All language subtitles for The Miracle of Teddy Bear_S01E09_Episode 9.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]

คุณส่งคนไปคอยตามผมตั้งแต่เราแยกกันอยู่

[แสน] คุณเป็นโรคจิตเหรอ

ทำแบบนี้ทำไม

ที่ฉันทำไป

ก็เพราะว่าฉันรักคุณ

ถ้าฉันไม่มีความสุข ไม่มีใครต้องมีความสุขทั้งนั้นแหละ

[พูดพลางร้องไห้] ถ้าป้าไม่โลเล

ถ้าป้าหนักแน่น

[เสียงสะอื้น] ป้าก็คงไม่เลือกผิดแบบนี้

[ณัฐ] แม่ไม่ได้รักพ่อจริง

กูมันก็แค่ลูกที่เกิดมาจาก ความผิดพลาดของเขานั่นแหละ

อาจะให้ผมยอมแพ้

ทำตัวเป็นคนขี้ขลาดแบบอาเหรอ

ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องแบบที่อาทำน่ะเหรอครับ

- ผมทำไม่ได้ - ไอ้ธาร

เพื่อนผมอะ มีเยอะแล้ว

แต่ตอนนี้…

ผมอยากมีลุง

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

[ดนตรีซึ้ง]

- แฮปปี้เบิร์ทเดย์ - แฮปปี้เบิร์ทเดย์

[เสียงหัวเราะ]

สุขสันต์วันเกิดนะฮะพี่ณัฐ

ผมกับคุณป้าช่วยกันทำเค้กให้พี่ณัฐฮะ

(สุขสันต์วันเกิดพี่ณัฐ)

[ดนตรีสดใส]

วันเกิดปีนี้ณัฐอยากได้เค้กรูปอะไรครับ

ณัฐอยากได้รูปรุ้งกินน้ำ

เอาสีหวานๆ แบบนี้ได้ไหมแม่

อู้หู ยากเหมือนกันนะเนี่ย

ถ้างั้นณัฐต้องช่วยแม่ทำนะ

ครับ

เป็นผู้ชายจะมาชอบสีรุ้งหวานๆ อะไรเนี่ย ฮะ

[สิบหมื่น] ไม่เข้าท่าเลย

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงฉีกกระดาษ]

หัดสอนมันซะบ้างนะว่าอะไรถูกอะไรควรเนี่ย ฮะ

ไม่ใช่อะไรก็ตามใจมันซะทุกอย่าง

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ณัฐ

เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไหมลูก

เอาเป็นรูปทะเลไหม

[ดนตรีเศร้า]

[มทนา] ณัฐ

ปีนี้ณัฐอยากได้เค้กวันเกิดรูปอะไรลูก

อะไรก็ได้แม่

[เสียงเดินลงบันได]

แต่ณัฐขอแบ่งทำก้อนเล็กๆ ชิ้นหนึ่งนะ

เดี๋ยวเลิกเรียนพิเศษแล้วจะเอาไปให้เพื่อนชิม

จ้ะ

ชวนลูกทำแต่ละอย่าง

หัดทำอะไรที่ผู้ชายเขาทำกันบ้างน่ะเป็นไหม

[ดนตรีตึงเครียด]

แม่ว่ามันอาจจะช้าไปเกือบ 20 ปี

แต่แม่ก็อยากทำให้ณัฐนะ

[เสียงสั่น] ถึงแม่จะเคยทำอะไรผิดพลาดมา

[มทนา] แต่แม่อยากให้ณัฐรู้ไว้

ว่าณัฐไม่ใช่ความผิดพลาดในชีวิตของแม่

ณัฐคือของขวัญของแม่

สุขสันต์วันเกิดนะลูก

[ดนตรีอบอุ่นปนซึ้ง]

เย่

[เสียงปรบมือ]

[เสียงแตรรถยนต์]

[พริบ] พริบยังมาทันใช่ไหม

สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่ณัฐ

[เสียงหัวเราะ]

[ดนตรีตึงเครียด]

[พริบ] มีความสุขมากๆ นะคะ

ขอบใจนะ

ค่ะ

ไป เข้าบ้านกัน

มันอาจจะดูเก่าไปหน่อย

แต่ก็เหมือนตัวที่พี่ณัฐทำหายเลยใช่เปล่า

อือ เหมือนมาก

[พูดไม่ออกเสียง] เต้าหู้ๆ

[พริบ] พริบก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าจะหามาได้เหมือนขนาดนี้

คงเป็นโชคของพริบอะ

[เสียงพริบพ่นลมขำ]

[ดนตรีซึ้ง]

พี่ณัฐรู้ไหม…

ว่าพริบตั้งใจหามันมาก

พริบทุ่มกับมันมาก

เหมือนความรู้สึกของพริบ

ที่มีให้พี่ณัฐ

พริบรู้…

ว่าพริบอาจจะเจอพี่ณัฐไม่นาน

มันอาจจะดูเร็วไปหน่อย

ที่พริบจะมาพูดอะไรแบบนี้

แต่พริบไม่อยาก ปล่อยให้เวลามันผ่านไปเรื่อยๆ อีกแล้ว

วันแรกที่พริบเข้ามาทำงาน

แล้วพี่ณัฐด่ากลับไอ้พวกขี้เม้าท์ให้พริบ

พี่ณัฐโคตรเท่เลย

จากนั้นพริบก็กลายเป็นแฟนคลับพี่

ถึงพี่จะทำเหมือนไม่แคร์

ไม่สนใจ

หรือว่าทำหน้ามึนใส่พริบก็ตาม

แต่ใจของพี่ณัฐก็อบอุ่น

จนพริบอดที่จะรู้สึกดีๆ กับพี่ณัฐไม่ได้

พริบไม่รู้ว่าจะทำยังไง ให้พี่ณัฐรับรู้ความรู้สึกทั้งหมดที่พริบมี

นอกจากหาของขวัญพิเศษสุดๆ แบบนี้มาให้

ขอบคุณมากนะพริบ

ที่ทำให้พี่ขนาดนี้

แต่ถึงตุ๊กตาตัวนี้จะเหมือนตัวเดิมมากแค่ไหน

พี่ก็คงรับไว้ไม่ได้จริงๆ

[ดนตรีเศร้า]

พริบ

แกรู้ใช่ไหมว่าพี่รับความรู้สึกแกไว้ไม่ได้

[เสียงสั่น] พริบเข้าใจ

พริบรู้อยู่แล้วแหละ

ว่ายังไงพริบก็เปลี่ยนใจพี่ณัฐไม่ได้

พริบแค่อยากให้พี่ณัฐเห็นน่ะ

ว่าพริบจริงจัง

พี่ณัฐจะไม่โอเค ก็ไม่เป็นไร

จะไม่รักพริบ…

ก็ไม่เป็นไร

[พูดพลางร้องไห้] พริบโอเค

[เสียงสะอื้นไห้]

[ณัฐ] พริบ

[เสียงพริบสะอื้นเบาๆ ]

[เสียงสั่น] พริบแค่มาอวยพรวันเกิดอะ

ขอให้พี่ณัฐมีความสุขมากๆ นะ

ถึงพี่จะเป็นอย่างที่แกต้องการไม่ได้

- แต่ว่าเราเป็น… - [พริบ] หยุด

[เสียงร้องไห้]

[เสียงสั่น] พริบรู้นะว่าพี่ณัฐจะพูดว่าอะไร

[เสียงพริบร้องไห้]

[เสียงพริบสูดน้ำมูก]

พี่ณัฐจะบอกว่าให้เราเป็นพี่น้องกันใช่ไหม

แล้วได้ไหมล่ะ

[เสียงร้องไห้]

[เสียงพริบร้องไห้]

[ดนตรีเศร้า]

[พูดพลางร้องไห้] ตอนนี้ยัง

แต่ต่อไปต้องได้

[ดนตรีเศร้า]

[ณัฐ] พริบ

ให้พี่ไปส่งไหม

ไม่เป็นไร

พริบมาเองได้ พริบก็กลับเองได้

พริบไหว

[ดนตรีหม่นหมอง]

ไหวแน่นะ

[พริบ] อือ

[เสียงสั่น] พริบโอเค

[เสียงเกณฑ์พ่นลมหายใจ]

โอเคกับผีมึงน่ะสิ

[เกณฑ์] มานั่งกินหมูกระทะกับตุ๊กตาหมี

มึงไหวจริงเปล่าเนี่ย ฮะ [เสียงพริบสะอื้น]

[เสียงพริบครวญคราง]

