All language subtitles for The Miracle of Teddy Bear_S01E15_Episode 15.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]

ผมสัญญาฮะ

ผมจะอยู่ดูแลคุณป้า

อยู่ดูแลพี่ณัฐ

ไม่มีวันหนีหายไปไหนเลยฮะ

เรามาช่วยกันสร้างความทรงจำที่เหลือของคุณป้า

ให้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดกันนะฮะ

[ดนตรีอบอุ่น]

เขาบอกว่าสิ่งที่อัลไซเมอร์เอาจากเราไปไม่ได้

ก็คือความรักฮะ

ผมอยากถ่ายแบบนี้บ้างอะลุง

แบบรูปครอบครัว

ไปถามพ่อมึงก่อนดีไหม

ถ้าพ่อยอมแล้ว

ลุงต้องจัดให้หล่อกว่าพี่ณัฐกับเต้าหู้เลยนะ

ผมเบื่อ

เบื่อที่จะต้องใช้ชีวิตให้คนนู้นคนนี้ มาคอยกดดันผมตลอด

ทั้งไอ้สิบ ทั้งคุณสกล

[แสน] ทั้งคุณชิง และคุณด้วย

[ดนตรีสงบผ่อนคลาย]

[เสียงเป่าลมเบาๆ ]

จะหนีกลับแล้วเหรอลุง

รีบไปไหนครับ ฮึ

ก็เมื่อคืนมึงตื๊อให้กูนอนนี่ ให้กูทำไง

กูก็ต้องรีบกลับก่อนที่พ่อมึงจะมาสิ

ไหนลุงบอกว่าลุงก็มีดีไง ฮะ แล้วกลัวอะไรล่ะ

กูไม่ได้กลัว

แต่กูห่วงใจพ่อมึงต่างหาก

มาเจอกูในบ้านแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้

เดี๋ยวเขาก็ช็อกตายหรอก

[ดนตรีซึ้งปนเครียด]

[เสียงสองสูดลมหายใจลึก]

เอาไว้พ่อมา

ผมจะบอกเรื่องของเรานะ

มึงรีบเหรอ

อือ รีบสิ

ใครจะรู้ล่ะว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง

ชีวิตคนเรามันไม่แน่ไม่นอนหรอกนะ

[สอง] ดูอย่างพี่ณัฐกับคุณป้าสิ

เขาถึงบอกว่าให้เราใช้ชีวิตให้เต็มที่

อยากจะทำอะไรก็ทำ

อยากรักใครก็รัก

รู้สึกดีกับใครก็ให้บอก

ผมดีใจจริงๆ นะ ที่มีลุง

แล้วกูควรดีใจไหม

ที่มีมึง

ควรอยู่แล้วสิ

ผมเนี่ยมีดีเยอะนะ

ลุงยังต้องให้ผมพิสูจน์อีกเหรอ

[เสียงหอมแก้ม]

มึงนี่นะ

[เสียงสองพ่นลมขำ]

ใช่ เอาอีกรอบเปล่า

พ่อ

[ดนตรีตึงเครียด]

นี่ครับ

ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ

พ่อลูกจะได้คุยกัน

แต่ผมอยากให้ลุงอยู่ด้วย

สองกับลุง…

เราคบกันครับพ่อ

จริงๆ สองตั้งใจจะบอกพ่อ ตั้งแต่ตอนอยู่เชียงใหม่แล้ว

แต่ว่าตอนนั้นไม่มีจังหวะได้บอก

ตั้งแต่เมื่อไหร่

ทำไมสองไม่บอกพ่อ

สองเคยคิดว่าคงไม่ต้องบอก

เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด

[สอง] พ่อน่าจะรู้อยู่แล้ว ว่าลูกของพ่อเป็นยังไง

แต่สองลืมไป ว่าจริงๆ แล้ว…

[เสียงสั่น] เราได้อยู่ด้วยกันน้อยมาก

[ดนตรีเศร้าปนตึงเครียด]

สองมัวแต่เรียนที่นี่

พ่อก็ยุ่งกับงานที่นู่น

[สอง] เราอาจไม่ได้เข้าใจกันมากอย่างที่คิด

ถึงสองจะยังเด็ก

ยังเป็นไอ้ลูกหมาในสายตาพ่อ

แต่ว่าเรื่องนี้

สองมั่นใจ

สองขอโทษนะพ่อ

ที่สองคงจะแต่งงาน

มีลูก

มีครอบครัวแบบที่พ่อฝัน

[สอง] แบบที่ลูกชายคนอื่นๆ เขาทำไม่ได้แล้ว

สองรู้นะ ว่าเรื่องนี้

มันอาจจะทำให้พ่อตกใจ

[สอง] เสียใจ

แล้วก็ผิดหวัง

แต่เราเคยสัญญากันแล้วนี่

ว่ามีอะไร เราจะพูดกันตรงๆ

สองเลยอยากบอกพ่อด้วยตัวเอง

ดีกว่าที่พ่อไปรู้จากคนอื่นน่ะ

ฮัลโหลลุง ถึงบ้านหรือยัง

อือ กูถึงบ้านแล้ว

มึงโอเคใช่ไหม

[สอง] อือ

ขอโทษนะลุง

จริงๆ ผมตั้งใจจะพาลุง มาแนะนำตัวกับพ่อดีๆ กว่านี้

[เสียงพ่นลมขำ] จะพาไปแบบไหน พ่อมึงก็ช็อกทั้งนั้นแหละ

[เกณฑ์] แต่กูเชื่อนะ ว่าอีกไม่นานพ่อมึงต้องเข้าใจ

ว่าที่มึงกล้าบอกเขาเป็นคนแรก

เพราะเขาคือคนที่มึงรัก

แล้วก็ไว้ใจที่สุด

ลุงรอผมหน่อยนะ

ที่พ่อเงียบ ก็คงจะช็อกอย่างที่ลุงว่า

แต่ผมเชื่อว่า พ่อจะต้องรักลุงได้เหมือนที่ผมรัก

[สอง] พ่อจะต้องรู้ว่า ผมเลือกรักคนไม่ผิด

[เกณฑ์] อือ

แค่นี้นะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

เอ่อ เดี๋ยวสองไปอ่านหนังสือก่อนนะ

สอง

[เสียงอนิกผ่อนลมหายใจเครียด]

พ่อก็…

ขอโทษเหมือนกัน

พ่อรู้ว่าที่ผ่านมาเนี่ย

พ่ออาจใส่ใจสองไม่มากพอ

พ่อรู้แล้วว่าสองเป็นยังไง

ขอเวลาพ่อหน่อย

ให้เวลาพ่อหน่อยนะ

สองรักพ่อนะ

พ่อก็รักแก ไอ้ลูกหมา

[เสียงอนิกหัวเราะในลำคอ]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ว่าไงหมวดก้อง

คุณแก้วชิงดวงบินกลับไปกรุงเทพฯ แล้วครับ

จากข้อมูลที่ผมเช็กมาเนี่ย

ทีอาร์ดีเนี่ยเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ ให้กับโรงพยาบาลครับ

แล้วก็บริจาคเงินสร้างตึก

แล้วก็ซื้ออุปกรณ์การแพทย์ให้กับโรงพยาบาลเนี่ย ต่อเนื่องมาทุกปีเลยครับ

[ดนตรีตึงเครียดชวนระทึก]

ดูคุณสนใจเรื่องตาธารมากเลยนะคะ

ถึงขนาดตามมาเยี่ยมถึงที่นี่

[แก้วชิงดวง] ฉันสนใจช่วยเหลือ เพื่อนมนุษย์อยู่แล้วล่ะค่ะ

[เสียงจันหัวเราะหึ]

โดยเฉพาะเพื่อนมนุษย์ที่เกี่ยวข้อง กับผลประโยชน์ของตัวเองใช่ไหมคะ

ใครๆ ก็ต้องสนใจเรื่องผลประโยชน์กันทั้งนั้น

ไม่อย่างนั้น

คุณก็คงไม่มาแยแสหลานชายที่คุณเกลียดขนาดนี้

ถ้าเขาไม่ได้มีที่ดินที่คุณต้องการ

[เสียงหัวเราะ] ไม่ต้องแปลกใจหรอกค่ะ

ฉันสนใจคนของฉันทุกคนอยู่แล้ว

[แก้วชิงดวง] สามีของคุณเป็นลูกน้อง

ที่ฉันไว้ใจแล้วก็ทำงานด้วยกันมานาน

ถ้าเขามีปัญหาอะไร ฉันก็ยินดีจะช่วยเหลือเสมอ

แต่เหมือนกับว่าตอนนี้มีคนไม่อยากให้มันจบ

เรื่องมันก็คงจะดีอยู่แล้วล่ะค่ะ

ถ้าไม่มีพวกสาระแนมาวุ่นวายจนเกิดเรื่องอีก

คนที่เข้ามาดูบ้านตาธารน่ะเหรอ

ค่ะ

แต่มันก็คงจะสาระแนได้อีกไม่นานหรอกค่ะ

เพราะฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาขวางทางเหมือนกัน

[ลากเสียงยาว] โอ้โฮ

นี่พี่ณัฐเบื่อฝีมือทำอาหารของผม ขนาดนี้เลยเหรอฮะ

กูไม่ได้เบื่อ

แค่อยากพามึงมากินข้าวข้างนอกบ้าง

จริงๆ กินที่บ้านก็ได้นะฮะ

คุณป้าจะได้กินด้วยกันน่ะ

ก็กูเคยสัญญากับมึงไว้แล้วนี่

ตั้งแต่ก่อนไปเชียงใหม่

ว่าอยากพามึงไปเที่ยวด้วยกันสองคน

แต่ตอนนี้กูคงพามึงไปไหนไกลไม่ได้

ไม่ได้ไปเที่ยว มากินข้าวก็ยังดี

แล้วก็ มึงไม่ต้องห่วงแม่หรอก

กูบอกแม่แล้ว

แม่อยากให้มึงพักผ่อนบ้าง

แล้วแม่ก็ยังบอกอีกนะ ว่ามึงผอมไปแล้ว

กินเยอะๆ หน่อย

อะ

[เสียงหัวเราะหึ] งั้นผมไม่เกรงใจนะฮะ

เอาเลย [เสียงณัฐหัวเราะคิกคัก]

