Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
[เสียงชกและเสียงเต้าหู้ร้อง]
กูไม่คิดเลยนะว่ามึงจะตอแหลได้ขนาดนี้
ที่ผ่านมากูเชื่ออะไรมึงได้บ้าง
ถ้ามึงหาคำตอบไม่ได้
มึงจะมัวสงสัยกับ คำถามที่มันไม่มีคำตอบไปทำไมวะ
[เกณฑ์] มึงสนใจคำถามที่มึงตอบได้แน่ๆ ดีกว่า
ว่ามึงยังอยากมีไอ้เต้าหู้อยู่ในชีวิตไหม
ผมสัญญากับพี่ณัฐไว้ฮะ ว่าผมจะดูแลคุณป้า
ต่อให้พี่ณัฐยังโกรธผมอยู่น่ะ แต่ผมต้องรักษาสัญญาฮะ
[เสียงถอนหายใจ] เหม็นความรัก
ถึงแม้ว่าตัวตนของผม มันอาจจะดูไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไรน่ะ
แต่ทุกอย่างที่ผมทำให้พี่ณัฐ
ผมทำให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจจริงๆ นะฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[มทนา] ขึ้นฉ่าย
[เสียงถอนหายใจ]
อรุณสวัสดิ์ฮะคุณป้า
ผมกลับมาแล้วฮะ
เต้าหู้จริงๆ ใช่ไหมน่ะ
เต้าหู้ไม่ไปไหนแล้วใช่ไหม อยู่บ้านเราไปตลอดเลยนะ
ถ้าพี่ณัฐยังต้องการผม
ผมก็จะไม่ไปไหนแล้วฮะ
เออ กูไม่ไล่มึงไปไหนแล้ว
อยากจะอยู่ก็อยู่จนตายไปเลย
จริงเหรอฮะ
[เสียงเข้ม] เออ
ณัฐไปแล้วนะแม่
จ้ะ
[ดนตรีสดใส]
พี่ณัฐ
[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ
พี่ณัฐลืมปิ่นโตฮะ
ขอบใจนะ
ทานให้อร่อยนะฮะ
นี่แกไปเชียงใหม่หรือว่าเข้าป่าวะ ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงดิ
พลาดมาก
ก็พริบมัวแต่ยุ่งเรื่องพี่ธารน่ะ
พริบเพิ่งเห็นในเฟส เต้าหู้บอกคิดถึงพี่ณัฐ
[เสียงเอื่อย] พี่เกณฑ์ สรุปแล้วพี่ณัฐกับเต้าหู้…
[เสียงพริบถอนหายใจ]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เกณฑ์] พริบ แกดูนั่นสิ คำตอบอยู่ที่หน้ามันแล้ว
ไอ้ที่แกบอกว่าจะกลับมาทวงของแกคืนน่ะ ฉันว่าไม่ทันแล้วว่ะ
ทำใจเหอะ
นี่พริบคิดผิดใช่ไหมเนี่ย ที่กลับไปตั้งหลักก่อนน่ะ
[เสียงล้อเลียน] ไอ้ณัฐ มานี่ๆ อู๊ย
- อะไร - ยิ้มมาเลยนะมึงน่ะ
เอ้อ ทำไม
วันก่อนนี่ เห็นมึงจะเป็นจะตาย แต่วันนี้นะ ยิ้มอย่างกับคนบ้า
ถ้าให้กูเดานะ กูว่า มึงเคลียร์กับเต้าหู้เรียบร้อยแล้ว
เออ คุยกันแล้ว
เข้าใจกันแล้ว
[ณัฐ] เออ
รับที่บ้านสองแล้ว
มึงรู้ได้ไงว่ากูไปรับที่บ้านไอ้สอง
[เสียงณัฐหัวเราะ]
ตากูแล้วไอ้เกณฑ์ ยังไง
[ณัฐ] คุยกันบ่อยเลยใช่เปล่า
ไม่บ่อยๆ
แค่ทุกคืน
[เสียงณัฐกับเกณฑ์หัวเราะ]
อะไรของมึงวะเนี่ย กูยังถามมึงไม่ทันจบเลย
มึงอย่าเพิ่งเนียนเปลี่ยนเรื่องนะเว้ย
ร้ายนะมึงไอ้เกณฑ์
ไอ้ณัฐ ไอ้ณัฐมึงกลับมาคุยกับกูก่อน
[เกณฑ์] เอาเรื่องของมึงก่อนดีกว่าไอ้ณัฐ มึงกลับมาก่อนไอ้ณัฐ
[ดนตรีเหงา]
[เสียงเกณฑ์หัวเราะ]
ทุกคนเป็นยังไงบ้างฮะ ผมคิดถึงทุกคนมากๆ เลยนะฮะ
[พูดไทยปนอังกฤษ] เฮลโหล ยูจากบ้านไปแค่คืนเดียวเองนะ เจ้าหมี
อย่าเว่อร์
แค่ไม่ได้ยินเสียงด่าสองภาษา ของคุณโซฟาวันเดียวเนี่ย
ผมก็เหงาจะแย่อยู่แล้วนะฮะ
[โทรศัพท์] ฮ่า ฮ่า ฮ่า
[เก้าอี้โยก] ฮื่อ อย่าเยาะเย้ยกันสิ
รักกันไว้ดีกว่า เต้าหู้เพิ่งกลับมา
แต่จิ๋วน้อยของฉันหายไป
แกทำให้จิ๋วน้อยของฉันหายไป
[รองเท้าขวา] ยังมีหน้ามาทำตัวแบบนี้อีกเหรอ
สมแล้วที่เป็นมนุษย์ประเทศนี้ ดีแต่ซุกปัญหาไว้ใต้พรม
[โซฟา] ว้าว ขนาดโกรธเรื่องแฟน ก็ยังไม่ละทิ้งอุดมการณ์
ไอล่ะนับถือยูจริงจริ๊ง
สิ่งของที่มีไว้เพื่อแสดงฐานันดร ของชนชั้นกลางอย่างเธอน่ะ
คงไม่รู้ว่าอุดมการณ์มันขับเคลื่อนด้วยความโกรธ
[โซฟา][ภาษาอังกฤษ] หยุดเถอะ
ไอเบื่อจะฟังยูพล่ามเรื่อง ชนชั้นความเหลื่อมล้ำอะไรนี่อีกแล้ว
แทนที่จะมาประชดฉันน่ะ เอาเวลาไปเพิ่มความรู้ให้ตัวเองดีกว่านะ
[รองเท้าขวา] บ้านนี้ก็แค่กะลาใบหนึ่ง
เธอคงเคยชินกับการถูกกดทับจนไม่กล้าตั้งคำถาม
ไม่กล้าแสดงความคิดเห็น
เอาแต่ทำตัวเฟียร์ซๆ พ่นไทยคำอังกฤษคำ กลบความกลัวไปวันๆ
[ภาษาอังกฤษ] หุบปากไปเลย
ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนนะฮะ เป็นความผิดของผมเองฮะ
ผมขอโทษนะฮะ
แล้วผมก็ขอสัญญานะฮะ ผมจะพาคุณรองเท้าแตะข้างซ้ายกลับมาให้ได้ฮะ
[รองเท้าขวา] สัญญาก็แค่ลมปาก
[พูดกระแทก] สันดานพวกชนชั้นนำก็แค่หลอกใช้แล้วก็ทอดทิ้ง
[โซฟาตะคอก] แล้วจะเอายังไงวะ เต้าหู้ก็พยายามเต็มที่แล้ว
แกก็รู้ว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัย
แฟนแกก็เสนอตัวช่วยเอง ก็เท่ากับยอมรับความเสี่ยง
แกจะเอาแต่โทษมัน แล้วบังคับออกคำสั่งให้มันทำตามใจ
เหมือนที่แกทำกับแฟนแกไม่ได้
ฉันไปบังคับจิ๋วน้อยตอนไหน
แค่มันชอบดูละคร แกยังไปเปลี่ยนช่อง บังคับให้มันดูสารคดีกับแกเลย
เคยถามมันสักคำไหมว่าอยากดูกับแกหรือเปล่า
ทำมาบอกว่าตัวเองเป็นประชาธิปไตย
ประชาธิปไตยอะไรวะ ไม่ฟังความเห็นต่าง
[โทรศัพท์] ปิตาธิปไตย
สังคมชายเป็นใหญ่
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
