All language subtitles for The Miracle of Teddy Bear_S01E11_Episode 11.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]

[สิบหมื่นขึ้นเสียง] อยากเป็นตุ๊ด อยากเป็นกะเทยหรือไง

เป็นผู้ชายดีๆ ไม่ชอบหรือไง ฮะ

เต้าหู้กับณัฐรักกันใช่ไหม

[ณัฐพูดเสียงแข็ง] ใช่

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

แม่จะเกลียดณัฐแม่ก็เกลียดเลยนะ

แต่ณัฐไม่มีวันเปลี่ยนตัวเอง อย่างที่แม่อยากให้เป็นหรอก

ลุงฝังใจกับแฟนเก่า

เลยไม่ชอบเด็กไปเลยเหรอ

เด็กก็ไม่ได้เหมือนกันทุกคนนะลุง

ลุงอย่าเหมารวมสิ

[สอง] เวลาที่ผมวอแวอยู่ข้างลุง

ผมไม่เคยทำให้ลุงมั่นใจได้เลยเหรอ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงพ่นลมขำ]

[ณัฐ] ไหนบอกว่าการบ้านเยอะไงพี่

[ธาร] กลับไปได้แล้ว

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

พี่อยากไปส่งณัฐถึงหน้าบ้านน่ะ

[เสียงหยอกล้อ] พี่อยากเห็นณัฐยิ้มนานๆ เลย

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

[ณัฐ] แต่อิสระของกู

มันก็อยู่ได้แค่นอกบ้าน

กลับดีๆ นะพี่

พี่ไปก่อนนะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

ใครอะลูก

เพื่อนน่ะแม่

[ดนตรีตึงเครียด]

ผมรู้แล้วฮะ

ทำไมวันนั้นพี่ณัฐถึงโกรธผม

เพราะผมไปพูดเหมือนคุณตาธารใช่ไหมฮะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

พอกูกลับบ้านน่ะ

กูก็เหมือนหายใจไม่ออก

[เสียงพ่นลมหายใจ]

เพราะพี่ธารคงรู้ว่า บ้านมันคงไม่เหมือนบ้านสำหรับกู

เขาได้ต่อเวลาให้กูได้ยิ้มยาวๆ อีกนิด

แค่รั้วหน้าบ้านก็ยังดี

พี่ณัฐเลยเลือกที่จะปิดเรื่องนี้ไว้ ไม่ให้ใครรู้

แม้แต่คุณป้าใช่ไหมฮะ

[ณัฐ] อือ

กูแอบคบกับพี่ธารอยู่เกือบปี

มันโคตรเสี่ยง

แต่มันก็ท้าทาย

ยิ่งถูกห้าม ก็ยิ่งอยากเอาชนะ

ถูกต้องไหมฮะ

กูสะใจที่ได้ชนะพวกเขานะ

ถึงจะสะใจได้แค่แอบๆ ก็เหอะ

จนวันหนึ่ง กูเกือบโดนจับได้

[ดนตรีสนุกสนาน]

[ธาร] ฉากนั้นมันยังตราตรึงอยู่ในใจพี่อยู่เลย

ฉากที่เขา อะ ลองเดา

- [ณัฐ] เปิดหนังสือ - [ธาร] ใช่

[เสียงหัวเราะ]

[ธาร] พอเปิดเสร็จปุ๊บ เพลงขึ้น

โห น้ำตานี่แทบไหล

- อินเหรอ เราน่ะ - ก็อินสิ

คนคนหนึ่งมันรักคนอีกคนหนึ่ง ได้นานขนาดนั้น แล้วก็…

- สุดท้ายต้องจากกันก่อน - [สิบหมื่น] ไอ้ณัฐ

[ดนตรีตึงเครียด]

พ่อ

สวัสดีครับ

- [สิบหมื่น] กลับบ้าน - [ธาร] คุณพ่อครับ

- ใจเย็นก่อนครับ - [เสียงแข็ง] ใครพ่อมึง

- มานี่ กลับบ้าน - [ณัฐ] พ่อ

บอกให้กลับไงเล่า

[สิบหมื่น] มานี่

[เสียงณัฐขัดขืน] [สิบหมื่น] หยุด

บอกให้หยุดไง

กูเลยได้ต่อลมหายใจอีกหน่อย

แต่โชคก็อยู่กับกูได้ไม่นาน

[เสียงณัฐถอนหายใจ] [ณัฐ] มาทำอะไรตรงนี้เนี่ยพี่

เออ มานี่ก่อน

[เสียงณัฐหอบหายใจ] มา นั่งก่อน

[เสียงณัฐถอนหายใจ]

[เสียงธารจิ๊ปาก]

นึกว่าจะมีอะไรเซอร์ไพรส์มากกว่านี้ซะอีก

[ดนตรีอบอุ่น]

ณัฐ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

อีกสองเดือน

พี่ก็ต้องไปอยู่เชียงใหม่แล้ว

คงคิดถึงแย่เลย

คิดถึงโรงเรียนเหรอพี่

ทั้งโรงเรียน แล้วก็คนที่อยู่ที่โรงเรียนด้วย

ถ้าคิดถึง

ก็มีไอ้นี่ไว้ให้ดูแทนแล้วไง

แต่เจอตัวจริงมันหายคิดถึงมากกว่า

งั้น ณัฐตามพี่ไปเรียนที่นู่นด้วยดีไหม

อย่าเลย

พี่ไม่อยากให้ณัฐตามไปเพราะพี่

พี่อยากให้ณัฐได้เรียนในคณะที่ณัฐอยากเรียน

แต่ถ้าณัฐอยู่ไกล

แล้วเราคิดถึงกัน

จะทำยังไงพี่

ก็ทำให้หายคิดถึงก่อนไปสิ

[ปริตร] ทำอะไรกันน่ะ

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ปริตร] มันเกิดขึ้นที่โรงยิม

ฉันเอาของขึ้นไปเก็บที่ชั้นสอง ที่ห้องเก็บของของโรงยิม

แต่สิ่งที่ฉันเห็นก็คือ

พีรณัฐกับตาธาร

กำลังจูบกัน

คือ…

ผมขอโทษครับ

คือผมกับณัฐจริงๆ เรา…

- ตายแล้ว คุณสิบหมื่น - ใจเย็น

คุณสิบ

เราขอเหอะ อย่ามีเรื่องตรงนี้เลย นะ

[ปริตร] ไป

ถ้ามึงไม่เลิกคบกับมันน่ะ มึงไม่ต้องมาเรียกกูว่าพ่อเลย

[สิบหมื่น] กลับบ้าน

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เสียงปริตรพ่นลมหายใจ]

ตั้งแต่วันที่กูปล่อยมือเขา

กูก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลย

[ดนตรีหดหู่]

[เสียงข้อความเข้า]

[ธาร] พี่ขอเจอณัฐครั้งสุดท้ายได้ไหม

พี่ธาร

ณัฐ

พี่เข้าใจ

ถึงเราจะไปกันต่อไม่ได้

แต่พี่จะไม่มีวันลืมณัฐ

ถ้าหัวใจพี่เป็นดาวอาร์ไคฟ์

ที่ในนั้น พี่ยกให้ณัฐหมดเลยนะ

[เสียงสูดจมูกและผ่อนลมหายใจ]

ณัฐยังไม่ตายนะพี่

พี่ไม่ยอมให้ณัฐตายก่อนพี่หรอก

พี่อยากให้ณัฐอยู่กับมันไปนานๆ

พี่ขอให้ณัฐเก็บมันไว้

ในวันที่ณัฐกลัว

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

[ธาร] ขอให้กอดมันไว้

เหมือนกับวันที่เรากอดกัน

พี่เชื่อว่าณัฐจะเข้มแข็ง

แล้วก็กล้าที่จะหาความสุขให้ตัวเองนะ

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[เสียงสั่น] ขอบคุณนะพี่

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

แต่ณัฐไม่มีอะไรจะให้จริงๆ

แค่ณัฐมีความสุข

พี่ก็จะมีความสุขด้วย

ขออะไรอีกอย่างหนึ่งได้ไหม

พี่ขอกอดณัฐอีก…

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[ขึ้นเสียง] ไอ้ณัฐ

[ดนตรีระทึก]

มึงมาทำระยำอย่างนี้ได้ไงฮะ

[เสียงตบหน้า]

