All language subtitles for The Miracle of Teddy Bear_S01E05_Episode 5.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]

กูบอกมึงแล้วใช่ไหม

ว่ากฎของการอยู่บ้านนี้

คืออย่าไปยุ่งกับน้าจัน

[เต้าหู้] เมื่อกี้ตอนที่ผมมองหน้ากับพี่ณัฐ

หัวใจผมเต้นแรงมากเลยฮะ

[เสียงตกใจ] ฮะ

เจ้าชายน้อยก็เหมือนลุงแสน

คอยดูแลใส่ใจป้าตลอดเลย

แต่ถ้าผมไม่เกี่ยวอะไรกับพี่หนึ่ง

พี่ณัฐจะยังยอมให้ผมอยู่ที่นี่ใช่ไหมฮะ

ถ้ากูคิดจะไล่มึงอะ

กูปล่อยมึงทิ้งไว้ที่วัดตั้งแต่วันนั้นแล้ว

ผมเป็นหมีนะฮะ ไม่ใช่หมา

นี่ แต่ว่ามันยังเด็ก

คบเด็กสร้างบ้านน่ะ เคยได้ยินกันเปล่า

- ฮะ - [สอง] ถ้าไม่ไว้ใจ…

ลองคบกับผมดูก่อนก็ได้นะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[สมุดโน้ต] ดูดู๊ ดูๆ

พวกเราดูสิ เจ้าหมีเริ่มเหมือนคนเข้าไปทุกทีแล้วนะ

- ยังไงฮะ - [สมุดโน้ต] ก็ดูมีเรื่องต้องคิดเยอะแยะไปหมด

เหมือนมีอะไรอยากจะเล่า

แต่ก็ไม่เล่า

ไม่เหมือนเจ้าตุ๊กตาหมีตัวเดิม ที่คิดยังไงก็พูดอย่างนั้น

ผมคงอยู่ใกล้กับคนมากขึ้นมั้งฮะ

เรื่องบางเรื่องผมก็เรียนรู้ว่าไม่ควรพูด

ถ้าพูดไปแล้วจะมีคนเสียใจ

แต่เรื่องบางเรื่องผมก็ไม่เข้าใจจริงๆ นะฮะ

ผมเลยไม่รู้จะพูดออกมายังไง

ถ้าเป็นคนมันยาก ก็รีบกลับมาเป็นตุ๊กตาสิ

กลับมาอยู่ด้วยกันในนี้

ผมก็พยายามอยู่ฮะ

ตอนนี้ผมสืบจนเกือบจะรู้แล้วว่า ใครให้ผมมากับพี่ณัฐ

แต่ผมก็เข้าใจผิดอยู่ดีฮะ

ไม่ใช่ว่าน้องณัฐปาลูกดอกที่งานวัด แล้วได้แกติดมือมานะ

[เสียงหมอนข้างหัวเราะ]

[ขึ้นเสียง] ไม่ใช่ฮะ

พี่ณัฐบอกว่ามีคนสำคัญให้ผมมา

ผมว่าผมต้องสำคัญมากกว่านั้นแน่

[โต๊ะ] ใจเย็นก่อนเต้าหู้

พวกเราดูสิ เดี๋ยวนี้เต้าหู้เกรี้ยวกราดเหมือนคนจริงๆ แล้วนะ

- จะว่าไป… - [โต๊ะ] จะว่าไป…

- ก็แอบเหมือนน้องณัฐอยู่นะ - ก็แอบเหมือนน้องณัฐอยู่นะ

[ดนตรีเบาสมอง]

เฮ้ย

มึงเข้ามาทำไมเนี่ย

ผมเอาผ้ามาเก็บให้ฮะ

[เต้าหู้] ต้องทำยังไงต่อฮะ

มึงก็เอาไปรีดสิวะ

รีด

เออ

อย่าบอกนะว่ามึงรีดผ้าไม่เป็น

[ดนตรีขำขัน]

[เสียงถอนหายใจ]

[ณัฐ] ฟังนะ

ผ้าตัวนี้เป็นผ้าลินิน

ต้องใช้ความร้อนสูง

มึงก็หมุนไฟให้สูง จะมีคำว่าลินิน

แล้วมึงก็รีด

[ดนตรีซึ้ง]

เนี่ย ช้าๆ

ให้ทั่ว

แค่นี้

อะ ด้านนี้มึงรีด

[เสียงเตารีดพ่นไอน้ำ]

ช้าๆ

[ณัฐ] เออ

[เสียงณัฐจิ๊ปาก] อย่ารีดทับกระดุมสิวะ

นี่ มึงอะ

ค่อยๆ เอาปลายเตารีด สอดเข้าไประหว่างกระดุม แบบนี้

ช้าๆ

[ณัฐ] เนี่ย

เออ

ทำดิ๊

อะ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

โอ๊ย เต้าหู้

นี่

แบบนี้ ช้าๆ

เอามือข้างหนึ่งขึ้นมาจับผ้าไว้

เออ

[เสียงเตารีดพ่นไอน้ำ]

[เสียงซี้ดปาก] อู๊ย

[เต้าหู้] เอ่อ… [เสียงหมุนปิดเตารีด]

พี่ณัฐเป็นอะไรหรือเปล่าฮะ

[เสียงเป่าปาก]

เปล่าอะ กูแค่ร้อน

[มทนา] ร้อนเหรอ

เอามือจับติ่งหูซิ

แล้วมันหายไหม

ก็ดีขึ้นหน่อยๆ นะฮะ

ลองเอามือจับติ่งหูสิฮะ

จับทำไมวะ

บอกให้ทำก็ทำเถอะฮะ

ไม่เอาอะ

- แบบนี้ - ไม่เอา

แบบนี้ฮะ

[ดนตรีอบอุ่นหวานซึ้ง]

เออ กูหายร้อนแล้ว

ทำไมผมร้อนจังเลยฮะ

[เสียงหัวใจเต้นดัง]

นี่เสียงหัวใจผมหรือหัวใจพี่ณัฐฮะ

[เสียงหัวใจเต้นดัง]

ออกไปได้แล้วไป ไม่ได้เรื่อง

เดี๋ยวกูรีดเอง ไป

[ณัฐ] ไปสิ

[เสียงหัวใจเต้นดัง]

[เสียงหอบหายใจ]

[โซฟา] เจ้าหมี ทำไมยูตัวร้อนแล้วก็เหงื่อแตกพลั่กแบบนี้ล่ะ

[ภาษาอังกฤษ] ยูเป็นไข้นี่

ผมไปรีดผ้ามาฮะ

สงสัยไข้จะขึ้นน่ะ

เอ รีดผ้าแล้วเป็นไข้ได้ด้วยเหรอ

นั่นสิ ไหนบอกจิ๋วน้อยซิว่าอาการมันเป็นยังไง

ผมก็ไม่แน่ใจฮะ

[ดนตรีผ่อนคลายเบาสมอง]

ตัวมันร้อนๆ

ท้องมันก็หวิวๆ

หัวใจเต้นแรงด้วยฮะ

[โทรศัพท์] อาการไม่เหมือนคนเป็นไข้นะ

[รองเท้าขวา] เฮ้ย พูดแบบนี้ เมื่อไหร่เขาจะรู้เรื่อง

นี่ ไอ้เต้าหู้ แน่ใจนะ ว่าเมื่อกี้…

รีดผ้าอย่างเดียวน่ะ

รีดผ้าอย่างเดียวจริงๆ ฮะ

แต่ว่าตอนที่รีดผ้าอยู่…

พี่ณัฐบอกว่าร้อน

ผมก็เลยจับหูพี่ณัฐฮะ

- จับหู - จับหู

[โทรศัพท์] แล้วจับอะไรอีกหรือเปล่า

ไม่มีแล้วฮะ

[ภาษาอังกฤษ] จริงเหรอ แน่ใจนะ

[เก้าอี้โยก] ทำแค่นั้น แล้วมีอาการอย่างที่ว่าเลยเหรอ

ฮึ คนไม่มีคู่จะไปรู้อะไร

จิ๋วน้อย บอกเขาไปซิ

จิ๋วน้อยว่าเต้าหู้น่าจะชอบพี่ณัฐแล้วล่ะ

ถึงได้ใจเต้นแรง

ท้องหวิวๆ เวลาอยู่ใกล้พี่ณัฐน่ะ

[พริบ] ความรู้สึกที่เวลาเราชอบใครสักคนมากๆ

เวลาที่เราอยู่ใกล้เขา

สบตาเขา

หัวใจเราก็จะเต้นแรง

[เสียงพ่นลมหายใจ]

แต่ผมเป็นแค่ตุ๊กตาหมีนะฮะ

ผมจะไปชอบเจ้านายได้ยังไง

อย่าลืมสิเจ้าหมี

ตอนนี้ยูไม่ใช่แค่ตุ๊กตาหมีแล้วนะ

แต่ยังไงผมก็ต้องกลับไปเป็นตุ๊กตาอยู่ดีนะฮะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

[เต้าหู้] ผมจะกลับไปเป็นตุ๊กตาหมีเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แต่มาคิดๆ ดูแล้ว

ก่อนจะถึงวันนั้น

ผมจะใช้เวลากับพี่ณัฐให้คุ้มค่าที่สุดเลยฮะ

[เสียงซี้ดปาก] อู๊ย

เอ่อ พี่ณัฐเป็นอะไรหรือเปล่าฮะ

[เสียงเป่าปาก]

เปล่าอะ กูแค่ร้อน

ลองเอามือจับติ่งหูสิฮะ

จับทำไมวะ

บอกให้ทำก็ทำเถอะฮะ

- ไม่เอา - แบบนี้ฮะ

[ดนตรีอบอุ่นหวานซึ้ง]

