Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
จิ๋วน้อยว่า เต้าหู้น่าจะชอบพี่ณัฐแล้วล่ะ
เธอคงไม่เอาประสบการณ์จริงมาเขียนหรอกนะ
ถ้าความปกติของครู
[ณัฐ] คือต้องคิดเหมือนครูเท่านั้น
คงมีคนผิดปกติกันครึ่งโลก
ถ้าผมจำได้ว่าผมเป็นใคร
ผมก็ต้องไป
[เต้าหู้] ผมอยากบันทึกเวลา ตอนผมอยู่กับพี่ณัฐเอาไว้
เก็บไว้เป็นความทรงจำฮะ
ไอ้ที่ดินแปลงนั้น หรือว่าบ้านที่แกอยู่ตอนนี้ มันควรจะเป็นของฉัน
ไม่ใช่เด็กปากดีที่ไม่เคยหาเงินเข้ากงสีอย่างแก
ถ้าโกวอยากได้
รอผมตายก่อนแล้วกัน
เมื่อไหร่แม่จะเข้าใจซะที
ว่าการที่เข้าห้องคนอื่นโดยไม่รับอนุญาต
มันคือการละเมิดความเป็นส่วนตัว
[เกณฑ์] ก็ถ้ามึงมีความสุข
ไอ้ฉากหวานๆ ฟินๆ จิ้นๆ ที่มึงติดอยู่เนี่ย
เดี๋ยวมึงก็คิดได้เอง
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงหายใจแรง]
[สองพ่นลมหายใจ]
[เสียงหอบหายใจแรง]
ลุง
[เสียงหอบหายใจแรง]
[เกณฑ์] ไอ้สอง
[ดนตรีหยุด]
อื้อฮือ
โห กลิ่นอะไรวะ
ไอ้สอง
ไอ้สอง
ไอ้สอง
[ดนตรีตึงเครียด]
ไอ้สอง
ไอ้สอง
[เอฟเฟกต์ระทึก]
ไอ้สอง
ไอ้สอง
[เกณฑ์] ไอ้สอง
ไอ้สองตื่นสิวะ
ไอ้สอง ไอ้สอง [เสียงสองคราง]
ไอ้ ไอ้สองลุกขึ้น
ลุกขึ้น [เสียงออกแรงยก]
[เสียงพ่นลมหายใจและเสียงหายใจแรง]
มันเกิดอะไรขึ้นวะ
[เสียงครางแผ่วเบา] ลุง ไม่ไหวแล้ว
[ดนตรีระทึก]
มึงอย่าหลับนะเว้ย อย่าตายนะเว้ย มา
[เสียงออกแรงลุกขึ้น]
[เกณฑ์] ไป
มึงอย่าเพิ่งตายนะเว้ยไอ้สอง
[เสียงรถเบรก]
[เกณฑ์] ไอ้สอง
มึงไหวไหมเนี่ย มา
รถเข็นหน่อยครับ
[เกณฑ์] ขอรถเข็นหน่อยครับ มีคนเจ็บครับ
- ทางนี้ครับ - [เกณฑ์] มาเลยครับ
- [บุรุษพยาบาล] มานี่เร็ว - ไป
[กัญญา] เกณฑ์
มีอะไรเหรอลูก
แม่
พอดี เพื่อนเกณฑ์เขาเพิ่งเข้าไปน่ะครับ
[กัญญา] เอ่อ
นี่ รีบเอารถไปจอดไป ขวางทางคนอื่นเขา ตรงนี้แม่ดูให้ ไป
[ดนตรีพิศวง]
พ่อ
มาได้ไงเนี่ย
ก็มารับแม่แกไง
แล้วนั่นใคร
[เสียงกัญญาหัวเราะคิกคัก]
อ๋อ ก็…
เด็กที่เล่นซีรีส์ไอ้ณัฐน่ะ
มัน มันอาการหนัก
เกณฑ์ไปเจอเข้าก็เลยพามาส่งน่ะ
ไปกองถ่ายมาเหรอ
[ดนตรีเบาสมอง]
เปล่า
อ้าว แล้วไปเจอกันที่ไหน
[เสียงหัวเราะเจื่อน]
คือ
ที่บ้าน
เกณฑ์ไป คุยธุระ
- อุ๊ย - [กัญญา] อุ๊ย
- ลูกฉันไปหาผู้ชายถึงบ้าน - [สิทธา] นั่น
แม่
[เสียงถอนหายใจ] ก็มันจำเป็นนี่ครับ
แล้วพ่อกับแม่จะมาสอบสวนอะไรเกณฑ์เล่า หา
อ้าว ก็เห็นเป็นห่วงเป็นใยกัน เพื่อนก็ไม่ใช่ แม่ก็เลยอยากรู้
เกณฑ์แค่กลัวว่า
ซีรีส์ไอ้ณัฐมันจะล่มน่ะ
ขาดนักแสดงหลักไปคนหนึ่งเนี่ย
เรื่องใหญ่มากนะพ่อ
แค่ไอ้ณัฐมันต้องแก้บทคนเดียวสามร่าง แปดร่าง
แค่นี้มันก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เกณฑ์ไม่อยากไปเพิ่มภาระให้มันหรอก
โห ห่วงเพื่อน
ไม่ห่วงเพื่อนแล้วห่วงหมาที่ไหนล่ะครับ
- อ๋อ - อ๋อ หมาโน่นมั้ง
นี่ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่ท้องเสีย
พ่อ ที่บ้านเราเรียกขี้แตก
ใช่ หมาขี้แตก [เสียงกัญญาหัวเราะ]
เอ่อ แค่ท้องเสีย
อือ
[เสียงพ่นลมหายใจ] ท้องเสีย
ห่วงเพื่อน
- เพื่อน เพื่อน พี่น้อง - [สิทธา] โอ้โฮ
- เราน่ะ เป็นอะไรหนักหรือเปล่า - [กัญญา] หือ
เกณฑ์ก็ ปกติไงพ่อ เป็นแบบนี้
[สิทธา] แหม เหงื่อแตกเลย
มาดิครับ
จับให้ทันสิ
มาดิครับ
มาดิครับ เฮ้ย
[เกณฑ์จิ๊ปาก]
รักนะลุง
[ดนตรีโรแมนติก]
เชี่ย
ตายเลยแม่ง
รู้นะว่าได้ยินน่ะ
อะไร กู…
เล่นเกมอยู่
เออๆ เดี๋ยวกูไปตามพยาบาลมาให้
รักนะลุง
รักนะลุง
รักนะลุง
รักนะลุง
รักนะลุง
[สอง] รักนะลุง
- รักนะลุง - หยุด
เดี๋ยว เดี๋ยวพยาบาลได้ยินเข้า
[เสียงดัง] รักนะลุง
[สอง] รักนะลุง
- รักนะลุง รักนะลุง - [เกณฑ์] หยุด
กูบอกให้มึงเงียบไง
เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน
[เสียงสองหัวเราะ]
แต่ผมรักลุงจริงๆ นะ
[เสียงถอนใจและจิ๊ปาก]
ขอมือหน่อยสิ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
มือ
ไม่เอาโทรศัพท์
อยากได้กำลังใจจากลุงน่ะ
นะ
มึงนอนเงียบๆ ไป
[ดนตรีหยุด]
ขึ้นฉ่าย เข้ามาอีกแล้ว เข้ามาเล่นในห้องนี้อีกแล้วนะ
ไปเลยๆ ออกไปเลย
[เสียงถอนใจ] จริงๆ เลย
[เสียงถอนใจ]
[ดนตรีเศร้า]
- [มทนา] พ่อจะทำอะไร - รักมันมากใช่ไหม
[มทนา] จะทำอะไร อย่านะ
- [สิบหมื่น] รักมันมากใช่ไหม - [มทนา] อย่า
[เสียงมทนาร้องตกใจ]
คุณสิบ
คุณป้าฮะ
[เต้าหู้] เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ
ไม่เป็นไรจ้ะ
พอดีมือป้าปัดไปโดน มันเลยหล่นลงมาหมดเลย
คุณป้าชอบอ่านประวัติศาสตร์เหรอฮะ
เอ่อ จ้ะ
เมื่อก่อนป้าสอนสังคม
ก็เลยมีหนังสือประวัติศาสตร์เยอะไง
แล้ว ประวัติศาสตร์สนุกไหมฮะ
สนุกสิจ๊ะ
ประวัติศาสตร์คือการศึกษา เรื่องราวที่สำคัญๆ ในอดีต
เพื่อที่เราจะได้เข้าใจปัจจุบัน
และก็นำมาเป็นแนวทางปฏิบัติในอนาคต