พี่พริบ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
เต้าหู้เป็นคนทำหมูทอดใส่กล่องข้าวหมี ให้พี่ณัฐใช่เปล่า
ใช่ฮะ ฝีมือผมเองฮะ
ว่าแล้ว ปกติพี่ณัฐไม่กินปิ่นโตคุณป้า
ถ้าไม่ใช่ของเต้าหู้แล้วจะเป็นของใคร
งั้นพี่ขอถามอีกครั้งนะ
ตกลงเต้าหู้ชอบพี่ณัฐหรือเปล่า
ชอบฮะ ชอบแบบ อยากได้มากกว่าเป็นแฟนอีกฮะ
อยากให้เป็นเจ้าของ
[เต้าหู้] เป็นเจ้านาย
เป็นคนในครอบครัว เป็นทุกอย่างเลยฮะ
พอๆ
พี่เข้าใจแล้ว
งั้นพี่ขอถามอีกคำถามเดียวนะ
เต้าหู้รู้ไหม ว่าพี่ณัฐอยากได้อะไร เป็นของขวัญวันเกิด
[เต้าหู้] ผมเคยแอบอ่าน หนังสือเจ้าชายน้อยของคุณป้าฮะ
จำได้ว่ามีตอนหนึ่ง ที่สุนัขจิ้งจอกบอกกับเจ้าชายน้อยว่า
ทุกวันพฤหัส พวกนายพรานจะไปเต้นรำกับสาวๆ ในหมู่บ้าน
[เต้าหู้] สุนัขจิ้งจอกเลยไปเดินเล่นที่ไร่องุ่นได้
วันพฤหัส เลยเป็นวันพิเศษ
แต่ถ้าพวกนายพรานคิดจะเต้นรำวันไหนก็ได้
ทุกวันพฤหัสก็จะเหมือนกันหมด
ผมเข้าใจแล้วฮะ ว่าทำไมมนุษย์ถึงให้ความสำคัญกับวันพิเศษ
เพราะโลกนี้ ไม่มีอะไรแน่นอน
ความสัมพันธ์เปลี่ยนแปลงได้ทุกวัน
วันพิเศษของเรา ก็ควรจะมีความสุขที่พิเศษกว่าวันอื่นๆ
จริงไหมล่ะฮะ
[ดนตรีหดหู่]
คุณส่งคนไปสะกดรอยตามผม
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
คุณพูดอะไรน่ะ ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย
ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อเลย นายชัชเขาสารภาพกับผมหมดแล้ว
[เอฟเฟกต์ตกใจ]
[ดนตรีตึงเครียดปนระทึก]
คุณส่งคนไปคอยตามผมตั้งแต่เราแยกกันอยู่
คุณเป็นโรคจิตเหรอ ทำแบบนี้ทำไมน่ะ
[ตะคอก] ก็เพราะฉันเป็นเมียคุณไง
เมียที่คุณไม่ยอมอยู่ด้วย ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟัง
ถ้าฉันไม่ให้คนคอยตามคุณแบบนี้ ฉันจะรู้เรื่องของคุณเหรอ
ฉันไม่ได้โรคจิต ที่ฉันทำไปเพราะว่าฉันเป็นห่วงคุณ
[ตะคอก] ห่วงผมเนี่ยนะ คุณห่วงตัวคุณเองมากกว่า
คุณน่ะกลัวเสียหน้า กลัวเสียชื่อไง
[แสน] กลัวว่าผมจะกลับไปติดต่อคุณนาอีกเหรอ
กลัวถึงขนาดว่าต้องซื้อบ้านอยู่ติดๆ กับเขาน่ะ
ทั้งๆ ที่ผมก็ยืนยันอยู่ตลอดว่า ผมกับคุณนา เราเลิกกันแล้ว
คุณก็ยังไม่เลิกระแวงสักที
ฉันจะเลิกได้ยังไง ในเมื่อในใจคุณมีแต่มันน่ะ
คุณแต่งงานกับฉัน คุณก็รักมัน
คุณอยู่กับฉัน คุณก็คิดถึงมัน
คุณไม่อยู่กับฉัน คุณก็ไปหามันน่ะ
ฉันไม่ได้โรคจิต ที่ฉันทำไป ก็เพราะว่าฉันรักคุณ
[ตะคอก] ได้ยินไหมว่าฉันรักคุณน่ะ ฉันรักคุณ
แต่ผมไม่รักคุณไง
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
ที่ผมแต่งงานกับคุณ เพราะพ่อคุณน่ะกดดัน
แล้วคุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ข้างๆ ผม
ถ้าผมรู้นะว่าทุกอย่างมันเป็นแผน
ถ้าผมยอมใจดำกับคุณมากกว่าตอนนั้นน่ะ
ป่านนี้ผมคงไม่ต้อง อยู่กับผู้หญิงที่ผมไม่รักแบบนี้หรอก
[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]
ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่ได้รักฉัน
คุณอยากจะไปหามัน แต่ฉันไม่มีวันยอม ไม่มีวันหย่า
ถ้าฉันไม่มีความสุข ไม่มีใครต้องมีความสุขทั้งนั้นแหละ
- นี่ จะไปไหน จะทำอะไร - โอ๊ย
ปล่อยนะ ปล่อยสิ ปล่อย
[เสียงร้องโวยวาย]
[มทนา] บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้ปีนโต๊ะกินข้าว ไม่รู้เรื่องหรือไง
[เสียงขึ้นฉ่ายคราง]
แล้วนี่แม่ให้ไปแล้วเหรอ
[เสียงฝีเท้า]
[จัน] นังนา
[ดนตรีระทึก]
[มทนา] มีอะไรคะคุณจัน
[ตะคอก] เปิดดูสิ เปิด
เปิดดู เปิด [เสียงมทนาร้อง]
เปิดดู เปิดแล้วก็จำใส่สมองทึบๆ ของแกด้วย
ว่าคนที่แกพร่ำเพ้อเรียกเขาว่าพ่อ เขาเป็นผัวฉัน
ได้ยินไหมว่าเขาเป็นผัวฉัน
- คุณจัน คุณจันๆ - ดูสิ นี่ๆ
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า] ดูสิ มันงานแต่งงานของฉัน
คุณแสนเขาเป็นผัวฉัน
[ตะคอก] ส่วนผัวแกคือไอ้สิบหมื่น มันตายไปแล้ว
มันทิ้งแกให้อยู่กับครอบครัวบิดๆ เบี้ยวๆ
แม่ก็เป็นบ้า ลูกก็เป็นเกย์
- [แสน] คุณจัน - [เต้าหู้] คุณป้า
นี่ เอาแต่ทำตัวน่าสงสาร ทุกข์ทรมานจนเป็นบ้า
แล้วแกก็ใช้ความเจ็บปวดเป็นข้ออ้าง ให้คนเขาเห็นใจ
ทั้งๆ ที่แกเป็นคนเลือกพลาดเอง
แกไปแต่งงานกับเขาเอง แกเป็นคนทิ้งคุณแสนก่อนเองนะ
[จัน] ได้ยินไหมว่าแกเป็นคนทิ้งคุณแสน ฮะ ได้ยินไหม
[แสน] คุณจัน
สุดท้ายผู้หญิงแสนดีของใครต่อใคร ก็รักแต่ตัวเอง
แกก็เลือกผู้ชายที่ให้ความมั่นคง มากกว่าผู้ชายที่เขาทุ่มเทให้แกมาตลอด
แกมันก็เห็นแก่ตัวไม่ต่างกับฉันนั่นแหละ
[จัน] ปล่อย
[เสียงร้องขัดขืนและเสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[เต้าหู้] ปล่อยคุณป้านะฮะ
[ตะคอก] เลิกหลอกตัวเอง แล้วก็ยอมรับความจริงสักที
ได้ยินไหม เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว
- เขาเป็นผัวฉัน เขาเป็นผัวฉัน - [แสน] คุณจัน
