Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
แล้วมึงอยากเป็นนักแสดงเหรอ
ถ้าผมได้เล่นเป็นตัวละครที่พี่ณัฐเขียน
ผมก็จะได้เจอพี่ณัฐบ่อยๆ ใช่ไหมฮะ
[เกณฑ์] ไม่อยากดับฝันหรอกนะ
แต่ว่าอย่าหวังอะไรลมๆ แล้งๆ เลย
ในเมื่อผมมีโอกาสแล้วเนี่ย
ผมก็อยากจะลองดูสักครั้ง
แล้วคนไหนคือพ่อพี่ณัฐกันแน่ฮะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
มันเป็นใครวะ ถึงมาเสือกเรื่องในบ้านกู
ก่อนที่มึงจะโทษคนนั้นคนนี้น่ะนะ มึงถามตัวเองก่อนไหม
[เกณฑ์] ว่าใครกันแน่ ที่ทำให้คุณป้าเสียใจมากที่สุด
หมายความว่า…
สามีของคุณนา ไม่ใช่คุณแสน
[จัน] น้ามารู้ทีหลังนะว่า คุณแสนเขาคบกับคุณนาอยู่
เต้าหู้คิดว่าน้าแย่งคุณแสนมาจากคุณนาใช่ไหมจ๊ะ
เอ่อ คือ…
ไม่เป็นไรจ้ะ หลายคนก็คิดแบบนั้นแหละ
แต่ความจริงแล้ว คุณนาต่างหากที่เป็นคนทิ้งคุณแสน
[จัน] คุณนาเลือกที่จะแต่งงานกับคุณสิบจ้ะ
คุณป้าเนี่ยนะฮะทิ้งคุณลุง คุณป้าดูรักคุณลุงมากเลยนะฮะ
น้าว่าน้าเข้าใจคุณนานะ
[จัน] ตอนนั้นน่ะ คุณนาเขาเจอปัญหาหลายเรื่อง
ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องยาย
คุณแสนก็มัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้
หันไปทางไหนก็เจอแต่คุณสิบน่ะจ้ะ
คุณสิบเขาเป็นทหารเด็ดขาดมั่นคง
เป็นที่พึ่งให้กับคุณนาได้
เขาสองคนก็เลยพัฒนาความสัมพันธ์ จนถึงขั้นแต่งงาน
ตอนที่น้าแต่งงานกับคุณแสน ตอนนั้นณัฐน่าจะอายุสองขวบได้น่ะจ้ะ
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] ผมไม่รู้ว่า จะเรียกความรู้สึกตอนนี้ว่ายังไงดี
มันเหมือนอยู่ๆ โลกก็พลิกกลับ
จากล่างขึ้นบน จากซ้ายกลายเป็นขวา
[เต้าหู้] เหมือนต้นไม้ ที่จู่ๆ ก็กลับหัวทิ่มลงดิน
ชูรากขึ้นกลางอากาศ
[เสียงกรีดร้อง]
[เต้าหู้] เหมือนฝน ที่ไหลกลับขึ้นบนท้องฟ้า
เหมือนดักแด้ผีเสื้อ ที่ฟักออกมาเป็นแมลงปอ
โลกของมนุษย์ช่างแตกต่างและซับซ้อน กว่าโลกของข้าวของที่ผมเคยอยู่
ความจริงของคนคนหนึ่ง อาจไม่ใช่ความจริงของใครอีกคน
ตอนเป็นตุ๊กตาหมี ผมเคยไม่รู้เลยว่า ความเจ็บปวดคืออะไร
แต่วันนี้ผมถึงได้รู้
[เต้าหู้] เพราะความเจ็บปวดมันทรมานแบบนี้
คุณป้าเลยอยากจะลืมเรื่องราวที่ผ่านมา
[เสียงสะอื้น]
ยาย กินข้าวจะได้กินยาจ้ะ
[ดนตรีระทึก]
ยาย
ยาย ยาย