เพื่อเราจะได้ไม่เดินซ้ำรอยมันอีก
ถ้าอย่างนั้น
ถ้าเราศึกษาประวัติศาสตร์จนรู้ว่า
อดีตมันขมจนทำให้ปัจจุบันไม่มีความสุข
งั้นเรามาสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ได้ไหมฮะ
เผื่อว่าอนาคตเราจะมีความสุขกับเขาบ้างฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] คุณป้าเจ็บปวด
เลยสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมา
พี่ณัฐก็เจ็บปวด
เพราะล็อกโลกใบเก่าเอาไว้
พี่ณัฐเลยเอาความทรงจำพวกนั้น
ออกมาใช้ทำงานไม่ได้
[เกณฑ์] ก็วิธีการลืมรักครั้งเก่าที่ดีที่สุด
ก็คือการมีรักครั้งใหม่ไม่ใช่เหรอวะ
ก็ถ้ามึงมีความสุข
ไอ้ฉากหวานๆ ฟินๆ จิ้นๆ ที่มึงติดอยู่เนี่ย
เดี๋ยวมึงก็คิดได้เอง
[เจือ] กูให้บันไดมึงไปแล้ว ทำไมมึงไม่กล้าปืนขึ้นไป
มึงกลับไปคิดใหม่นะ ว่ามึงติดอะไร ติดตรงไหน
ก็แก้มันตรงนั้น
กูไม่อยากเห็นกำแพงอยู่หน้ามึงตลอดชีวิตนะ
[ดนตรีอึดอัดปนเศร้า]
เป็นมนุษย์นี่มันซับซ้อนจังเลยฮะ
[สมุดโน้ต] มนุษย์ก็แบบนี้แหละเจ้าหมี
เดี๋ยวแกก็อาจจะซับซ้อนขึ้นก็ได้
[เสียงผ้านวมถอนใจ] เห็นแบบนี้ก็สงสารณัฐจริงๆ
[เสียงหมอนข้างถอนใจ]
ผมจะช่วยพี่ณัฐเองฮะ
พี่พริบบอกว่า
ที่พี่ณัฐเขียนฉากหวานๆ ไม่ได้
เพราะพี่ณัฐมีอดีตที่ขมขื่น
ถึงผมจะกลับไปแก้อดีตพี่ณัฐไม่ได้
แต่ผมจะช่วยพี่ณัฐผ่านมันไปให้ได้ฮะ
มึงเข้ามาทำอะไรในห้องกูอีกเนี่ย
ผมมีเรื่องจะคุยด้วยฮะ
มึงหยุดเลย
กูขอแต่งตัวก่อน
[เต้าหู้] ผมคุยเรื่องประวัติศาสตร์กับคุณป้ามาฮะ
ถ้าคนเรามีประวัติศาสตร์ไม่ดี
ทำไมเราไม่เขียนมันขึ้นมาใหม่ล่ะฮะ
มึงพูดอะไรเนี่ย
เรามาสร้างประวัติศาสตร์ด้วยกันใหม่นะฮะพี่ณัฐ
ผมอยากทำให้พี่ณัฐมีความสุข
ถ้าพี่ณัฐมีความทรงจำดีๆ
พี่ณัฐก็จะมีเรื่องดีๆ ไปเล่าใช่ไหมฮะ
[ดนตรีอบอุ่น]
[เกณฑ์] มึงลองมองไปข้างหน้า
มองไปรอบๆ ตัวมึง
แล้วก็ลองเปิดใจให้ใครสักคนดู
เฮ้ย
มึงชื่อเต้าหู้ใช่ไหม
กูยอมให้มึงอยู่ที่นี่ก็ได้
พี่ณัฐ
พี่ณัฐฮะ
ทำไมเงียบล่ะฮะ
เอาวะ
ลองดู
แต่มึงเป็นคนชวน
มึงต้องรับผิดชอบกูนะ
งั้นเราไปเดตกัน
ถึงแล้ว
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[แม่ค้า] ยาดองจ้า
เต้าหู้
ที่นี่น่ะนะที่มึงอยากพากูมา
อือ พี่ณัฐชอบไหมฮะ
ชอบ ไป
[เสียงลูกโป่งแตก]
[เสียงณัฐร้องหมั่นไส้] โอ๊ย พี่ณัฐ
นี่ๆ
ปิด
[เต้าหู้] โห ทีหลังบอกผมก็ได้ฮะ
น้ำฮะพี่ณัฐ
[เสียงพ่นสำลัก]
พี่ณัฐ
ไอ้เต้าหู้
น้ำบ้าอะไรเล่า นี่มันยาดอง
น้ำจริงๆ นะฮะ
น้ำลำยองตรงนั้นน่ะฮะ
พี่ณัฐไปดูสิฮะ
[แม่ค้า] เชิญค่ะลูกค้า
- [เต้าหู้] กลับมาแล้วฮะ - [แม่ค้า] ค่ะ เชิญค่ะ
มีน้ำเพียบเลยฮะ
- [แม่ค้า] เพียบเลยค่ะ - ไม่ว่าจะเป็นสาวสะดุ้ง
[เอฟเฟกต์เสียงม้าร้อง]
กำลังช้างสาร
[ทำเสียงช้างร้อง]
กำลังเสือโคร่งก็มีนะฮะ [เอฟเฟกต์เสียงเสือคำราม]
- [แม่ค้า] มีทุกแบบเลยค่ะ - ไอ้เต้าหู้
[แม่ค้า] เชิญค่ะ
- ไม่มีร้านอื่นแล้วเหรอ - [แม่ค้า] ไม่มีค่ะ
- ร้านนี้ร้านเดียวค่ะคุณลูกค้า - ผมลองมาแล้วฮะ
ร้านนี้ดีสุดแล้วฮะ
- [แม่ค้า] เลือดลมดี - ผมขออันนี้กลับบ้านได้ไหมฮะ
- ให้อุ่นใจไว้ - เฮ้ยๆ เต้าหู้พอแล้วๆ วางๆ
[แม่ค้า] เดี๋ยวคิดราคาพิเศษ ไม่แพงเลยนะคะ
ไม่เป็นไรครับ
วาง
[แม่ค้า] นี่ค่ะ ชุดเซตค่ะ
ชุดเซต
กินไหมฮะพี่ณัฐ
มีของดองด้วยนะฮะ
[แม่ค้า] นะ ลองดูนะคะ
- เลือดลมจะดีมากเลยนะคะ - ไอ้เต้าหู้
- ลองดูสิฮะ - มึงกินไปเท่าไรแล้วเนี่ย
- แค่สิบเป๊กค่ะ - หา
[เสียงแม่ค้าและเต้าหู้หัวเราะ]
[ดนตรีเบาสมอง]
พี่ณัฐขับให้มันตรงๆ ได้ไหมฮะ
มึงเมามากแล้วเนี่ย
- [ณัฐ] โอ๊ยๆ - [เต้าหู้] ผมไม่ได้เมานะฮะ
ไม่เมาบ้านมึงน่ะ มึงให้กูขี่วนกี่รอบแล้วเนี่ย
[เต้าหู้] ก็ผมยังไม่อยากกลับนี่ฮะ
[ณัฐ] มึงยังไม่อยากกลับ แต่กูน่ะอยากกลับแล้ว
[เสียงถอนใจ]
เอ๊ย ไอ้เต้าหู้
[เสียงณัฐถอนใจ] ผมเดินเองก็ได้ฮะ
ทำไมเมาแล้วเพี้ยนจังวะ
ผมไม่ได้เมานะฮะ
ให้เดินอีกสิบรอบยังได้เลย
[เต้าหู้] หนึ่ง
สอง
สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ
เอ๊ย ไอ้เต้าหู้
ไหวไหมเนี่ย
ขึ้นมาเร็ว กลับบ้าน
[เต้าหู้] พี่ณัฐอยากกลับบ้านแล้วเหรอฮะ
พี่ณัฐเป็นคนชวนผมมาเดตเองนะฮะ
แล้วทำไมต้องมาที่นี่ด้วยวะ
มันโรแมนติกตรงไหนเนี่ย
[เสียงหัวเราะเจื่อน] ไม่รู้สิฮะ
ผมอยากมาฮะ
พี่ณัฐไม่อยากมาเหรอฮะ
[เสียงหัวเราะ] ดูหน้ากูสิ กูอยากมามั้ง
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ผมไปเดตกับพี่ณัฐที่ไหนดีฮะ
[หมอนข้าง] อย่างแกน่ะ
ตลาดนัดหน้าปากซอยก็หรูแล้ว
ขอที่ที่มีความหมายมากกว่านั้นหน่อยสิฮะ
มีใครพอจะรู้ไหมฮะ
พี่ณัฐเขาอยากไปที่ไหนบ้าง
อ๋อ มีที่หนึ่ง
ณัฐเคยเขียนแล้วก็วาดรูปเอาไว้นานแล้ว
[สมุดโน้ต] ว่าอยากไป
ที่ไหนเหรอฮะ
