All language subtitles for The Miracle of Teddy Bear_S01E13_Episode 13.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]

พี่พริบพาผมไปเจอเขาได้ไหมฮะ

ผมมีเรื่องอยากจะถามเขา

พี่ธารเคยบอกพี่ว่าอยากให้พี่ณัฐมีความสุข

[พริบ] ได้ทำงานที่รัก

คนรอบตัวมีแต่คนดีๆ

ถ้าพี่ณัฐเจอคนที่ดีกว่าผม

อยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากกว่าผม

ไม่ทำตัวเป็นภาระแบบผม

พี่ณัฐจะทิ้งผมไหมฮะ

พี่ณัฐพาผมมาที่นี่…

- มีความหมายไหมฮะ - เพราะทุกคนคือดอกไม้ดอกเดียวในโลก

และมึงก็คือดอกไม้สุดพิเศษ ของกูคนเดียว

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

เต้าหู้

[ดนตรีหวานซึ้ง]

ดีจังที่ได้รักลุง

ซึ้ง

[ณัฐ] ถ้าวันหนึ่งเราต้องจากกัน

แล้วปาฏิหาริย์ทำให้เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

เราจะกลับมารักกันได้ไหมอะพี่

แล้วถ้าพี่เป็นคนต้องจากไป

แล้วกลับมาเป็นผีเนี่ย

ณัฐไม่วิ่งก่อนเหรอ

[ณัฐ] กลับมาหล่อน้อยกว่านี้ก็ไม่กลัว

อือ ถ้างั้นพี่ต้องหล่อแบบจัดเต็ม

ณัฐจะได้แอบชอบพี่ก่อนบ้าง

ไม่โอเคเหรอณัฐ

โอเคสิพี่

ณัฐแค่คิดว่า

ที่เราได้อยู่ด้วยกันตอนนี้

มันก็โคตรฝันแล้วอะ

ณัฐคงไม่โชคดีแบบนี้บ่อยๆ

มักน้อย

มักมากต่างหาก

ณัฐแค่ไม่อยากให้เราต้องจากกันเลย

ทำอะไรอะพี่

ก็ เก็บไว้เป็นหลักฐานไง

ณัฐสัญญาแล้วว่าจะมีพี่แค่คนเดียว

[เสียงเขินอาย] เฮ้ย ไม่เอา

[เสียงถ่ายรูป] [ณัฐ] ไม่เอา พี่ธาร

[เสียงถ่ายรูป]

ผมขอโทษนะฮะพี่ณัฐ

ผมไม่รู้จะบอกพี่ยังไง

[เสียงสั่น] คนที่มึงจำได้

คือพี่ธารจริงๆ เหรอ

ฮะ

ผมเพิ่งรู้ว่า…

พี่พริบก็รู้จักเขาด้วย

เมื่อวานเราเลยมาที่นี่ด้วยกัน

เมื่อวาน

[ดนตรีหม่นหมอง]

[เสียงสั่น] มึงจำพี่ธารได้

มึงรู้ว่าเขาเป็นใคร

แล้วทำไมมึงไม่บอกกู

แล้วมึงยังมาถามกูด้วยคำถามพวกนั้นน่ะนะ

มึงรู้ไหม

ตอนที่มึงบอกกูว่ามึงจำใครได้

กูไม่ดีใจเลยสักนิด

กูกลัว

กูกลัวว่าถ้ากูพามึงไปเจอเขา

แล้วกูจะต้องเสียมึงไป

แต่ถ้ากูรั้งมึงไว้

มึงก็จะเสียใจ

[เต้าหู้] ผมขอโทษนะฮะ

ผมทำพี่ณัฐเสียใจอีกแล้ว

ผมขอโทษจริงๆ นะ

กูไม่ได้เสียใจเพราะมึง

กูแค่ตกใจ

กูเคยนึกถึงเขา

[เสียงสั่น] แต่กูไม่คิดว่ากูจะมาเจอเขาแบบนี้

กูไม่คิดว่า…

มึงกับเขา…

จะรู้จักกันน่ะ

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[เต้าหู้] พี่ณัฐไม่ดีใจเหรอฮะ

ที่ได้เจอเขาอีก

[เสียงสั่น] ไม่เคยคิดว่า…

ถ้ากูได้เจอเขา กูจะรู้สึกยังไง

แต่พอเมื่อกี้

ที่กูได้เห็นเขา

กูเลยรู้ว่ามันไม่ใช่แค่…

แค่นึกถึง

แต่คิดถึง

พี่ณัฐยังรักคุณตาธารอยู่ใช่ไหมฮะ

[เสียงสั่น] กูไม่รู้

แต่กูรักมึงจริงๆ นะเต้าหู้

ขอบคุณฮะ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

[เสียงสั่น] ตลกฉิบหายเลยว่ะ

ทำไมคนสองคนที่กูรัก

เกี่ยวข้องกัน

ทำไมคนที่มึงเห็นต้องเป็นพี่ธาร

ทำไมมึงกับเขาต้องรู้จักกันด้วย

(วันซ์อัปพอนอาวร์ไทม์)

พี่ณัฐรู้เรื่องจากเต้าหู้หมดแล้วใช่ไหม

พริบขอโทษนะ

ที่วุ่นวายจนทำให้พี่ณัฐกับเต้าหู้ต้องเสียใจ

พริบไม่รู้ว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นไหม

พริบก็ได้แต่หวัง

ถ้ามันเกิดขึ้น

ก็คงจะดี

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]

แต่ถ้าไม่…

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เต้าหู้] พี่ณัฐยังรักคุณตาธารอยู่ใช่ไหมฮะ

[ณัฐ] กูไม่รู้

แต่กูรักมึงจริงๆ นะเต้าหู้

[เกณฑ์] ไม่มีอะไร

คนเคยรู้สึกดีๆ กัน ไอ้ณัฐมันก็แค่ให้กำลังใจ

ลุงแสน

น้าจัน

ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ว่าทุกคนจะรู้จักกันหมด

[เสียงพ่นลมขำ] เขาถึงว่าโลกมันกลมไงจ๊ะ

เหมือนเป็นญาติกันทั้งโลก ไม่ญาติทางสายเลือดก็…

ญาติบนเตียง

ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็เงียบก็ได้นะ

ก็ แค่พูดขำๆ เอง

[เสียงพ่นลมขำ] ตามมาขำไกลถึงที่นี่เลยนะครับ

คุณน้าคงว่างมากจริงๆ

จ้ะ ว่าง

เก็บค่าเช่าที่เสร็จก็เลยตามไปหาคุณแสนน่ะ

นี่ถ้าผมรู้ว่าน้าจันอยากมาเที่ยวด้วยเนี่ย

ผมคงชวนตั้งแต่แรก

[เสียงพ่นลมขำ] เที่ยวกับน้าจะสนุกเหมือนเที่ยวกับพวกไม้…

เอ่อ ครอบครัวเดียวกันได้ยังไง

นี่ คุณนาคงจะแฮปปี้มากเลยสินะ ที่ลูกชายกับ…

[เน้นคำ] เพื่อนลูกชายพาทัวร์

ครับ

นี่ผมว่าจะชวนแม่ไปเยี่ยมคุณลุงเหมือนกัน

[ณัฐ] ครั้งที่แล้วยังคุยกันไม่เต็มที่เลย

คนคอเดียวกัน คุยกัน แม่น่าจะแฮปปี้ครับ

ใช่ไหมเต้าหู้

ใช่ฮะ

อือ ถ้าอย่างนั้นก็ชวนคุณนา มาทานข้าวด้วยกันเลยสิจ๊ะ

- [จัน] จะได้คุยกันยาวๆ - อย่าเลยคุณ

เด็กๆ เขาคงมีโปรแกรมของเขาอยู่แล้ว

ทำไมล่ะคะ หรือว่าคุณกลัวอะไร

[เสียงประชดประชัน] ไม่อยากเจอเพื่อนเก่าเหรอคะ

ได้สิครับ

เราไม่ได้กินข้าวกันแบบครอบครัวนานแล้ว

[ดนตรีตึงเครียด]

