้พี่ณัฐมีความสุขในโลกแห่งความจริง
โดยไม่ต้องพึ่งปาฏิหาริย์ใดๆ อีกเลยนะฮะ
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
คำบรรยายโดย: พัณณิตา อาจทวีกุล
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.