[พริบ] ก็พริบหิวอะ

แต่พริบก็เศร้าอะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ผมไปเจอเจ๊…

เดินเหม่ออุ้มตุ๊กตา สะดุดฟุตบาทอยู่หน้าร้านน่ะ

ก็เลยรีบโทรตามลุงมาเนี่ย

[เกณฑ์] พริบ

แล้วแกจะเอาไงกับไอ้ตุ๊กตาเนี่ย

[พริบ] พริบจะเอาไปบริจาค

พี่ณัฐไม่ต้องการ

แต่พริบเชื่อว่าสักวันต้องมีคนต้องการมัน

เออ เอาน่า

สักวันก็ต้องมีคนต้องการแกแหละพริบ

ใช่ไหม

สวย ใจดี น่ารัก มีเวลาให้ขนาดนี้

จะไม่มีใครไม่ต้องการได้ยังไง

[เสียงพ่นลมหายใจยาว]

[ดนตรีขำขัน]

[พริบพูดเสียงสั่น] ทำไมพริบชอบใคร…

ต้องมาจบที่ซิสเตอร์โซนตลอดเลย

[เสียงพริบร้องไห้]

พริบ เนื้อคู่แกเนี่ย อาจจะเป็นคนต่างชาติก็ได้นะ

ไม่เจอชาตินี้ก็ต้องชาติหน้าแล้วว่ะ

[เอฟเฟกต์ตบมุกและเสียงร้องไห้]

เอ่อ…

เป็นพี่น้องกันน่ะ

ดีกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะเจ๊

[เกณฑ์] เออ

เป็นพี่น้องกันน่ะดีแล้ว

มันเป็นได้นานเว้ย

[ขึ้นเสียง] ตกลงนี่จะปลอบหรือจะซ้ำ

ก็ปลอบสิวะ

รักแกนะเว้ย

กินๆ เข้าไป จะได้ไม่พูดมาก

[เสียงบ้วนอาหาร] [พริบ] ร้อนๆ ร้อนๆ

[เสียงเกณฑ์พ่นลมหายใจและเสียงพริบไอ]

รักลุงเหมือนกันนะครับ อ้าม

- อ้าม - อ้า ถุย

มึงนี่นะ เนียนตลอด

[เกณฑ์] หยุด

ดื่มได้ แต่อย่าอ้วกเหมือนคราวที่แล้ว

[ดนตรีขำขัน]

[เสียงไอสำลัก]

[ดนตรีซึ้ง]

ทำอะไรฮะพี่ณัฐ

ก็…

บันทึกความทรงจำเหมือนมึงไง

บันทึกความทรงจำ

ก็ต้องมีผมด้วยสิฮะ

ขอบคุณนะ

ที่จัดงานวันเกิดให้

พี่ณัฐชอบไหมฮะ

[ณัฐ] อือ

ชอบงาน…

หรือว่าชอบผมฮะ

เอาใหญ่นะมึงน่ะ

แต่ก็…

ชอบทั้งสองอย่างแหละ

แล้วตุ๊กตาหมีตัวนั้นล่ะฮะ

พี่ณัฐไม่ชอบเหรอฮะ

[ณัฐ] อือ

ตกใจมากกว่า

มันจะเหมือนอะไรได้ขนาดนั้นวะ

แต่เอาจริงๆ นะ

สีก็ไม่เหมือน

ตาก็ไม่เหมือน

กลิ่นก็ไม่เหมือน

และที่สำคัญนะ

กอดไม่อุ่นเท่าตัวเดิม

พี่ณัฐเลยไม่ชอบมัน

[ณัฐ] อือ

ถึงตุ๊กตาตัวนี้จะเหมือนตัวเดิมมากแค่ไหน

แต่มันก็แทนตัวเดิมไม่ได้หรอก

[ดนตรีซึ้ง]

แล้ว…

ถ้าเป็นผมล่ะฮะ

ผมแทนตุ๊กตาหมีตัวนั้นได้ไหมฮะ

[เสียงถอนหายใจ]

มึงก็คือมึง

มึงไม่ได้เป็นตัวแทนใครสักหน่อย

ที่มึงเคยถามกูว่าวันเกิดปีนี้กูอยากได้อะไร

แล้วกูตอบว่าไม่อยากได้อะ

เพราะว่าปีนี้…

กูมีมึงแล้วไง

มึงอยู่ข้างๆ กูแล้วอะ

อย่าทิ้งกูไปไหนนะ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

ทำอะไร เต้าหู้

ก็ สัญญาแบบผู้ใหญ่ไงฮะ

ผมสัญญานะฮะ

ผมจะอยู่กับพี่ณัฐตลอดไป

งั้น…

คืนนี้…

มึงอยู่กับกูนะ

[เต้าหู้] คืนนี้มันพิเศษสุดๆ ไปเลยฮะ

ผมได้เป็นคนสำคัญของพี่ณัฐ

แล้วผมก็จะได้กลับมาอยู่ในห้องของพี่ณัฐแล้วฮะ

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

เฮ้ย

แกล้งหลับนี่หว่า

ก็ผมอยากรู้นี่ฮะ พี่ณัฐจะทำอะไร

ตื่นแล้วทำไมไม่บอกผมฮะ

ก็…

กูยังอยากอยู่ตรงนี้นานๆ ไง

[ดนตรีซึ้ง]

ขอบคุณนะ

ที่มึงมาที่นี่

ขอบคุณที่ใส่ใจกู

ขอบคุณที่มึงทำให้กูทุกเรื่อง

ถ้าไม่มีมึง

กูก็ไม่รู้ว่ากูจะผ่านอะไรมาได้หรือเปล่า

คุณป้าเคยบอกผมว่า

ความรักไม่ใช่แค่การทำอะไรให้

แต่มันคือการทำให้ด้วยความใส่ใจ

ผมเลยให้พี่ณัฐหมดใจเลยฮะ

เออ กูรู้แล้ว

[ดนตรีซึ้ง]

อยากอยู่อย่างนี้ไปนานๆ จังเลยฮะ

[เสียงสูดดม]

พี่ณัฐตัวหอม

ผมก็หอม

แต่กูว่านะ

มึงน่ะเหม็น

หัวมึงน่ะ

ดมดูสิ

ไม่เห็นเหม็นเลยฮะ

เหม็น

ไม่เหม็นนะฮะ

เชื่อกูสิ เหม็น

ไป ไปอาบน้ำ

เดี๋ยวกูสระผมให้

[เพลง "กว่าจะมีเธอ" โดย จิรายุ ตั้งศรีสุข]

[มทนา] ขึ้นฉ่าย ขึ้นฉ่าย

ขึ้นฉ่ายกินข้าวลูก มา

[เสียงเทอาหารเม็ดใส่ชาม]

ณัฐไปแล้วนะแม่

จ้ะ

กูไปแล้วนะ

พี่ณัฐลืมอะไรหรือเปล่าฮะ

อะไร

ปิ่นโตไงฮะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

[ดนตรีอบอุ่น]

ขอบใจนะ

กูไปแล้ว

[เต้าหู้] ผมรู้แล้ว

ว่าทำไมคนถึงอยากมีความรัก

เพราะความรักมันดีอย่างนี้นี่เอง

ดีจนผมไม่อยากกลับไปเป็นตุ๊กตาหมีอีกแล้วฮะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

[เสียงเจือถอนหายใจ]

[เจือ] ยัยพริบ นี่แกอกหักอีกแล้วเหรอ

ถึงได้วาดรูปผู้ชายลงเพจเนี่ย ฮะ

อือ อกหักถาวร

นี่แสดงว่าแกไปสารภาพรักกับไอ้ณัฐแล้วเหรอ

แล้ว

เคลียร์กันเรียบร้อย

แล้วแกเสียใจไหมเนี่ย

เสียใจแล้วได้อะไรล่ะน้า

สู้เอาเวลาไปทำประโยชน์ดีกว่า

พริบยังมีภารกิจสำคัญรออยู่

อะไรของแกเนี่ย ฮะ

[เสียงเจือถอนหายใจ]

[เสียงพริบจิ๊ปาก]

พริบว่าพริบจะตามหาคนคนนั้นเพื่อพี่ธาร

พริบว่า…

พริบอาจจะเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

[ดนตรีขำขัน]

น้า… [เอฟเฟกต์ตลก]