- ได้ยินไหม ฮะ - [เต้าหู้] คุณป้าฮะ
[เสียงอาเจียน]
[ดนตรีเศร้า]
ผมอยากรู้น่ะครับ
ว่าทำไมคุณลุงกับคุณแม่ถึงไม่แต่งงานกัน
งั้นเดี๋ยวผม…
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
ณัฐคงจะพอรู้นะ ว่าลุงกับแม่ของณัฐน่ะเคยชอบกัน
แต่ความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มเปลี่ยนไป ตอนที่คุณจันเขาเข้ามา
คุณอยากจะกู้เงินป๊าเหรอคะ
ใช่ครับ
พอดีว่าคุณยายของคุณนาท่านป่วยหนักน่ะครับ
แล้วค่ารักษาก็ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากน่ะครับ
ผม เลยอยากจะหาทางช่วย
ฉันอิจฉาคุณนาจริงๆ เลยค่ะ
คุณนาโชคดีที่มีผู้ชายที่รักเธอมากขนาดนั้นน่ะ
เห็นแก่ที่คุณช่วยสอนงานฉันมาตลอด ฉันจะช่วยพูดกับป๊าให้ก็ได้ค่ะ
จริงเหรอครับ
ขอบคุณมากเลยนะครับ
ค่ะ
ผมรู้ว่าคุณนาต้องใช้เงินน่ะ
[เสียงไอ]
[เสียงหายใจหอบ]
แต่ว่ามันเยอะนะ
ผมไม่ได้ลำบากอะไรเลย
คุณนารับไว้เถอะครับ ผมอยากช่วยจริงๆ
[ดนตรีซึ้ง]
น้ำค่ะ
[แสน] ขอบคุณครับ
ฝากลองเปิดหน่อยนะครับ
[เสียงเปิดสวิตช์ไฟ]
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
[เสียงปิดสวิตช์ไฟ]
[แสน] แรกๆ คุณจันเขาก็เป็นแค่เจ้านาย เป็นเพื่อนร่วมงาน
แต่พอเปลี่ยนสถานะไปเป็นเจ้าหนี้ ทุกอย่างมันก็ค่อยๆ แย่ลง
[แสน] เสาร์อาทิตย์นี้ ผมไม่ได้กลับกรุงเทพฯ นะครับคุณนา
อีกแล้วเหรอคะ แต่วันเสาร์นี้วันเกิดนานะคะ
[เสียงตัดสาย]
คุณแสนคะ
คุณแสน ฮัลโหล
[เสียงสัญญาณรอสาย]
เมื่อกี้สายหลุดเหรอคะ
ค่ะ คุณแสนไปประชุมน่ะค่ะ
[จัน] มีธุระอะไรจะฝากไว้ไหมคะ
แต่รบกวนเป็นแค่เรื่องงานเท่านั้นนะคะ
เพราะว่าตอนนี้เป็นเวลางานน่ะค่ะ
ค่ะ ขอโทษนะคะ เอาไว้จะโทรไปใหม่แล้วกันค่ะ
[ดนตรีเหงา]
เอ่อ คุณขวัญบอกว่าจะมาช้าหน่อยนะคะ
ให้เราสั่งอาหารทานได้เลยค่ะ
อ้าว ทำไมไม่บอกก่อนล่ะครับ จะได้ไม่ต้องมารอ
ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่คะ ไหนๆ ก็จะต้องออกมาอยู่แล้ว
เราจะได้ทานอาหารกันก่อนน่ะค่ะ
[จัน] อื้อ สั่งเลยนะคะ อาหารที่นี่อร่อยมากค่ะ
[เสียงครางในลำคอ] ลองดูสิคะ
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
นี่ เมนูนี้นะคะ อร่อยมากเลยนะคะ
เอ๊ะ นั่นคุณนากับคุณสิบนี่คะ
[จัน] ดูสนิทสนมกันจัง
เอ่อ แต่ก็ไม่แปลกนะคะ เพราะว่าเขาเป็นน้องชายฝาแฝดของคุณ
ก็คงจะช่วยดูแลแฟนพี่ชาย
แทนพี่ชายที่กำลังยุ่งหัวหมุนอยู่
น่ารักจังเลยค่ะ
ลุงกับแม่ของณัฐน่ะ เกือบจะได้แต่งงานกันอยู่แล้ว
นาคืนให้คุณค่ะ
นี่แค่เงินก้อนแรกนะคะ
ทุกบาทที่คุณกู้มาให้นา นาจะหามาคืนคุณให้หมด
ไม่ แต่เงินนี่ผมตั้งใจจะให้คุณนะ ผมไม่ได้คิดจะเอาคืนน่ะ
แต่นาต้องคืนค่ะ
ขอบคุณนะคะ
[เสียงเครือ] ที่ลำบากเพื่อนา
คุณแสนคงเหนื่อยกับนามามาก
ต่อไปนี้คุณแสนไม่ต้องลำบากเพื่อนาอีกแล้วนะ
นาคืนคุณค่ะ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
หมายความว่าไงน่ะ
เพราะไอ้สิบใช่ไหม
คุณสิบไม่เกี่ยวค่ะ เรื่องนี้นาเป็นคนตัดสินใจเอง
คืนก่อนคุณยายทรุดมาก
คุณสิบเขาก็เลยรับปากยายว่าจะดูแลนา
แล้วนาก็เห็นว่ามันควรจะเป็นแบบนั้น
เราก็เลยจะแต่งงานกัน คุณยายจะได้ไม่เป็นห่วง
คุณสิบมาพอดี
นาขอตัวนะคะ
[แสน] แต่…
[แสน] ลุงไม่อยากจะยอมแพ้ให้กับพ่อของณัฐ
ลุงก็เลยขอโอกาสจากคุณนาอีกครั้งหนึ่ง
[เสียงเบรกและเสียงแสนร้อง]
[ดนตรีระทึก]
คุณจัน
[เสียงจันร้องเจ็บ]
เป็นไงบ้างครับ
[แสน] ไปโรงพยาบาลนะครับ
[แสน] แต่โชคชะตาก็ไม่เข้าข้างลุง
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงแขกร้องไชโย]
[แสน] หลังจากที่คุณนา เขาแต่งงานกับสิบไปได้สามปี
ลุงก็แต่งงานกับคุณจัน
มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุด ในชีวิตของลุงแล้ว
[เสียงสะอื้น]
[ดนตรีเศร้า]
พี่ณัฐเป็นอะไรหรือเปล่าฮะ
แค่ไม่เข้าใจแม่ ทำไมแม่ถึงตัดสินใจแบบนั้น
ผมว่าอาจจะมีอะไร มากกว่าที่ลุงแสนเล่าก็ได้นะฮะ
[เต้าหู้] ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง
ถ้าเลือกได้ คงไม่มีใคร เลือกทางที่ตัวเองต้องเสียใจหรอกฮะ
ความจริง เรื่องที่คุณป้าเข้าโรงพยาบาล
มันก็มีอะไรมากกว่านั้นฮะ
คือ ผมเห็นคุณป้าแอบเอายาไปทิ้ง
ผมก็เลย…
เอายาผสมในน้ำแอปเปิ้ลให้คุณป้าดื่มน่ะฮะ
ผมคิดว่า คุณป้าคงจำอะไรได้มากขึ้น
บวกกับที่น้าจัน พยายามทำให้คุณป้าจำเรื่องในอดีตได้
พอคุณป้าเริ่มจำได้ ก็คงรับไม่ไหว
อาการเลยเป็นแบบนี้น่ะฮะ
ผมขอโทษนะฮะ ถ้าพี่ณัฐโกรธผม พี่ณัฐจะตีผมก็ได้นะฮะ
ผมยอม
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
กูจะตีมึงได้ยังไง
ที่มึงทำทุกอย่าง
เพราะว่ามึงหวังดีกับกู
กับแม่กูจริงๆ
ขอบคุณนะ ที่อยู่ข้างๆ กูในเวลาแบบนี้
กูดีใจนะที่มีมึง
ผมก็ดีใจฮะ
ที่ได้อยู่ข้างพี่ณัฐ
กลับบ้านดีๆ นะ ล็อกบ้านด้วยล่ะ