[ดนตรีสดใสโรแมนติก]

[มทนา] ป้าอยากให้เต้าหู้ คิดถึงใจตัวเองให้มากๆ

ถ้าเรามีโอกาสได้รักใครแล้วเนี่ย

ก็รักแล้วก็ดูแลกันและกันให้ดีที่สุด

อร่อยไหม

[เสียงณัฐหัวเราะเบาๆ ]

[เต้าหู้] เราไม่มีทางรู้หรอก

ว่าปลายทางที่เราเลือกมันจะเป็นยังไง

ถึงปลายทางที่เราเลือก

มัน อาจจะเจอกับความเจ็บปวด

แต่เราก็จะไม่เสียใจ

เพราะมันไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า

การเห็นคนที่เรารักมีความสุข

ในช่วงเวลาที่เรามีกันและกันอีกแล้ว

[เพลง "กว่าจะมีเธอ" โดย จิรายุ ตั้งศรีสุข]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

เดี๋ยวขอคุยกับพี่เจือแป๊บหนึ่งนะ

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ว่าไงพี่เจือ

[เสียงโทรศัพท์สั่น]

ตอนไหนนะพี่

ส่งไปแล้วพี่

พี่ณัฐ

ไปเข้าห้องน้ำนะฮะ

ส่งไปแล้วพี่เจือ พี่เจือเช็กดีๆ ร่างสามไง

[ณัฐ] ใช่

ไม่ อันนั้นมันเป็นวันจันทร์ที่แล้วพี่เจือ

[สอง] เต้าหู้

[เต้าหู้] ขอบคุณนะฮะ

ไอ้เต้าหู้

มึงเอาใจมันหนักขนาดนี้เนี่ย มันหลงมึงตายเลย

ก็พี่ณัฐดูแลผมดีมาตลอดเลย

ผมเลยอยากหาของขวัญให้บ้างนี่ฮะ

ขอบคุณมากเลยนะฮะ

ไม่เป็นไร เราชอบเห็นคนรักกัน

[ดนตรีสดใส]

[สองส่งเสียงแซว]

เดี๋ยวผมไปก่อนนะฮะ

- [เต้าหู้] บาย - [เกณฑ์] บาย

อิจฉาคู่นี้เขาเนอะลุง

มึงจะอิจฉาเขาทำไม

หรือว่าอยากได้ของขวัญเหมือนเขา

โหย ไม่เอาหรอก

แค่นี้ ผมก็หลงลุงจะแย่อยู่แล้ว

เหลือแต่แค่รอพ่อหลงลุงบ้างนี่แหละ

พ่อแค่ขอเวลา ลุงรอหน่อยนะ

[ดนตรีระทึก]

[ชายชุดดำ] เฮ้ย ไปไหน ไม่ให้ไป

[เสียงออกแรงต่อสู้]

[เสียงออกแรงต่อสู้และเสียงต่อย]

[ชายชุดดำ] ถ้ามึงไม่อยากตาย อยู่เงียบๆ

แกเป็นใคร

แกต้องการอะไร [เสียงชายชุดดำร้องตกใจ]

[เสียงมีดบาด]

[ดนตรีระทึก]

[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้

[เต้าหู้] พี่ณัฐ [เสียงชายชุดดำร้องออกแรง]

[เสียงออกแรงต่อสู้]

[ณัฐ] เต้าหู้ ลุกเร็ว

เฮ้ย

ถ้ากูไปช้ากว่านี้ มึงจะทำยังไง

ดีนะที่กูตามมึงไปห้องน้ำ

กูเห็นว่ามึงไปนาน

ผมขอโทษนะฮะ

ผมเกือบทำพี่ณัฐเจ็บตัวอีกแล้ว

คนที่เจ็บอะคือมึง

ทำไมมึงไม่ให้กูแจ้งตำรวจวะ

อย่าทำให้วุ่นวายเลยฮะ

ถ้าพี่ณัฐไปแจ้งตำรวจ

แล้วเขารู้ว่าผมเป็นคนเถื่อน

เดี๋ยวเรื่องจะยิ่งไปกันใหญ่นะฮะ

[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]

แบบนี้เราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นใคร

มาหาน้าแต่เช้า มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ

ผมเอาแยมสตรอว์เบอร์รี่มาฝากฮะ

[เต้าหู้] ผมกับคุณป้าช่วยกันทำ แจกเพื่อนๆ ที่มางานปาร์ตี้

น้าจันน่าจะชอบนะฮะ

น้าไม่ค่อยชอบทานของหวานน่ะ

แต่ก็ฝากขอบคุณคุณนาด้วยนะ

มือไปโดนอะไรมาจ๊ะ

โดนดักทำร้ายน่ะฮะ

[ดนตรีตึงเครียดชวนระทึก]

คนซื่อๆ อย่างเต้าหู้เนี่ยนะโดนทำร้าย

น้าว่า ถ้าเกิดว่าไม่เข้าใจผิด ก็น่าจะทำร้ายผิดตัวแล้วล่ะ

ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นนะฮะ

แต่พอมันเริ่มขู่ผม

ผมคิดว่าผมอาจจะไปรู้ความลับ ของใครบางคนเข้าก็ได้

[เต้าหู้] คนสมัยนี้น่ากลัวนะฮะ

รู้หน้าไม่รู้ใจ

จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

ใช่

เราไม่มีทางรู้ได้หรอก

คนที่ดูไม่มีพิษไม่มีมีภัย

จริงๆ แล้วอาจจะซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ก็ได้

[เสียงจันถอนหายใจ] แล้วบางครั้ง

คนที่อยู่ใกล้ตัวเราที่สุด

ก็อาจจะเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดก็ได้

[เสียงแค่นหัวเราะ]

แต่ว่าเต้าหู้ความจำเสื่อมนี่

จะไปรู้ความลับของใครตอนไหนได้ยังไง

[จัน] หรือว่า จริงๆ แล้ว

ไม่ได้ความจำเสื่อม

[ดนตรีตึงเครียด]

[พูดกลั้วหัวเราะ] นี่ น้าล้อเล่นน่ะ

คนซื่อๆ อย่างเต้าหู้คงจะไม่โกหกหรอก

น้าก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าเต้าหู้เคยเกี่ยวข้องอะไรกับตาธารหรือเปล่า

[จัน] แต่ถ้าเกิดจำอะไรได้ขึ้นมา ก็ระวังตัวเอาไว้หน่อยแล้วกัน

เพราะเรื่องบางเรื่อง

ยิ่งรู้มาก ก็ยิ่งอันตราย

อย่างเช่นเรื่องที่คุณตาธารถูกทำร้าย

แล้วน้าจันกับลุงแสน อยู่ที่บ้านคุณตาธารวันนั้นเหรอฮะ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ทำไมไม่รับล่ะฮะ

หรือว่ามีความลับที่ผมฟังด้วยไม่ได้

ผมกลับก่อนได้นะ

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ว่าไง

หมอเรียกคุยอีก

[จัน] มีอะไรเหรอ

ได้ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ

ถ้าผมจะขอไปเยี่ยมคุณตาธารด้วย

คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมฮะ

จากการเอกซเรย์และฉีดสีสมองอีกครั้ง

[อาจารย์หมอ] พบส่วนที่น่าสงสัยว่า คนไข้อาจจะเป็นฝีในสมองนะครับ

จากที่ดูขนาดแล้วใหญ่เกือบสามเซนต์

ถ้าปล่อยทิ้งไว้

มีโอกาสที่ฝีจะแตก จนหนองหลุดเข้าไปในโพรงสมอง

ทำให้คนไข้เสี่ยงที่จะเสียชีวิต

เราจำเป็นที่จะต้องผ่าตัดอีกครั้ง

เพื่อดูดหนองออกด่วนค่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

เคสนี้ให้หมอหนึ่งเป็นคนผ่าตัดให้นะครับ

แล้วทำไมหมอที่นู่นถึงตรวจไม่พบล่ะครับ

อาจจะเป็นเพราะว่า

ตอนนั้นคนไข้ ยังไม่มีอาการน่าสงสัยว่าเป็นหนองครับ

[ฟืน] แล้วหมอเองก็บอกไม่ได้ว่า หนองเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่จากการที่คนไข้มีสูงตอนนี้

แสดงว่าต้องมีการติดเชื้อครับ

หมอหนึ่งก็เลยส่งไปทำซีทีสแกน ถึงได้ตรวจเจอ

แล้วถ้าผ่าเนี่ย ความเสี่ยงสูงไหมครับ

ความเสี่ยงสูงสุดคือเสียชีวิตในห้องผ่าตัดค่ะ

เอ่อ แล้ว…

หลังผ่าตัด หลานฉันจะฟื้นไหมคะ

ฝีในสมองที่พบ

ไม่ได้มีผลต่อการตื่นหรือไม่ตื่นของคนไข้ค่ะ

[หนึ่ง] ที่คนไข้หลับไปนาน

ก็เพราะว่าสมองคนไข้ ได้รับการกระทบกระเทือนรุนแรง

จนทำให้คนไข้อยู่ในสภาวะ ศีรษะบาดเจ็บชนิดกระจาย

ในส่วนนั้น ก็ต้องรอให้สมองคนไข้พักฟื้นขึ้นมาเอง

แต่เรื่องของฝีที่พบ

ถ้าไม่ผ่าออก มีโอกาสที่คนไข้จะเสียชีวิต เพราะว่าฝีแตกสูงมากค่ะ

แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายล่ะคะ

[แก้วชิงดวง] เรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด

ฉันยินดีช่วยเต็มที่

ขอแค่คุณตาธารปลอดภัยก็พอ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

คุณไม่จำเป็นต้องช่วยนะ

เรื่องนี้ผมจัดการเองได้

ฉันเห็นแก่พนักงานอย่างคุณ

ที่อุตส่าห์วิ่งเต้นเพื่อหลานขนาดนี้

ฉันก็อยากช่วย

คุณจะช่วยผมหรือว่าช่วยทีอาร์ดีกันแน่

คุณก็รู้

ว่าถ้าฉันยื่นมือเข้าช่วย

ทุกฝ่ายก็จะได้ประโยชน์กันหมด

[แก้วชิงดวง] ถ้าคุณอยากจะตอบแทนน้ำใจฉัน

คุณก็เอาเวลาไปทุ่มเท กับโปรเจกต์ของเราดีกว่านะ

[จัน] คุณจะเดือดร้อนทำไม

ถึงผ่าตัดไปยังไงมันก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก

คุณตาธารต้องผ่าตัดอีกเหรอฮะ

หมอเจอฝีในสมองน่ะ ก็เลยต้องรีบผ่าตัด

[แสน] เพราะมันอันตรายมาก

อาจจะทำให้โอกาสรอดเป็นศูนย์

แล้วนี่เต้าหู้มาได้ยังไง

ผมเอาของไปฝากที่บ้านน้าจันมาฮะ

พอรู้ข่าว ก็เลยอยากมาเยี่ยมด้วยฮะ

[แสน] นี่

แล้วมือนี่

อุบัติเหตุนิดหน่อยฮะ

เดี๋ยวผมกลับก่อนนะฮะ

อย่าบอกนะว่าฝีมือคุณน่ะ

[แสน] ผมบอกแล้วไงว่าให้อยู่เฉยๆ

จะทำให้เรื่องมันวุ่นวายขึ้นมาทำไมเนี่ยฮะ

อะไรๆ ก็ฉัน

ฉันยังไม่ทันได้ลงมือเลยด้วยซ้ำ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงแตรรถยนต์]