- [มทนา] ยายจ๋ายาย - [สิบหมื่น] คุณนา เกิดอะไรขึ้นครับ
ไม่รู้ค่ะ คุณสิบช่วยยายด้วยค่ะ
ได้ครับ
[ดนตรีหยุด]
ขอบคุณคุณสิบมากนะคะที่ช่วยนาไว้อีกแล้ว
ถ้าไม่ได้คุณ ยายคงแย่
ผมยินดีครับ
โชคดีนะครับที่แสนมันโทรมาบอกผมว่าติดธุระด่วน อาจจะแวะมาไม่ได้
[สิบหมื่น] มันก็เลย ฝากให้ผมไปช่วยดูแลคุณยายแทนก่อน
ผมก็เลยไปทันพอดี
มันบอกว่า เสร็จงานแล้ว มันจะไปเยี่ยมคุณยายนะครับ
แต่ว่าเห็นว่าจะติดธุระอะไรอีกไม่ทราบเหมือนกัน
อาจจะแวะไปไม่ได้ครับ
งั้นมื้อนี้นาขอเลี้ยงคุณสิบเป็นการตอบแทนนะคะ
[พูดปนหัวเราะ] ห้ามปฏิเสธด้วย
[ดนตรีตึงเครียด]
[จัน] อาหารที่นี่อร่อยนะคะ นี่เมนูแนะนำค่ะ
เมนูนี้นะคะ อร่อยมากเลยนะคะ
ได้ครับ
นาคืนให้คุณค่ะ นี่แค่เงินก้อนแรกนะคะ
ทุกบาทที่คุณกู้มาให้นา นาจะหามาคืนคุณให้หมด
คุณรู้เหรอ
ใครบอกคุณน่ะ
ใครบอกนาก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ
คุณแสนรู้แค่ว่านาไม่เอาเปรียบคุณก็พอ
ไม่ แต่เงินนี่ผมตั้งใจจะให้คุณนะ ผมไม่ได้คิดจะเอาคืนน่ะ
แต่นาต้องคืนค่ะ
ขอบคุณนะคะ
[เสียงเครือ] ที่ลำบากเพื่อนา
ทั้งค่าบ้าน ค่ารักษายาย
คุณแสนคงเหนื่อยกับนามามาก
ต่อไปนี้คุณแสนไม่ต้องลำบากเพื่อนาอีกแล้วนะ
[มทนา] นาคืนให้คุณด้วยค่ะ
หมายความว่าไงน่ะ
เพราะไอ้สิบใช่ไหม
คุณสิบไม่เกี่ยวค่ะ
เรื่องนี้นาเป็นคนตัดสินใจเอง
คืนก่อนคุณยายทรุดมาก
คุณสิบเขาก็เลยรับปากยายว่าจะดูแลนา
[เสียงสั่น] แล้วนาก็เห็นว่ามันควรจะเป็นแบบนั้น
เราก็เลยจะแต่งงานกัน คุณยายจะได้ไม่เป็นห่วง
[ดนตรีอึดอัด]
คุณสิบมาพอดีเลย
นาขอตัวนะคะ
[เสียงหายใจแรง]
[ดนตรีเศร้าปนเหงา]
[เต้าหู้] จะจากเป็นหรือจากตาย ก็คงเจ็บหนักพอๆ กัน
[เต้าหู้] เพราะมันเจ็บ และทรมานอย่างนี้นี่เอง
มนุษย์ถึงเลือกที่จะลืม
[เสียงกระจกแตก]
[มทนา] พ่อไปไหน
คุณป้า
[เต้าหู้] ในวันที่เราต้องเจอกับ ความเจ็บปวดเสียใจที่สุด
ทางเดียวที่เราจะมีชีวิตต่อไปได้ ก็คือต้องทำเป็นลืม
และสร้างโลกอีกใบขึ้นมาใหม่
โลกที่เราไม่มีวันต้องเจ็บ ต้องเสียใจอีก
[ดนตรีหยุด]
[กัญญา] ไม่เป็นไรนะ
ขอบคุณอาสิทกับอากัญมากนะครับ ที่ไปช่วยพูดจนแม่ยอมมาหาหมอ
คุณนาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน อายินดีจ้ะ
ผมไม่รู้เลยจริงๆ ครับ ว่าแม่ไม่ยอมกินยา
เวลาหมอนัด แม่เขาก็มาเองทุกครั้ง