แล้วก็ให้อาหารขึ้นฉ่ายด้วย
ได้ฮะ
[เต้าหู้] ผมเคยบอกใช่ไหมฮะ ว่าเป็นคนไม่เห็นจะดีเลย
ผมขอถอนคำพูดนะ
เป็นคนที่กอดพี่ณัฐได้ จับมือพี่ณัฐได้แบบนี้
มันดีที่สุดเลยฮะ
[ดนตรีเศร้า]
ผมขอโทษที่ผมแอบผสมยาให้คุณป้ากินนะฮะ
ยามันคงทำให้คุณป้าทุกข์ใจ
แต่ที่ผมทำ ผมอยากให้คุณป้าหายดีนะฮะ
ผมอยากเห็นคุณป้ากับพี่ณัฐมีความสุขอีก
ป้าต่างหาก ที่ต้องขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง
เต้าหู้พูดถูกนะ
ความสุขมันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย
[มทนา] แต่สุดท้ายเราก็ต้องตื่น
เราอาจจะคิดถึงคนไกลได้
แต่เราก็ไม่ควรมองข้ามคนที่อยู่ใกล้ๆ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
ที่ผ่านมา
ป้าเอาแต่หนีความจริง
ป้าเห็นแก่ตัว
จนเมื่อวาน…
ป้าถึงคิดได้ว่า…
ความสุขของคนในครอบครัว สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
ความทรงจำแย่ๆ มันอาจจะทำให้เราทรมาน
แต่มันก็ทำให้เรารู้ว่าเรามีชีวิตอยู่
แล้วป้าเองก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
ป้าคิดว่า…
ป้าควรจะตื่นจากฝัน เพื่อคนที่ป้ารักสักที
[ดนตรีซึ้ง]
ณัฐจ่ายค่าห้องแล้วนะแม่ กลับบ้านกันเถอะ
แม่อยากไปที่หนึ่ง
ณัฐพาแม่ไปหน่อยนะ
อย่าห่วงคุณป้าไปเลยฮะ
ตอนนี้คุณป้าเข้มแข็งพอจะยอมรับความจริงได้แล้ว
ต่อให้มันจะยากแล้วก็น่ากลัวไปสักหน่อย แต่มันก็ถึงเวลาแล้วฮะ
[ดนตรีอบอุ่น]
[ปริตร] ถ้านายังต้องเป็นฝ่ายรออยู่แบบนี้
ชาตินี้จะหาความสุขได้ยังไงล่ะคะคุณยาย
[เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์]
สวัสดีค่ะ
[แสน] ผมแสนนะครับ
พรุ่งนี้ผมจะไปรับคุณนาที่บ้าน เวลาเดิมนะครับ
ได้ค่ะ เจอกันนะคะ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[เสียงปริตรถอนหายใจ]
ฉันทายว่าเขาไม่มา
เขาไม่เคยทำอะไรได้อย่างที่พูดเลย
เขาติดงานมั้งคะ
ติดงานหรือว่าติดอะไรล่ะ
[เสียงถอนหายใจ]
นาคงยังไม่รู้ใช่ไหม
ว่าเงินที่คุณแสนเขาเอามาช่วยยาย ค่ารักษาพยาบาลน่ะ
เขากู้มาจากผู้หญิงที่ชื่อจัน
[เอฟเฟกต์ระทึก]
อะไรนะคะ
เขาไปกู้เงินมาทั้งๆ ที่นาไม่ได้ขอร้องด้วยซ้ำ
ถ้าจะมองว่าเขาทำไป เพราะว่ารักนาเป็นห่วงนาก็ได้นะ
แต่ลองคิดดูใหม่ไหม
ว่าเขาต้องสนิทสนมกันขนาดไหนเหรอ
ผู้หญิงคนนั้นถึงกล้าให้คุณแสน ยืมเงินตั้งเยอะตั้งแยะ
นาตัดสินใจใหม่ตอนนี้ยังไม่สายเลยนะ
ยังมีคนที่รักนาไม่ได้น้อยไปกว่าคุณแสนเลย
[ปริตร] คุณสิบเนี่ยเขาคอยอยู่เคียงข้างนาเสมอ
หน้าที่การงานของเขาก็มั่นคง ก้าวหน้าไปเรื่อยๆ
แก่ตัวเกษียณอายุออกมาก็ยังมีบำเหน็จบำนาญ เลี้ยงดูเราไปได้ตลอดชีวิต
นาน่ะแต่งงานกับคุณสิบเนี่ยนะ นาจะไม่มีทางเสียใจเลย
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงมทนาหายใจแรง]
ยายไม่ต้องเป็นห่วงนานะ
นาสัญญาว่านาจะดูแลตัวเองดีๆ
นา นาเป็นลูกผู้หญิงนะลูก
ถึงยังไงหนูก็ต้องแต่งงาน
ชีวิตของหนูจะได้สุขสมบูรณ์ลูก
หนูจะอยู่คนเดียวไม่ได้
จะมีใครคอยคุ้มครองหนูล่ะลูก
[ยายมทนา] แม้แต่คนอื่น เขาก็ยังจะนินทาเอาได้
ว่าหนูน่ะจะหาผัวดีๆ ไม่ได้สักคนแล้วใช่ไหม
ยายอยากเห็นหนูมีความสุขลูก
[เสียงร้องไห้]
รักคนที่เขารักเราดีกว่าเถอะนะลูกนะ
เชื่อยายเถอะลูก
[ดนตรีหดหู่]
ขอบคุณนะคะ
ที่ลำบากเพื่อนา
ทั้งค่าบ้าน ค่ารักษายาย
คุณแสนคงเหนื่อยกับนามามาก
ต่อไปนี้คุณแสนไม่ต้องลำบากเพื่อนาอีกแล้วนะ
นาคืนคุณค่ะ
[จัน] ที่ฉันทำไป ก็เพราะว่าฉันรักคุณ
ได้ยินไหมว่าฉันรักคุณน่ะ ฉันรักคุณ
ที่ผมแต่งงานกับคุณเพราะพ่อคุณน่ะกดดัน
แล้วคุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ข้างๆ ผม
ถ้าผมรู้นะว่าทุกอย่างมันเป็นแผน
ถ้าผมยอมใจดำกับคุณมากกว่าตอนนั้นน่ะ
ป่านนี้ผมคงไม่ต้อง อยู่กับผู้หญิงที่ผมไม่รักแบบนี้หรอก
[ดนตรีระทึก]
[จัน] ขอบคุณมากนะคะ
นึกไม่ถึงจริงๆ ว่า คุณจะเป็นห่วงฉันจนยอมผิดนัดสำคัญ
คุณรู้
ค่ะ ฉันรู้ ฉันถึงได้ทำแบบนี้ไงคะ
คุณจัน
คุณนากับคุณสิบเขาก็มีความสุขกันดีอยู่แล้ว
ยอมรับเถอะค่ะว่าคุณทำให้คุณนามีความสุขไม่ได้
คุณเป็นคนยอมลำบากเองนะคะ คุณแสน
คุณสิบเขาอ่านคุณขาดจริงๆ สมกับเป็นฝาแฝดกัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณร่วมมือกับไอ้สิบตั้งแต่เมื่อไหร่
จะตั้งแต่เมื่อไหร่ มันก็จบเหมือนกันนี่แหละค่ะ
คุณทำแบบนี้ทำไมน่ะฮะ
ฉันก็แค่ยื่นโอกาสให้ แต่ว่าคุณเป็นคนตัดสินใจเลือกเอง
[จัน] คุณอยากจะเอาชนะน้องชายมาก จนยอมเป็นหนี้
คุณเป็นคนเปิดโอกาสให้คุณสิบเอาชนะใจคุณนา
คุณคงคิดว่า คุณทำแบบนี้แล้ว คุณจะเอาชนะใจคุณนาได้
แต่คุณคงจะลืมไป ว่าบุญคุณมันแลกกับความรักไม่ได้หรอกค่ะ
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
คุณพูดถูกนะ
เพราะบุญคุณของคุณ ก็แลกกับความรักของผมไม่ได้เหมือนกัน