เดี๋ยวลุงไปส่ง

ลุงอยากจะไปเยี่ยมคุณนาเหมือนกัน

[ดนตรีหม่นหมอง]

ผ้านี่…

ของขวัญแต่งงานที่คุณลุงให้กับคุณป้าใช่ไหมฮะ

แปลกนะ

ตอนที่ลุงให้

ลุงมีความรู้สึกเหมือนกับว่า

มันเป็นลูกสาวตัวน้อยๆ ของเรา

ลุงกับคุณนาเคยคุยกันว่าอยากจะมีลูกสาวน่ะ

[เต้าหู้] มิน่า คุณผ้าห่มสีช็อกโกแลตมอลต์

ถึงได้ตื่นขึ้นมาเป็นเด็กผู้หญิงช่างพูดช่างคุย

[แสน] ลุงไม่เคยคิดเลยนะ

ว่าสิ่งที่ลุงทำมันจะส่งผลร้ายกับคุณนา

[แสน] เพราะมันทำให้ไอ้สิบมันระแวง

หึงแม้กระทั่งผ้าห่ม

มันห้ามไม่ให้คุณนาใช้เลยนะ

เพราะมันคิดว่ามันคือของแทนใจ ระหว่างลุงกับคุณนา

แม้แต่วันนั้น

วันที่มันตาย

วันที่คุณสิบตาย

คุณแสนก็อยู่ด้วยเหรอฮะ

[ดนตรีหดหู่]

[เสียงไอ]

[เสียงออกแรงยกตัวขึ้น]

[แสน] วันนั้นลุงลงมาทำธุระที่กรุงเทพฯ

[เสียงแสนไอ] ก็เลยแวะมาเยี่ยมคุณนากับณัฐอย่างที่เคย

แต่วันนั้นณัฐเขาไม่อยู่บ้าน

[เสียงไอ] สิบมันไม่สบายมาก

แต่มันก็ยังอุตส่าห์ตะเกียกตะกายลงมาจากข้างบน

[เสียงไอแห้งอย่างหนัก]

คุณสิบคงคิดว่า

คุณลุงกับคุณป้ายังรักกันอยู่

ก็เลยต้องรีบลงมาขวาง

[เสียงพ่นลมหายใจยาว]

ก็ส่วนหนึ่ง

[แสน] แต่จริงๆ แล้ว

สิบมันทุบตีคุณนา

มันคงไม่อยากให้ลุงรู้

มันก็เลยลนลานกินยา เพื่อที่จะรีบลงมาไล่ลุง

[เสียงไออย่างหนัก]

(แอสไพริน)

[เสียงไออย่างหนัก]

[ดนตรีระทึก]

[เสียงสิบหมื่นไอจนหอบ]

[เสียงสิบหมื่นไอ]

คุณบอกเพื่อนคนนี้ได้เสมอนะ

[แสน] มันคงจะรีบจนหน้ามืด

ก็เลยกินยาผิด

[เสียงหายใจติดขัด] [แสน] สิบมันแพ้ยากลุ่มเอ็นเสดมาตั้งแต่เด็กแล้ว

[เสียงหอบ] โชคดีที่ลุงไม่ได้แพ้เหมือนมัน

[เสียงสิบหมื่นหายใจติดขัด]

[มทนา] พ่อ

พ่อเป็นอะไร

พ่อเป็นอะไร [เสียงหอบหายใจ]

[มทนาพูดเสียงสั่น] พ่อเป็นอะไร

คุณแสนตามรถพยาบาลที

[มทนา] คุณสิบ

คุณสิบคะ

[แสน] ลุงกับคุณนาพยายามที่จะ พาสิบไปส่งโรงพยาบาล

แต่มันก็สายเกินไป [เสียงมทนาร้องไห้]

- [มทนา] พ่อ - [แสน] คุณนาเขาเสียใจมาก

โทษตัวเองว่าเป็นคนทำให้สิบตาย

เพราะคุณนาไม่รู้ว่า สิบมันเคยแพ้ยากลุ่มนี้มาก่อน

ก็เลยเผลอซื้อยามาไว้ในบ้าน

[แสน] ลุงพยายามที่จะปลอบใจคุณนาแล้วนะ

ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขา

คุณนาก็แค่ซื้อมา

[ดนตรีหดหู่]

[เต้าหู้] เพราะความจริง มันโหดร้ายเกินกว่าจะรับไหว

คุณป้าถึงได้หลอกตัวเอง

แล้วสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมา

เอาไว้วันหลัง ลุงค่อยมาเยี่ยมคุณนาอีกทีแล้วกันนะ

คุณนาจะได้พักผ่อนเยอะๆ

[ดนตรีซึ้ง]

ลุงไปก่อนนะ

[ณัฐ] สวัสดีครับ

ผมขอโทษนะฮะ

ที่ไปเยี่ยมคุณตาธารก่อนโดยที่ไม่ขออีกแล้ว

ตั้งแต่มึงกลับมาจากเชียงใหม่

ที่มึงไปเยี่ยมพี่ธารบ่อยๆ

[ณัฐ] ที่มึงทำตัวแปลกๆ เหมือนมีอะไรในใจ

มันไม่ใช่เรื่องแค่พี่ธารใช่เปล่า ที่กวนใจมึง

แต่ยังมีเรื่องลุงแสนกับน้าจันอีก

พี่ณัฐรู้เหรอฮะ

ทำไมไม่บอกกูวะ

ผมก็แค่สงสัยฮะ

แล้วก็หวังให้มันไม่ใช่เรื่องจริง

[เต้าหู้] คนดูใจดีอย่างลุงแสน

ไม่น่าจะทำร้ายใครได้นะฮะ

โดยเฉพาะกับคนในครอบครัว

กูก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น

แค่เรื่องแม่กูก็รับไม่ไหวแล้ว

[ดนตรีหม่นหมอง]

พี่ณัฐรักคุณลุงแสนมากเลยใช่ไหมฮะ

เพราะว่ากูคิดมาตลอดล่ะมั้ง

ว่าอยากให้เขาเป็นพ่อจริงๆ

ตอนพ่อกูตาย กูแทบไม่ได้ร้องไห้ด้วยซ้ำ

กูยังเคยคิดเลยว่า…

พ่อตายไปแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน

กูกับแม่จะได้เป็นอิสระ

ไม่มีใครต้องเจ็บอีก

วันนั้นมันคงเสียใจมากเลยใช่ไหมฮะ

มันก็เหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง

วันที่กูกับพ่อต่างคนต่างอยู่

[เสียงร้องไห้]

[เสียงมทนาร้องไห้]

[ณัฐ] ช่วงนั้นกูอยู่หอ ไม่ค่อยได้กลับบ้าน

พอรู้ข่าว มาถึงโรงพยาบาล

เขาก็ไม่อยู่แล้ว

พอถามแม่

เกิดอะไรขึ้นน่ะแม่

[ณัฐ] แม่กูก็เอาแต่ร้องไห้

เขาคงสะเทือนใจมากแหละ ที่เห็นพ่อตายต่อหน้า

ลุงมาเล่าให้กูฟังทีหลังว่า

พ่อตายเพราะกินยาผิด

กูก็ไม่รู้นะว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

พ่อกูเขาก็รู้ว่าเขาแพ้ยาอะไร

แม่กูก็รู้

ขนาดกูยังรู้เลย

เพราะกูเคยไปซื้อยาให้เขา

มันคงถึงคราวของเขาล่ะมั้ง

[เสียงถอนหายใจ]

ลุงแสนเป็นคนจัดการงานศพ

เป็นเรี่ยวแรงแทนเราแม่ลูกทุกอย่าง

แต่หลังจากนั้นเราก็แทบไม่ได้เจอกัน

[ณัฐ] ลุงยังคอยช่วยเหลือพวกเราอยู่ห่างๆ

แต่ก็ไม่ได้มาเยี่ยมแม่เหมือนเดิม

ช่วงนั้นกูเรียนหนัก ไม่ค่อยได้กลับบ้าน

แม่ก็เลยเศร้าอยู่คนเดียว

ถ้าตอนนั้นกูรู้ว่าแม่ป่วย

กูคงไม่ทิ้งแม่ไว้แบบนั้นน่ะ

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]

ธารเป็นยังไงบ้างครับ

การผ่าตัดเป็นไปตามที่วางแผนไว้ค่ะ

หนองออกมาพอสมควร

ระหว่างผ่าตัด ความดันแล้วก็สัญญาณชีพก็ปกติดีค่ะ

แบบนี้พี่ธารก็มีโอกาสที่จะฟื้นตัวเร็วขึ้นใช่ไหมคะ

อย่างที่หมอบอกนะคะ

จะฟื้นหรือไม่ฟื้นก็ต้องดูอาการก่อน

รอให้สมองฟื้นตัวขึ้นมาเอง

[หนึ่ง] แต่ว่าตอนนี้หมอคิดว่าหมอรู้แล้วนะคะ

ว่าอะไรที่ทำให้เกิดหนองขึ้นมา

[ดนตรีระทึก]