ถ้าณัฐกับเต้าหู้ไม่ไปเยี่ยมธาร

เราคงไม่ได้ทานข้าวกัน พร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้เนอะ

ธารเหรอคะ

พี่ธารคือคนที่เต้าหู้จำได้

เป็นหลานน้าจันจ้ะแม่

ไม่รู้ว่าธารกับเต้าหู้สนิทกันแค่ไหน

หวังว่าคงจะไม่ใช่อย่างที่น้าคิดนะ

เอ่อ อาหารมาครบแล้วครับ

ผมว่าเราทานข้าวกันก่อนดีกว่า

[สอง] ร้านนี้อร่อยมากเลยนะครับ พ่อผมพามากินบ่อยๆ ด้วย

[เสียงสองหัวเราะแห้งๆ ]

แล้วน้าจันรู้ไหมฮะ

ว่าผมกับพี่ธาร…

เราเป็นอะไรกันน่ะฮะ

น้าก็ไม่รู้เหมือนกัน

ถ้าน้ารู้จักเต้าหู้ น้าคงจำได้ไปนานแล้วล่ะ

ส่วนธารหลานน้ามันก็ปากเก่ง ชอบแส่หาเรื่อง

เราก็เลยไม่ค่อยสนิทกัน

จำได้แค่ว่าตอนสมัยมัธยมที่ไปเรียนที่กรุงเทพฯ

[จัน] ก็ก่อเรื่องจนโดนฝ่ายปกครองเรียก

ตอนนั้นน้าก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าเขาไปมีเรื่องอะไรกับใคร

แต่ว่าตอนนี้น้าพอจะรู้แล้วล่ะ

[เสียงถอนหายใจ] นี่ก็ไม่รู้ไปเหยียบตีนใครเข้า

ถึงได้ต้องมานอนแบบนี้

ก็คงต้องรอให้หลานคุณน้าฟื้นก่อนแหละครับ

ถึงจะได้รู้ว่าเขาไปเหยียบตีนใคร

[ณัฐ] พี่ธารไม่เข้าไปยุ่งหรอกครับ

ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ

ณัฐดูรู้ใจธารมาก

คงสนิทกันมากสินะ

เอ๊ะ แล้วแบบนี้คนแถวนี้เขาจะว่าอะไรไหมนะ

ใครจะสนิทกับใครมันเกี่ยวอะไรกับคุณน่ะ

[แสน] กินข้าวเข้าไปเถอะ

ผมกับพี่ธารเราเคยสนิทกันจริงๆ

เราเคยคบกันด้วย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

แต่ตอนนี้

ผมกับเต้าหู้

เราคบกันอยู่

[เสียงจันหัวเราะ]

ยอมรับแล้วเหรอว่าเป็น

จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องมาประกาศนะครับ ว่าผมเป็นอะไร

คบกับใคร

[ณัฐ] แต่ถ้าน้าจันอยากรู้มาก

ผมบอกก็ได้

จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าอายอะไรนะครับ

มันก็เหมือนคู่หญิงชายคบกัน

อยู่บ้านเดียวกัน

ใช้ชีวิตด้วยกัน

นอนด้วยกัน

แต่ถ้าบางคู่ไม่ได้เป็นแบบนี้

แล้วยังโกหกว่าความสัมพันธ์ยังดีอยู่เนี่ย

ผมว่ามันน่าอายกว่าอีกนะครับ

น้าก็แค่ตกใจ

ที่ณัฐกล้าพูดออกมาตรงๆ

[จัน] คุณนารับได้เร็วแบบนี้

ก็คงเป็นคนไวเหมือนกันนะคะ

คนที่ยอมรับได้ไม่ได้แปลว่าไวหรอกนะครับ

แต่คนที่ไว…

คือคนที่ชอบตัดสินคนอื่นมากกว่า

แล้วคนที่ยอมรับไม่ได้ถือว่าผิดไหม

ก็ไม่ผิดนะครับ

ใครจะยอมรับได้ ไม่ได้ มันก็เรื่องของเขา

ทุกคนมีสิทธิ์

[เสียงหัวเราะหึ] น้าเพิ่งรู้นะเนี่ย

ว่านอกจากเป็นนักเขียนแล้ว ยังเป็นนักสิทธิมนุษยชนด้วย

[เสียงหัวเราะหึๆ ]

ใครๆ ก็สนใจเรื่องพวกนี้ได้ทั้งนั้นแหละครับ

อยู่ที่ว่าจะเอาเวลาไปสนใจหรือเปล่า

เรื่องสิทธิมนุษยชนและความเท่าเทียมกันเนี่ย

เขาพูดกันมานานแล้วนะคะ

[พริบ] ถึงเราไม่ได้เป็นแอลจีบีทีคิวพลัส

เราก็เรียกร้องสิทธิให้แอลจีบีทีคิวพลัสได้

ถึงเราไม่ได้เป็นคนพิการ

[พริบ] เราก็เรียกร้องสิทธิให้คนพิการได้ค่ะ

เสียงของเราช่วยคนอื่นได้นะคะ

น้ารู้นะ ว่าเด็กสมัยนี้ ต้องพูดด้วยหลักการและเหตุผล

ถึงน้าจะเป็นคนรุ่นเก่า

น้าก็จะพยายามทำความเข้าใจแล้วกัน

คนสมัยน้า

เขาเรียกพวกรักร่วมเพศว่าพวกลักเพศ

แต่สมัยนี้เขาคงพูดกันว่า…

[จัน] ก็แค่คนสองคนรักกัน

รักไม่มีเพศ อะไรแบบนั้นใช่ไหม ฮึ

ทุกคนบนโลกนี้มีเพศครับ

เราจะเป็นเพศอะไรก็ได้ที่เราอยากเป็น

[เกณฑ์] แล้วทุกเพศก็มีความเท่าเทียมกัน

การที่คุณน้าบอกว่ารักไม่มีเพศ

มันอาจจะฟังดูแล้วโรแมนติกดีนะครับ

แต่บางทีมันก็แสดงออกถึงการที่ไม่ยอมรับ ในตัวตนของพวกผมเหมือนกัน

การที่ระบุเพศ

ก็ถือว่าเป็นการให้เกียรติอย่างหนึ่งนะครับ

ถ้าคุณน้ายังไม่เข้าใจเนี่ย

ไว้ว่างๆ คุยกับผมได้นะครับ

ผมยินดีครับ

ยังมีอีกหลายเรื่องเลย ที่เราต้องปรับความเข้าใจกัน

นะครับคุณน้าสัจ…

[เกณฑ์] จารีย์

นี่ พอได้แล้วคุณจัน

[เสียงจันฮึดฮัด]

- [แสน] มานี่ - [จัน] อะไรเล่า

[ดนตรีตึงเครียด]

แม่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ

[ณัฐพูดไม่ออกเสียง] แม่

เดี๋ยวพริบไปเป็นเพื่อนค่ะ

ไม่เป็นไรจ้ะ

ป้าไปเองได้ หนูทานข้าวเถอะ

กินข้าวกับครอบครัวนี่ อบอุ่นโคตรๆ เลยว่ะลุง

[จัน] อะไรเล่า ปล่อยนะ

[แสน] นี่ หยุด

[เสียงจันฮึดฮัด]

นี่ [เสียงจันกระฟัดกระเฟียด]