ขึ้นฉ่าย มากินข้าวลูก

คุณป้าให้อาหารไปแล้วนี่ฮะ

ป้าให้ไปแล้วเหรอ

ให้ตอนไหน

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

เป็นอะไร เต้าหู้

เมื่อเช้ายังอารมณ์ดีอยู่เลย

คุณป้าน่ะสิฮะ

ผมว่า…

ช่วงนี้ดูหลงๆ ลืมๆ

เมื่อเช้าก็ลืมว่าให้ข้าวขึ้นฉ่ายแล้ว

หนังสือเล่มนี้อีก

คุณป้าเปิดแต่หน้าเดิมตลอดเลยฮะ

อาจจะ…

[เสียงยาน] เป็นเพราะ ยา…

[โทรศัพท์พูดตะกุกตะกัก] ยาทำให้ งะ งะ…

งวง บะ บะ เบลอ

ทุกคนเป็นอะไรหรือเปล่าฮะ

[เก้าอี้โยก] อือ

โทษทีนะ

สงสัยนอนน้อย

เมื่อกี้จะบอกว่า…

[เก้าอี้โยก] อาจเพราะยาหรือเปล่า

[โทรศัพท์พูดเสียงยาน] ยาทำให้ง่วงเลยเบลอๆ

คงอย่างนั้นมั้งฮะ

แต่…

ทุกคนไม่เป็นไรแน่ๆ ใช่ไหมฮะ

ไม่รู้สิ

ช่วงนี้…

ง่วงแปลกๆ

[โทรศัพท์พูดพลางหาว] ง่วงตลอด

ง่วง

[เสียงเก้าอี้โยกและโทรศัพท์กรน]

[เต้าหู้] คุณโซฟาฮะ [เสียงเก้าอี้โยกคราง]

[พูดเสียงดังขึ้น] คุณโซฟาฮะ

[เต้าหู้] คุณรองเท้าแตะ ได้ยินผมไหมฮะ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

คุณโซฟากับคุณรองเท้าแตะหลับไปตั้งแต่วันนั้น

ที่ทะเลาะกันแรงๆ แล้วฮะ

ตอนแรกผมคิดว่าแค่งอนๆ กันอยู่

แต่ผมว่านี่มันนานเกินไปแล้วนะฮะ

ปกติข้าวของไม่หลับไปนานเกินสองวันนะ

นอกจากว่า…

นอกจากอะไรฮะ

หลับไปแล้วจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยน่ะสิ

[เสียงตกใจ] ไม่ตื่นอีกเลย

[ดนตรีเศร้า]

แสดงว่าเคยมีข้าวของที่หลับไปแล้ว ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยเหรอฮะ

มีสิ เก้าอี้ของคุณสิบไง

มันเกิดขึ้นหลังคุณสิบตาย

[สมุดโน้ต] คุณนากับณัฐแทบไม่คุยกัน

บ้านเงียบ ของในบ้านก็เงียบตามไปด้วย

ถ้าคุณโซฟากับคุณรองเท้าแตะ หลับไปแล้วไม่ตื่นอีกเลย

ผมก็อาจจะเป็นแบบนั้นเหมือนกันได้ใช่ไหมฮะ

ผมทำไงดีฮะ

[พริบ] เต้าหู้อยากรู้ว่า พี่ได้ตุ๊กตาหมีตัวนั้นมาจากไหนเหรอ

[เต้าหู้] ใช่ฮะ

มันสำคัญกับผมจริงๆ นะฮะ

สรุปพี่พริบได้มันมายังไงเหรอฮะ

[ดนตรีลึกลับ]

[พริบ] พี่สเกตช์รูปตุ๊กตาหมีตัวนั้นตามที่เต้าหู้บอก

แล้วก็เอาไปลงในอินสตาแกรม

สักพักก็มีคนดีเอ็มมาบอก ว่าเหมือนเคยเห็นอยู่ที่ร้านร้านหนึ่ง

เขาส่งรูปมาให้ มันเหมือนกับตุ๊กตาที่พี่วาดมากเลยนะ

ทีนี้พี่ก็เลยทักไปถามเจ้าของร้าน

เขาตอบกลับมาว่ายังมีขาย

แล้วเขาก็ลดราคาพิเศษให้ เพราะว่ามันเก่ามากแล้ว

พี่ตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดเลย

พอโอนเงินปุ๊บเขาก็ส่งมาให้เลย

[เต้าหู้] แล้วร้านตุ๊กตาหมีที่ว่า ชื่อร้านอะไรเหรอฮะ

[พริบ] ร้านบีเลิฟด์ อยู่ในห้างเก่าๆ แถวบ้านพี่ณัฐ

(บีเลิฟด์)

[เต้าหู้] ใช่แล้ว

ผมเคยวิ่งหนีพี่ณัฐเข้ามาในนี้

ผมถึงได้รู้สึกคุ้นที่นี่มาก

โดยเฉพาะ…

ร้านนี้

[ดนตรีหดหู่]

นี่ผมมาถึงทางตันแล้วเหรอฮะ

[เต้าหู้] ผมต้องมาจากร้านนี้

เหมือนตุ๊กตาหมีของพี่พริบแน่ๆ

แต่…

มันต้องไม่จบแบบนี้สิฮะ

ร้านตุ๊กตาหมีปิดไปแล้วฮะ

อือ พี่รู้แล้วแหละ

พี่เพิ่งโทรไปคุยกับเจ้าของร้านเขามา

เขาบอกว่าเขาเคยรับหมีมาสองตัวพร้อมกันนะ

[พริบ] แต่ตัวหนึ่งขายไปนานมากแล้ว

ตัวที่พี่ซื้อมาเป็นตัวสุดท้าย

เต้าหู้อยากได้เหรอ

เปล่าฮะ

พี่พริบจำได้ไหมฮะ อีกตัวหนึ่งใครซื้อไปเหรอฮะ

จำได้นะ

[พริบ] เขาบอกว่า เป็นนักเรียนชายตัวโตๆ คนหนึ่ง

[ดนตรีเพ้อฝัน]

หรือว่าจะเป็นตัวเดียวกับที่พี่ณัฐทำหายหรือเปล่า

ใช่ฮะ

ตัวที่หายไปนั่นแหละฮะ

[เต้าหู้] ถ้าผมหาคนคนนั้นไม่เจอ

ผมอาจจะหลับไปเหมือนเก้าอี้คุณลุงสิบ

คุณรองเท้าแตะข้างขวา

แล้วก็คุณโซฟา

ทำไงดีฮะ ผมไม่อยากหายไปจากชีวิตพี่ณัฐ

[พนักงาน] นี่ครับบอส

[เสียงเจือจิ๊ปากและพ่นลมหายใจ]

[เจือ] อือ

ไม่ว่ะ

อือ

[เจือ] มันเหมือนมันไม่มีอะไรสักอย่าง

นึกไม่ออกอะ ฮะ

นึกไม่ออก คำพูดนี้

คาแรกเตอร์เปล่าพี่

ใช่ มันไม่มีคาแรกเตอร์

เนี่ย เราจะเซตฉากแบบนี้

ฮะ

สถานที่ถ่ายทำนี้มันไม่มี

มีอีกเปล่า

อืม มีครับ มีอีกสองที่ครับ

เปิดมาซิ

[เสียงถอนหายใจ]

เฮ้ย เดี๋ยวๆ เดี๋ยว ย้อนกลับไปอีกสองรูปซิ

ได้ครับ

[เจือ] เออ เฮ้ย

เนอะ

มันเหมาะกับบทมึงจริงๆ ว่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เจือ] ใช้ได้ว่ะ ฮึ ไอ้ณัฐ

ณัฐ

ตามบทเป๊ะเลยเนี่ย ฮะ

ว่าไง

[เสียงดัง] ไอ้ณัฐ

ครับพี่

กูถามว่าใช้ได้ไหม

ก็…

ถ้าทุกคนโอเค

เอาสถานที่ถ่ายทำนี้ก็ได้พี่

อะ โอเค

ติดต่อเลย แล้วก็เช็กราคานะ

[ณัฐ] ฮัลโหล

กูเสร็จงานแล้ว เดี๋ยวไปเที่ยวกัน

เป็นไร

ตอนนี้มึงอยู่ไหนเนี่ย

[เสียงตกใจ] ฮะ

ที่ไหนนะ

[เจือ] ฮะ อันนี้ได้เปล่า

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

มานั่งทำอะไรตรงนี้วะ

ผมแวะมาซื้อของให้คุณป้าฮะ

แล้วก็จำได้ว่า…

เราเคยมาวิ่งไล่กันที่นี่

[ณัฐ] ไปที่อื่นกันเถอะ ไป

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

ที่วันนั้นพี่ณัฐไม่ตามผมเข้าไป

เป็นเพราะอะไรเหรอฮะ

[ดนตรีตึงเครียด]

พี่ณัฐไม่ชอบอะไรหรือเปล่าฮะ

มาถามอะไรตอนนี้วะ

หรือว่า…

พี่ณัฐกลัวอะไรหรือเปล่าฮะ

เปล่า

ขึ้นรถเหอะ

[เต้าหู้] ถ้าคนพิเศษของพี่ณัฐซื้อผมมาจากร้านนั้น

แล้วทำไมพี่ณัฐถึงไม่ยอมเข้าไปล่ะ

เคยเกิดอะไรขึ้นในนั้นเหรอฮะ

[ดนตรีเศร้า]