[อนิก] ผมคงต้องขอคุยกับคุณหมอก่อนนะครับ

ผมเป็นตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้

หมวด

ผมเพิ่งได้ข้อมูลจากหมอว่า…

[สอง] พ่อ

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[เสียงยิงปืน]

[ตะโกน] พ่อ

[ดนตรีระทึก]

พ่อ

พ่อต้องไม่เป็นไรนะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เกณฑ์] พ่อเขาต้องไม่เป็นไร

[พริบ] พี่ณัฐ

เกิดอะไรขึ้นน่ะ

ท่านรองถูกยิง

ฮะ

พริบเพิ่งแยกกับท่านรองไม่ถึงสิบนาทีเองนะ

พี่พริบอยู่กับท่านรองเหรอฮะ

[พริบ] ใช่

พี่ ท่านรอง คุณแสน แล้วก็คุณจัน

เพิ่งคุยกับหมอที่ผ่าตัดให้พี่ธารเมื่อกี้เอง

แล้วพ่อมาถูกยิงในโรงพยาบาลได้ไง

พ่อไม่เคยมีปัญหากับใคร

หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับที่หมอบอก

หมอบอกอะไรพริบ

หมอเจอเสี้ยนไม้ในสมองพี่ธารค่ะ

[หนึ่ง] ตอนดูดหนองออกมา

หมอเจอเสี้ยนไม้นี้ปนออกมาด้วยค่ะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

เสี้ยนไม้เหรอคะ

ค่ะ หมอสงสัยว่า มันจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดหนองขึ้นมา

ถึงแม้ว่าจะหลังจากเกิดอุบัติเหตุนานแล้วก็เถอะ

แต่หมอคนก่อนบอกว่า

อาวุธที่คนร้ายใช้เนี่ยเป็นของแข็งไม่มีคม

[อนิก] แล้วก็…

ไม่ได้รายงานลักษณะบาดแผล

กับวัตถุแปลกปลอมในบาดแผลเลยนะครับ

ไม่น่าเป็นไปได้นะคะ

เพราะยังไงถ้าผ่าตัดครั้งแรก

[หนึ่ง] หมอที่ผ่าก็ต้องเห็นว่า มันมีเศษอะไรอยู่ในนั้น

นอกจากว่าหมอคนนั้นจะพลาด

หมอสันนิษฐานว่า น่าจะมาจากอาวุธที่ใช้ทำร้ายพี่ธาร

[พริบ] แต่พริบเดาว่าน่าจะเป็นเบาะแสสำคัญ

ที่ทำให้เรารู้ได้ว่าคนร้ายตัวจริงคือใคร

เพราะพ่อรู้

มันเลยส่งคนมาเก็บพ่องั้นเหรอ

แล้วเศษกระเบื้องล่ะฮะ

[ดนตรีชวนสงสัย]

เศษกระเบื้องอะไรเต้าหู้

วันนั้นที่บ้านพี่ธาร

ผมเจอเศษกระเบื้องในกระถางกระบองเพชร

[เต้าหู้] มันดูไม่น่าอยู่ตรงนั้นได้เลยฮะ

ผมเลยบอกคุณอา

เผื่อว่าจะเป็นหลักฐานจับคนร้ายได้ฮะ

[ขึ้นเสียง] แล้วทำไมมึงไม่บอกกู

หรือมึงคิดว่าลุงแสนกับน้าจันเป็นคนทำจริงๆ

[ดนตรีตึงเครียด]

ผมยังไม่แน่ใจฮะ

แต่คนร้ายต้องรู้ว่าผมบอกคุณอาอนิกแน่ๆ

ความจริง วันนั้นที่มีคนตามผม

มันไม่ได้ตามผิดตัวหรอกฮะ

มันตามมาขู่ผมจริงๆ

[เอฟเฟกต์ระทึก]

ผมไม่ได้บอกพี่ณัฐ

เพราะผมกลัวพี่ณัฐเป็นห่วง

ถ้าแบบนี้ก็ชัดเลย

พวกมันต้องเป็นพวกที่ทำร้ายพี่ธารแน่ๆ

พวกมันคงคอยจับตาดูความเคลื่อนไหว ของพวกเราตลอด

[พริบ] คนที่กล้าทำอุกอาจ

ไม่กลัวกฎหมาย

ต้องมีทั้งเงิน แล้วก็อำนาจ

ทีอาร์ดีเหรอ

[จัน] คุณแสน คุณจะไปไหน

เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ

เรื่องมันมาขนาดนี้แล้ว คุณจะบอกฉันได้หรือยัง

ว่าหลังจากที่คุณพาไอ้ธารขึ้นรถ มันเกิดอะไรขึ้น

- [จัน] คุณแสน - นี่ ผมไม่รู้

แต่ฉันรู้

ฉันรู้ว่าคุณมีสิทธิ์รอด

ที่หมอบอกว่ามีเสี้ยนอยู่ในสมองไอ้ธาร

ก็แปลว่าที่มันนอนโคม่าแบบนี้ไม่ใช่เพราะคุณ

ถ้าเราเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจ เราก็จะพ้นข้อกล่าวหา

นี่ คุณหยุดวุ่นวายเรื่องนี้สักทีได้ไหม

ทำไมล่ะ

ก็คุณไม่ได้ทำอะไรผิด คุณจะเป็นแพะรับบาปแทนเจ้านายทำไม

ผมจะทำอะไรมันก็เรื่องของผมน่ะ

ทางนั้นเขายื่นข้อเสนออะไรให้คุณ

คุณถึงต้องยอมขนาดนี้

[จัน] หรือว่าเขาขู่คุณ

- หรือว่าคุณกลัวอะไร - นี่ คุณกลับบ้านไปก่อนไปเลย

เรื่องนี้ผมจัดการเองได้

[ดนตรีตึงเครียด]

[จัน] คุณแสน

คุณแสน [เสียงสตาร์ทรถ]

ตำรวจคงกำลังแห่ไปที่โรงพยาบาล

บอกให้มันไปหาที่กบดานซะ

แค่นี้คดีก็ชะงักไปได้อีกนานแล้ว

ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนั้น

ทำร้ายเด็กยังไม่พอ

ยังส่งคนไปยิงตำรวจอีกเหรอ

[แก้วชิงดวง] ฉันจะจัดการเด็กนั่นคนเดียว

แต่คุณก็แส่ย้ายมันมาที่นี่จนตำรวจระแคะระคาย

ฉันก็เลยต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

แล้วคุณจะต้องตามซื้อหมอ ตามฆ่าตำรวจ ฆ่าคนอีกกี่คนน่ะ

มันจะจบที่ตรงไหนเหรอ

ตรงที่ฆ่าผมด้วยอย่างนั้นเหรอ

ฆ่าคุณน่ะมันง่ายนิดเดียว

ใช่ไง

เพราะถ้าคุณจะฆ่าผม คุณคงจะฆ่าไปตั้งนานแล้ว

แต่ที่คุณไม่ทำเพราะคุณรู้ไง

ว่าถ้าคุณฆ่าคนอีก

ทีอาร์ดีจะยิ่งเป็นที่สนใจ

[แสน] โอกาสรอดมันจะยิ่งยากขึ้นไปอีก

ผมว่าแทนที่คุณจะทำให้ เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้

เรามาตกลงกันดีกว่า

ตกลงอะไร

ถ้าคุณต้องการให้โปรเจกต์ หมู่บ้านป่าโหว่มันดำเนินต่อไป

[แสน] คุณต้องหยุดทำร้ายใครต่อใคร

ปล่อยให้ผมรักษาตาธาร

แล้วถ้าเขาฟื้นขึ้นมา ผมจะคุยกับเขาเอง

คุณจะไปขอร้องให้เขายอมความ เรื่องที่ถูกทำร้ายร่างกายเหรอ

ใช่ไง

แล้วถ้าเขาฟื้นขึ้นมา

ผมจะอธิบายทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น ให้เขาเข้าใจเอง

[เสียงหัวเราะเย้ยหยัน]

คุณไม่มีปัญญาทำให้มันสำเร็จหรอก

เพราะถ้าคุณทำสำเร็จตั้งแต่วันนั้น

เราคงไม่ต้องมาถึงจุดนี้

เรื่องมันมาถึงจุดนี้ก็เพราะคุณนั่นแหละ

เพราะคุณน่ะส่งคนตามไป ทั้งๆ ที่สั่งให้ผมไปเจรจากับธารไง

[ดนตรีระทึก]

[เสียงแจกันแตก]

[เสียงธารล้มกระแทกพื้น]

ฉันรู้จักคนขี้ขลาดอย่างคุณดี

ฉันก็เลยต้องเอาคนของฉันตามไปปิดจ๊อบ

[แก้วชิงดวง] แต่คุณก็โง่

เกือบทำทุกอย่างพัง

[เสียงแจกันแตก]

[เสียงธารล้มกระแทกพื้น]

ธาร ธาร

[ดนตรีตึงเครียด]

[ลูกน้อง 1] เฮ้ย ไปเก็บหลักฐานมาให้หมด

[แสน] จะทำอะไร

ทำแบบนี้ทำไม

[ลูกน้อง 1] เรียบร้อยแล้ว เอารถมาได้เลย

เฮ้ย

เอาตัวมันไปเร็ว

นี่ จะเอาเขาไปไหน

นี่มันหลานกูนะ

กูไม่ยอมให้มึงทำแบบนี้กับหลานกู

[ลูกน้อง 1] อย่ามายุ่งน่า มันไม่ใช่เรื่องของคุณ

ผมอัดคลิปไว้หมดแล้ว

[ธาร] อาฆ่าน้องชายตัวเอง

แล้วทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักต้องเป็นบ้า

แต่อากลับทำเหมือนว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับอาเลย

[ลูกน้อง 1] เฮ้ย เอาตัวมันไปเร็ว

ดีที่โชคไม่เข้าข้างคนโง่อย่างคุณ

เราถึงทำสำเร็จ

เสียดาย ที่คนของฉันน่ะมันมักง่าย

แล้วหลานคุณมันก็ตายยาก

วันนั้นคุณทำอะไรเขา

[ดนตรีระทึก]