แต่แม่เขาโกหกหมอน่ะครับ
ไม่เอาน่า อย่าโทษตัวเอง
นี่ณัฐก็รู้แล้ว ก็ถือว่าเป็นโอกาส ที่ณัฐจะได้มาดูแลแม่ให้มากยิ่งขึ้น
แล้วอาการของแม่ก็ไม่ได้ทรุดไปเหมือนตอนนั้น
อาว่าก็เป็นสัญญาณที่ดีแล้วนะ
แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจน่ะครับ ทำไมแม่ถึงไม่ยอมรับความจริงสักที
ความจริงบางอย่างน่ะ มันก็เป็นเรื่องยากที่จะยอมรับนะ
โดยเฉพาะความจริงที่เรามีบาดแผลในใจ
เราก็อยากจะเก็บมันไว้ให้ลึกที่สุด
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
คนที่เข้มแข็ง ก็จะรับได้ ก็ไม่เป็นไร
แต่สำหรับบางคนน่ะ เขาก็รับมันไม่ไหวนะ
แต่จะรับความจริงได้น่ะ
เราก็ยอมรับให้ได้เสียก่อน ว่าเราน่ะมีแผลในใจ
แม่ของเราน่ะ เขาอาจจะมีแผลอะไรบางอย่าง ที่ยอมรับไม่ได้ในตอนนี้
[กัญญา] ก็ต้องให้เวลาเขานะ
ณัฐก็ให้เวลาแม่หน่อย รอเขาหน่อยนะ
[เกณฑ์] สู้ๆ เว้ย
[กัญญา] อ้าว นา
[ณัฐ] แม่
[สิทธา] ณัฐ ว่างๆ ก็แวะไปบ้านอาสิ
พาแม่ไปด้วย จะได้เปลี่ยนบรรยากาศไง
อาจะเข้าครัวทำของอร่อยๆ ให้กิน
- ไว้ผมจะถล่มให้เละเลยครับ - [สิทธา] ได้
รับปากแล้วไม่มา กูเดือดร้อนกินแทนมึงนะเว้ย
งั้นผมขอตัวพาแม่กลับบ้านก่อนนะครับ
ขอบคุณมากครับ
[ดนตรีสดใส]
[เอฟเฟกต์ลึกลับ]
นา
[สิทธา] คุณ คุณแสน
คุณ…
ผมสิทธาครับ
[สิทธา] กาแฟครับ
ขอบคุณครับ
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ตั้งแปดเก้าปีได้มั้ง
ตั้งแต่สิบตายน่ะ
ผมไม่ค่อยมีโอกาสได้ลงมาน่ะครับ นานๆ มาที
พอดีวันนี้มีธุระครับ
เมื่อกี้ผมเห็นณัฐกับนา
นาเขาไม่สบายเหรอครับ
ก็ อาการเดิมแหละครับ
[แสน] กลับมาเป็นอีกแล้วเหรอครับ
ผมได้ข่าวว่า เขาดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอครับ
ดีขึ้นครับ แต่ว่ายังไม่หายขาด
ณัฐเขาเพิ่งรู้ว่า คุณนาไม่ยอมกินยา อาการก็เลยกำเริบครับ
แต่เธอก็มาหาหมอแล้ว อาการน่าจะดีขึ้นครับ
[สิทธา] ณัฐก็หาคนมาดูแลอย่างใกล้ชิดแล้ว
ถ้าคุณเป็นห่วง คุณลองแวะไปหาเธอดูสิครับ
เธอน่าจะดีใจ ที่ได้เจอคุณ
[ดนตรีอบอุ่น]
แม่หิวไหม เดี๋ยวณัฐสั่งแกร็บฟู้ดให้แม่
แม่กินข้าวจะได้กินยาไง
[เสียงบรรยากาศตอนกลางคืน]
[เสียงถอนหายใจ]
แม่
ณัฐไปทำงานต่อก่อนนะ
ถ้าแม่อยากได้อะไร ก็เรียกณัฐนะ
[ดนตรีเหงา]
[กัญญา] แม่ของณัฐน่ะ เขาอาจจะมีแผลในใจอะไรบางอย่าง
