Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
ณัฐก็ลองถามแม่ดูสิ
ที่พ่อณัฐชอบเรียกว่าลูกชู้
มันหมายความว่ายังไง
แม่กับลุงแสนยังรักกันอยู่ใช่ไหม
ณัฐคือลูกชู้เหมือนที่พ่อเคยบอกไว้ใช่ไหมแม่
ณัฐอย่าพูดแบบนี้
[จัน] ใครเข้ามาทำอะไรในบ้านน่ะ ออกมานะ
คุณเห็นสายตาที่มันมองไหม
คุณคิดจริงๆ เหรอ
ว่ามันมาที่บ้านหลังนี้เพื่อรื้อฟื้นความทรงจำน่ะ
พี่ควรอยู่กับปัจจุบัน
เอาเวลามาคิดถึงความรู้สึก ของคนที่อยู่ข้างๆ พี่ตอนนี้ดีกว่า
[สอง] เต้าหู้มันคงจะสับสนน่ะ
ถ้าพี่ทำให้มันรู้สึกว่า พี่ยังอาลัยอาวรณ์กับแฟนเก่าขนาดนี้
แล้วหมอกัญญาเขาก็บอกแม่ว่า
[มทนา] แม่เริ่มมีอาการอัลไซเมอร์
ในเมื่อถ้าคุณป้าป่วยไปแล้ว
[เสียงณัฐสะอื้น] เรามาช่วยกันหาทางให้คุณป้าหายป่วยดีไหมฮะ
ผมสังหรณ์ใจว่าอาจจะมี หลักฐานอะไรบางอย่างหลงเหลืออยู่ในบ้าน
[ดนตรีอึดอัดตื่นเต้น]
[ก้อง] ขนาดคราบเลือดที่คนร้ายเช็ดจนเกลี้ยง
ทีมพิสูจน์ยังหาเจอ
ท่านรองคิดว่ามีอะไร หลงหูหลงตาทีมนั้นอีกเหรอครับ
เศษกระเบื้อง
[ก้อง] มันมาอยู่ตรงนี้ได้ไงครับ
และท่านรองรู้ได้ยังไง
ผมเจอเศษกระเบื้อง ในกระถางกระบองเพชรที่บ้านคุณตาธาร
ไม่แน่ใจว่าจะเกี่ยวกับคดีไหมฮะ
คุณอาช่วยไปตรวจสอบให้หน่อยได้ไหมฮะ
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เสียงเป่าลม]
หมวดก้อง
พอจะหารูปบ้านก่อนหน้านี้มาเปรียบเทียบได้ไหม
ครับท่าน
นี่
มาที่นี่ทำไม
ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามาที่นี่
ลูกน้องฉันโทรมาบอกว่าตำรวจไปบ้านไอ้ธาร
เห็นไหม เด็กพวกนั้น มันนำความเดือดร้อนมาให้พวกเราจริงๆ ด้วย
คุณน่าจะปรึกษาฉันก่อนที่จะให้พวกมันเข้าไป
[เสียงจันถอนใจหงุดหงิด]
ทำอะไรไม่รู้จักคิด
ใครกันแน่ทำอะไรไม่คิด
ถ้าคุณไม่เข้ามายุ่งน่ะ เรื่องก็คงจะง่ายกว่านี้แล้ว
ที่ฉันต้องยุ่งก็เพราะฉันเป็นห่วงคุณไง
ถ้าคุณไม่ทำร้ายมัน
ฉันคงไม่แส่เข้ามาหาเรื่อง ให้ตัวเองเดือดร้อนไปด้วยหรอก
[ธาร] นี่อาขู่ผมเหรอครับ
[แสน] อาแค่เตือน
[ธาร] เลิกเสียเวลาเตือนอะไรซ้ำๆ เถอะครับ
ยังไงผมก็ไม่ถอนตัว
แล้วมันจะมีอะไรดีขึ้นมาล่ะธาร
ธารก็รู้ว่าเสียงแค่นี้มันดังไม่พอ
มันไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ทั้งนั้นน่ะ
ถึงวันนี้มันจะเปลี่ยนไม่ได้ แต่อนาคตมันต้องเปลี่ยนได้
เวลามันอยู่ข้างพวกเรา
เรามีเวลาสู้ได้ มีเวลาแพ้ได้
จนกว่าเราจะชนะ
[ธาร] ถึงมันจะนานหน่อย
แต่มันต้องมีวันนั้น
แต่อำนาจมันอยู่ข้างพวกเขา
[ธาร] เราถึงต้องให้อำนาจ มาอยู่ข้างพวกประชาชนไงครับ
ประชาชนต้องมีอำนาจตัดสินใจ
ปัญหามันจะได้ถูกแก้
อาจะให้ผมยอมแพ้ ทำตัวเป็นคนขี้ขลาดแบบอา
ยอมก้มหัวให้กับอำนาจ ยอมทิ้งความเป็นคน
ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องแบบที่อาทำน่ะเหรอ
ผมทำไม่ได้หรอก
[ดนตรีระทึก]
[ชัช] คุณแสน [เสียงแจกันแตก]
ตีหัวหลานคุณครับ
จับตาดูเงียบๆ อย่าให้เขารู้ และคอยรายงานฉัน ฉันกำลังจะไป
ฉันก็อยู่เฉยๆ อย่างที่คุณบอกแล้วไง
แต่เรื่องมันก็วิ่งมาหาเราจนได้
นี่คุณแน่ใจนะ
ว่าวันนั้นนอกจากคุณกับพวกของคุณแล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ที่บ้านอีกน่ะ
ทำไม คุณสงสัยใคร
ไอ้เต้าหู้
มันอาจจะรู้จักกับไอ้ธารจริงๆ
แล้ววันนั้นมันอาจจะอยู่ที่บ้าน แล้วก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
[จัน] มันก็เลยมาอยู่ข้างบ้านเรา
แล้วก็โกหกว่าความจำเสื่อม เพื่อจับตาดูเราสองคนน่ะ
คุณเห็นสายตาที่มันมองเราไหม มันเหมือนกับรู้อะไรบางอย่าง
ก็ดูสิ เมื่อวันนั้นมันไปที่บ้าน
วันนี้ตำรวจก็แห่ไปสืบอะไรอีกก็ไม่รู้
มันเกิดขึ้นได้ยังไงครับอากัญ
เราก็ยังไม่รู้สาเหตุที่มันแน่ชัดนะ
แต่ว่าจากการศึกษาเนี่ย
มันก็มีปัจจัยหลายๆ อย่างที่ทำให้ ให้เกิดโรคอัลไซเมอร์ได้
อาจจะมาจากอายุ กรรมพันธุ์
อุบัติเหตุทางสมอง
หรือว่าโรคติดเชื้อทางสมอง
พวกนี้มันก็จะทำให้เกิด ความเปลี่ยนแปลงของเซลล์สมอง
เซลล์สมองมันจะค่อยๆ เสื่อมลง ค่อยๆ ฝ่อลง
[กัญญา] คนไข้ก็จะ
มีอาการจดจำไม่ค่อยได้
มีผลกับพวกความคิด การตัดสินใจ
จะหลงลืม แล้วก็ ไม่สามารถจะเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ได้
จริงๆ
อายุห้าสิบกว่าๆ แบบคุณนาเนี่ย โอกาสจะเป็นน้อยนะ
โดยเฉพาะคนที่เป็นโรคทางใจมาก่อน แบบคุณนาเนี่ย
ก็ยิ่งน้อยมากเลยน่ะ
แต่ว่า ถ้าดูจากอาการตอนนี้ ภาวะแบบนี้
มันก็ ก็ต้องสันนิษฐานว่า
จะเป็นโรคอัลไซเมอร์ได้มากที่สุด
แต่เรายังต้องเฝ้าดูอาการกันต่อนะ
[ดนตรีอบอุ่น]
ทำไมแม่ไม่บอกณัฐตั้งแต่ครั้งที่แล้วล่ะ
แม่กลัวณัฐเครียด
กะว่าไปเที่ยวกลับมาแล้วค่อยบอก
แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะไปเกิดเรื่อง ที่เชียงใหม่เสียก่อน
ช่างมันเถอะฮะ
จะรู้ตอนไหนก็ถือว่ารู้แล้ว
ต่อไปเรามาช่วยกันดูแลคุณป้าให้ดีที่สุดกันนะฮะ
[กัญญา] ใช่
ถึงอัลไซเมอร์จะเป็นโรคที่รักษาไม่หายนะ
แต่ว่าถ้าเรารู้เร็ว รักษาเร็ว แล้วก็ดูแลตัวเองดี
มันก็จะช่วยชะลอการดำเนินของโรคได้นะ
แล้วก็ ป้องกันอันตรายที่จะเกิดจาก ภาวะแทรกซ้อนต่างๆ ได้ด้วยนะ
[กัญญา] การรักษาอาการอัลไซเมอร์เนี่ย
จะมีทั้งแบบที่ใช้ยา แล้วก็ไม่ใช้ยา
ยาที่หมอจะให้เนี่ย
มันจะมีทั้งยาที่ช่วยควบคุมอาการต่างๆ ให้มันน้อยลงชั่วคราว
แล้วก็ยาที่
[กัญญา] ช่วยยับยั้งสาร ที่จะไปเร่งความเสื่อมของสมอง
คนป่วยเนี่ยจะสามารถใช้ชีวิตได้ใกล้เคียงกับปกติ
มีอารมณ์แจ่มใส
แล้วก็ทำให้คนที่ดูแลเนี่ย
ช่วยดูแลได้ง่ายขึ้น
เต้าหู้ล่ะลูก
มาฮะคุณป้า
ชู้ตเลยแม่
[ดนตรีผ่อนคลายจังหวะสนุก]
[กัญญา] แต่ที่มันสำคัญกว่าการรักษาด้วยยานะ
ก็คือการดูแลสมอง
ดูแลสุขภาพกายและใจของคนป่วย
มีงานวิจัยนะ เขาบอกว่า
การออกกำลังกายที่มันสม่ำเสมอเนี่ย
จะช่วยให้สมองสดชื่น
แล้วก็จะยืดระยะเวลาของการดำเนินโรคได้
[กัญญา] การที่คนป่วยได้มีสังคม
ได้พบปะพูดคุยกับเพื่อนฝูง ที่มันนอกเหนือจากสมาชิกในบ้านเนี่ย
ก็เป็นเรื่องสำคัญมากเหมือนกันนะ
[เสียงเคาะประตู]
พอดีผมเห็นไฟยังเปิดอยู่น่ะฮะ
พอดีป้านึกขึ้นได้ว่า ป้ายังไม่ได้เคลียร์กระเป๋าน่ะจ้ะ