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[สิบหมื่น] ถึงผมจะไม่ได้ทำงานตำแหน่งใหญ่โต จนสามารถที่จะกู้เงิน
มาช่วยคุณนาได้มากมายเหมือนแสนนะ
แต่ทหารอย่างผมก็มั่นคงพอที่จะ ดูแลให้คุณสุขสบายไปได้ทั้งชีวิต
ผมรักคุณนะคุณนา
ผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจ
ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณไปตลอดทั้งชีวิตได้ไหม
[เสียงปลดกลอนประตู]
[ดนตรีอบอุ่น]
[กระซิบ] พร้อมแล้ว
[เสียงเขย่าขวดนม]
[กระซิบ] ว่าไง
[เสียงสิบหมื่นหัวเราะเบาๆ ]
[สิบหมื่น] มาๆ โอเค
โอ๊ย
[ดนตรีระทึก]
[เสียงมทนาร้องไห้] [สิบหมื่น] แกคิดว่าจะหนีฉันได้หรือไงฮะ
[เสียงมทนาร้องไห้คร่ำครวญ]
[มทนา] ณัฐ
[เสียงทุบประตู]
[ตะคอก] ไอ้ณัฐ ไอ้ณัฐเปิด
[สิบหมื่น] เปิดสิวะ ไอ้ณัฐ เปิด
มึงกล้าด่ากูเหรอ มึงกล้าด่าพ่อมึงเหรอ
[เสียงมทนาร้องไห้] ไอ้ณัฐ
[สิบหมื่น] วิปริตอย่างมึงเนี่ย ไม่มีทางเจริญหรอก
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงฝีเท้า]
[เสียงมทนาสะอื้น]
เพราะป้าเอง
ถ้าป้าไม่โลเล
ถ้าป้าหนักแน่น
[เสียงเครือ] ไม่เอาแต่ฟังคนอื่น
[เสียงสะอื้น]
ป้าก็คงไม่เลือกผิดแบบนี้
[มทนา] ถ้าป้าคิดดีกว่านี้
มันก็คงจะดีกว่านี้
[ดนตรีหดหู่]
[เต้าหู้] ระวังนะฮะ
ไปฮะ
[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ พี่ณัฐ
พี่ณัฐเป็นไรหรือเปล่าฮะ
กูแค่เหนื่อย
ตอนนี้คุณป้าก็เริ่มจำอะไรได้มากขึ้นแล้ว
อีกหน่อยอะไรต้องดีกว่านี้แน่ๆ นะฮะ
อะไรมันจะไปดีขึ้นวะ
[ดนตรีเศร้า]
ผมว่า คุณป้าก็ต้อง รักคุณลุงสิบหมื่นอยู่เหมือนกันนะฮะ
[เต้าหู้] ไม่อย่างงั้นคง ไม่เลือกแต่งงานกับคุณลุงฮะ
ตอนที่คุณลุงจากไป คุณป้าคงเสียใจแย่เลยฮะ
ถ้าคุณลุงยังมีชีวิตอยู่ คุณป้าต้องมีความสุขมากกว่านี้แน่ฮะ
มึงมันไม่รู้อะไร
ถ้าเขาเสียใจจริงๆ เขาจะมโนถึงลุงแสนทำไม
เขาต้องคิดถึงพ่อสิวะ
พี่ณัฐ
เขาเลือกที่จะทำตามกรอบที่ทำตามกันมา ที่ใครๆ เห็นว่าดี
ดีหรือเอาตัวรอดวะ
แม่เลือกพ่อ เพราะแม่เห็นพ่อเป็นตัวแทนของลุงแสน
[ณัฐ] แม่ไม่ได้รักพ่อจริง
กูมันก็แค่ลูกที่เกิดมาจาก ความผิดพลาดของเขานั่นแหละ
[ดนตรีหดหู่]
[เสียงปิดประตูห้อง]
ความรักควรทำให้คนเรามีความสุข
แต่ทำไมถึงแต่คนมานั่งเสียใจล่ะฮะ
ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็ต้องมีคนใดคนหนึ่งเสียใจ
ถ้าต้องเสียใจ
ทำไมคนเราถึงอยากจะมีความรัก
เพราะเต้าหู้ยังไม่รู้จักคนดีพอน่ะสิ
เต้าหู้เรียนรู้เรื่องคนแค่ในห้อง ในบ้านหลังนี้
เต้าหู้ยังต้องเรียนรู้อีกมาก
[เก้าอี้โยก] ทั้งเรื่องคน แล้วก็ความรัก
[โทรศัพท์] ความรักของคนมันก็ซับซ้อนเหมือนคน
คนยังซับซ้อนกว่านี้ ไม่ใช่แค่ความรัก
ยังมีอีกหลายเรื่องที่นึกไม่ถึง
[เก้าอี้โยก] บางคนดูน่าสงสาร แต่จริงๆ น่ากลัว
บางคนเห็นว่าดี แต่บางทีอาจไม่ใช่คนดีเสมอไป
[ดนตรีหดหู่]
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
ไม่คิดจะช่วยกันหน่อยเหรอ
ทำไมต้องช่วยด้วยล่ะ เวลาเทเหล้าเข้าปากไม่เห็นต้องให้ช่วยเลย
ถ้าจะมาด่ากันก็กลับไปเลยไป ไป
ผมอยากรู้เรื่องที่คุณให้คนตามผม
คุณให้มันตามผมมานานแล้ว
คุณก็รู้เรื่องวันนั้นเหมือนกันใช่ไหม
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
ยอมรับแล้วเหรอ ว่าวันนั้นคุณก็ไปที่นั่นเหมือนกัน
คุณก็อยากให้มันหายไปจากโลกนี้ ไม่ต่างกับฉันหรอก
[ดนตรีตึงเครียด]
เราก็เหมือนลงเรือลำเดียวกันแล้ว
คุณยังคิดจะทิ้งฉันไปจากชีวิตอีกเหรอ
เลิกยุ่งกับเรื่องนี้ซะ แล้วบอกให้คนของคุณเลิกตามผมด้วย
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[จัน] คุณก็อยากให้มันหายไปจากโลกนี้ ไม่ต่างกับฉันหรอก
[แสน] เห็นแก่อาเหอะ อาไม่อยากเห็นธารเป็นอะไรนะ
นี่อาขู่ผมเหรอครับ
อาแค่เตือน
เลิกเสียเวลาเตือนอะไรซ้ำๆ เถอะครับ ยังไงผมก็ไม่ถอนตัว
แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมาล่ะธาร
ธารก็รู้ว่าเสียงแค่นี้มันดังไม่พอ
มันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ทั้งนั้นน่ะ
ถึงวันนี้มันจะเปลี่ยนไม่ได้ แต่อนาคตมันต้องเปลี่ยนได้
เวลามันอยู่ข้างพวกเรา
เรามีเวลาชนะได้ มีเวลาสู้ได้ มีเวลาแพ้ได้
จนกว่าเราจะชนะ
ถึงมันจะนานหน่อย แต่มันจะมีวันนั้น
นี่ แต่อำนาจมันอยู่ข้างพวกเขา
เราต้องทำให้อำนาจมาอยู่ข้างพวกเราไงครับ
ประชาชนต้องมีอำนาจตัดสินใจ ปัญหามันจะได้ถูกแก้
อาจะให้ผมยอมแพ้ ทำตัวเป็นคนขี้ขลาดแบบอาน่ะเหรอ
ยอมก้มหัวให้กับอำนาจ ยอมทิ้งความเป็นคน
ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องแบบที่อาทำน่ะเหรอครับ
- ผมทำไม่ได้ - ไอ้ธาร
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
เป็นไงบ้างหมวดก้อง
ผมค้นในบ้านแล้วก็พื้นที่แถวนั้นแล้วนะครับ