เอ๊ย คุณพ่อครับ ผมขอเถอะครับ

พ่ออย่า พ่อ พ่อ

- พ่ออย่า พ่อ - [ธาร] ณัฐ

ณัฐ

[เสียงณัฐร้องไห้] [ณัฐ] พ่ออย่า

- มึงกลับบ้านเลย มานี่ - [ธาร] ณัฐ

- [สิบหมื่น] มานี่ - ณัฐ

- มานี่ - [ณัฐ] ปล่อย พ่อ

- มานี่ - บอกให้ปล่อย

มึงงามหน้าไหม ฮะ

มึงเคยคิดจะไว้หน้ากูบ้างไหมเนี่ยฮะ

- อย่ามายุ่งได้ไหมพ่อ - มานี่

มานี่

[เสียงล้มกระแทกพื้น] โอ๊ะ โอ๊ย อะไรกันพ่อ

- [ณัฐ] แม่ - มันแอบไปเจอไอ้นั่นมา

มันไปกอดกับผู้ชายอยู่ในห้าง

กูบอกให้มึงเลิกกับมันแล้วนะ มึงยังจะแอบไปเจอกับมันอีกเหรอ

- มึงอยากลองดีกับกูใช่ไหมฮะ - [มทนา] พ่อ อย่า พ่อ

- พ่ออย่า พ่ออย่า - เฮ้ย

ณัฐ อย่า

มึงจะสู้กูเหรอ

มึงไม่เห็นหัวกูใช่ไหม

มึงไม่เคารพกูแล้วหรือไง ฮะ

[ขึ้นเสียง] ถ้าอยากให้เคารพ

ก็ทำตัวให้มันน่าเคารพสิวะ

ไอ้ณัฐ [เสียงตบหน้า]

[เสียงเตะ] [มทนา] หยุดเถอะ

[เสียงมทนาร้องไห้]

[พูดพลางร้องไห้] พ่อ อย่า

[ขึ้นเสียง] มึงเกิดมาทำไมเนี่ยฮะ

- อย่า - ฮะ ไอ้ลูกตุ๊ด

[สิบหมื่น] เกิดมาทำไม [เสียงมทนาร้องไห้]

ณัฐก็ไม่อยากมีพ่อเฮงซวยแบบนี้เหมือนกัน

[ดนตรีระทึก]

[เสียงร้องไห้]

[ขึ้นเสียง] มึงจะไปไหน

นึกว่าจะหนีกูได้หรือไงฮะ

[พูดพลางร้องไห้] อย่า ณัฐ

[สิบหมื่น] ไอ้ณัฐ

ไอ้ณัฐ ไอ้ณัฐ มึงเปิด

[เสียงเตะประตู] [สิบหมื่น] เปิดสิวะ

ไอ้ณัฐ มึงเปิด [เสียงทุบประตู]

มึงกล้าด่ากูเหรอ

มึงกล้าด่าพ่อมึงเหรอ

ไอ้ณัฐ

[สิบหมื่น] วิปริตอย่างมึงเนี่ย ไม่มีทางเจริญหรอก

พวกมึงไม่มีทางไปกันรอด

ถ้ามึงจะรักกันนะ ข้ามศพกูไปก่อน

[เสียงสูดจมูก]

[เสียงทุบประตูและเสียงมทนาร้องไห้]

- เปิดสิวะ - [มทนา] พ่อ อย่า พ่อ พอแล้ว

- พ่อ แม่ขอร้อง - [สิบหมื่น] มึงจะเปิดหรือไม่เปิด

ได้

[ตะคอก] ถ้าแม่มึงสอนมึงไม่ได้ กูจะสอนมึงเอง

พ่อจะทำอะไร [เสียงสิบหมื่นร้องหงุดหงิด]

พ่อจะทำอะไร

[เสียงร้องไห้]

[มทนา] พ่อจะทำอะไร

[เสียงมทนาร้องไห้]

[เต้าหู้] เพราะอย่างนี้ ในวันที่ผมตื่นขึ้นมา

พี่ณัฐถึงร้องไห้

แต่ก็ต้องขอบคุณพ่อกับแม่นะ

ที่ทำให้กูจบกับพี่ธารแบบนั้น

มันเลยทำให้กูกล้า

ทำในสิ่งที่กูไม่เคยกล้ามาก่อน

[ดนตรีหม่นหมอง]

[เสียงเคาะประตู]

ณัฐ

ณัฐลงไปกินข้าวหน่อยไหมลูก

พ่อเขาอยากให้ณัฐสอบทหาร

ณัฐตั้งใจอ่านหนังสือนะ

[เสียงสั่น] ณัฐไม่สอบ

ณัฐไม่อยากเป็นทหาร

ถ้าณัฐไม่อยากเป็นทหาร แล้วณัฐอยากเป็นอะไรล่ะลูก

อะไรก็ได้

แต่ณัฐไม่อยากเป็นเหมือนพ่อ

แม่ขอได้ไหม

ฟังพ่อเขาบ้างลูก พ่อเขาหวังดี

หวังดี

หวังดีกับณัฐ

หรือหวังดีกับตัวเองกันแน่

[ณัฐ] ณัฐไม่เคยได้ทำตามใจตัวเองเลยนะแม่

ให้ณัฐย้ายโรงเรียน ณัฐก็ย้าย

ให้ณัฐเลิกกับคนที่ณัฐรัก

[ณัฐ] ณัฐก็ยอม

แล้วยังจะให้ณัฐเลิกเป็นตัวเองอีกเหรอ

ตกลงณัฐมีสิทธิ์อะไรในชีวิตตัวเองบ้างแม่

[เสียงพยายามกลั้นสะอื้น]

แม่ขอโทษนะ

แม่ขอโทษที่ทำให้ชีวิตณัฐเป็นแบบนี้นะลูก

แม่ก็ได้แต่ขอโทษ

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

[เสียงสูดจมูก]

ณัฐจะโกรธแม่อีกคนก็แล้วแต่นะ

แต่ณัฐลงไปกินข้าวได้ไหมลูก

[มทนา] พ่อเขาโกรธไม่นานหรอก ณัฐทำตัวดีๆ เดี๋ยวพ่อเขาก็หายโกรธ

ถ้าณัฐอยากไปหาหมอ…

[ขึ้นเสียง] ณัฐเป็นเกย์

[ณัฐ] ณัฐไม่ได้เป็นโรคนะแม่

มันไม่มีวันหายหรอก

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เสียงร้องไห้]

[เสียงมทนาร้องไห้]

ฉันยอมให้แกไม่ต้องสอบทหาร

แต่แกก็ยังแอบไปสอบนิเทศเหรอ

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

ก็ณัฐอยากเรียน

ไปสละสิทธิ์ซะ

แล้วไปสอบใหม่เข้าวิศวะ

ถ้าพ่ออยากเรียน พ่อก็ไปเรียนเองสิ

[ขึ้นเสียง] ไอ้ณัฐ

[เสียงแข็ง] ณัฐจะเรียนอย่างที่ณัฐอยาก

จะให้ณัฐย้ายอีกกี่สิบโรงเรียน

[ณัฐ] ไปเป็นทหารมันกี่เหล่า

หรือไปหาหมออีกกี่หมอ

ณัฐก็จะเป็นของณัฐแบบนี้

นี่กูไม่ยอมให้มึงเป็นไงเล่า

[สิบหมื่น] ถ้ามึงอยากเป็นนักนะ

มึงรอให้กูตายก่อน

[ขึ้นเสียง] ได้

ถ้าคนบ้านนี้ไม่ยินดีให้ณัฐเป็นณัฐ

ณัฐก็จะไปอยู่ที่อื่น

ถ้ารังเกียจที่ณัฐเป็นแบบนี้กันมากนะ

ณัฐจะไปบอกทุกคน

ว่าเราไม่เกี่ยวข้องกัน ว่าณัฐไม่ใช่ลูกพ่อกับแม่…

[เสียงตบหน้า]

ณัฐอย่าพูดแบบนี้อีกนะ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ณัฐเป็นลูกของพ่อกับแม่นะ

- ณัฐ - [ขึ้นเสียง] ปล่อยให้มันไปเลย

มึงออกไปจากบ้านนี้แล้วเนี่ย

มึงอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีกนะ

[เสียงเดินออกไป]

พ่อเขาพูดเพราะเขาหงุดหงิด ณัฐอย่าใส่ใจเลยนะ

ณัฐมากินข้าวนะลูก

[เสียงถ้วยจานตก]

