Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
[เสียงเครือ] คนที่กูคิดว่าเขาจะเข้าข้างกู ปกป้องกู
กลับมาทำร้ายกูเองแบบนี้
แม่ขอโทษนะ
ความเข้าใจน่ะ อาศัยการให้โอกาสกันและกันนะฮะ
นี่มึงพูดเก่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
แล้วชอบเปล่าล่ะฮะ
[ณัฐ] ชอบสิ
[ดนตรีโรแมนติก]
ถึงลุงจะเคยมีอดีตอะไรมา ถ้ามันทำให้ลุงไม่เชื่อในความรัก
ผมจะทำให้ลุงเห็นเอง ว่าผมจริงจังกับลุงมากแค่ไหน
[เสียงรถมอเตอร์ไซต์]
- แม่ แม่ - [เต้าหู้] คุณป้าฮะ
พรุ่งนี้คุณป้าแต่งตัวสวยๆ เลยนะฮะ
- หือ - พรุ่งนี้เราจะไปช็อปปิ้งกันฮะ
ณัฐ เอ่อนี่คุณโนบุซังนะ
เขามาซื้อซีรีส์แกไปฉายที่ญี่ปุ่น
- [ณัฐ] สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
[ดนตรีสดใส]
- [ภาษาญี่ปุ่น] ยินดีที่ได้รู้จักครับ - [ภาษาญี่ปุ่น] ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ผมมาจากโตเกียว ชื่อโนบุครับ
ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
แล้วนี่คือ คุณโยชิ เป็นนักข่าวบันเทิงที่ญี่ปุ่น
จะมาสัมภาษณ์แก
[ภาษาญี่ปุ่น] ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- โอเค โนบุซัง - ครับ
[ภาษาอังกฤษ] เราไปเซ็นสัญญากันที่ห้องของผม
ปล่อยให้ณัฐกับคุณโยชิสัมภาษณ์กันที่นี่
- โอเค - โอเค ไปกัน
- [เจือ] โนบุซัง - [โนบุ] ครับ
[เจือ] เหล้าสาเกญี่ปุ่นไหมครับ
- [โนบุ][ภาษาไทย] ครับ เหล้า - [เจือ] โอเค้
[พูดภาษาไทยปนญี่ปุ่น] [โนบุ] เหล้า อร่อยๆ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
คุณป้าฮะ พี่ณัฐยังไม่อ่านเลยน่ะฮะ
สงสัยน่าจะยุ่งน่ะฮะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปเดินกันสองคนก็ได้นะ
คู่นี้ดีไหมฮะ
สีมันเยอะไปไหมน่ะลูก ใส่วิ่งแถวบ้านเขินเขาแย่เลย
[เสียงหัวเราะ]
- เอาเรียบๆ ดีกว่าไหมครับ - [เต้าหู้] อืม
- พี่ครับ - [พนักงาน] คะ
รุ่นนี้มีสีอื่นไหมครับ
มีค่ะ รอสักครู่นะคะ
ใส่พอดีไหมฮะ
เหมือนจะคับไปนิดนึง
[เต้าหู้ส่งเสียงในลำคอ]
- พี่ครับ - [พนักงาน] คะ
มีเบอร์ใหญ่กว่านี้ไหมครับ
มีค่ะ รอสักครู่นะคะ
งั้นเดี๋ยวผมไปช่วยดูตรงนั้นให้นะฮะ
จ้ะ
[ดนตรีเหงา]
[ดนตรีอบอุ่น]
ใส่สบายไหมแม่
แม่ลองเดินดูสิ
มีชอบตัวไหนบ้างไหมฮะ
มันสวยไปหมดเลยน่ะ ป้าเลือกไม่ถูกหรอก
[เต้าหู้ส่งเสียงในลำคอ]
งั้นเราให้พี่ณัฐเลือกให้ไหมฮะ
ลองดูไหม
พี่ณัฐฮะ ช่วยเลือกเสื้อผ้าให้คุณป้าหน่อยได้ไหมฮะ
[ดนตรีสดใส]
[เสียงกระแทกเบาๆ ]
ผมเป็นคนบอกพี่ณัฐเองฮะ ว่าคุณป้าโทรศัพท์เสีย
เครื่องนี้ดีไหม เหมาะกับแม่เปล่า
[เต้าหู้] ก็น่าจะดีนะฮะ
แต่สีอาจจะต้องให้เข้ากับแม่หน่อยนะ
คุณป้า สีชมพูฮะ
ขอบคุณมากนะลูก
ไปกันฮะคุณป้า
อยากได้สีไหนคะ
เอาสีที่เหมาะกับแม่ผมน่ะครับ
งั้นขอแนะนำเป็นสีนี้เลยนะคะ น่าจะเหมาะ
[พนักงาน] ชอบไหมคะ
อันเท่าไรคะเนี่ย
ราคา 599 บาทค่ะ
[มทนาส่งเสียงรับรู้ในลำคอ]
ป้าอยู่แต่บ้านน่ะค่ะ ไม่ค่อยได้แต่งหน้าไปไหนเลย
อยู่บ้านก็สวยได้นะฮะ
นี่ ลูกชายทั้งสองคนเลยเหรอคะ น่ารักจัง
ใช่ค่ะ นี่ลูกชาย
นั่นก็ลูกชายอีกคนหนึ่ง
[ดนตรีซึ้ง]
เราสามคนเป็นครอบครัวเดียวกันค่ะ
เอ่อ แล้ว สองคนนู้นล่ะคะ นั่นก็ใช่ครอบครัวหรือเปล่าคะ
เห็นยืนมองมานานแล้ว
[เต้าหู้] คุณสอง
มึงตามกูมาทำไมเนี่ย
ใครว่ากูตาม กูแค่ผ่านมาเห็นก็เลยแปลกใจ
ร้อยวันพันปีกูไม่เคยเห็น มึงไปไหนมาไหนกับแม่มึงเลยน่ะ
[เกณฑ์] กูก็เลยอยากจะรู้ว่า
วันนี้เพื่อนมีอะไรพิเศษหรือเปล่า
ไม่ได้พิเศษ กูก็แค่พาแม่มาซื้อของเฉยๆ น่ะ
กูดีใจนะเว้ย ที่มึงมีความสุขน่ะ
กูรอวันนี้มานานแล้ว
[ดนตรีทะเล้น]
ว่าแต่มึงเหอะ ทำไมมันถึงมากับมึงด้วยล่ะ
หรือว่ามึงกับมัน…
คือกู…
ยังไงลุง ยังไง ฮึ
ไอ้เด็กนี่…
มันไม่ได้มากับกู
แต่กูน่ะ ที่มากับมัน
[ดนตรีทะเล้น]
[เสียงณัฐพ่นลมขำ]
ตกลงมึงสองคนคบกัน
เออ ก็อย่างที่มึงเห็นนี่แหละ
ไหนมึงบอกว่าไม่ชอบคบเด็กไงวะ
กูเคยพูดเหรอ ตอนไหนวะ จำไม่ได้ว่ะ
ทำดีมากครับ เดี๋ยววันนี้ผมจะตกรางวัลให้นะ
น่ารักที่สุดเลย
ยังไม่สั่งกันอีกเหรอฮะ ผมหิวแล้วนะฮะ
เอ่อ เฮ้ย สั่งเลยเต้าหู้ เต้าหู้อยากกินอะไรบอก
วันนี้เรามีความสุขมาก เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง
- มึงพูดเองนะ - อือ
งั้นสั่งเลยนะฮะ
สั่งเลยๆ
เอาอันนี้ฮะ
- เอาอันนี้นะ อะ - แล้วก็อันนี้
- [สอง] อือ อันนี้ - [เต้าหู้] อันนี้ๆ
- [สอง] อันนี้ๆ - [เต้าหู้] อันนี้ๆ
เอาหมดเลยฮะ
- [สอง] อะ เอาหมดเลยเหรอ - [เกณฑ์] ดีมาก
[สอง] อือ เอาทั้งหมดเลยใช่ไหม กินหมดนะ
- [เกณฑ์] ก็บอกว่าเลี้ยงนี่ - [สอง] ฮะ
- [เกณฑ์] บอกว่าเลี้ยงนี่ - [สอง] เลี้ยง กินให้หมดเถอะวันนี้
เดี๋ยวป๋ารูดเอง
[ดนตรีสดใส]
รีบโตไวๆ นะ มีเด็กน้อยรอกินอยู่
หือ มีความสุขจนน่าหมั่นไส้เลยนะลูกฉัน
ไปเดตมาใช่ไหม แม่เห็นสองมาส่ง
[เสียงพ่นลมขำ]
เกณฑ์มีความสุขเพราะว่าไอ้ณัฐต่างหากล่ะครับ
วันนี้เนี่ย เกณฑ์ไปเจอ ไอ้ณัฐพาแม่กับเต้าหู้ไปเที่ยวที่ห้างด้วยนะครับ