ไม่พบอาวุธที่คนร้ายใช้เลยครับ
แล้วก็ไปตรวจสอบในรถอีกทีก็ ไม่พบคราบเลือดหรือรอยนิ้วมือของคนร้ายเลย
[ก้อง] เท่ากับว่า
ตอนนี้เรายังไม่มีผู้ต้องสงสัยคนอื่นเลยนะครับ
แล้วหลักฐานทั้งหมดที่เรามีเนี่ย ก็พุ่งไปที่คุณแสนเป็นคนก่อเหตุ
ส่วนภรรยา อาจจะวานจ้างให้ คนเอาร่างคุณตาธารมาอำพรางครับ
[ดนตรีอึดอัด]
โอเค
[ดนตรีเหงา]
[มทนา] เพราะป้าเอง
ถ้าป้าไม่โลเล ถ้าป้าหนักแน่น
ไม่เอาแต่ฟังคนอื่น…
ป้าก็คงเลือกไม่ผิด
ถ้าป้าคิดดีกว่านี้
มันก็คงดีกว่านี้
[ณัฐ] แม่เลือกพ่อ เพราะแม่เห็นพ่อเป็นตัวแทนของลุงแสน
แม่ไม่ได้รักพ่อจริง
กูมันก็แค่ลูกที่เกิดมาจาก ความผิดพลาดของเขานั่นแหละ
[เสียงเปิดประตู]
พี่ณัฐฮะ
อุ้ย
อะไร เข้ามาทำไม
ผมเอากาแฟมาให้ฮะ
[ดนตรีอบอุ่น]
พี่ณัฐซ่อมมือถือแล้วเหรอฮะ
เออ
คิดอะไรอยู่ฮะ
ทำงานไง
ทำงานหรือว่าหลับฮะ เหม่อขนาดนี้
ก็กูคิดไม่ออก
ผมนวดให้ไหมฮะ เผื่อจะคิดอะไรออก
นี่ นวดแล้วมันเกี่ยวอะไรวะ
ยิ่งนวดกูยิ่งคิดไม่ออก
งั้นเดี๋ยวผมช่วยดูฮะ
พี่ณัฐอย่าเหม่อสิฮะ
ก็มึงมาอยู่ใกล้กู กูยิ่งไม่มีสมาธิ
ขอโทษฮะ งั้นผมไปก็ได้ฮะ
มึงไป กูก็คิดไม่ออกอยู่ดี
ผมต้องทำยังไงฮะ
มึงทำกูว่อกแว่ก
งั้นมึงต้องรับผิดชอบ
ได้ฮะ
ผมรู้แล้วต้องทำยังไง
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
- [เต้าหู้] มาเร็วฮะ - [ณัฐ] โอ๊ย
เนี่ยนะวิธีรับผิดชอบของมึง
ก็เขาบอกว่าหมาเนี่ยวิ่งเยอะๆ ดีนะฮะ
แต่กูไม่ใช่หมา
- มาเถอะฮะ - อู๊ย
คนก็เหมือนกันนะฮะ
พี่ณัฐเอาแต่ทำงานน่ะ นั่งอยู่ในห้องจะมีแรงได้ยังไงฮะ
ออกไปวิ่งสักรอบสองรอบ รับรองสมองแล่นฉิวเลย
[พูดเน้นคำ] แต่กูไม่ว่าง
อือ แต่พี่ณัฐเริ่มอ้วนแล้วนะฮะ
ตูดก็ใหญ่
ขาก็ใหญ่
มีพุงด้วยล่ะ
ไปฮะ อย่างอแง
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
แป๊บหนึ่งนะฮะ
นั่นไง มึงไม่ว่างแล้ว
ผมไม่ว่างฮะคุณสอง ผมกำลังดูแลหัวใจพี่ณัฐอยู่
[สอง] โห พูดขนาดนี้ ไม่ว่างก็ไม่ว่าง
แล้วเจอกันใหม่นะ
ใครไม่ว่างเหรอไอ้ลูกหมา
อ้าวพ่อ
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
[ณัฐ] โอ๊ย ต้องวิ่งจริงเหรอเนี่ย
[เต้าหู้] สองรอบพอฮะ
[ณัฐ] กูให้รอบเดียว
สามรอบครึ่งฮะ
[เสียงณัฐพ่นลมหายใจ]
[เต้าหู้] มาเร็วฮะ
เร็วๆ พี่ณัฐ
[ณัฐ] กูเหนื่อยแล้วเนี่ย
[เต้าหู้] ยังไม่เริ่มเลยฮะ
[ณัฐ] กูแซงแล้ว
[เต้าหู้] เร็วสิพี่ณัฐ
[เสียงณัฐหอบเหนื่อย]
[ณัฐ] ทำไมมึงฟิตจังวะ
[เต้าหู้] แน่นอนสิฮะ ตั้งแต่เป็นคนมาน่ะ ผมวิ่งตลอดเลยฮะ
ฮะ
ผมหมายถึงว่า เอ่อ ตั้งแต่รู้จักกันมาไงฮะ
ก็จำไม่ได้เหรอฮะว่า เราวิ่งไล่กันตั้งแต่วันแรกเลยน่ะ
นี่มึงชวนกูมาย้อนความหลังหรือไงฮะ
ผมให้มาแก้ตัวต่างหาก วันนี้จะแพ้อีกหรือเปล่าน้า
วันนี้กูไม่ยอมแพ้มึงหรอกเว้ย
[เสียงณัฐออกแรง]
[เต้าหู้] ผมขอโทษนะฮะคุณสอง ผมไม่ว่างจริงๆ
หัวใจคนใกล้คือสิ่งสำคัญที่ต้องดูแล
ผมว่าตอนนี้ พี่ณัฐต้องการคนดูแลอย่างผมที่สุดฮะ
ขึ้นฉ่าย
ซ้อมบาสเพื่ออะไรวะ
วีคหน้าสองจะมีถ่ายซีนบาสน่ะพ่อ
ก็เลยชวนเต้าหู้มาซ้อมเป็นเพื่อน แต่เขาไม่ว่างน่ะ
เออ วันนั้นเนี่ย ยังไม่ค่อยได้คุยกันเลย
ณัฐก็มารับกลับ โธ่ เสียดายว่ะ
[ดนตรีเศร้า]
เขาก็ต้องกลับบ้านสิพ่อ ทำไม ยังคิดถึงเขาอยู่เหรอ
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
สรุปแล้วเต้าหู้กับสอง พ่อคิดถึงใครมากกว่ากันเนี่ย
เอ้า ก็ต้องแกสิ
แหม เดี๋ยวนี้หัดน้อยใจ หัดงอนนะไอ้ลูกหมา
ไม่รู้ล่ะ เห็นพ่อสนใจคนอื่น จำเรื่องคนอื่นได้ดีกว่าสองอีก
หือ เรื่องไหนของแกวะที่พ่อจำไม่ได้
หลายเรื่องเหอะ ชอบกินอะไรก็จำไม่ได้
ขนาดวันเกิดสอง พ่อยังจำไม่ได้เลย
อ้าว ก็พ่อไม่ได้คลอดแกมานี่หว่า
[ดนตรีเศร้า]
แต่พ่อจำวันเกิดพี่หนึ่งได้ทุกปีเลยนะ
[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]
ขนาดพี่หนึ่งตายไปแล้ว พ่อยังจำได้เลย
ขอบคุณนะพ่อ ที่จะมาซ้อมเป็นเพื่อนน่ะ
แต่สองลืมไปเลยว่านัดเพื่อนกินข้าวไว้ ไปก่อนนะพ่อ
[เสียงสองถอนใจ]
[เสียงลูกบาสกระทบแป้น]
[เสียงสองออกแรง]
[เกณฑ์] มึงเป็นไรของมึงเนี่ย ตอนโทรไปทำเสียงอย่างกับหมาหงอย
หลอกกูมาดูมึงซ้อมบาสใช่ไหม
[เสียงลูกบาสกระทบแป้น]
ไวเหมือนกันนี่ลุง
[เสียงพ่นลมหายใจ]
ไม่ได้ให้มาช่วยดูเฉยๆ นะ ให้มาช่วยซ้อมบทด้วย
บทไร
[ดนตรีโรแมนติก]
สารภาพรัก
แบบ ชู้ตบาสไปด้วย
บอกรักไปด้วย อะไรแบบนี้ครับ
เอางี้ไหม ถ้าผมชู้ตลง ลุงต้องเป็นแฟนผม
[เกณฑ์] กูไม่ซ้อมเว้ย
มึงอย่ามาเนียนนะเว้ย กูรู้ กูอ่านมา
ไอ้ณัฐไม่ได้เขียนสักฉาก
งั้นถ้าลุงชู้ตไม่ลง ลุงต้องเป็นแฟนผม
ได้ มึงท้ากูเองนะ
เป็นไง
จบเปล่า
[เสียงอึกอัก]
ทีงี้ทำไมแม่นวะ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
มึงเป็นไรเปล่าเนี่ย
[ดนตรีโรแมนติก]
ไอ้สอง อะ
ขอบคุณครับ