[ลูกน้อง 1] อ้าว เฮ้ย เอามันลงไป

[เสียงธารออกแรงขัดขืนและเสียงถีบ]

[เสียงลูกน้อง 1 ร้องเจ็บปวด]

[เสียงไม้ฟาดหัว]

[ลูกน้อง 1] ทิ้งมันไว้ที่นี่แหละ

[แสน] คุณนี่มันเหี้ยมกว่าที่ผมคิดอีกนะ

คุณมันก็เหี้ยมไม่ต่างจากฉันหรอก

ทำตัวเป็นคนดีห่วงใยหลาน แต่กลับไม่แจ้งความ

รีบแจ้นกลับไปเก็บหลักฐานในบ้านจนเกลี้ยง

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงแสนหายใจถี่]

[แก้วชิงดวง] ยอมรับความจริงเถอะว่า

ลึกๆ แล้วเนี่ย คุณก็อยากให้มันตาย

ไม่งั้นคุณก็คงไม่คิดเอาแจกันฟาดหัวมันหรอก

แล้วที่คุณอยากให้มันตาย

ก็ไม่ใช่เพราะว่าฉันสั่ง

คุณรู้อยู่แก่ใจว่าเพราะอะไร

อยากให้ฉันบอกทั้งตำรวจ

ทั้งเมียคุณเลยดีไหม

[แสน] คุณจัน

คุณมาที่นี่ทำไม

ผมบอกแล้วไงว่าผมจัดการได้

ถ้าไม่มา ฉันจะรู้เหรอ ว่าเจ้านายคุณทำอะไรคุณบ้าง

[จัน] คุณถึงได้ยอมเขาทุกอย่าง

ยอมแม้กระทั่งเป็นแพะรับบาปให้เขา

แพะรับบาป

นี่คุณคิดว่าผัวตัวเองแสนซื่อไร้พิษสงเหรอ

[เสียงแค่นหัวเราะ] คุณนี่สร้างภาพเก่งจริงๆ

ไม่เคยบอกเมียเหรอ ว่าเคยทำเลวทรามอะไรมาบ้าง

คุณทำอะไร

[ดนตรีระทึก]

ผมฝากอาเอาของพวกนี้ไปคืนเจ้านายอาทีนะครับ

อาว่าอย่าทำให้เรื่องมันยากเลยดีกว่านะ

- ธารรับไปแล้ว… - ผมไม่รับ

ผมไม่ใช่คนอย่างอา

ที่จะเลือกเงินแทนความถูกต้อง

ความถูกต้องเหรอ

ความถูกต้องในประเทศนี้มันซื้อได้ด้วยเงินไงธาร

[แสน] ธารคิดว่าจะเอาชนะพวกเขาได้ อย่างนั้นเหรอ

พวกเขาเป็นใคร แล้วเราเป็นใคร

อย่าไร้เดียงสาหน่อยเลยน่ะธาร

เพราะคนรุ่นอามันคิดกันแบบนี้ไงครับ

ประเทศนี้มันถึงมาได้แค่นี้

[ธาร] ถ้าอาไม่คิดจะทำอะไรให้มันดีกว่านี้

อาก็ทนอยู่แบบนี้ต่อไปเถอะ

แล้วก็อย่ามาขวางทางผม

[แสน] นี่ ธาร

ธาร นี่ ธาร เห็นแก่อาเหอะ

อาไม่อยากเห็นธารเป็นอะไรนะ

นี่อาขู่ผมเหรอครับ

[แสน] อาแค่เตือน

เลิกเสียเวลาเตือนอะไรซ้ำๆ เถอะครับ

ยังไงผมก็ไม่ถอนตัว

แล้ว แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมาธาร

ธารก็รู้เสียงแค่นี้มันดังไม่พอ

มันไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย

ถึงวันนี้มันจะเปลี่ยนไม่ได้

แต่อนาคตมันต้องเปลี่ยนได้

เวลามันอยู่ข้างพวกเรา

เรามีเวลาสู้ได้ มีเวลาแพ้ได้

จนกว่าเราจะชนะ

ถึงมันจะนานหน่อย

แต่มันต้องมีวันนั้น

แต่อำนาจมันอยู่ข้างพวกเขา

เราถึงต้องให้อำนาจมาอยู่ข้างประชาชนไงครับ

ประชาชนต้องมีอำนาจตัดสินใจ

ปัญหามันจะได้ถูกแก้

[ธาร] อาจะให้ผมยอมแพ้

ทำตัวเป็นคนขี้ขลาดแบบอา

ยอมก้มหัวให้กับอำนาจ ยอมทิ้งความเป็นคน

ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องแบบที่อาทำน่ะเหรอครับ

ผมทำไม่ได้หรอก

[ขึ้นเสียง] ไอ้ธาร

[ดนตรีตึงเครียด]

เอาเป็นว่าธารถอยออกมา

ใครจะทำอะไรก็เรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา

ไม่ใช่เรื่องของเราเหรอครับ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ผมไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมอาถึงทำเฉยกับเรื่องแบบนี้ได้

ขนาดคนในครอบครัวตายไปคนหนึ่ง

อายังทำไม่รู้เรื่องมาถึงทุกวันนี้ได้เลย

[ขึ้นเสียง] พูดอะไร

อาคงคิดว่าจะปิดมันไว้ได้สินะครับ

แต่กับคนป่วยอย่างคุณป้ามทนา

อาคิดว่าคนป่วย เขาจะเก็บความลับไว้ได้เหรอครับ

[ดนตรีตึงเครียดชวนระทึก]

เมื่อสองปีก่อน ผมแวะไปเยี่ยมณัฐ หลานของอาครับ

แต่ว่าณัฐไม่อยู่

ผมเลยเจอแต่แม่เขา

เราคุยกันหลายเรื่อง

[ธาร] คำพูดของคนที่มันไม่ค่อยมีสติ

มันมักจะจริงกว่าคำพูดของคนที่มีสติ

อาว่าจริงไหมครับ

ที่คุณป้าเขาเป็นแบบนั้น

เพราะเขาคงรู้สึกผิด ที่เห็นสามีเขาตายไปต่อหน้าต่อตา

โดยที่เขาทำอะไรไม่ได้

[ธาร] อาฆ่าน้องชายตัวเอง

แล้วทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักต้องเป็นบ้า

แต่อากลับทำเหมือนว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับอาเลย

[ขึ้นเสียง] ก็ไม่แปลกหรอกครับ

ที่อาจะบอกว่าเรื่องป่าโหว่เนี่ย ไม่ใช่เรื่องของพวกเรา

[ดนตรีตึงเครียด]

[แก้วชิงดวง] เมียอยากให้หลานตาย เพราะหวังมรดก

ส่วนผัว ก็อยากฆ่าหลานเมีย เพราะดันมารู้ความลับ

เรื่องที่คุณฆ่าน้องชายตัวเอง

ถึงคุณจะหยุดหลานคุณได้

แต่เดี๋ยวมันก็มีคนอื่นเข้ามาแส่อยู่ดี

แล้วถึงหลานคุณจะฟื้นขึ้นมา

ถ้าเข้ามาขวางฉันอีก

ฉันก็จะจัดการมันอีก

ใครที่เข้ามาขวาง ฉันจะกำจัดให้หมด

[แก้วชิงดวง] เพราะฉะนั้น สิ่งที่พวกคุณควรทำก็คือ

อยู่เฉยๆ

แล้วปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามที่ฉันต้องการ

[แก้วชิงดวง] แล้วความลับ

มันก็จะเป็นความลับต่อไป

[เสียงสั่น] คุณฆ่าน้องชายตัวเอง

ยอมเป็นฆาตกร

เพราะคุณคิดว่าถ้าไม่มีคุณสิบ

คุณจะได้กลับไปหายัยนาใช่ไหม

ผมแค่ไม่อยากเห็นเขา ต้องเจ็บปวดเพราะไอ้สิบอีก

ผมอยากให้เขามีความสุข

[เสียงจันแค่นหัวเราะ]

ที่คุณกับเขาช่วยกันปกปิดความลับ

มันคงมีความสุขมากเลยสินะ

ยัยนั่นมันถึงได้เป็นบ้าไปเลย

[ดนตรีตึงเครียดกดดัน]

แล้วคุณจะทำยังไงต่อ

ใครๆ ก็รู้ความลับของคุณหมดแล้ว

ทั้งเจ้านายคุณ ทั้งไอ้ธาร

แล้วก็ยังเต้าหู้อีก

ฉันว่ามันรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว

ผมไม่อยากให้ใครต้องเดือดร้อน เพราะเรื่องนี้อีกแล้ว

แล้วคุณก็จะไปขอร้องมัน

เหมือนที่คิดจะไปขอร้องไอ้ธารงั้นเหรอ

ชีวิตที่เที่ยวขอร้องคนโน้นทีคนนี้ที

มันจะมีความสุขอย่างที่คุณต้องการได้ยังไง

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิง]

ขึ้นฉ่าย

[เสียงแข็ง] ขึ้นฉ่ายไม่เอา

ขึ้นฉ่ายไม่เอา

[มทนา] ขึ้นฉ่าย

ขึ้นฉ่าย ปล่อย

[มทนา] ปล่อย

- แม่ - [มทนา] ปล่อย ขึ้นฉ่าย

- ขึ้นฉ่าย ปล่อย - ขึ้นฉ่าย หยุด

- [มทนา] ขึ้นฉ่าย ขึ้นฉ่าย - [ณัฐ] อุ๊ย แม่

- [ผ้าห่ม] อุ๊ย - แม่

[ผ้าห่ม] พี่เต้าหู้ พี่เต้าหู้ช่วยหนูด้วย พี่เต้าหู้

พี่เต้าหู้

[เต้าหู้] ขึ้นฉ่าย ขึ้นฉ่าย ขอนะ

ขึ้นฉ่าย ปล่อย

ขึ้นฉ่าย ขึ้นฉ่าย ปล่อย [เสียงผ้าห่มร้องเจ็บ]

ขึ้นฉ่าย ปล่อย ขึ้นฉ่าย หยุด [เสียงผ้าห่มร้องเจ็บ]

ขึ้นฉ่าย ปล่อย [เสียงผ้าห่มร้องยื้อยุด]