เดี๋ยวผมช่วยไหมฮะ
พรุ่งนี้ผมเอากระเป๋าไปเก็บให้ก็ได้ฮะ
ขอบใจจ้ะ
แล้วณัฐล่ะ หลับหรือยัง
ยังเลยฮะ
กำลังฟิตเลยนะฮะ
นั่งอ่านหนังสือที่พี่เกณฑ์เอามาให้ใหญ่เลย
ป้าขอบใจเต้าหู้มากนะที่ช่วยดูแลเราสองคนแม่ลูก
คุณป้าไม่ต้องขอบใจผมเลยฮะ
คุณป้ากับพี่ณัฐก็ดูแลผมดีเหมือนกันน่ะ
มันไม่เหมือนกันหรอกลูก
ป้าอาจจะเป็นคนหลงๆ ลืมๆ ไปบ้าง
แต่ป้าก็รู้จักลูกชายป้าดี
[มทนา] ณัฐเขาไม่ใช่คนที่จะรับมือด้วยง่ายๆ
โดยเฉพาะเวลาที่เขาอารมณ์ไม่ดี
ป้าขอบคุณเต้าหู้จริงๆ นะ
ที่เต้าหู้รับณัฐได้แล้วก็ไม่เคยถอดใจไปเสียก่อน
ต่อไปอาการของป้าก็จะ
ทรุดลงไปเรื่อยๆ
ป้าจะไม่ใช่คนเดิม แล้วก็…
ป้าจะสร้างปัญหาให้ณัฐเขาอีกเยอะเลย
ป้าอยากจะขอร้องเต้าหู้นะ
ให้เต้าหู้ใจเย็น
แล้วก็ ใจดีกับครอบครัวเราแบบนี้ตลอดไป
อย่าทิ้งณัฐนะ
แล้วป้าก็ไม่อยากให้ณัฐเขาเสียคนที่เขารัก แล้วก็รักเขามากๆ แบบนี้ไปอีกคน
[ดนตรีอบอุ่น]
ผมสัญญาฮะ
ผมจะอยู่ดูแลคุณป้า
อยู่ดูแลพี่ณัฐ
ไม่มีวันหนีหายไปไหนเลยฮะ
[เต้าหู้] ผมจะดูแลพี่ณัฐไปตลอดเลย
มันไม่ใช่แค่หน้าที่นะฮะ
แต่ผมเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
ขอบใจนะลูก
[เสียงหัวเราะ]
โอเค
[เสียงเต้าหู้และมทนาหัวเราะ]
[ดนตรีอบอุ่น]
ตั้งใจอ่านเหมือนตอนสอบเข้ามหาลัยเลยนะฮะ
มึงเคยเห็นตอนกูสอบเข้ามหาลัยเหรอ
ไม่แน่นะฮะ ผมอาจจะเคยเห็นก็ได้
แต่พี่ณัฐไม่สนใจผม
อยากให้สนใจก็มานี่
เอ้า
อ่านให้กูฟังหน่อย
เสียงมึงอาจจะทำให้กูเศร้าน้อยลง
[เสียงหัวเราะ]
"แม่ของคุณมีพฤติกรรมและคำพูดแปลกไป
เมื่อพาไปพบแพทย์
จึงรู้ว่ามีภาวะสมองเสื่อม
แต่ผู้ป่วยยังพูดคุยได้ตามปกติ
ความจำยังไม่ถดถอย
ถือว่าเป็นภาวะสมองเสื่อมในระยะเริ่มต้น"
เขาบอกว่า
แม่จะลืมมากขึ้นเรื่อยๆ
จะเริ่มช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
จะลืมว่าเคี้ยวข้าว กลืนข้าวยังไง
ลืมแม้กระทั่งการหายใจ
พี่ณัฐไม่ต้องกลัวนะฮะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะสู้ไปด้วยกัน
เรามาช่วยกันสร้างความทรงจำที่เหลือของคุณป้า
ให้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดกันนะฮะ
[ดนตรีซึ้ง]
ขอบใจนะ
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
ครับลุงแสน
[แสน] ณัฐอยู่ที่ไหนเหรอ
ลุงเพิ่งเสร็จงาน เมื่อวานยังไม่ได้คุยกันดีๆ เลย
เดี๋ยวลุงแวะไปหานะ
ผมกลับมาบ้านแล้วครับ
ทำไมรีบกลับล่ะ
พอดีแม่ไม่สบายครับ
วันนี้ผมเพิ่งพาไปหาหมอ
แม่เป็นอะไร
เป็นอัลไซเมอร์ครับ
[ดนตรีเศร้า]
แต่ลุงไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
เดี๋ยวผมจะดูแลแม่เอง
[เสียงนกร้อง]
[เต้าหู้] ขึ้นฉ่ายระวัง
[เสียงข้าวของล้ม] [เต้าหู้] โอ๊ย ขึ้นฉ่าย
[เสียงหาว]
[ผ้าห่ม] หนวกหูจัง
เสียงใครฮะ
[ผ้าห่ม] หนูเอง
[ดนตรีพิศวง]
[ผ้าห่ม] ได้อาบน้ำแล้วค่อยสบายตัวหน่อย
อยู่ในนั้นมาตั้งนาน อุดอู้จะแย่
แสดงว่าเสียงที่ผมได้ยินวันนั้นน่ะ คือเสียงของคุณเหรอฮะ
ในห้องนั้นก็มีแต่หนู ที่หลับๆ ตื่นๆ อยู่คนเดียวนั่นแหละ
อือ เอ๊ะ
แต่จริงๆ แล้ว…
แสดงว่า คุณเคยตื่นมาก่อนหน้านี้แล้วเหรอฮะ
ตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ
หนูก็ไม่แน่ใจ
จำได้ว่า ตอนนั้นในบ้านมีคุณลุง คุณป้า
[ผ้าห่ม] พี่ณัฐยังอยู่ในท้องคุณป้า
แล้วพอวันหนึ่ง คุณลุงคุณป้าก็พาพี่ณัฐเบบี๋กลับมาบ้าน
[ผ้าห่ม] พี่ณัฐเอาแต่ร้องไห้
คุณป้ากับคุณลุงต้องสลับกันอุ้มทั้งคืนเลย
[เสียงณัฐร้องไห้]
ยังไงต่อฮะ
ตอนนั้นในบ้านมีความสุขมากๆ เลย
คุณลุงคุณป้ารักพี่ณัฐมาก
[ผ้าห่ม] คุณป้าชอบเล่าเรื่องโน้น เรื่องนี้ให้พี่ณัฐฟัง
ทั้งๆ ที่พี่ณัฐน่ะ ตัวนิดเดียว
[ผ้าห่ม] ส่วนคุณลุงก็ ซื้อของเล่นให้พี่ณัฐเยอะแยะ
แต่พอพี่ณัฐเริ่มโต
สองคนก็เริ่มทะเลาะกัน
[ดนตรีอึดอัด]
ณัฐเป็นเด็กผู้ชายปกติเหมือนคนอื่นๆ
มันนุ่มนิ่มขนาดนั้นยังดูไม่ออกอีกเหรอ ว่ามันเป็นตุ๊ด เป็นกะเทย
หลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่ค่อยได้ใช้หนูเหมือนเดิม
คงเป็นเพราะ
คุณเป็นของแทนใจที่คุณแสนให้คุณป้าไว้น่ะฮะ
คุณสิบหมื่นเลยไม่อยากเห็นคุณอีก
อือ คุณป้าเอาหนูไปเก็บในตู้
หลังจากนั้นหนูก็หลับๆ ตื่นๆ
[ผ้าห่ม] จำได้ว่า มีครั้งหนึ่งตื่นมา เพราะว่าร้อนมาก
รักมันมาก
[เสียงมทนาร้องไห้]
หนูเกือบตายเพราะคุณลุงสิบแล้ว
ดีที่คุณป้ามาช่วยไว้ทัน
[ผ้าห่ม] แต่ หลังจากวันนั้น
หนูก็ถูกย้ายไปไว้ในห้องเก็บของ
แล้วก็ หลับยาวไปเลย
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
เอ้า
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] ขอโทษนะฮะ
พอดีผมเห็นมันอยู่ในห้องเก็บของ
เลยเอาออกมาซักให้น่ะฮะ
[เต้าหู้] ถ้าแห้งเมื่อไหร่น่ะ
เดี๋ยวเอากลับไปเก็บที่เดิมให้นะฮะ
ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
ป้าไม่ได้ใช้มานานแล้ว
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่าและเสียงกริ่งหน้าบ้าน]
เดี๋ยวผมไปดูให้ฮะ
สวัสดีครับลุงแสน
[แสน] อ้าว เออ
เชิญครับ แม่อยู่ข้างใน
[ณัฐ] ขึ้นฉ่าย มานี่
[เต้าหู้] พี่ณัฐว่าเวลาคุณแสนเขาโมโห เป็นยังไงเหรอฮะ
ถามทำไมวะ
ผมแค่สงสัยฮะ
เท่าที่ผมรู้จักคุณแสน
เขาดูใจดีแล้วก็ห่วงคนอื่นตลอดเวลาเลย
คนแบบนี้เวลาโมโหขึ้นมา
นึกภาพไม่ออกเลยนะฮะ
กูกับลุงก็ไม่ได้เจอกันบ่อย
แต่เขาคอยดูแลกูกับแม่อยู่ห่างๆ
เขาเป็นคนรักครอบครัวมาก
ขนาดทะเลาะกับพ่อกูเรื่องแม่
เขายังยอมลงให้เลย
โดนพ่อกูหาเรื่องก็ไม่โกรธ
[ณัฐ] เขาเป็นคนใจเย็นมาก
กูไม่เคยเห็นเขาโมโหใครนอกจากน้าจัน
[ดนตรีอึดอัด]
คนในครอบครัวเดียวกัน
เขาไม่ทำร้ายกันหรอกใช่ไหมฮะ
มึงเป็นห่วงน้าจันเหรอ
กูก็ไม่รู้เรื่องครอบครัวเขาหรอก
[ณัฐ] แต่กูเชื่อว่า
ลุงกูไม่น่าจะเป็นเหมือนพ่อกูหรอก
คุณดูสดใสกว่าที่ผมคิดนะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ฉันไม่รู้จะเศร้าไปทำไมค่ะ
ยิ่งเศร้าไป ณัฐเขาก็ยิ่งเป็นห่วง
พอเป็นโรคนี้มันทำให้ฉันรู้ว่า
ฉันก็รู้ว่าจะมีชีวิตที่จำอะไรได้แบบนี้ได้อีกไม่นาน
ฉันก็เลยอยากจะใช้ความจำที่เหลืออยู่เนี่ย