- [กัญญา] อือ - ไอ้ณัฐมันดีกับแม่แล้วด้วย
จริงสิ
แต่เสียดายเวลาเนอะ
แม่แค่เสียดายเวลาว่า ถ้าเกิดณัฐกับแม่เขาเนี่ย ปรับความเข้าใจกันตั้งแต่แรก
ป่านนี้ ก็คงได้ใช้เวลาดีๆ ด้วยกันนานแล้วเนอะ
เกณฑ์ก็เหมือนกันนะลูก รักกันน่ะ ก็อย่าไปทำให้มันยาก
[กัญญา] เราไม่รู้จริงๆ ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น
ทำดีต่อกันให้มากๆ เราจะได้ไม่เสียใจทีหลัง
แม่เหมือนรู้ทันน่ะ
[กลั้วหัวเราะ] เอ้า ลูกใครล่ะ รู้สิ
[เสียงกัญญาหัวเราะ]
[ดนตรีซึ้ง]
แม่ขอบคุณมากนะ วันนี้แม่มีความสุขมากๆ เลยลูก
[เต้าหู้] นี่แหละฮะ คุณค่าของการได้เกิดมาเป็นมนุษย์ของผม
อย่างน้อย ผมก็มีส่วนช่วยถมช่องว่าง ระหว่างพี่ณัฐกับคุณป้า
มันทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า ไม่ว่าจะแม่ หรือลูก ก็ล้วนทำผิดพลาดกันได้
[ดนตรีอบอุ่น]
ณัฐไปแล้วนะแม่
แล้ว ปิ่นโตณัฐล่ะ
ไปแล้วนะแม่
จ้ะ
[เต้าหู้] แค่เรายอมรับใน ความไม่สมบูรณ์ของกันและกัน
มีความรักและความเข้าใจให้กัน
ช่องว่างมันก็จะหายไปเอง
แค่นี้ ผมก็รู้สึกว่าคุ้มค่าแล้วฮะ
ถ้าเกิดว่า วันหนึ่งผมต้องหลับไปจริงๆ
มาแต่เช้าเลยนะไอ้เกณฑ์
[เกณฑ์] มึงน่ะมาสาย
- [ณัฐ] เฮ้ยไอ้เกณฑ์ ปล่อย - [เกณฑ์] อือ
อื้อฮือ
ทีงี้ทำเป็นหวงนะเพื่อน
ต่อไปมึงก็ไม่ให้ใครแล้วน่ะสิ
เออ
โชคดีนะเนี่ยที่ไอ้พริบไม่อยู่น่ะ ไม่งั้นมันคงมาขอตามเคย
[เจือ] นั่นสิ วันนี้หลานกูไปไหนวะเนี่ย
[เสียงเห่ากรรโชก]
[ดนตรีหม่นหมอง]
[เต้าหู้] ขึ้นฉ่าย ขึ้นฉ่าย
เห่าอะไรน่ะ
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
พี่พริบ
พี่มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ
[ดนตรีเศร้า]
พี่พริบรู้จักคุณตาธารไหมฮะ
เต้าหู้ก็รู้จักพี่ธารเหรอ
หรือว่าพี่ณัฐเล่าให้ฟัง
พี่ณัฐเคยเล่าเรื่องแฟนเก่าให้ผมฟังฮะ แต่ว่าไม่ได้บอกชื่อ
แต่ผมรู้ว่าเขาชื่อคุณตาธาร
ผมเห็นเขากับพี่พริบเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊กน่ะฮะ
พี่พริบพาผมไปเจอเขาได้ไหมฮะ ผมมีเรื่องอยากจะถามเขาน่ะ
พี่ก็อยากพาไปนะ แต่ตอนนี้พี่ธารโคม่า
ไม่รู้สึกตัวมาเป็นเดือนแล้ว
จริงๆ พี่ไม่ควรบอกเต้าหู้ เพราะมันอาจจะทำให้เต้าหู้ลำบากใจ
[พริบ] แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ น่ะ
พี่อยากให้พี่ณัฐไปเยี่ยมพี่ธาร
เผื่อว่ามันจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น
[พริบ] หรือถ้ามันไม่มี อย่างน้อย
พี่ธารก็จะได้เจอพี่ณัฐเป็นครั้งสุดท้าย
เต้าหู้ช่วยพี่สักครั้งได้ไหม
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] ผมเคยได้ยินคนบอกว่า ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน
[เสียงฟ้าร้อง]
[พริบ] จริงๆ มันเป็นความลับของพี่น่ะ
แต่พี่จะบอกเต้าหู้ก็ได้
ก่อนพี่จะชอบพี่ณัฐ พี่เคยชอบพี่ธารมาก่อน
[พริบ] โลกมันแคบจนพี่ตกใจเลยเต้าหู้
คนสองคนที่พี่ชอบ เขาเคยรักกัน
แล้วก็เพราะแบบนั้นด้วย พี่ถึงอยากช่วยพี่ธาร
ที่คุณตาธารให้พี่พริบวาดรูปเขากับพี่ณัฐ
ถึงในเพจหรือว่าเฟซบุ๊กจะไม่ได้พูดถึงพี่ณัฐ
แต่ผมสัมผัสได้
ทั้งรูปทั้งข้อความพวกนั้นน่ะ เขาอยากให้พี่ณัฐรับรู้
เขายังรักพี่ณัฐอยู่ใช่ไหมฮะ
[ดนตรีซึ้ง]
เรื่องนั้นพี่ก็ไม่รู้หรอกนะ
แต่ที่พี่รู้น่ะ พี่ธารไม่เคยอยากให้พี่ณัฐลำบากใจ
พี่ธารเคยบอกพี่ว่าอยากให้พี่ณัฐมีความสุข
[พริบ] ได้ทำงานที่รัก คนรอบตัวมีแต่คนดีๆ
ส่วนเรื่องระหว่างพวกเขา
ให้เป็นแค่ความทรงจำที่ดีต่อกันช่วงเวลาหนึ่งก็พอ
แค่นั้นมันก็ชัดมากพออยู่แล้วไม่ใช่เหรอฮะ
ถ้าเขายังรักพี่ณัฐอยู่
ทำไมก่อนหน้านี้ไม่กลับมาล่ะฮะ
กูรู้แล้วว่าทำไม
[เสียงฟ้าร้อง]
พี่ณัฐว่าไงนะฮะ
อ้าว ก็มึงสงสัยไม่ใช่เหรอ ว่าทำไมพระเอกไม่กลับไปหานางเอก
กูว่า พระเอกน่ะไม่มั่นใจว่า นางเอกต้องการมันอยู่หรือเปล่า
ถึงจะเคยรักกัน แล้วเลิกกันเพราะความจำเป็นน่ะ
แต่คนเราไม่เหมือนเดิมตลอดไปหรอก
ยิ่งตอนนี้นางเอกมีใจให้พระรองแล้วด้วยน่ะ
พระเอกที่รอคอยมาตลอด ยิ่งไม่กล้า
[เพลง "กว่าจะมีเธอ" โดย จิรายุ ตั้งศรีสุข]
แล้ว พี่ณัฐว่าตอนจบมันจะเป็นยังไงน่ะฮะ
มึงก็รอดูสิ
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] โลกไม่ยุติธรรมเลย คนอะไรดีไปหมด
ทั้งเก่ง ทั้งเท่ น่าจะรวยด้วย
ถ้าเป็นเขาที่อยู่ที่นี่ แทนคนความจำเสื่อม ทำอะไรไม่เป็นอย่างผม…
[ธาร] นี่ เป็นไง ยังหอมเหมือนเดิมไหม
หอมมากน่ะพี่ธาร
เออ
อะ ลองกินดู
เป็นไงจ๊ะ
[ณัฐ] อื้อฮือ สุดยอด
หือ น่ารักจริงๆ ไป ทำงานต่อ
[เต้าหู้] ถ้าพี่ณัฐได้อยู่กับเขา
อาจจะมีความสุขมากกว่าอยู่กับผมก็ได้
เต้าหู้ ได้กลิ่นอะไรไหม้ๆ เปล่าวะ
[เสียงกระทะไหม้]
ไอ้เต้าหู้ เหม่ออะไรเนี่ย ไหม้หมดแล้ว
[ณัฐ] เอ้า
โห่
โอ้โฮ ไหม้ขนาดนี้แล้วกูจะกินยังไง
ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินฮะ
ผมอุตส่าห์เห็นพี่ณัฐอยากกินหมูทอดก็เลยทำให้น่ะ
แต่ถ้ามันไม่น่ากิน ก็ให้คนอื่นทำให้ก็ได้นะฮะ
เดี๋ยวอันนี้ผมเอาไปให้ขึ้นฉ่ายกินเองก็ได้
ขึ้นฉ่ายมา