[เต้าหู้] ที่วันนั้นพี่ณัฐไม่ตามผมเข้าไป

เป็นเพราะอะไรเหรอฮะ

พี่ณัฐไม่ชอบอะไรหรือเปล่าฮะ

หรือว่า…

พี่ณัฐกลัวอะไรหรือเปล่าฮะ

[ธาร] ณัฐ

เอ้า ณัฐ ไปเร็ว เดี๋ยวดูหนังตัวอย่างไม่ทัน

แป๊บหนึ่งพี่ เดี๋ยวผมขอเข้าห้องน้ำก่อน

[ธาร] อะๆ อะ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เสียงตื่นเต้น] น่ารักอะ

กอดอุ่นเหมือนคนเลย

[ธาร] กอดคนอุ่นกว่าตั้งเยอะ

ไหนบอกจะไปเข้าห้องน้ำไง หนังจะเริ่มแล้ว

[ดนตรีซึ้ง]

ไป

[ธาร] ฉากนั้นมันยังตราตรึงอยู่ในใจพี่อยู่เลย

ฉากที่เขา อะ ลองเดา

- เปิดหนังสือ - ใช่

[เสียงหัวเราะ]

พอเปิดเสร็จปุ๊บ เพลงขึ้น

[ธาร] โห น้ำตานี่แทบไหล

- [ณัฐ] อินเหรอ เราน่ะ - [ธาร] ก็อินสิ

คนคนหนึ่งมันรักคนอีกคนหนึ่ง ได้นานขนาดนั้น แล้วก็…

สุดท้ายต้องจากกันก่อน

[สิบหมื่น] ไอ้ณัฐ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงช้อนตกพื้น]

พี่ณัฐ

[ณัฐ] ใช่

มีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นที่นั่น

มีทั้งความทรงจำที่ดีที่สุด

แล้วก็ความทรงจำที่แย่ที่สุดของกูในช่วงชีวิตหนึ่ง

เอาไว้ถ้ากูพร้อม

กูจะเล่าให้มึงฟังนะ

พี่ณัฐเคยไปที่นั่น…

กับเขาใช่ไหมฮะ

ใช่

มึงหึงเหรอ

แล้ว…

ผมมีสิทธิ์หึงไหมฮะ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

มึงจะหึงหรือไม่หึง

ไม่เห็นต้องมาขออนุญาตเลย

[ดนตรีซึ้ง]

แต่มึงไม่ต้องหึงหรอก

เพราะตอนนี้…

มึงคือปัจจุบันของกู

ไป

[เต้าหู้] ถึงวันนี้…

พี่ณัฐยังไม่เปิดใจให้ผมเต็มร้อย

แต่ผมก็จะรอต่อไป

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ครับแม่

[ณัฐ] ฮะ

หมดอีกแล้วเหรอ

ได้ครับแม่

ไป

[ดนตรีสดใส]

- เอาสามถุงนี้ครับ - ค่ะ

[ณัฐ] กูเพิ่งซื้อไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง ไม่ใช่เหรอ

ทำไมหมดอีกแล้วล่ะ

ผมเห็นคุณป้าให้อาหารขึ้นฉ่าย ตลอดเวลาเลยนะฮะ

บางวันให้แล้วก็ยังให้อีกฮะ

น้องณัฐจ๊ะ

ฝากความคิดถึงถึงคุณนาด้วยนะจ๊ะ

- ไม่ได้เจอนานแล้ว - ได้ครับ

อุ๊ย

ควงกันมาซื้อของด้วย

น่ารักจัง

[เสียงหัวเราะ]

[ดนตรีตึงเครียด]

หมายถึงใครเหรอครับ

อ้าว ก็ณัฐกับเต้าหู้ไงจ๊ะ

ผมหมายถึงใครถาม

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

แหม ไม่ต้องเขินหรอกจ้ะ

น้าเข้าใจ สมัยนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว

แต่น้าจันยังไม่เปลี่ยนเลยนะครับ

ยังชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านเหมือนเดิม

[เอฟเฟกต์ระทึก]

ชาวบ้านที่ไหน

ณัฐก็เหมือนหลานน้า

น้าก็ต้องคอยสอดส่องแทนแม่

[จัน] อย่าคิดมากเลยจ้ะ

แม่ณัฐเขาคุ้มดีคุ้มร้าย

ไม่มีเวลามาใส่ใจณัฐหรอก

อืม [เสียงจิ๊ปาก]

เต้าหู้ก็อยู่บ้านมาเป็นเดือนๆ แล้ว

[จัน] เมื่อไหร่จะเปิดตัวจ๊ะ

เฮ่

แล้วคุณนาเขารู้หรือยังว่าเต้าหู้เนี่ย เข้ามาอยู่ในฐานะอะไร

ลูกเขยหรือว่าลูกสะใภ้จ๊ะ

[เสียงหัวเราะเย้ยหยัน]

จะฐานะอะไร มันก็ไม่ใช่เรื่องของน้าจัน

หนีทำไมล่ะ

แค่ยอมรับว่าชอบผู้ชายยังไม่กล้าเลย

[จัน] ที่แท้ก็หนีความจริงทั้งแม่ทั้งลูก

เรื่องของพี่ณัฐกับคุณป้า

มันเกี่ยวกับน้าจันยังไงเหรอฮะ

อย่าทำเป็นไม่รู้หน่อยเลยจ้ะว่ามันเกี่ยวยังไง

[เต้าหู้] รู้สิฮะ

ที่น้าจันชอบยุ่งกับบ้านเรา

เพราะว่าอิจฉาคุณป้าใช่ไหมฮะ

ฉันจะอิจฉาคนบ้าทำไม

ก็…

ใครๆ ก็รักคุณป้านี่ฮะ

รวมถึงลุงแสนด้วย

[เอฟเฟกต์ระทึก]

ไม่ใช่เหรอฮะ

หรือว่า…

เป็นเพราะน้าจันไม่มีความสุขฮะ

[เต้าหู้] ก็เลยอยากเห็นคนอื่น ไม่มีความสุขไปด้วย

[ดนตรีตึงเครียด]

ใช่ไหมฮะ

[ณัฐตะโกน] เต้าหู้

กลับบ้าน

[เสียงฮึดฮัด]

[จันขึ้นเสียง] หม่าล่าได้หรือยัง

[ดนตรีเศร้า]

เดี๋ยวฮะพี่ณัฐ

ทำไมเราจับมือกันไม่ได้ฮะ

ก่อนน้าจันมา เรายังจับมือกันดีๆ อยู่เลยนะฮะ

พี่ณัฐ

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

[ณัฐพูดเสียงเบา] ก็กูไม่ชอบให้เป็นจุดสนใจไง

กูไม่อยากให้คนไปพูดกันทั้งตลาด

มึงก็เห็นแล้วนี่

แค่ปากน้าจันคนเดียว

ก็แทบแย่แล้ว

แล้วการที่เราเดินจับมือกัน

อยู่บ้านเดียวกัน

เราชอบกัน

มันผิดตรงไหนเหรอฮะ

[ดนตรีซึ้ง]

หรือว่า

การที่ผู้ชายชอบผู้ชายมันผิดกฎหมายเหรอฮะ

เปล่า

ถ้าไม่ใช่

แล้วมันเดือดร้อนใครเหรอฮะ

ผู้ชายก็คนเหมือนกัน

ชอบกันไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลย

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

[เสียงถอนหายใจ]

กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไม

กูขอโทษนะ

ที่ทำให้มึงรู้สึกไม่ดี

ทั้งๆ ที่มันก็ไม่ใช่ความผิดของมึงเลย

พี่ณัฐไม่ต้องโทษตัวเองหรอกฮะ

ผมรู้ว่าพี่ณัฐรู้สึกยังไง

พี่ณัฐกลัวคุณป้าจะรู้เรื่องเราแล้วเสียใจใช่ไหมฮะ

พี่ณัฐฮะ

การรักใครมันไม่ใช่เรื่องผิดเลยนะฮะ

ความรักไม่ได้ผิด

พี่ณัฐไม่ได้ทำผิดอะไร

ผมจะจับมือพี่ณัฐไว้แบบนี้นะฮะ

จับจนกว่าพี่ณัฐจะไม่ปัดมือผม

จนกว่าจะจับมือผมได้อย่างสบายใจ

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

มึงอย่าปล่อยมือกูนะ

ผมจะไม่ปล่อยมือพี่ณัฐฮะ

ผมสัญญา

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

จะเอาผ้าไปซักเหรอลูก

เอ่อ…

ฮะ

ซักเป็นเหรอ

มา เดี๋ยวป้าช่วย

เอ่อ ไม่เป็นไรฮะ

เดี๋ยวผมซักเองได้ฮะ

[ดนตรีขำขัน]

[ดนตรีเบาสมอง]