[ขึ้นเสียง] ถ้าแม่อยากกินน่ะ แม่ก็กินไปคนเดียวเหอะ

[เสียงร้องไห้]

[เสียงสะอื้น]

แม่กูเขาเก่ง

เก่งเรื่องทำให้ลูกเชื่อง

เวลาทะเลาะกันน่ะ

แม่ก็แค่เอาข้าวมาให้

แล้วก็ขอโทษ

[ณัฐ] ทั้งที่จริงๆ แล้ว

แม่แค่อยากให้กูยอมพ่อ

เหมือนที่แม่เขายอมพ่อไง

ขนาดวันที่กูจะออกจากบ้านน่ะ

แม่ยังจะให้กูยอมพ่อเลย

เขาไม่เคยรักลูกชายอย่างกู

เขาอยากได้ลูกที่เชื่อฟังเขาทุกอย่าง

เหมือนมึงไง

เขาเลยยอมให้มึงอยู่บ้านนี้ไง

[ดนตรีเศร้า]

เพราะแบบนี้

พี่ณัฐเลยไม่ยอมกินปิ่นโตที่คุณป้าทำให้ใช่ไหมฮะ

[ณัฐ] ที่กูไม่กินข้าวเขา

เพราะกูเห็นทีไร

กูก็นึกถึงวันนั้น

นึกถึงคำพูดเขา

[ณัฐ] ถ้ากูย้อนเวลากลับไปได้

ให้กูโดนพ่อกระทืบตายยังดีกว่าเลย

[เสียงณัฐสะอื้นเบาๆ ]

ดีกว่าให้คนที่กูรักที่สุด

คนที่กูคิดว่าเขาจะเข้าข้างกู

ปกป้องกู

[พูดพลางร้องไห้] กลับมาทำร้ายกูเองแบบนี้

[เสียงสูดจมูก]

แม่ขอโทษนะ

แม่แค่จะมาล็อกประตู

ฝากณัฐกับเต้าหู้ล็อกด้วยนะ

[เสียงร้องไห้]

[เสียงมทนาร้องไห้]

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงร้องไห้]

[ดนตรีหดหู่]

ผมเข้าใจแล้วฮะ

ที่พี่ณัฐชอบโมโหใส่คุณป้า เหมือนภูเขาไฟระเบิด

เป็นเพราะพี่ณัฐไม่อยากมีความรักอีกใช่ไหมฮะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

พี่ณัฐกลัวว่าถ้าพี่ณัฐมีความรักอีก

พี่ณัฐก็จะต้องสูญเสียคนรักไป

ส่วนเรื่องที่ห้างนั่น

ที่พี่ณัฐไม่อยากเข้าไป

ไม่ใช่เพราะว่ามันมีความทรงจำแย่ๆ

แต่เพราะมันเป็นที่ที่พี่ณัฐเสียคนรักไป

เสียไปแบบไม่มีวันได้กลับคืนมาอีก

[เต้าหู้] ไม่นึกเลยว่าที่มาของผม

จะทำให้ทุกคนเศร้าได้ขนาดนี้

เพราะอย่างนี้

ในวันที่เสียใจ

พี่ณัฐถึงชอบกอดผม

ไม่ใช่เพราะพี่ณัฐรักตุ๊กตาหมีอย่างผม

แต่เพราะผม…

คือตัวแทนของคนที่พี่ณัฐรักมากที่สุดต่างหาก

ผมขอโทษที่โกหกนะฮะ

จริงๆ ผมทั้งเจ็บ

ทั้งอิจฉาคุณตาธารเลย

ผมกลายเป็นคนโกหกไปแล้วใช่ไหมฮะ

[เต้าหู้] แต่ถึงผมจะอิจฉาเขายังไง

ผมก็จะอยู่ตรงนี้

ไม่ว่าพี่ณัฐจะเคยกอดผมเพราะอะไร

แต่กอดของพี่ณัฐ

คือที่ปลอดภัยของผมเสมอ

ตอนนี้พี่ณัฐก็คงอยากมีที่ปลอดภัยเหมือนกัน

ใช่ไหมฮะ

[ดนตรีซึ้ง]

ผมต้องทำยังไง คุณป้ากับพี่ณัฐถึงจะดีกันได้ฮะ

ดีกับพี่ณัฐ แล้วยังมาเจอเรื่องปวดหัว ของพี่ณัฐกับคุณป้าอีกเหรอเนี่ย

ไม่ช่วยมึงก็เงียบไป

[เกณฑ์] ไอ้ณัฐกับแม่มัน ก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว

กูเคยคุยกับมัน

แต่ก็…

อย่างที่มึงรู้แหละ

ไอ้ณัฐมันเป็นคนซับซ้อน

[เกณฑ์] แถมเจอเรื่องหนักๆ มาเยอะมากด้วย

แต่ว่าตอนนี้เนี่ย มันมีกำลังใจดีอยู่ข้างๆ แล้ว

กูว่า ทุกอย่างเดี๋ยวมันก็ดีขึ้น

ครอบครัวเดียวกัน ยังไงก็ต้องคุยกันสิวะ

มีคนเคยบอกเราเหมือนกัน

ถ้าอยากให้ใครเข้าใจ

ก็ต้องพูดกันตรงๆ

แค่พูด มันไม่ยากหรอกเว้ย

ผมจะลองดูนะฮะ

บ้านนู้นเขาก็คุยกันแล้ว

บ้านนี้ก็ต้องคุยเหมือนกัน

บ้านนู้นบ้านนี้อะไรของมึง

กูไม่คุยเว้ย

ไปนอนแล้ว

ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

พรุ่งนี้ มาเจอกันหน่อยได้ไหม

[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]

[สอง] ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

พรุ่งนี้ มาเจอกันหน่อยได้ไหม

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

ลุง

[เอฟเฟกต์เปล่งประกาย]

ลุงคิดอะไรเนี่ย

[เสียงสูง] เปล่า

[ดนตรีทะเล้น]

ถ้าอยากให้ผมทำแบบนี้

ก็รีบๆ ใจอ่อนกับผมสิครับ

มึงมีอะไรมึงก็รีบพูดมา

กูจะได้กลับไปนอนต่อ

นัดมาทำไมตั้งแต่เช้าวะ

ผมถามตรงๆ นะ

ลุงไม่ชอบเด็ก

หรือจริงๆ ลุงแค่ไม่ชอบผม

แต่ลุงก็ดูมีใจให้กับผมอยู่นะ

แล้วทำไมต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรด้วย

มึงเป็นอะไรเปล่าเนี่ย

ผมอยากรู้ว่าผมต้องทำยังไง

ลุงถึงจะให้โอกาสผม

หรือว่า ต่อให้ผมทำให้ตาย

ลุงก็ไม่ชอบผมอยู่ดี

เพราะว่าลุงยังไม่ลืมไอ้กะหล่ำนั่นน่ะ

ลุง

ผมจริงจังนะเนี่ย

[ดนตรีซึ้ง]

[กัญญา] เด็กเนี่ย ก็ไม่ได้เหมือนกันไปซะทุกคนหรอกนะ

เด็กบางคนที่ได้เรื่องได้ราวก็มีเยอะแยะ

พ่อไม่ต้องมาหรอก

แค่แผลถลอกนิดหน่อยเอง ไกลหัวใจตั้งเยอะ

เอาไว้เงินเดือนเดือนนี้ออก สองจะเอาไปเลี้ยงพ่อนะ

มันก็เหนื่อยเหมือนกันเนอะ

เวลาที่เราตั้งใจทำอะไรให้ใครสักคน

แล้วเขาไม่เห็นมันน่ะ

ทำไมลุงเงียบอะ

นี่…

ผมใจคอไม่ดีนะ

[วิน] พี่เกณฑ์

พี่เกณฑ์เปล่า

วิน

[ดนตรีตึงเครียดเร้าอารมณ์]

วินกลับจากออสเตรเลียตั้งแต่เมื่อไหร่

[วิน] เพิ่งกลับมาได้เดือนหนึ่ง

แล้วนี่…

วินจะเซอร์ไพรส์ใครเหรอ

แฟนเหรอ

ใช่ พอดีไปเจอกันที่นู่นน่ะ

กลับมาพร้อมกัน

[วิน] ผมก็อยากทำอะไรให้มันชัดเจนยิ่งขึ้น

[วิน] เราไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งสามปี

ผมดีใจนะ

ที่เรายังคุยกันได้

[เสียงพ่นลมหายใจเจื่อน]