จำแต่เรื่องดีๆ
เรื่องที่มีความสุขมากกว่า
ผมขอโทษนะ
ที่มีส่วนทำให้คุณต้องทุกข์จนเป็นแบบนี้
ไม่หรอกค่ะ
ฉันรู้ว่าคุณทำอะไรหลายๆ อย่างเพื่อฉัน
ความทุกข์ของฉันมีคุณมาช่วยแบ่งเบาไปครึ่งหนึ่ง
ที่ฉันป่วยแบบนี้ ก็เพราะว่าฉันทำตัวเอง
ฉันเอาแต่โทษตัวเองว่าตัดสินใจเลือกสามีผิด
ก็เลยทำให้ครอบครัวเป็นแบบนี้
ฉันรู้สึกผิดต่อตัวเอง
ต่อคุณสิบ
ต่อณัฐ
แล้วก็ต่อคุณ
ความรู้สึกผิดมันไม่ได้
บั่นทอนแค่หัวใจของฉัน
แต่มันกัดกินร่างกายของฉันด้วย
เสียดายที่…
ฉันมาคิดได้ช้าไป
เหมือนตอนนั้นถ้าฉันได้แก้ไขมันก่อน
ฉันก็อาจจะไม่ต้องมาทุกข์
แล้วก็ ป่วยมาตลอดแบบนี้
[ดนตรีเศร้า]
อีกไม่นานฉันก็จะลืม
คนที่จำทุกอย่างได้อย่างคุณ คงจะทุกข์มากกว่า
ถ้าไม่อยากมีชีวิตที่บิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความทุกข์เหมือนฉัน
คุณต้องใช้ชีวิตอย่างมีสติ
ผิดพลาดอะไรไปก็ต้องรีบแก้ไข
อย่าปล่อยทิ้งไว้แล้วจมอยู่กับมัน ด้วยความรู้สึกผิดเหมือนฉัน
ฉันไม่อยากให้คุณเป็นเหมือนฉันนะ
ขอบคุณนะครับ ที่มาเยี่ยมแม่
ไว้ลุงจะหาเวลาว่างมาอีกนะ
หลังจากนี่ณัฐก็คงจะต้องเหนื่อยมากกว่าเดิม
ต้องดูแลคนป่วยถึงสองคนเลย
มีอะไรก็ โทรมาหาลุงได้ตลอดเลยนะ
คนหนึ่งความจำเสื่อม
อีกคนก็กำลังจะตามไป
ก็ไม่แน่นะฮะ
ผมอาจจะจำอะไรได้เร็วๆ นี้ก็ได้
[ดนตรีตึงเครียด]
ความจริง
ผมก็เริ่มเห็นภาพมากขึ้นแล้วนะฮะ
[เต้าหู้] ถึงจะยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ได้
แต่ผมว่าอีกไม่นาน
ผมอาจจะจำเรื่องราวได้ทั้งหมดก็ได้นะฮะ
[เต้าหู้] และถ้าถึงตอนนั้นเนี่ย
ผมก็อาจจะรู้
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณตาธาร
ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีนะ
คดีของธารก็จะได้คืบหน้า
ผมไม่รู้หรอกนะฮะ
ว่าคุณตาธารถูกทำร้ายเพราะอะไร
แต่ไม่ว่าใคร
ก็ไม่ควรโดนแบบนั้นใช่ไหมฮะ
ความเป็นคนน่ะ
มันไม่ได้มีกันทุกคนหรอกนะ
[ณัฐ] แค่คิดต่าง
คนก็ทำร้ายกันได้
[ณัฐ] แค่ขัดผลประโยชน์กัน
เขาก็คิดฆ่ากันได้
คนเราแค่คิดต่างกัน
ต้องพูดคุยกันด้วยเหตุผลไม่ใช่เหรอฮะ
คนเราต้องปรับความเข้าใจกัน
มากกว่าการทำร้ายกันไม่ใช่เหรอฮะ
[อนิก] มีกะโหลกแตก แล้วก็เลือดออกในสมองด้วย
ขออนุญาตครับสารวัตร
ตรวจสอบแล้วไม่พบรอยนิ้วมือบนแจกัน
[ก้อง] แล้วก็เศษแจกันเลยครับ
นี่เอกสารยืนยันครับ
[เสียงพ่นลมหัวเราะ]
คนร้ายมันคงคิดว่าเตรียมการมาอย่างดี
หลังเกิดเหตุเนี่ย มันคงคิดว่าทำลายหลักฐานไปหมดแล้ว
แต่ที่ไหนได้
มันดันทำหลักฐานหล่นไว้ในกระถางกระบองเพชร
[เสียงพ่นลมหายใจ]
น้ำหนักแค่นี้
ทำไมอาการหนักขนาดนั้น
หรือว่าอาวุธจะไม่ใช่แจกัน
[ดนตรีตึงเครียด]
จากผลตรวจในเอกสาร
ถ้าเป็นอาวุธของแข็งที่ไม่มีคมอย่างที่คุณหมอบอก
[อนิก] แล้วถ้าอาวุธคือแจกันในรูปจริง
บาดแผลจะรุนแรงถึงขนาดเลือดออกในสมอง กะโหลกแตกเลยเหรอครับ
[ก้อง] นั่นสิครับ
แจกันฟาดครั้งเดียวก็แตกแล้ว
แต่นี่บาดแผลเหมือนโดนกระหน่ำตีนะครับ
[หมอ] ผมยืนยันว่าวินิจฉัย ไปตามอาการของคนไข้นะครับ
ส่วนเรื่องบาดแผล มันขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย
[หมอ] ไม่ใช่แค่น้ำหนัก หรือว่ารูปทรงของอาวุธ
อาจจะมีเรื่องแรงที่ใช้ หรือว่าอื่นๆ อีก
หรือไม่ อาวุธอาจไม่มีแค่แจกัน
[อนิก] แต่เป็นอย่างอื่นด้วย
[มทนา] คุณต้องใช้ชีวิตอย่างมีสติ
ผิดพลาดอะไรไปก็ต้องรีบแก้ไข
อย่าปล่อยทิ้งไว้แล้วจมอยู่กับมัน ด้วยความรู้สึกผิดเหมือนฉัน
[ณัฐ] ความเป็นคนน่ะ
มันไม่ได้มีกันทุกคนหรอกนะ
แค่คิดต่าง คนก็ทำร้ายกันได้
แค่ขัดผลประโยชน์กัน
เขาก็คิดฆ่ากันได้
[เต้าหู้] คนเราต้องปรับความเข้าใจกัน
มากกว่าการทำร้ายกันไม่ใช่เหรอฮะ
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
ครับ
ผมเพิ่งกลับมาครับ อยู่ที่ลานจอดรถ
ฉันเพิ่งรู้
เรื่องที่คุณปล่อยให้มีคนไปวุ่นวายที่บ้านนั่น
ตำรวจเขาโทรมา ผมปฏิเสธไม่ได้
แต่เรื่องมันกำลังจะเงียบ
คนเริ่มลืม คุณก็ไปรื้อฟื้นมันขึ้นมา
คุณจะมาโทษผมฝ่ายเดียวได้ยังไง
เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะคุณนะ
[ธาร] ออกไป พวกเราไม่เอาป่าโหว่ ออกไป
ออกไป พวกเราไม่เอาป่าโหว่
ออกไป พวกเราไม่เอาป่าโหว่
ไม่เอาป่าโหว่ใช่ไหมพวกเรา ไม่เอา ออกไป
[เสียงตะโกนขับไล่]
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
ค่ะพ่อ
ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ
เดี๋ยวชิงจะจัดการให้เร็วที่สุด
[ธาร] พวกเราไม่เอาป่าโหว่ ออกไป ออกไป
พวกเราไม่เอาป่าโหว่
[แก้วชิงดวง] แกนนำคนนั้น เป็นหลานเมียคุณใช่ไหม
ครับ ผมเคยเตือนเขาแล้ว แต่…
[แก้วชิงดวง] ไปบอกให้มันหยุดซะ
[ธาร] พวกเราไม่เอาป่าโหว่ ไม่เอาป่าโหว่ใช่ไหมพวกเรา ไม่เอา ออกไป
ตอนนี้บอร์ดเริ่มไม่พอใจแล้ว
คุณก็รู้ว่ากว่าเราจะได้ดีลนี้มา เราต้องจ่ายให้ท่านขนาดไหน
มันจะมาพังเพราะอุดมการณ์โง่ๆ ของคนพวกนี้ไม่ได้
[เสียงตะโกนขับไล่ดังแว่ว]
ผม ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะฟังหรือเปล่าครับ เขาค่อนข้างหัวแข็งครับ
ฉันไม่สนว่าเขาเป็นคนแบบไหน
ฉันสนแค่ว่าโปรเจกต์นี้ต้องไปต่อ
และถ้ามันไม่หยุด
คุณก็ต้องหยุด
นี่คุณ
อนาคตของคุณในทีอาร์ดีขึ้นอยู่กับคุณแล้ว
[ธาร] เราไม่เอาป่าโหว่ ออกไป ออกไปให้หมด ออกไป
[แสน] แต่คุณเป็นคนสั่งให้ผมทำแบบนั้นนะ
ฉันสั่ง แต่วันนั้นคุณทำไม่สำเร็จ
แล้วฉันก็ต้องคอยมาเก็บกวาด
ที่ฉันเก็บไอ้แกนนำนั่นไว้ก็เป็นเพราะว่าเห็นแก่คุณ
เรื่องมันถึงได้คาราคาซังแบบนี้
[ดนตรีอึดอัด]
ตอนนี้ทั้งพ่อ
ทั้งบอร์ด ทั้งกลุ่มผู้ลงทุนก็เอาแต่กดดันฉัน
ตำรวจก็เข้ามาวุ่นวายอีกรอบ
[แก้วชิงดวง] ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง
ก่อนที่พวกเราจะพังกันหมด
คุณจะทำอะไร
ก็ถ้าเรื่องหลานเมียคุณมันจะมีปัญหามากนัก
ฉันก็จะจัดการให้มันจบๆ ซะ
[ดนตรีอบอุ่น]
[เต้าหู้] หนังสือเล่มที่พี่ณัฐอ่านเมื่อคืนบอกไว้ว่า
โรคที่ดูเหมือนจะไม่มีความเจ็บปวดร้ายแรงนี้
สามารถกลืนกินผู้ป่วยเข้าไปได้ทั้งตัว
และคายออกมาเป็นซากเปล่าๆ
ไม่มีตัวตนเดิมของคนไข้บรรจุไว้ภายใน