[เต้าหู้] ขึ้นฉ่าย

ฮึ

[พูดพลางหัวเราะ] ขึ้นฉ่าย

[เสียงขึ้นฉ่ายร้องคราง]

[ณัฐ] มา กูช่วย

ไม่เป็นไรฮะ

ไม่เป็นไรได้ไง

[ณัฐ] ที่มึงต้องซักผ้า

ส่วนหนึ่งก็เพราะกู

พี่ณัฐคนเดียวที่ไหนล่ะฮะ

ช่วยกันใช้

ก็ต้องช่วยกันซักสิฮะ

กดปุ่มสิวะ

โหย

[เสียงเครื่องทำงาน]

จนป่านนี้ยังซักผ้าไม่เป็นอีก

[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ]

[เสียงสะบัดผ้า]

[เสียงหัวเราะ]

ขอโทษฮะ

ขอโทษเหรอ [เสียงสะบัดผ้า]

- [ณัฐ] ขอโทษเหรอ ฮะ - พี่ณัฐ

- [เต้าหู้] นั่น - ไอ้เต้าหู้

[เสียงสะบัดผ้า] [ณัฐ] ไอ้เต้าหู้

[ดนตรีสดใส]

โอย

กูต้องอาบน้ำอีกรอบเลยเนี่ย

ลองถามขึ้นฉ่ายดูสิฮะ

ว่าใครเริ่มก่อน

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ครับ พี่เจือ

มีเรื่องจะปรึกษาว่ะ

ไม่ต้องถามได้ไหม มาตอนนี้เลยมา

ได้ครับพี่

เดี๋ยวกูไปออฟฟิศนะ

ได้ฮะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

พี่ณัฐนี่น่ารักจริงๆ เลยนะฮะ

คุณเก้าอี้โยกฮะ

[เต้าหู้] คุณโซฟาฮะ

คุณโทรศัพท์ฮะ

ยังไม่ตื่นกันอีกเหรอฮะ

[เสียงหาว] ง่วงจัง

ยังไม่อยากตื่นเลย

[เสียงเก้าอี้โยกครวญคราง]

คุณโทรศัพท์ฮะ

[ตะโกน] คุณโทรศัพท์ฮะ

ทำอะไรน่ะ เต้าหู้

เอ่อ…

ผมเห็นว่ามันดับไปฮะ

เลยจะเอาไปชาร์จแบตให้ฮะ

โอ๊ย ป้าชาร์จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ชาร์จยังไงก็ชาร์จไม่เข้า

สงสัยจะพังแล้วแหละ

[เสียงขึ้นฉ่ายเห่าไกลๆ ]

[ขึ้นเสียง] โอย ขึ้นฉ่าย

[มทนา] ขุดดินอีกแล้ว

[เสียงมทนาถอนหายใจ]

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[เต้าหู้] หรือว่า…

คุณโทรศัพท์จะหลับไปอีกคน

แล้วผมล่ะ

เวลาของผมเหลืออีกเท่าไร

[ดนตรีตึงเครียด]

[เจือ] โอ้โฮ เด็กสมัยนี้ไม่มีสัมมาคารวะ

[เสียงเจือถอนหายใจ]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ฟ้าร้องฝนตกแน่ๆ

หลานสาวฉันทำงานแต่เช้า…

ไม่ใช่งานนี่

ดูอะไร ฮะ

[ดนตรีขำขัน]

น้าเจือว่าคนที่เอาหนังสือปิดหน้าเนี่ย

[พริบ] คุ้นๆ ไหม

[เจือ] ไม่อะ ทำไม

ดูดีๆ สิ

[พริบ] เล็บ ข้อต่อ หรือว่าขนอ่อนบนนิ้วมือเนี่ย

ทำไมพริบคุ้นๆ

พริบรู้สึกว่าต้องเป็นนิ้วมือของคนที่หน้าตาดีแน่ๆ

[เจือ] ฮะ

แล้วไอ้นิ้วของคนหน้าตาดีกับไม่ดี มันต่างกันตรงไหนเนี่ย

ฮะ

ถ้าอย่างนี้…

แสดงว่ากูหล่อ โคตรหล่อเลยเนี่ย

[ดนตรีขำขัน]

โอ้โฮ

ต่างมาก

นิ้วน้าเจือนี่ดั๊มดำ

- อื้อฮือ อีพริบ ฮะ - โอ๊ย

[เสียงเจือถอนหายใจ]

แล้วเนี่ย ทำไมมันต้องเอาหนังสือปิดหน้าปิดตาด้วยวะ

นั่นสิ ถ้าเจอนะ พริบจะถามให้แล้วกัน

ว่าทำไมต้องหลบหน้าหลบตาให้มันยากด้วย

นี่ ฉันว่านะ แกมัวแต่มองนิ้วมันน่ะ

ทำไมแกไม่ไปถามเพื่อนถามฝูงมัน

หรือถามญาติโกโหติกา

หรือว่ามันกำพร้า ไม่มีพ่อมีแม่มีญาติวะ

[เสียงจิ๊ปาก]

ก็กำพร้าจริงๆ น่ะสิ มีแต่ญาติ

[เจือ] อ้าว [เอฟเฟกต์ขำขัน]

เออ จริงด้วย

พริบหาทางไปถามญาติเขาดีกว่า

- น้าเจือ ถอย - [เจือ] เออ

[เสียงพริบถอนหายใจ]

แล้วงานล่ะ ไม่ทำเหรอ ไอ้พริบ

[เสียงเจือถอนหายใจ]

- อ้าว ณัฐ - [ณัฐ] พี่เจือ สวัสดีพี่

สวัสดี

เฮ้ย เดี๋ยวช่วยเขียนเจาะ สถานที่ถ่ายทำที่โรงเรียนให้หน่อยสิ

ไอ้ที่ถ่ายทำที่ศูนย์การค้าเนี่ย เขาไม่อนุญาตว่ะ

- ได้พี่ - ไป คุยกันในห้อง มา

มา

เฮ้ย

[ดนตรีชวนสงสัย]

- พี่เจือ - เฮ้ย แป๊บหนึ่ง

ทำอะไรพี่

[เจือ] มือผู้ชายมันก็เหมือนกันทั้งโลก ทำไมสงสัยอะไรวะ

เร็ว ณัฐ

[อนิก] ได้ หนูพริบ เดี๋ยวอาส่งให้

แต่อาก็ไม่แน่ใจนะว่า เขาจะรู้อะไรเกี่ยวกับคุณตาธาร

เพราะเท่าที่ทราบเนี่ย ความสัมพันธ์ของเขาไม่ค่อยดีเท่าไร

ไม่เป็นไรค่ะ

มีโอกาสแล้วพริบก็อยากจะลองดู

ขอบคุณท่านรองมากนะคะ

ได้จ้ะ

[สอง] ไปพ่อ [เสียงวิ่งลงบันได]

[อนิก] ไปเลย

ร้านไหนดี

สองจองในแอปไว้เรียบร้อยแล้ว

- ไป - ไป

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ว่าไง หมวดก้อง

[อนิก] ฮะ

โอเค

[ดนตรีเศร้า]

พ่อไปทำงานเถอะ

ไม่ต้องห่วงสองหรอก เดี๋ยวสองไปกับเพื่อนก็ได้

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ไว้เรานัดกันใหม่นะลูก

อาทิตย์หน้าพ่อก็ลงมาอีก

สองถามตรงๆ นะพ่อ

ที่พ่อจริงจังกับคดีนี้

เพราะเขาเป็นเพื่อนพี่หนึ่งใช่ไหม

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ลุง

ลุงอยู่ไหน

อยู่โรงพยาบาล

[เสียงตกใจ] ลุงเป็นอะไร

[เสียงเก็บโทรศัพท์]

กูอะไม่เป็นไร

[เสียงแตรรถยนต์และเสียงสองร้อง]

ไอ้สอง

สอง ไอ้สอง

แล้ว…

ลุงไม่เป็นไร แล้วลุงไปโรงพยาบาลทำไม

กูมาขายโฆษณาแถวนี้ ก็เลยแวะมาหาแม่ต่อ

มีอะไรเปล่า

อะไรของมึงวะ

วันก่อนกูอุตส่าห์บรีฟให้ซะดิบดี

ไหงมึงกลับมาสภาพแบบนี้อีกแล้ว

ตกลงมึงไปคุยกับพ่ออีท่าไหน

ก็ยังไม่ทันได้คุยสิลุง

โดนพ่อเทไปทำงานอีกแล้ว

แล้วมึงจะงอแงอะไร

พ่อมึงเขาเป็นตำรวจ เขามีคดีด่วน เขาก็ต้องรีบไปทำหรือเปล่า

มึงเป็นลูกเขามา 18 ปี

มึงก็น่าจะรับได้แล้วนะ

ถ้าเป็นคดีอื่นผมจะไม่งอแงเลยนะ

แต่คดีนี้คนเจ็บก็คือเพื่อนพี่หนึ่ง

อะไรที่เกี่ยวกับพี่หนึ่งก็ต้องมาก่อนตลอดแหละ

บ้า

คิดมากน่า

จริงนะลุง

ตั้งแต่ผมจำความได้

พี่หนึ่งก็เป็นลูกรักของพ่อ

คนอะไร ทั้งหล่อ เรียนดี กีฬาเลิศ

เล่นดนตรีก็ได้ ไปไหนก็ป๊อป ทำอะไรก็ดีไปหมดทุกอย่าง

แต่พอพี่หนึ่งตาย

มันก็เหมือนความหวังของพ่อไม่เหลืออีกแล้ว

[ดนตรีเศร้า]