ก็ พวกเราไม่ได้โกรธกันนี่

[เกณฑ์] ถึงตอนนั้นพี่จะเสียใจ

แต่พี่ก็เข้าใจนะ

ว่ายังไงวินก็ต้องเลือกอนาคตมากกว่า

ตอนนั้นผมทำตัวกับพี่ไม่ค่อยดีเท่าไร

ทั้งที่พี่ก็ตามใจผมทุกอย่าง

[เกณฑ์] จริงๆ

พี่ก็ทำให้วินเอง

โดยที่วินไม่เคยขอพี่ด้วยซ้ำ

พี่หลงผมน่ะสิ

[วิน] เอาจริงนะ

ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้

ผมก็คงเลิกกับพี่อยู่ดี

[วิน] เพราะความรักที่ดีเนี่ย

จะมาในเวลาที่เหมาะสม

[เสียงแก้วกระแทกโต๊ะเสียงดัง]

[ดนตรีระทึก]

- ไอ้สอง - เออพี่

อะไร

ผมโตแล้วนะ

กินผักได้แล้ว

แล้วก็ไม่ได้ชอบกะหล่ำแล้วด้วย

พี่เลิกปลูกแล้วใช่เปล่า

เออ กูเลิกปลูกกะหล่ำแล้ว

ปลูกตำลึงแทนแล้ว

เข้าใจเปล่า

[เสียงเกณฑ์ถอนหายใจ]

นึกว่ามึงกลับไปแล้ว

รอได้

แต่แค่ไม่อยากเห็นภาพบาดใจ

ขี้งอนนะมึง

สมกับที่เป็นลูกคนเล็ก

ลุงกับไอ้กะหล่ำคุยอะไรกัน

เขาชื่อมาวิน

ชื่ออะไรก็ช่างมันเหอะ

สรุป ลุงคุยอะไรกับเขา

แล้วจะกลับไปดีกันเปล่า

ไอ้สอง

มึงไม่แหกตาดูเหรอ ว่าเขามาเซอร์ไพรส์แฟนเนี่ย

[เกณฑ์] จะให้กูเข้าไปแทรกตรงไหนฮะ

[ดนตรีขำขัน]

เมื่อกี้ลุงยังไม่ได้ตอบคำถามผมเลยนะ

[สอง] แค่ตอบคำถามกันนี่ ต้องลากกันมาถึงที่นี่เลยเหรอ

กูอยากเคลียร์กับมึงให้มันจบๆ

[เกณฑ์] อะ

กินไป

มึงจะได้ใจเย็นๆ ฟังกู

[เกณฑ์] โอเคเปล่า

ครับ

เคลียร์กับคนเก่าแล้ว ก็ต้องเคลียร์กับคนใหม่ต่อเนอะ

ทำไมลุงถึงใจแข็งกับผมนัก

[สอง] ทำไม

ไอ้กะหล่ำนั่นมันทำลุงเจ็บมากหรือไง

[ดนตรีสงบ]

กูเคยคบกับวินเมื่อสามปีที่แล้ว

ตอนนั้นวิน 18 ส่วนกู 24

เขามาจีบลุงก่อนเหรอ

กูต่างหากที่ไปจีบเขาก่อน

ก็เด็กมันน่ารักนี่หว่า

ตอนนั้นกูก็เปย์ให้เขาทุกอย่างแหละ

เขาชอบกินกะหล่ำ

กูก็ปลูกให้เขา

แถมยังทำให้เขากินอีกด้วย

[เสียงถอนหายใจหงุดหงิด]

[เสียงดื่มน้ำเสียงดัง]

แต่คบกันสั้นๆ ไม่ถึงปีก็เลิกนะ

เพราะว่าเขาจะไปเรียนต่อเมืองนอก

กูก็บอกว่า กูรอได้

แต่เขาก็บอกว่าอย่าเสียเวลารอเลย

เราอาจจะไปเจอใครที่ดีกว่าก็ได้

[เสียงสองถอนหายใจ]

[เกณฑ์] แล้วอย่างเมื่อกี้ที่กูไปเจอกับเขา

เขาก็ยังยืนยันคำเดิมนะ

ว่าเขาไม่เสียใจเลยที่เขาพูดแบบนั้น

[เสียงพ่นลมหายใจ]

จะว่าเลือกอนาคตมันก็ใช่นะ

แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้รักลุงมากพอไง

[สอง] เขาถึงปล่อยมือลุงไป

แต่ผมกับเขามันก็คนละคนกันนะลุง

กูรู้

แล้วลุงจะกลัวอะไร

ถึงลุงจะเคยมีอดีตอะไรมา

ถ้ามันทำให้ลุงไม่เชื่อในความรัก

ผมจะทำให้ลุงเห็นเอง

ว่าผมจริงจังกับลุงมากแค่ไหน

คนเรามันเปลี่ยนกันได้

แล้วเด็กอย่างมึงก็ต้องเจอโลกอีกมาก

[เสียงถอนหายใจ]

กูมีเรื่องจะเคลียร์กับมึงแค่นี้แหละ

เอ่อ ลุง

[สอง] ลุง ลุงจะไปไหน

ลุง

[ดนตรีหม่นหมอง]

ลุง

เด็กแล้วไง

เด็กอีกหน่อยก็โตเปล่า

ลุงกลัวแต่ผมจะเปลี่ยนไป แล้วลุงล่ะ

[สอง] ถ้าเกิดพรุ่งนี้ลุงตายขึ้นมา

ผมจะทำยังไง

นี่มึงแช่งกูเหรอ

ผมไม่ได้แช่งนะ

ผมจริงจัง

ลุงจะมัวแต่กลัว แล้วทำทุกอย่างให้มันยาก ให้มันเสียเวลาทำไม

[สอง] เราไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น

แล้วทำไมเราสองคนไม่รักกันตั้งแต่วันนี้เลยล่ะ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[สอง] ลุงจะรีบไปไหนเนี่ย

คุยกันให้จบก่อนได้ไหม

ลุง

[สอง] ลุง ลุง

กูจะกลับบ้าน

ไปรดน้ำตำลึง

มันจะได้โตไวๆ เหมือนใครบางคนไง

[ดนตรีสดใส]

นี่ ตกลงลุงคบกับผมแล้วใช่ไหม

[เสียงตื่นเต้นดีใจ] เย่ ผมจะมีตำลึงกินแล้ว

[เสียงสองโห่ร้องมีความสุข]

[เกณฑ์] ปล่อยๆ ปล่อยๆ หือ

สวนสาธารณะเขาห้ามเสียงดังเข้าใจเปล่า

งั้นไม่ใช้เสียงก็ได้ครับ

- [สอง] หอมแทนแล้วกัน - อย่า เอ๊ย

อย่า

อย่าทำอะไรรุ่มร่ามเข้าใจไหม

[เสียงหัวเราะในลำคอ] เงียบ

[เกณฑ์] ดูคน

ดูคน

เคเปล่า

[สอง] รักนะลุง

- งั้นกลับบ้านกันเถอะ - ชู่

ไป ไป

- มึงไปส่งกูเหรอ - [สอง] ใช่

ขี่หลังผมไป มา เอามือมา

หนึ่ง สอง สาม อ้า

กลับบ้านกัน [เสียงเกณฑ์ร้องตกใจ]

[ดนตรีหดหู่]

[เต้าหู้] ผมช่วยฮะ

ยังคิดมากเรื่องเมื่อคืนอยู่เหรอฮะ

กูจะคิดมากเรื่องอะไร

ก็ ที่อยากทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นไงฮะ

ที่พี่ณัฐโมโหใส่คุณป้า

จริงๆ พี่ณัฐไม่ได้โกรธใช่ไหมฮะ

[เต้าหู้] พี่ณัฐก็แค่มี…

ทิฐิ

พี่ณัฐขึ้นหลังเสือ

แต่ว่าหาทางลงไม่ได้ใช่ไหมฮะ

แสนรู้จังนะมึงอะ

มีคนเคยบอกผมว่า

ถ้าครอบครัวมีที่ว่างก็ให้ช่วยกันถม

ถ้ารักกันก็ต้องแสดงออก

[เต้าหู้] ถ้าอยากเข้าใจกัน

ก็ต้องพูดกันเยอะๆ นะฮะ

ความเข้าใจ

อาศัยการให้โอกาสกันและกันนะฮะ

นี่มึงพูดเก่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

แล้วชอบเปล่าล่ะฮะ

ชอบสิ

กูชอบฟังเสียงมึง

[ดนตรีอบอุ่น]