ขึ้นฉ่าย หยุด เอามานี่ ขึ้นฉ่าย [เสียงผ้าห่มร้องเจ็บ]

ขึ้นฉ่าย ปล่อย [เสียงผ้าห่มร้องยื้อยุด]

[ขึ้นเสียง] ขึ้นฉ่าย

[เสียงถอนหายใจ]

มันเกิดอะไรขึ้นเหรอฮะ

หนูแค่เผลอขยับตัวหน่อยเดียว

ขึ้นฉ่ายก็เข้ามากัด

หนูเจ็บอะ

เจ็บเหมือนวันนั้นเลย

วันไหนฮะ

วันที่คุณลุงสิบตาย

[ผ้าห่ม] หนูเพิ่งจำได้

วันนั้น คุณป้าเอาหนูออกมาจากตู้

[ผ้าห่ม] เพราะคุณลุงสิบป่วยหนักมาก

คุณป้าเลยเตรียมไว้เผื่อคุณลุงหนาว

[ดนตรีไม่ชอบมาพากลปนระทึก]

[ผ้าห่ม] อยู่ๆ คุณลุงสิบก็โมโห

เขวี้ยงหนูทิ้ง แล้วเดินเหยียบหนูออกไป

คุณลุงสิบลงไปแป๊บเดียว

ก็ได้ยินเสียงคุณลุงสิบกับคุณลุงแสน

แล้วก็คุณป้า ทะเลาะกันใหญ่เลย

คุณลุงสิบไอไม่หยุด

สักพักก็มีเสียงคนเดินตึงตังขึ้นมา

[ผ้าห่ม] หนูคิดว่าเป็นคุณลุงสิบ

แต่ไม่ใช่

โล่งอกที่เป็นคุณลุงแสน

คุณลุงแสนมาหยิบยาให้คุณลุงสิบ

แต่ยาหมด

[ดนตรีระทึก]

[ผ้าห่ม] คุณลุงแสนก็เลยเอายาของตัวเอง ใส่ไปในนั้นแทน

คุณลุงแสนใจดีจริงๆ

[ณัฐ] ลุงมาเล่าให้กูฟังทีหลังว่า

พ่อตายเพราะกินยาผิด

กูก็ไม่รู้นะว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

พ่อกูเขาก็รู้ว่าเขาแพ้ยาอะไร

แม่กูก็รู้

ขนาดกูยังรู้เลย

เพราะกูเคยไปซื้อยาให้เขา

ถ้าคุณผ้าห่มบอกว่า

คุณแสนเป็นคนสลับยา

แปลว่าคุณสิบไม่ได้ตายเพราะหยิบยาผิด

แถมเขายังโกหกด้วย

คุณป้าต้องรู้เรื่องแพ้ยานี่ดีอยู่แล้ว ไม่มีทางซื้อเข้าบ้านเด็ดขาด

พี่เต้าหู้พูดอะไร งงไปหมดแล้ว

[เสียงบิดขี้เกียจดังแว่ว]

[เป้] คนยิ่งง่วงๆ อะ

เสียงใครฮะ

[ดนตรีเบาสมอง]

[ผ้าห่ม] อ๋อ เสียงคุณเป้

คุณเป้เหรอฮะ

[เป้พูดเสียงงัวเงีย] อือ

ฉันอยู่ในนี้

[เสียงกุกกัก]

เป้ของพี่ณัฐ

คุณป้าเอาคุณเป้ออกไปซักให้พี่ณัฐบ่อยๆ

แล้วก็เอามาเก็บไว้ในนี้

เขาก็เลยหลับๆ ตื่นๆ เหมือนหนูนี่แหละ

คุณเป้พอจะรู้เรื่องของคุณสิบกับคุณแสนบ้างไหมฮะ

กับคุณแสนน่ะไม่รู้ แต่กับคุณสิบจำได้แม่นเลย

[เป้] เพราะณัฐไม่ค่อยได้พูดถึงพ่อ

แต่วันนั้นน่ะ ณัฐไปซื้อยาให้พ่อ ฉันก็ไปด้วย

อ้าว ไปไหนณัฐ

เดี๋ยวผมขอแวะซื้อยาให้พ่อแป๊บหนึ่งพี่

ขอยาแก้ไอกับยาแก้ไข้ครับ

คนไข้มีแพ้ยาอะไรไหมคะ

เอ่อ แพ้ยาพวกกลุ่มเอ็นเสดครับ

[เภสัชกร] โอเค เดี๋ยวรอสักครู่นะคะ

- เป็นอันนี้นะคะ - ครับผม

- แล้วก็ แก้ไอเป็นตัวนี้ - [ณัฐ] โอเคครับ

- [เภสัชกร] คนไข้เคยทานยาอยู่แล้วนะคะ - เคยครับผม

- [เภสัชกร] แปดสิบบาทค่ะ - แปดสิบบาท

- นี่ครับ - [เภสัชกร] อะ

- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณครับ

แปลว่าคุณตาธารก็เป็นอีกคน

ที่รู้ว่าคุณสิบแพ้ยาอะไร

[ผ้าห่ม] มีคนเพิ่มมาอีกแล้ว

แล้ว เขาเกี่ยวกับคนอื่นๆ ไหมเนี่ย

[เป้] เกี่ยวสิ

ธารไม่ได้แค่เคยไปซื้อยากับณัฐนะ

แต่ธารน่ะ เคยมาคุยกับคุณนาที่นี่ด้วย

[ดนตรีระทึก]

เรื่องวันนั้นคุณป้าเคยเล่าให้ผมฟังฮะ

คุณเป้ก็รู้ด้วยเหรอฮะ

บังเอิญไหมล่ะ

คุณป้าเอาฉันออกไปซักพอดี

[เป้] ดีนะที่ยังไม่ได้เก็บเข้าตู้

ฉันเลยได้เจอตาธาร หลังจากไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ

อยากกลับมาเปิดสตูดิโอเกี่ยวกับภาพ ที่เชียงใหม่ครับ

- อ๋อเหรอ - ใช่ครับ

[เป้] ฉันฟังเขาคุยกันสักพักใหญ่

จนคุณป้า ขอตัวไปกินยา

ป้าลืมว่าป้าต้องกินยาแล้ว

ครับ

[มทนา] อุ๊ย

คุณป้าครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บครับ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงดัง] คุณสิบแพ้ยานี้

คุณสิบแพ้ยานี้ อย่าให้คุณสิบกิน

แสนอย่าให้คุณสิบกิน

- คุณป้าครับ คุณป้าเป็นอะไร - อย่าให้คุณสิบกิน อย่า

- [ธาร] คุณป้าครับ คุณป้าใจเย็นครับ คุณป้า - [มทนา] อย่าให้คุณสิบกิน อย่า กินไม่ได้

[พูดพลางร้องไห้] กินไม่ได้

[มทนา] ตอนนั้นขนาดป้าไม่สบายนะ

เขาก็ยังชวนป้าคุยจนป้าสบายใจได้เลย

- คุณตาธารรู้เรื่องที่คุณป้าไม่สบายด้วยเหรอฮะ - [มทนา] อือฮึ

แต่ป้าไม่รู้สึกเลยนะ ว่าเขาชวนป้าคุยด้วยความรู้สึกว่า…

ป้าป่วย

หรือว่าสิ่งที่ป้าเห็นเนี่ยมันเป็นเรื่องประหลาด

ป้าก็เลยสบายใจ คุยกับเขาเยอะแยะเลย

แล้วยังไงต่อฮะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

จน…

[เต้าหู้] ที่คุณป้าไม่เล่าต่อ

เพราะคงนึกได้ว่า

อาการป่วยของตัวเอง

ทำให้เผลอหลุดปากเล่าความลับให้คุณตาธารรู้

คุณตาธารคงอยากจะบอก

แต่ มันเป็นเรื่องที่พูดยาก

คงกลัวว่า…

จะทำร้ายจิตใจพี่ณัฐ

และเพราะห่างกันไปแล้ว

รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย

คุณตาธารเลยได้แต่เก็บความลับนั้นไว้

จนถึงวันที่อันตรายมาถึง

ถ้าทุกอย่างเป็นไปแบบที่ผมคิดจริงๆ

พี่ณัฐจะเสียใจแค่ไหน

ถ้าต้องรู้ว่า ลุงที่เคารพ

ฆ่าพ่อของตัวเอง

ถึงความสัมพันธ์ของพี่ณัฐกับพ่อจะไม่ดีนัก

แต่อย่างน้อย เขากับคุณป้า

ก็ให้กำเนิดพี่ณัฐมาด้วยความรัก

แล้วถ้าพี่ณัฐรู้ว่าคุณป้ารู้ทุกอย่าง

พี่ณัฐจะคิดยังไง

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เกณฑ์] แท้แด

ซื้อขนมมาให้

อ่านไป

ขอบคุณครับ

[เกณฑ์] นี่ สาคู

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นระยะ]

[เสียงหัวเราะ]

[ดนตรีอบอุ่น]

[เสียงเกณฑ์พ่นลมขำเบาๆ ]

[สอง] ลุงรอผมหน่อยนะ

แต่ผมเชื่อว่า พ่อจะต้องรักลุงได้เหมือนที่ผมรัก

พ่อจะต้องรู้ว่า ผมเลือกรักคนไม่ผิด

ตื่นนานแล้วเหรอพ่อ

[เสียงดีใจ] พ่อฟื้นแล้วเหรอครับ

[เสียงแซว]

[ณัฐ] เต้าหู้

มานั่งทำอะไรมืดๆ วะ

[ดนตรีตึงเครียด]

เต้าหู้

เฮ้ย

ทำไมหน้าซีดจัง

[ณัฐ] ลุกก่อน

[เสียงออกแรง]

เป็นไรวะ

เต้าหู้

[เสียงเต้าหู้อาเจียน] [ณัฐ] อุ๊ย

ไอ้เต้าหู้ นอนก่อนๆ

[เสียงเต้าหู้หายใจหอบ]

ไอ้เต้าหู้

เป็นอะไรวะ

เต้าหู้

[ตะโกน] แม่

[ณัฐ] แม่

แม่ เต้าหู้เป็นอะไรไม่รู้

[เต้าหู้] ผมควรทำยังไง

ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วพยายามมองทุกอย่างเหมือนเดิมงั้นเหรอ