- ตามมานะพี่ณัฐ - [ณัฐ] ไปไหนเนี่ย
ไอ้เต้าหู้มาตอบก่อน
เต้าหู้
ทำไมถึงคิดว่ากูอยากมาที่นี่หา
มันสำคัญด้วยเหรอฮะ
ผมขอแค่พี่ณัฐมีความสุข
[เต้าหู้] แค่เห็นพี่ณัฐยิ้ม
เห็นพี่ณัฐหัวเราะแบบวันนี้
พี่ณัฐต้องจำความรู้สึกวันนี้ไปเขียนงานให้ได้นะฮะ
ผมชอบพี่ณัฐมีความสุขน่ะฮะ
[ดนตรีสดใส]
[เสียงฟ้าร้อง]
[เสียงฝนตก]
เฮ้ย เฮ้ย เต้าหู้
ไปเร็ว หาที่หลบเร็ว
หลบทำไมฮะ ผมยังไม่เคยเล่นน้ำฝนเลย
[เสียงเต้าหู้ร้องสนุกสนาน]
เมาจนเพี้ยนแล้วเนี่ย
ไปเร็ว เดี๋ยวไม่สบาย
น้ำฝนเย็นจังเลยพี่ณัฐ
เย็นเหมือนน้ำจากฝักบัวเลยฮะ
เปียกเดี๋ยวก็แห้งฮะพี่ณัฐ
ฝนตกเดี๋ยวก็หยุดฮะ
ไม่เห็นต้องกลัวเลยฮะ
[เต้าหู้] มาสิฮะ
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
มีความสุขไหมฮะพี่ณัฐ
[เสียงร้องสนุกสนาน]
[เสียงฟ้าร้อง]
[เพลงดังต่อเนื่อง]
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[เสียงเคาะประตู]
ผมเอากาแฟมาให้ฮะ
ยังไม่อาบน้ำอีก
เดี๋ยวผมช่วยเช็ดนะฮะ
[เพลงหยุด]
มึงรู้ไหม
ถ้ามึงดีกับกูมากๆ
มันจะจบที่ตรงไหน
พี่ณัฐว่ายังไงนะฮะ
กูบอกว่า
มึงรู้ไหมถ้ามึงดีกับกูมากๆ
มันจะจบที่ตรงไหน
กูล้อเล่น
ไปได้แล้วไป กูจะทำงาน
ไปสิ
อาบน้ำด้วยนะเว้ย
[ดนตรีอบอุ่น]
[เสียงพ่นลมหัวเราะ]
[เสียงหัวใจเต้น]
[เต้าหู้] ผมเป็นอะไรฮะ
เพราะพี่ณัฐยิ้มใช่ไหม
[เสียงหัวใจเต้น]
[เต้าหู้] ใจผมถึงเต้นไม่หยุดแบบนี้
แถมหน้าผม
มันร้อนๆ ยังไงก็ไม่รู้
[เสียงหัวใจเต้น]
[เต้าหู้] มันร้อนกว่าที่เคย
ทำไมตัวผมร้อนจังฮะ
มันร้อนไปทั้งตัวเลย
แต่ผมก็มีความสุขนะฮะ
หรือว่าอาการแบบนี้
ที่เขาเรียกว่า…
(เฟิสต์เลิฟ)
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เอ้า
กูเอามาเผื่อ
ไอ้เต้าหู้
ไอ้เต้าหู้
โห ทำไมซกมกจังวะ
อาบน้ำก่อนสิ
เต้าหู้
เฮ้ย
ทำไมตัวร้อนอย่างนี้วะ
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
[ณัฐ] จบที่กูต้องมานั่งเฝ้ามึงแบบนี้ไง
[ณัฐ] เอ๊ย
เสร็จกู
[เต้าหู้] เฮ้ย [เสียงณัฐหัวเราะ]
- เป็นไง - เก่งอะพี่ณัฐ
[เต้าหู้] พี่ดูผมก่อน
อ่า อุ๊บ
พี่ณัฐ
[ณัฐ] เอาก่อนเลย
[เสียงณัฐหัวเราะ]
[ณัฐ] นี่
เอ้อ
- ว้า พี่ณัฐ - นี่
[เสียงลูกดอกตก] อ้าว
[เสียงลูกโป่งแตก] เออ อุ๊ย
[เสียงเต้าหู้ครางในลำคอ] ผมต้องชนะ
เฮ้ย อีกนิดเดียวเต้าหู้
- ฮึบ - เต้าหู้
[ณัฐ] อย่าเพิ่ง อะไรวะ
[เสียงห่วงกระทบโต๊ะ]
[เสียงห่วงกระทบโต๊ะ]
[ณัฐ] ยากว่ะ
เต้าหู้ โยนสิ
เป็นอะไร
ถ้าผมโยนห่วงนี้
ก็หมดห่วงสิฮะ
[เสียงร้องครางแบบเซ็ง]
พี่ณัฐ
[เต้าหู้] ถ้าไม่อยากให้ห่วง ก็อย่าทำตัวให้ห่วงสิฮะ
พี่ณัฐ
ขอบคุณครับ
พี่ณัฐได้ใหญ่กว่าผมอีกน่ะ
พี่ณัฐชอบที่นี่ใช่ไหมฮะ
ผมดีใจจังเลย ได้พาพี่ณัฐมาที่ชอบๆ อย่างนี้
[ณัฐหัวเราะในลำคอ]
ที่ที่กูชอบก็พอแล้วไหม
แล้วนี่มึงรู้ได้ยังไงว่ากูชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
ก็พี่ณัฐอยู่ในสายตาผมเสมอไงฮะ
เรามาเซลฟี่กันดีไหมฮะ
ผมอยากจะเก็บบันทึก ความทรงจำของเราเอาไว้ฮะ
วันที่ชอบๆ ของเรา
[ดนตรีเบาสมองผ่อนคลาย]
[เสียงชัตเตอร์]
[เสียงหัวเราะ]
พี่ณัฐดูนี่สิ
อือ
เห็นสายไหมด้วยฮะ
[เสียงชัตเตอร์]
[เสียงชัตเตอร์]
อือ
[เสียงณัฐร้องห้ามและหัวเราะ]
มุกเดิมเลยนะมึง
[เสียงหัวเราะ]
ไอ้เต้าหู้
ไปไหน
[เต้าหู้] รอหลังกระท่อมฮะ
[ดนตรีหยุด]
ขอบใจนะ
[ดนตรีซึ้ง]
[เสียงเตือนหม้อไฟฟ้า]
อื้อฮือ
นี่แกถึงขั้นเอาหมูมาทอดที่ออฟฟิศเลยเหรอวะ
เพื่อรัก พริบทำได้
นี่พริบปรับสูตรทั้งคืนเลยนะ
ผ่านการรับรองจากน้าเจือแล้ว
พี่เจือไม่เป็นมะเร็งตายก็บุญแล้ว
หมูไหม้ขนาดนี้ ใครจะกินลงวะ
ก็พริบเคยเห็นพี่ณัฐกินนี่
[เสียงวางที่คีบ]
นี่แกคิดว่าที่มันกินเนี่ย เพราะมันชอบไอ้หมูไหม้ๆ นี่เหรอ
มันอยู่ที่คนทำหรือเปล่า
ถ้ามันจะรักแกนะ มันคงไม่ได้อยู่ที่ไอ้หมูนี่หรอก
แกยืนเฉยๆ มันก็รักเว้ย
เข้าใจเปล่า
แล้วใครจะทำล่ะ
[เสียงเตือนข้อความไลน์] [พริบ] ที่บ้านพี่ณัฐก็มีแค่คุณป้ากับเต้าหู้
แล้วพี่เกณฑ์ว่าคนนั้นเป็นคน…
อ้าว
[ดนตรีเศร้า]
ไม่ต้องเศร้า ผมอยู่นี่
[ดนตรีหยุด]
ผมรู้ว่าลุงต้องมา
ผมก็เลยรอไงครับ
ขอบคุณนะครับ ที่อยู่เฝ้าผมทั้งคืน
แล้วยังมารับผมกลับบ้านอีก
[ดนตรีซึ้ง]
กูแค่มารับผิดชอบที่โจ๊กกูทำมึงท้องเสียต่างหาก
[ดนตรีหยุด]
ไม่บอกพ่อหน่อยเหรอ
พ่อเขางานยุ่งน่ะ ไม่อยากให้ห่วง
ไม่อยากให้เขาห่วง มึงก็ดูแลตัวเองดีๆ สิวะ
ผมไม่ใช่ลูกหมอแบบลุงนะ
จะได้ดูแลตัวเองเก่งน่ะ
แต่ผมก็อยากมีคนช่วยดูแลอยู่นะ
ก็มาอยู่นี่ไง
อะไรลุง
กู ซักมาให้น่ะ
นี่
ลุงใจอ่อนกับผมแล้วเหรอ
ใจอ่อน
กูใจอ่อนอะไร
[เกณฑ์] กูแค่…
แค่กลัวมึงตายแล้ว…
ซีรีส์ไอ้ณัฐมันล่มเว้ย
แค่นั้นน่ะ
ผมไม่ตายง่ายๆ หรอก
เพราะว่าผมเนี่ย
- จะอยู่รักลุงไปอีกนานเลย - เฮ้ย