หนังที่พี่ณัฐดูเมื่อวันก่อน
ก็บอกว่า
เป็นมะเร็งยังดีเสียกว่า
มันฟังดูน่ากลัวมากๆ
แต่พอเห็นคุณป้าในตอนนี้…
[มทนา] ตื่นแล้วเหรอลูก
ฮะ
ส่วนพี่ณัฐนอนดึกเลยตื่นสายฮะ
คุณป้าตื่นมาทำอะไรแต่เช้าฮะเนี่ย
ป้าก็ตื่นเช้าของป้าทุกวันแหละ
มีแต่เรากับณัฐนั่นแหละที่ตื่นสายทุกวัน
ผมว่าจะถามนานแล้ว
คุณป้าชอบต้นผีเสื้อเหรอฮะ
อือ…
มันเป็นต้นไม้ในความทรงจำน่ะลูก
เมื่อก่อนบ้านป้าอยู่ในซอยผีเสื้อ
สองข้างทางเนี่ยมันเต็มไปด้วย ต้นผีเสื้อเต็มไปหมดเลย
มันก็เลยเป็นที่มาของชื่อซอย
[มทนา] ตอนป้าย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ใหม่ๆ
ป้ารู้สึกว่าป้ายังไม่ค่อยชินกับมัน
ก็เลยเอามาปลูกด้วย
เวลาเห็นจะได้รู้สึกว่าอบอุ่น แล้วก็คุ้นเคยเหมือนอยู่บ้านเก่า
แต่ตอนนี้ป้าชินกับบ้านหลังนี้แล้วนะ
และป้าก็
รักบ้านหลังนี้พอๆ กับบ้านหลังเก่าเลย
บ้านที่มันเป็นบ้าน
ผมก็ชอบบ้านหลังนี้ฮะ
และก็ชอบที่คุณป้าสดใสแบบนี้ด้วย
ป้ารู้นะว่าณัฐกับเต้าหู้เป็นห่วงป้ามาก
[มทนา] แต่ในเมื่อมันรักษาไม่หาย
ก็ไม่ต้องไปกังวลกับการรักษามันหรอก
ยาเนี่ยมันก็ แค่ช่วยให้ชะลอ
แต่ร่างกายมันก็เสื่อมลงไปทุกวันอยู่แล้ว
ป้าคิดว่า
ต่อไปนี้เรามาใช้ชีวิตกันเถอะ
สุขบ้าง ทุกข์บ้าง
จนกว่าความทรงจำของป้ามันจะจางหายไป
ผมเคยอ่านเจอนะฮะ
เขาบอกว่าสิ่งที่อัลไซเมอร์เอาไปจากเราไม่ได้
ก็คือความรักฮะ
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] บางทีการที่เรายอมรับความจริงได้เร็ว
มันก็ช่วยบรรเทาบาดแผลได้เร็วขึ้น
[มทนา] อะไรน่ะลูก
[ณัฐ] ณัฐเอาข้อมูลแม่ ไปลงทะเบียนที่มูลนิธิกระจกเงามา
เขาก็เลยให้ริสต์แบนด์อันนี้มาน่ะแม่
ในนี้จะมีข้อมูลแม่ทุกอย่างเลยนะ
เผื่อแม่เกิดไปเดินหลงที่ไหนขึ้นมา แล้วมีคนไปเจอ
เขาจะได้พาแม่มาส่งถูกไง
เพราะฉะนั้นน่ะ
แม่ต้องใส่ไว้ตลอดเลยนะ ห้ามถอด
ต่อไปเลยฮะ
- เลขอะไร - เลขที่ออกคือ
- หกสิบสอง - [ณัฐ] หกสิบสอง
- [มทนา] เฮ้ยมีๆ - คุณป้ามีไหม ผมก็มี
[ณัฐ] ไม่มีน่ะ [เสียงจิ๊ปาก]
[เสียงหมุนอุปกรณ์] อันนี้แหละ
เลขอะไร
[เต้าหู้] เลข
- สี่สิบหกฮะ - สี่สิบหก
- มี ป้ามี - [เต้าหู้] อ้าว ผมไม่มี
[ณัฐ] เฮ้ย
ขึ้นฉ่ายบิงโก
- หา โอ้โฮ - โอ้โฮ เก่งจังเลย
สุดยอดเลยขึ้นฉ่าย
[เสียงตบมือและหัวเราะ]
[มทนา] เก่งมากเลย
ขอมือก่อนๆ ขอมือก่อน
- เก่ง - [มทนา] ขออีกข้างหนึ่ง
[เต้าหู้] ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ เราก็โอบรับมันไว้
ใช้ความเจ็บปวดนี้เป็นโอกาส
ให้เราได้ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม
[ดนตรีอบอุ่น]
หอมจังเลย วันนี้คุณป้าทำอะไรทานฮะ
เต้าหู้ลูกเขยจ้ะ
[เสียงหัวเราะ]
ฮะ
แม่
- หือ - เต้าหู้มันงงหมดแล้วเนี่ย
ก็ ผมเคยได้ยินแต่ไข่ลูกเขยฮะ
มันก็
คล้ายๆ กันนั่นแหละลูก
แค่เปลี่ยนจากไข่เป็นเต้าหู้
อ๋อ
ผมชอบชื่อเมนูนี้จังเลยฮะ
[เสียงหัวเราะ]
แล้ว มันมีส่วนผสมอะไรบ้างฮะคุณป้า
มันก็มี เอ่อ
เต้าหู้แบบแข็ง
แล้วก็มี หอมแดง
มีพริกแห้ง
แล้วก็ เอ่อ…
นี่ไงแม่
มีผักชี
- มะขามเปียก - [มทนา] เออ
แล้วก็น้ำตาลปี๊บด้วย
บางสูตรเขาก็ใส่กระเทียมกับงาด้วยนะแม่
- แม่ - [มทนา] หือ
วันหลังเราลองหาเมนูใหม่ๆ ทำกันไหม
ในนี้มีเพียบเลย
เอาสิ [เสียงหัวเราะ]
ผมช่วยหาไหมฮะ
มาสิ
มีอะไรบ้างล่ะพี่ณัฐ
นี่
ขนมปังก็น่ากิน
โอ้โฮ ขนมร้านนี้น่ากินน่ะ
- ร้านอะไร - อ่านว่าอะไรฮะ
[เต้าหู้] "ฮอลิเดย์พาสทรี"
- อ๋อ - พี่ณัฐสั่งมากินได้ไหมฮะ
- ทำเอาดีกว่า ถูกกว่าเยอะ - ก็ได้ฮะ
[เต้าหู้] พี่ณัฐ [เสียงเต้าหู้หัวเราะ]
[เสียงกริ่งหน้าบ้าน]
- เดี๋ยวผมไปดูให้นะฮะ - [ณัฐ] อือ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
หวัดดีฮะพี่พริบ
หวัดดีครับ
เอ๊ะ ไม่เจอตั้งนาน หล่อเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย
พี่พริบก็เหมือนกันฮะ
[เสียงหัวเราะ] สวยเหมือนเดิมใช่เปล่า
เข้าบ้านไหมฮะ
[เสียงพริบหัวเราะ]
เออ ไม่ได้เห็นหน้าพี่ณัฐตั้งหลายอาทิตย์แล้ว
ไม่ค่อยไปออฟฟิศเลย
ขนาดพี่เจือยังบ่นคิดถึง
ต้องฝากงานใหม่ให้พี่เอามาให้แทนเนี่ย
พี่ณัฐมีงานใหม่แล้วเหรอฮะ
แต่งานเก่ายังไม่เสร็จเลยนะฮะ
[ณัฐ] กูไหวน่า
มีเงินน่ะดีกว่าไม่มี
เผื่ออนาคตต้องใช้ไง
กูไม่เหนื่อยไปกว่านี้หรอก
มีมึงดูแลอยู่ทั้งคนน่ะ
[ณัฐ] มึงน่ะน่าจะเหนื่อยกว่ากูเยอะ
ต้องดูแลทั้งแม่ ดูแลทั้งกู
ไม่เป็นไรเลยฮะ
ผมเต็มใจ
พริบไปหาคุณป้าดีกว่า
อยู่ตรงนี้เหมือนเป็นอากาศยังไงก็ไม่รู้
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีจ้ะ
เอ่อ หนู…
พริบไงแม่
รุ่นน้องที่ทำงานน่ะ
อ๋อ หนูพริบ
ค่ะ
[เสียงมทนาหัวเราะแห้ง]
ขอโทษนะจ๊ะ ป้าจำชื่อไม่ได้ อย่าถือสาป้าเลยนะ
ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณป้า
ถ้าคุณป้าลืมเนี่ย พริบแนะนำตัวเองใหม่ได้ตลอดเลยค่ะ
[เสียงพริบหัวเราะ]
เรื่องพูด พริบถนัดค่ะ
[เสียงหัวเราะ]
เอ่อ ถ้าอย่างนั้นอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันสิ
ได้ค่ะ
เดี๋ยวป้าขอตัวไปเอาอาหารให้ขึ้นฉ่ายก่อน
[เสียงหัวเราะ]
ขึ้นฉ่ายกินแล้วนะฮะ
ถ้ากินมากกว่านี้เนี่ย
อ้วนจนเดินไม่ไหวแน่เลยฮะ
[เสียงขึ้นฉ่ายคราง]
เอ๊ะ เอ๊ะ [เสียงสูดดมฟุดฟิด]
- กลิ่นเหมือน กลิ่นเหมือน… - เฮ้ย
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงร้องตกใจ]
[เสียงณัฐร้องตกใจ]
ณัฐระวังลูก
[เสียงเปลวไฟลุก]
พี่ณัฐเขยิบไปฮะ
[เสียงณัฐไอสำลัก]
ทำไมแม่ไม่ปิดเตาล่ะ
ณัฐบอกแม่แล้วไม่ใช่เหรอให้ระวัง
และถ้ามันเป็นตอนณัฐไม่อยู่ แล้วแม่อยู่คนเดียว แม่จะทำยังไง
แม่ลืม ณัฐ
แม่ขอโทษนะ
ไม่เป็นไรนะคะคุณป้า
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงข้อความเข้า]
[เจือ] ไอ้ณัฐ เป็นไงบ้าง บทถึงไหนแล้ว
[เสียงผ่อนลมหายใจเบาๆ ]
[เสียงเคาะคีย์บอร์ดดังรัว]
[เสียงสูดลมและผ่อนหายใจ]
[เสียงประตูเปิดและปิด]
[เสียงณัฐผ่อนลมหายใจสั่นๆ ]
พี่ณัฐ
[เสียงณัฐระบายลมหายใจ]
[เสียงหายใจแรง]
พี่ณัฐทำดีมากๆ แล้วนะฮะ
อย่าโทษตัวเองเลยฮะ
[เต้าหู้] เก่งมากๆ แล้ว
ขอบคุณนะ