ทำไมผมร้อนจังเลยฮะ

[เสียงหัวใจเต้นดัง]

นี่เสียงหัวใจผมหรือหัวใจพี่ณัฐฮะ

[เสียงนกร้อง]

ณัฐไปนะแม่

พี่ณัฐฮะ

ผมทำเองครั้งแรก

อาจจะยังไม่ดีเท่าไรนะฮะ

ว่าแต่…

เสื้อเรียบดีไหมฮะ

เอ่อ แล้วแม่อะ

[มทนา] ณัฐ

แม่ขอโทษ แม่หลับลึกไปหน่อยน่ะลูก

อ้าว แล้วปิ่นโต…

ผมทำให้พี่ณัฐแล้วฮะคุณป้า

งั้นณัฐไปทำงานแล้วนะแม่

แม่ง่วงก็ไปนอนต่อเหอะ

ไปแล้วครับ

[ดนตรีซึ้ง]

เรื่องแค่นี้ป้ายังทำให้ณัฐไม่ได้เลย

แล้วเรื่องอื่นป้าจะทำเพื่อณัฐได้ยังไง

คุณป้าอย่าคิดมากเลยฮะ

ใครๆ ก็นอนตื่นสายกันได้นะฮะ

ขอแค่คุณป้ารักษาสุขภาพเนี่ย พี่ณัฐก็ดีใจแล้วฮะ

น้ำแอปเปิ้ลฮะคุณป้า

พ่อคุณสองบอกว่ามันช่วยบำรุงหัวใจ

ผมอยากให้คุณป้าลองทานดูฮะ

ขอบใจจ้ะ

เจ้าชายน้อยน่ารักจังเลย

[ดนตรีอบอุ่น]

ขอโทษนะฮะคุณป้า

ผมเองแหละฮะที่ทำให้คุณป้าตื่นสาย

แต่ถ้าผมไม่ทำแบบนี้…

[มทนาพูดเสียงเบา] ไปๆ

พี่ณัฐก็จะไม่มีความสุขนะฮะ

[มทนา] อือๆ ไปเลย

ทำอะไรลูก

น้ำแอปเปิ้ลฮะ

อืม ขอบใจจ้ะ

[ดนตรีอบอุ่น]

[มทนา] อืม

(เฟิสต์เลิฟ)

[ดนตรีหม่นหมอง]

[เต้าหู้] ผมทำเองครั้งแรก

อาจจะยังไม่ดีเท่าไรนะฮะ

[เสียงณัฐถอนหายใจ]

[ธาร] ลองชิมดูเปล่า

อี๋

อือ ลองชิมดู โห พี่อุตส่าห์ทำ

อะ

เป็นไง

อร่อยล่ะสิ

เฮ้ย

อร่อยว่ะ

[ดนตรีสดใส]

อเมริกาโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาล

แต่ใส่ใจทั้งดวงของพริบแลกกับปิ่นโตพี่ณัฐ

ทำไมวันนี้กับข้าวพี่ณัฐดูไม่น่ากินเลยล่ะ หมูก็ไม้ไหม้

อย่างนี้วันนี้พริบก็อดกินน่ะสิ

มา เดี๋ยวพริบเอาไปทิ้งให้

เฮ้ย ไม่ต้อง

พี่กินได้

[พริบ] อะไรวะ

[พริบกระซิบ] พี่เกณฑ์ๆ

พี่ณัฐนี่รสนิยมแปลกเนอะ

ทีกับข้าวน่ากินๆ เอามาให้คนอื่นกิน

ทีหมูไหม้ๆ ล่ะกินเอง

ไอ้หมูไหม้นี่มันพิเศษยังไงวะ ถึงได้หวงอะ

ถ้าพี่ณัฐกินแบบนี้ได้ พริบว่าพริบมีสิทธิ์

พริบได้ทางของพริบแล้ว

- [เกณฑ์] อีบ้า - เอ้า

[เกณฑ์] ว่าไง

ฮะ แกไปซื้อหม้อทอด เพื่อ

[พริบ] พริบจะหัดทอดหมูน่ะสิ

พริบจะใช้เสน่ห์ปลายจวักมัดใจพี่ณัฐ

[เสียงพ่นลมขำ]

ฉันนี่ยอมใจแกจริงๆ เลย ไอ้บ้า

[เสียงหัวเราะ] ไว้พริบจะทำไปให้ชิมนะ

แค่นี้ก่อน

[ดนตรีขำขัน]

อ้าว หนูพริบ

ท่านรอง

เรื่องของพี่ธารไปถึงไหนแล้วคะ

ตอนนี้ตำรวจยังไม่ตัดประเด็นไหนทิ้งนะครับ

ทั้งปัญหาความขัดแย้งกับบริษัททีอาร์ดี แล้วก็ปัญหาส่วนตัว

ถ้าเป็นปัญหาส่วนตัวเนี่ย

เรื่องชู้สาวไม่มีแน่นอนค่ะ พริบมั่นใจ

ทำไมหนูถึงคิดอย่างนั้น

ตั้งแต่กลับมาเมืองไทยเมื่อสองปีก่อนเนี่ย

พี่ธารไม่เคยคบใครเลยค่ะ

[พริบ] พี่ธารไม่เคยลืมรักครั้งแรก

แล้วก็ไม่เคยคบใครจริงๆ จังๆ เลย

พริบประทับใจความรักของพี่เขาค่ะ

ก็เลยทำเพจเรื่องของพี่เขาขึ้นมา

ชื่อว่า "วันซ์อัปพอนอาวร์ไทม์" ค่ะ

ถ้าท่านรองลองเข้าไปอ่านดูเนี่ย น่าจะเข้าใจพี่ธารมากขึ้นนะคะ

[ดนตรีซึ้ง]

(วันซ์อัปพอนอาวร์ไทม์)

[พริบ] ตอนนั้นพริบไม่รู้ว่าพี่ธารไม่มีวันรักพริบ

พริบก็เลยรุกจีบพี่ก่อน

สุดท้ายพริบก็แห้วตามระเบียบ

เราสองคนเลยกลายเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน

แล้วก็สนิทกันยิ่งกว่าเดิม

ถ้าดูเพจแล้ว ท่านรองอยากรู้อะไรเกี่ยวกับพี่ธาร ที่ไม่ใช่เรื่องงาน

ถามพริบได้ค่ะ

[สอง] แฮ่

[เสียงหัวเราะ] ไอ้ลูกหมา

เล่นเป็นเด็กไปได้ ฮะ

โห

พ่อ หนุ่มวายเปล่าเนี่ย

เฮ้ย จะบ้าหรือไง

มันเกี่ยวกับคดีที่พ่อทำ

เดี๋ยวนี้พ่อมีคดีแนวนี้ด้วยเหรอ

ทันสมัยนะเราเนี่ย

อ้าว ก็ใช่น่ะสิ

ก็คดีเพื่อนพี่หนึ่งนั่นแหละ

พ่อก็เพิ่งรู้ว่า…

เขาไม่แมน

ไม่แมน

การที่เขาเป็นผู้ชายชอบผู้ชาย มันจะไม่แมนเลยเหรอพ่อ

เฮ้ย เดี๋ยวๆ เดี๋ยว

นี่แกเข้าใจว่ายังไง ฮะ

ไอ้แมนที่พ่อพูดถึงเนี่ยคือความเป็นลูกผู้ชาย

ต่อให้เป็นเพศไหนก็แมนได้

แล้วแกเข้าใจว่าไงวะ

[เสียงถอนหายใจ]

[เสียงพ่นลมหายใจ]

พ่อ พ่อทำงานต่อเหอะ

เดี๋ยววันนี้สองจะเป็นเชฟเอง

พ่อจะทานอะไร มีไข่ดาว ไข่เจียว ไข่ตุ๋น

[เสียงอนิกหัวเราะในลำคอ] ไม่ต้อง

เดี๋ยวเชฟพ่อจัดการเอง แกไปอาบน้ำไป

ตัวเหม็นแล้วว่ะ ไป

เหม็นเหรอ นี่

[เสียงหัวเราะ] ไป

[พูดพลางหัวเราะ] ไอ้ลูกหมาเอ๊ย

เอ้อ

[ดนตรีอบอุ่น]

[เสียงรดน้ำต้นไม้]

คุณป้ามาพักกินผลไม้ก่อนนะฮะ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

คุณป้าหาอะไรเหรอฮะ

ป้าหาคุณลุงอะ

ป้าไม่เห็นคุณลุงอีกแล้ว

ตกลงเมื่อคืนคุณลุงกลับบ้านหรือเปล่านะ

น่าจะกลับมาแล้วนะฮะ

แต่สงสัยออกไปก่อนที่คุณป้าจะตื่นน่ะฮะ

[มทนาลากเสียงยาว] อือ

จริงสิ วันนี้ป้าตื่นสาย

แต่จริงๆ คุณลุงก็น่าตีนะ

จะไปปลุกป้าก็ได้

คราวนี้ไม่รู้จะไปนานแค่ไหนด้วย

เมื่อก่อนคุณลุงทำงานโรงงานที่ต่างจังหวัดน่ะจ้ะ จะกลับบ้านทุกอาทิตย์

บางครั้งก็เว้นไปหลายอาทิตย์เหมือนกัน

บางทีก็ไม่มาเป็นเดือนๆ เลย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[แสน] เสาร์อาทิตย์นี้ ผมไม่ได้กลับกรุงเทพฯ นะครับคุณนา

อีกแล้วเหรอคะ

แต่วันเสาร์นี้วันเกิดนานะคะ

คุณแสนคะ [เสียงวางสายโทรศัพท์]

คุณแสน

ฮัลโหล

[เสียงสัญญาณรอสาย]