ไอ้สอง มึงทำอะไรน่ะ เฮ้ยๆ ไอ้สอง
- อือ รักนะลุง - อะไรของมึง
[เกณฑ์] ทำอะไรกูเนี่ย
- เฮ้ย เล่นอะไรกันน่ะ - อุ๊ย
พ่อ แม่
[ดนตรีผ่อนคลาย]
มาได้ไงเนี่ย
พ่อกับแม่ก็แค่แวะมาเยี่ยม
เห็นหมอบอกว่าให้กลับบ้านได้แล้ว
นี่แสดงว่าได้คนเฝ้าดีนะเนี่ย
แม่
[เสียงกัญญาหัวเราะ]
วันหลัง เรากินอะไรก็อย่าสุ่มสี่สุ่มห้าก็แล้วกันนะ
ครับ
ขอบคุณคุณแม่ แล้วก็คุณพ่อมากนะครับ
- จ้ะๆ - ที่ช่วยดูแลผมเมื่อคืน
อือ นี่ ตัวจริงนี่หล่อกว่าในเฟซอีกนะ
[เสียงหัวเราะ]
อาเป็นคนรับแอดเฟรนด์ในเฟซให้เองแหละ
ไอ้เจ้านี่มันลีลา
พ่อ
โอ๊ย เรียกซะลั่นโรงพยาบาลเลย
เดี๋ยวเขาก็คิดว่าพ่อมันตายหรอก
อ้าว พ่อ
ก็ถ้าไม่อยากให้เรียกเนี่ย ก็ไปได้แล้ว
เกณฑ์จะได้รีบไปส่งมัน แล้วเกณฑ์จะได้ไปทำงานต่อ
ไปๆ
มึงก็ไป
แหม เห็นบนเตียงซะขนาดนั้นน่ะ
ก็ ไม่น่าแค่เพื่อนแล้วมั้ง
[ดนตรีเบาสมอง]
[เกณฑ์] แม่
ไอ้เด็กนี่มันกวนตีน
เป็นได้แค่เพื่อนก็บุญแล้ว
[กัญญา] หือ เด็กน่ะ
ก็ไม่ได้เหมือนกันไปซะทุกคนหรอกนะ
เด็กบางคนที่ได้เรื่องได้ราว ก็มีเยอะแยะ
[เสียงหัวเราะ]
[เสียงกัญญาหัวเราะ]
ไป
- อ้าว - ไป
หือ ลูกเราเนี่ย
มันปากแข็ง ได้ใครนะเนี่ย
อ๋า ได้แม่มั้ง
- อือ หือ หรือพ่อ - ไม่หรอก
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์]
[เสียงปิดนาฬิกา]
[ดนตรีหยุด]
ขอโทษฮะ
ผมไม่ได้ตั้งใจปลุก
คือ…
เมื่อคืนกูเห็นมึงไข้ขึ้น
กูก็เลยเช็ดตัวให้
เห็นมึงบ่นว่าหนาว
กูก็เลย…
ขอบคุณนะฮะ
พอมีพี่ณัฐมานอนด้วย
ผมอุ่นขึ้นเยอะเลย
[ดนตรีอบอุ่น]
[เสียงพิมพ์แป้นพิมพ์]
[เสียงพ่นลม]
เป็นไข้ครั้งแรกนี่มันแย่สุดไปเลยนะฮะ
แต่พอพี่ณัฐมากอดผม
ผมก็ดีขึ้นเยอะเลย
ร่างกายคนเรานี่มันแปลกจริงๆ นะฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
พี่ณัฐนอนต่อเถอะฮะ
เดี๋ยวผมไปดูคุณป้าก่อน
คุณป้า
[ดนตรีหยุด]
- [เต้าหู้] น้ำแอปเปิ้ลได้แล้วฮะ - [มทนา] ขอบใจจ้ะ
[เต้าหู้] ขอโทษทีนะฮะ
ผมไม่สบายเลยตื่นสายไปหน่อย
เกือบลืมเอาน้ำแอปเปิ้ลให้คุณป้ากินเลย
แค่นี้
กูก็นึกว่ามีอะไร
หน้าที่ดูแลคุณป้าเป็นหน้าที่ผมฮะ
ผมต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
วันนี้ณัฐไปทำงานไหมลูก
แม่ตื่นสายอีกแล้ว เตรียมอะไรไม่ทันเลย ณัฐรอได้ไหม
เดี๋ยวผมช่วยฮะ แป๊บเดียวก็เสร็จ
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[เสียงหั่นอาหาร]
[ดนตรีอึดอัด]
มีอะไรเหรอครับ ถึงได้มาหาผมถึงที่นี่
ได้ข่าวว่าคุณไปคุยกับหมอที่กรุงเทพฯ มา
จะส่งหลานไปรักษาที่นั่นเหรอคะ
สายฉันเยอะน่ะค่ะ
ผมรู้ครับว่าเปอร์เซ็นต์ที่ ธารเขาจะฟื้นขึ้นมามันแทบจะไม่มี
แต่ผมก็อยากจะพยายามให้ถึงที่สุด
ธารเขาไม่สมควรที่จะต้องเจออะไรแบบนี้
มันโหดเกินไปนะ
คงเป็นเคราะห์ของเขาน่ะค่ะ
แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมนะคะ
ว่าฉันเห็นด้วย
และยินดีที่จะสนับสนุนค่าใช้จ่ายทั้งหมด
ถ้ามันทำให้เราพ้นจากปัญหา
ปัญหา
ถึงหลานของคุณจะถูกใครก็ไม่รู้ทำร้าย
[แก้วชิงดวง] แต่คนก็เพ่งเล็งมาที่ทีอาร์ดีอยู่ดี
ตอนนี้กลุ่มผู้ลงทุนเริ่มชะลอการลงทุน
เพราะไม่อยากจะเสี่ยง
ผู้ใหญ่ในบริษัทเริ่มไม่พอใจ
ถ้าโปรเจกต์นี้ไม่ได้ไปต่อ
โปรเจกต์เมเนเจอร์อย่างคุณก็อาจจะเดือดร้อน
[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]
ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นปัญหา
แต่คุณก้าวเข้ามาในปัญหา
รวมถึงภรรยาของคุณด้วย
ไม่งั้นก็คงไม่โดนเชิญมาสอบปากคำที่นี่
คุณรู้เหรอ
ฉันก็รู้แค่นี้แหละค่ะ
ฉันจะไม่เข้าไปก้าวก่ายปัญหาในครอบครัวของคุณ
หวังว่าคุณจะจบปัญหานี้ได้โดยเร็ว และไม่กระทบงานของเรา
[แก้วชิงดวง] เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น
ฉันคงไม่ยุ่งไม่ได้
[เสียงประตูเปิด]
[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]
นึกว่ากลับกรุงเทพฯ ไปแล้วซะอีก
ก็คุณอยากให้ฉันมาทำหน้าที่อาที่ดีไม่ใช่เหรอ
ฉันก็ทำอยู่นี่ไง
แต่ดูแล้ว คุณดูเป็นห่วงมันมากกว่าฉันอีก
[จัน] คงจะกลัวว่ามันจะตายมาก
ถึงได้มาเฝ้าเช้า กลางวัน เย็นแบบนี้
[จัน] ทำไมคะ
รู้สึกผิดเหรอ
รู้สึกผิดอะไร
[เสียงหัวเราะเย้ย]
อย่าเพิ่งโมโหสิคะ
ฉันหมายความว่า คุณรู้สึกผิด…
ในฐานะอา ที่ดูแลหลานไม่ดี
ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้ ทำร้ายมันจนเกือบตาย
ก็แค่นั้นน่ะค่ะ
หรือว่า คุณมีเรื่องอะไร ให้รู้สึกผิดมากกว่าเรื่องนี้งั้นเหรอคะ
เรื่องที่ผมรู้สึกผิดกับตัวเองมากที่สุดในชีวิต มีอยู่เรื่องเดียวแหละ
คุณน่ะ
คุณแสน
ส่วนเรื่องธารนี่ไม่ต้องห่วงนะ
ในฐานะอาเขย
ผมจะไม่ยอมให้ใครที่ทำร้ายธารเนี่ย ลอยนวลแน่
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงประตูเปิด]