[เต้าหู้] อือ
[ดนตรีขำขัน]
[เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]
[เต้าหู้] กินสิ [เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]
มีอะไรกันเหรอลูก
ไม่มีอะไรหรอกฮะคุณป้า ผมแค่ทำหมูทอดไหม้หมดน่ะฮะ
เดี๋ยวผมขอตัวไปตลาดก่อนนะฮะ
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] ฉันเข้าใจพี่ณัฐแล้วขึ้นฉ่าย
ไม่ได้อยากทำตัวงี่เง่าแบบนี้สักหน่อย
แต่มันทนไม่ไหวน่ะ
[เต้าหู้] ฉันแพ้แล้วล่ะขึ้นฉ่าย
ฉันสู้อะไรเขาไม่ได้เลยล่ะขึ้นฉ่าย
หรือว่า ฉันจะบอกพี่ณัฐดีล่ะ
[ณัฐ] บอกอะไรเหรอ
ไหนบอกจะไปตลาดไง
มันยังไปไม่ถึงฮะ
[ดนตรีเศร้า]
แล้วมึงจะบอกอะไรกู
ผมจะบอกว่า…
ผมขอโทษฮะ ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรน่ะฮะ
กูรู้
พี่ณัฐรู้ได้ยังไงฮะ
ก็กูเก่งน่ะ
นี่ กูเป็นแฟนมึง กูก็ต้องรู้ใจมึงเปล่า
อย่าทำหน้าแบบนี้สิ เดี๋ยวเขาหาว่ากูรังแกเด็ก
แล้วก็เลิกคิดไร้สาระได้แล้ว
กูก็ไม่รู้นะว่ากูไปทำอะไรให้มึงไม่มั่นใจหรือเปล่า
แต่กูบอกมึงอีกรอบนะ
มึงก็คือมึง กูรักที่มึงเป็นมึงแบบนี้
ผมก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้นะฮะ
แต่มันทนไม่ไหวนี่ฮะ
ขออยู่แบบนี้แป๊บหนึ่งนะฮะ
มึงเป็นอะไรนักหนาเนี่ยเต้าหู้
ถ้าผมทำตัวงี่เง่าแบบนี้ พี่ณัฐจะยังรักผมไหมฮะ
กูก็เคยทำตัวงี่เง่าบ่อยๆ มึงก็ยังรักกูเลย
แล้ว…
ถ้าพี่ณัฐเจอคนที่ดีกว่าผม
อยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากกว่าผม
ไม่ทำตัวเป็นภาระแบบผมน่ะ
พี่ณัฐจะทิ้งผมไหมฮะ
เออ ต่อให้มึงทอดหมูไหม้ตลอด กูก็จะไม่ทิ้ง
พอใจยัง
ผมสัญญาฮะ ผมจะไม่ให้พี่ณัฐเป็นมะเร็งเด็ดขาดฮะ
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
ไว้ผมจะฝึกทอดหมูให้สวยๆ นะฮะ
ให้เหมือนกับ…
ที่พี่ณัฐเคยกินน่ะ
แล้วกูเคยบอกมึงตอนไหน ว่าที่กูเคยกินน่ะ มันสวย
[ณัฐ] นี่หมูทอดร้านไหนเนี่ย
[ธาร] ถามทำไมล่ะ อยากกินเหรอ
ที่ถามน่ะ อยากรู้ว่าร้านไหน จะได้ไม่ไปซื้อ
อันนี้พี่ทำเอง
ถึงมันจะดูไม่น่ากินนะ แต่ว่าโคตรอร่อยเลย
ลองชิมดูเปล่า
หยี
หือ ลองชิมดู โอ้โฮ พี่อุตส่าห์ทำ อะ
[ดนตรีโรแมนติก]
เป็นไง อร่อยล่ะสิ
เฮ้ย อร่อยว่ะ
นี่ ถ้าอยากกินเยอะๆ นะ ก็มากินกับพี่ทุกวัน
เนี่ยพี่อยู่คนเดียว ไว้ว่างๆ ไปทำหมูกระทะกินกันที่…
คอนโดพี่ไหม
หน้าตา…
หน้าตามันก็เหมือนที่มึงทำนี่แหละ
[ณัฐ] มึงมโนไปเองแล้วก็มาเหวี่ยงใส่กู
แล้วก็ไม่ต้องมาน้อยใจเพิ่มอีกนะ ว่าทำไมกูถึงจำได้
เพราะมันเป็นการกินข้าวด้วยกันครั้งแรกๆ ก็แค่นั้นเอง
แล้วพี่ณัฐจำครั้งแรกที่เรากินข้าวด้วยกันได้ไหมฮะ
มึงจะหาเรื่องทะเลาะกับกูให้ได้เลยใช่ไหมเต้าหู้
เลิกเปรียบเทียบตัวเองกับใครได้แล้ว
มั่นใจในตัวเองหน่อย
[ดนตรีโรแมนติก]
แล้วก็เชื่อใจกูด้วย
ที่พี่ณัฐเคยบอกให้ผมอดทนกับพี่ณัฐ
พี่ณัฐก็ช่วยอดทนกับผมด้วยนะฮะ
ผมสัญญาฮะ ผมจะไม่เป็นแบบนี้…
บ่อย
[เสียงพ่นลมระอา]
โอ้โฮ
[มทนา] อ้าว
ไปถึงไหนมาลูก แล้วได้หมูมาไหมเนี่ย
ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะฮะ แล้วก็ ไม่ได้หมูมาด้วยฮะ
[เสียงพ่นลมขำเบาๆ ]
ไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่ต้องทำแล้ว
เมื่อกี้น้าโหน่งเขาทำราดหน้ามาเผื่อพวกเราแน่ะ
เดี๋ยวป้าไปทำให้นะ
ผมไปช่วยฮะ
[ดนตรีสดใส]
- [เต้าหู้] เดี๋ยวผมเทน้ำให้นะฮะ - จ้ะ
งานเสร็จแล้วเหรอฮะ ถึงหาที่เที่ยวได้น่ะ
หรือจะให้กูทำแต่งาน ไม่สนใจแม่ ไม่สนใจมึง เอาแบบนั้นไหมล่ะ
ไม่เอา
อย่าบอกนะฮะ จะพาผมกับคุณป้าไปเที่ยวเหรอฮะ
อือ
กูเห็นว่าแม่เอาแต่อ่านหนังสือเจ้าชายน้อยน่ะ
แม่อาจจะอยากไปท่องดาวต่างๆ เหมือนมันก็ได้
อยู่แต่บ้านกันน่ะ ฟุ้งซ่านกันหมดแล้ว ไปเที่ยวพักสมองกันดีกว่า
ครั้งนี้ เราไปเที่ยวกันเป็นครอบครัว
ไว้คราวหน้าเราค่อยไปกันสองคนนะ
ได้ฮะ
ช่วยเลือกหน่อยสิ พาแม่ไปไหนดีล่ะ
[เสียงจิ๊ปาก] แบบ กูไม่ได้ไปเที่ยวกับแม่ตั้งแต่แปดขวบแล้วน่ะ
อือ ผมว่าเราไปถามคุณป้าเลยดีไหมฮะ ง่ายดี
- เอางั้นเหรอ - อือ
[ดนตรีอบอุ่น]
แม่ไปไหนก็ได้ แล้วแต่ณัฐเลย
กูบอกแล้วเห็นไหม
ก็พี่ณัฐเป็นลูกคุณป้านี่ฮะ ก็ต้องรู้ใจคุณป้าอยู่แล้วล่ะ
งั้นถ้าแม่เลือกไม่ได้ กูให้มึงเลือกแล้วกัน
มึงอยากไปไหนล่ะ
ผมเลือกได้เหรอฮะ
[เต้าหู้] เอ่อ…
ผมอยากไปเชียงใหม่ฮะ
[เสียงพ่นลมขำเบาๆ ]
[เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]
อะไรขึ้นฉ่าย ไม่ต้องมามองเลย แกไม่มีสิทธิ์
[ณัฐ] อดไป
[เสียงข้อความเข้า]
[พริบ] หือ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงข้อความเข้า]
[เสียงข้อความเข้า]
สุดท้ายผมก็ไม่ได้รับปากพี่พริบฮะ
ไม่รับปาก แต่ลากณัฐไปเชียงใหม่
ฉันจะคอยดูว่าแกจะทนไม่บอกณัฐได้ไหม
[ดนตรีอบอุ่น]
ผมรู้ฮะว่ามันสำคัญน่ะ มันเป็นเรื่องของความเป็นความตาย
แต่ผมไม่อยากบอกนี่ฮะ
ผมกลัว
บางทีมนุษย์ก็ต้องเห็นแก่ตัวบ้าง หัวใจจะได้ไม่เจ็บเกินไป
แต่ผมไม่อยากเป็นมนุษย์แบบนั้นเลยฮะ
ทั้งขี้กลัว ขี้โกหก
ขี้อิจฉา แถมยังขี้หึงด้วยน่ะ