เมื่อกี้สายหลุดเหรอคะ

ค่ะ คุณแสนไปประชุมอะค่ะ

[จัน] มีธุระอะไรจะฝากไว้ไหมคะ

แต่รบกวนเป็นแค่เรื่องงานเท่านั้นนะคะ

เพราะว่าตอนนี้เป็นเวลางานน่ะค่ะ

ค่ะ ขอโทษนะคะ

เอาไว้จะโทรไปใหม่แล้วกันค่ะ

ตั้งแต่ปีนั้นมา…

ลุงกับป้าก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดด้วยกันอีกเลย

ไม่เป็นอะไรนะฮะ

ไว้เราหาโอกาสฉลองวันเกิดกัน เอาแบบใหญ่ๆ เลยนะฮะ

แต่วันเกิดป้าเพิ่งผ่านไปเองนะ

แต่สิ้นเดือนนี้

วันเกิดณัฐเขา

จริงด้วยสิฮะ

วันที่ 8 กันยา อีกแค่แป๊บเดียวเองนะฮะ

เต้าหู้รู้วันเกิดพี่เขาด้วยเหรอ

พี่ณัฐเคยบอกผมไว้อะฮะ

[เสียงแตรรถยนต์]

พี่ณัฐกลับมาแล้วฮะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[ณัฐ] แม่ สวัสดีครับ

อะ

พี่ณัฐไม่ได้กินเลยเหรอฮะ

มึงอย่าเพิ่งดราม่า เปิดดูก่อน

เต้าฮวย

เต้าทึง

[ดนตรีอบอุ่น]

[เสียงพ่นลมขำ] เต้าหู้ทอด

[ณัฐ] อือ

พี่ณัฐซื้อให้ผมเหรอฮะ

มึงอ่านไม่ออกเหรอ

"ของขึ้นฉ่าย"

"ของแม่"

[เต้าหู้] "ของแก"

ของผม

ขอบคุณนะฮะพี่ณัฐ เต้าหู้จะกินเต้าฮวยให้หมดเลยฮะ

ว่าแต่…

ใครสอนมึงทอดหมูทอดสูตรนี้เนี่ย

ผมก็ทำตามความรู้สึกน่ะฮะ

ทำไมเหรอฮะ

เปล่าอะ

กูแค่จะบอกว่าทีหลังใช้ไฟเบาๆ หน่อย

ขืนกูกินแบบนี้บ่อยๆ เป็นมะเร็งตายพอดี

ได้ฮะ รอบหน้ารับรองไม่ไหม้แน่นอนฮะ

ก็กูบอกว่าไม่เอาไหม้ไง

ได้ฮะ ไม่ไหม้ฮะ

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีอบอุ่น]

[ก้อง] ผมได้หลักฐานใหม่มาเพิ่มแล้วครับ

เบอร์ที่โทรหาคุณตาธาร ก่อนที่คุณตาธารจะถูกทำร้ายเนี่ย

นอกจากเบอร์เพื่อนร่วมงานแล้ว ก็มีเบอร์ของนางสัจจารีย์ บุระรัตน์ครับ

นามสกุลคุณแสนนี่

ครับ เธอเป็นเมียของคุณแสนน่ะครับ

แล้วก็เป็นอาแท้ๆ ของคุณตาธาร

มันฟังดูแปลกๆ ไหมครับ

[ก้อง] เธออยู่กรุงเทพฯ ครับ

แต่มีคนเห็นเธอมาที่เชียงใหม่ ตอนที่คุณตาธารถูกทำร้ายนะครับ

คุณแสนไม่เห็นบอกเลยว่าเมียขึ้นมาเชียงใหม่

ดูเหมือนคุณแสนจะมีอะไรปิดบังเรานะครับ

งั้นเช็กด่วนเลยนะว่า

คุณสัจจารีย์ขึ้นมาวันไหน กลับวันไหน แล้วไปไหนบ้าง

[ก้อง] ได้ครับ [เสียงรินน้ำ]

- [อนิก] ฝากด้วยลูก - [สอง] ฮะ

ลูกน้องโทรมาเรื่องคดีอีกแล้วเหรอพ่อ

[อนิก] อืม

เพิ่งได้หลักฐานใหม่คดีเพื่อนหนึ่งน่ะ

แล้วเขารู้แล้วเหรอพ่อว่าฝีมือใคร

[เสียงถอนหายใจ]

ยังสรุปยาก

แต่มีเค้าว่าจะไม่ใช่การปล้น แล้วทำร้ายเจ้าทรัพย์ธรรมดา

เพื่อนหนึ่งคนนี้เขาเป็นนักเคลื่อนไหว

ส่วนพื้นเพครอบครัวเป็นลูกคนมีเงิน ได้มรดกมาเยอะ

[อนิก] เพราะฉะนั้นอาจมีคนปองร้ายเขาได้

แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่พ่อไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดก็คือ

ความขัดแย้งของคนในสายเลือดเนี่ยแหละ

ก็จริงนะพ่อ

ถ้าคนร้ายเป็นคนใกล้ชิด

มันก็น่าเจ็บปวดใจมากที่สุด

เอ่อ พ่อ แล้วพ่อจะต้องกลับไปทำงานอีกทีวันไหน

[อนิก] หือ

พรุ่งนี้ มีอะไรหรือเปล่า

เปล่าพ่อ

[เสียงหัวเราะ]

[ดนตรีสดใส]

[เสียงไดร์เป่าผมและเสียงโทรศัพท์เข้า]

[เกณฑ์] ไอ้เด็กนรก

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

[เสียงโทรศัพท์เข้าและเสียงถอนหายใจ]

ว่าไงไอ้เด็กเวร

[เสียงถอนหายใจ] คนอะไร ไร้เยื่อใยซะจริง

มึงมีธุระอะไรมึงก็รีบพูดมา กูจะนอน

อาทิตย์หน้าเขาจะเปิดกล้องแล้วนะ

- แล้วไง - ผมจะได้เจอลุงเปล่า

คงไม่

แต่ผมอยากเจอลุงนะ

ทำไมต้องอยากเจอกูด้วย

ก็…

พ่อผมไม่ว่าง

ผมก็เลยอยากมีญาติผู้ใหญ่ คอยให้กำลังใจผมอะครับ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

แล้วกูไปเป็นญาติผู้ใหญ่มึงตอนไหน ฮะ บ้า

ก็ที่เรียกว่าลุงๆ เนี่ย ก็อยากให้เป็นญาติอยู่หรอก

เอ๊ะ หรือว่าจะให้เรียกว่า…

น้องเกณฑ์ดีครับ

ไอ้เด็กชั่ว ไอ้เด็กเวร ไอ้เด็กเลว ไอ้เด็กไม่มีสัมมาคารวะ ไอ้บ้า

[เสียงถอนหายใจ] โดนลุงด่าก็สบายใจแล้วครับ

มึงนี่โรคจิตจริงนะ

ไว้เจอกันใหม่นะลุง

ฝันดีนะครับ กู๊ดไนต์ จุ๊บๆ

[เสียงส่งจูบและเสียงวางสายโทรศัพท์]

ไอ้สอง ไอ้บ้า

[ดนตรีขำขัน]

ช่วงนี้ป้าเป็นอะไรก็ไม่รู้ขี้เซาจังเลย

นี่ถ้าไม่ตั้งนาฬิกาปลุกสามเครื่องนะ ป้าตื่นไม่ทันแหงๆ เลย

ผมว่าได้พักผ่อนเยอะๆ ก็ดีนะฮะ

ช่วงนี้คุณป้าดูแข็งแรงขึ้นเยอะเลย

ตอนกลางวันดูกระฉับกระเฉงด้วยนะฮะ

- แม่ - [มทนา] หือ

วันนี้วันเปิดกล้องละคร แม่ไม่ต้องทำปิ่นโตให้ณัฐนะ

[ณัฐ] เดี๋ยวณัฐไปกินที่กอง

ไปแล้วนะแม่

ณัฐ

[ดนตรีหม่นหมอง]

[ชู] ว้าบ

- ลุงชู สวัสดีฮะ - [ชู] อือ

อ่า สวัสดี [เสียงหัวเราะ]

[เสียงหัวเราะหึ] [ชู] ไปตลาดมาก็เลยซื้อมาฝากไงจ๊ะเนี่ย

- ขอบคุณฮะ - [ชู] เฮ้ยๆ

- น้าช่วยถือให้ - [ชู] อะไร

- โอ้โฮ - [โหน่ง] โห หอมจริงๆ นะเจ้านี้

- [ชู] ช่วยถือให้ - เออ นี่

เต้าหู้รู้ไหม น้าจันเขาไปไหน หือ

อ้าว น้าจันเขาไม่อยู่บ้านเหรอฮะ

หึ ไม่นะ น้าตื่นมาตอนเช้านี้นะ เห็นเขาลากกระเป๋าเดินทางขึ้นแท็กซี่ออกไปอะ

สงสัย…

น้าจันจะไปหาลุงแสนที่เชียงใหม่น่ะฮะ

- [ชู] อือ - อ๋อ ไม่น่าล่ะ เพิ่งทะเลาะกัน

ก็ต้องตามไปง้อกันเป็นธรรมดาเนอะ

อู๊ย ทำไมช่างอยากไปรู้เรื่องเขานักนะ

[ชู] โอ้โฮ อะไรก็ไม่รู้ นี่ก็

เอ้อ แล้วคุณนาเป็นยังไงบ้างล่ะ เต้าหู้

พักนี้ไม่เห็นออกมาใส่บาตรเลย

ก็สบายดีฮะ

เต้าหู้

มีอะไรปรึกษาลุงได้นะ

คือ…

- [ชู] หือ - คุณป้าอะฮะ

ช่วงนี้คุณป้าไม่ค่อยได้ทำอาหารให้พี่ณัฐกินเลยฮะ

- [ชู] อือ - แล้วคุณป้าก็จะรู้สึกเศร้าๆ

วันนี้ถึงกับโทษตัวเองเลยนะฮะ ว่าเป็นคนที่ไม่มีคุณค่า

ลุงเข้าใจนะเต้าหู้นะ

เพราะว่าคุณนามีลูกก็อยากจะบริการลูก

หุงหาอาหารให้ลูก ทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ลูกมีความสุข นะ