[เสียงประตูปิด]
[อนิก] "ตรวจพบบาดแผลบริเวณท้ายทอย
กว้างสามเซนติเมตร ยาวเจ็ดเซนติเมตร ที่เกิดจากของแข็งไม่มีคม
ตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ พบว่ากะโหลกแตก
เลือดออกในสมอง
ระยะเวลาพักฟื้น มากกว่า 21 วัน"
โดนตีท้ายทอย ไม่พบบาดแผลอื่น
แสดงว่าไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลยสิ
หรือเป็นไปได้ไหมครับว่า พวกคนร้ายเนี่ย
[ก้อง] หลอกล่อให้คุณตาธารลงจากรถ
และตีเขาด้วยของแข็ง
[ดนตรีลึกลับ]
[ธาร] คุณครับ คุณ
คุณ
[เสียงไม้ฟาดและเสียงธารร้อง]
ฉลาดจนเป็นแกนนำการประท้วงได้
ผมว่าเขาน่ะ
น่าจะรอบคอบประมาณหนึ่ง
และผมว่าเขาอาจถูกหลอกให้ไปพบ ถึงได้ขับรถออกไป
พอไปถึงจุดนัดหมาย แล้วลงจากรถโดยไม่ทันระวังตัว
แต่คุณแสนมีพยานหลักฐานยืนยันว่า เป็นอุบัติเหตุนะครับ ตามคำให้การ
ภาพจากกล้องวงจรปิด
[ก้อง] หน้าปากซอยบ้านคุณตาธาร
บันทึกภาพได้ว่ารถคุณตาธารขับผ่าน เมื่อเวลา 19 นาฬิกา หกนาที
และอีกหนึ่งนาทีต่อมา ก็เห็นรถคุณแสน ขับผ่านไปในจุดเดียวกันครับ
หลังจากนั้นอีก 15 นาที ก็ได้เห็นรถคุณตาธารขับผ่านแถวๆ วัดสารภีครับ
โดยที่มีรถคุณแสนเนี่ย ขับตามมาอยู่ห่างๆ
[ก้อง] แต่ก็เกิดอุบัติเหตุ เฉี่ยวชนรถมอเตอร์ไซค์
ที่ขับย้อนศรมาตรงทางสามแยกน่ะครับ
[ก้อง] แต่ดูจากเวลาแล้วเนี่ย
ยังไงๆ คุณแสนก็ตามไปทำร้าย คุณตาธารไม่ทันหรอกนะครับ
หรือว่า
อาจจะเป็นคุณสัจจารีย์ครับ
[เอฟเฟกต์ระทึก]
ธารเหรอ ออกมาเจออาหน่อย อามีธุระจะคุยด้วย
[อนิก] คุณสัจจารีย์
อาจจะหลอกให้หลานมาเจอกับคนร้ายที่นัดเอาไว้
พอเสร็จแล้วรีบบินกลับกรุงเทพฯ
เพื่อไม่ให้มีพิรุธ
[ก้อง] ครับ
ส่วนรถคุณตาธารเนี่ย
ภาพกล้องวงจรปิดในตัวเชียงใหม่
จับภาพได้ว่าอยู่บนถนนเลียบทางรถไฟครับ
ผมได้แจ้งเจ้าหน้าที่ทางลำพูน แล้วก็ลำปางไว้แล้ว
ให้เช็กเส้นทางรถของคุณตาธาร ว่าไปไหนมาบ้างก่อนจะถึงจุดเกิดเหตุ
แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ภาพเลยครับ
จะไปลำปางแต่ทำไมต้องใช้เส้นทางอ้อมขนาดนี้
เหมือนตั้งใจหลบกล้องวงจรปิด
[เสียงจิ๊ปาก] นั่นสิครับ
ผมก็ว่ามันแปลกๆ ครับ
[ดนตรีตึงเครียด]
[ก้อง] พันไว้รอบบ้านเลยนะครับ
ฮาร์ดดิสก์กล้องวงจรปิดในบ้านได้หายไปครับ
ค้นให้ทั่ว
ครับ
[ดนตรีตึงเครียด]
- เรียบร้อย - [ชัช] ขอบคุณครับ
น้องคะ
[แสน] ผมคิดว่าคุณกลับไปแล้วนะ
[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]
สนใจฉันด้วยเหรอ
คุณมาหาใคร
[แสน] ผมเห็นคุณคุยกับผู้ชายอยู่ในร้าน
ใครล่ะ
ผู้ชายในร้านมีตั้งเยอะ
คุณเห็นฉันคุยกับคนไหนล่ะ
[เสียงหัวเราะ]
ที่ถามเนี่ยเป็นเพราะหึงเหรอ
[จัน] ไม่ต้องห่วงนะ
ถึงคุณจะไม่ดูดำดูดีฉัน
ฉันก็ไม่นิยมเล่นชู้แบบคุณหรอก
ถ้าอยากให้ผมทำจริงๆ น่ะนะ ก็รีบหย่าสิ
ผมจะได้กลับไปหาเขา
จะได้ไม่ต้องแอบมาคบชู้อย่างที่คุณกล่าวหาไง
[ดนตรีตื่นเต้น]
- หา เต้าหู้แอบผสมยาให้คุณป้ากิน - หา เต้าหู้แอบผสมยาให้คุณป้ากิน
ก็มันจำเป็นนี่ฮะ
ถ้าผมไม่ทำแบบนั้นน่ะ คุณป้าก็แอบทิ้งยาอีก
แล้วทำไมไม่บอกณัฐไปตรงๆ ล่ะ
ทำแบบนี้ ณัฐมารู้ทีหลังจะโกรธเอานะ
เผลอๆ แกได้กระเด็นออกจากบ้านนี้แน่
ก็ผมไม่อยากให้พี่ณัฐกับคุณป้าทะเลาะกันนี่ฮะ
พี่ณัฐยิ่งเครียดเรื่องงานอยู่
[สมุดโน้ต] วิธีของเต้าหู้
อาจจะช่วยทั้งคุณป้าทั้งณัฐได้ก็ได้
[โต๊ะ] ก็จริง
พูดเฉพาะสิ่งที่จำเป็น
ดีกว่าพูดไปแล้วทำให้เรื่องมันแย่
เต้าหู้น่ะทำถูกแล้วล่ะ
ผมปิดไว้ไม่นานหรอกฮะ
ไว้คุณป้าดีขึ้นเมื่อไหร่
ผมจะบอกทุกคนเอง
[ดนตรีอึดอัด]
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
ขึ้นฉ่าย เห็นหนังสือแม่ไหม
แอบคาบไปไว้ที่ไหนหรือเปล่าเนี่ย
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[มทนา] เจ้าชายน้อย
เขาพูดกันว่าถ้าเราได้กลับมาอ่านเจ้าชายน้อย ตอนที่อายุเรามากขึ้นเรื่อยๆ เนี่ย
เราจะตีความแตกต่างไปนะครับ
คุณนาลองกลับมาอ่านดูอีกทีสิครับ
อาจจะเข้าใจแล้วก็ตีความ แตกต่างไปจากเมื่อก่อนก็ได้
พ่อ
[ดนตรีเศร้า]
[มทนาร้องตกใจ]
[เต้าหู้] คุณป้าระวังฮะ
คุณแสน
คุณนา
[มทนา] คุณแสนจริงๆ ด้วย
[เสียงมทนาสะอื้น]
[มทนา] หือ
คุณป้าฮะ
คุณป้าฮะ
[เสียงรถวิ่งเข้ามา]
คุณป้า
[เสียงแตรรถและเสียงกรีดร้อง]
[ดนตรีอึดอัด]
หลบรถก่อนฮะ
[โหน่ง] อ้าว อะไร อ้าว
- อะไรล่ะ - เจ็บตรงไหนบ้างครับ
ทะเล่อทะล่ามาแบบนี้ อยากตายหรือไงหา
เฮ้ย คุณจัน
[ชู] คุณ มัน มัน…
คุณแสน
[จัน] นี่ ชอบเห็นใครต่อใคร เป็นผัวตัวเองอีกแล้วเหรอ
นี่ เมื่อไหร่จะหายบ้าสักทีหา
[จัน] คุณแสนเขาเป็นผัวฉัน
- ได้ยินไหมเขาเป็นผัวฉัน ไม่ใช่ผัวคุณ - [ชู] คุณจันๆ คุณจันฮะ
- หยุดนะครับ เดี๋ยวผมแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย - โอ๊ย อย่ามายุ่ง