ช่วยฮะ

จะไม่ทำแบบเมื่อวานแล้วนะฮะ

ก็ถ้าแม่เขาไม่เริ่มก่อน

พี่ณัฐ

เออ กูรู้แล้ว

พอใจยัง

พอใจฮะ

[เต้าหู้] แบบนี้น่ารักที่สุดเลย

น่ารักก็ต้องได้รางวัล

[ดนตรีโรแมนติก]

ขอคิดดูก่อนนะฮะ ว่าจะให้อะไรดี

ขึ้นฉ่าย

[เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิง]

คุณป้าฮะ

แม่

เดี๋ยวผมไปดูข้างบนนะฮะ

แม่

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงระบบอัตโนมัติ] ขอโทษค่ะ ไม่สามารถติดต่อเลขหมาย…

คุณป้าไม่อยู่ข้างบนฮะ

- [เสียงระบบอัตโนมัติ] ขอโทษค่ะ… - ไปไหนเนี่ย

ทำไมปิดเครื่อง

[เสียงพ่นลมหายใจ] ผมลืมบอกไป

คุณป้าโทรศัพท์เสีย

งั้นเดี๋ยวกูไปถามบ้านนู้นก่อนนะ

คุณเก้าอี้โยกฮะ

คุณป้าไปไหนรู้ไหมฮะ

คุณเก้าอี้โยกฮะ

[เต้าหู้] คุณเก้าอี้โยกฮะ

คุณเก้าอี้โยก

[ดนตรีหดหู่ตึงเครียด]

ลุงชูกับน้าโหน่งก็ไม่เห็น

[เสียงขึ้นฉ่ายคราง]

ขึ้นฉ่าย

"วันนี้หมอนัด

แม่ไปหาหมอ"

คุณป้า…

ผมลืมไปเลยว่าเดือนนี้คุณป้าต้องมาหาหมอ

ผมขอโทษนะฮะ ที่ผมดูแลคุณป้าไม่ดี

ไม่ใช่ความผิดมึงหรอก

กูผิดเอง

พี่ณัฐก็เป็นห่วงคุณป้าเหมือนกันใช่ไหมฮะ

- [กัญญา] อ้าว - อากัญสวัสดีครับ

ณัฐ เต้าหู้ จ้ะ

ผมมารับแม่ครับ

อือ เหรอ

เอ้อ น้าเห็นแม่ออกไปทางนี้ เมื่อกี้

- ขอบคุณนะฮะ - จ้ะๆ

[ดนตรีระทึก]

[กัญญา] จิตแพทย์น่ะ ส่งผลตรวจเบื้องต้นมาให้แล้วนะ

ยังไม่ต้องกังวล

อาการที่คุณนาบอกมา มันก็เกิดได้หลายสาเหตุนะ

อาจจะเป็นพวกผลข้างเคียงจากยาอะไรพวกนี้

เอางี้ เดี๋ยวหมอจะให้ทำแบบทดสอบ เพิ่มเติมอีกนิดหนึ่ง

แล้วก็ส่งไปตรวจเลือดเพิ่มเติมอีกหน่อยหนึ่ง

เราจะได้รู้สาเหตุที่มันชัดเจนน่ะ

[ดนตรีตึงเครียดชวนระทึก]

[เต้าหู้] คุณป้า

[เสียงเครื่องยนต์เร่งเข้ามา]

[ดนตรีระทึก]

- แม่ แม่ - [เต้าหู้] คุณป้าฮะ

[เสียงล้มกระแทกพื้น]

[เสียงล้มและเสียงร้องเจ็บปวด]

คุณป้าฮะ

เป็นอะไรไหมฮะ

[เสียงมทนาหอบหายใจ]

ณัฐเจ็บตรงไหนไหมลูก

[มทนา] หือ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงมทนาพ่นลมหายใจ]

ณัฐเจ็บตรงไหนไหมลูก

[มทนา] ฮะ

เจ็บไหม

พี่ณัฐเลือดออก

โอ๊ย

ณัฐเจ็บไหมลูก

[ณัฐวัยเด็ก] แม่เจ็บมากไหม

ไม่เจ็บเลยลูก

เป็นแผลไม่เจ็บได้ยังไง

แค่แม่เห็นณัฐไม่เป็นไร แม่ก็ไม่เจ็บแล้ว

แต่ถ้าณัฐเจ็บเนี่ย แม่เจ็บกว่าณัฐอีกน้า

[ดนตรีเศร้า]

ณัฐเป่ามนตร์วิเศษให้แล้ว

อีกแป๊บเดียวแผลแม่ก็จะหายแล้วนะครับ

เหรอ

อือ ขอบคุณครับ

ขอบคุณนะลูก [เสียงหอมแก้ม]

[พยาบาล] คนไข้คะ

ทำแผลเสร็จแล้วนะคะ

ขอบคุณครับ

เจ็บไหมลูก

เป็นแผลไม่เจ็บได้ยังไง

[ณัฐวัยเด็ก] เป็นแผลไม่เจ็บได้ยังไง

แค่แม่เห็นณัฐไม่เป็นไร แม่ก็ไม่เจ็บแล้ว

[มทนา] แต่ถ้าณัฐเจ็บเนี่ย แม่เจ็บกว่าณัฐอีกน้า

เดี๋ยวณัฐไปเอายาก่อนนะแม่

จะได้รีบกลับ

[เต้าหู้] เดี๋ยวนั่งก่อนนะฮะ

เจอกันแล้วเหรอคะ

[เสียงเต้าหู้พ่นลมหายใจ]

เมื่อกี้คุณป้าจะไปไหนเหรอฮะ

ผมเห็นออกไปทางหลังโรงพยาบาล

พอดีป้า…

คิดอะไรเพลินๆ น่ะจ้ะ ก็เลยเดินไปเรื่อยเปื่อย

รู้สึกตัวอีกทีก็ไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไงก็ไม่รู้

[เสียงพ่นลมหายใจ] วันหลังก็มาเป็นเพื่อนแม่ก็แล้วกันเนอะ

จะได้ไม่หลง

เออ วันนี้มารับยาแล้ว อย่าลืมเตือนแม่ให้กินยาตามที่หมอสั่งนะ

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ครับพี่เจือ

ผมอยู่โรงพยาบาลครับพี่

พอดีมีเรื่องนิดหน่อย

ได้ครับ เดี๋ยวผมส่งแม่เสร็จแล้วจะรีบเข้าไป

ครับ

งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ

- พอดีต้องไปรีบทำธุระต่อ - จ้ะ

- สวัสดีครับอากัญ - สวัสดีค่ะ

สวัสดีครับ

ไปแม่

[ดนตรีตึงเครียดหดหู่]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

(วันซ์อัปพอนอาวร์ไทม์)

[ธาร] พี่เลิกกับคนนั้นแล้วนะ

[พริบ] เลิกกันแล้ว

พี่เป็นคนบอกเลิกเอง

ทำไมล่ะคะ

[เสียงถอนหายใจ] คือ…

พี่ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้

พี่ธารดูรักเขามากนะ

คบกันนานแล้วใช่ไหม

ถึงได้ฝังใจขนาดนี้

แค่ปีเดียว

แต่ว่าเขาเป็นรักแรก

เขาว่ารักแรกมักฝังใจ

แล้วเขาก็ว่ากันว่า…

รักแรก มักจะไม่สมหวัง

เขาเป็นใครเหรอคะ

รุ่นน้องที่โรงเรียนน่ะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

[เสียงคลิกเมาส์]

[ณัฐ] พริบ

- พี่เจือล่ะ - เฮ้ย พี่ณัฐ

พี่ณัฐมาดูนี่หน่อยสิ

พริบอยากรู้ว่า… [เสียงตีและณัฐร้องเจ็บ]

โอ๊ย พี่เจือ [เสียงณัฐซี้ดปาก]