ทั้งหมดนั่น ก็เป็นเพราะเต้าหู้มีความรัก
เติบโตแล้วค่อยๆ เรียนรู้ไปนะ
น้าเชื่อว่าณัฐจะคอยช่วยเต้าหู้แน่นอน
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงปิดประตู]
อ้าวไอ้เต้าหู้ ไหนบอกจะไปจัดกระเป๋าไง
ไปพรุ่งนี้แล้วนะเว้ย
[เต้าหู้] อือ
เป็นอะไร
ไม่มีแรงฮะ
[ดนตรีหวานซึ้ง]
อือ ไปกะทันหันแบบนี้ พี่เจือไม่ว่าเหรอฮะ
เขาจะว่าทำไมวะ กูน่ะปั่นบทส่งให้เขาไปตั้งเยอะแล้ว
เขามีถ่ายอีกยาวน่า
แล้วพี่เกณฑ์ล่ะฮะ
จะไปเก็บของได้ยัง
[เสียงแหบ] ไม่มีแรงแล้วฮะ หมดแรงแล้ว
มีแรงยัง
ไอ้ณัฐจะไปเชียงใหม่เหรอพี่
เออ เห็นว่ามันจะพาครอบครัวมันไปเที่ยว
- [เกณฑ์] โห - แล้วไง ฮะ
อิจฉาไง ผมไม่ได้ลาพักร้อนตั้งนานแล้วน่ะ
- เอ้อ - [สอง] งั้นลุงก็ลาเลยสิครับ
เดี๋ยวผม จะพาไปเอง
[เจือ] อ้าว มาส่งอาหารเหรอ
อ๋อ เปล่าครับ ผมมาหาแฟนน่ะ
[เสียงเกณฑ์สำลักน้ำ]
ล้อเล่นน่ะครับ ผมมารับเช็คน่ะ
[เสียงสองหัวเราะ]
มานั่งประชุมอะไรกันน่ะ
เอ่อ พี่ณัฐเขาจะไปเชียงใหม่น่ะ ลุงก็อยากไปเหมือนกัน
ผมเลยว่าจะพาไปน่ะครับ จะได้แวะไปหาพ่อด้วย
ใครบอกว่าจะไปกับมึงครับ
พริบไปด้วย
[ดนตรีอบอุ่น]
[เสียงร้องบิดขี้เกียจดังแว่ว]
[ดนตรีลึกลับ]
เสียงใครน่ะฮะ
สวัสดีฮะ
[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้
ทำไมช้าจังวะ
[เต้าหู้] แหม พี่ณัฐตื่นเต้นกว่าผมอีกนะฮะ
พูดมากนะมึงน่ะ รีบเอากระเป๋าไปจัดได้แล้ว
ไป
มีใครอยู่ไหมฮะ
[ณัฐ] ผมฝากด้วยนะครับ น้าโหน่ง ลุงชู
[ชู] ครับ
ไม่ต้องห่วงครับ เราจะดูแลให้อย่างดีเลยครับ
ถ้ามีอะไรก็โทรมาได้เลยนะคะ
ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ [เสียงชูหัวเราะ]
ไม่เป็นไรหรอกครับ เที่ยวให้สบายใจเถอะครับ
หวังว่าทริปนี้คงจะ เที่ยวกันอย่างสนุกสุดๆ เลยนะครับ
[เสียงชูหัวเราะ] [มทนา] ค่ะ
อ้าว แล้วขึ้นฉ่ายอยู่ไหนล่ะครับ
- [มทนา] เอ่อ… - [ชู] อ้าว ไปด้วยมั้ง ฮะ
[กลั้วหัวเราะ] เอ้า
- ขึ้นรถไปแล้ว - [ชู] อ้าว
[ณัฐ] ขึ้นฉ่าย
[เต้าหู้] น่าจะอยากไปด้วยนะฮะ
- [ชู] นั่งๆ - [ณัฐ] ลงมา ไปไม่ได้ มานี่
[ชู] มานั่น
[เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]
- [ณัฐ] ขึ้นฉ่าย - [ชู] ขึ้นฉ่าย
- [มทนา] อูย - [ชู] มาแล้วๆ
[โหน่ง] ขึ้นฉ่ายมา ลูกมา
- นั่ง - [มทนา] นี่
อยู่กับคุณลุงคุณป้าดีๆ นะลูกนะ เดี๋ยวแม่รีบกลับนะครับ
- อย่าดื้อนะ - [โหน่ง] คุณลุงคุณป้า
ห้ามดื้อนะ ไป
[ณัฐ] ไป ขึ้นฉ่าย
- มาลูก มาด้วยกัน - [ณัฐ] รบกวนด้วยนะครับ
- เชิญครับ เชิญครับ - ขึ้นฉ่ายนั่ง นั่ง
[ชู] นั่งตรงนี้ นั่งตรงนี้เลย
- [ณัฐ] ขอโทษนะ ที่พาไปด้วยไม่ได้น่ะ - เออ
เดี๋ยวซื้อขนมมาฝากนะ [เสียงชูหัวเราะ]
เชิญครับ
งั้นเราไปกันเลยไหมฮะ
- [มทนา] ไป - ไป
- รบกวนนะคะ - [ชู] ครับ
- ยินดีครับ โชคดีครับ - [มทนา] ฝากด้วยนะคะ
- [ชู] เดินทางปลอดภัยครับ - [มทนา] ขอบคุณค่ะ
- [ณัฐ] ขึ้นฉ่ายบ๊ายบาย - [ชู] โชคดีครับๆ
- [เต้าหู้] บ๊ายบาย - [มทนา] บ๊ายบายลูก อย่าดื้อนะ
- ไป บ๊ายบายสิๆ - บ๊ายบาย
เอ้า บ๊ายบายสิ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] สวยจังเลยฮะคุณป้า
[เต้าหู้] โห
- [เกณฑ์] ไอ้ณัฐ ว่าไงพวก วู้ฮู้ - [ณัฐ] เฮ้ย
- [เต้าหู้] สวัสดีฮะ - [เกณฑ์] แม่สวัสดีครับ
[เกณฑ์] เป็นไงบ้างเพื่อน เหนื่อยใช่ไหม
[ณัฐ] คึกจังนะมึงน่ะ
เหนื่อยไหมคะคุณป้า
นิดหน่อยจ้ะลูก
[เสียงสองครางในลำคอ]
หน้าตาสดใส ไม่เหมือนคนเดินทางมาสิบชั่วโมงเลยนะ
อิจฉาอะ อยากมาแบบนี้บ้างจัง
[เสียงเต้าหู้หัวเราะ]
กูไปเช็กอินก่อนนะ
เออ
- [ณัฐ] แม่ เต้าหู้ไป - แม่ไปด้วยเปล่า แม่ไปไหม
[ณัฐ] ไปด้วยสิ ต้องใช้บัตรประชาชนแม่
[เสียงมทนาหัวเราะ]
นั่งเครื่องมาน่ะดีแล้ว รถแว้นส่งอาหารของมึงไม่ใช่บิ๊กไบค์นะเว้ย
ถึงใช่ กูก็ไม่ซ้อน
เดี๋ยวมึงเผื่อประสาท แวะรับออเดอร์ระหว่างทางอีก
ลุงก็ให้ผมขับรถลุงมาก็ได้นี่
มึงจะขับให้เหนื่อยทำไม มาเที่ยวก็พักให้มันสบายๆ เหอะ
สรุปแล้วน่ะ พี่เกณฑ์ก็เป็นห่วงสองนั่นแหละ โอเค จบนะ
พริบเหม็นความรักจะแย่แล้ว
อีนี่
ลุงก็ไม่บอกตรงๆ ล่ะ
[ดนตรีทะเล้น]
- ซึ้งนะเนี่ย - มึงทำไรเนี่ย
[กระซิบ] คนอยู่เยอะ
[เสียงหัวเราะแห้ง]
แล้ว วันนี้ลุงจะไปนอนบ้านพ่อกับผมไหม
พี่พริบเขาจะได้นอนสบายๆ ไง ไป
เดี๋ยวพ่อมึงก็หัวใจวายหรอก พ่อยังไม่รู้นี่
[ณัฐ] เรียบร้อย
วันนี้คงไปไหนต่อไม่ไหวแล้วว่ะ แยกย้ายก่อนแล้วกัน
- เจอกันพรุ่งนี้ ไป - เออ
บ๊ายบายฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] ขอให้ผมได้อยู่กับพี่ณัฐ
ขอให้พี่ณัฐรักผมตลอดไป
- [สอง] เดี๋ยวเราถ่ายรูปให้ - [เต้าหู้] นี่พี่ณัฐ
[ณัฐ] เฮ้ย ถ่ายสวยนะเนี่ย
[ดนตรีสนุกสนาน]
[เสียงชัตเตอร์]
[เต้าหู้] ไปดูข้างในได้ไหมฮะ
[เสียงชัตเตอร์]
[สอง] ไป ต่อ
คุณป้าดูมีความสุขมากเลยนะฮะ
ก็แม่กูเขาเป็นครูประวัติศาสตร์นี่
ตอนเด็กๆ เขาชอบเล่านิทานให้กูฟัง
แต่พอเล่าหมดจนไม่มีอะไรจะเล่าน่ะ
เขาก็เล่าประวัติศาสตร์ไทย
กับประวัติศาสตร์ประเทศอื่นๆ ให้ฟังแทน