ที่ยังยอมรับไม่ได้ในตอนนี้
ให้เวลาแม่เขาหน่อยนะณัฐ
[เต้าหู้] คุณป้าเคยเล่าเรื่องนี้ให้พี่ณัฐฟังไหมฮะ
ณัฐเขาไม่อยากฟังหรอก
[มทนา] เต้าหู้ก็เห็นว่า เวลาป้าเล่าเรื่องคุณลุงทีไร
ณัฐเขาก็จะโมโหทุกที
แล้วที่ณัฐเขาโมโหนี่เป็นเพราะว่าเขาไม่เชื่อป้า
หรือว่าเป็นเพราะเขาไม่ชอบป้า
ป้าทำอะไรก็ผิดไปหมดเลย
แม่ ณัฐขอ…
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[ดนตรีหยุด]
ถึงวันนี้คุณป้ายังไม่อยากเห็นรูปนี้
แต่ผมอยากให้พี่ณัฐเก็บมันเอาไว้ฮะ
เผื่อวันหนึ่งคุณป้าคิดถึงมันอีก
[ดนตรีซึ้งปนเหงา]
ก่อนมึงจะห่วงคนอื่นน่ะ
ห่วงตัวเองก่อนไหม
ผมรู้แล้วนะฮะ
ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณป้าคุณลุง
น้าจันเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว
[ดนตรีหยุด]
กูบอกมึงแล้วใช่ไหม
ว่ากฎของการอยู่บ้านนี้ คืออย่าไปยุ่งกับน้าจัน
ผมรู้ฮะ แต่ที่น้าจันพูด มันก็คือเรื่องจริงไม่ใช่เหรอฮะ
คุณป้าเข้าใจผิดเรื่องคุณลุงมาตลอด พี่ณัฐเลยพยายามให้คุณป้าหยุดคิดถึงคุณลุง
แต่กูก็ไม่เคยทำได้เลยไง
แม่กูถึงได้เอาแต่คิดถึงผัวชาวบ้านอย่างทุกวันนี้
แย่จังนะฮะ รู้แต่ทำอะไรไม่ได้
มันแย่ยิ่งกว่าไม่รู้เสียอีก
ตอนพี่ณัฐรู้ พี่ณัฐต้องตกใจมากเลยใช่ไหมฮะ
มากจน กูไม่รู้จะพูดยังไงเลยล่ะ
กูก็ไม่รู้ว่ากูทนมาได้ยังไง
[ดนตรีเศร้า]
ผมขอโทษนะฮะ
มึงขอโทษกูทำไม
ก็ผมคิดว่าพี่ณัฐใจร้ายกับคุณป้ามาตลอด
แต่จริงๆ คุณป้าก็ใจร้ายกับพี่ณัฐเหมือนกัน
ต่อให้คุณป้าไม่ได้ตั้งใจก็เหอะ
กูก็ขอโทษมึงเหมือนกันนะ
ฮะ
กูทำมึงเจ็บ ทั้งที่มึงไม่ผิดน่ะ
มึงก็แค่ไม่รู้
ใครอยู่ใกล้กู ก็ต้องเจ็บตัวตลอด
ไม่เป็นไรเลยฮะ ผมไม่เจ็บแล้วก็ไม่โกรธพี่ณัฐด้วยนะฮะ
แค่ผมรู้พี่ณัฐต้องเจ็บแค่ไหนน่ะ มันคงเจ็บกว่าแผลนี้เป็นร้อยเท่าเลยใช่ไหมฮะ
คนความจำเสื่อมอย่างมึงเข้าใจด้วยเหรอ
ขนาดคนใกล้ตัวกู เขายังไม่เข้าใจกูเลย
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
ไม่เป็นไรนะฮะพี่ณัฐ
ต่อให้ไม่มีใครบนโลกเข้าใจพี่ณัฐ
แต่ผมจะคอยเข้าใจพี่ณัฐ
คอยอยู่ข้างพี่ณัฐเองนะฮะ
[เต้าหู้] พี่ณัฐไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลา
ไม่ต้องฝืนยิ้ม ทั้งที่พี่ณัฐอยากร้องไห้
เวลาเศร้า ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีใคร
ถึงไม่มีตุ๊กตาหมีตัวนั้น
ก็ยังมีผมอยู่ตรงนี้
ผมจะกอดพี่ณัฐแทนตุ๊กตาหมีตัวนั้นเองฮะ
[เต้าหู้] ถึงเมื่อวานจะเกิดเรื่องแย่ๆ กับพี่ณัฐและคุณป้า
แต่อย่างน้อย ก็ยังมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น
แต่เดี๋ยวฮะ ไม่ใช่อย่างที่น้าจันกับน้าโหน่งชอบเม้าท์นะฮะ
เรื่องดีๆ ที่ว่าก็คือ เมื่อคืนผมได้กอดพี่ณัฐ
แล้วพี่ณัฐก็กอดผม
มันคงพอช่วยพี่ณัฐหายเศร้าได้บ้าง
แค่นี้ ผมก็ดีใจที่สุดแล้วฮะ
ไปคิดถึงมันทำไมวะเนี่ย เป็นเอามากแล้วกู
[ดนตรีหยุด]
มาเร็วลูก นี่
ข้าวต้มกุ้งร้อนๆ
[สอง] อู้หู
น่ากินจังพ่อ
งั้นกินเยอะๆ สิ ของโปรดแกไม่ใช่เหรอ
นี่ นี่มันของโปรดพี่หนึ่งเขา
[ดนตรีอบอุ่น]
แต่ แต่สองก็ชอบเหมือนกันนะพ่อ
ถ้าพี่หนึ่งยังอยู่เนี่ย พี่หนึ่งแย่งสองกินหมดแล้ว
นี่ มันก็ผ่านไปสิบปีแล้วเนอะ เวลาผ่านไปเร็วจัง
พ่อ เราไปทำบุญให้กับพี่หนึ่งดีไหม
เอาสิ แกนึกแล้วกัน ว่าอยากไปที่ไหน
สองคิดไว้อยู่แล้วพ่อ ว่าสองจะทำอะไร
อะไร
สองอยากจะไปบริจาคอุปกรณ์การกีฬา ให้กับโรงเรียนที่เขาขาดแคลนน่ะพ่อ
[สอง] เพราะว่าพี่หนึ่งน่ะชอบเล่นบาส
สองเลยคิดว่า เราบริจาคลูกบาสดีไหมพ่อ
ได้เลยลูก
พ่อรู้จักเจ้าของโรงงานลูกบาส ซื้อเยอะๆ เขาน่าจะลดให้
อย่างนี้ก็ดีเลยสิพ่อ เราได้ของถูกด้วยนะ
เอ้า กินก่อนลูก เดี๋ยวมันจะหายร้อน
[เสียงอนิกหัวเราะเบา]
- [สอง] อะพ่อ - [อนิก] อื้อ ไม่ต้อง
แกกินเลย กินเยอะๆ
[เสียงอนิกหัวเราะเบา]
[อนิก] อ้าว ไม่ปรุงเหรอลูก
ไม่ปรุงพ่อ เพราะว่าฝีมือพ่อเนี่ยอร่อยอยู่แล้ว
[เสียงหัวเราะมีความสุข]
- อื้อ อร่อยมากพ่อ - [อนิก] อื้อ
[ดนตรีสดใส]
[เสียงชัตเตอร์]
[ดนตรีทะเล้น]
[เอฟเฟกต์หายตัว]
อุ๊ย
มึงนี่อย่างกับผีโผล่
ผีหน้าตาหล่อแบบนี้เหรอฮะ
[เสียงถอนหายใจ]
อ้าวเฮ้ย มึงจะเอาอะไร
ผมแค่มาดูว่าพี่ณัฐตื่นหรือยัง เมื่อคืนหลับสบายไหม
[ดนตรีหยุด]
กูก็หลับสบาย
แล้วมึงล่ะเป็นไง ยังเจ็บแผลอยู่เปล่า
แค่เห็นพี่ณัฐอารมณ์ดี ผมก็หายเจ็บแผลแล้วฮะ
ถ้าทีหลังพี่ณัฐอยากได้คนกอดอีก
พี่ณัฐบอกผมได้นะฮะ ผมยินดีให้กอด
[ณัฐทำเสียงหมั่นไส้ในคอ]
[ดนตรีโรแมนติก]
[เสียงมทนากรีดร้อง]
[ณัฐ] แม่
[เสียงมทนาครางในลำคอ]
[มทนา] แม่ตื่นสายเลยลนไปหน่อยน่ะ
สงสัยต้องอาบน้ำให้ใหม่แล้วมั้ง
[ณัฐ] งานงอกแล้วทีนี้