ผมก็เลยเป็นได้แค่…

คนที่พ่อมองข้าม

ไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน

ผมก็เป็นได้แค่เงาของพี่หนึ่ง

คนที่เขาเป็นพ่อเป็นแม่

เขาก็รักลูกทุกคนเหมือนกันแหละ

[กัญญา] ไม่จริงจ้ะ

รักเท่ากันน่ะเป็นไปได้

แต่รักเหมือนกันน่ะเป็นไปไม่ได้

ขอโทษนะที่เข้ามาได้ยิน

พอดีมันเป็นเรื่องพ่อแม่ลูกน่ะ

แม่ก็เลยคิดว่าแม่อยากคุยด้วย ในฐานะคนเป็นแม่

ที่รักเหมือนกันเป็นไปไม่ได้

เพราะว่าลูกแต่ละคนน่ะแตกต่างกัน

[กัญญา] ลูกบางคนที่ดูแลตัวเองได้ดี

พ่อแม่ก็อาจจะไม่ค่อยใส่ใจนัก

แต่สำหรับบางคนที่ดูแลตัวเองยังไม่ได้ดี

พ่อแม่ก็อาจจะต้องประคบประหงมกันมากหน่อย

[กัญญา] เพราะพ่อแม่แสดงออกต่างกัน

ลูกก็เลยคิดว่าพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน

แต่ที่จริง

คือรักและห่วง

แตกต่างกันต่างหาก

[เกณฑ์] ใช่

อย่างกูเอง กูก็แสดงออกกับพ่อแม่ไม่เหมือนกัน

แต่ว่ารักเท่ากันทั้งคู่

บางเรื่องกูก็เลือกคุยกับพ่อ

ส่วนบางเรื่องกูก็เลือกคุยกับแม่

การที่พ่อปล่อยสองมากๆ

ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รักไม่สนใจนะ

[กัญญา] แต่เพราะว่าพ่อไว้ใจเรามากต่างหาก

พ่อเขาก็มีจุดที่เขาต้องแก้ไขตัวเอง

สองเองก็มีจุดที่ต้องแก้ไขตัวเองเหมือนกันจ้ะ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

สองน่ะ

คอยเปรียบเทียบตัวเองกับพี่ตลอดเวลา

อยากจะเก่งเหมือนพี่

เพราะอยากจะให้พ่อชม

สองไม่จำเป็นต้องเป็นแบบใคร

แค่สองเป็นตัวของตัวเอง

สองก็มีดีไม่แพ้พี่นะ

[สอง] ขอบคุณแม่นะครับ

ที่ช่วยดึงสติสอง

ไม่เป็นไร

งั้น…

สองขอกอดแม่ได้ไหมครับ

สองไม่มีแม่ให้กอดนานแล้ว

[เสียงพ่นลมขำ]

ยินดีจ้ะ อ้าว

เพื่อนเกณฑ์ก็เหมือนลูกแม่คนหนึ่งเนอะ

พอๆ

เผลอไม่ได้เลยนะมึงน่ะ

อะๆ เขาหวงแล้ว เขาหวงแล้ว

[เสียงหัวเราะ]

[เกณฑ์] แม่ ตกลงแม่ไม่กลับบ้านพร้อมเกณฑ์เหรอ

วันนี้เกณฑ์ไม่ต้องเข้าออฟฟิศแล้วนะ

อือ แม่มีนัดคนไข้อีกสองเคส เกณฑ์กลับบ้านไปก่อนเถอะ

แล้วเดี๋ยวแม่ตามไป

เดี๋ยวแม่ไปดูคนไข้ก่อนนะ ไป

กลับดีๆ นะจ๊ะสองคน ไปๆ ไป

[เสียงเกณฑ์พ่นลมหายใจ]

ลุง ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยนะ

ผมจองโต๊ะไว้แล้ว

มึงไม่มีเพื่อนหรือไง ยุ่งแต่กับกูเนี่ย

เพื่อนก็ส่วนเพื่อน ลุงก็ส่วนลุงสิครับ

นะ นะลุงนะ ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยนะ นะครับ

[สองทำเสียงอ้อน] นะๆ นะ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

ร้านอะไร

เอ่อ เฮ้ย เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิลุง

ตอนนี้คุณโทรศัพท์ก็หลับตามคุณโซฟา กับคุณรองเท้าแตะไปแล้ว

[เต้าหู้] คุณเก้าอี้โยกก็ดูง่วงๆ อีก

[เก้าอี้] อือ

ต่อไปจะเป็นผมหรือเปล่าฮะ

[ผ้านวม] น้าว่า…

อาจจะหลับเฉพาะของที่อยู่ข้างล่างหรือเปล่า

เพราะพวกเราบนนี้ก็ปกติดีนี่

แต่ไอ้เจ้ารองเท้าแตะมันตามคุณมทนาไปๆ มาๆ

ทั้งบนทั้งล่างยังหลับเลยนะ

[หมอนข้าง] ไอ้หมีมันไปทั่วเหมือนกัน

มันก็อาจจะหลับต่อจากพวกนั้นก็ได้

[สมุดโน้ต] เราไม่รู้ว่าทำไมข้าวของถึงหลับ

เต้าหู้ก็ไม่รู้ว่ากลายมาเป็นคนได้ยังไง

[สมุดโน้ต] ไม่รู้ว่าสองอย่างนี้มันเกี่ยวกันไหม

แต่เต้าหู้อาจจะเป็นคนเดียวที่หาคำตอบได้

ถ้าเต้าหู้รู้ว่าตัวเองมีที่มายังไง

อาจจะหาทางทำให้ตัวเอง ไม่ต้องหลับไปเหมือนข้าวของพวกนั้นก็ได้นะ

[โต๊ะ] แล้วเมื่อวานได้เบาะแสอะไรเพิ่มไหม

ได้ฮะ

เมื่อวานพี่พริบบอกว่า…

[พริบ] เขาบอกว่า เป็นนักเรียนชายตัวโตๆ คนหนึ่ง

พี่คนนั้นซื้อผมเสร็จ

ก็ผูกผ้าให้ที่คอ

[ธาร] พี่ครับ ผมเอาสองอันนี้ครับ

แล้วก็รบกวนพี่ช่วยเปลี่ยนจากโบนี้ เป็นผ้าสีชมพูนี้ให้ด้วยนะครับ

อ้าว ไม่ชอบโบเหรอครับ

[ธาร] คือ ผมอยากให้มันพิเศษน่ะครับ ก็เลย…

เขาชอบสีชมพูด้วย

- โอเค ได้ครับ - [ธาร] ครับ

[ดนตรีลึกลับ]

มึงเอาผ้าพันคอตุ๊กตามาซ่อนไว้ในห้องกูใช่ไหม

[ณัฐขึ้นเสียง] ใช่ไหม

ผมไม่ได้ซ่อนนะฮะ

ผมเห็นมันตกอยู่เลยเอามาเก็บน่ะฮะ

มึงอย่ามาตอแหล

[ณัฐ] มึงจงใจยุ่งแต่ของสำคัญของกู

[ตวาด] มึงต้องการอะไร

[ณัฐ] ทั้งผ้าพันคอ ทั้งหนังสือ

มึงยังจะบอกว่ามันไม่เกี่ยวอีกเหรอ

หรือว่า…

[ดนตรีระทึก]

(ให้ณัฐ จาก "ที")

[เสียงไขล็อกประตู]

กลับมาเร็วจังฮะ

[ณัฐ] เออ

มีคุยงานกับพี่เจือแล้วประชุมนิดหน่อย

กูต้องเขียนฉากเพิ่ม

คืนนี้ไม่ต้องหลับต้องนอนกันน่ะมึง

[เสียงณัฐถอนหายใจ]