ดีจังเลยฮะ ผมอยากฟังบ้างฮะพี่ณัฐ
ไว้ก่อนนอนเล่าให้ผมฟังบ้างได้ไหมฮะ
ไปขอแม่กูนู่น กูไม่ได้ชอบประวัติศาสตร์เหมือนแม่กู
ทำไมล่ะฮะ
[ณัฐ] ประวัติศาสตร์น่ะมันอยู่ที่ใครบันทึก
อยู่ที่ว่าใครจะเลือกเชื่อแบบไหน
คนเรามักเชื่อในแบบที่เราชอบ
แล้วหลายคนก็ชอบเอาความเชื่อมาเป็นอาวุธ ทำร้ายคนที่ไม่ได้เชื่อแบบเดียวกัน
บางคนก็เอาความเชื่อมาเป็นเครื่องมือ ปิดบังความจริงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง
เหมือนพ่อกับแม่กูที่เคยหลอกให้กูเชื่อว่า
การเป็นตัวเองของกูมันคือความผิดบาป
[เสียงถอนหายใจ]
แต่พอกูโตขึ้น
กูถึงได้รู้ว่ามันมีความเชื่ออื่น ที่ไม่เคยมีใครได้บอกกู
นอกจาก…
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
คุณตาธารใช่ไหมฮะ
อือ
เขาเป็นคนที่ทำให้กูเข้าใจความเชื่อที่ว่า เกย์ไม่ใช่โรค
ไม่ใช่กรรมเก่า
ไม่ได้อารมณ์รุนแรง แล้วก็ไม่ได้ตลกตลอดเวลา
เป็นเกย์น่ะ ไม่จำเป็นต้องชอบทุกคน ที่เป็นเพศเดียวกัน
แต่สามารถรักใครรักจริงได้ เหมือนผู้ชายผู้หญิงนั่นแหละ
[ณัฐ] ที่กูมาเป็นนักเขียนก็เพราะแบบนี้แหละ
กูก็อยากใช้เรื่องของกูเป็นอาวุธ ลบความเชื่อผิดๆ พวกนั้นน่ะ
พี่ณัฐสมเป็นลูกของคุณป้าเลยนะฮะ
คุณป้าชอบเล่าเรื่อง พี่ณัฐก็มีเรื่องที่อยากจะเล่า
ไม่แน่นะฮะ บางทีวิชาประวัติศาสตร์ของคุณป้า
[เต้าหู้] อาจจะเป็นแรงผลักดัน ให้พี่ณัฐอยากเป็นนักเขียนก็ได้
ขอโทษทีนะณัฐ พอดีแม่เดินเพลินไปหน่อย
เดี๋ยวณัฐไปไหนต่อเหรอ
[ดนตรีอบอุ่น]
แม่อยากไปไหนล่ะ ณัฐตามใจแม่เลย
ณัฐให้แม่เลือกเหรอ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
โห คุณป้าอยากมาเที่ยวที่นี่เหรอฮะ
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
[มทนา] ไม่คิดเลยว่าจะได้มาจริงๆ
ณัฐก็เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าแม่ชอบอะไรหวาดเสียวๆ
แม่อยากลองเล่นสักครั้งหนึ่งในชีวิตน่ะ
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
[เสียงโห่ร้อง]
- [เต้าหู้] พี่ณัฐรอด้วย - [ณัฐ] มา มันมากเลยอะ
[เสียงร้องตื่นเต้น]
[เสียงพริบร้องมีความสุข]
[เสียงเกณฑ์โวยวาย]
[เสียงสองร้องชอบใจ]
[ณัฐ] เฮ้ย [เสียงมทนาหัวเราะ]
[เสียงมทนาพ่นลมหายใจ]
[ณัฐ] อย่างมัน
[พริบ] ไหวไหมเต้าหู้
[เสียงพริบหัวเราะ]
ไหวไหมเต้าหู้ [เสียงเต้าหู้ถอนหายใจ]
ไหวฮะ แต่ทีหน้าขอเบานิดนึงได้ไหมฮะ
[เสียงทุกคนหัวเราะ]
- กูว่าแล้ว - อือ
พี่ณัฐสานฝันคุณป้าได้สำเร็จแล้วนะฮะ
ถ้าแม่อยากไปเที่ยวไหนอีกน่ะ แม่บอกณัฐนะ ณัฐจะพาไป
แม่ดีใจนะที่ได้มาเที่ยวกับณัฐตอน…
ตอนที่แม่ยังแรง
[เสียงทุกคนหัวเราะ]
คุณป้าแข็งแรงอยู่แล้วล่ะค่ะ มีเวลาไปเที่ยวกับพี่ณัฐได้รอบโลกเลย
[เสียงทุกคนหัวเราะ]
ก็ติดที่เพื่อนผมไม่มีเวลาพาไปมากกว่าล่ะครับ
ผิด ไม่มีเงินต่างหาก
เป็นนักเขียนเนี่ย ไส้แห้งจะตาย
[เสียงเกณฑ์หัวเราะ]
แต่ว่าดาราอย่างผมอะ รวยนะลุง
พาลุงไปได้ เที่ยวได้หลายรอบโลกเลย
- เอ๊ย - รวยมากใช่ไหม รวยมากๆ
แม่ว่า ที่ต่อไปเนี่ย ณัฐจัดให้เต้าหู้หน่อยนะ
ได้เลยครับ เหมาะกับมันสุดๆ
[ดนตรีโรแมนติก]
[พริบ] ที่นี่มันเหมาะกับเต้าหู้ยังไงน่ะพี่ณัฐ
[ณัฐ] ทำไมล่ะ ไม่เหมาะเหรอ
ไอ้พริบมันคงงงแหละ ว่าทำไมมันไม่เหมาะ แล้วเต้าหู้เหมาะแทน
แหม พี่เกณฑ์ พริบก็แค่สงสัย
แล้วดอกไม้น่ะ ก็ไม่จำเป็นต้องเหมาะกับผู้หญิงสักหน่อย
ผู้ชายก็เหมาะได้ ใช่ไหมคะคุณป้า
อือ ใช่จ้ะ
ป้าก็เคยสงสัยนะว่า ทำไมต้องเอาดอกไม้ไปผูกติดกับเพศด้วยน่ะ
เพราะเวลาที่เราให้ดอกไม้ใคร เราก็ไม่เคยมีใครมาบอกเราว่า
ดอกไม้มันเป็นเพศอะไร เหมาะสมกับใคร
ที่เราให้เพราะว่าเรารู้ว่า มันมีความหมายอะไร
แล้วเราให้เพราะอะไร ใช่ไหม
ใช่ค่ะคุณป้า เราไปกันดีกว่าค่ะ เบื่อคนแถวนี้
ไปดูตรงนู้นกันดีกว่าค่ะ
- [มทนา] จ้ะ - หมายถึงกู
[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ
พี่ณัฐพาผมมาที่เนี่ย มีความหมายไหมฮะ
มึงดูสิ
[ณัฐ] ดอกกล้วยไม้ชนิดเดียวกัน แต่ไม่เหมือนกัน
ทุกดอกไม่เหมือนกันเลย
คนเราก็เหมือนกัน
ทุกคนมีดีในตัวเอง ไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร
เพราะทุกคนคือดอกไม้ดอกเดียวในโลก
แล้วมึงก็คือดอกไม้สุดพิเศษ
ของกูคนเดียว
[ดนตรีซึ้ง]
ไป ถ่ายรูปกัน เดี๋ยวถ่ายให้เยอะๆ เลย
- อือ มา - ได้ฮะ
[เสียงชัตเตอร์]
- ลุง - ว่า
ลุงอยากได้ดอกไม้ไหม เดี๋ยวผมจะเหมาให้หมดเลย
[เสียงจิ๊ปาก] เอาดอกอะไรดีล่ะ อือ
ดอกจิกไหม
จิกหน้ามึงน่ะ
[กลั้วหัวเราะ] งั้น ถ่ายรูปกันต่อดีกว่าครับ
[ดนตรีอบอุ่น]
ทำอะไรน่ะเต้าหู้
ผมเลือกรูปอยู่ฮะ คุณป้าว่ารูปไหนสวยกว่ากันฮะ
[เต้าหู้] ผมจะเอาไปลงเฟซบุ๊กน่ะฮะ บันทึกความทรงจำเอาไว้
[มทนา] อันไหนบ้าง
รูปนี้ แล้วก็รูปนี้ด้วย
ป้าชอบรูปนี้นะ
[เต้าหู้] นี่เหรอฮะ
ป้าอยากทำด้วย เต้าหู้ส่งให้ป้าได้ไหม
[เต้าหู้] ได้ฮะ
งั้น เดี๋ยวณัฐสร้างกรุ๊ปครอบครัว แล้วลงรูปไว้ให้
แม่ไปเซฟเอานะ
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
ครับพี่เจือ