แต่พอลูกโตแล้วเนี่ย

ออกไปทำงานนอกบ้านแล้วเนี่ย

- ฮะ - [ชู] ตัวคนเป็นแม่ก็คิดว่า…

- หมดความหมายไง เข้าใจไหม - [โหน่ง] อืม

[ชู] แล้วอย่างคุณนาเนี่ยอยู่แต่ในบ้านนะ

ไม่ได้ออกไปไหนเลย

ก็เลยคิดว่าตัวเองเนี่ย ไม่ได้ทำอาหารให้ลูกกินแล้ว

ก็คงจะหมดคุณค่าแก่ตัวเองแหละ

แล้วการที่ตัวเองมีคุณค่ามันเป็นยังไงเหรอฮะ

เออ อันนี้มันก็เกี่ยวกับว่า อะ เดี๋ยว

ให้โหน่งเขาอธิบาย เขาจบวิศวะ อธิบายละเอียดดี โหน่งอธิบายหน่อย

- ผมจบการเรือนครับ - เออๆ เอ้า อธิบายหน่อย

- มีคุณค่าเหรอ ก็ ก็คงแบบว่า เอ่อ… - [ชู] เออ

[ดนตรีเบาสมอง]

ฮะ

ไอ้ คงทำให้คนอื่นเขารู้สึกมีความสุขล่ะมั้ง

[ชู] อ๋อ [เสียงหัวเราะ]

เออ แต่มันไม่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนะ เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นแบบว่า…

ให้กำลังใจเขา ทำให้เขายิ้มได้ แล้วเราก็มีความสุขไปกับเขาด้วยน่ะนะ

ไอ้อย่างนี้ล่ะมั้งที่เขาเรียกว่ามีคุณค่าน่ะ

[เสียงชูหัวเราะในลำคอ]

ขอบคุณนะฮะ วันนี้ลุงชูกับน้าโหน่ง มีคุณค่ากับผมมากจริงๆ เลยฮะ

- [เต้าหู้] ขอบคุณฮะ - โอ้

โอ๊ย [เสียงโหน่งและชูหัวเราะ]

- ปาท่องโก๋ - ฮะ เอ่อ

แหม อร่อยดี ขอน้าชิมอีกคำนะ

[เสียงโหน่งหัวเราะเจื่อนๆ ] ไปแล้วนะฮะ

- อ้าว ไม่ให้เขาไปล่ะ - [โหน่ง] อะ

- ซื้อมาฝากเขา - [โหน่ง] เอ้า นี่

- เขาไปแล้ว ซื้อมาฝากเขา - อร่อยจริงๆ

[ชู] อร่อย อร่อยได้ยังไง ก็ซื้อมาฝากเขา ไม่ให้เขาไปล่ะ

- ก็มันอร่อย ลองชิมดูสิครับ - อู๊ย

- ไม่เอาๆ เอ้า - อร่อยจริงๆ อร่อยจริงครับ

[โหน่ง] อร่อยไหมล่ะครับ

[ชู] เข้าไม่ได้เลย [เสียงชูครางในลำคอ]

[โหน่ง] แต่มันอร่อยจริงๆ นะเจ้านี้ครับ

[เต้าหู้] ผมคิดว่าผมเข้าใจแล้วฮะ

ว่าความรู้สึกมีคุณค่ามันเป็นยังไง

ตอนเป็นตุ๊กตาหมี

ผมช่วยรับฟังเรื่องราวของพี่ณัฐ

ทั้งตอนสุข ทั้งตอนเศร้า

พอได้เป็นคน

ผมยิ่งรู้สึกว่าผมมีคุณค่ามากขึ้นไปอีก

เพราะผมไม่ใช่แค่รับฟังเฉยๆ

แต่ผมช่วยพี่ณัฐกับคุณป้าได้ตั้งหลายอย่าง

อย่างน้อย…

ผมก็ไม่ต้องรอให้ใครมากอดอีกต่อไปแล้ว

แต่ผมสามารถกอดใครก็ได้ เพื่อให้เขารู้สึกดีแล้วก็หายเศร้า

ถึงการเป็นคนมันจะไม่ง่าย

แต่ผมเริ่มชอบการเป็นคนมากขึ้นทุกทีๆ แล้วฮะ

[ดนตรีเศร้า]

[เต้าหู้] คุณป้าฮะ

เรามาทำของว่างกันไหมฮะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[เสียงเจือถอนหายใจ]

[เจือ] เป็นไง แจ่มไหม สถานที่ถ่ายทำ

ไอ้สถานที่เก่าเมื่อวานเขาเพิ่งยกเลิกน่ะ

แต่โชคดีนะ

ที่ญาติพี่เป็นรองผอ.ที่นี่

- ใครอะพี่ - [ปริตร] จุนเจือ

อ้าว พี่ปริตร สวัสดีครับ

ถ้าไม่ได้พี่นะ ผมแย่แน่ๆ เลย

ย่ะ ไม่เดือดร้อนเนี่ย ไม่เคยมาให้ฉันเห็นหน้าหรอกนะ

[เจือลากเสียงยาว] หือ

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้น]

อ้าว

พีรณัฐใช่ไหมนั่นน่ะ

[ดนตรีอบอุ่น]

ความจริงที่นี่เนี่ย ไม่รับนักเรียนใหม่ตอนเทอมสองหรอกนะ

แต่ว่ายัยนาเนี่ยเป็นรุ่นน้องครู แล้วคุณสิบเนี่ยก็เคยช่วยเหลือเกื้อกูลครูมาก่อน

[ปริตร] ครูก็เลยไปอ้อนวอนท่านผู้อำนวยการให้

ตั้งใจเรียน

แล้วอย่าก่อเรื่องไม่ดีมาถึงครูล่ะ

[ปริตร] รู้ไหม

อย่าลืมนะ ว่าคุณพ่อคุณแม่เธอเนี่ย ฝากให้ครูเป็นหูเป็นตาให้

[ปริตร] นี่นึกว่าจะจำครูไม่ได้แล้วนะ

จบไปตั้งเจ็ดแปดปีเนี่ย ไม่กลับมาเยี่ยมโรงเรียนบ้างเลย

หือ

แล้วนี่เรื่องนี้เธอเขียนบทเองเลยเหรอ

เกี่ยวกับอะไรอะ

[สอง] เฮ้ย เอ๊ย

เรื่องเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียนมัธยม

[เสียงพ่นลมขำ]

เธอคงไม่เอาประสบการณ์จริงมาเขียนหรอกนะ

ประสบการณ์จริงสิครับ

แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

เพราะตอนนั้นผมมีทั้งความทรงจำที่ดี

แล้วก็ไม่ดี

ผมอยากถ่ายทอดผ่านมุมมองของผม

แต่เรื่องนี้ มันไม่ใช่แค่ชีวิตประจำวันของเด็กนะครับ

มันสะท้อนสังคมในรั้วโรงเรียน

ระบบชนชั้น

อำนาจ

แล้วก็การกดขี่

อือ น่าสนใจ

แล้วมี… [เสียงพ่นลมขำ]

เรื่องรักของเธอด้วยหรือเปล่าล่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

ต้องมีสิครับ

เดี๋ยวนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วนะครับ

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องปกติ

[เสียงแข็ง] ถ้าความปกติของครู

คือต้องคิดเหมือนครูเท่านั้น

คงมีคนผิดปกติกันครึ่งโลก

แต่สำหรับผม

[พูดเน้นเสียง] ทุกคนคือคนปกติ

[ณัฐ] แค่ผมมีรสนิยมไม่เหมือนครู

หรือใครอีกหลายคน

มันไม่ได้หมายความว่าผมผิดปกติ

ครูรอติดตามผลงานผมด้วยนะครับ

บางทีซีรีส์เรื่องนี้

อาจจะทำให้ครู เข้าใจความหลากหลายทางเพศมากขึ้น

แล้วก็ให้เกียรติคนทุกคน

ไม่ว่าเขาจะเด็กกว่า

หรือว่าเป็นเพศไหน

ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ

[ดนตรีสดใส]

[เจือ] คัต โอ๊ย

เห็นไหมไอ้เกณฑ์ แอคติ้งมันเฉียบว่ะเกณฑ์

ไม่เห็นจะเฉียบตรงไหนเลยพี่

มันไม่ได้แอคอะไรเลย ก็แค่เล่นเป็นตัวเอง

เอ๊า

ถ้าน้องมันขวางหูขวางตาพี่ขนาดนั้นน่ะ

ไอ้รูปถ่ายที่จะส่งให้ลูกค้าเนี่ย

ให้พริบไปส่งให้ก็ได้นะ

ฉันไม่ชอบทิ้งงานแบบแกนี่

[เกณฑ์] แล้วฉันก็…

มาให้กำลังใจไอ้ณัฐด้วย

แน่ใจเหรอครับ ว่ามาให้กำลังใจแค่พี่ณัฐ

ไม่ใช่ว่ามาให้กำลังใจผมเป็นพิเศษเหรอครับ

มารอซ้ำเติมน่ะสิไม่ว่า

[เจือ] สองๆ สอง

ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป ด่วนเลย

แล้วทีมกล้อง ทีมไฟ

ย้ายไปที่สนามบาสเลยนะ ไป ด่วนเลย เร็ว ไป

[ทีมงาน] พี่เจือ

- [เจือ] อะไรอีกเล่า - เอกซ์ตร้าหัวหน้าทีมบาสที่เป็นคู่แข่ง

ตอนนี้รถล้มอยู่ที่โรงพยาบาลน่ะพี่

เอาไงดีอะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เจือ] ใครเล่นบาสเป็นบ้าง