ขอบคุณอะไรฮะ
ทุกเรื่องเลย
ขอบคุณที่มึงอยู่ตรงนี้ข้างๆ กู
ในวันที่กูไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร
แล้วก็ขอโทษมึงนะ
ที่ทำให้มึงต้องเจอเรื่องแบบนี้
ทั้งๆ ที่มึงก็จำอะไรไม่ค่อยได้
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
ผมก็ต้องขอบคุณพี่ณัฐเหมือนกันนะฮะ
ที่ให้ผมได้อยู่ตรงนี้
และก็คอยคิดถึงผม
ถึงแม้จะมีเรื่องให้คิด เยอะแยะมากมายไปหมดเลย
แล้วก็ต้องขอโทษด้วยนะฮะ
ที่ผมช่วยอะไรไม่ค่อยได้เท่าไร
แค่นี้ก็มากพอแล้ว
แค่มึงกอดกูแบบนี้
พรุ่งนี้กูก็มีแรงสู้ต่อแล้ว
งั้นพี่ณัฐก็มาเติมพลังได้ตลอดเลยนะฮะ
เดี๋ยวผมจะคอยอยู่ตรงนี้เอง
[ดนตรีผ่อนคลาย]
คุณป้ากินอันนี้นะฮะ
กินเยอะๆ เลย
ขอบใจจ้ะ
แม่
หือ
ณัฐอยากจะจัดปาร์ตี้
ปาร์ตี้อะไรลูก
วันเกิดเหรอ
เท่าที่แม่จำได้ไม่มีใครเกิดช่วงนี้นี่
เปล่าหรอกแม่
ณัฐแค่อยากจะจัดปาร์ตี้ วันเกิดอยากจะจัด
[เสียงหัวเราะ]
เกิดอยากจะจัด
ก็จัดสิลูก
บางคนแม่นึกหน้าไม่ออกด้วยซ้ำไป
งั้นชวนแค่คนที่สนิทก็พอมั้งแม่
อือ
ผมจำได้ว่าผมเคยเห็นอัลบั้มนี้ในห้องเก็บของฮะ
คุณป้าลองดูไหมฮะ เผื่อจะมีรูปถ่ายกับเพื่อนๆ อยู่บ้าง
"ผู้ใหญ่ทุกคน
ล้วนเคยเป็นเด็กมาแล้วทั้งนั้น
แต่น้อยคนนักที่จะหวนระลึกได้"
ประโยคเจ้าชายน้อย
อือ
จู่ๆ แม่ก็นึกขึ้นมาได้
ตอนเป็นครูนะ
เวลาแม่เห็นเด็กทำอะไรผิดแปลกเนี่ย
แม่ก็ต้องเข้าไปห้าม
ทั้งๆ ที่ตอนนั้นน่ะ
ก็อายุเท่าๆ เขาและแม่ก็เคยทำแบบนั้นมาก่อน
การเป็นผู้ใหญ่มันทำให้แม่หลงลืมความเป็นเด็ก
อยู่แต่ในโลกของผลประโยชน์
โลกที่เต็มไปด้วยตัวเลขและก็การแข่งขัน
ก็เหมือนที่พ่อเคยชอบถามณัฐว่า
สอบได้ที่เท่าไร
เกรดเป็นยังไง
แต่ไม่เคยถามณัฐเลยว่า เรียนเป็นยังไง สนุกไหม
ชอบหรือเปล่า
พ่อกับแม่ขอโทษณัฐนะ
พ่อกับแม่ทำวัยเด็กหล่นหายไปตามเวลาแล้ว
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] ทั้งๆ ที่ความทรงจำในวัยเด็ก
ทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้
แต่พอโตขึ้น
เรากลับลืมช่วงเวลาเหล่านั้น
เราทำให้เจ้าชายน้อยของตัวเอง
หายไปพร้อมจินตนาการและความฝัน
[เต้าหู้] ผมเพิ่งสังเกตว่า บ้านเราไม่มีรูปครอบครัวเลยฮะ
ก็กูไม่เคยรู้สึกว่ามันเป็นครอบครัวจริงๆ
แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปโชว์ให้ใครดูด้วย
บ้านกูไม่ค่อยให้ใครมาบ้าน
อีกอย่างนะ
ที่บ้านกูไม่ค่อยได้ถ่ายรูปพร้อมหน้าพร้อมตากัน
ครั้งสุดท้ายที่กูจำได้
น่าจะเป็นตอนไปเที่ยวต่างจังหวัดน่ะ
ตอนนั้นกูน่าจะแปดขวบเอง
งั้นเรามาถ่ายรูปครอบครัวกันดีไหมฮะ
เดี๋ยวเราจะมีงานปาร์ตี้ด้วย จะได้มีรูปไว้โชว์
แต่เราจัดในสวน
งั้นก็เอารูปมาตั้งโชว์ในสวนเลยก็ได้ฮะ
กูว่าแค่เราเอารูปที่มีอยู่เนี่ย ไปอัดใส่กรอบก็พอมั้ง
แต่นั่นมันรูปถ่ายเล่นๆ นี่ฮะ
ผมอยากได้รูปแบบ จริงจังฮะ
โอเค อยากถ่ายก็ถ่าย
เดี๋ยวไว้กูพาแม่ไปสตูแล้วกัน
ไม่เอาฮะ
ผมอยากถ่ายที่บ้านหลังนี้ฮะ
หือ แต่บ้าน…
คือ…
บ้านหลังนี้มันเป็นความทรงจำของพวกเรานะฮะ
คุณป้าก็บอกว่าชอบที่นี่
ผมก็ชอบฮะ
เราถ่ายที่บ้านหลังนี้กันนะฮะ
โอเค ที่นี่ก็ที่นี่
แต่ว่า เราต้องหาคนมาช่วย
[พริบ] ใกล้ๆ กันหน่อยค่ะ
โอเค พร้อมนะ
โห นายแบบนางแบบดูดีกันขนาดนี้
ถ้ารูปออกมาไม่ดีนะ โทษพริบได้เลยค่ะ
[เสียงทุกคนหัวเราะ]
[พริบ] มา
หนึ่ง
สอง สาม
[เสียงกล้องซูมออก]
[เสียงชัตเตอร์]
อะไรของมึงวะเนี่ย
ผมอยากถ่ายแบบนี้บ้างอะลุง
ถ่ายแบบไหนวะ
แบบนี้
แบบรูปครอบครัว
ไปถามพ่อมึงก่อนดีไหม
[เสียงสองออกแรงดึง]
ถ้าพ่อยอมแล้ว
ลุงต้องจัดให้หล่อกว่าพี่ณัฐกับเต้าหู้เลยนะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เออ เอามา
[เกณฑ์] รีบไปไหน
พริบต้องรีบกลับ งานค้างอยู่
[เสียงหัวเราะ]
ขอบคุณนะฮะพี่พริบ
ถึงแล้วบอกด้วยนะ
อือ งั้นพริบไปก่อนนะ บ๊ายบาย
- บ๊ายบายฮะ - บาย
[ดนตรีอึดอัด]
ขอบใจนะไอ้เกณฑ์ ขอบใจนะสอง
[เกณฑ์] เออ ไว้เจอกันเพื่อน
- ไปแล้ว - [ณัฐ] บาย
[เต้าหู้] บ๊ายบายฮะ
[เสียงสตาร์ทรถ]
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
ว่าไงน้าเจือ
แล้วไปถ่ายรูปให้ไอ้ณัฐเป็นไงบ้างวะ
เรียบร้อยดีค่ะ
เนี่ย พริบกำลังจะกลับ เดี๋ยวเอารูปไปให้ดู
บอกเลยว่าถ้าน้าเจือเห็นแล้วเนี่ย เผื่อจะเอาไปเป็นเรฟในซีรีส์ได้บ้าง
โห อย่างนั้นเลยเหรอวะ
ได้ฟีลพรีเว็ดดิ้งเลยล่ะน้า
พี่เกณฑ์ทำดีมาก
อ๋อ งั้นสาววายอย่างแกคงฟินเว่อร์ไปเลยสิ หา
จะฟินกว่านี้ถ้าเป็นจริงได้
[พริบ] อยากให้มีกฎหมายสมรสเท่าเทียมจัง
ในเมื่อกฎหมายถูกสร้างมาเพื่อให้ทุกคน
ทุกคนก็ควรจะได้ใช้สิทธิ์ตามกฎหมายไม่ใช่เหรอ
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
เต้าหู้
ถอดอย่างนี้คืนนี้ก็ไม่เสร็จหรอก
ก็วันนี้พี่ณัฐหล่อนี่ฮะ
ผมอยากเห็นพี่ณัฐในชุดนี้นานๆ
มึงก็หล่อ
เหมือนหลุดออกมาจากในฝันกูเลย
พี่ณัฐฝันถึงผมเลยเหรอฮะ
นานแล้ว
งั้น
ถ้าพี่ณัฐชอบเนี่ย
คืนนี้เรานอนในชุดนี้กันเลยดีไหมฮะ
ไม่ต้องไปอาบน้ำ
ทำอะไร
ก็ให้พี่ณัฐดูใกล้ๆ ไงฮะ
ขอบคุณนะฮะ
ที่ให้ผมได้เป็นคนในครอบครัว
โอ๊ย พี่ณัฐ [เสียงณัฐหัวเราะ]
ไม่ต้องมาทำซึ้งเลย
รีบถอดรีบไปอาบน้ำได้แล้ว กูง่วง
ก็ได้ฮะ
ถ้างั้น
เรายังไม่คืนชุดพี่เกณฑ์ได้ไหมฮะ
เอาไว้ใส่ในงานปาร์ตี้
งานธรรมดามันธรรมดา ไม่ต้องแต่งหรูขนาดนี้หรอก
อีกอย่าง คนในงานก็มีแต่คนรู้จักแม่
คนกันเองทั้งนั้นน่ะ
และกูก็ไม่อยากให้มึงหล่อเกิน
เดี๋ยวเพื่อนแม่กูหลง
โอเคฮะ
งั้นผมจะหล่อให้พี่ณัฐหลงคนเดียวเลย
[ดนตรีอบอุ่น]
พี่ณัฐ
เด็กดี
กูไปอาบน้ำแล้วนะ
พี่ณัฐฮะ
แล้วงานปาร์ตี้มันเป็นยังไงฮะ
ใช่ที่มีไฟวิบวับ
มีคนเต้นเยอะๆ
มีสายรุ้งโปรยลงมาหรือเปล่าฮะ
มันจะสนุกแบบนั้นใช่ไหมฮะ
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[มทนา] สบายดีใช่ไหม แข็งแรงเลย
- ดีใจ - [เพื่อน] สวยเหมือนเดิมเลย ไม่เปลี่ยนเลย
- [มทนา] นี่สุกับนาเขาก็มา อือ - [เพื่อน] อ้าว มาด้วยเหรอ
- ไม่ได้เจอตั้งนาน - [มทนา] ไม่ได้เจอกันนานใช่ไหม
เข้าไปก่อนก็ได้
- โธ่ เจ้าภาพ - [มทนา] อุ๊ย พี่ริตร
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] เต้นกันใหญ่เลยฮะ