คุณจะทำแบบนี้ทำไมเนี่ย ฮะ

ทำอะไร

คุณไปถามเรื่องส่วนตัวณัฐเขาแบบนั้นน่ะ

ถามให้เขาอึดอัดทำไม

ถามแล้วได้อะไรขึ้นมา

มันกินอิ่มนอนหลับมากขึ้นเหรอ

แล้วคุณไม่เห็นเด็กพวกนั้นมันก้าวร้าวฉันก่อนเหรอ

[ขึ้นเสียง] นี่ อย่างี่เง่าได้ไหม

คุณเป็นคนชวนเขามาเอง

ชวนให้เขามาด่าตัวเองแล้วมาโมโหอะไรเนี่ย

นี่ คุณแสน

อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าคุณมาที่นี่ทำไม

ไอ้เรื่องหึงหวงบ้าบออะไรนี่พอซะทีเหอะ

อายเด็กมันซะบ้าง

ถ้าไม่เห็นแก่หน้าตัวเองนะ

ช่วยเห็นแก่หน้าผัว ที่คุณบอกว่ารักนักรักหนาบ้างเหอะ

[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]

มึงไม่หิวเหรอวะ

นั่งมองไปมองมาอยู่เนี่ย

เออ มาร้านดังทั้งที จะมานั่งมองกันอย่างนี้ได้ยังไง

มา พริบเปิดเอง

กินกันไปก่อนเลยนะ

กูไปดูแม่ก่อน

[เต้าหู้] พี่ณัฐ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[สอง] อะ อ้าว เอ้า

[เสียงถอนหายใจ]

พี่ณัฐฮะ ยังโกรธน้าจันอยู่เหรอฮะ

ไม่รู้จะโกรธไปทำไม

เราห้ามความคิดใครไม่ได้หรอก

ได้แต่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็แค่นั้น

[ดนตรีหม่นหมอง]

กูขอโทษนะ

ที่พูดแบบนั้นไปกลางโต๊ะ

จริงๆ กูก็น่าจะถามมึงก่อน

ก็เราคบกันจริงๆ นี่ฮะ

ณัฐ เต้าหู้

แม่โอเคไหม

เรากลับกันเลยดีไหม

[แสน] จะกลับกันแล้วเหรอณัฐ

ครับ

แม่ไม่ได้ตะลอนเที่ยวแบบนี้มานานแล้ว

เดี๋ยวผมจะพาแม่กลับไปพักที่โรงแรมก่อน

ไปหาหมอก่อนไหมครับ เดี๋ยวผมพาไป

[จัน] จะรีบไปไหนล่ะคะ

ยังกินข้าวไม่เสร็จเลย

[เสียงแข็ง] คุณจัน

พอได้แล้วนะ

ทำไม กลัวคนอื่นจะรู้เหรอ

ว่าคุณกับเขาเป็นอะไรกัน

นี่ คุณจัน

เป็นห่วงกันออกนอกหน้านอกตาแบบนี้ จะมัวหน้าบางอยู่ทำไม

ไหนๆ สักขีพยานก็พร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว

เปิดตัวเลยไหมล่ะ

น้าจันพูดอะไร

ณัฐก็ลองถามแม่ดูสิ

ที่พ่อณัฐชอบเรียกว่าลูกชู้

- มันหมายความว่ายังไง - นี่

คุณพูดอะไรของคุณเนี่ยฮะ

[ขึ้นเสียง] พูดความจริงไง

[จัน] ก็ถ้าคุณจะเป็นห่วงทั้งแม่ทั้งลูกแบบนี้

ก็ยอมรับไปเลยสิ ว่าเป็นทั้งผัวทั้งพ่อ

[ขึ้นเสียง] นี่ เลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว

เลอะเทอะ

เลอะเทอะยังไง

แล้วที่คุณแอบไปมาหาสู่กันมันหมายความว่ายังไง

[จัน] ขนาดเขาทะเลาะกับผัวหนีมาถึงที่นี่

คุณก็ยังเอาอกมาให้ซบถึงที่

คุณทำแบบนี้ แล้วจะให้คนเป็นเมียอย่างฉันรู้สึกยังไง

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]

ที่น้าจันพูด

มันคือเรื่องจริงใช่ไหมครับ

ที่แม่หนีออกไปจากบ้านตอนนั้น

แม่ไปหาลุงแสนเหมือนที่พ่อบอกไว้ใช่ไหม

[สิบหมื่น] แม่มึงไม่อยู่แล้ว แล่นไปอยู่กับพ่อมึงนู่น

แม่มึงเก็บเสื้อผ้าหนีไปอยู่กับลุงมึงไง

แม่ไม่ใช่คนแบบนั้น

[ขึ้นเสียง] กูเช็กหมดแล้ว

แม่มึงไม่ได้ไปหาญาติ

ไม่ได้ไปหาเพื่อน

ถ้าแม่มึงไม่ได้ไปหาไอ้แสนแล้วจะไปหาใคร

แม่มึงกับลุงมึงเขารักกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วไง

พอมันแพ้กู มันก็แอบมากินกันลับหลังกู [เสียงตบโต๊ะ]

ไอ้ขี้แพ้

อ่อนแอแบบมันนี่ไง ถึงได้มีลูกอ่อนแอเป็นตุ๊ดแบบมึงเนี่ย

[ดนตรีเศร้า]

[ตะคอก] กูไม่ได้มีลูกอ่อนแอแบบมึง

มึงมันลูกชู้

แม่หนีมาเชียงใหม่ใช่ไหม

แม่กับลุงแสนยังรักกันอยู่ใช่ไหม

ณัฐคือลูกชู้เหมือนที่พ่อเคยบอกไว้ใช่ไหมแม่

ณัฐอย่าพูดแบบนี้

มันไม่ใช่อย่างที่ณัฐคิดนะ

ณัฐก็ไม่อยากคิด

แต่พ่อเขาพูดแบบนั้นตลอด

เขาทำให้ณัฐรู้สึกว่าณัฐไม่ใช่ลูกเขา

แล้วคนที่อยู่ในใจแม่ตลอด

ก็คือลุง

เป็นเพราะลุงเองนั่นแหละ

ลุงเป็นคนทำให้พ่อของณัฐเข้าใจผิด

ทำให้เขาฝังใจแบบนั้น

ลุงยอมรับนะว่าตอนนั้นน่ะ

ลุงยังตัดใจจากแม่ของณัฐไม่ได้

แต่ลุงก็ยอมรับในการตัดสินใจของแม่ณัฐ

ลุงพยายามที่จะตัดใจ

เพราะทั้งคู่คือคนที่ลุงรัก

[ดนตรีหม่นหมองปนตึงเครียด]

คุณแสน

ขอโทษด้วยนะครับที่มาไม่ทันงานเช้า

ยินดีด้วยนะ

ขอให้มีความสุขมากๆ นะครับ

มีหลานให้อุ้มไวๆ

ขอบคุณค่ะ

[ปริตรพูดไม่ออกเสียง] มาจ้ะ

ขอโทษนะคะที่มาช้า

แต่ก็คงไม่ช้าเกินไป ที่จะมาแสดงความยินดีกับทุกๆ คน

[แสน] ลุงเฝ้าดูคุณนากับสิบเขาอยู่ห่างๆ

จนรู้ว่าพ่อกับแม่เขามีณัฐ

ลุงคิดว่าเส้นทางชีวิตของลุงกับคุณนา คงจะเป็นเส้นขนานไปแล้ว

ลุงถึงได้แต่งงานกับคุณจัน

[ดนตรีเศร้า]

ตอนนั้นพ่อเขาดีใจมากนะที่มีณัฐ

ลุงก็ดีใจมากที่ได้อุ้มหลาน

เรากลับมาคุยได้สนิทใจเหมือนเดิม

คุณแสน

โอ๋ หือ

เดี๋ยวนะ เดี๋ยวฝากได้ไหมคะ

[เสียงมทนาหัวเราะ]

[มทนา] ฝากแป๊บหนึ่ง

[แสนพูดน้ำเสียงเอ็นดู] โอ๋ โอ๋

[แสน] แต่ลุงไม่รู้เลย ว่ายิ่งเราดีต่อกันมากเท่าไร

มันยิ่งทำให้สิบระแวงมากเท่านั้น

[ดนตรีหม่นหมอง]