เฮ้ยไอ้ณัฐ โทษทีว่ะ บทมีแก้นิดนึงว่ะ
พี่ส่งคอมเมนต์ไว้ในเมลแกนะ เอาภายในคืนนี้นะเว้ย
คืนนี้เลยเหรอพี่
[เสียงใส่อารมณ์] เออ นี่กูให้มึงไปเที่ยวก็บุญแล้วนะเว้ย
คืนนี้นะ
ได้ครับ
สงสัยพี่เจือคงแค้นว่ะ ที่ต้องออกกองคนเดียว
เออ
ถ้าอย่างงั้น วันนี้เราแค่นี้ก่อนดีไหม
กลับไปพักกันก่อน แล้วณัฐเขาจะได้ทำงานด้วย
เอ่อ งั้น ผมกับลุงขอตัวด้วยนะครับ
พอดีว่านัดพ่อกินข้าวไว้ด้วยครับ
เอ่อ งั้นพริบขอไปหาที่เที่ยวต่อนะคะ
พริบอยากหาที่วาดรูป
งั้นเดี๋ยวผมไปกับพี่พริบนะฮะ
ก็ พี่ณัฐต้องทำงานนี่ฮะ ผมอยู่ด้วยก็กวนเปล่าๆ น่ะ
นี่ สรุปมึงอยากเที่ยวมากกว่าอยากอยู่กับกูเหรอ
ไอ้ณัฐ ห่างกันแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก
เออๆ จะไปไหนก็ไป แต่ดูแลตัวเองด้วยนะ
[ณัฐ] ดูแลยัยพริบด้วย
ถึงแม้มันไม่น่าจะเป็นอะไรก็ตาม
[ดนตรีเศร้า]
เต้าหู้คงไม่ได้อยากไปเดินเที่ยวกับพี่แค่นั้นใช่ไหม
[ดนตรีตึงเครียด]
[เอฟเฟกต์ระทึก]
เต้าหู้
โอเคไหม
ผมคงตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะฮะ ก็เลยหน้ามืดนิดนึง
เขาเป็นอะไรเหรอฮะ
โดนทำร้าย ตำรวจกำลังสืบอยู่
แต่พี่เดาว่าน่าจะไปขัดผลประโยชน์ใครเข้า
เพราะพี่ธารเป็นแกนนำประท้วงโครงการป่าโหว่
[ดนตรีเศร้า]
เต้าหู้ พี่รู้นะว่าเต้าหู้กำลังสับสนน่ะ
ที่พี่ตามมาด้วยน่ะ พี่ไม่ได้จะเร่งเอาคำตอบนะ
พี่แค่เป็นห่วงน่ะ
พี่ทำให้ทริปที่ ควรจะมีแต่ความสุขของเต้าหู้เป็นแบบนี้
ถ้าพี่ช่วยอะไรได้บ้างก็คงจะดี
ผมเข้าใจพี่พริบฮะ
ผมเข้าใจทุกอย่างเลย
แต่ผมก็ยังเจ็บอยู่ดี
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[เต้าหู้] ที่ผ่านมา ผมอยากเจอคุณตาธารมาตลอด
แต่อีกใจหนึ่งผมก็ไม่อยากเจอ
เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นสาเหตุ ที่ทำให้ผมกับพี่ณัฐต้องห่างกัน
พอมาวันนี้ผมอยากให้เขาฟื้น
เพราะเขาอาจจะตอบเรื่องปาฏิหาริย์ของผมได้
แต่อีกใจหนึ่งถ้าเขาไม่ฟื้น ผมอาจจะยืดเวลาความสุขไปได้อีกนิด
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าชีวิตผมจะเป็นยังไงต่อไป
เต้าหู้
อยากไปเดินเที่ยวต่อกับพี่ไหม
[พริบ] พี่เคยมาที่นี่กับพี่ธาร
เราสองคนชอบศิลปะเหมือนกัน
ตอนนั้นน่าจะเป็นช่วงที่ พี่ธารเพิ่งกลับจากญี่ปุ่นไม่นาน
แล้วก็เริ่มเข้ากิจกรรมทางการเมือง
วันนั้นพี่ธารมาเวิร์กช็อปของเขาที่นี่
ในสายตาพี่ พี่ธารเป็นผู้ชายที่อบอุ่น
แต่รูปวาดของเขาเดือดมาก
เป็นภาพผู้ชายสองคน ที่มีพื้นหลังเสียดสีสังคม การเมือง
สิ่งแวดล้อม ศาสนา ศรัทธา แล้วก็ความรัก
พี่เขาเหมาเอาหมดทุกเรื่อง
[ดนตรีเศร้า]
[พริบ] พี่เคยถามถึงแรงบันดาลใจ ที่เขาวาดรูปภาพพวกนี้
เมื่อบางอย่างมันพูดไม่ได้ ศิลปะเลยต้องพูดแทน
[พริบ] ศิลปะเป็นการแสดงออกที่สงบสุขที่สุดแล้ว
เสียงของมันเบา ต้องอาศัยการตีความ
แต่เป็นการสื่อสารที่ทรงพลัง
แต่ก็น่าเสียดายเนอะ
ถ้าคนในบ้านเมืองท้องยังหิว ใครจะมาคิดถึงศิลปะ
[เต้าหู้] ฟังแล้วดูเศร้าจังเลยนะฮะ
ก็ใช่ไหมล่ะ พี่กับพี่ธารถึงต้องไปเรียนศิลปะที่เมืองนอกไง
แต่พวกพี่ก็ยังกลับมาทำงานศิลปะ
เพราะพวกเรายังมีความหวังไงเต้าหู้ โดยเฉพาะพี่ธาร
จริงๆ เขาไม่ได้หวังแค่เรื่องศิลปะหรอก เขาหวังในทุกๆ เรื่อง
สิ่งที่เขาหวังน่ะ ก็เป็นเรื่องปกติที่ทุกประเทศมี
เขาไม่อยากเห็นบ้านเมืองเราบิดเบี้ยว แล้วก็ผิดเพี้ยนไปมากกว่านี้
เขาเลยเริ่มจากเรื่องป่าโหว่ใกล้ๆ ตัว
พี่แค่อยากมีชีวิตที่ปกติ ในสังคมที่ทุกอย่างปกติ
[ธาร] ทุกคนเท่าเทียมกัน
ไม่ว่าเพศไหน ก็ไม่มีใครผิดปกติทั้งนั้น
พี่เคยสงสัยนะ ว่าทำไมพี่ธารถึงได้กล้า แล้วก็ชัดเจนกับตัวเองขนาดนี้
[เต้าหู้] ทำไมเหรอฮะ
[พริบ] ก็เพราะครอบครัวไงล่ะเต้าหู้
พี่เขาเคยบอกพี่แบบนั้น
แล้วก็คงจะบอกพี่ณัฐแบบนี้เหมือนกัน
[ดนตรีสร้างแรงบันดาลใจ]
[ณัฐ] ผมถามพี่หน่อยสิ
ทำไมพี่ถึงยอมรับได้ง่ายๆ ล่ะ
เรื่องที่พี่ชอบผู้ชายน่ะเหรอ
พี่ไม่มีช่วงเวลาสับสนบ้างเลยเหรอ
มันมีกันทุกคนแหละ แต่พี่แค่รู้จักตัวเองเร็ว
ตอนที่พี่บอกพ่อกับแม่พี่น่ะ
พวกเขายังบอกเลยนะว่า ไม่จำเป็นต้องมาสารภาพ
เพราะถึงพี่จะเป็นลูกพวกเขา แต่ก็มีความเป็นมนุษย์เท่าๆ กัน
แล้วแม่พี่ยังบอกอีกนะว่า
เกย์น่ะ มันมีอีกความหมายหนึ่งคือ "สนุกสนาน"
เป็นเกย์ไม่ได้ผิด ใช้ชีวิตสนุกๆ เหมือนเพศอื่นได้
พ่อกับแม่พี่นี่ ดีจังเลยน่ะ
อือ แม่พี่โตที่เมืองนอก
ส่วนพ่อน่ะ ถึงจะทำงานกงสี
แต่ก็ตัดสินใจออกมาสร้างธุรกิจของตัวเอง
พี่ก็เลยได้รับอิสระเต็มที่
ไม่เหมือนณัฐ
ที่บ้านณัฐ พ่อกับแม่คงไม่มีวันเข้าใจน่ะ
ณัฐไม่จำเป็นต้องให้ใครมาเข้าใจณัฐก็ได้
ถ้าณัฐบอก แล้วมันทำให้ใช้ชีวิตลำบาก
หรือว่ามันสร้างความทุกข์ใจให้ใคร ณัฐก็ไม่ต้องบอก
[ธาร] แต่ถ้าบอก แล้วมันทำให้ณัฐมีความสุข
ณัฐก็เลือกบอกตอนที่ณัฐพร้อม
ถ้าณัฐพิสูจน์ตัวเอง
ให้พ่อกับแม่ยอมรับ แล้ว…
[ธาร] ทำไมล่ะ
ทำไมเป็นเกย์แล้วต้องดิ้นรนพยายาม เพื่อให้ได้รับการยอมรับมากกว่าใครล่ะ
เป็นเกย์แล้วต้องหล่อ ต้องเก่ง ต้องดูดีเหรอ