ผมอยากให้บ้านเป็นบ้าน

อยากให้พี่ณัฐกับคุณป้ามีความสุขตลอดไป

แล้วความยุติธรรมกับคุณตาธาร

อยู่ที่ไหน

[มทนา] แล้วเต้าหู้เป็นอะไรณัฐ

หมอบอกว่าน่าจะเครียดลงกระเพาะน่ะแม่

[มทนา] แล้วเขาเครียดเรื่องอะไร

[ดนตรีหม่นหมอง]

เต้าหู้

เป็นไงบ้างวะ

ยังคลื่นไส้อยู่เปล่า

ไม่แล้วฮะ

ผมขอโทษนะฮะ ที่ทำให้เป็นห่วง

คุณอาอนิกเป็นยังไงบ้างเหรอฮะ

[สอง] พ่อฟื้นแล้ว

อาการไม่น่าเป็นห่วง

เราเลยมาเยี่ยมเต้าหู้

ณัฐพาแม่ไปเยี่ยมท่านหน่อยสิ

ท่านอุตส่าห์ช่วยแม่ตอนที่หลงอยู่เชียงใหม่

เดี๋ยวพริบเฝ้าเต้าหู้ให้เองค่ะ

พริบไปเยี่ยมมาและ

แวะเยี่ยมพี่ธารมาด้วย [เสียงพริบหัวเราะหึ]

เออ อาการพี่เขาเป็นไงบ้างวะ

พริบว่าดีขึ้นเยอะเลยนะ

ถึงจะนอนเหมือนเดิมก็เหอะ

เออ เมื่อสองวันก่อนน่ะ

ก่อนที่จะผ่าตัดเอาหนองออก

อยู่ๆ อาการพี่ธารก็กระเตื้องขึ้น

แต่พยาบาลบอกว่า

จริงๆ แล้วก็เป็นอาการปกติ

คนไข้ไม่รู้ตัวหรอก

แต่พริบจำได้ว่าเหมือนเคยเห็นพี่ธาร เป็นแบบนี้แล้วครั้งหนึ่ง

เหมือนตอนที่ไปเยี่ยมพี่ธาร ที่เชียงใหม่กับเต้าหู้เลย

[พริบ] หวังว่าพี่ธารจะดีวันดีคืน จะได้ตื่นขึ้นมาไวๆ ค่ะ

งั้น เดี๋ยวกูมานะ

มีอะไรก็ โทรหาแล้วกัน

เดี๋ยวพริบเฝ้าให้เอง ไม่ต้องห่วง

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

ไปครับแม่

ฝากด้วยนะจ๊ะ

ค่ะ [เสียงหัวเราะเบาๆ ]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงเปิดและปิดประตู]

[พริบ] เต้าหู้กินไหม พี่หยิบให้

ไม่เป็นไรฮะ

[เสียงโทรศัพท์เข้า] [พริบ] หือ

ฮัลโหลน้าเจือ

เฮ้ย ยัยพริบ

ไอ้สัญญาซื้อขายหนังเนี่ย อยู่ที่ไหน

อ๋อ เอกสารเหรอ อยู่บน อยู่ในรถ

ไปเช็กให้น้าหน่อยสิ ว่าน้าเซ็นหรือยัง

เขาต้องการด่วนเลย

โอเคๆ เดี๋ยวพริบไปเช็กให้

โอเคๆ ค่ะๆ ค่ะ

[ดนตรีตึงเครียดชวนระทึก]

(ไอซียู)

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นระยะ]

[เสียงมีดบาด]

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้น]

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังถี่ขึ้น]

[ดนตรีมีความหวัง]

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังถี่]

[เสียงหัวใจเต้นดัง]

[เต้าหู้] ผมจะทำยังไงดีฮะ

ถ้าผมยังมีชีวิตอยู่

คุณตาธารก็จะไม่มีวันฟื้น

ดีนะคะที่คุณคิดถูกย้ายตาธารมารักษาที่นี่

อีกไม่นานก็คงฟื้น

อ้าว ณัฐ

ลุงแสนกำลังจะไปส่งแม่พอดีเลยลูก

[เสียงพ่นลมหายใจ] พอดีไอ้เต้าหู้มันได้แผลเพิ่มแม่

มันทำมีดบาดมือ

แล้วเป็นอะไรมากไหม

ไม่เป็นไรแม่ เรื่องกินสำคัญกว่า

มันฝากณัฐไปซื้อของกินเนี่ย

[กลั้วหัวเราะ] โธ่

ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว

ฝากขอโทษเต้าหู้หน่อยแล้วกันนะว่า ลุงคงไปเยี่ยมไม่ได้ วันนี้ไม่ค่อยสะดวก

ไม่เป็นไรครับ

แล้ว ณัฐจะเข้าไปเยี่ยมตาธารก่อนไหม

[เสียงพ่นลมหายใจ] ไว้คราวหน้าแล้วกันแม่

ณัฐไม่อยากปล่อยให้เต้าหู้อยู่คนเดียวนานๆ น่ะ

งั้น พวกผมขอตัวก่อนนะครับ

ขอบคุณมากนะคะคุณแสน

[ดนตรีระทึก]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ว่าไงเต้าหู้

[แสน] โกหกณัฐเขาแบบนี้มันจะดีเหรอ

หรือว่าปกติก็โกหกจนเคยชิน

คุณลุงคิดว่าผมโกหกพี่ณัฐ เรื่องความจำเสื่อมเหรอฮะ

แล้วมันไม่ใช่เหรอ

[แสน] ถ้าเต้าหู้บอกว่ารู้จักกับตาธาร

แล้วอ้างว่าขึ้นไปเชียงใหม่ เพราะว่าเริ่มจำอะไรได้เนี่ย

แสดงว่าเต้าหู้ต้องเคยอยู่แถวนั้น

แต่นี่ไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวบ้านคุณนา จนได้เข้าไปอยู่

มันหมายความว่ายังไงเต้าหู้

เต้าหู้ต้องการอะไรกันแน่

ถ้าผมบอกคุณลุงว่า…

ผมอยู่ที่บ้านคุณตาธารในวันนั้น

แล้วผมรู้เรื่องที่คุณทะเลาะกัน

เรื่องที่คุณตาธารรู้ว่า…

คุณลุงแสนเป็นคนฆ่าคุณลุงสิบหมื่น

[ดนตรีตึงเครียดชวนระทึก]

คุณลุงว่าผมต้องการอะไรเหรอฮะ

สรุปว่าที่เต้าหู้เข้าไปอยู่ที่บ้านคุณนา

เข้าไปใกล้ชิดกับณัฐเนี่ย

ก็เพื่อไปสืบหาความจริงเหรอ

เลือกใช้วิธีที่มันแนบเนียนซับซ้อนดีนะ

ผมไม่มีทางเลือกมากหรอกฮะ

แต่คุณลุงยังเลือกได้นะฮะ

คุณลุงเลือกที่จะคืนความยุติธรรม ให้กับคุณตาธารได้

เต้าหู้อยากให้ลุงไปมอบตัวเหรอ

คุณตาธารไม่ได้ทำอะไรผิด

เขาไม่ควรจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้

[เต้าหู้] ผมอยากให้คุณลุงเลือกทางเดินที่ถูกต้อง

ผมรู้นะฮะ ว่ามันยาก

แต่ทุกอย่างควรจะกลับไปอยู่ในทางที่มันควรเป็น

[เต้าหู้] ไม่ใช่แค่กับคุณลุง

แต่กับคนผิดอย่างทีอาร์ดี ก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน

ถ้าเต้าหู้มั่นใจว่าลุงหรือว่าทีอาร์ดีเป็นคนทำ

ไปบอกตำรวจนะ

เว้นซะแต่ว่า เต้าหู้จะไม่มีหลักฐาน

[ดนตรีระทึก]

คิดดูให้ดีๆ นะ

ถ้าคิดจะรื้อฟื้นน่ะ

ไม่ใช่แค่คุณนานะที่จะต้องเจ็บปวด

แต่ณัฐก็จะต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำอีก

[ดนตรีระทึกปนหดหู่]

[เต้าหู้] แล้วถ้าวันหนึ่ง

ผมไม่ได้อยู่ข้างๆ พี่ณัฐ

พี่ณัฐจะอยู่คนเดียวได้ไหมฮะ

กลับบ้านกันนะเต้าหู้

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เต้าหู้] บางทีความตาย

อาจจะไม่ได้น่ากลัวเท่าการจากลาก็ได้นะฮะ

ขึ้นฉ่าย

[มทนา] ทำอะไรตรงนี้ ฮึ

[เสียงขึ้นฉ่ายเห่าต่อเนื่อง]

[ดนตรีเศร้า]

คุณจันมีธุระอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ

ฉันรู้มาตลอดนะ ว่าคุณแสนรักคุณ

แต่ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะทำเพื่อคุณ ถึงขนาดยอมฆ่าน้องชายตัวเอง

[ดนตรีลึกลับปนอึดอัด]

[จัน] จะว่าฉันอิจฉาก็ได้นะที่มาซ้ำเติมคุณแบบนี้

แต่คุณควรต้องรู้ ว่าอาการป่วยของคุณ

มันทำให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

[จัน] ความลับที่ควรจะมีแค่คนสองคนรู้

แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้น

ตาธารเหรอคะ

ใช่ มันนั่นแหละ

แล้วก็เพราะมัน เรื่องมันถึงได้หลุดไปถึงหูนังแก้วชิงดวง

ถ้าติดกระดุมเม็ดแรกผิด เม็ดต่อไปมันก็ผิดหมด

[จัน] เพราะวันนั้นเขาเลือกที่จะช่วยคุณ

วันนี้เขาถึงได้มีสภาพอยู่แบบจนตรอก

ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ แบบคนหวาดระแวง เหมือนคนหายใจไม่ออก