[โหน่ง] เอ๊ย อุ้ยๆ
ทีหลังก็ดูแลอย่าให้ขาดยานะ
จะได้ไม่เพ้อถึงผัวชาวบ้านเขาแบบนี้
[จัน] คุณเองไม่ใช่เหรอ
ที่ทิ้งคุณแสนไปหาคุณสิบน่ะ
- บ้า - [ชู] เอ้อ โอ้
- [จัน] ถอยไป - เอ๊ยๆ อุ้ยๆ อ้าว
- [โหน่ง] อ้าว - [ชู] อุ้ย อุ๊ย
เข้าบ้านกันเถอะฮะ
[เสียงถอนใจ] [ชู] อะไร
สงสารคุณนานะครับ
คุณจันก็เหลือเกินนะ
ได้แต่งงานอยู่กินกับคุณแสนมาตั้ง 20 ปี ยังไม่จบเรื่องกันอีก
[โหน่ง] โอ๊ย ก็รู้อยู่ว่าคุณนาไม่สบาย
จะเอาอะไรกับคนป่วยอีกน่ะ
เออ โหน่งเอ๊ย
อย่าเอาตัวเองไปตัดสินใครเลย
[ชู] นะ
จุดเจ็บของคนเราเนี่ย ไม่รู้มันมากน้อยแค่ไหน
[ชู] เราไม่ใช่เขา
เราก็ไม่รู้หรอกว่า
ตัวเองเขาผ่านอะไรมาแค่ไหนแล้ว เข้าใจไหม
บางคนที่เราดูอ่อนแอน่ะนะ
ในใจอาจจะเข้มแข็งกว่าที่เราเห็นก็ได้
[ชู] และบางคนที่เราเห็นว่าเข้มแข็งเนี่ย
ในใจอาจจะร้องไห้มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วนะ
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์]
คอยดูทางโน้นไว้ด้วย
ถ้ามีอะไรให้รีบรายงานฉันทันที
[จัน] คุณเองไม่ใช่เหรอ
ที่ทิ้งคุณแสนไปหาคุณสิบน่ะ
[ยายมทนา] นา
จ๋ายาย
ยาย…
ยายไม่รู้ว่ายายจะอยู่อีกนานสักแค่ไหนนะลูกนะ
ยายเป็นห่วงนานี่แหละลูก
เราเป็นลูกผู้หญิงนะลูกนะ
ถึงยังไง
เราก็ต้องมีสามี
เอาไว้ให้คอยดูแลเรานะลูกนะ
เชื่อยายนะลูก
[เสียงหายใจ]
ต่อไปนี้คุณแสนไม่ต้องลำบากเพื่อนาอีกแล้วนะ
นาคืนคุณค่ะ
เห็นไหม เห็นที่คุณสิบเขาทำให้เธอไหม
ดีแสนดี เสมอต้นเสมอปลาย
จะลังเลอะไรเนี่ยหา
คนดีๆ ไม่ได้ผ่านเข้ามา ในชีวิตเราง่ายๆ นะน้องนา
[เต้าหู้] คุณป้าฮะ
น้ำแอปเปิ้ลฮะ
คุณป้าปวดหัวเหรอฮะ
ป้าแค่สับสนนิดหน่อย
เรื่องที่น้าจันพูดใช่ไหมฮะ
เรื่องนั้น แล้วก็…
เรื่องที่ป้าเห็น
คนที่หน้าเหมือนคุณลุงแสนใช่ไหมฮะ
ไม่เป็นไรฮะ
ไว้คุณป้าจำอะไรได้เมื่อไหร่
ผมพร้อมฟังทุกเรื่องนะฮะ
[ดนตรีเศร้า]
คุณป้าพักผ่อนเถอะฮะ
[เสียงถอนหายใจ]
[เต้าหู้] เรื่องระหว่างคุณป้า
ลุงแสน ลุงสิบหมื่น และน้าจัน
ยังมีเบื้องหลังอีกมากมายที่ผมไม่รู้
และมันยังติดอยู่ในใจ
คุณป้าเลยไม่ยอมรับการรักษาจริงๆ จังๆ
หวังว่าสักวัน
สิ่งที่ผมทำ
จะช่วยให้คุณป้าผ่านมันไปได้
คุณป้ากับพี่ณัฐ
จะได้มีความสุขสักที
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงเคาะประตู]
[เจือ] เข้ามา
อ้าวณัฐ นั่งสิ
[เสียงกระแอม]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงสูดหายใจ]
ไอ้ณัฐ มึงข้ามกำแพงมาได้แล้วว่ะ
[เสียงเจือหัวเราะ]
[เจือ] ดีใจด้วย
ขอบคุณมากเลยครับพี่เจือ
ไม่เสียดายนะโว้ย ที่กูอุตส่าห์ให้บันไดมึงไป
หรือว่า
มึงมีความรักวะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ก็คุณสองบอกว่า ผมต้องมีเฟซบุ๊กก่อน
ถึงจะได้แอดแฟนกับพี่ณัฐฮะ
[เต้าหู้] ผมอยากบันทึกเวลา ตอนผมอยู่กับพี่ณัฐเอาไว้
เก็บไว้เป็นความทรงจำฮะ
บันทึกยันหมาเลยเนอะ
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
มึงนี่พยายามจังเลยนะ
[เสียงเตือนข้อความ]
[เพลงหยุด]
พี่ณัฐรับแอดแฟนแล้ว
รับแอดเฟรนด์แล้ว
ขึ้นฉ่าย พี่ณัฐแอดเฟรนด์แล้ว
[เสียงครางแผ่วเบา]
[ดนตรีอบอุ่น]
เชี่ย
พริบมันจะเห็นหรือยังวะเนี่ย
น้อง พริบไปไหนน่ะ
[พนักงาน] ไม่รู้ไปไหนครับพี่ แต่เห็นออกไปข้างนอกครับ
[ดนตรีเบาสมอง]
ฮัลโหล มึงตายไปแล้วใช่ไหม
[พริบ] ยัง
แค่เกือบ
จะตายก็ตอนพี่เกณฑ์โทรมาขยี้นี่แหละ
[พริบ] พริบเห็นตั้งแต่พี่ณัฐอัปแล้ว
ขนาดเต้าหู้ยังได้เป็นเฟรนด์พี่ณัฐเลยน่ะ
พริบยังไม่ได้เลย
ถ้าแกเห็นแล้วก็ทำใจได้แล้ว
โอ้โฮ พอเลย
นี่ยังเห็นพริบเป็นน้องอยู่หรือเปล่าเนี่ย ถามจริง
ก็เพราะว่าเห็นแกเป็นน้องไง ถึงต้องพูดตรงๆ เนี่ย
เลิกหนีความจริงได้แล้วพริบ
[พริบ] พริบไม่ได้หนี
ไม่หนี ไม่หนีแล้วแกหายไปไหน
หรือแกไปเมา
พริบไม่ได้เมา แค่ถอยมาตั้งหลักน่ะ
ตั้งหลัก ที่ไหนวะ
บอกเลยว่าไกลมาก
แต่ไม่ต้องห่วง แค่สองวันเท่านั้นแหละ
พริบจะต้องกลับไปทวงคืนพื้นที่ของพริบ
สองวัน นี่แก… [เสียงสัญญาณวางสาย]
นี่แกไปบวชชีพราหมณ์หรือว่าทำเสน่ห์วะ
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]
พริบมาตามสัญญาแล้วนะ
จำได้ไหม
พี่ธารเคยสัญญากับพริบไว้
ว่าเราจะมาเจอกันทุกปีในวันนี้
[เสียงนกร้อง]
[ธาร] ถึงเราจะเป็นมากกว่านี้ไม่ได้
แต่เราก็เป็นพี่น้องกันได้นะ
[เสียงอ่อย] ก็ได้
พริบเป็นน้องพี่ธารก็ได้
แต่พี่ธารต้องสัญญานะ
ว่าจะไม่ลืมน้องแบบพริบน่ะ
น้องอย่างพริบน่ะ มีแค่คนเดียว
พี่ลืมไม่ลงหรอก
[เสียงหัวเราะปนสะอื้น]
ชมใช่ไหมเนี่ย
ชม
[เสียงหัวเราะและเสียงสูดสะอื้น]
งั้นเอางี้
เพื่อปลอบใจพริบ
เพื่อครบรอบวันที่เรารู้จักกัน
และก็เพื่อน้องพี่ที่รักของเรา
พี่ธารต้องสัญญาก่อน