แล้วความระแวงมันก็ทำลายทุกอย่างเลย

เรื่องเล็กน้อย คนก็คิดไปกันใหญ่

เรื่องที่ไม่เกี่ยวกันก็ถูกลากให้มาเกี่ยวจนได้

จนเรื่องมันเริ่มใหญ่ขึ้น

[สิบหมื่น] ทำอะไร [เสียงปิดตู้เสื้อผ้า]

ไม่มีอะไรค่ะ

[ขึ้นเสียง] ไม่มีอะไรแล้วเอามาดูทำไม ฮะ

คิดถึงมันมากเหรอ

ทุกวันนี้ที่อยู่ด้วยกันมันทรมานมากหรือยังไง

แม่ไม่เคยพูดอะไรอย่างนั้นสักคำเลยนะพ่อ

แม่ไม่พูดไง

แต่การกระทำทุกอย่างของแม่มันชัดอยู่แล้วนี่

อย่าหาเรื่องกันได้ไหม

แค่เรื่องลูกแม่ก็กลุ้มใจจะแย่อยู่แล้ว

นั่นมันความรับผิดชอบของแม่ไง

แม่เลี้ยงลูกยังไง ลูกมันถึงได้ออกมาเป็นอย่างนั้นน่ะ ฮะ

แล้วมันเป็นความผิดของแม่คนเดียวหรือไง

[ขึ้นเสียง] เราก็เลี้ยงณัฐมาด้วยกันทั้งสองคนนั่นแหละ

เลี้ยงลูกมันคือหน้าที่แม่ ไม่ใช่หน้าที่พ่อ

หน้าที่พ่อคือออกไปทำงานหาเงิน

ลูกมันเป็นอย่างนี้เพราะแม่แหละถูกแล้ว

ถ้าจะไม่ใช่เพราะแม่นะ

ก็คงจะเพราะว่ามันได้เชื้อพ่อมันมาเยอะไง

[ดนตรีตึงเครียด]

หมายความว่ายังไง

คิดว่าพ่อไม่รู้เหรอ ว่าแม่กับไอ้แสนยังรักกันอยู่

นี่ขนาดต่อหน้าพ่อนะ แม่กับมันยังหยามพ่อได้ขนาดนี้เลย

แล้วลับหลังจะขนาดไหนกัน ฮะ

- นี่พ่อหาว่าแม่กับคุณแสนเป็น… - ไม่ใช่หรือไงเล่า

[ขึ้นเสียง] ทุกครั้งที่มันมา ดูแม่ดีใจมากกว่าเห็นหน้าพ่อซะอีก

แล้วไอ้ผ้าห่มเนี่ย

เก็บไว้เป็นของแทนใจมันหรือยังไง

ไม่ใช่นะพ่อ

ถ้าไม่ใช่

[ขึ้นเสียง] ถ้าแม่ไม่ได้รักมันแล้วจะเก็บไว้ทำไมเล่า

- ไม่ อย่า - เก็บไว้ทำไม

ฮะ [เสียงมทนาร้องเจ็บปวด]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เสียงแข็ง] ฉันไม่น่าแต่งงานกับคุณเลย

- พ่อจะทำอะไร - ยุ่ง

- พ่อจะทำอะไร จะทำอะไร - รักมันมากใช่ไหม ฮะ

- [มทนา] อย่านะ - รักมันมากใช่ไหม

[มทนาพูดพลางร้องไห้] อย่า อย่า

อย่าทำอย่างนี้

[เต้าหู้] คุณลุงสิบบอกว่ารักคุณป้า

แต่พอไม่พอใจ

เขาก็กลับลุกขึ้นมาทำร้ายคนที่บอกว่ารักกัน

ทำไมมนุษย์ถึงทำร้ายกันได้ขนาดนี้ฮะ

[ดนตรีหดหู่]

ที่แม่ทะเลาะกับพ่อ

เป็นเพราะณัฐใช่ไหมแม่

ไม่ใช่เพราะณัฐ

ณัฐไม่ผิด

มันเป็นปัญหาของแม่กับพ่อเอง

แล้วทำไมแม่ต้องหนีออกจากบ้านไปหาลุง

[เสียงสั่น] แม่ไม่ได้ตั้งใจไปหาคุณแสน

แม่ไม่รู้จะไปไหน

ก็แค่อยากจะ…

หนีไปตั้งสติ

[มทนา] แม่ไม่คิดว่าแม่จะได้เจอคุณแสนที่นี่

คุณนา

มาได้ยังไงครับ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

นี่…

ไอ้สิบมันทำคุณเหรอ

มันเกิดอะไรขึ้นน่ะครับ

[พูดพลางร้องไห้] คือ…

[เสียงสั่น] เขารับไม่ได้ที่ลูกเขาเป็นเกย์

[มทนา] ลุงเขาบอกแม่ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ว่าไม่ใช่ความผิดของใคร

ที่ณัฐเป็นแบบนี้

ไม่ใช่เพราะแม่ที่เลี้ยงดูผิดๆ

ไม่ใช่เพราะณัฐ

ณัฐแค่เป็นณัฐ

ลุงเขาบอกให้แม่รักณัฐแบบที่ณัฐเป็น

[เสียงสะอื้น]

[ดนตรีหดหู่]

[มทนา] แม่คิดว่าการทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อรักษาครอบครัวเอาไว้มันน่าจะดีกว่า

แม่คิดว่าเวลามันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

[เสียงล้มกระแทกพื้น] แต่เรื่องบางเรื่อง…

ยิ่งผ่านเวลา

[เสียงตบหน้า] มันกลับแย่ลง

[เสียงเตะ]

ถ้าแม่เข้มแข็งกว่านั้น

ถ้าเราคุยกันตั้งแต่ตอนนั้น

เราก็คงเข้าใจกันไปนานแล้ว

[ดนตรีซึ้ง]

ลุงแสนก็เลยไม่ค่อยมาหาพวกเราอีก

[ณัฐ] เพราะไม่อยากมีปัญหากับพ่อ

แล้วก็น้าจันด้วยใช่ไหมครับ

ความรักที่ไม่มีความเชื่อใจให้กันน่ะ

มันก็แตกหักได้ง่ายแบบนี้แหละ

จะว่าคุณจันเขาผิดคนเดียวก็ไม่ใช่หรอก

ลุงเองก็ผิด

ที่ใจอ่อน ยอมแต่งงานกับเขาเพราะหนี้บุญคุณ

แล้วไม่ว่าณัฐจะเป็นยังไง

ณัฐคิดถูกแล้วนะ

ที่เลือกที่จะยืนยันในตัวตนของตัวเอง

ยืนยันในความรักของตัวเอง

การที่คนเราจะรักษาความรักให้มั่นคง ไปได้ตลอดเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะ

ถ้าณัฐกับเต้าหู้มีความสุข

ลุงก็ยินดีด้วย

นอนไม่หลับเหรอฮะ

มึงก็เหมือนกันใช่ไหม

ผมคิดอะไรนิดหน่อย

มึงคิดอะไรเหรอเต้าหู้

บอกกูหน่อยได้ไหม

[ดนตรีอบอุ่น]

คิดว่าต้องทำยังไง

พี่ณัฐถึงจะนอนหลับ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

มัวแต่คิดเผื่อกูอยู่นั่นแหละ

คิดถึงใจตัวเองบ้าง

ใจของผมน่ะ

ก็พี่ณัฐนั่นแหละฮะ

[เสียงพ่นลมขำ]