เดี๋ยวผมช่วยเองฮะ
[ขึ้นฉ่ายร้องหงิง]
พร้อมแล้วฮะพี่ณัฐ
มึงเอาแปรงสีฟันมาทำไมเนี่ยเต้าหู้
อ้าว ก็พี่ณัฐบอกว่าถ้าอาบน้ำต้องแปรงฟันด้วยนี่ฮะ
กูมาอาบน้ำขึ้นฉ่าย ไม่ได้อาบน้ำมึง
[ขึ้นฉ่ายร้อง]
มึงวางของไว้เลย ไปเอาสายยางมาไป
ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้ขึ้นฉ่าย
บ่นไรวะ
เปล่าฮะ
ฉีดน้ำสิ
[เต้าหู้] ได้ฮะ
[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้ หยุด
กูให้ฉีดขึ้นฉ่าย ไม่ใช่ฉีดกู
[ณัฐถอนหายใจ]
ได้ฮะ
[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้ หยุด
พอเลย เดี๋ยวกูฉีดเอง มึงไปจับขึ้นฉ่ายไป ไป
ไปจับไว้
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
พี่ณัฐ เต้าหู้ ทำอะไรกันน่ะ
[ดนตรีหยุด]
ก็ไม่ได้ทำอะไร พี่กับไอ้เต้าหู้ช่วยกับอาบน้ำให้หมา
แล้วก็ลื่นล้ม ก็แค่นั้นน่ะ
[ลากเสียงยาว] เหรอ
ฮะ พี่ณัฐลื่นล้ม ผมก็เลยจะช่วยดึงพี่ณัฐขึ้น
แต่ว่าพี่ณัฐลุกขึ้นมาพอดี
แล้ว…
แล้ว
แล้วยังไง
แล้ว พี่พริบก็เข้ามานั่นแหละฮะ
[มทนา] อย่างงี้แหละจ้ะ
ขึ้นฉ่ายมันอยู่นิ่งไม่เป็นจ้ะ แล้วแรงมันก็เยอะมากเลย
ป้ากับณัฐอาบน้ำให้มันที ก็หัวทิ่มแบบนี้เป็นประจำเลย
หนูพริบเลยตกใจไปด้วยเลยเนอะ
เอางี้ เดี๋ยวอยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน ป้าเลี้ยงปลอบใจนะ
ค่ะ คุณป้า
นี่ แล้วแกมาทำไมเนี่ย
อย่าบอกนะว่าที่บ้านไม่มีข้าวกิน
โอ๊ย ข้าวน่ะของแถม
นี่ พริบเอางานมาให้พี่ณัฐตรวจต่างหาก
[เต้าหู้] พี่พริบฮะ พี่พริบ ทำไมไม่คุยกันในบ้านล่ะฮะ
พี่มีเรื่องต้องเคลียร์กับน้องสองต่อสอง
พี่อยากรู้ว่าตกลงเต้าหู้ชอบพี่ณัฐหรือเปล่า
หา
ตกใจอะไรล่ะ ก็พี่ณัฐเสน่ห์แรงเกินต้านซะขนาดนั้นน่ะ
[พริบ] ใครอยู่ใกล้ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ก็ใจสั่นหมดแหละ
แล้วน้องก็ความจำเสื่อมน่ะ
พี่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้น้องชอบแบบไหนอะไรยังไง
พี่ไม่ไว้ใจ
ตกลงเต้าหู้ชอบพี่ณัฐ แบบอยากได้เป็นแฟนหรือเปล่า
[เต้าหู้] อยากได้เป็นแฟน
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ยังไงเหรอฮะ ผมเคยแต่อยากเป็นตุ๊กตา
[พริบ] อยากเป็นตุ๊กตา
พี่ว่าน้องยังไม่หายดีแน่ๆ เลย เอาอย่างนี้นะ
อยากได้เป็นแฟนน่ะ ก็คือความรู้สึกที่เวลาเราชอบใครสักคนมากๆ