นี่ลุงจะไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ เป็นห่วงผมจริงเปล่าเนี่ย
มึงอยากเล่ามึงก็เล่า ไม่อยากเล่ามึงก็เงียบ
กูนั่งเงียบๆ ตรงนี้ได้ โอเคเปล่า
มันก็เหนื่อยเหมือนกันเนอะ
เวลาที่เราตั้งใจทำอะไรให้ใครสักคน
แล้วเขาไม่เห็นมันน่ะ
มึงก็เลยมานั่งน้อยใจ
มึงนี่นะ เหมือนจะโต แต่มึงก็ไม่โต
อะไรล่ะลุง ผมโตแล้ว ไม่เด็กแล้วด้วย
แถมยังหาตังค์เก่งมากๆ
เออ กูรู้ ว่าที่มึงขยันเหมือนมีหนี้เป็นล้านเนี่ย
เพราะมึงอยากให้ใครสักคนของมึงภูมิใจใช่ไหม
[ดนตรีซึ้ง]
เขาอาจจะมองไม่เห็นเพราะอะไรก็แล้วแต่
แต่ถ้ามึงอยากให้เขาเห็น มึงก็แค่บอกไปตรงๆ สิวะ
แค่พูด มันไม่ยากหรอกเว้ย
อะไรของมึงเนี่ย
น่าลุง ขอชาร์จแบตหน่อยนะ สักห้านาที
เออ เกินห้า กูคิดเงินนะเว้ย
โหยลุง ขี้งกอะเราน่ะ
ไม่เป็นไร ยอมจ่ายเว้ย
[ดนตรีโรแมนติก]
กูจำไม่ได้แล้ว ว่ามาวิ่งที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ไว้เรามาด้วยกันอีกนะฮะ
ไว้รอกูว่างก่อนนะ
[เสียงถอนหายใจ]
[เสียงพ่นลมขำ]
[ดนตรีอบอุ่น]
ขึ้นฉ่ายล่ะฮะ
- ขึ้นฉ่าย - [ณัฐ] ขึ้นฉ่าย
[ณัฐ] ขึ้นฉ่าย
[เสียงผู้หญิงหัวเราะ] [ณัฐ] ขึ้นฉ่าย
ขอโทษนะครับ ผมดูแลหมาไม่ดีเองน่ะ
มานี่เลยขึ้นฉ่าย ไป
- [ณัฐ] มานี่ - ชื่อขึ้นฉ่ายเหรอคะ
[ผู้หญิง] อย่าไปดุขึ้นฉ่ายเขาเลยค่ะ ขึ้นฉ่ายก็แค่มาเล่นด้วยเฉยๆ
พอดีว่าวันนี้เป็นวันเกิดลูกสาวน่ะค่ะ ก็เลยทำเค้กมาให้แก
[ผู้หญิง] แต่ว่าแกเห็นว่าขึ้นฉ่ายน่ารัก ก็เลยแบ่งเค้กให้
แต่ว่าดันทำตกซะเอง ใช่ไหม
ขอบคุณนะฮะ
[ดนตรีเหงา]
วันเกิดปีนี้ณัฐอยากได้เค้กรูปอะไรครับ
ณัฐอยากได้รูปรุ้งกินน้ำ
เอาสีหวานๆ แบบนี้ได้ไหมแม่
[มทนา] หือ
[เต้าหู้] อีกไม่กี่วันก็วันเกิดพี่ณัฐแล้ว
พี่ณัฐอยากได้อะไรฮะ ผมจะหามาเซอร์ไพรส์
มึงเนี่ยนะ มาถามกูแบบนี้ มันจะเซอร์ไพรส์ตรงไหนเนี่ย
ก็ผมอยากให้ของขวัญที่มันพิเศษนี่ฮะ
วันเกิดเป็นวันพิเศษน่ะ
ใครๆ เขาก็ฉลองกันไม่ใช่เหรอฮะ
วันเกิดกูมันก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่ง
มันก็ไม่เคยพิเศษอะไรน่ะ
จริงๆ ทุกปีกูก็ไม่เคยอยากได้อะไรนะ
แต่ว่าปีนี้…
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
ยังไงฮะ
- ช่างมันเถอะ - อ้าว
พี่ณัฐ อยากได้อะไรฮะ
บอกกันก่อนสิฮะ
ไม่รู้เว้ย
นี่ ยัยพริบ แกให้ฉันทนกินหมูไหม้ๆ ของแก
แล้วแกยังจะให้ฉันคิดหาของขวัญให้ไอ้ณัฐอีกเหรอ
แกเป็นหลานที่ใจไม้ไส้ระกำที่สุด
ใจดำยิ่งกว่าหมูทอดของแกอีก
น้าเจือนั่นแหละ ตัวก็ดำ ใจก็ดำ
เป็นน้ายังไงไม่ช่วยหลาน
ทำงานกับพี่ณัฐมาตั้งนาน ทำไมไม่รู้ใจอะไรพี่ณัฐสักอย่าง
น้าเป็นน้าที่ไร้ประโยชน์ เป็นเจ้านายก็ไม่ได้เรื่อง
นี่ ยัยพริบ ฉันกับไอ้ณัฐเนี่ย ที่ทำงานกันก็รู้ใจกันเพราะงาน
แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ได้เป็นพ่อมัน ที่จะรู้ใจมันไปทุกเรื่องนะเว้ย
[พูดเน้นคำ] เสียเวลา
แกนั่นแหละจะเสียเวลา
- พริบยอมเสียเวลาดีกว่าเสียใจ - [เจือ] หึ
แกน่ะเสียใจแน่ๆ
เพราะไม่ว่าแกจะหาของขวัญอะไรที่มีค่า หรือสำคัญอะไรต่างๆ
หรือจะแพงเว่อร์ๆ
ไอ้ณัฐน่ะ ก็ไม่มีวันที่จะรับรักแกหรอก
[ดนตรีมีเลศนัย]
[เสียงเบา] ของสำคัญ
[เสียงเจือหัวเราะในลำคอ]
- น้าเจือ - อะไร
- ขอบคุณค่ะ น้าเป็นน้าที่น่ารักที่สุดเลย - หยุด ยัย นี่
- [เจือ] ฉันเตือนแกเอาไว้แล้วนะ ไอ้หลานนี่ - [พริบ] โอ๊ย
[เสียงเจือร้องหงุดหงิด] [พริบ] โธ่
[พริบ] คอย ขอมือหน่อย
ข้างนู้น เก่งมาก
อะ
น้ำได้แล้วฮะ
ขอบคุณจ้ะ
พี่พริบมีอะไรหรือเปล่าฮะ
พี่มีอะไรให้เต้าหู้ช่วยหน่อยน่ะ
พี่นึกออกแล้ว ว่าพี่จะให้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดพี่ณัฐ
[ดนตรีทะเล้น]
- ฮะ บอกเขาไปแล้วเหรอ - ฮะ บอกเขาไปแล้วเหรอ
- ว่าตุ๊กตาหมีเต้าหู้หน้าตาเป็นยังไง - ว่าตุ๊กตาหมีเต้าหู้หน้าตาเป็นยังไง
- ฮะ - [เก้าอี้] จะ…
จะดีเหรอเต้าหู้
เกิดเขาตามหาตุ๊กตาที่เหมือนเต้าหู้เจอ
แล้วณัฐเอามาแทนเต้าหู้ล่ะ
ถึงจะเจอก็แค่คล้ายฮะ ไม่มีทางเหมือนผม
ไม่มีอะไรมาแทนผมได้อยู่แล้ว ใช่ไหมฮะ
[โต๊ะ] อือ คิดบวกไว้มันก็ไม่ทำร้ายใครล่ะเนอะ
ผมรู้ว่าพี่พริบชอบพี่ณัฐ
พี่พริบต้องอยากให้พี่ณัฐมีความสุข
ถ้าของขวัญของพี่พริบทำให้พี่ณัฐมีความสุข ผมก็แฮปปี้ฮะ
อี๋ ไอ้หมีทุ่งลาเวนเดอร์ ตอนนี้แกกับณัฐดีกันแล้วนี่
ช่วงนี้ยิ่งดีกันยิ่งกว่าเดิม
ยิ่งพี่ณัฐทำดีกับผม
ผมก็อยากทำดีกับพี่ณัฐมากกว่าเดิมอีกฮะ
แต่…
ผมยังคิดของขวัญพี่ณัฐไม่ออกเลยน่ะฮะ
ถามพี่ณัฐ พี่ณัฐก็ไม่ยอมบอก
หรือซื้อหมอนข้างใหม่ให้พี่ณัฐดีฮะ
ไอ้เต้าหู้ ไอ้หมีร้ายกาจ
เต้าหู้สนิทกับณัฐขนาดนี้ ต้องรู้ใจณัฐอยู่แล้ว
เดาใจไม่ยากหรอกมั้ง
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ตอนเด็กๆ พี่ณัฐน่ารักเหมือนกันนะฮะ
จ้ะ ตอนเด็กๆ ณัฐเป็นเด็กน่ารัก
ร่าเริง ยิ้มเก่ง