เฮ้ย โทร โทรหาโมเดลลิ่ง

[เจือ] ทันไหมเนี่ย ฮึ

ผมว่าเรามีตัวช่วยแล้วครับ

[ดนตรีสดใส]

ผมเอาของกินมาให้พี่ณัฐฮะ

นี่เด็กไอ้ณัฐมันไม่ใช่เหรอ

ใช่แล้วพี่

แล้วมันเล่นบาสเป็นไหมเนี่ย

อย่าเรียกว่าเป็นเลย เรียกว่าเทพเลยดีกว่าพี่

[เจือ] และ แอ็กชั่น

[เสียงเป่านกหวีด]

[ดนตรีสนุกสนานเร้าใจ]

[เสียงสวบ]

[เสียงปรบมือ]

โอเคๆ ขออีกทีนึง

[เสียงอัดลูกบาสลงห่วง]

[เสียงปรบมือ]

[ดนตรีระทึกเร้าใจ]

[เสียงลูกบาสกระแทกห่วง]

[เสียงเชียร์]

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้น]

[เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ด]

[ดนตรีลึกลับ]

[เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้อง]

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงเป่านกหวีด]

[เสียงโห่ร้องและเสียงกรี๊ด]

[หนิง] เย็นนี้พี่อยากกินอะไร

[เอฟเฟกต์ลุ้นระทึก]

[เสียงลูกบาสตกกระดอนพื้น]

[ดนตรีซึ้ง]

เหม่ออีกแล้วนะเราอะ

[เสียงพ่นลมขำ]

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[ตะโกน] เฮ้ย

ไอ้ณัฐ

[เสียงลูกบาสกระแทกหน้า]

พี่หนึ่ง

พี่ณัฐเป็นอะไรไหมฮะ

เฮ้ย

ไอ้เต้าหู้

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

- [เจือ] เอ้อ - [ทีมงาน] ยามาแล้วค่ะ

เต้าหู้ไหวไหมเนี่ย เล่นต่อไหวเปล่า

ไหวฮะ ไม่เจ็บแล้วฮะ

[ขึ้นเสียง] นี่เป็นเชี่ยอะไรไอ้ณัฐ ฮะ

ถึงฝ่ากองถ่ายมาเนี่ย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ผมขอโทษทีพี่

คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ

พี่ณัฐเป็นอะไรหรือเปล่า

พี่โอเค

พี่เจือ

- [เจือ] อะไรล่ะ - เดี๋ยวพี่ถ่ายต่อเลยแล้วกัน

ผมไปเข้าห้องน้ำก่อน

- ทางนู้น - ผมรู้

กูเป็นเจ้าของบริษัทนะเว้ย

[ณัฐ] หลีกซิ

มาโรงเรียนเก่าแล้วเป็นอะไรของมันเนี่ย

ทำไมใจไม่อยู่กับร่องกับรอยเลยวะไอ้ณัฐเนี่ย ฮะ

- นี่โรงเรียนเก่าพี่ณัฐเหรอฮะ - อืม พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ย

เมื่อเช้าพี่เจอญาติพี่ที่เป็นรองผอ.ที่นี่

แล้วเขาทักมันน่ะ แม่งเมินใส่เลย

สงสัยไม่กินเส้นกันน่ะ

ยิ่งมันรู้ว่ามาถ่ายที่นี่

มันก็ยิ่งเครียด

[เสียงถอนหายใจ]

หรือว่ามันจะมีอะไรฝังใจที่โรงเรียนวะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[ปริตรพูดเสียงแข็ง] นายพีรณัฐ

ฉันรู้ ฉันเห็นนะ ว่าเธอทำอะไร

เธอทำแบบนี้เนี่ย

เห็นทีว่าฉันจะต้องรายงานผู้ปกครองเธอ

[ดนตรีตึงเครียด]

[นักเรียน 1] เฮ้ย

ไม่ไปเข้าห้องน้ำหญิงวะ

หรือมึงอยากดูของพวกกู

[นักเรียน 2] พ่อมึงรู้เปล่าเนี่ย ไอ้ตุ๊ด

[เสียงจิกกัด] ว่าไงครับ ไอ้ตุ๊ด

สู้กูไหวเหรอ ไปเรียกพี่หนึ่งในดวงใจของมึง มาช่วยดีกว่าไหม

[เสียงนักเรียน 2 โห่แซว]

[นักเรียน 2] ไอ้ตุ๊ด

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ขึ้นเสียง] นี่ห้องน้ำไม่ใช่คอกหมา

ถ้าไม่เยี่ยวก็ไสหัวไป

[ธาร] หรือว่าพวกมึงอยากจะหมาหมู่ ไปเจอกูในสนาม

กูต่อให้

[นักเรียนชาย 1] เฮ้ย ไปเหอะไป

เป็นอะไรไหมณัฐ

[ณัฐ] ไม่เป็นไรครับ

ขอบคุณนะครับ

[ดนตรีหม่นหมอง]

พี่ณัฐฮะ [เสียงโทรศัพท์ตกพื้น]

ผมขอโทษฮะ

ไม่เป็นไร แค่ฟิล์ม

เดี๋ยวกูค่อยไปเปลี่ยน

แล้วนี่มึงมาโผล่กองเป็นเอกซ์ตร้าได้ไงเนี่ย

เอ่อ…

[เต้าหู้] ผม… [เสียงณัฐพ่นลมหายใจ]

ผมทำของว่างมาให้ฮะ

ผมกับคุณป้าช่วยกันทำ

เห็นว่าในตู้เย็นมีแอปเปิ้ลเยอะ ก็เลย…

ทำวุ้นแอปเปิ้ลมาให้ฮะ

[ดนตรีซึ้ง]

กูไม่กิน

ลองกินหน่อยสิฮะ อร่อยนะฮะ

กูบอกมึงกี่รอบแล้วเนี่ย

[ขึ้นเสียง] ที่กองเขามีของกิน มึงไม่ต้องเอามา

แต่ก็ขอบใจมึงนะ

ที่พยายามช่วยกูเมื่อกี้

แต่ทีหลังไม่ต้อง

ทำไมล่ะฮะ

กูไม่ชอบให้มีใครเจ็บเพราะกู

แต่ผมก็ไม่ชอบให้พี่ณัฐเจ็บเหมือนกัน

ถ้าพี่ณัฐไม่อยากให้ผมช่วย ก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ สิฮะ

เออ กูรู้

ทีหลังกูไม่โง่เดินเข้าไปกลางสนามบาสหรอก

ไม่ต้องห่วง

พี่ณัฐ

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

เมื่อกี้จ้องอะไรอยู่เหรอฮะ เห็นจ้องตั้งนาน

[เต้าหู้] คุณสองก็ชอบจ้องหน้าแบบนี้ เหมือนกันนะฮะ

เฟซบุ๊ก

เฟซบุ๊ก

มันก็เหมือนสมุดบันทึกความทรงจำน่ะ

หรือไว้ติดต่อกันในเน็ต

ความทรงจำ

ทำไมต้องบันทึกล่ะฮะ ทำไมไม่จำเอาฮะ

ใครเขาจะไปจำหมดวะ

เกิดวันหนึ่งเป็นอัลไซเมอร์

หรือความจำเสื่อมเหมือนมึงขึ้นมาทำไง

[ดนตรีเศร้า]

เออ

มึงก็น่าจะมีเฟซบุ๊กนี่หว่า

ถ้าหาทางนี้ อาจจะรู้ก็ได้ว่ามึงเป็นใคร

ผมไม่มีหรอกฮะ

ก็…

ผมยังไม่รู้จักเลย ผมจะมีได้ไงฮะ

พี่ณัฐสอนผมเล่นเฟซบุ๊กได้ไหมฮะ

พี่ณัฐเคยบอกว่า

ถ้าผมจำได้ว่าผมเป็นใคร

ผมก็ต้องไป

ผมอยากบันทึกเวลาตอนผมอยู่กับพี่ณัฐเอาไว้

เก็บไว้เป็นความทรงจำฮะ

[ดนตรีอบอุ่น]

- คัต โอเค เลิกกอง - [ทีมงานชาย] สเลท

เยี่ยมมาก [เสียงปรบมือและโห่ร้อง]

เจอกันอาทิตย์หน้านะ พวกเรา

[เจือ] ไป พริบ

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีเบาสมอง]

ลุง วันนี้ผมเป็นไงบ้าง

รีวิวหน่อยสิ

กวนตีนเหมือนเดิม

โหย เอาดีๆ สิลุง ผมจริงจังนะ

ลุงให้คะแนนการแสดงของผมวันแรกเท่าไร

สิบ [เสียงพ่นลมหายใจ]

[สอง] เยส

เต็มร้อยนะเว้ย

เฮ้ย ไม่จริงอะลุง

ผมเล่นสองสามเทคก็ผ่าน พี่เจือยังชมผมเลยว่าผมเล่นดี

ลุงอย่ามากดคะแนนกันดีกว่า

มึงชมตัวเองขนาดนี้แล้วเนี่ย ต้องให้กูมาชมอีกเหรอ

ก็ผมอยากให้ลุงชมอะ

อยู่บ้านพ่อไม่ชมหรือไง

ถึงต้องให้กูมาชมเนี่ย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[ทีมงาน] น้องสอง

เดี๋ยวไปเปลี่ยนชุดคืนให้พี่หน่อยค่ะ

[สอง] ครับ

[ดนตรีเศร้า]