อ้าว แขนเป็นไรเนี่ย

รถเฉี่ยวพี่

- พี่ณัฐๆ - เออ พี่มีเรื่องจะคุยกับณัฐเรื่องบทนะ

ไป

- โอ๊ยๆ พี่เจือระวัง - โทษๆ โทษๆ

- พี่ณัฐมาดูอันนี้ก่อน คือพริบ… - [เจือ] ไปๆ

พริบ เขาจะคุยธุระกัน เอ๊

โหย น้าเจือ

[เสียงพ่นลมหายใจหงุดหงิด]

แล้วเมื่อไหร่พริบจะรู้เรื่องสักทีเนี่ย

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

ไอ้ฉากที่กวีทะเลาะกับพ่อ

แล้วแม่มาตบกวี

แล้วมึงบรรยายความรู้สึกแม่ว่า

[เจือ] แม่โมโห เพราะกวีท้าทายพ่อ

มึง ทำไมมึงคิดอย่างนี้

[ดนตรีหดหู่]

ณัฐจะไปบอกทุกคน

ว่าเราไม่เกี่ยวข้องกัน ว่าณัฐไม่ใช่ลูกพ่อกับแม่…

[เสียงตบหน้าและเอฟเฟกต์ระทึก]

อย่าพูดแบบนี้อีก

ณัฐเป็นลูกของพ่อกับแม่นะ

[เสียงถอนหายใจหงุดหงิด] ก็แม่มันโกรธไงพี่

ลูกที่ยอมอยู่ใต้อำนาจมาโดยตลอด

อยู่ดีๆ ก็ก้าวร้าว ประกาศตัดพ่อตัดแม่

แต่เท่าที่กูอ่านบทของมึงนะ

แล้วกูรู้จักตัวละครไปพร้อมๆ กับมึงเนี่ย

ที่ผ่านมาเนี่ย

แม่กวีไม่กล้าที่จะลุกขึ้นมายืนข้างๆ ลูก

[เจือ] แต่ฉากนี้

ที่มึงเขียนมาเนี่ย กูคิดว่าแม่กำลังปกป้องลูก

[ดนตรีหม่นหมอง]

ยังไงพี่

ถ้าแม่ไม่ตบกวี

พ่อก็ไม่หยุดใช่ไหม

แม่ตบเพราะกำลังหยุดความรุนแรงที่จะเกิดขึ้น

[เจือ] ไม่งั้นพ่อกระทืบกวีถึงตายเลยนะ

แต่สิ่งที่เขาทำเนี่ย ไม่ใช่เขาจะไม่เสียใจนะ

[เจือ] แต่เขายอมรับความรู้สึกผิด

และความเจ็บปวดเอาไว้ข้างใน

แค่แม่เห็นณัฐไม่เป็นไร แม่ก็ไม่เจ็บแล้ว

แต่ถ้าณัฐเจ็บเนี่ย แม่เจ็บกว่าณัฐอีกน้า

ถ้ารังเกียจที่ณัฐเป็นแบบนี้กันมากนะ

ณัฐจะไปบอกทุกคน

ว่าเราไม่เกี่ยวข้องกัน

[ณัฐ] ว่าณัฐไม่ใช่ลูกพ่อกับแม่… [เสียงตบหน้า]

อย่าพูดแบบนี้อีก

ณัฐเป็นลูกของพ่อกับแม่นะ

แม่ที่ปกป้องลูกด้วยการทำร้าย

แล้วหวังให้ลูกจะเข้าใจงั้นเหรอพี่

มันก็พูดยากว่ะ

สิ่งที่แม่แสดงออก มันซับซ้อนมากกว่าที่กูอ่าน

[เจือ] มันไม่ได้ตัดสินกันง่ายๆ หรือตีความแค่ชั้นเดียวนะ

[ดนตรีหดหู่]

ตอนนี้คุณเก้าอี้โยกก็หลับไปแล้วฮะ

บ้านเงียบมากเลย

คุณป้าก็เงียบไปด้วยนะฮะ

สงสัยยังเสียใจเรื่องเมื่อคืน

แต่ผมว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นนะฮะ

[ดนตรีเบาสมอง]

ตั้งแต่คุณป้ากลับจากโรงพยาบาล

[เต้าหู้] คุณป้าก็ดูนิ่งไป

เหมือนมีอะไรในใจเลยฮะ

[เสียงเคาะประตู]

[มทนา] เต้าหู้

ป้ามีอะไรให้ช่วยหน่อย

[ดนตรีอบอุ่น]

ป้ารู้ว่าทำอย่างนี้มันไม่ดี

ถ้าณัฐรู้เขาก็ต้องโกรธป้าแน่ๆ

แต่ป้าก็อยากรู้ว่าณัฐเขาคิดอะไรกับป้า

มีอะไร…

ที่มันไม่ดีเกี่ยวกับป้าบ้าง

ทำไมอยู่ดีๆ คุณป้าอยากรู้ฮะ

หรือว่า เป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนฮะ

เมื่อก่อนป้าคงทำอะไรผิดพลาดเยอะ

ป้าก็เลยอยากจะหาทางแก้ไข

อยากจะทำอะไรให้มันดีขึ้น

ก่อนที่…

ก่อนที่อะไรมันจะแย่ไปกว่านี้

เต้าหู้อ่านให้ป้าฟังนะ

ได้ฮะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

"ย้ายบ้านใหม่ แม่งงานโคตรช้าง

[เต้าหู้] ต้องจัดการอะไรเยอะแยะไปหมด

ทั้งบ้าน ทั้งสมาชิกในบ้าน

แต่ยังไงอยู่ที่นี่ก็ยังดีกว่าเดิม

[เต้าหู้] ยังซื้อของเข้าบ้านไม่หมดเลย

โชคดี

ที่เอาโต๊ะทำงานกับเก้าอี้เก่าที่บ้านมาด้วย

ถึงจะเก่าไปหน่อย

แต่ก็ชอบมันมาก

เป็นโต๊ะเก้าอี้ตัวโปรด

ใช้เขียนทำงานบ่อยๆ

[เต้าหู้] ชอบที่เวลาได้คิดงานบนโต๊ะตัวนี้

เขียนแล้วก็สบายใจ"

คุณป้าเคยบอกผมว่า พี่ณัฐไม่ค่อยอยู่บ้าน

แต่พี่ณัฐดูรักบ้านหลังนี้มากเลยนะฮะ

พี่ณัฐตั้งใจเลือกของทุกอย่างเข้าบ้านเลย

ป้านี่แย่จังเลยเนอะ

อยู่บ้านนี้มาก็ตั้งหลายปี

ไม่เคยรู้เลยว่าของแต่ละชิ้นมันมีที่มาที่ไปยังไง

ไม่เป็นไรหรอกฮะ

ก็แค่เรื่องธรรมดาฮะ

แต่เรื่องธรรมดาของณัฐ

ไม่มีเรื่องของป้าอยู่เลย

ต้องมีสิฮะ

ผมยังอ่านไปไม่ถึงครึ่งเลยนะฮะ

เจอแล้วฮะ

"โทรศัพท์ของแม่โคตรโบราณเลย

วันนี้เช็คออก เลยจะไปซื้อเครื่องใหม่ให้แม่สักหน่อย"

[ณัฐ] ไม่น่าซื้อเลย

[เสียงณัฐถอนหายใจ]

[ณัฐ] ซื้อให้แล้วยังบ่นว่าแพงอีก

มีอะไรเหรอ

ณัฐเขาเขียนว่ายังไง

พี่ณัฐบอกว่า

คุณป้าบ่นว่าแพงฮะ

[ดนตรีอบอุ่น]

แม่ไม่จำเป็นต้องใช้ของใหม่ขนาดนี้ แล้วก็แพงแบบนี้ด้วย

ณัฐน่าจะเก็บเงินไว้ใช้มากกว่านะ

[เสียงวางแก้วเสียงดัง]

ป้าทำตัวไม่ถูก

ก็เลยเผลอพูดทำร้ายความรู้สึกณัฐไป

ป้าน่าจะบอกเขาไปตรงๆ ว่าป้ารู้สึก…

ดีแค่ไหนที่ณัฐนึกถึงป้า

หรือว่า…

ขอบคุณเขาสักคำ

แต่ป้าก็ไม่ได้พูดอะไรเลย

พี่ณัฐอยากให้คุณป้าใช้โทรศัพท์ดีๆ

ส่วนคุณป้า ก็อยากให้พี่ณัฐเก็บเงินไว้ใช้

ต่างคนคิดไปคนละอย่าง

ทั้งที่เป็นห่วงกัน

ถ้าวันนั้นได้คุยได้ปรับความเข้าใจกัน

พี่ณัฐคงไม่เสียใจนะฮะ

แล้วณัฐเขียนอะไรต่ออีกจ๊ะ

ยังมีอีกฮะ

"ซื้อของแต่งบ้านครบแล้ว

แต่บ้านก็ยังเงียบฉิบหาย

[เต้าหู้] เพิ่มสมาชิกใหม่เข้ามาในบ้านอีกสักตัว

ก็คงอบอุ่นดี"