[ธาร] ถึงจะได้รับการยอมรับน่ะ
แล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมรับเรา ในฐานะมนุษย์ธรรมดาๆ เหมือนเพศอื่นบ้างล่ะ
[ดนตรีซึ้ง]
ณัฐไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรเลย
ณัฐแค่ เป็นตัวของณัฐเอง
ใช้ชีวิตในแบบที่ณัฐอยากใช้ก็พอ
เข้าใจนะ
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
จะพาเพื่อนมาด้วยก็ไม่บอก
[สอง] อ๋อ
ไม่ ไม่ใช่เพื่อนครับพ่อ
[เสียงร้องอ๋อยาว] ทีมงานที่กองถ่ายใช่ไหม
[อนิก] หน้าแก่อย่างงี้ ไม่ใช่รุ่นเดียวกันแน่
[เสียงหัวเราะแห้ง]
จริงๆ ก็เป็นรุ่นพี่แหละ
แต่ว่า สองกับ…
เอ่อ น้องโทษที อาหารยังมาไม่ครบนะ
[ดนตรีทะเล้น]
จริงๆ แล้ว สองกับลุงเขา พวกเราเป็น…
[เสียงน้ำหก]
เอ้า เฮ้ย ซุ่มซ่ามจริงๆ เลย
น้องๆ โทษที พี่ทำน้ำหก
[เสียงจิ๊ปาก]
[เสียงอนิกถอนหายใจ]
พ่อ
คือว่า สองกับลุงเขา
[เสียงเรียกเข้ามือถือ] เราก็ เป็น…
ว่าไงไอ้สุวัฒน์ เป็นไงสบายดี ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย
ฮะ ลูกแกแต่งงานเหรอ เมื่อไหร่วะ
โอ้โฮ นี่ไม่อยากเชื่อเลย ว่าลูกแกโตเป็นสาวแต่งงานได้แล้วเนี่ย
เฮ้ย ลูกชายฉันเพิ่งเรียนปีหนึ่งเอง ไม่รีบหรอก
[อนิก] เด็กสมัยนี้คิดเร็วทำเร็ว
วันนี้เป็นแบบนี้ วันหน้าอาจเปลี่ยนใจก็ได้
ฉันยังไม่แก่ รอได้โว้ย
คงได้อุ้มหลานสักวันนั่นแหละ
[ดนตรีทะเล้น]
[เกณฑ์] มึงไม่ได้เกริ่นกับพ่อก่อนเลยเหรอ
ผมกะบอกทีเดียวเลยน่ะ
กะพากูมาตายพร้อมกันเลยว่างั้น
ผมไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้นี่
พ่อผมดู ค่อนข้างจะเปิดกว้างออก
พ่อแม่บางคนน่ะ กับลูกคนอื่นน่ะเปิดกว้าง
แต่ถ้าเป็นลูกตัวเองน่ะ มันก็ต้องมีเฟลกันบ้างแหละ
ลุงอย่าเพิ่งถอดใจนะ เดี๋ยวผมจะลองคุยกับพ่อดูก่อน
เรามาทำให้พ่อยอมรับกันเถอะ
ยังไงผมก็ไม่ยอมแพ้ ลุงก็ไม่คิดจะยอมแพ้เหมือนกันใช่ไหม
[ดนตรีโรแมนติก]
กูจะยอมแพ้ได้ยังไง
มึงมาจีบกูก่อน
แล้วกูเองก็มั่นใจ ว่ากูเองก็มีดีไม่แพ้ใคร
พ่อมึงมีสิทธิ์อะไร มาไม่ยอมรับในตัวกู
ถ้ามึงคิดว่าพ่อมึงค่อนข้างเปิดกว้าง
เขาก็อาจจะแค่…
ยังตั้งตัวไม่ทันก็ได้
เราก็ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป
ค่อยๆ ทำให้เขาชิน
เหมือนที่มึงเคยพูดกับแฟนคลับไง
[เสียงสั่น] ดีจัง ที่ได้รักลุงน่ะ
โอ๋ เด็กน้อยขี้แย
[เกณฑ์] มา เดี๋ยวลุงปลอบเอง
อยากปลอบเหรอ ได้เลยครับ
ไอ้สองมึงจะทำอะไรของมึง ไอ้สองๆ ฮึ ไม่เอาเว้ย
[เกณฑ์] ไอ้สองอย่า ไม่เอาๆ ไอ้สอง
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
มานี่เลยครับลุง
- นี่ นี่ - [เกณฑ์] ไอ้สอง อะไรของมึงเนี่ย
มึงลงน้ำไปเลย
[พริบ] โห
เดี๋ยวพริบไปเปิดห้องใหม่แล้วเอาบิลมาเบิกนะ
- เอ่อ… - ไม่ต้อง
ไม่ต้อง กูแค่ แค่แกล้งไอ้สองเล่นเฉยๆ น่ะ
[เสียงสองหัวเราะแห้ง]
มึงไปได้แล้ว พรุ่งนี้เจอกัน ไป
แล้วก็ไม่ต้องคิดมากนะเว้ย เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน
ไว้เดี๋ยว ผมถึงห้องแล้วเดี๋ยวผมโทรหานะ
เออ ขับกลับดีๆ ไป
[เกณฑ์] ไป ไปได้แล้ว ไป
[พริบทำเสียงหมั่นไส้]
แกก็ อีกคนหนึ่ง
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด]
มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
เดี๋ยวนี้พี่ณัฐรักงานมากกว่าผมแล้ว
ผมมาตั้งนานแล้วน่ะ ไม่เห็นจะเห็นผมเลย
ทีมึงยังอยากเที่ยว มากกว่าอยากอยู่กับกูเลย หายกัน
พี่ณัฐไม่เบื่อบ้างเหรอฮะ มาเที่ยวต้องเอาคอมมาทำงานด้วยน่ะ
กูชินแล้ว
แต่ผมไม่ชินด้วยนี่ฮะ
มานี่ก็เอาแต่เช็กมือถือตลอดเวลา
[เต้าหู้] เวลากินก็ไม่มี เวลานอนก็ไม่มี
ออกกำลังกายก็ไม่ออก
สวัสดิการไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่มีสักกะอย่างเลยน่ะ
พองานออนแอร์นะฮะ พี่ณัฐก็โดนคอมเมนต์
ทั้งๆ ที่ผมรู้ว่าพี่ณัฐรักงานนี้มากแค่ไหน
เป็นอะไรเปล่าเนี่ย ช่วงนี้แปลกๆ นะเราน่ะ
ก็ผมเป็นห่วงพี่ณัฐนี่ฮะ
[ดนตรีซึ้ง]
ผมรู้นะฮะ ว่าพี่ณัฐรักงานนี้มากแค่ไหนน่ะ
แต่มันโอเคจริงๆ ใช่ไหมฮะ
โอเคสิ
[ณัฐ] กูรู้อยู่แล้วว่างานนี้ในประเทศนี้ มันไม่ง่ายหรอก
ตอนแรกน่ะ กูอาจจะแค่ชอบเขียน เพราะว่าพ่อไม่ให้ทำอย่างอื่น
แต่พอกูได้ทำมันเป็นอาชีพ กูก็เลยรู้ว่า
งานเขียนน่ะ มันช่วยเยียวยากูได้
[ณัฐ] มันช่วยทำให้กูได้พูด ในสิ่งที่กูพูดออกไปเองไม่ได้น่ะ
ทุกครั้งที่กูเหนื่อย หรือว่ากูท้อ
กูก็จะกลับไปนึกถึงวันแรก ที่กูตัดสินใจเดินทางนี้
[ดนตรีซึ้ง]
[ธาร] ณัฐลองเดาดูสิว่า พี่ชอบฉากไหนที่สุด
ฉากซีจีใช่ไหมพี่
รู้ใจจัง ซีจีเนียนมาก สวยมาก พี่ชอบมาก
เดี๋ยวพี่จะลองเดาดูนะว่า ณัฐน่ะชอบฉากไหน
พี่คิดว่าณัฐชอบฉากไหน
ฉากจบไง
รู้ได้ไงน่ะพี่
ก็พี่รู้ใจณัฐไง
ณัฐก็อยากรู้เหมือนกันนะ
ว่าถ้าตอนจบ ตัวละครต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง มันจะเป็นยังไงน่ะ
ถ้าณัฐอยากรู้ ณัฐลองไปเขียนตอนจบดูไหมล่ะ
พี่คิดว่าณัฐทำได้เหรอ
ถ้าณัฐชอบ ณัฐก็ลองทำดู
แต่พ่อแม่คงไม่ชอบน่ะพี่
ถ้าณัฐทำในสิ่งที่ณัฐชอบ แล้วทำไมพ่อแม่ณัฐถึงต้องไม่ชอบด้วยล่ะ