[เจือตะโกน] เฮ้ย สอง

สอง มากินข้าวก่อน มาเร็ว

เอ่อ ไม่เป็นไรครับ พี่เจือ

พอดีว่าผมต้องรีบกลับไปส่งรายงานน่ะครับ

อ่าๆ ตามสบาย

อาทิตย์หน้าเจอกัน

สวัสดีครับพี่เจือ

เร็วสิ

[เสียงเกณฑ์พ่นลมหายใจ]

นี่มึงโกรธกูจริงจังเหรอวะ

กูขอโทษ

กูไม่คิดว่ามึงจะอ่อนไหว…

เรื่องพ่อ

ถ้าลุงรู้สึกไม่ดี

ที่พูดจาทำร้ายหัวใจดวงน้อยๆ ของผมจนบอบช้ำ

ผมจะยอมให้ลุงไถ่โทษก็ได้

ด้วยการที่ลุงจะต้องขับรถไปส่งผมที่บ้าน

ฮะ

เดี๋ยวก่อนนะ นี่มึงเพ้ออะไรเนี่ย

ทำไมกูต้องขับรถไปส่งมึง

มึงก็ขี่มอเตอร์ไซค์มึงกลับสิ

ผมจะขี่กลับได้ไงล่ะ มอเตอร์ไซค์ผมเอาทิ้งไว้ที่บ้านแล้ว

ผมรู้ว่าลุงขับรถมาที่กอง

ผมก็เลยเอามอเตอร์ไซค์ทิ้งไว้นั่นแหละ ไม่ได้เอามา

[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ และเสียงพ่นลมขำ]

ลุง ไปส่งผมที่บ้านหน่อยนะ

[เสียงอ้อน] นะลุงนะ นะ นะ นะลุงนะ

รับรองเลยว่าเรื่องวันนี้

ผมจะหายโกรธลุงเป็นปลิดทิ้งเลย

[เสียงหัวเราะหึๆ ] นะๆ ลุง

[เสียงสองหัวเราะในลำคอ] มึงเอาหัวมึงมานี่

[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ] มึงเอาหัวมึงมานี่

- [เกณฑ์] อื้อ - [สอง] โอ้โฮ เฮ้ย

ไปลุง ไปส่งผมนะ

มึงไปเองเลย บ้า เล่นกูเหรอ [เสียงสองหัวเราะชอบใจ]

[เสียงถอนหายใจ] [สอง] ไปลุง เร็วๆ

ผมตัวเหนียวไปหมดแล้วเนี่ย

[เกณฑ์พูดไม่ออกเสียง] มืดจังวะ

[เกณฑ์] พ่อไม่อยู่เหรอ

พ่อไปทำงานที่เชียงใหม่อะ

นานๆ ทีพ่อจะกลับมา

ทำไมไม่ตามไปอยู่กับพ่อวะ

ลุง ผมโตแล้วนะ ดูแลตัวเองได้

อีกอย่าง

ผมอยากเรียนมหาลัยที่นี่มากกว่า

แล้วแม่มึงล่ะ

แม่ก็ ตายไปได้หลังจากที่พี่หนึ่งตายได้ไม่นานน่ะ

นี่

ถ้าลุงอยากจะถามผมมากขนาดนี้

เข้าบ้านผมเลยไหม

[สอง] รับรองว่าคืนนี้เนี่ย

ผมจะเล่าชีวประวัติของผมให้ลุงฟังทั้งคืนเลย

[เกณฑ์พ่นลมขำ] ไป เชิญครับ

- [สอง] ไป - [เกณฑ์] หือ

ไม่ กูกลับแล้ว

ขับรถดีๆ นะลุง

อย่ามัวแต่คิดถึงผม

ใจลอยไปสอยตูดใครเขาล่ะ

มึงรีบเข้าบ้านเลย

ไอ้สอง ไอ้เด็กเปรต ไอ้บ้า

ขอบคุณนะครับที่มาส่ง

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงพ่นลมขำ]

[เสียงสตาร์ทรถ]

[ตะโกน] สอง มากินข้าว มาเร็ว

เอ่อ ไม่เป็นไรครับ พี่เจือ

พอดีว่าผมต้องรีบกลับไปส่งรายงานน่ะครับ

[เสียงถอนหายใจ]

เป็นพนักงานส่งอาหาร ถ้ามันหาข้าวกินเองไม่ได้ มันก็โง่แล้ว

[เสียงจิ๊ปากและถอนหายใจ]

[เสียงพ่นลมหายใจหงุดหงิด] [เกณฑ์] เชี่ยเอ๊ย

[ดนตรีขำขัน]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

สวัสดีครับ

[พนักงานร้านอาหาร] สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าโจ๊กที่สั่งไว้ใส่ไข่หรือไม่ใส่ไข่คะ

ฮะ โจ๊ก ผมไม่ได้สั่งนะครับ

[พนักงานร้านอาหาร] อ๋อ มีคนสั่งไว้ให้น่ะค่ะ

[ดนตรีอบอุ่น]

เหรอครับ งั้นผมไม่ใส่ไข่แล้วกันครับ

[พนักงานร้านอาหาร] โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

[เสียงข้อความเข้า]

[เสียงพ่นลมขำ]

[เสียงข้อความเข้า]

(เกณฑ์สิทธิ์)

[เสียงพ่นลมขำ]

(รักนะ รักนะ รักนะ จุ๊บๆ )

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ฮัลโหลเต้าหู้

วันนี้พี่ณัฐใส่เสื้อสีน้ำเงิน

[เต้าหู้] กางเกงสีเทา

สะพายเป้สีดำ

[เต้าหู้] กำไลข้อมือสีเงิน

ออกจากบ้านตอนเก้าโมงหกนาที

[ดนตรีเบาสมอง]

ตอนนี้กำลังทำหน้าสงสัย

น่ารักจนต้องขอถ่ายรูปไว้หน่อยนะฮะ

[เสียงถ่ายรูป] มึงทำเชี่ยอะไรเนี่ย

กำลังบันทึกความทรงจำกับพี่ณัฐไงฮะ

ผมมีเฟซบุ๊กแล้วนะ

แต่เมื่อคืนพี่ณัฐหนีเข้าห้องไปก่อน

ผมเลยโทรไปถามวิธีเล่นกับคุณสองมาฮะ

แชทมึงยังพิมพ์ไม่ค่อยจะถูก

กระแดะอยากจะเล่น

มึงนี่อะไรกับเฟซบุ๊กจังวะ

ถึงขนาดโทรไปให้คนอื่นสอน

นี่มึงอยากเล่นจริงๆ

หรือว่ามึง…

ก็คุณสองบอกว่า…

ผมต้องเล่นเฟซบุ๊กก่อน

ผมถึงได้แอดแฟนกับพี่ณัฐฮะ

แอดอะไรนะ

แอดแฟนฮะ

[เต้าหู้] คุณสองบอกว่า…

ผมแอดเฟรนด์กับพี่ณัฐไม่ได้ เพราะผมไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับพี่ณัฐ

แฟนพ่อมึงน่ะ

ไอ้สองสอนอะไรมึงเนี่ย

อย่าให้กูเจอนะ

[เสียงถ่ายรูป]

เดี๋ยวสิฮะพี่ณัฐ

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงขึ้นฉ่ายคราง]

[ดนตรีหวานซึ้ง]

มึงเป็นอะไรเนี่ย

พี่ณัฐรับแอดแฟนผมก่อนได้ไหมฮะ

แฟนพ่อมึงน่ะ

[เสียงณัฐถอนหายใจ]

พี่ณัฐ

[เจือ] นี่ ไอ้ณัฐ

กูถามมึงจริงๆ วะ

มึงไม่มีความรักมานานแล้วเหรอวะ

[เสียงสำลักและเสียงไอ]

ถามแค่นี้ทำไมต้องสะอึก ฮะ [เสียงไอ]

สำลักเลยนะมึง ไง เล่ามา

ผมตกใจ

[เสียงเจือถอนหายใจ] [ณัฐ] อยู่ดีๆ พี่ถามอะไรเนี่ย

[เจือ] ก็นี่ไง ฮะ

กูอ่านบทมึงแล้ว ไม่ไหวเลยว่ะ

[เจือ] เฮอะ ไอ้ฉากกุ๊กกิ๊กก็ไม่เขิน

ที่มีฟินก็ไม่ฟิน กูจะหลับ

ไหนว่าเขียนจากพล็อตชีวิตมึงไง ทำไมมึงเขียนไม่ได้

ชีวิตจริงมันไม่ได้หวานเหมือนลูกกวาดนะพี่

นี่มันซีรีส์วายนะเว้ย มันต้องมีฉากฟินๆ กุ๊กกิ๊กๆ ทำให้คนดูว้าว

ผมรู้

แต่ผมไม่ถนัด

มึงก็อ้างไม่ถนัดอยู่นั่นแหละ

กูก็เข้าใจ

ไอ้บทที่มึงเขียนเป็นดราม่าสังคม ขับเคลื่อนสังคมอะไรต่างๆ เนี่ย

ที่มึงถนัดเนี่ย ช่องเขาไม่เอา

เขาอยากได้อะไรใหม่ๆ

ไอ้ณัฐ

กูว่างานมึงอะ ย่ำอยู่กับที่นะเว้ย

กูไม่รู้ว่ามึงมีปัญหาอะไรนักน่ะ ฮึ

แต่กูรู้สึกว่ามันเหมือนมีกำแพงอยู่หน้ามึง

กูให้บันไดมึงไปแล้ว ทำไมมึงไม่กล้าปีนขึ้นไป

[เจือ] มึงกลับไปคิดใหม่นะ

ว่ามึงติดอะไร ติดตรงไหน ก็แก้มันตรงนั้น

กูไม่อยากเห็นกำแพงอยู่หน้ามึงตลอดชีวิตนะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

[ดนตรีตึงเครียด]