กูรู้นะ

ว่าวันนี้…

กูคงทำให้มึงไม่สบายใจ

[ณัฐ] แต่กูก็ห้ามตัวเองไม่ได้

กูขอโทษนะ

ไม่เป็นไรฮะ

ผมดีใจนะฮะ

ที่พี่ณัฐเป็นพี่ณัฐเวลาอยู่กับผม

[เต้าหู้] ถ้าพี่ณัฐไม่สบายใจ

ผมจะทำให้พี่ณัฐสบายใจเอง

กูขอโทษนะ

วันนี้กูเหนื่อย

[เพลง "กว่าจะมีเธอ" โดย จิรายุ ตั้งศรีสุข]

[ดนตรีซึ้งปนเหงา]

(ครอบครัว)

[ณัฐ] หนีมาดูพระอาทิตย์คนเดียว ไม่ปลุกกูเลยนะ

แต่กูเห็นว่ามึงมาทั้งชุดนี้

คงหนีไปไหนไม่ได้หรอก

ผมจะหนีไปไหนได้ไงล่ะฮะ

ผมบอกพี่ณัฐแล้วไงฮะ

ว่าใจของผมเป็นของพี่ณัฐ

กูขอโทษนะ

ที่งี่เง่าใส่มึงเมื่อวานน่ะ

ทั้งๆ ที่กูก็รู้ว่า

มึงก็น่าจะเสียใจ

แล้วก็ลำบากใจเหมือนกัน

[ดนตรีอึดอัด]

มึงพูดถูก

กูไม่เคยลืมพี่ธาร

มันก็อย่างที่กูเคยบอกนั่นแหละ

พี่ธารเขาคือรักแรก

ที่ทำให้กูรู้จักตัวเอง

รู้จักรักตัวเอง

แล้วเราก็ต้องมาเลิกกันแบบนั้น

กูก็เลยรู้สึกผิดมาตลอด

[ณัฐ] กูเคยกลัวว่า

คนที่มึงเห็น อาจจะเป็นคนที่มึงรัก

แต่ตอนนี้มันแย่กว่านั้นน่ะ

เพราะคนที่มึงเห็น

คือพี่ธาร

กูกลัวว่ามึงกับเขาอาจจะไม่ใช่แค่คนรู้จักกัน

กูอยากให้เขาหายนะเว้ย

แต่ถ้าเขาหาย

แล้วกลายเป็นว่า…

มึงกับเขาเคยรักกัน

กูคงเห็นแก่ตัวมากๆ

ถ้ายังรั้งมึงไว้

พี่ณัฐไม่อยากเสียผมไปใช่ไหม

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

พี่ธารน่ะ

ทำให้กูได้รู้จักตัวเอง

แต่มึง

ทำให้กูมีความรักได้อีกครั้ง

[ณัฐ] แล้วคนดีๆ อย่างมึงกับพี่ธารน่ะ

ก็ไม่ควรต้องมาเสียใจเพราะคนอย่างกู

ถ้าพี่ณัฐคิดว่า

ผมกับพี่ธารจะเป็นอะไรกันน่ะ

ผมว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกฮะ

[เต้าหู้] คนเดียวที่ผมรัก

ก็คือพี่ณัฐ

ไม่ว่าผมจะอยู่กับเขา

หรือว่าอยู่กับใคร

ก็ไม่มีความสุขเท่าอยู่กับพี่ณัฐหรอกฮะ

พี่ณัฐมองผมแบบนี้ทำไมฮะ

กูเห็นมึงยิ้มได้ กูก็ดีใจ

บางทีกูก็สงสัยนะ

ว่ามึงมาจากไหน

ทำไมทำให้กูอุ่นใจได้ขนาดนี้

[เสียงพ่นลมขำ] ที่บ้านมึงเขาคงเลี้ยงมึงมาดีเนอะ

[เสียงหัวเราะ]

ไม่แน่นะฮะ

ผมอาจจะมาจากดาวดวงอื่นก็ได้

คุณป้ายังเคยบอกผมเลย

[เต้าหู้] ว่าผมเป็นเจ้าชายน้อย ที่ตกมาจากท้องฟ้า

[เสียงณัฐหัวเราะหึ]

[ณัฐ] มึงจะเอาอะไรกับแม่วะ

ถึงตอนนี้มึงจะยังจำอะไรไม่ได้

แต่มึงไม่ต้องห่วงนะ

กูจะช่วยมึงหาครอบครัวให้เจอเอง

แล้วถ้าผมไม่อยากไป

พี่ณัฐจะให้อยู่ด้วยไปตลอดไหมฮะ

[ดนตรีซึ้ง]

แล้วถ้าตอนนั้นมึงจำได้

แล้วมึงมีคนในชีวิตมากพอโดยที่ไม่ต้องมีกู

มึงไม่ต้องมานั่งนอยด์หรอก

กูจะช่วยมึงเอง

กูก็อยากรู้เหมือนกันว่า…

ถ้ามึงกับพี่ธารไม่ได้เป็นอะไรกัน

แล้วมึงกับเขาน่ะ

เกี่ยวข้องกันยังไง

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงถอนหายใจ]

ถ้าเต้าหู้รู้จักกับพี่ธารจริงๆ

[ณัฐ] เต้าหู้อาจจะเคยมาที่นี่

เผื่อเห็นอะไรที่คุ้นเคย

เต้าหู้อาจจะจำอะไรได้บ้าง

ไป

[ดนตรีลึกลับ]

[เต้าหู้] นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้มารู้จักคุณ

ในพื้นที่ของคุณ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เต้าหู้] ผมไม่แปลกใจเลย

ว่าทำไมคุณถึงอยู่ในใจพี่ณัฐนานขนาดนี้

ชอบเหรอ

น่ารักดีน่ะพี่

[เสียงพ่นลมขำ]

เหมือนณัฐเลยนะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

[พูดพลางหัวเราะ] เหมือนตรงไหนพี่

ก็เหมือนตรงที่ ทำตัวเหมือนมีหนาม

ป้องกันตัวเองตลอดเวลา

เหมือนจะเลี้ยงง่ายตายยาก

แต่จริงๆ แล้วเนี่ย

ก็ต้องการคนดูแลเอาใจใส่อยู่เหมือนกัน

คิดจะเลี้ยงเนี่ย

ไม่กลัวหนามเหรอ

[เสียงพ่นลมขำ] ไม่กลัวหรอก

มีหนาม

แต่ก็น่ารัก

[เสียงพ่นลมขำ]

[พูดไม่ออกเสียง] เพ้อว่ะ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

ตอนพริบเจอรูปนี้

พริบก็เลยเอาโทรศัพท์มาถ่ายรูป เพื่อจะได้ตามหารักแรกของพี่ธาร

ถึงพี่ธารน่ะจะเคยเล่าเรื่องรักแรก ให้พริบฟังอยู่บ่อยๆ

แต่ก็ไม่เคยบอกว่าเป็นใคร

พี่ธารคงไม่อยากทำให้พี่ณัฐลำบากใจ

เพราะความสุขของพี่ธาร

ก็คือการได้เห็นพี่ณัฐมีความสุข

ทำอะไรอะพี่

ก็ เก็บไว้เป็นหลักฐานไง

ณัฐสัญญาแล้วว่าจะมีพี่แค่คนเดียว

[เสียงเขินอาย] เฮ้ย ไม่เอา

[เสียงถ่ายรูป]

[ดนตรีอบอุ่น]

พริบ

พาพี่ไปดูห้องนอนพี่ธารหน่อยได้ไหม

[พริบ] อือ

[เต้าหู้] ผมเคยอิจฉาคุณ

แต่ตอนนี้ผมสัญญาว่าจะอิจฉาคุณให้น้อยลง

ผมอยากเห็นคุณฟื้นขึ้นมาเร็วๆ

เพราะผมไม่อยากเห็นพี่ณัฐต้องเศร้าอีกแล้ว

แล้วผมก็จะได้รู้สักที

ว่าตุ๊กตาหมีอย่างผมกลายมาเป็นคนได้ยังไง

[กระถางต้นไม้] ตุ๊กตาหมีกลายเป็นคนเหรอ

[ดนตรีลึกลับ]