[พริบ] ก็พี่ณัฐเอาเรื่องตัวเองมาเขียนน่ะสิ

ถึงจะเศร้านิดๆ

แต่ก็ไม่เป็นไร

เดี๋ยวพี่จะคอยเติมความหวานให้พี่ณัฐเอง

[เต้าหู้] ในบท

อาจมีเบาะแสของพี่คนนั้น

งั้นก็เขียนต่อเลยฮะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

อะไรของมึงเนี่ย

ปกติมีแต่อยากให้กูพัก

ก็…

รีบเขียนจะได้รีบพักไงฮะ

เขียนต่อเลยฮะ

เดี๋ยวผมนวดให้นะฮะ

วันนี้มาแปลกจังวะ

อ้าว

ถึงผมแปลก

แต่ก็น่ารักทุกวันนะฮะ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

[ดนตรีตึงเครียด]

[เต้าหู้] จากบุคลิกที่อ่อนไหว

พูดน้อย

เก็บตัว

แต่เล่นกีฬาไม่เอาไหน

ตัวละครชื่อกวี

น่าจะเป็นพี่ณัฐ

[เต้าหู้] ส่วนคุณสองแสดงเป็นนนท์

นักบาสดาวโรงเรียนที่พี่ณัฐแอบชอบมาตั้งแต่แรก

แต่ไม่ได้ชอบพี่ณัฐ

น่าจะเป็น…

พี่หนึ่ง

พี่ชายคุณสอง

[ดนตรีตึงเครียดดังต่อเนื่อง]

[เต้าหู้] ส่วนตัวละครชื่อต้นน้ำ

ในเรื่องเป็นเพื่อนสนิทของนนท์

เฮ้ย โคตรสวยเลยว่ะ

[เสียงพ่นลมหายใจ] เออ

[เต้าหู้] คุณต้นน้ำ

เป็นเด็กหนุ่มช่างคิด

รักการอ่าน หลงใหลศิลปะ

มั่นใจในตัวเอง

มีดวงจันทร์อยู่แค่ดวงเดียว

ดูเหงาเนอะ

[ธาร] งั้นให้พี่วาดเพิ่มอีกดวงหนึ่งไหมล่ะ

แต่ถ้าวาดดวงจันทร์เพิ่ม

[ณัฐ] ดวงจันทร์ดวงแรกก็หมดความหมายสิพี่

[เพลง "กว่าจะมีเธอ" โดย จิรายุ ตั้งศรีสุข]

[เพลง "กว่าจะมีเธอ" โดย จิรายุ ตั้งศรีสุข]

โอ๊ย [เสียงธารพ่นลมขำ]

[เสียงธารหัวเราะชอบใจ]

พี่ธาร

อู๊ย เล่นอะไรเนี่ย

[เสียงหนังสือตีแขน] ฮะ อุ๊ย ตลกเหรอ

[เสียงธารหัวเราะ] [ณัฐ] หือ

[ธาร] โอ๊ยๆ

- [ณัฐ] แสบหู - [ธาร] หูแตกหรือยัง

[เสียงธารหัวเราะ]

[เสียงณัฐฮึดฮัด]

[เต้าหู้] คุณที

คือคุณต้นน้ำแน่ๆ

ผมต้องรู้ให้ได้ว่าตัวจริงของคุณต้นน้ำคือใคร

[ดนตรีหม่นหมอง]

[เสียงถ่ายรูป]

[ปริตร] นี่ ทำอะไรเนี่ย

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

นาย…

[พูดตะกุกตะกัก] หะ หะ…

[เต้าหู้] อาจารย์ฮะ

อาจารย์

อาจารย์เป็นอะไรไหมฮะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[เสียงกรีดร้องตกใจ]

[เสียงปริตรร้องครวญคราง] เอ่อ…

อาจารย์ [เสียงร้องหวาดกลัว]

[เสียงสั่น] อนนต์

[เสียงปริตรร้องครวญคราง]

[พูดพลางร้องไห้] นี่ยังวนเวียนอยู่ตรงนี้อีกเหรอลูก

- [เต้าหู้] เอ่อ… - [ปริตร] ไปผุดไปเกิดเถอะนะ

[เสียงสั่น] เดี๋ยวครูจะทำบุญไปให้

[เต้าหู้] อาจารย์ครับ ผมเป็นคน ไม่ใช่ผีนะฮะ

[เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว]

ตายไปเป็นสิบๆ ปีแล้ว

เธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ

เอ่อ [เสียงพ่นลม]

สาธุนะ [เสียงกรีดร้อง]

อาจารย์ฮะ ผมชื่อเต้าหู้ฮะ ไม่ใช่นายอนนต์นะฮะ

ผมมากับกองถ่ายซีรีส์ฮะ

[ดนตรีขำขัน]

[เสียงปริตรพ่นลมหายใจ]

อ้าว

นี่คนจริงๆ เหรอลูก

ฮะ

[เสียงเป่าปาก]

[เสียงถอนหายใจ]

โอ๊ย

หัวใจเกือบหยุดเต้น

[เสียงปริตรถอนหายใจ]

แหม นี่ นายพีรณัฐเขาบอกว่า…

เขาเขียนเรื่องนี้มาจากประสบการณ์จริง

ไม่คิดเลยนะเนี่ย

ว่าเขาจะหาคนที่หน้าตาเหมือนรุ่นพี่เขา มาแสดงจริงๆ ด้วยเนี่ย

อาจารย์รู้จักพี่ณัฐด้วยเหรอฮะ

แหม่

นี่

อย่าว่าแต่นายพีรณัฐเลยนะ

พ่อแม่นายพีรณัฐเนี่ยครูยังรู้จักเลย

[ปริตร] เรียนหนังสือเนี่ยนะ

ยังคิดว่าเขาจะเรียนไม่จบด้วยซ้ำไป

กลัวว่าจะใจแตกไปซะก่อน

ทำไมฮะ เกิดอะไรขึ้นเหรอฮะ

ก็มีแฟนน่ะสิ

ดีนะ ครูน่ะเบรกเอาไว้ทัน

แล้วอาจารย์รู้จักแฟนของพี่ณัฐด้วยเหรอฮะ

นี่

ครูดูแลนายพีรณัฐมาอย่างกับลูกกับหลาน

- แฟนพี่ณัฐชื่ออะไรเหรอฮะ - แต่…

เพื่อนซี้นายอนนต์เขาน่ะ

- [ปริตร] ไอ้นาย… - [ณัฐ] เต้าหู้

[ดนตรีขำขัน]

มาอยู่นี่เอง

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

[ปริตร] อือ

[พูดพลางหัวเราะ] แหม

รีบมาขัดจังหวะเลยนะ

กลัวว่าครูจะพูดอะไรออกไปเหรอ

[เสียงแข็ง] ไม่ได้กลัวครับ

แค่ไม่อยากโดนพูดถึงลับหลัง

เหมือนอย่างที่เคยโดน

นี่ ถ้าเธอจะหมายความว่าครูเป็นคนขี้ฟ้องเนี่ยนะ

นั่นก็เพราะว่าครูหวังดีกับเธอ

[ณัฐ] หวังดี

หรือมีผลประโยชน์แอบแฝงกันแน่ครับ

[เสียงแข็ง] นายพีรณัฐ

ถ้าความหวังดีของครูมันผิดเนี่ยนะ

เธอก็เอากลับไปคิดดูหน่อยนะ

[ปริตร] คิดว่าที่เธอได้ดีมาเป็นแบบนี้เนี่ย

ก็เพราะว่าครูเนี่ยแหละดึงเธอกลับมา

ครับ

ชีวิตผมเป็นแบบนี้

[เสียงแข็ง] ส่วนหนึ่งก็เพราะครู

[ดนตรีตึงเครียด]

ขอบคุณมากนะครับ

ไป เต้าหู้

[เสียงเต้าหู้พ่นลมหายใจ]

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

มึงกลับไปที่ชมรมทำไมอีก

ผมลืมมือถือฮะ

แล้วอาจารย์เขาคุยอะไรกับมึงบ้าง

ไม่มีอะไรมากนะฮะ

แค่ถามว่าทำไมผมถึงหน้าเหมือนพี่หนึ่งน่ะฮะ

ถ้าเขาพูดอะไร

มึงก็อย่าไปฟังเขามาก

เขามันก็แค่ครูเผด็จการคนหนึ่ง

ที่คิดว่าตัวเองทำถูกทุกอย่าง

มึงกลับไปที่กองก่อนไป

เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อน

[เต้าหู้] ไม่เป็นไร ไว้ผมไปถามคุณสองเองก็ได้

[เสียงถอนหายใจ]

คุณอา

สองเคยบอกอาว่าจะมาถ่ายซีรีส์ที่นี่

[อนิก] นี่

อาขอถามหน่อยสิ

สองเคยบ่นอะไรให้ฟัง หรือว่ามาปรึกษาอะไรไหม

ไม่มีนะฮะ

คุณสองเป็นคนเก่ง

เป็นฮีโร่ของผมเลยฮะ

ถ้าจะมีใครสักคนที่ปรึกษาเนี่ย ก็คงเป็นผมนี่แหละฮะ

คือเมื่อก่อนเนี่ยมีแต่สองที่พูดว่าหนึ่งเป็นฮีโร่

วันนี้เห็นคนที่หน้าเหมือนหนึ่งบอกว่าสองเป็นฮีโร่

อาเลยรู้สึกแปลกๆ น่ะ

[เสียงพ่นลมขำ]