[ปริตร] ไม่ได้เจอนานเลย
เป็นไงล่ะมึง
สนุกสุดเหวี่ยงเลยไหมล่ะ
[เสียงหัวเราะ]
[เต้าหู้] เห็นคุณป้ามีความสุข
ผมก็แฮปปี้แล้วฮะ
[เสียงไอกระแอม]
- อุ๊ย - อุ๊ย
ระวังครับ [เสียงชูหัวเราะ]
- [โหน่ง] อ้าว - [ชู] โอ้ๆ
- ลุงชู น้าโหน่ง สวัสดีครับ - [ชู] สวัสดี อุ๊ย เอ้า โทษๆ
- ขอบคุณที่มานะครับ - [ชู] เออๆ เออ
อุ๊ย อยู่หมู่บ้านเดียวกันเนี่ย ไม่มาได้ยังไง
แล้วอีกอย่างนะ บ้านนี้นานทีจัดปาร์ตี้สักหนอย่างนี้
ไม่พลาดอยู่แล้ว [เสียงชูหัวเราะ]
- เต้าหู้ ไปจัดโต๊ะให้ลุงชูน้าโหน่งหน่อย - ได้ฮะ
[ชู] โอ้โฮ ไม่คิดเลยนะ ว่าบ้านนี้ จะมีบรรยากาศแบบนี้กับเขาด้วย
ผมก็ไม่คิดเหมือนกันครับ
อือ เป็นฝีมือของเต้าหู้สิท่า
ใช่ครับ
ผมเป็นแบบนี้ได้ ก็เพราะเต้าหู้
[ชู] อ๋อ [เสียงหัวเราะ]
- ผมขอตัวไปช่วยเต้าหู้ก่อนนะครับ - เอาๆ เอาๆ
- [เต้าหู้] หยิบน้ำได้เลยฮะพี่ณัฐ - นี่นะ
เห็นแบบนี้แล้วแบบอิจฉาไม่ได้เนอะ
บ้านเราจัดงานแบบนี้ไม่ได้ อยู่กันแค่สองคน
เพื่อนก็ไม่มี ญาติพี่น้องก็ไม่มีใครอีกแล้ว อยู่แค่สองคนน่ะ
เฮ้ย อย่าไปอิจฉาเขาเลย นะ
ครอบครัวเราอยู่กันอย่างมีความสุขก็ดีแล้ว
ครอบครัวไม่ต้องใหญ่ ครอบครัวไม่จำเป็นต้องมีลูกมีเต้า
ไม่จำเป็นต้องมีทะเบียนสมรส
คนอื่นจะมองเรายังไงก็ตาม ช่างเขา
อยู่ที่เราสองคน นะ
เราคือครอบครัว
[ดนตรีอบอุ่น]
เหมือนที่เต้าหู้เป็นครอบครัวของณัฐใช่ไหม
ใช่ครับ
เป็นยิ่งกว่าครอบครัว
- [มทนา] ตามสบายก่อนนะจ๊ะ - [เพื่อน] ได้ค่ะ
[ณัฐ] แม่ทำเอง
- [ชู] เราทำเองเหรอเนี่ย - [ณัฐ] ใช่ครับ
- [มทนา] สวัสดีค่ะ - โอ้ สวัสดีครับๆ สวัสดีครับ
- [มทนา] ขอบคุณนะคะ - อร่อยมากครับ
[เสียงหัวเราะ] [ณัฐ] ยังไม่ได้กินเลย
[มทนา] เดี๋ยวขอตัวแป๊บนะคะ
เต้าหู้ เหนื่อยไหมลูก
ขอบใจมากนะ ที่ช่วยป้าดูแลแขก
ไม่มีปัญหาเลยฮะ
ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลย สนุกดีนะฮะ
คุณนา
คุณแสน
ผมดีใจนะครับที่เห็นคุณนาดูสดใสแข็งแรงขึ้น
[จัน] จะแข็งแรงขึ้นได้ยังไงล่ะคะ
เป็นโรคอัลไซเมอร์มีแต่จะทรุด
ดีนะคะที่คุณนามีลูก
[จัน] ณัฐเองก็ทำตัวดีขึ้น
คงจะไม่ปล่อยให้แม่ป่วยจนต้องเดือดร้อนคนอื่นอีก
แต่เจ้าตัวคงลำบากแย่เลยนะคะ
โรคหนึ่งหาย ก็ดันเป็นอีกโรคหนึ่ง
ไม่รู้ไปทำกรรมอะไรไว้
คุณจัน
ถ้าไม่มีอะไรดีๆ จะพูด ก็ไม่ต้องพูดก็ได้นะ
ขอโทษนะครับคุณนา
คุณจันเขาเป็นคนพูดอะไรแรงๆ น่ะ
แรงกับไม่มีมารยาทน่ะ
มันต่างกันนะครับ
[ดนตรีอึดอัด]
ถ้าจำไม่ผิดน่ะ
ผมเชิญแค่ลุงแสนนะครับ
ถ้าน้าจันมาโดยไม่ได้รับเชิญ
และทำตัวดีๆ เหมือนคนอื่นไม่ได้เนี่ย
ก็เชิญกลับดีกว่านะครับ
งานนี้เป็นงานของแม่ผม
ผมอยากให้แม่รายล้อมด้วยคนดีๆ
ใจเย็นๆ ณัฐ
ไหนๆ คุณจันเขาก็มาแล้วก็…
[มทนา] เชิญข้างในแล้วกันนะคะ
ฉันไม่ถือสาอะไรคุณหรอก
เพราะฉันเข้าใจว่าคุณเป็นคนแบบนี้
[มทนา] เอ่อ…
คุณอาจจะมองว่า
ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัว
ป่วยแล้วป่วยอีก จนทำให้ลูกต้องลำบาก
แต่ในเมื่อมันเป็นโรคภัยที่เราเลือกไม่ได้
ฉันก็ทำได้แค่ยอมรับ แล้วก็อยู่กับมันอย่างดีที่สุด
ถ้าคิดแบบนั้นได้ก็ดีค่ะ จะได้สบายใจ
ขอโทษนะครับ
ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับคุณป้า
ใกล้ถึงช่วงไฮไลต์แล้ว ผมว่าไปเตรียมตัวกันไหมครับ
[ดนตรีอบอุ่น]
พี่ณัฐ
รีบพาคุณป้าไปสิฮะ
คุณสองรอแล้ว
ไปครับแม่
เชิญนะคะ
[เกณฑ์] คุณป้าครับ
ร้องเพลงอะไรครับวันนี้
ถ้ายังไม่กลับ เดี๋ยวผมหาโต๊ะให้นะฮะ
เชิญฮะ
ถ้าอยู่แล้วทำตัวปกติเหมือนคนอื่นเขาไม่ได้
ไม่ต้องมานั่งด้วยกันเลยนะ ผมอายคนอื่นเขา
[เสียงถอนหายใจ]
มีอะไรหรือเปล่าฮะ
หรือว่าผมหล่อขึ้นน่ะ เห็นจ้องผมใหญ่เลย
คงงั้นล่ะมั้ง
เมื่อกี้น้าเห็นรูปเต้าหู้ใส่สูท
เต้าหู้ดูไม่เหมือนเดิมนะ
เซอร์ไพรส์ใช่ไหมฮะ
อีกหน่อยผมอาจจะมีอะไร เซอร์ไพรส์น้าจันอีกก็ได้นะฮะ
เตรียมใจไว้ได้เลยฮะ
[ดนตรีตึงเครียด]
ผมหมายถึง
เตรียมใจรับความหล่อของผมไงฮะ
ผมจะหล่อขึ้นทุกวันเลย
งานจะเริ่มแล้ว
ขอตัวนะฮะ
สวัสดีค่ะเพื่อนๆ
[เพื่อน] สวัสดีจ้ะ
[เสียงปรบมือ]
ทุกคนคงจะสงสัยนะคะว่าทำไมอยู่ๆ
ฉันถึงชวนทุกคนมาที่บ้านในวันนี้
[มทนา] ทั้งๆ ที่
ตลอดระยะเวลาที่เรารู้จักกันเนี่ย
ฉันแทบจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
[มทนา] จริงๆ แล้ว
ฉันกำลังป่วยเป็นอัลไซเมอร์ค่ะ
หา
ขอโทษนะคะที่อาจจะ ทำให้งานวันนี้มันสนุกน้อยลง
แต่ว่า ฉันคิดแล้วค่ะว่า
บอกตอนไหนมันก็คงเหมือนกัน
แต่ตอนที่ฉันรู้ว่าฉันเป็นโรคนี้ ฉันก็มีอาการเหมือนทุกคนตอนนี้แหละค่ะ
มันงงไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้จะทำยังไง
แต่พอ หลังจากที่ฉันตั้งสติได้ ฉันก็
[มทนา] เตรียมตัวเตรียมใจ
แล้วก็ หาความรู้เกี่ยวกับอัลไซเมอร์
โรคนี้มันจะพรากความทรงจำ
ความสามารถ
แล้วก็ ความภูมิใจไปจากฉันทีละนิด
[มทนา] สุดท้ายฉันรู้ว่า ตัวตนของฉันจะค่อยหายไป
เปลี่ยนแปลงไปจน…
ไม่ใช่คนเดิม
ทั้งหมดนี้มันทำให้ฉัน
คิดที่จะอยู่กับปัจจุบัน
แล้วก็
[มทนา] สานสัมพันธ์กับคนในครอบครัวให้มากขึ้น
เพราะฉันรู้ว่า
ในอนาคต พวกเขาจะต้องเหนื่อยเพราะฉัน
หลังจากนี้
ณัฐอาจจะมีแม่ที่เป็นเหมือนคนใหม่ในทุกๆ วัน
แม่ที่จะกลายเป็นคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
[มทนา] พูดไม่รู้เรื่อง
งุ่มง่าม
ทำอะไร…
น่าตลก น่าขำ
[ดนตรีซึ้ง]
แต่ยังไงแม่ก็รู้
ว่าณัฐไม่มีวันทิ้งแม่
[มทนา] ณัฐดูแลแม่อย่างดีมาตลอด
แต่แม่ก็อยากให้ณัฐดูแลหัวใจตัวเองด้วยนะ
ครับแม่
รวมทั้งทุกคนที่อยู่ในที่นี้ด้วยนะคะ
สุดท้ายแล้วเนี่ย
คุณอาจจะเจ็บปวด…
ที่ฉันจะจำคุณไม่ได้
[มทนา] คุณอาจจะเป็นฝ่ายจำฉันได้อยู่ฝ่ายเดียว
ถ้าวันนั้นมาถึง
ฉันอยากจะให้ทุกคนรู้นะคะว่า…
ถึงทุกคนจะไม่ได้อยู่ในความทรงจำของฉันแล้ว
แต่ฉันเชื่อว่าทุกคนจะอยู่ในหัวใจของฉันค่ะ
ขอบคุณทุกคนมากๆ นะคะ ที่มาในงานวันนี้
แล้วก็
ขอบคุณลูกชายด้วย
ที่เป็นต้นคิดนะคะ แล้วก็
ฉันก็แค่อยากจะ
รวบรวมความทรงจำ ความรัก ที่มีกับทุกคนไว้อีกครั้งหนึ่ง
[มทนา] ถึงมันจะเศร้า แต่ว่าเรามาสนุกกันดีกว่านะคะ