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เต้าหู้] "ยิ่งเจ้าตัวนี้ เขาบอกว่ามันฉลาด

เลี้ยงง่าย

ฝึกก็ง่าย

เหมาะที่จะเป็นบัดดี้

[เต้าหู้] เหมาะที่จะอยู่กับแม่

จะได้อยู่เป็นเพื่อนแม่เวลาณัฐไปทำงาน"

ถึงพี่ณัฐจะทำงานหนัก

ไม่ค่อยได้อยู่บ้านกับคุณป้าเท่าไร

แต่พี่ณัฐก็เป็นห่วงคุณป้าเสมอเลยนะฮะ

ป้าโชคดีน้า

ถึงณัฐจะดื้อไปบ้าง

แต่ณัฐก็เป็นเด็กดีมาตลอด

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ดนตรีสดใส]

ผมรู้แล้วฮะ

ที่คุณป้าไม่ยอมอ่านเอง

เพราะคุณป้าไม่อยากรู้สึกแย่ ที่ต้องเผชิญกับความจริง

ความจริงที่ว่า…

พี่ณัฐแทบไม่เคยเขียนถึงคุณป้าเลยฮะ

หรือว่าถ้าเขียน

ก็เขียนถึงคุณป้าไม่ค่อยดีเท่าไร

[สมุดโน้ต] แกทำดีที่สุดแล้วล่ะเจ้าหมี

บางทีน่ะมนุษย์ก็ต้องพูดโกหก

เพื่อให้คนฟังสบายใจ

แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณป้านะฮะ

ผมรู้ต่างหากฮะ

[เต้าหู้] ต่อให้พี่ณัฐเขียนถึงคุณป้าแบบนั้นน่ะ

แต่จริงๆ พี่ณัฐรักคุณป้านะฮะ

[ดนตรีเศร้า]

[ณัฐ] แม่ที่ปกป้องลูกด้วยการทำร้าย แล้วหวังให้ลูกจะเข้าใจงั้นเหรอพี่

มันก็พูดยากว่ะ

สิ่งที่แม่แสดงออก มันซับซ้อนมากกว่าที่กูอ่าน

มันไม่ได้ตัดสินกันง่ายๆ หรือตีความแค่ชั้นเดียวนะ

[เสียงข้อความเข้า]

[เต้าหู้] ถ้ากลับมาไม่เจอไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะ

ผมพาคุณป้าไปออกกำลังกาย ตามที่คุณหมอกัญญาบอก

[มทนา] ตั้งแต่ป้าย้ายมาอยู่ที่นี่

ป้าไม่เคยออกมาเดินแบบนี้เลยนะ

จริงๆ แล้วก็…

ไม่ค่อยได้ยืดเส้นยืดสายแบบนี้ ตั้งแต่สาวๆ แล้วล่ะ

เพราะว่า ตอนป้าโสดเนี่ย

ป้าก็ทำแต่งาน

พอกลับบ้านก็ต้องคอยดูแลคุณยาย

เพราะว่าท่านอายุมากแล้ว

พอแต่งงานป้าก็…

ต้องดูแลครอบครัว

[ดนตรีเศร้า]

คุณป้าคิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอเลยนะฮะ

ป้าโตมากับยาย

พ่อแม่ป้าเลิกกัน

ตอนนั้นยายเสียใจแล้วก็ลำบากมาก

ป้าก็แค่อยากจะทำตัวดีๆ ไม่เป็นภาระให้ยาย

พอป้าแต่งงาน

ป้าก็อยากให้ลูกป้ามีครอบครัวที่อบอุ่น

ไม่เหมือนป้า

แต่ณัฐไม่เหมือนเด็กผู้ชายคนอื่น

[ดนตรีซึ้ง]

สวยไหมล่ะฮะแม่

ณัฐ นี่มันชุดของผู้หญิง ณัฐใส่ไม่ได้นะลูก

ทำไมอะแม่

ผู้ชายใส่ไม่ได้เหรอ

ก็ณัฐชอบชุดนี้

สีชมพูเนี่ย มันเป็นสีของผู้หญิงลูก

เป็นผู้ชายจะมาชอบสีรุ้งหวานๆ อะไรเนี่ย ฮะ

[สิบหมื่น] ไม่เข้าท่าเลย

[ดนตรีตึงเครียด]

[มทนา] ไม่เหมือนก็แค่แตกต่างจ้ะ ไม่ใช่ไม่ดี

ป้ายอมรับว่าตอนนั้นน่ะป้ารู้น้อย

ป้าไม่รู้ว่า การที่ณัฐเป็นแบบนี้มันเกิดจากอะไร

ป้าก็เลยเป็นห่วงสารพัดเลย

เป็นห่วงอนาคตเขา ว่าจะเป็นยังไง

สังคมจะยอมรับไหม

จะมีใครรักลูกเราจริงหรือเปล่า

[เสียงถอนหายใจ]

แล้วยิ่งพอพ่อเขารับไม่ได้

เขาก็จะมาโทษป้าว่า ป้าเลี้ยงณัฐไม่ดี

ป้าก็เลยเข้าข้างเขา

ห้ามไม่ให้ณัฐเป็นตัวของตัวเอง

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[สิบหมื่น] คิดน้อยแบบนี้ ลูกมันถึงได้เหมือนตุ๊ดเข้าไปทุกวันน่ะ

- [มทนา] ณัฐก็แค่เป็นเด็กเรียบร้อย - นี่ไม่ต้องมาเถียงเลย

เป็นลูกผู้ชายมันต้องเข้มแข็ง

เป็นแม่ยังไงเนี่ย ให้ท้ายลูกผิดๆ

[เสียงสั่น] ณัฐไม่สอบ

ณัฐไม่อยากเป็นทหาร

ถ้าณัฐไม่อยากเป็นทหาร แล้วณัฐอยากเป็นอะไรล่ะลูก

อะไรก็ได้

แต่ณัฐไม่อยากเป็นเหมือนพ่อ

แม่ขอได้ไหม

ฟังพ่อเขาบ้างลูก พ่อเขาหวังดี

หวังดี

หวังดีกับณัฐ หรือหวังดีกับตัวเองกันแน่

ป้าอ่อนแอแล้วก็เห็นแก่ตัว

แทนที่คนเป็นแม่จะอยู่ข้างลูก

ลุกขึ้นมาปกป้องลูก

แต่ป้ากลับเหยียบย่ำหัวใจลูก

บังคับให้เขายอมเหมือนที่ป้ายอม

ห้ามไม่ให้ณัฐเป็นตัวของตัวเอง

ป้าไม่เคยเป็นที่พึ่งให้ณัฐได้เลย

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงร้องไห้]

ผมรู้ว่าคุณป้าเสียใจฮะ

แต่การที่คุณป้ายอมรับความจริง

มันก็ทำให้คุณป้าทุกข์น้อยลงแล้วใช่ไหมฮะ

ถ้าคุณป้าอยากระบายออกมา

คุณป้าพูดกับผมได้นะฮะ

ผมจะฟังเอง

[เสียงสะอื้นเบาๆ ]

หลังจากวันนั้น

ณัฐเขาก็เอาแต่หลบหน้าป้า

พูดกับป้าแทบจะนับคำได้เลย

ป้าก็เลยไม่มีโอกาสได้ขอโทษเขา

[ดนตรีเศร้าปนเหงา]

[มทนา] พอพ่อณัฐตาย เราก็ยิ่งห่างกันมากขึ้น

[เสียงสวิตช์ไฟ]

ณัฐ

ณัฐมากินข้าวลูกเดี๋ยวแม่อุ่นให้

ไม่ต้องแม่ ณัฐกินมาแล้ว

แม่

อาทิตย์หน้าณัฐไปอยู่หอนะ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[มทนา] ป้ารู้ว่าณัฐย้ายมาที่นี่ เพราะเห็นว่าป้าป่วย