ว่าเราจะต้องกลับมาเจอกันทุกปี
แล้วก็ต้องเลี้ยงข้าวพริบด้วย โอเค้
โอเคๆ พี่สัญญา
[เสียงหัวเราะ]
พี่จะเลี้ยงข้าวหนูทุกปีเลย โอเคไหมคะ
[เสียงหัวเราะ]
งั้นถ่ายรูปเก็บเป็นสัญญาไว้ก่อน
[ดนตรีอบอุ่น]
[เสียงถ่ายรูป]
[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]
พี่ธารอย่าผิดสัญญากับพริบนานนะ
รีบฟื้นมาเลี้ยงข้าวน้องเร็วๆ รู้ไหม
พริบว่าพริบกำลังจะอกหักอีกแล้ว
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
พี่ธารรีบฟื้นมาให้กำลังใจน้องหน่อยนะ
พริบตั้งใจมาเยี่ยมพี่ธารนะคะ
นี่ก็เดือนหนึ่งแล้ว ยังไม่มีสัญญาณว่าจะดีขึ้นเลยเหรอคะ
มีแต่ทรงๆ อยู่แบบนี้ตลอด
งั้นลองพาพี่ธารไปรักษาที่กรุงเทพฯ ไหมคะ
พี่ที่พริบรู้จักมีแม่เป็นหมอ
เดี๋ยวพริบคุยให้
อาลองไปปรึกษามาแล้วล่ะ
หมอที่นั่นก็พูดเหมือนกันเลย
มีคนเคยบอกอยู่เหมือนกันนะ
ว่าเวลาที่คนป่วยโคม่าอยู่แบบนี้
ถ้าเขาได้กำลังใจที่ดีมากๆ จากคนที่รักเขา
เขาอาจจะดีขึ้นก็ได้
[แสน] แต่นี่ธารเขาไม่มีใครเลย
มีแต่หนูนี่แหละที่คอยมาเยี่ยมเขา
เราก็คงจะทำอะไรไม่ได้ นอกจากรอปาฏิหาริย์
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] นอกจากรูปที่งานวัดแล้ว
ทำไมพี่ณัฐไม่อัปรูปอะไรอีกเลยล่ะขึ้นฉ่าย
[เสียงครางหงิง]
[เต้าหู้] มานี่
[เสียงถอนหายใจ]
ถ้าพี่ณัฐบอกว่า
[เต้าหู้] เฟซบุ๊กคือสมุดบันทึกความทรงจำ
ทำไมสมุดของพี่ณัฐถึงไม่มีอะไรเลยล่ะ
ก็เพราะว่าความทรงจำบางเรื่อง
มันฝังอยู่ในใจไง
[ชู] เราก็ไม่จำเป็น
ที่จะต้องบันทึกไว้ นะ
เพราะยังไงมันก็ไม่มีวัน ที่จะลืมเลือนไปจากหัวใจได้ เข้าใจ๋
[เสียงหัวเราะ] ขอบใจมาก
น้ากับลุงไปตลาดมานะ
เห็นขนมน่ากินเลยซื้อมาฝากเต้าหู้กับคุณนาด้วย
- อือ - ขอบคุณนะฮะ
แล้ว ความทรงจำที่ดี
กับที่ไม่ดี
อันไหนมันลบยากกว่ากันล่ะฮะ
มันก็ ก็ เอ่อ ลอง…
อันไหนมันลบยากกว่ากัน พูดสิๆ
- เอ่อ น้าว่านะ… - [ชู] เอ้า อธิบาย เออ
- ไอ้ความทรงจำแย่ๆ นะ - [ชู] เออ
มันจะฝังอยู่ในหัวใจได้นานกว่าความทรงจำที่ดี
เอ้อ นี่แหละ ถูกต้องๆ
เข้าใจไหม [เสียงหัวเราะ]
[ดนตรีอบอุ่น]
[เกณฑ์] มึงชอบมันจริงดิ
ชอบอะไรใครวะ
[เกณฑ์] ก็กูบอกให้มึงไปหาคนใหม่
มึงก็เลยไปเดตกับเต้าหู้
คบกันแล้วใช่ไหม
อะไรของมึงเนี่ย
นี่ กูไปกับมันมาแค่วันเดียว
มึงเห็นกูใจง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง
เหรอ หน้ามึงมองจากดาวอังคาร ก็รู้แล้วว่าโคตรแฮปปี้
[เกณฑ์] นี่ไอ้ณัฐ
กูไม่เคยเห็นมึงจะอะไรใครขนาดนี้มาก่อนเลย
ถ้ามึงรู้สึกดี
มึงก็เดินหน้าไปเลยสิวะ
มึงโตแล้วนะเว้ย
มึงไม่ต้องกลัว ไม่ต้องเชื่อฟังใคร เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
แต่มันเป็นใครก็ไม่รู้
สักวันมันก็ต้องไปอยู่ดี
ก็ไอ้สักวันของมึงมันยังมาไม่ถึง มึงจะคิดไปก่อนทำไมวะ
และถ้ามึงอยากมีความสุข
และเต้าหู้ก็เป็นความสุขของมึงตอนนี้
มึงรออะไรวะ
ช้าโดนงาบไปแดกนะโว้ย
[ดนตรีอบอุ่น]
คนไหนเหรอ
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันฮะ
อ้าว
ผมเห็นพี่ณัฐดูรูปนี้วันที่ไปถ่ายซีรีส์ฮะ
[เต้าหู้] เลยคิดว่าอาจจะมีเพื่อนเก่า ที่พี่ณัฐนึกถึงอยู่
แล้ว เต้าหู้อยากรู้เรื่องคนนั้นไปทำไมล่ะ
คือ…
ผมอยากช่วยพี่ณัฐทำงานน่ะฮะ
ผมได้ยินว่าพี่ณัฐได้รับแรงบันดาลใจ จากเรื่องของตัวเอง
ถ้าพี่ณัฐได้เจอเพื่อนเก่า
คนที่คิดถึง
ก็คงจะมีเรื่องสนุกๆ มาเล่าให้ฟังนะฮะ
เต้าหู้นี่ ใส่ใจพี่ณัฐจังเลยนะ
พี่ณัฐเป็นคนสำคัญของผมฮะ
ถ้าไม่มีพี่ณัฐ
ผมคงไม่ได้อยู่ตรงนี้
พูดแบบนี้
ถ้าเราเป็นพี่ณัฐ เราเขินแย่เลยนะ
ทำไมฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ก็มันเหมือนเรากำลังโดนสารภาพรักอยู่เลย
รักเหรอฮะ
อือ
พี่ณัฐก็เป็นนัมเบอร์วันของเต้าหู้ตลอดน่ะ
ขนาดแอดเฟซ
ยังต้องให้พี่ณัฐแอดเป็นคนแรก
เรายังเป็นนัมเบอร์ทูเลยใช่ไหมล่ะ
หือ
[สอง] เอ๊ย
เต้าหู้หน้าแดงน่ะ
เต้าหู้แก้มแดงหมดแล้วเนี่ย
เฮ้ย ข้างนี้ก็แดง ข้างนี้ก็แดง
ดูสิ เนี่ยดูสิ
เขินพี่ณัฐเหรอ เราน่ะ
บอกเรามาตรงๆ ก็ได้
[เสียงเปิดและกระแทกปิดประตูรถ]
พี่ณัฐกลับมาแล้วเหรอฮะ
กูกลับมาตั้งนานแล้ว
มึงหูหนวกตาบอดหรือไง
แล้วน้องมาทำไมเนี่ย
ผมจะมาชวนเต้าหู้ไปกินข้าวด้วยกันที่บ้าน
[สอง] พ่อฝากของกินมาให้น่ะเต้าหู้
เสร็จแล้วก็ ว่าจะชวนเต้าหู้นอนค้างด้วยกันสักคืน
[สอง] ไปเล่นเกมด้วยกันนะเต้าหู้ เราเพิ่งถอยเกมใหม่มาเลยน่ะ
ไปฮะ ผมอยากเล่นเกม
เหรอ
[ดนตรีเบาสมอง]
แต่ว่าวันนี้
กูจะชวนมึงไปงานหนังสั้นของรุ่นพี่กูเหมือนกัน
อยากไปเล่นเกมเหรอ
งั้นเต้าหู้ต้องเลือกแล้วล่ะ
ว่าจะไปกับใคร
(เทศกาลหนังสั้น 2021 ประเทศไทย)
[เสียงชัตเตอร์]
สรุปมึงเลือกหนังมากกว่าเกม
ผมเลือกพี่ณัฐมากกว่าคุณสองต่างหากฮะ