ฉันอยากให้ความทรงจำครั้งสุดท้ายของฉัน
กับทุกคน มีแต่ความสุขค่ะ
[เสียงปรบมือ]
[เสียงสูดจมูกสะอื้น]
[เสียงกีตาร์เพลง "เธอคือลมหายใจ" โดย จั๊ก ชวิน]
♪ เธอเป็นใครไม่สำคัญ ♪
♪ แต่เธอทำให้ตัวฉัน ได้พบโลกใบใหม่ ♪
♪ ได้เรียนรู้ ความรักและความเข้าใจ ♪
♪ เมื่อเราได้รักใคร ♪
[ณัฐ] ♪ ที่เขาก็รักเรา ♪
♪ เธอมาเติมแต่งหัวใจ ♪
♪ ให้ใจโทรมๆ ในวันที่สวยงาม ตั้งแต่เธอ ♪
♪ เดินเข้ามา ♪
♪ เป็นส่วนในชีวิตฉัน ♪
♪ เธอคือลมหายใจ ♪
♪ จากนี้ไม่มีเธอไม่ได้ ♪
[เต้าหู้] ผมเคยได้ยินว่า คนป่วยบางรายก็มีปาฏิหาริย์
แต่คงไม่ใช่กับอัลไซเมอร์
ในเมื่อโลกไม่ได้ใจดีกับเราขนาดนั้น
เราก็มาพยายามสุดกำลังกันเถอะฮะ
ผมกับพี่ณัฐจะช่วยดูแลคุณป้าอย่างสุดความสามารถ
ดีกว่ายอมแพ้
แล้วปล่อยให้อัลไซเมอร์ ทำตัวตนของคุณป้าหายไปตลอดกาล
[ดนตรีอบอุ่น]
เออ
พี่ขอโทษนะ
[ปริตร] ตั้งแต่แต่งงานไป พี่ไม่เคยรู้เลยจริงๆ
ว่านาต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดนี้
พี่ไม่น่าเชียร์เขาให้กับนาเลย
พี่ริตรอย่าคิดมากเลยนะพี่
เรื่องมันก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว แล้วตอนนั้น
พี่ริตรก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกับนาด้วย
นาตัดสินใจของนาเองนะพี่
แต่พี่ก็รู้สึกผิดอยู่ดีแหละ
ตอนนั้นคุณสิบหมื่นเนี่ย เขาเพียบพร้อมทุกอย่าง
[ปริตร] พี่คิดว่านาจะฝากฝังชีวิตไว้กับเขาได้
แต่ใครจะรู้เนี่ย
ว่าวันหนึ่งผู้ชายคนนั้น
จะทำให้ชีวิตของนาต้องเป็นแบบนี้
ก็เพราะไม่มีใครรู้อะไรล่วงหน้าไงพี่ริตร
แล้วตอนนั้น
เราต่างก็พยายาม
ทำดีที่สุดแล้ว
แล้วเราก็เลือกในสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ณ ตอนนั้นพี่
ขอโทษนาจริงๆ
ที่พี่ขาดการติดต่อไป
พี่ไม่เคยรู้ว่านาต้องป่วยทั้งกายทั้งใจแบบนี้
พี่ริตร พี่ริตรไม่ต้องขอโทษอะไรนาแล้วจริงๆ พี่
[มทนา] ตอนนี้นาไม่ได้ทุกข์อะไร ขนาดนั้นแล้วพี่ นะ
และนาก็เลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน
ทำทุกวันให้มันดีที่สุด เท่าที่นาจะมีแรงมีสมองทำมันได้
แต่ถ้ามีอะไรที่พี่ช่วยได้ นาต้องบอกพี่นะ
พี่เต็มใจช่วย
แค่พี่ริตรมาเยี่ยมนาบ่อยๆ ก็พอ
พี่สัญญา
[ดนตรีซึ้ง]
แม่
เพื่อนๆ แม่ถามหาน่ะ
อือ จ้ะ
เดี๋ยวพี่ริตรตามออกไปนะ
จ้ะ
พีรณัฐ
ครูมีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ
ครูขอโทษ
สิ่งที่ครูทำในอดีต
มันคงจะสร้างบาดแผลในใจไว้กับเธอ
[ปริตร] แต่ครูอยากให้เธอรู้ เข้าใจนิดหนึ่งว่า
หลายๆ อย่างที่ครูทำ
เพราะว่าพ่อเธอฝากฝังเธอไว้กับครู
แล้วในตอนนั้น
ครูก็คิดว่ามันดีกับตัวเธอมากกว่า
ในวันนั้น
ครูตั้งใจจะโทรไปหาแม่เธอ
เพราะว่านาเป็นรุ่นน้องที่ครูรัก
[ปริตร] และหวังดีด้วยใจจริง
ครูเองก็ยังไม่ได้อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่
แต่โชคร้ายที่พ่อของเธอรับสาย
ครูพูดในวันนี้มันก็สายเกินไป
แต่ครูรู้สึกผิดจริงๆ
[ดนตรีเศร้า]
และครูก็เป็นคนบอกพ่อ
เรื่องสอบด้วยใช่ไหมครับ
ที่ครูทำไป
ก็เพราะว่า…
หวังดี
ก็เธอเรียนสายวิทย์มา แล้วจะไปสอบสายศิลป์ทำไม
เรียนวิศวะยังไงภาษีก็ดีกว่านิเทศ
งั้นคงต้องไปเรียนเตรียมทหาร เหมือนลูกครูมั้งครับ
ถึงจะภาษีดีที่สุด
เผลอๆ อนาคตอาจจะได้เป็นนายกด้วย
วันนั้นเนี่ย
ครูอาจจะเข้าใจแบบนั้น
แต่ในวันนี้ครูรู้แล้ว
ว่าการได้เรียนในสิ่งที่ชอบน่ะมันดีกว่า
[ปริตร] ครูดูจากที่เธอ ประสบความสำเร็จในวันนี้
ก็เพราะเธอได้เรียนในสิ่งที่เธออยากเรียน
ถึงเรียนแล้วไม่ประสบความสำเร็จ มันก็ไม่ผิดหรอกครับ
[ณัฐ] สิ่งที่เขาเลือก
คือสิ่งที่เขาต้องอยู่กับมัน
ครูหรือพ่อแม่ไม่ได้ไปเรียนด้วย
ไม่ได้เจอในสิ่งที่เขาต้องเจอ
[ณัฐ] ถึงจะไม่ประสบความสำเร็จ
แต่เขาจะได้เรียนรู้
เขาจะได้เติบโต
ก็จริงของเธอ
ครูขอโทษเธออีกทีนะ พีรณัฐ
ครูรู้
ว่าโลกกำลังก้าวไปข้างหน้า
แล้วคนในวัยของครูเนี่ย อาจจะกำลังเดินถอยหลัง
ครูกำลังพยายาม
กำลังค่อยๆ เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง
วันนี้ครูอาจจะไม่เข้าใจทุกอย่าง
และบางอย่าง
ครูก็อาจจะยังไม่ได้เห็นด้วย
ครูไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับผมทุกเรื่องหรอกครับ
แค่ครูพยายามทำความเข้าใจ
และไม่ทำให้ใครเดือดร้อนน่ะ
แค่นั้นมันก็พอแล้วครับครู
ถ้าเราเข้าใจกันมากขึ้น
ไม่ใช่แค่ครูกับผม
ไม่ใช่แค่ในโรงเรียน
แต่เริ่มตั้งแต่ในครอบครัว
บางทีสักวันเราอาจจะเข้าใจกันทั้งหมด
ก็ได้นะครับ
[ดนตรีอบอุ่น]
- กินนี่ด้วยนะ - [สอง] ขอบคุณนะ
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[เสียงถอนหายใจ]
จริงๆ คุณสองน่าจะชวนคุณพ่อมาด้วยกันนะฮะ
แต่คุณอาอนิกคงไม่ว่างใช่ไหมฮะ
คงยุ่งอยู่กับเรื่องคดีคุณตาธาร
[เสียงกระบวยตก]
[ดนตรีตึงเครียด]
น้าจันตกใจอะไรเหรอฮะ
[เต้าหู้] ไม่รู้เหรอฮะ
ว่าพ่อของคุณสองคือท่านรองอนิก
ตอนไปเชียงใหม่ก็ไม่ได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา ผมเลยไม่ได้แนะนำเลย
[เสียงสองหัวเราะ]
ต้องแนะนำว่าเป็นลูกใครด้วยเหรอ
ตลก ใครมันจะไปอยากรู้
อาจจะมีคนอยากรู้ก็ได้นะฮะ
ผมก็แค่ อยากอวดฮะ ว่าผมรู้จักคนระดับนี้เหมือนกัน
[สอง] โหย
พ่อเราก็แค่ตำรวจธรรมดาๆ
ถ้าเต้าหู้อยากจะอวดว่ารู้จักคนใหญ่คนโตนะ
โน่น ต้องพ่อลุงโน่น
[สอง] ระดับนายพลเรือ
เต้าหู้นี่ รู้จักคนเยอะกว่าที่น้าคิดไว้ซะอีกนะ
ทั้งๆ ที่ความจำเสื่อม
[จัน] แถมอยู่แต่บ้านแท้ๆ
รู้จักคนใหญ่คนโตไว้บ้างก็ดีไม่ใช่เหรอฮะ
เผื่อมีเรื่องอะไร จะได้ช่วยกันได้
[เสียงสองหัวเราะ]
คิดจะใช้เส้นพ่อเราไปทำอะไรน่ะ
แค่พ่อช่วยตามหาครอบครัวเต้าหู้
พ่อยังหาไม่เจอเลย
[เสียงหัวเราะ]
เรื่องนั้นอาจจะช่วยไม่ได้
แต่บางเรื่องอาจจะช่วยได้ก็ได้นะฮะ
[ดนตรีอึดอัด]
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
อื้อฮือ พูดถึงก็โทรมาพอดี ตายยากแน่ๆ
ว่าไงครับพ่อ
อือ งั้นก็ดีสิ
พ่อจะได้กลับมาอยู่ยาวๆ เลย
[สอง] ครับพ่อ
แล้วเจอกันนะครับ
พ่อโทรมาว่าไงล่ะ
อย่าบอกนะ ว่าว่างมางานแล้ว
อ้อ เปล่าครับ พ่อแค่บอกจะมากรุงเทพฯ