แต่หลังๆ นี้แทบจะไม่เห็นณัฐยิ้มเลย
คงเป็นเพราะป้า
พี่ณัฐคงมีเรื่องเครียดเยอะมั้งฮะ
ไหนจะเรื่องงาน เรื่องเรียน
แถมเป็นคนจริงจังซะทุกเรื่องเลย ก็เลยเผลอหน้าดุไปนิดนึง
[ดนตรีหม่นหมอง]
สายรุ้งเหรอฮะ
ตอนเด็กๆ ณัฐเขาอยากได้ เค้กวันเกิดเป็นรูปรุ้งกินน้ำน่ะจ้ะ
เขาเคยขอให้ป้าทำให้
ปีนั้นเขามีความสุขน่าดูเลยใช่ไหมฮะ
ไม่หรอก
ป้าไม่ได้ทำให้เขา
แล้วหลังจากนั้น เราก็ไม่เคยทำเค้กวันเกิดด้วยกันอีกเลย
งั้น วันเกิดพี่ณัฐปีนี้ เรามาทำเค้กกันไหมฮะ
[เสียงนาฬิกาปลุก]
[ดนตรีสดใส]
[เสียงนาฬิกาปลุก]
[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ พี่ณัฐตื่นยังฮะ จะสายแล้วนะฮะ
เออ กูรู้แล้ว
[ดนตรีซึ้ง]
แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะฮะ
พี่ณัฐเอาไปทำอะไรฮะ
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีขำขัน]
เฮ้ย
มึงเอาไปเลยไป
เสร็จพอดีเลยลูก
ณัฐไปแล้วนะแม่
ผมเปิดประตูรั้วไว้ให้แล้วฮะ
[เสียงพ่นลมขำ]
[เสียงเรียกเข้ามือถือ]
ฮัลโหล
คุณสองจะถึงแล้วเหรอฮะ
[เต้าหู้] ได้ฮะ
คุณสองฮะ
อือ ครบทุกอย่างครับ
ขอบคุณนะฮะ
อือ ไปนะ
โชคดีฮะ
[ดนตรีอบอุ่น]
อะ ยัยพริบ
ขอบคุณค่ะพี่ณัฐ
(พริบ_พีพี)
[ดนตรีสดใส]
[ดนตรีเหงา]
[เสียงกดคีย์บอร์ด]
[ดนตรีสนุกสนาน]
[ดนตรีสนุกสนานดังต่อเนื่อง]
- [ผู้ชาย] เฮ้ย ไปแล้วนะเว้ย - [เกณฑ์] เออ เจอกัน
นี่ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
ไม่เป็นไร กูหาคนถ่วงเวลาไว้ให้มึงแล้ว
[เสียงพลิกกระดาษ]
[เจือ] หือ
- พี่ ผมแก้อันนี้มาเป็นชั่วโมงแล้วนะ - [เจือ] หือ
- อือ - มันดีแล้วพี่
มึงว่าดี
กูว่า ยังไม่ดี อีกนิดดิ๊ นะ
อีกนิดก็อีกนิดวะ
อ้าว ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยเนี่ย
[ดนตรีทะเล้น]
[เสียงแจ้งเตือนไลน์]
[เกณฑ์] โอเคแล้วพี่ ปล่อยมันกลับบ้านได้แล้ว
อะ ไหนดูซิ
ก็โอเคนี่ ประโยคนี้ อยู่ตรงนี้ดีแล้ว
[เอฟเฟกต์หันขวับ]
ฮะ ไอ้ประโยคนี้ผมพิมพ์ตั้งแต่ร่างแรกแล้วนะพี่
ก็นี่ไง มันอยู่ถูกที่ถูกทางแล้วไอ้ประโยคนี้ มันต้องอยู่ตรงนี้
[เจือ] ไปๆ กลับบ้านไป
[เจือส่งเสียงในลำคอ]
ไปแล้วพี่
เดี๋ยวก่อน
อะไรอีกครับพี่เจือ
แฮปปี้เบิร์ทเดย์
พี่จำได้ด้วยเหรอ
ไอ้ณัฐ มึงทำงานกับกูมากี่ปีแล้ว ทำไมกูจะจำไม่ได้
- [เจือ] ฮึ - ขอบคุณนะพี่
[เจือ] อือ
พี่ก็เหมือนพ่อผมคนหนึ่ง
แต่กูหล่อกว่าพ่อมึง
[เสียงพ่นลมขำ]
ล้อเล่น มึงอะอย่าดับความหวังกูสิ อือ
กูก็อยากหล่อบ้าง
ขอบคุณนะพี่
ถึงพี่จะไม่ได้ทำให้ผมเกิดมา
แต่พี่ทำให้ผมเกิดในวงการนี้นะพี่
อือ ซึ้งฉิบหายเลยมึง
[เจือ] ถ้ามึงไม่มีความสามารถนะ กูก็ช่วยอะไรมึงไม่ได้
ปีที่แล้วอะไรที่ไม่ดีๆ เนี่ย ก็ขอให้มันผ่านไปนะ
[เจือ] กูว่า ปีนี้เป็นปีของมึง
เพราะว่า ซีรีส์มึงจะดัง ปังๆ ปังๆ
อวยพรหวังผลเปล่าเนี่ย
วินๆ ทั้งสองฝ่าย ฮึ ไป กลับบ้าน
- ขอบคุณนะพี่ - เออ
[เจือ] ขับรถดีๆ ล่ะ
[ดนตรีสดใส]
ไอ้…
ไอ้เกณฑ์
เออ กูไง จะใครล่ะจ๊ะ กิ๊วๆ [ทำเสียงหยอก]
แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะมึง มีความสุขมากๆ นะจ๊ะ
กูเห็นว่ามึงชอบซื้อเค้กมากินเองทุกปี กูก็เลยซื้อมาให้
แต่ว่าปีนี้เนี่ย มึงอาจจะไม่อยากกินแล้วก็ได้นะเว้ย
เออ ขอบใจนะ ไปล่ะ
[เกณฑ์] ฮึ่ย ไอ้ณัฐเอ๊ย
[ดนตรีทะเล้น]
[เสียงครางมันเขี้ยว] [เกณฑ์] อุ๊ยเชี่ย
ลุงให้ของขวัญวันเกิดเพื่อนแค่เนี้ย
แล้วกูต้องให้อะไรมันเยอะแยะล่ะ ให้บ้านให้รถมันเหรอ
ไอ้ณัฐมันก็ไม่ได้อยากได้อะไรอยู่แล้ว
ทุกปีกูก็มีแค่คำอวยพร
แล้วก็ คอยอยู่ข้างๆ มันเท่านั้นแหละ
ลุงนี่ โคตรน่ารักเลยอะ
ผมอยากจะมีลุงอยู่ข้างๆ แบบนี้มั่งจัง
[ดนตรีโรแมนติก]
เฮ้ย เอ่อ มึงก็ไปหาเพื่อนดีๆ แบบกูสิ
เพื่อนผมอะ มีเยอะแล้ว
แต่ตอนนี้ ผมอยากมีลุงน่ะ
ค่าเค้ก
ขอบใจนะเว้ย ที่ซื้อเค้กมาให้น่ะ
ถ้างั้นเดี๋ยวกู…
เดี๋ยวกูไปก่อนนะ
เค้กแบบนี้แถวออฟฟิศลุงก็มีขายเยอะแยะนะ
อยากเห็นหน้าผมก็พูดมาตรงๆ เหอะ
มึงอยู่ข้างๆ กูแล้วน่ะ
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
อย่าทิ้งกูไปไหนนะ
คุณป้าเคยบอกผมว่า ความรักไม่ใช่แค่การทำอะไรให้
แต่มันคือการทำให้ด้วยความใส่ใจ
เรื่องของพี่ณัฐกับคุณป้า มันเกี่ยวกับน้าจันยังไงเหรอฮะ
[เต้าหู้] ที่น้าจันชอบยุ่งกับบ้านเรา
เพราะว่าอิจฉาคุณป้าใช่ไหมฮะ
ฉันจะอิจฉาคนบ้าทำไม
ก็ ใครๆ ก็รักคุณป้านี่ฮะ รวมถึงลุงแสนด้วย
[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]
แล้วลุงเคยได้ยินคำว่า ความสมเพชเวทนา เป็นบ่อเกิดของความรักไหม
ไม่เคยเว้ย เคยได้ยินแต่ความสงสาร
[เสียงหัวเราะ]
[ดนตรีเศร้า]
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
คำบรรยายโดย: ปรียาภรณ์ เอี่ยมอำนวยวงศ์
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.