ใครพูดกับผมเหรอฮะ

ตุ๊กตาหมีกลายเป็นคนจริงๆ เหรอเนี่ย

มันเป็นไปได้ยังไง

ฮะ

ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงฮะ

แต่ผมคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับคุณตาธาร

ธารเหรอ

ใช่ฮะ

แต่ตอนนี้คุณตาธารเขาบอกอะไรผมไม่ได้ฮะ

เพราะว่าเขาถูกทำร้ายอยู่

คุณพอจะรู้ไหมฮะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาฮะ

[กระถางต้นไม้] อืม…

มันเกิดขึ้นที่นี่แหละ

ที่นี่เหรอฮะ

งั้นคุณก็เห็นคนร้ายเหรอฮะ

ฉันไม่เห็นนะ

แต่ได้ยินเสียงตาธารน่ะทะเลาะกับผู้ชายคนหนึ่ง

[ธาร] ยังไงผมก็ไม่ถอนตัว

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เสียงฟาด]

[กระถางต้นไม้] แล้วก็มีเสียงแจกันแตก [เสียงแจกันแตกกระจาย]

แล้วก็มีเสียงอีกหลายคนเข้ามา

ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบไป

ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

[กระถางต้นไม้] แม้แต่คนสุดท้าย ที่เข้ามาเก็บกวาด

แต่ก็เก็บไปไม่หมด

เก็บไม่หมด

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

แจกัน

คนร้ายใช้แจกันฟาดหัวคุณตาธารเหรอฮะ

ฉันก็ไม่แน่ใจ

แต่ที่แน่ๆ คือเสียงคนสุดท้ายที่เข้ามา

[กระถางต้นไม้] ฉันจำได้ว่า

เป็นเสียงผู้หญิง

ผู้หญิง

[เสียงสั่น] ใครเข้ามาทำอะไรในบ้านน่ะ ออกมานะ

เสียงนี้ เสียงนี้แหละ

อะไรนะฮะ

[ดนตรีระทึก]

นี่ เข้ามาทำอะไรกันน่ะ ใครอนุญาตให้พวกเธอเข้ามา

[แสน] ผมเอง

คุณแสน

ขอบคุณนะครับลุงแสน

ที่อนุญาตให้ผมพาเต้าหู้มาที่นี่

ไม่เป็นไรหรอก ท่านรองโทรมาคุยกับลุงแล้ว

[แสน] เสียดายที่ช่วยเต้าหู้ไม่ได้

เต้าหู้กับตาธารดูจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน

มโนไปเอง

แล้วก็แห่มาค้นบ้านคนอื่นเขา ทั้งๆ ที่ญาติเจ้าของบ้านเขาไม่เต็มใจ

ทำไมถึงไม่เต็มใจล่ะฮะ

ในเมื่อบ้านก็สวยดี

หรือว่ามีอะไรที่ไม่อยากให้คนอื่นเขาเห็น

[เอฟเฟกต์ลึกลับ]

ก็ บ้านธารเขามีแต่งานศิลป์แพงๆ

[จัน] ธารเขามีน้าเป็นญาติแค่คนเดียว

ธารเขาเป็นแบบนี้ น้ากับคุณแสนก็ต้องคอยมาดูแลบ้านให้

ถ้าเกิดว่ามีอะไรหายไป น้าก็ต้องรับผิดชอบสิ

[ณัฐ] ที่มาช่วยดูแลเนี่ย

เป็นเพราะหวังดี

หรือหวังผลกันแน่ครับ

ณัฐ

แม่เขารออยู่ที่โรงแรมไม่ใช่เหรอ

รีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวลุงปิดบ้านให้เอง

งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ

[ประชดประชัน] เดี๋ยวของหายแล้วจะซวย

[จันขึ้นเสียง] นี่

ก็ดูมันสิ

[กระถางต้นไม้] นายตุ๊กตาหมี

เสียงผู้ชายกับผู้หญิงที่ฉันได้ยินวันนั้นน่ะ

คือเสียงสองคนนี้แหละ

[ดนตรีระทึก]

นายต้องหาตัวคนที่ทำร้ายธารให้ได้นะ

คุณปล่อยให้พวกมันเข้ามาในบ้านได้ยังไง

[พูดเสียงเบา] จะให้ผมทำยังไงเล่า

ตำรวจเขาโทรมาขอ ปฏิเสธก็ยิ่งดูน่าสงสัยน่ะสิ

นี่ คุณเห็นสายตาที่มันมองไหม

คุณคิดจริงๆ เหรอ ว่ามันมาที่บ้านหลังนี้เพื่อรื้อฟื้นความทรงจำน่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ณัฐ] พี่ธารคือคนที่เต้าหู้จำได้

เป็นหลานน้าจันจ้ะแม่

ตาธารครับ

ผมเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นครับ

ตาธาร

แม่

แม่เป็นอะไรหรือเปล่า

แม่ไม่เป็นไร

บ่ายนี้ณัฐว่างไหม

คุณป้าอยากไปไหนเหรอฮะ

ป้าอยากไปหาเขา

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงขึ้นฉ่ายหายใจแรง]

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

มาหาใครคะ

[ธาร] สวัสดีครับ

ผมมาหาณัฐน่ะครับ

- ขอบคุณครับ - [มทนา] จ้ะ

เสียดายนะ ณัฐเขาไปต่างจังหวัด

มาเสียเที่ยวเลยเนอะ

ไม่เป็นไรครับ [เสียงพ่นลมขำ]

ตอนแรกป้าก็นึกว่าเป็นลูกศิษย์ป้า [เสียงธารพ่นลมหายใจ]

ที่แท้เป็นเพื่อนณัฐเนอะ

ใช่ครับ

แล้ว ชื่ออะไรจ๊ะ

ตาธารครับ

ผมเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นครับ แล้วรู้ว่าณัฐย้ายมาอยู่ที่นี่

ก็เลยเอาของมาฝากน่ะครับ

นี่ครับ

[ธาร] ผมวาดเองครับ

- อ๋อ เหรอ - [ธาร] ครับ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

โห น่ารักจังเลย

"คงดีถ้าเราจะมีใครสักคนอยู่ข้างๆ "

เนอะพ่อเนอะ

เอาไว้ณัฐกลับมาบ้านแล้ว ป้าจะเอาให้เขานะจ๊ะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ขอบคุณมากนะครับ

แล้ว…

แล้วนี่คุณป้าอยู่คนเดียวเหรอครับ

อยู่คนเดียวที่ไหนจ๊ะ อยู่กับพ่อ ณัฐ แล้วก็…

[มทนา] ขึ้นฉ่ายไง

คุณพ่อเหรอครับ

[ณัฐ] แม่

ทำไมแม่ถึงอยากมาหาพี่ธารล่ะ

เขาเคยมาที่บ้าน

[เสียงตกใจ] เมื่อไหร่ แม่

แม่ก็ไม่แน่ใจ

แต่ตอนนั้นเราย้ายมาอยู่บ้านใหม่แล้ว

แล้วเขาก็เอาหนังสือ…

เล่มนั้นน่ะ

เล่มที่ณัฐชอบ

เขาเอามาให้

[ณัฐ] ขึ้นฉ่าย

มีขนมมาฝาก กินไหม

กินไหม มานี่

ไหนโดดหน่อยซิ กระโดดหน่อยซิ

[ณัฐ] โดด โดด โดด อุ๊ย

[เสียงมทนาร้อง] อื้อฮือ

- [มทนา] โอ๊ย - [ณัฐ] โอ้โฮ

โดดซะแรงเลย อุ๊ย

[เสียงเก็บหนังสือ]