เห็นว่า ลุงแสนย้ายพี่ธาร มารักษาที่กรุงเทพฯ แล้ว
พ่อเลยว่าจะตามมาทำคดีต่อน่ะครับ
[เสียงสองพ่นลมขำ]
ผมย้ายตาธารมารักษาที่กรุงเทพฯ ครับ
ทำไมถึงย้ายล่ะคะ
ก็เพราะคำพูดของคุณนาครับ ทำให้ผมคิดได้
คำพูดของฉันเหรอคะ
คุณเป็นคนบอกผมว่า
อะไรที่มันผิดพลาด ก็ให้รีบแก้ไข
อย่าปล่อยทิ้งไว้จนมันทำให้เรา จมอยู่กับความรู้สึกผิด
[แสน] ผมก็เลยคิดได้ว่า อาการของตาธารไม่ได้ดีขึ้นเลย
อาจจะเป็นเพราะว่า ผมตัดสินใจผิด ที่รักษาอยู่ที่นั่น
ก็เลยคิดว่าถ้าย้ายมารักษา กับหมอเก่งๆ ที่นี่คงจะดีกว่า
หลังจากนี้ผมคงจะมาหาคุณนาได้บ่อยๆ นะครับ
เพราะต้องมาติดตามอาการของตาธารเขาด้วย
ถ้าคุณนาจะไปหาหมอแล้วณัฐเขาไม่ว่าง บอกผมได้นะครับ
เดี๋ยวผมพาไป
ขอบคุณคุณแสนมากนะคะ ที่ช่วยดูแลฉันกับณัฐมาตลอดเลย
ถ้าคุณแสนย้ายมาอยู่ข้างๆ บ้าน เราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นนะคะ
จริงๆ แล้วผมกับคุณจันน่ะ
[แสน] เราแยกกันอยู่มานานแล้วนะครับ
[ดนตรีอึดอัด]
[แสน] ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน
แต่เพราะไม่ได้คิดที่จะใช้ชีวิตด้วยกันอีกแล้ว
[แสน] ถึงจะยังไม่ได้หย่า
แต่ก็ไม่ได้รักแล้ว
ฉันก็เคยคิดว่ามันเป็นอย่างนั้นนะคะ
แต่ฉันเห็นว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว ฉันก็เลยไม่คิดจะถามคุณแล้วก็คุณจัน
แต่ผมอยากให้คุณรู้นะครับ
และก็อยากให้คุณรู้ว่าที่คุณกับผมเป็นแบบนี้
ก็เพราะว่าแผนเลวๆ ของคุณจัน กับไอ้สิบ
พวกเขารวมหัวกัน…
ฉันรู้ค่ะ
แล้วก็รู้มานานแล้วด้วย
คุณสิบเขาเคยหลุดปากตอนเมาค่ะ
แล้วคุณไม่โกรธเหรอครับ
ฉันโกรธตัวเองมากกว่า
ที่โลเล ไม่หนักแน่น
[มทนา] แต่ก็อย่างที่บอกแหละค่ะว่า
ฉันโอเคกับทุกวันนี้มากแล้ว
[มทนา] ฉันรู้ว่าคุณอาจจะไม่โอเค
แต่ฉันเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้
[มทนา] เราต่างก็ผ่านเรื่องที่ เจ็บปวดกันมาแล้วทุกคน
ฉันอยากให้เราปล่อยวางเรื่องอดีต
[มทนา] ให้อภัยตัวเอง
ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขดีกว่า
[ดนตรีตึงเครียด]
- ขอบคุณที่มางานนะคะ - สนุกครับ ลาแล้วครับเจ้าภาพครับ
- [ชู] ครับ ลาแล้วครับ หวัดดีครับๆ - ขอบคุณค่ะ
อาหารอร่อยมาก ร้องเพลงเพราะมากครับคุณนา
- ดีใจจังค่ะ - ไปๆ อย่าชมมาก อย่าชมมาก
- กลับแล้วนะนา - ขอบคุณมากที่มานะ
- ขอบคุณนะคะ - จ้ะ
- แม่ - หือ
- งั้นเดี๋ยวณัฐไปจัดของก่อนนะ - จ้ะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ขอบคุณคุณแสนกับคุณจันมากนะคะ ที่มา
รักษาสุขภาพด้วยนะครับ
เช่นกันนะคะ
คุณแสน คุณทำบ้าอะไรฮะ
[จัน] ทำไมถึงต้องทำให้ตัวเองเดือดร้อนด้วย
พูดเรื่องอะไร
เรื่องไอ้ธารไง
ฉันรู้แล้วว่าคุณย้ายมันมากรุงเทพฯ
[จัน] คุณทำแบบนั้นทำไม
ปล่อยให้มันอยู่ที่นั่นก็ดีอยู่แล้ว
ต่อให้มันเป็นอะไรไป เจ้านายคุณก็คุ้มกะลาหัวคุณได้
เกิดมามีมนุษยธรรมอะไรตอนนี้
เพราะผมไม่ได้อยากให้ธาร นอนเป็นผักอยู่แบบนั้นไง
ถึงผมจะเลวนะ แต่ธารเขาก็เป็นหลาน
และเราก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไร ถึงขนาดว่าผมอยากจะให้เขาตาย
[แสน] คุณซะอีก ที่ไร้มนุษยธรรมเกินคน
ธารเป็นหลานคุณแท้ๆ คุณไม่เคยดูดำดูดีเลย
ปล่อยให้หมอที่นั่นน่ะเลี้ยงไข้ นอนรอวันตายอยู่แบบนั้นน่ะ
ที่ฉันทำทั้งหมด ก็เพราะคุณนั่นแหละ
[จัน] ทั้งๆ ที่คุณไม่เคยเห็นค่า
แล้วก็ยังทำลายมันเพราะอยากจะเอาใจนังนา
ที่ผมทำ ไม่ใช่เพราะคำพูด ของคุณนาอย่างเดียวนะ
แต่เพราะผมเบื่อ
เบื่อที่จะต้องใช้ชีวิตให้คนโน้นคนนี้ มาคอยกดดันผมตลอดน่ะ
ทั้งไอ้สิบ ทั้งคุณสกล
[แสน] ทั้งคุณชิง และคุณด้วย
ผมเบื่อชีวิตแบบนี้เต็มทนแล้ว
ผมอยากจะปล่อยวางอดีต
ผมอยากจะให้อภัยตัวเองได้บ้าง
ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข อย่างที่คุณนาเขาบอก
แต่ผมไม่เห็นหนทางว่ามันจะเป็นไปได้เลย
[ดนตรีเศร้า]
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] ผมรู้ว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
แต่มันเศร้าจังเลยฮะ
ที่ต้องเห็นว่าสิ่งที่หลงเหลือ
ก็คือความเงียบเหงา
และสิ่งที่เก็บไว้ได้
คือความสุข
และความทรงจำ
แต่สำหรับคุณป้า
ความทรงจำในวันนี้
คงอยู่ได้ไม่นาน
อัลไซเมอร์
กำลังทำให้คุณป้าต้องจากกับทุกคน
จากกัน
ทั้งๆ ที่ไม่ได้ตายจาก
จากกัน ทั้งที่ไม่ได้ตายจากกัน
แต่จากกัน
เพราะความทรงจำค่อยๆ สลายจนดับสูญ
ในวันที่ความทรงจำของคุณป้าค่อยๆ สูญสลาย
ข้าวของแต่ละชิ้น
ก็ค่อยๆ เข้าสู่นิทรา
นั่นแสดงว่า
ข้าวของเป็นแหล่งสะสมความทรงจำ
ที่เจ้าของฝากฝังไว้
[เต้าหู้] คุณเก้าอี้โยก
คุณโซฟา
คุณโทรศัพท์มือถือของคุณป้า
และคุณรองเท้าแตะ
ทั้งหมด
[เต้าหู้] ล้วนมีชีวิตเพราะความทรงจำของคุณป้า
พอคุณป้าค่อยๆ สูญเสียความทรงจำ
พวกเขาเลยค่อยๆ หลับตามไป
[ดนตรีเศร้า]
[เอฟเฟกต์ประกาย]
[เต้าหู้] ไม่ใช่แค่ความทรงจำ
น้ำตา
[เอฟเฟกต์ประกาย]
[เต้าหู้] ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้พวกผมตื่นขึ้นมา
เพราะอยากปลอบโยน เจ้าของที่แสนเศร้าอย่างพี่ณัฐ
[เต้าหู้] ผมมีชีวิต
เพราะความทรงจำของคุณตาธาร
ความรักของคุณตาธาร
และความผูกพันของพี่ณัฐ
ปลุกให้ตุ๊กตาหมีอย่างผมตื่นขึ้นมา
มีจิตวิญญาณ
มีความคิด
เคลื่อนไหวได้
สื่อสารเป็น
[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]
[เต้าหู้] ถึงคุณตาธารจะหลับไปชั่วคราว
แต่ความทรงจำของเขายังโลดแล่น
ผมถึงมีชีวิต
และที่ยิ่งกว่ามีชีวิตก็คือ
มีปาฏิหาริย์
ปาฏิหาริย์ที่ทำให้ตุ๊กตาหมีกลายเป็นคน
เอาไว้พ่อมา
ผมจะบอกเรื่องของเรานะ
[สอง] ผมเนี่ย มีดีเยอะนะ
ลุงยังต้องให้ผมพิสูจน์อีกเหรอ
[เสียงหอมแก้ม]
[หนึ่ง] ตอนที่หมอดูดหนองออกมา
หมอเจอเสี้ยนไม้นี้ปนออกมาด้วยค่ะ
[ดนตรีตึงเครียด]
หมอสันนิษฐานว่า น่าจะมาจากอาวุธที่ใช้ทำร้ายพี่ธาร
[พริบ] แต่พริบเดาว่าน่าจะเป็นเบาะแสสำคัญ
ที่ทำให้เรารู้ได้ว่าคนร้ายตัวจริงคือใคร
[ดนตรีระทึก]
[เสียงต่อสู้ยื้อยุด]
[เสียงออกแรงต่อยและทุบ]
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.