[เจือ] นี่เขาเปิดกล้องกันแล้วนะเว้ย มึงรีบๆ หน่อยได้เปล่า ฮะ

กูไม่อยากที่จะยึดบันไดจากมึงไปให้คนอื่นเขานะ

[เจือ] ไป ไปหาอ้างอิงไป

[เสียงจิ๊ปาก]

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

มึงเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน

พี่ณัฐจะไม่รับแอดแฟนผมจริงๆ เหรอฮะ

ออกไปเลยไป ไป

[ณัฐ] ไร้สาระฉิบหาย

[เต้าหู้] พี่ณัฐ

[ตะโกน] กูจะทำงาน

[ดนตรีตึงเครียด]

แอดแฟนก็ไม่ได้ แอดเพื่อนก็ไม่รับ

ผมต้องทำยังไงถึงจะส่องเฟซบุ๊กพี่ณัฐได้ฮะ

[สอง] ลุยไปเลย

ตื๊อไปสิ เดี๋ยวเขาก็ใจอ่อนเองแหละ

เชื่อเรา เต้าหู้ เรามีประสบการณ์มาก่อน

จริง

[เอฟเฟกต์ตื่นเต้น]

[สอง] เอ่อ งั้นแค่นี้ก่อนนะเต้าหู้

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงดมฟุดฟิด]

กินได้อยู่เปล่าวะเนี่ย

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

แต่นแต๊น กินโจ๊กแล้วนะลุง

เฮ้ย นี่มึงเพิ่งกินเหรอวะ

เอ๊า ก็ลุงอุตส่าห์ซื้อให้ ผมก็เลยอยากเก็บไว้นานๆ ไงครับ

มึงเก็บให้บูดไปเลยนะ เพราะมึงจะได้จากกูแค่นี้

โห ลุงใจร้ายอะ

จะให้ผมทิ้งได้ไงเล่า

ถ้าทิ้งโจ๊กก็เหมือนทิ้งหัวใจลุงไปด้วย

พอ แค่นี้แหละ บาย

กินดีๆ นะมึงน่ะ

[เสียงข้อความเข้า]

[ดนตรีหวานซึ้ง]

กินเร็วอย่างกับหมานะมึงอะ

[เต้าหู้] มานี่

เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ

ต่อไปนี้แกคือความทรงจำของฉันนะ เจ้าขึ้นฉ่าย

ดีกันนะ

[เสียงขึ้นฉ่ายครางตอบรับ]

เย่

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงถ่ายรูป]

[เต้าหู้] ผมไม่รู้ว่าถ้าผมกลับไปเป็นตุ๊กตาหมี

จะยังมีความทรงจำตอนเป็นคนไหม

[เต้าหู้] แต่ความทรงจำของคน ก็เลือนหายไปในทุกวัน ใช่ไหมล่ะฮะ

คนเลยต้องหาเครื่องมือเพื่อบันทึกมันไว้

ทั้งรูปถ่าย สมุดโน้ต เฟซบุ๊ก

หรือแม้แต่ข้อความที่คุยกัน

[ดนตรีขำขัน]

[เสียงพ่นลมขำ]

[เสียงข้อความเข้า]

[เต้าหู้] ในเฟซบุ๊กของพี่ณัฐ

ก็คงมีความทรงจำของพี่ณัฐอัดแน่นอยู่ในนั้น

และมันอาจจะมี…

สิ่งที่ผมกำลังตามหา

โรงเรียนเก่า

เฟซบุ๊กของพี่ณัฐ

แล้วก็คนในความทรงจำ

[ดนตรีระทึกปนวังเวง]

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]

[ธารพูดเสียงแข็ง] ถ้าโกวอยากได้

รอผมตายก่อนแล้วกัน

ที่ดินโกวก็อยู่ข้างๆ โกวก็ขายของโกวไปสิ

[จัน] ก็คนซื้อเขาอยากได้รวมเป็นแปลงใหญ่

ถ้าแกไม่ขาย ฉันก็ขายไม่ได้

ไหนๆ แกก็ทิ้งที่ไว้เฉยๆ ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร

ก็ขายทิ้งไปเหอะ

ไม่ใช่ว่าโกวตั้งใจจะทำแบบนี้ ตั้งแต่แรกอยู่แล้วเหรอ

อยู่ๆ ก็มาซื้อที่ดินข้างที่ป๊า

ฉันก็กว้านซื้อเก็งกำไรไปเรื่อย

โกวอยากได้แปลงใหญ่

เพราะว่าจะไปให้นายทุนล่ะสิครับ

ฉันจะขายให้ใครมันก็เรื่องของฉัน แกจะขายหรือไม่ขาย

[เสียงจิกกัด] พูดมาก

ถ้ามันถูกเอาไปสร้างโรงงาน แล้วทำให้สิ่งแวดล้อมแถวนั้นมีผลกระทบ

ผมไม่ขาย ผมไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน

[น้ำเสียงประชด] แหม พ่อแกนนำนักอนุรักษ์

มัวแต่จะไปกู้โลก เซฟป่า ช่วยเหลือใครต่อใคร

แต่ว่าญาติคนเดียวอย่างฉัน แกไม่คิดจะช่วยงั้นเหรอ

ผมเพิ่งรู้นะว่าโกวยังนับญาติกับผมอยู่

ตอนป๊าม้าตาย ผมไม่เห็นแม้แต่ชื่อโกวในงานศพด้วยซ้ำ

อย่ามานับญาติแค่ตอนจะหาผลประโยชน์จากผม

ถ้าโกวไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว

[ขึ้นเสียง] ครอบครัวแกก็หาผลประโยชน์จากกงสีเหมือนกัน

ไอ้ที่ดินแปลงนั้น หรือว่าบ้านที่แกอยู่ตอนนี้ มันควรจะเป็นของฉัน

ไม่ใช่เด็กปากดีที่ไม่เคยหาเงินเข้ากงสีอย่างแก

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงแข็ง] ถ้าโกวอยากได้

รอผมตายก่อนแล้วกัน

[แสน] คุณจัน

คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ก็คุณบอกว่าฉันไม่สนใจมัน ฉันก็มานี่แล้วไง

ผมไม่เชื่อหรอก ว่าคนอย่างคุณจะมาแค่เพราะผมบอก

มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นใช่ไหม

[ดนตรีตึงเครียด]

ฉันมาเชียงใหม่หนึ่งวัน ก่อนที่ตาธารถูกทำร้ายร่างกายจริงค่ะ

แล้วก็นัดเจอเขาที่ร้านกาแฟ

แถวๆ โรงแรม เราคุยกันเรื่องที่ดินน่ะค่ะ

ที่ดิน

ค่ะ

ก็ที่ดินมรดกของตาธารที่ราชบุรีน่ะค่ะ

พอดีมีคนสนใจก็เลยติดต่อฉันมา เพราะว่าฉันเป็นญาติคนเดียวของเขา

[จัน] ฉันก็เลยเป็นตัวกลางมาเจรจาให้ค่ะ

แต่ว่าหลังจากนั้น…

ฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลยนะคะ

เพราะว่าวันต่อมาเนี่ย ฉันก็กลับกรุงเทพฯ แล้ว

แต่คุณบินกลับไฟลต์ดึก

วันนั้นคุณอยู่ที่ไหนแล้วทำอะไรบ้าง

โอ๊ย [เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ]

ต้องรู้ละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอคะ

ครับ

ผมต้องสอบสวนทุกคน ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณตาธาร

ขอความร่วมมือนะครับ

ค่ะ

[จัน] อืม…

ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรมากนะคะ

พักผ่อนอยู่ที่โรงแรม

พอเย็นๆ ก็ออกไปทานข้าว

เสร็จแล้วก็ไปสนามบินน่ะค่ะ

ถึงฉันกับตาธารจะไม่ลงรอยกันบ้าง

แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะฆ่าเขานะคะ

ฉันยืนยันค่ะ

[พูดเน้น] ว่าฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีทำร้ายร่างกาย

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

[ดนตรีระทึก]

เขาอาจจะมีเหตุจูงใจเรื่องทรัพย์สิน

แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันว่าเขาเป็นคนทำ

ตอนที่ผมถามคุณแสนว่า…

[ก้อง] คุณตาธารน่ะ มีปัญหาอะไรกับใครอีกหรือเปล่า

คุณแสนไม่เคยพูดถึงคุณสัจจารีย์เลยสักคำ

เป็นไปได้ไหมครับว่า เขาจะร่วมมือกัน

ตำรวจเรียกคุณมาสอบสวนเรื่องอะไร

ตอนเกิดเหตุคุณอยู่ที่เชียงใหม่ด้วยเหรอ

ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วยล่ะ

ทีคุณไปไหนมาไหน ยังไม่เห็นบอกอะไรฉันเลย

แต่ถ้าคุณอยากรู้นักล่ะก็ ฉันจะบอกให้ก็ได้

วันนั้นฉันมาคุยกับตาธารเรื่องที่ดิน

แค่นั้นเหรอ

คุณคิดว่ามีอะไรมากกว่านั้นงั้นเหรอ

คิดว่าฉันตีหัวตาธารงั้นเหรอ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

นี่ ถ้าคุณอยากรู้อะไรมากกว่านี้ ก็ไปถามตำรวจเถอะ

ฉันให้ปากคำไปหมดแล้ว

ฉันไปล่ะ

[เสียงถอนหายใจ]