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

หนังสือเล่มนี้ของแม่เหรอ

[มทนา] หือ

ของณัฐนั่นแหละ

ณัฐไม่มีเล่มนี้นะแม่

เนี่ยของณัฐ

ณัฐชอบก็เอาไปเก็บสิลูก

[เสียงสั่น] พี่ธารเคยเอาหนังสือเล่มนั้นมาให้จริงๆ

[ขึ้นเสียง] แล้วทำไมแม่ไม่บอกณัฐล่ะ

เรื่องสำคัญทีไรแม่ก็ลืมทุกที

[เสียงสั่น] ก็แม่ป่วย

แม่จำไม่ได้ว่าใครให้มา

[พูดพลางร้องไห้] ก็ตอนนั้นณัฐก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน แม่ก็ลืม

แม่ขอโทษ

[เต้าหู้] พี่ณัฐ

[ดนตรีเศร้า]

ถ้าพี่ณัฐไปตอนนี้

คุณป้าจะเสียใจมากนะฮะ

แล้วมึงคิดว่ากูไม่เสียใจเหรอ

แล้วกูก็รู้ว่ามึงก็เสียใจ

[เสียงณัฐถอนหายใจ]

[ดนตรีหม่นหมอง]

[ณัฐ] มึงก็น่าจะรู้นะเว้ย

กูทั้งผิดหวัง เสียใจ แล้วก็โกรธ

แต่กูไม่ได้โกรธแม่เท่ากับโกรธโชคชะตานะเว้ย

ถ้าวันนั้นกูรู้ว่าพี่ธารมาหา

ชีวิตกูจะเป็นยังไง

พี่ณัฐคงมีความสุขมากๆ

ที่คนที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้คือคุณตาธาร

ไม่ใช่ผม

ไม่มีใครตอบมึงได้หรอก

ว่ามันจะสุข หรือว่าจะทุกข์

[เกณฑ์] มึงอาจจะคิดว่า ป่านนี้มึงคงได้สมหวังกับเขาไปแล้ว

แต่มึงอย่าลืมนะเว้ย ว่าสองปีที่แล้วแม่มึงป่วย

[เกณฑ์] แล้วก็ยังไม่ได้เปิดใจ

มึงกับเขาอาจจะต้องแอบคบกัน

ไม่ได้เหมือนที่มึงคบเต้าหู้อยู่ตอนนี้ก็ได้นะเว้ย

เต้าหู้

ทุกสิ่งทุกอย่างมีเวลาที่เหมาะสมของมัน

สองปีที่แล้วไม่ใช่เวลาของพี่ธาร

เขาถึงคลาดกัน

แล้วเต้าหู้ ก็เข้ามาในเวลาที่เหมาะสมของพี่ณัฐพอดี

แต่ตอนนี้คุณตาธารกลับมาแล้วนี่ฮะ

หรือว่าเวลาที่เหมาะสมของพี่ณัฐกับคุณตาธาร

ก็คือตอนนี้

[ดนตรีหม่นหมอง]

[สอง] การกลัวอนาคต

มันก็แย่พอๆ กับการเสียใจ ในสิ่งที่กลับไปแก้ไขไม่ได้นั่นแหละ

ผมว่า

พี่ควรอยู่กับปัจจุบัน

เอาเวลามาคิดถึง ความรู้สึกของคนที่อยู่ข้างๆ พี่ตอนนี้ดีกว่า

[สอง] เต้าหู้มันคงจะสับสนน่ะ

ถ้าพี่ทำให้มันรู้สึกว่า พี่ยังอาลัยอาวรณ์กับแฟนเก่าขนาดนี้

กำลังจะไปหามึงพอดีเลย

ผมก็เหมือนกันฮะ

ผมรู้นะฮะ ว่ามันทำใจยาก

ที่พี่ณัฐเคยเกือบจะได้เจอกับเขา

แล้วก็อาจจะกลับไปรักกับเขาอีกครั้งหนึ่ง

แต่ว่าต้องมาพลาดเพราะว่าแม่ป่วยเลยลืม

กูโอเคที่มันเป็นแบบนี้

กูแค่เสียดาย

ถ้าตอนนั้นกูได้เจอเขา

คงมีโอกาสได้ขอโทษเขา

แต่ตอนนี้

กูไม่รู้ว่ากูจะมีโอกาสแบบนั้นอีกหรือเปล่า

ซีรีส์ที่กูทำเพราะเขา

เขาจะมีโอกาสตื่นมาดูหรือเปล่า

[ดนตรีซึ้ง]

ผมเชื่อว่าเขาต้องตื่นแน่นอนฮะ

พี่ณัฐตั้งใจทำซะขนาดนี้

ไม่แน่นะฮะ

อาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นมาก็ได้

กอดหน่อยสิ

[เสียงพ่นลมขำ]

[เสียงท้องร้อง]

มึงหิวเหรอ

ไม่ใช่ของผมนะฮะ

กูก็เปล่า

[เสียงพริบหัวเราะเจื่อนๆ ]

ของพริบเอง [เสียงพ่นลมขำ]

- [เกณฑ์] อื้อฮือ - โอ้

ท้องร้องดังขนาดนี้ กินข้าวก่อนไหม

เอ่อ แต่เราเพิ่งกินข้าวกันมาไม่ใช่เหรอครับ

[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ]

[พริบ] ก็พี่ใช้พลังงานตั้งเยอะ

กว่าจะทำให้เขาดีกันได้

งั้นเราไปกินข้าวกันไหมฮะ

- ไป - ไป

งั้นกูไปตามแม่ก่อน

งั้นมื้อนี้ไอ้ณัฐเลี้ยงนะเว้ย

[เสียงเต้าหู้หัวเราะ] เนื่องในโอกาสคืนดีกับแฟน

[เสียงร้องดีใจ]

[เสียงสองโห่ร้องและเสียงปรบมือ]

- ไป เต้าหู้ - [เต้าหู้] ดีฮะ

มีคนเลี้ยงแล้ว ไป ไปเลย

[ณัฐ] แม่

แม่

ไปกินข้าวกัน

[เต้าหู้] คุณป้าฮะ

[ณัฐ] แม่

แม่

ไปกินข้าวกัน

คุณป้าฮะ

แม่

คุณป้าฮะ

[ตะโกน] แม่

[ดนตรีตึงเครียด]

[ณัฐ] แม่

พี่ณัฐ

- [ณัฐ] ไอ้เกณฑ์ มึงเห็นแม่กูเปล่า - [เกณฑ์] ฮะ แม่

[ณัฐ] แม่กูหาย

[เกณฑ์] ไอ้ณัฐ ไอ้ณัฐ

ไอ้ณัฐ

- ถ้างั้นเดี๋ยวกูไปหาหน้าโรงแรมให้ - [ณัฐ] เออๆ

- [เกณฑ์] โอเค เจอกัน - ขอโทษนะครับ

- [พนักงาน] ค่ะ - เห็นแขกห้อง 202 ไหมครับ

สูงๆ ผอมๆ อายุประมาณ 50 น่ะครับ

คุณป้าใส่เสื้อสีฟ้า กางเกงสีเทาฮะ

[ภาษาเหนือ] อ๋อ เห็นออกไปข้างนอกโรงแรม สักครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ

[พนักงาน] ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ

- งั้นช่วยเช็กกล้องวงจรปิดให้หน่อยได้ไหมครับ - [พนักงาน] ได้ค่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงณัฐจิ๊ปาก]