หันไปทางไหนก็เจอแต่ทางตัน

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เสียงสั่น] ฉันขอโทษค่ะ

เอาจริงๆ ฉันก็รู้นะว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณ

[จัน] แต่ฉันก็เกลียดคุณ

แล้วก็เกลียดเขา ที่ไร้สติช่วยคุณแบบไม่ลืมหูลืมตา

[จัน] แต่คุณกลับไม่เคยทำอะไรเลย

คุณไม่เคยคิดที่จะลุกขึ้นมาทำอะไรเพื่อตัวเอง

จนเขาต้องทำ

แล้วเขาก็กลายเป็นฆาตกร

[จัน] ส่วนคุณก็เอาแต่จมกับความทุกข์

ความรู้สึกผิดจนกลายเป็นคนป่วย

[ดนตรีเศร้า]

ฉันเคยคิดจริงๆ นะ

[จัน] ว่าคุณมีชะตากรรมที่น่าสงสาร

แต่เรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้น

มันก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละ ที่ทำให้เป็นแบบนั้น

[เสียงถอนหายใจ] นี่

ด่าคุณไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกนะ

แต่ฉันอยากจะบอกคุณว่า

ฉันจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ แบบคุณแน่

[จัน] ถ้าสิ่งที่เขาทำลงไป

เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยคุณ ให้พ้นจากความทุกข์

ฉันก็ทำแบบเขาได้เหมือนกัน

[ดนตรีระทึก]

พี่ณัฐว่าไงนะฮะ

ไอ้เต้าหู้ หกหมดแล้วเนี่ย

กูว่าจะชวนมึงไปเที่ยว

ไปกันสองคนเหรอฮะ

[ณัฐ] อือ

แม่เขาจะไปเที่ยวกับเพื่อนน่ะ

ก็ครูปริตรนั่นแหละ

เขาโทรมาชวนแม่หลายรอบแล้ว

แต่ตอนแรกแม่กลัวจะไปเป็นภาระ

กูเห็นแม่ซึมๆ น่ะ

ก็เลยยอมให้ไป

กูก็เลยคิดว่า จะชวนมึงไปเที่ยวด้วยกันสองคน

[ดนตรีตึงเครียด]

[ณัฐ] เคยสัญญากับมึงไว้นี่

มึงไม่ดีใจเหรอ

หรือว่า มึงไม่อยากไปแล้ว

ดีใจสิฮะ

ผมอยากไปเที่ยวกับพี่ณัฐจะตาย

[เสียงพ่นลมหัวเราะ]

[ดนตรีโรแมนติก]

[เต้าหู้] ทำไมมาที่นี่ล่ะฮะ

จริงๆ ไปที่ไหนก็ได้แหละ

[ณัฐ] เพราะว่าทริปนี้

คนสำคัญกว่าสถานที่

[ณัฐ] กูเลยเลือกที่จะมาเกาะสีชัง เพราะว่ามันใกล้ดี

งั้นเราจะทำอะไรกันดีฮะ

เล่นน้ำไหม

[เสียงหัวเราะเบาๆ ] ไม่เอาอะ

กูอยากอยู่กับมึงมากกว่า

แล้วก็อยากฉลองที่ปิดโปรเจกต์

กูก็เลย มีของขวัญมาให้

ให้ผมเหรอฮะ

ที่ผ่านมา กูไม่ค่อยได้ทำอะไรให้มึง

มีแต่มึงทำให้กู

กูเลยอยากจะขอบคุณมึงน่ะ

[ณัฐ] มันอาจจะแปลกหน่อย

เพราะว่า กูไม่รู้จะให้อะไรให้มึงดี

ก็เลยไปปรึกษาไอ้เกณฑ์น่ะ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[ณัฐ] นี่ [เสียงเต้าหู้หัวเราะ]

ไอติมเหรอฮะ

จริงๆ ก็อยากจะเปย์โรงงานไอติมให้นะ

[ณัฐ] แต่รอคนเขียนบทคนนี้ มีค่าตัวเท่าคนเขียนบทเกาหลีก่อน

ตอนนี้เอาเค้กไอติมกูเมดไปก่อนแล้วกัน

กูไม่รู้ว่ามึงชอบรสอะไร

กูก็เลย เลือกรสที่กูชอบ

พี่ณัฐชอบรสอะไรเหรอฮะ

กูชอบรสเต้าหู้

[เสียงหัวเราะเขินๆ ]

จริงๆ ก็อยากจะอวดว่าทำคนเดียวนะ

แต่ว่า มีคนช่วยเยอะเลย

[ดนตรีสดใส]

[เสียงเครื่องปั่น]

[เสียงน้ำเดือด]

[ณัฐ] ไม่หมดแค่นั้นนะ

ลุงชูกับน้าโหน่งก็ช่วยด้วย

เขายอมเสี่ยงชีวิตมาลองชิมให้

แล้วก็ช่วยเพิ่มท็อปปิ้งแล้วก็หาไอเดียตกแต่ง

พอกูบอกว่า อยากทำของขวัญให้มึง

มีแต่คนอยากจะช่วย

มึงเนี่ย เป็นที่รักของทุกคนจริงๆ นะ

เพราะฉะนั้น ของขวัญชิ้นนี้

ไม่ใช่เป็นแค่ของขวัญจากกู

[ณัฐ] แต่เป็นของขวัญจากทุกคนเพื่อมึง

ทุกคนอยากให้มึงมีความสุข

ผมมีความสุขที่สุดในโลกเลยฮะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

แต่ว่าก่อนกินน่ะ

ผมขอถ่ายรูปก่อนได้ไหมฮะ

เอาสิ [เสียงเต้าหู้หัวเราะเบาๆ ]

- [ณัฐ] เดี๋ยวกูถ่ายให้ - ได้ฮะ

หนึ่ง สอง สาม [เสียงถ่ายรูป]

[ณัฐ] หนึ่ง สอง สาม [เสียงถ่ายรูป]

[เสียงแจ้งเตือน]

[เสียงแจ้งเตือน]

[เสียงแจ้งเตือน]

[เสียงแจ้งเตือน]

[ณัฐ] จริงๆ กูมีของให้มึงอีกอย่างนะ

คราวนี้ จากกูคนเดียว

กำไลโซ่กับตัวล็อก

พี่ณัฐจะล่ามผมไว้เหรอฮะ

ใช่

กูจะล็อกมึงไว้กับกูตลอดไป

ห้ามไปไหนนะ

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

ผมจะอยู่กับพี่ณัฐ

ไม่มีวันไปไหนเลยฮะ

[เต้าหู้] ผมควรจะมีความสุขแบบนี้ จริงๆ เหรอฮะ

ผมโกงชีวิตคุณตาธารมาแล้ว

ได้อยู่ข้างๆ พี่ณัฐ

ได้ทำหน้าที่แทนเขา

[ดนตรีอึดอัด]

ผมรู้ว่าหน้าที่ของผมใกล้จบลงแล้ว

[เต้าหู้] ผมรู้ว่าต้องทำยังไง เรื่องถึงจะจบ

แต่ผมจะเป็นยังไงต่อ

จะกลายเป็นตุ๊กตาหมีตัวเดิมของพี่ณัฐไหม

จะตื่นขึ้นมาหรือเปล่า

จะพูดคุยกับใครได้ไหม

หรือจะไม่เหลืออะไรเลย

ไม่อยู่ในความทรงจำของใครอีกต่อไป

[เต้าหู้] กลับไป พี่ณัฐจะเขียนเรื่องอะไรเหรอฮะ

[ณัฐ] ยังคุยกับพี่เจือไม่ลงตัวเลย

เขาอยากได้อะไรใหม่ๆ จากกูเหมือนเดิม

งั้นลองเขียนเรื่องผมดีไหมฮะ

ถ้าพี่เจืออยากได้อะไรใหม่ๆ

ก็ผมนี่ไงฮะ แฟนใหม่

ใหม่กว่าคุณตาธารตั้งเยอะ

[เสียงหยอกล้อ] ไอ้เด็กขี้อิจฉาเอ๊ย

ก็ผมอิจฉาจริงๆ นี่ฮะ

ผมอยากอยู่ในงานพี่ณัฐบ้าง

เขาจะมองกูเป็นคนยังไง

เขียนเรื่องแฟนเก่าเสร็จ ก็เขียนเรื่องแฟนใหม่ต่อ

โดนชาวเน็ตแซะตายพอดี

[เสียงณัฐพ่นลมหัวเราะ]

พี่ณัฐจะไม่เขียนจริงๆ เหรอฮะ

ไว้กูไปคิดดูก่อนแล้วกัน ว่าจะเขียนเรื่องมึงยังไง

สัญญาแล้วนะ

[เสียงพ่นลมหัวเราะ] เออ สัญญา

แต่เรื่องงานเอาไว้ก่อน

ถ่ายรูปกัน

[ดนตรีซึ้ง]

หนึ่ง สอง สาม [เสียงถ่ายรูป]

[ณัฐ] หนึ่ง สอง สาม [เสียงถ่ายรูป]

[เสียงณัฐร้องดีใจ]

น่าเสียดายเนอะที่แม่มีนัดหมอ

ไม่งั้นเราน่าจะมีเวลาเยอะกว่านี้

[เต้าหู้] แค่นี้ผมก็มีความสุขมากแล้วฮะ

จะเป็นความทรงจำที่ผมไม่มีวันลืมเลย

ขอบคุณพี่ณัฐมากนะฮะ ที่ทำเพื่อผมขนาดนี้

มึงมีความสุข กูก็มีความสุข

[เต้าหู้] ขอให้ความสุข

อยู่กับเราไปนานๆ ด้วยเถอะฮะ

เต้าหู้น่าจะเข้าใจว่าเวลาที่เราเห็นคนที่รักเจ็บ

[จัน] มันเจ็บยิ่งกว่า

[เสียงหายใจหอบถี่และเสียงล้มลง]

[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้

มึงเป็นไรเต้าหู้

[อนิก] พ่อเห็นลูกมีความสุขที่ได้คบกัน

พ่อเห็นแล้วว่าลูกสองคนดูแลกันได้

ถ้าคบกันแล้วมีความสุขก็คบไปเถอะ

พี่เคยบอกณัฐแล้วใช่ไหม

แค่เห็นณัฐมีความสุข

พี่ก็จะมีความสุขด้วย

ผมดีใจนะฮะ ที่พี่ณัฐยิ้มได้แบบนี้

มีความสุขมากๆ นะฮะ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

คำบรรยายโดย: สหพร ศรีประมง

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.