พี่เชื่อว่าณัฐทำได้
พี่รอดูผลงานของณัฐอยู่นะ
[ดนตรีอบอุ่น]
[ณัฐ] กูยังจำความรู้สึกนั้นได้ เหมือนตกหลุมรัก
เหมือนหากันจนเจอน่ะ
กูโชคดีที่หาสิ่งที่ชอบเจอเร็ว
แต่ระหว่างทางน่ะ มันก็ไม่ง่าย
อ้าวณัฐ
เป็นไรน่ะ
งานประกวดเขียนเรื่องสั้นของณัฐไม่ผ่านน่ะพี่
ไม่ได้รางวัลอะไรสักอย่างเลยน่ะ
แสดงว่า ณัฐมั่นใจว่าจะได้เหรอ
มั่นใจสิ ณัฐทุ่มเทกับงานนี้มากเลยนะพี่
ณัฐคิดว่าอย่างน้อย มันต้องได้รางวัลอะไรสักอย่างแหละ
งานเขียนก็เหมือนงานศิลปะ ไม่มีถูกไม่มีผิด
ตอนประกวดน่ะ ก็มีแค่ถูกใจกับไม่ถูกใจกรรมการ
ณัฐอย่าลืมนะ ศิลปะไม่ได้เป็นนายใคร
แล้วก็ไม่ได้เป็นขี้ข้าใครด้วย
เพราะฉะนั้น พี่ไม่อยากให้ณัฐเนี่ย กดดันตัวเองว่าต้องชนะ
แพ้บ้างก็ได้ ทำได้บ้างไม่ได้บ้างไม่เป็นไร
แต่ระหว่างทางที่ทำเนี่ย แค่ณัฐมีความสุขก็พอ
แต่ความสุขมันกินไม่ได้นะพี่
ณัฐแค่อยากได้เงินรางวัลมาเก็บไว้เป็นค่าเทอม
เผื่อตอนเข้ามหาวิทยาลัย ณัฐต้องส่งตัวเองเรียน
งั้นณัฐก็พยายามใหม่
ลองผิดลองถูก สะสมประสบการณ์ไปเรื่อยๆ
สักวันหนึ่ง
พี่เชื่อว่างานของณัฐน่ะจะต้องเข้าตาใครสักคน
สู้ๆ นะ พี่เป็นกำลังใจให้
[ดนตรีอบอุ่น]
งานของพี่ณัฐถูกใจพี่เจือจริงๆ เลยนะฮะ
แบบนี้ พี่ณัฐทำงานกับพี่เจือ มาตั้งแต่เริ่มเลยหรือเปล่าฮะ
กูกับพี่เจือน่ะคลิกกัน งานก็เลยราบรื่นน่ะ
แต่ก็ยังเรียกไม่ได้ว่าประสบความสำเร็จหรอก
แต่ถ้ากูยังทำอยู่ กูก็ยังเขียนเรื่องที่กูอยากจะบอกได้
แล้วเรื่องที่พี่ณัฐทำอยู่น่ะ พี่ณัฐอยากเล่าอะไรเหรอฮะ
กูอยากบอกว่า ประเทศที่ส่งออกซีรีส์วาย
มีกะเทยสวยที่สุดในโลก
มีคู่เกย์เป็นเน็ตไอดอล
แต่กลับไม่มีกฎหมายรองรับ เพราะไม่ได้รับการยอมรับอย่างแท้จริง
แล้วกูก็อยากจะบอกไปถึงเขาอีกด้วยน่ะ
ถึงแม้มันจะผ่านมาสิบปีแล้วน่ะ
แต่กูก็ยังอยากขอโทษ
อยากขอบคุณ
เขาคือความทรงจำดีๆ
เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้กูได้เป็นกู
แล้วก็รักตัวเองมากขึ้นน่ะ
แบบนี้ ซีรีส์ของพี่ณัฐก็ต้องจบแบบ แฮปปี้เอนดิ้งใช่ไหมฮะ
นี่ กับซีรีส์มึงยังหึงอีกเหรอ
ผมแค่อยากรู้น่ะฮะ
พี่ณัฐอย่าลืมสิฮะ ว่าผมเป็นทั้งแฟนครับ แล้วก็แฟนคลับของพี่ณัฐด้วย
[เสียงพ่นลมหายใจขำ]
[ดนตรีอบอุ่น]
จบไม่สวยเหมือนชีวิตกูนั่นแหละ
กูไม่ได้อยากย้อนเวลาได้ กูอยากเดินไปข้างหน้า
แล้วก็ไม่ต้องให้กูบอกนะ ว่าที่กูเดินไปข้างหน้าได้เนี่ย
มันเป็นเพราะใคร
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] พี่ณัฐกับคุณตาธาร
ทำให้ผมนึกถึง ประโยคในหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่าน
เขาบอกว่า "ความรักดีๆ ทำให้เราอยากเติบโตเป็นคนที่ดีขึ้น
ทำให้เรารักตัวเองมากขึ้นไปพร้อมๆ กับรักเขา"
พี่ณัฐเป็นพี่ณัฐทุกวันนี้ได้ ก็เพราะความรักจากคุณตาธาร
เพราะฉะนั้น ในช่วงเวลา ความเป็นความตายของคุณตาธาร
ถ้าพี่ณัฐสามารถช่วยอะไรได้ ผมก็ควรยินดี
ใช่ไหมฮะ
มึงยังไม่ได้นอนเลยเหรอ
เป็นไรเปล่าเนี่ย
ช่วงนี้มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นกับผมฮะ
ผมเริ่มเห็นภาพบางอย่าง
เป็นสถานที่
เป็นคน
มึงเริ่มจำได้แล้วเหรอ
ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันฮะ
[ณัฐ] งั้นเราไปหาหมอกัน
ผมไม่อยากจำได้เลยฮะ
ผมกลัว
แต่ผมก็อยากรู้
ไอ้เต้าหู้
ไม่เป็นไรนะ
กูจะอยู่กับมึงเอง
[ดนตรีหม่นหมอง]
พี่ณัฐฮะ
จริงๆ ที่ผมพาพี่ณัฐมาเชียงใหม่น่ะ
เพราะผมเห็นภาพผู้ชายคนหนึ่ง
ที่นี่
แสดงว่ามึงเคยอยู่ที่นี่เหรอ
ผมไม่รู้เหมือนกันฮะ
แต่เราไปที่ที่หนึ่งได้ไหมฮะ
ที่นั่น อาจทำให้ผมได้รู้ความจริง
เต้าหู้ มึงกลัวเหรอ
ผมไม่รู้ว่า ถ้าผมพาไปเจอเขา
แล้วผมจะเป็นยังไงต่อ
เราก็จะได้รู้สักทีไง ว่ามึงเป็นใคร
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
มึงกลัวว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกใช่ไหม
ใช่ฮะ
[ดนตรีอบอุ่น]
ถ้าเขาเป็นคนในครอบครัวมึงจริงๆ เราค่อยคุยกับเขาก็ได้
[ณัฐ] ขอให้มึงมาอยู่กับเรา
กูกับแม่ก็ไม่ได้ดูเป็นคนร้ายๆ ใช่ไหมวะ
แต่ว่า ทำไมมึงต้องพามาที่โรงพยาบาลด้วยวะ
ก็ ก็ญาติเต้าหู้ เขาอาจจะเป็นหมอเหมือนแม่ลุงก็ได้ไง
ใช่เปล่าเต้าหู้
หรือว่าเขาจะป่วย
ทำไมคนที่มึงเห็นถึงอยู่ที่นี่ล่ะ เขาเป็นใครวะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[ดนตรีโหยหา]
[เอฟเฟกต์ระทึก]
พี่ธาร
พี่ธาร เพื่อนพี่หนึ่งนี่
คนที่มึงจำได้ก็คือพี่ธารเหรอ
[เสียงสั่น] กูกลัวว่าถ้ากูพามึงไปเจอเขา
[ดนตรีเศร้า]
แล้วกูจะต้องเสียมึงไปน่ะ
นี่ คุณนาคงจะแฮปปี้มากเลยสินะ ที่ลูกชายกับ…
ทุกคนบนโลกนี้มีเพศครับ
เราจะเป็นเพศอะไรก็ได้ที่เราอยากเป็น
[เกณฑ์] แล้วทุกเพศก็มีความเท่าเทียมกัน
ผมดีใจนะฮะ ที่พี่ณัฐเป็นพี่ณัฐเวลาอยู่กับผมน่ะ
[ดนตรีอบอุ่น]
ถ้าพี่ณัฐไม่สบายใจ ผมจะทำให้พี่ณัฐสบายใจเอง
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
คำบรรยายโดย: ปรียาภรณ์ เอี่ยมอำนวยวงศ์
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.