[เกณฑ์] ว่าไง

แม่เดินออกไปคนเดียว กระเป๋าตังค์ มือถือก็ไม่ได้เอาไป

แม่จะไปไหนวะ

เขา เขาอาจจะออกไปเดินเล่นแถวนี้ก็ได้นะเว้ย

นี่แม่โกรธกูขนาดนี้เลยเหรอ

คุณป้าอาจจะแค่อยากคิดอะไรคนเดียวน่ะพี่ณัฐ

[พริบ] ใจเย็นๆ ก่อนนะ

พวกเราช่วยกันตามหาก่อนดีไหมฮะ

ผมบอกพนักงานไว้แล้วฮะ ถ้าคุณป้ากลับมาให้โทรบอก

คุณป้าเพิ่งออกไปไม่นาน คงไปไหนได้ไม่ไกล

ผมว่าพวกเรา ไปตามหาคุณป้ากันในเมืองกันเถอะครับ

- ไป - [เกณฑ์] ไป สอง

เต้าหู้

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

โทษนะครับพี่

เห็นผู้หญิงในรูปนี้ไหมครับ

อ๋อ เห็นครับ เห็นไปทางคูเมืองครับ

ขอบคุณครับพี่ ไป เต้าหู้

[ดนตรีตื่นเต้นปนตึงเครียด]

- แม่ - [เต้าหู้] คุณป้าฮะ

ขอโทษครับ

ไม่เป็นไรค่ะ

- เฮ้ย ไป - ไปต่อนะฮะ

[มทนา] คุณคะ

- เอ่อ… - [ภาษาเหนือ] มีอะไรเหรอคะ

คือ ป้าจะไป…

ไปที่ไหนคะ

ป้ามาคนเดียวเหรอคะ

ลองโทรหาญาติให้มารับไหมคะ

ไม่ได้เอาโทรศัพท์มาค่ะ

อืม ถ้างั้น…

ให้หนูไปส่งบ้านไหมคะ บ้านป้าอยู่ที่ไหนคะ

มีคนเจอคุณมทนาเนี่ย เดินหลงทางแถวคูเมืองเลยพามาส่งที่นี่

[อนิก] แกบอกอาว่ามาเที่ยวกับลูกชื่อณัฐกับเต้าหู้

อาก็เดาว่าต้องเป็นณัฐเนี่ยแหละ

เออ สองก็ลืมนึกถึงพ่อไปเลย

[พริบ] อื้อฮือ [เสียงตีแขน]

เป็นลูกตำรวจซะเปล่า

พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ย ว่าท่านรองเป็นพ่อของสอง

[เสียงพริบพ่นลมหงุดหงิด] โลกกลมจนพริบกลัวไปหมดแล้วเนี่ย

[ขึ้นเสียง] แม่ แม่ไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง

[ดนตรีหม่นหมอง]

พี่ณัฐ

เรากลับไปคุยที่โรงแรมดีไหมฮะ

ณัฐ

อาขอคุยด้วยหน่อย

แม่ณัฐบอกอาว่า

แค่ออกไปเดินเล่นแถวโรงแรม

แต่อยู่ๆ ก็จำอะไรไม่ได้

[อนิก] จำไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหน ก็เลยเดินไปเรื่อยๆ

คนที่มาเจอแม่ณัฐก็บอกว่า แม่ณัฐดูแปลกๆ พูดจาสับสน

ถามว่าจะไปไหนก็ตอบไม่ได้

อาว่ามันไม่ปกตินะ

[อนิก] ยังไงณัฐค่อยๆ คุยกับแม่ดูแล้วกัน ว่าเป็นอะไรกันแน่

ได้ครับท่านรอง

ขอบคุณมากนะครับ

[ดนตรีหดหู่]

ที่แม่หายไป

แม่ไม่ได้โกรธณัฐ

แต่มันเป็นเพราะอย่างอื่นใช่ไหมแม่

มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอแม่

แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน

แม่รู้สึกว่าตัวเองแปลกไป

[เสียงสั่น] แม่…

แม่ลืมบ่อยเกินไป ณัฐ

แม่ลืมว่า…

แม่จะทำอะไร

[มทนา] แม่ลืมว่าแม่…

ทำอะไรไปแล้วบ้าง

แม่ลืมวัน

ลืมชื่อคน

[มทนา] บางทีก็ลืมว่า…

[พูดพลางร้องไห้] แม่จะพูดอะไร

แม่ก็เลยไปหาหมอ

หมอเขาก็ให้แม่ตรวจเพิ่ม

แล้วหมอกัญญาเขาก็บอกแม่ว่า

แม่เริ่มมีอาการ…

อัลไซเมอร์

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เสียงมทนาสะอื้นไห้]

[เสียงสูดจมูก] แม่ขอโทษณัฐนะ

[เสียงสั่น] ไม่เป็นไรนะแม่

[เสียงร้องไห้]

[พูดพลางร้องไห้] จริงๆ มันมีสัญญาณเตือนกูมาตั้งนานแล้วล่ะ

แต่กูไม่ได้เอะใจอะไร

[ณัฐ] เอาสามถุงนี้ครับ

กูเพิ่งซื้อไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเองไม่ใช่เหรอ

ทำไมหมดอีกแล้วล่ะ

ผมเห็นคุณป้าให้อาหารขึ้นฉ่าย ตลอดเวลาเลยนะฮะ

บางวันให้แล้วก็ยังให้อีกฮะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

กูเป็นลูกภาษาอะไรวะ

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงณัฐสะอื้น]

พี่ณัฐทำงานหนัก

มีอะไรให้คิดตั้งเยอะตั้งแยะ

ผมนี่สิฮะ

มีหน้าที่ดูแลคุณป้า

อยู่กับคุณป้าตลอดเลย

เห็นความผิดปกติทุกอย่าง

เอ้านี่แม่ให้ไปแล้วเหรอ

[มทนา] ขึ้นฉ่าย มากินข้าวลูก

คุณป้าให้อาหารไปแล้วนี่ฮะ

ป้าให้ไปแล้วเหรอ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

คุณป้าหาอะไรอยู่เหรอฮะ

ป้าหามีดปอกผลไม้น่ะจ้ะ

ไม่รู้เอาไปวางไว้ไหน

แต่ผมกลับไม่เคยรู้อะไรเลย

[เสียงสะอื้นไห้]

[เต้าหู้] ผมขอโทษนะฮะพี่ณัฐ

ทำไมมันต้องเป็นอย่างนี้วะ

ทุกอย่างมันกำลังจะดี

บ้านเรากำลังจะมีความสุขไม่ใช่เหรอ

หรือว่าคนอย่างกู

มันไม่คู่ควรกับความสุขวะ

[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจ]

[เสียงณัฐร้องไห้]

พี่ณัฐอย่าโทษตัวเองสิฮะ

แล้วก็ไม่ต้องหาคนผิดด้วย

ในเมื่อถ้าคุณป้าป่วยไปแล้ว

เรามาช่วยกันหาทางให้คุณป้าหายป่วยดีไหมฮะ

[พูดพลางร้องไห้] โรคนี้มันรักษาไม่หายหรอก

อีกไม่นานน่ะ

แม่ก็จะลืมมึง

ลืมกู

ลืมแม้กระทั่งตัวเอง

[เสียงร้องไห้]

งั้นเรามาช่วยกันคิดดีกว่าฮะ

ว่าเราจะดูแลคุณป้ายังไง

ตอนที่คุณป้ายังไม่ลืมทุกอย่าง

คุณสงสัยใคร

ไอ้เต้าหู้ แล้ววันนั้นมันอาจจะอยู่ที่บ้าน แล้วก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

ถ้าไม่อยากมีชีวิตที่บิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความทุกข์เหมือนฉัน

[มทนา] คุณต้องใช้ชีวิตอย่างมีสติ

ผิดพลาดอะไรไปก็ต้องรีบแก้ไข

คนหนึ่งความจำเสื่อม

อีกคนก็กำลังจะตามไป

[เสียงเต้าหู้พ่นลมหายใจ]

ก็ไม่แน่นะฮะ

ผมอาจจะจำอะไรได้เร็วๆ นี้ก็ได้

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

พี่ณัฐทำดีมากๆ แล้วนะฮะ

[เสียงณัฐร้องไห้]

[เต้าหู้] อย่าโทษตัวเองเลยฮะ

เก่งมากๆ แล้ว

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

คำบรรยายโดย: พัณณิตา อาจทวีกุล

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.