[จ่อย] เฮ้ย ณัฐ
[ณัฐ] พี่จ่อย สวัสดีครับ
เออ สวัสดี เป็นไง โอ้โฮ ไม่เจอนานมาก
สบายดีพี่ เออ งานพี่ทั้งที ผมก็ต้องมาสิครับ
- เชิญค่ะ - ครับ
ขอบใจมาก ขอบใจมาก เมื่อกี้พี่…
[จ่อย] เจอพี่เจือ แกบอกว่าณัฐกำลังมีผลงานซีรีส์
ขอโทษฮะ
[จ่อย] ดีๆ พี่รอดูนะ พี่รอดู
[ณัฐ] ได้เลยครับ
ไป ดูหนังพี่ดีกว่า ไป
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ยิ้มอะไร
ก็ผมดีใจที่เห็นพี่ณัฐมีความสุขนี่ฮะ
พี่ณัฐต้องรักงานนี้มากเลยใช่ไหมฮะ
ผมเห็นพี่ณัฐยิ้มมาตั้งแต่เข้างานเลยน่ะ
ชีวิตกูน่ะ
ก็มีแต่งานนี่แหละ
ที่ทำให้กูภูมิใจได้มากที่สุด
เวลากูทำงาน
กูรู้สึกว่ากูได้เป็นตัวเอง
ได้คิด แล้วก็ได้ทำอะไรที่อยากทำ
ถ้าพี่ณัฐตั้งใจทำงานขนาดนี้
รับรองซีรีส์เรื่องใหม่ต้องปังแน่นอนฮะ
ถ้ามันจะปัง
ก็เพราะมึงด้วย
มึงพูดถูก
กูอยากทำมันเอง
เพราะชีวิตกูก็มีเรื่องดีๆ ที่อยากจะพูดถึง
แต่กูดันไปกลัวอะไรก็ไม่รู้
เพราะมึง
ทำให้กูผ่านซีนที่ยากมาได้
ขอบคุณนะ
ขอบคุณจริงๆ
[เจือ] ไอ้ณัฐ
โอ้โฮ
เร็วสิ โบว์ จ้อย เฮ้ย
เต้าหู้ มานั่งนี่ก่อน มา
มานั่งนี่ เร็ว
[เจือ] เร็วสิ
- เอ้อ - พี่เจือ มาด้วยเหรอพี่
[เจือ] แหม สำหรับน้องกู ไอ้จ่อยนี่ไง หา
มันกำกับอย่างนี้เลย นะ
เอ้อ เอ้า
เดี๋ยวดูนะ ตอนที่พี่ไปดูตัดต่อครั้งแรกน่ะ
สุดยอด บทเลิฟซีนน่ะ เปิดมา โชะเลย
มาแล้วๆ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ทำไมเป็นแบบนี้อะ
อะไรวะ
[เจือ] ไอ้จ่อย ทำไมเป็นอย่างนี้ ทำไมตัดบทเลิฟซีนออกวะ
มันโคตรเด็ดเลย เนี่ย
ทำลายหนังทิ้งทั้งหมดเลยแก หา
[ดนตรีหยุด]
- พี่ณัฐฮะ - เต้าหู้
กู…
กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ
- อ้อ - [ณัฐ] มึงรอกูตรงนี้นะ ห้ามไปไหน
- เข้าใจหรือเปล่า - ได้ฮะ
เดี๋ยวมา
[ดนตรีอบอุ่น]
[เต้าหู้] ทำไมวันนี้ผมเอาแต่ใจเต้น กับพี่ณัฐตลอดเลยล่ะฮะ
ตอนดูหนัง
ผมก็เห็นแต่หน้าพี่ณัฐจนดูหนังไม่รู้เรื่อง
ผมเป็นอะไรไปฮะเนี่ย
ก็มันเหมือนเรากำลังโดนสารภาพรักอยู่เลย
[เต้าหู้] หรือว่า
ผมจะรักพี่ณัฐขึ้นมาแล้วจริงๆ
[เกณฑ์] ก็ถ้ามึงอยากมีความสุข แล้วเต้าหู้ก็เป็นความสุขของมึงตอนนี้
มึงรออะไรวะ
น้องครับ
ผมเหรอฮะ
ใช่ครับ
น้องน่ารักจังเลยนะครับ
พี่ขอเซลฟี่หน่อยได้ไหม
[เสียงชัตเตอร์]
เอ่อ พี่ขอไลน์เราได้ไหม เดี๋ยวส่งรูปให้
[เสียงดุ] ไอ้เต้าหู้
กลับ
พี่ณัฐฮะ
[ดนตรีอึดอัด]
[เสียงเปิดประตูรั้ว]
พี่ณัฐฮะ
เป็นไงลูก หนังสนุกไหม
ก็ดีน่ะแม่
[เสียงล็อกประตูห้อง]
พี่ณัฐ
[เสียงบิดลูกบิด]
พี่ณัฐโกรธอะไรผมฮะ
มึงบอกว่ามึงจะไปรอที่ห้องน้ำ
แล้วมึงดันหายหัวไปไหน
ก็ ตอนที่ผมรออยู่…
แล้วเขาก็ขอผมถ่ายรูป ไม่เห็นมีอะไรเลยฮะ
แล้วมึงก็ไปกับเขาง่ายๆ นี่นะ
แทนที่มึงจะบอกกูก่อน
กูก็นึกว่ามึงหลงทางตายห่าไปแล้ว
แค่ห่วงก็ไม่เห็นต้องโมโหเลยนี่ฮะ
กูไม่ได้แค่เป็นห่วง แต่กูหวงเข้าใจหรือเปล่า
[ดนตรีซึ้ง]
มึงลืมไปเถอะ
กูก็แค่เจ้านายมึงน่ะ
กูบ้าไปเองแหละ
แต่ว่านั่นมันเมื่อก่อน
เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วนี่ฮะ
จริงๆ ผมก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร
แต่ผมไม่ได้อยากให้พี่ณัฐเป็นแค่เจ้านาย
ผมอยากอยู่ข้างๆ พี่ณัฐ
อยากจับมือ
อยากกอด
แค่นั้นเหรอ
[ดนตรีอบอุ่น]
ขอโทษฮะ
เด็กจังนะมึง
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[เพลงหยุด]
ร้องทำไม
ปากของพี่ณัฐ…
หวานแล้วก็นุ่มเหมือนเยลลี่
[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]
จนผมกลัวว่า…
มึงว่าไงนะ
ผมบอกว่า
ปากของพี่ณัฐ…
หวานแล้วก็นุ่มเหมือนเยลลี่ฮะ
ทำไมมึงพูดเหมือน…
[ดนตรีตึงเครียด]
มึงเป็นใครกันแน่เนี่ยหา
ทำไมมึงทำแบบนี้
[ตะคอก] มึงต้องการอะไรจากกู
ผมทำอะไรเหรอฮะ
ก็เมื่อกี้ที่มึงพูด
ตอนที่กูจูบมึง ทำไมมึงพูดแบบนั้น
ผมแค่พูดตามความรู้สึก
กูไม่เชื่อ
ใครใช้ให้มึงมาแกล้งกู
มึงบอกกูมา
บอกสิวะ
[ดนตรีตึงเครียด]
นี่คือพี่ณัฐฮะ ชื่อจริงชื่อพีรณัฐ อายุ 27 ปี
แม่ชื่อมทนา หมาชื่อขึ้นฉ่ายฮะ
ไอ้เต้าหู้
ข้อมูลเพียบขนาดนี้
[เสียงแค่นขำ] แล้วบอกว่าไม่รู้จัก
ผมคือเต้าหู้ ตุ๊กตาหมีของพี่ณัฐฮะ
กูไม่คิดเลยนะว่ามึงจะตอแหลได้ขนาดนี้
คุณน้าครับ คุณน้าครับ
คุณน้าดูเหงานะครับ เหมือนไม่ค่อยมีเพื่อนคุย
อ้อ ณัฐเคยเล่าให้ฟังนะครับ
ว่าคุณน้าอยู่บ้านคนเดียว
ผัวก็ไม่ค่อยมาหา
เต้าหู้อยู่ได้ใช่ไหม
อยู่ได้ฮะ
[เต้าหู้] ผมเป็นตุ๊กตาหมีของพี่ณัฐอยู่ดีๆ
ทำไมผมต้องกลายเป็นคนที่หน้าเหมือนคุณด้วยฮะ
พ่อ พ่อทำอะไรน่ะ
[ส่งเสียงให้เงียบ]
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
คำบรรยายโดย: ธีรพล มณีสาตร์
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.