ไม่อยากให้ป้าจมอยู่กับสภาพเดิมๆ ที่บ้านหลังนั้น

แต่ถึงจะเปลี่ยนที่อยู่

แต่ระยะห่างระหว่างป้ากับณัฐก็ไม่ได้เปลี่ยนไป

[มทนา] ยิ่งนานไป

เราก็ยิ่งหาทางกลับมาคุยกันเหมือนเดิมไม่ได้

[เสียงสั่น] พอรู้ตัวอีกที

ป้าก็ไม่ใช่คนที่ณัฐเขาต้องการอีกแล้ว

[เสียงร้องไห้]

ที่ป้าทำผิดกับลูกเนี่ย

เพราะว่าป้าฝังใจกับการมีครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์

ป้าก็เลยต้องการให้ครอบครัวของป้าสมบูรณ์แบบ

แต่ในโลกนี้มันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบหรอก

ป้าเคยกลัว

ว่าการที่ณัฐเป็นแบบนี้มันเป็นความผิดปกติ

แต่จริงๆ แล้วคนเป็นเกย์ก็เป็นคนปกติ

ยิ่งวันนี้

ป้าเห็นณัฐโตขึ้น

ยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[มทนา] มีคนยอมรับ

มีเพื่อนดีๆ ไม่ต่างจากคนทั่วไป

[มทนา] ป้ารู้แล้วว่าลูกควรได้เป็นตัวเอง

ได้เลือกเดินในเส้นทางที่ตัวเองเลือก

โดยที่มีพ่อแม่ แค่คอยประคับประคอง

ไม่ใช่ตีกรอบ

เพราะว่าชีวิตลูกเป็นของลูก

ไม่ใช่ของพ่อแม่

คุณป้ายอมรับพี่ณัฐได้ตั้งนานแล้วใช่ไหมฮะ

คุณป้าถึงยอมรับผมได้อีกคน

ป้าไม่เคยคิดจะไล่เต้าหู้ไป อย่างที่ณัฐเขากลัวเลยนะ

ป้าขอบคุณเต้าหู้ด้วยซ้ำที่เข้ามา ในชีวิตของเราสองคนแม่ลูก

ใครจะพูดอะไรป้าก็ไม่สนใจทั้งนั้น

เพราะรอยยิ้มของณัฐ

มันทำให้ป้ารู้ว่าความสุขของลูก

กับความสุขของป้ามันคืออะไร

ขอบคุณนะ

ที่จัดงานวันเกิดให้

พี่ณัฐชอบไหมฮะ

[ณัฐ] อือ

ชอบงาน หรือว่าชอบผมฮะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

เอาใหญ่นะมึงน่ะ

ที่มึงเคยถามกูว่า

วันเกิดปีนี้กูอยากได้อะไร

แล้วกูตอบว่าไม่อยากได้อะ

เพราะว่าปีนี้

กูมีมึงแล้วไง

[ดนตรีซึ้ง]

มึงอยู่ข้างๆ กูแล้วอะ

อย่าทิ้งกูไปไหนนะ

ขอบคุณเต้าหู้มากนะ

ที่ทำให้ณัฐมีความสุข

ทำให้เขาได้ยิ้ม ได้หัวเราะ แบบที่ป้าไม่เคยเห็นแบบนี้มานานมากแล้ว

แล้วก็…

[เสียงสั่น] ขอบคุณเต้าหู้

ที่อยู่ข้างป้า

แล้วก็คอยให้กำลังใจป้ามาตลอด

[ดนตรีซึ้ง]

[มทนา] ถ้าป้าไม่ป่วย ป้าก็คงได้คุยกับณัฐมากกว่านี้

พอมีสติจะพูดจาเป็นผู้เป็นคนกับเขา

มันก็คงสายไปแล้ว

[เต้าหู้] ไม่มีคำว่าสายหรอกฮะ

คนเราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

เริ่มเดี๋ยวนี้ยังได้เลยนะฮะ

[เสียงมทนาร้องไห้เบาๆ ]

[เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิง]

เรากลับบ้านกันนะฮะ

จ้ะ ไป

[เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิง]

[ดนตรีเหงา]

[เจือ] นี่ เอาอย่างนี้แล้วกัน

มึงลองไปคิดดีๆ นะณัฐ

จากที่มึงเขียนมาเนี่ย แม่กับลูกเนี่ย

อาจจะไม่แสดงออกเท่าไร

[เจือ] แต่สิ่งที่กูรู้นะ

[เสียงจิ๊ปาก] เขายังรักกันอยู่ว่ะ

[ดนตรีชวนครุ่นคิด]

พี่ว่าผมควรจะไปแก้ใช่ไหม

มึงต้องกลับไปถามตัวเองว่ะ

เพราะมันเป็นสิ่งที่มึงต้องเขียนต่อไป

[เจือ] ความสัมพันธ์แม่ลูกในเรื่องนี้จะเป็นยังไง

มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับกู

แต่ขึ้นอยู่กับมึง

[ดนตรีหม่นหมอง]

วันนี้พี่ณัฐกลับดึกจังเลยนะฮะ

ผมกะว่าจะชวนไปเดินเล่นด้วยกันสักหน่อย

ผมไปเดินเล่นกับคุณป้ามาฮะ

ได้คุยกันเยอะแยะเลย

คุณป้าเขารู้เรื่องของเราแล้วนะฮะ

[เต้าหู้] แล้วเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย

[ดนตรีสงบ]

บางทีที่คุณป้าเขาทำเฉยๆ

ไม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจ

แต่เป็นเพราะเขายอมรับ ในตัวตนพี่ณัฐได้แล้วนะฮะ

[ดนตรีสงบ]

ผมรู้นะ

ที่พี่ณัฐเงียบแบบนี้เนี่ย

จริงๆ ก็คิดอยู่ใช่ไหมฮะ

คุณป้าก็เป็นแบบนี้เหมือนกันฮะ

บางทีถ้าพี่ณัฐลองฟังดีๆ

ในความเงียบ

ก็อาจจะมีความรัก แล้วก็ความห่วงใยซ่อนอยู่นะฮะ

ผมว่า พี่ณัฐลองให้โอกาสตัวเอง

แล้วก็ให้โอกาสคุณป้าดูดีไหมฮะ

ปรัชญาจังนะมึงน่ะ

ไม่เงียบแล้วเหรอฮะ

วันนี้ผมเห็นคุณป้าเจ็บเท้าฮะ

พรุ่งนี้ไปซื้อรองเท้าให้คุณป้ากันดีไหมฮะ

[ดนตรีอบอุ่น]

[เสียงเคาะประตู]

[เต้าหู้] คุณป้าฮะ

ผมจะมาบอกว่า พรุ่งนี้คุณป้าแต่งตัวสวยๆ เลยนะฮะ

[มทนา] หือ

ทำไมเหรอลูก

ก็พรุ่งนี้เราจะไปช็อปปิ้งกันฮะ

พี่ณัฐพาไปฮะ

[พูดไม่ออกเสียง] จริงเหรอ

ชุดนี้พอได้ไหมล่ะเต้าหู้

ป้าไม่ค่อยได้ออกไปไหน ก็เลยมีแต่เสื้อผ้าเก่าๆ

สวยเลยฮะ

[มทนา] แล้วณัฐล่ะ

พี่ณัฐ…

[เต้าหู้] เอ่อ

[ดนตรีเศร้า]

นี่ ลูกชายทั้งสองคนเลยเหรอคะ น่ารักจัง

ใช่ค่ะ

นี่ลูกชาย

นั่นก็ลูกชายอีกคนหนึ่ง

พี่ธารเคยบอกพี่ว่าอยากให้พี่ณัฐมีความสุข

ส่วนเรื่องระหว่างพวกเขา

[พริบ] ให้เป็นแค่ความทรงจำที่ดีต่อกัน ช่วงเวลาหนึ่งก็พอ

เขาเป็นคนที่ทำให้กูเข้าใจความเชื่อที่ว่า

เกย์ไม่ใช่โรค

ไม่ใช่กรรมเก่า

ไม่ได้อารมณ์รุนแรง

แล้วก็ไม่ได้ตลกตลอดเวลา

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

พี่ธาร

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

คำบรรยายโดย: สหพร ศรีประมง

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.