คนเรา รู้หน้าไม่รู้ใจ

บ่นอะไรน่ะเต้าหู้

[รองเท้าขวา] พอเป็นมนุษย์ก็พูดจาสำบัดสำนวน

พวกคลั่งชนชั้นสูง

ก็พี่ณัฐน่ะสิฮะ

หน้าตาก็ออกจะดี

จริงจังเปล่าเนี่ย ตรงไหนน่ะ หน้าบึ้งตลอดเวลาขนาดนั้น

โอเค ไอเข้าใจว่ายูนับถือศาสนาพี่ณัฐ

เอาที่ยูสบายใจเลย

พี่ณัฐหน้าตาน่ารัก

ปกติก็ใจดีนะฮะ

แต่วันนี้ใจร้ายมาก

[โทรศัพท์] ไปโดนณัฐทำอะไรเข้าให้ล่ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

พี่ณัฐ ผมเอานมมาให้ฮะ

[เต้าหู้] พี่ณัฐ

[เสียงบิดลูกบิดประตู]

(เฟิสต์เลิฟ)

[ดนตรีอบอุ่น]

[เต้าหู้] พี่ณัฐกินผลไม้ไหมฮะ

ได้ครับพี่

ผมแก้อยู่ครับ

ก็พี่ณัฐเอาแต่ทำงาน

จนผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วฮะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[พูดเสียงเบา] ขึ้นฉ่าย

[ขึ้นเสียง] ขึ้นฉ่าย

[ณัฐ] ลงไป

ลงไป

[เสียงถอนหายใจ]

[เสียงถีบ] [ณัฐ] ไอ้เต้าหู้

[ดนตรีตึงเครียด]

ไอ้เต้าหู้

มึงเอากุญแจห้องกูมาจากไหน

คือ…

[ขึ้นเสียง] ใครให้มา

แม่กูให้กุญแจมึงมาเปิดห้องกูใช่ไหม

[ตะคอก] ใช่ไหม

[ณัฐ] มึงเข้าไปทำไม

มึงจะเอาอะไร

- [เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ - [ณัฐ] มึงเข้าไปทำไม

ผมขอโทษฮะ

[เต้าหู้] คุณป้าก็แค่เป็นห่วง

[เสียงวางกระแทกพวงกุญแจ]

[ขึ้นเสียง] แม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะ

เมื่อไหร่แม่จะเข้าใจซะที

ว่าการที่เข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต มันคือการละเมิดความเป็นส่วนตัว

แม่ขอโทษ แม่ไม่ได้ตั้งใจ

[ขึ้นเสียง] แม่ตั้งใจ

ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้

แม่ตั้งใจ

[ดนตรีตึงเครียด]

[ณัฐ] แม่เลิกเอาความรักความเป็นห่วง มาอ้างซะทีได้เปล่า

ทั้งๆ ที่แม่แค่อยากใช้อำนาจควบคุมทุกอย่าง

จนไม่เคารพสิทธิ์ของลูก

มันเกิดอะไรขึ้นครับ

[เสียงสั่น] คือแม่…

[ขึ้นเสียง] แม่ไม่ต้องพูดแล้ว

พูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก

พี่ณัฐใจเย็นๆ ก่อนนะ

หิวข้าวไหม

พริบทำหมูทอดไหม้ๆ ที่พี่ณัฐชอบมาด้วยนะ

[ณัฐ] กูไม่กิน [เสียงกล่องข้าวตกพื้น]

ไอ้ณัฐ ไปปรับทัศนคติกับกูเดี๋ยวนี้ ไป

[ณัฐ] กูไม่ไป

[เกณฑ์] มึงมานี่เลย มึงมา

[ขึ้นเสียง] มึงเป็นบ้าอะไรวะ

พาลเขาไปทั่ว

มึงไม่เห็นที่แม่กูทำหรือไงวะ

แม่มึงทำอะไร

สิ่งที่เขาทำอะ ก็เพราะว่าเขาเป็นห่วงมึง

[เสียงถอนหายใจ]

โอเค วิธีการมันอาจจะผิด

แต่ว่ามึงเองก็มีส่วนผิด

เพราะว่ามึงเอาแต่ทำนิสัยแบบนี้ไง

มึงบ้างาน หมกตัวเองอยู่แต่ในห้อง

กูโทรไปมึงก็ไม่เคยรับ

จริงเปล่า

[เสียงเกณฑ์ถอนหายใจ]

กูถามจริงๆ นะ

มีปัญหาอะไรวะ

[เสียงถอนหายใจ]

กูแค่เครียดเรื่องงานน่ะ

กูคิดฉากหวานๆ ฟินๆ ให้พี่เจือไม่ได้

[เสียงพ่นลมหายใจ]

ทำไมวะ ไหนว่าเรื่องมาจากชีวิตมึงไง

หรือว่ามึงกับพี่หนึ่ง…

จบกันไม่ดี

กูไม่เคยคบกับพี่หนึ่ง

ถ้างั้นมึงคบกับใคร

[ดนตรีหม่นหมอง]

ไอ้ณัฐ ถ้ามึงคิดถึงอะไรแล้วมึงไม่มีความสุข

มึงก็อย่าไปคิด อย่าไปจมอยู่กับมันสิวะ

มึงลองมองไปข้างหน้า

มองไปรอบๆ ตัวมึง

[เกณฑ์] แล้วก็ลองเปิดใจให้ใครสักคนดู

เผื่อมึงจะมีความสุขมากกว่านี้ก็ได้นะเว้ย

อะไรของมึงเนี่ย

มึงจะหาแฟนให้กูหรือไง

ก็วิธีการลืมรักครั้งเก่าที่ดีที่สุด

ก็คือการมีรักครั้งใหม่ไม่ใช่เหรอวะ

[เกณฑ์] ก็ถ้ามึงมีความสุข

ไอ้ฉากหวานๆ ฟินๆ จิ้นๆ ที่มึงติดอยู่เนี่ย

เดี๋ยวมึงก็คิดได้เอง

มึงนี่พูดง่ายเนอะ

กูก็หามาตลอด

แต่มันเคยได้เปล่าล่ะ มึงก็รู้

กูหาให้ไหม

ง่ายๆ ใกล้ตัว

เทิดทูนบูชามึงทั้งคู่

ไม่ยัยพริบก็ต้องเต้าหู้แล้ว

[เอฟเฟกต์ประกายปิ๊ง]

[เต้าหู้] ผมขอโทษนะฮะพี่พริบ

อุตส่าห์ทำมาให้พี่ณัฐกินน่ะ

แต่ผมทำให้พี่ณัฐโกรธ

ก็เลย…

ไม่เป็นไร

เต้าหู้ไม่ผิด

พี่ณัฐก็ไม่ผิด

มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ พี่เข้าใจ

ไว้พี่ทำมาใหม่ก็ได้

[ดนตรีขำขัน]

[เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิง]

ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เก็บเอง

ว่าแต่…

ทำไมงานของพี่ณัฐถึงโดนแก้บ่อยจังฮะ

พี่พริบรู้ไหม

น้าเจือบอกว่า พี่ณัฐเขียนฉากหวานๆ ยังไม่โดนน่ะสิ

สงสัยอดีตพี่ณัฐคงจะขม

งานของพี่ณัฐ…

เกี่ยวอะไรกับอดีตของพี่ณัฐเหรอฮะ

ก็พี่ณัฐเอาเรื่องตัวเองมาเขียนน่ะสิ

ถึงจะเศร้านิดๆ

แต่ก็ไม่เป็นไร

เดี๋ยวพี่จะคอยเติมความหวานให้พี่ณัฐเอง

เดี๋ยวงานผ่านฉลุยแน่

[เสียงหัวเราะ]

[ดนตรีชวนสงสัย]

[ณัฐ] เมื่อกี้พี่ขอโทษนะพริบ

มึงด้วย ไอ้เต้าหู้

ขอโทษที่อารมณ์เสียใส่

ไม่เป็นไรเลยพี่ณัฐ

พริบเข้าใจพี่ณัฐทุกอย่าง [เสียงสัญญาณรอสาย]

[พริบ] เดี๋ยวพริบ ขอกลับไปทำหมูทอดมาใหม่ก่อนนะ

พี่ณัฐรอชิมฝีมือพริบได้เลย

เป็นอะไรวะ

มีอะไรหรือเปล่าวะไอ้เกณฑ์

กูมีธุระด่วนว่ะ

พริบ โทษทีนะเว้ย เดี๋ยวแกกลับเองนะ

[พริบ] อ้าว [เสียงวิ่ง]

[เสียงเร่งเครื่องยนต์]

[เสียงอ้อน] พี่ณัฐ

อะๆ อะ

เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ให้

[เอฟเฟกต์ตบมุก]

[เสียงถอนหายใจหงุดหงิด]

[ดนตรีเศร้า]

[ณัฐขึ้นเสียง] แม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะ

เมื่อไหร่แม่จะเข้าใจซะที

ว่าการที่เข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต มันคือการละเมิดความเป็นส่วนตัว

แม่ทำอะไรอะ

แม่ก็แค่อยากรู้ว่าณัฐเขียนอะไร

ณัฐจะเขียนอะไรมันก็เรื่องของณัฐ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงแผ่ว] ลุง

[ตะโกน] ไอ้สอง

ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นปัญหา

แต่คุณก้าวเข้ามาในปัญหา

[แก้วชิงดวง] หวังว่าคุณจะจบปัญหานี้ได้โดยเร็ว

และไม่กระทบงานของเรา

คุณป้า

[เสียงแตรรถยนต์และเสียงกรี๊ด]

[เต้าหู้] มีความสุขไหมฮะพี่ณัฐ

[เสียงโห่ร้อง]

ปากของพี่ณัฐ…

หวานแล้วก็นุ่มเหมือนเยลลี่

ทำไมมึงพูดเหมือน…

[ดนตรีระทึก]

มึงเป็นใครกันแน่เนี่ย ฮะ

[ขึ้นเสียง] ทำไมมึงทำแบบนี้

มึงต้องการอะไรจากกู

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

คำบรรยายโดย: พัณณิตา อาจทวีกุล

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.