แต่คุณสองเป็นฮีโร่ของผมจริงๆ นะฮะ

คุณอาลองนึกดูสิฮะ

คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งขยัน

[เต้าหู้] ฉลาด ทำงานก็เก่ง

เล่นบาสก็เก่ง

ขี่มอเตอร์ไซค์ก็ยังเก่ง

เก่งไปหมดทุกอย่างเลยฮะ

อย่างนั้นเลยเหรอ

คุณอาอาจจะไม่เห็นว่าคุณสองเก่งแค่ไหน

เพราะคุณอามัวแต่นึกถึงลูกที่ตายไปแล้ว

จนลืมลูกที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ได้นะฮะ

[ดนตรีเศร้า]

[อนิก] เรื่องไหนของแกวะที่พ่อจำไม่ได้

[สอง] หลายเรื่องเหอะ

ชอบกินอะไรก็จำไม่ได้

ขนาดวันเกิดสอง พ่อยังจำไม่ได้เลย

อ้าว

ก็พ่อไม่ได้คลอดแกมานี่หว่า

แต่พ่อจำวันเกิดพี่หนึ่งได้ทุกปีเลยนะ

[สอง] ขนาดพี่หนึ่งตายไปแล้ว

พ่อยังจำได้เลย

คุณสองไม่เคยเล่าอะไรให้ผมฟังหรอกฮะ

เพราะคุณสองเป็นคนเข้มแข็ง

แต่คนที่เข้มแข็ง

ก็มีเวลาที่อ่อนแอได้นะฮะคุณอา

อาเป็นพ่อที่แย่จริงๆ

ไม่หรอกฮะ

ไม่มีใครดีไปหมดทุกอย่างหรอกฮะ

[เต้าหู้] แล้วคุณอาก็ไม่ผิดด้วยนะฮะ

ที่ยังเสียใจแล้วก็คิดถึงลูกคนที่ตายไปแล้ว

แต่คุณอาต้องอย่าลืมลูกคนที่ยังมีชีวิตอยู่นะฮะ

ผมว่าการถูกลืมทั้งที่มีชีวิตอยู่

มันเจ็บยิ่งกว่าการตายจากกันอีกฮะ

ขอบใจนะ

ตั้งใจเรียน แล้วก็ช่วยดูชมรมต่อไปล่ะ

[เสียงพ่นลมหายใจและเสียงตบบ่า]

[ทีมงานตะโกน] ต้นน้ำ ต้นน้ำ

อะ พี่ยืนสังเกตการณ์

[ดนตรีซึ้ง]

[ต้นน้ำ] ใส่ให้พี่หน่อยสิ

จะได้คู่กันไง

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงเจือจิ๊ปากพอใจ]

[เจือตะโกน] คัต โอเค เลิกกอง

[เสียงปรบมือ]

[เสียงเจือโห่ร้องและเสียงปรบมือ]

[ดนตรีซึ้ง]

- [สอง] ขอบคุณมากนะครับสำหรับดอกไม้ - [ตะโกน] เลิกกอง

บอกว่าเลิกกองไงครับ เลิกกองครับ เลิกกองครับ

[เกณฑ์] น้องๆ เลิกกองครับ

ยินดีด้วยนะมึง

อีกแค่ไม่กี่คิวก็จบแล้ว

อ้าว อย่างนี้ผมก็อดเจอลุงแล้วสิ

เออ

ต่างคนต่างอยู่ บ้านใครบ้านมันเว้ย

[สอง] งั้นผมไปอยู่บ้านลุงได้เปล่า

[เสียงอ้อน] เดี๋ยวให้พ่อไปขอ

[เกณฑ์] แหม หายเครียดแล้วกลับมากวนทีน เหมือนเดิมเลยนะมึงน่ะ

คุยกับพ่อแล้วล่ะสิ

ยังอะ

แล้วมึงรออะไรวะ รอให้กูคุยเหรอ

แล้วลุงจะไปคุยในฐานะอะไรล่ะครับ

- ก็… - [สอง] อ๊ะๆ

พี่ที่รู้สึกสมเพชเวทนามึงไง

[สอง] อือ

แล้วลุงเคยได้ยินคำว่า…

ความสมเพชเวทนาเป็นบ่อเกิดแห่งความรักไหม

ไม่เคยเว้ย

เคยได้ยินแต่ความสงสาร

[เสียงพ่นลมขำ]

[เอฟเฟกต์ตะลึง]

[ดนตรีซึ้ง]

ไม่คิดว่าพ่อจะมา

[อนิก] ก็อยากมาเชียร์ไง

ก็เห็นชวนพ่อตั้งหลายหนแล้ว ไม่ได้มาสักที

ไม่เห็นบอกพ่อเลย

ว่าเล่นซีรีส์วาย

พ่อไม่ว่าอะไรใช่เปล่า

จะว่าทำไม

ก็แค่การแสดง

ก็สองไม่ได้เป็นจริงๆ นี่

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

ใช่ไหม

[เสียงพ่นลมหายใจ]

[อนิก] สอง

พ่อขอโทษนะ

ที่พ่อผิดสัญญาอยู่เรื่อย

วันนี้พ่อเคลียร์งานเสร็จก็รีบบินมาเลย

[เสียงพ่นลมหายใจ] นี่พ่อ อย่าคิดมากสิ

สองรู้ว่าพ่องานยุ่ง

[เสียงอนิกถอนหายใจ]

[อนิก] สอง

พ่อเร่งทำคดีนั้นเนี่ย

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นเพื่อนหนึ่งหรอกนะ

ต่อให้คดีไหนพ่อก็ทำแบบนี้

ถ้าพ่อทำให้สองรู้สึกแย่

พ่อขอโทษ

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงถอนหายใจ]

ที่ผ่านมาเนี่ยพ่อมัวแต่ทำงานจนลืมดูแลสอง

เพราะพ่อคิดว่าสองดูแลตัวเองได้

[อนิก] แต่ถึงสองจะโตเป็นหนุ่มแล้ว

ก็ยังเป็นไอ้ลูกหมา

ที่อยากอ้อนพ่อเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ

[เสียงอนิกออกแรง]

ต่อไปพ่อจะพยายามอยู่

ให้สองอ้อนเยอะๆ นะ

[เสียงสูดน้ำมูก]

[เสียงสั่น] สองขอโทษนะพ่อ

สองผิดเองแหละ ที่ไม่เคยบอกพ่อตรงๆ เลยว่าสองรู้สึกยังไง

ต่อไปถ้ามีอะไร

เราจะพูดกันตรงๆ นะลูก

เราสองคนจะได้ไม่เข้าใจผิดกันอีก

[อนิก] ฮึ

เรามีกันแค่สองคนนะลูก

สองคือลมหายใจของพ่อ

สองรักพ่อนะ

พ่อก็รักสองลูก

[ดนตรีอบอุ่น]

[เสียงสองสะอื้นไห้]

ไป

ปล่อยให้พ่อลูกเขาอยู่ด้วยกัน

เต้าหู้ ไปเปลี่ยนชุดไป

เดี๋ยวกูไปรอที่รถนะ

ได้ฮะ

ไป

[ดนตรีซึ้ง]

[เต้าหู้] บางทีเราก็ลืมไปด้วยซ้ำ

ว่าเราหายใจอยู่

แต่ไม่ได้หมายความว่าลมหายใจไม่สำคัญ

ใช่ไหมล่ะฮะ

[สิบหมื่นขึ้นเสียง] อยากเป็นตุ๊ด อยากเป็นกะเทยหรือไง

เป็นผู้ชายดีๆ ไม่ชอบหรือไง ฮะ

เต้าหู้กับณัฐรักกันใช่ไหม

[ณัฐพูดเสียงแข็ง] ใช่

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

แม่จะเกลียดณัฐ แม่ก็เกลียดเลยนะ

แต่ณัฐไม่มีวันเปลี่ยนตัวเอง อย่างที่แม่อยากให้เป็นหรอก

ลุงฝังใจกับแฟนเก่า

เลยไม่ชอบเด็กไปเลยเหรอ

เด็กก็ไม่ได้เหมือนกันทุกคนนะลุง

ลุงอย่าเหมารวมสิ

[สอง] เวลาที่ผมวอแวอยู่ข้างลุง

ผมไม่เคยทำให้ลุงมั่นใจได้เลยเหรอ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

คำบรรยายโดย: พัณณิตา อาจทวีกุล

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.