เวลาที่เราอยู่ใกล้เขา สบตาเขา หัวใจเราก็จะเต้นแรง
ตอนนี้หัวใจผมก็เต้นนะฮะ หรือว่าผมชอบพี่พริบ
บ้า แบบนี้ใครก็เต้นไหม ไม่เต้นก็ตายแล้ว
มันต้องพิเศษกว่านี้น่ะ หัวใจเต้นแรงแบบ เหมือนเลือดมันสูบฉีดน่ะ
[พริบ] เหมือนตัวเราเบา ล่องลอย
เหมือนเรามีกันและกันสองคนน่ะ
เมื่อกี้ตอนที่ผมมองหน้ากับพี่ณัฐ
หัวใจผมเต้นแรงมากเลยฮะ
[เสียงตกใจ] ฮะ
[เต้าหู้] แต่ผมว่าผมเหนื่อยจากไล่ไอ้ขึ้นฉ่าย มากกว่าฮะ
ผมเคยดูสารคดีนะฮะ เวลาที่คนเราเหนื่อยเนี่ย หัวใจจะเต้นเร็วผิดปกติ
ผมว่า ผมไม่ได้ชอบพี่ณัฐหรอกฮะ
จริงน่ะ
จริงฮะ
[พริบ] งั้นถ้าพี่ณัฐไม่ใช่สเปกเต้าหู้
เต้าหู้ช่วยอะไรพี่หน่อยได้เปล่า
ช่วย…
ก็ช่วยให้พี่ณัฐชอบพี่น่ะ แบบ…
ชอบแบบอยากได้เป็นแฟนน่ะ
[ดนตรีสนุกสนาน]
ได้สิฮะ
จริงเหรอ เฮ้ย น่ารักที่สุดเลย
ขอบคุณนะ ขอบคุณๆ
ว่าแต่เป็นแฟน แฟนคืออะไรเหรอฮะ
นี่ต้องให้พี่อธิบายให้ใหม่หมดเลยเหรอ
ใช่ฮะ
[เสียงโอดครวญเบาๆ ]
อะไรก็ได้ ที่น้องรู้เกี่ยวกับพี่ณัฐ ร่ายมาให้หมด
พี่พร้อมแล้ว
งั้นเรามาเริ่มกันเลยนะฮะ
[ดนตรีเพ้อฝัน]
[เต้าหู้] พี่ณัฐชอบอ่านหนังสือฮะ ความจริงพี่ณัฐชอบอ่านทุกอย่าง
กวี นิยาย ประวัติศาสตร์ ท่องเที่ยว
หนังสือที่มีภาพก็ชอบนะฮะ มีอยู่เล่มหนึ่งชอบมาก ผมจำได้เลยล่ะ
พี่ณัฐเคยบอกผมว่า นอกจากเราจะอ่านหนังสือได้แล้วเนี่ย
เรายังอ่านคนที่อ่านหนังสือได้ด้วยนะฮะ
เฉียบ สมแล้วที่เป็นนักเขียน
แล้วนอกจากหนังสือ มีอะไรที่พี่ณัฐชอบอีกเปล่า
ก็ ชอบดูหนัง ละคร ซีรีส์ฮะ
ดูได้ทุกเรื่องทุกแนว ไม่เคยเบื่อเลยนะฮะ
ถ้าชอบมากๆ เนี่ย ดูยันเช้าก็มีนะฮะ
- [พริบ] อือ - บางทีก็ลืมคุณป้าไปเลย
[เสียงครางในลำคอ] มิน่า ทักมาดึกๆ ไม่เคยตอบ
แล้วเรื่องที่พี่ณัฐไม่ชอบล่ะ
พี่ณัฐไม่ชอบกินผักฮะ
พี่ณัฐไม่ชอบให้ใครไปยุ่งในห้องนอน
พี่ณัฐไม่ชอบคุณน้าข้างบ้าน
แล้วก็ พี่ณัฐไม่ชอบให้ผมอยู่ที่นี่ด้วยฮะ
[ลากเสียงยาว] โอ๊ย คิดมาก
ใครจะอยากให้น้องชายน่ารักๆ แบบนี้ไปอยู่ที่อื่นล่ะ
โน้โน ไม่ดราม่าจ้ะ มาต่อดีกว่า
[เสียงครางและจิ๊ปาก] แล้วมีเรื่องอะไรที่แบบ ลับสุดยอดไหม
แบบ ที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนน่ะ
เรื่องแบบ ในห้องนอน ใต้เตียงอะไรอย่างงี้
[เสียงพ่นขำ]
ใต้เตียงพี่ณัฐไม่เห็นมีอะไรนี่ฮะ
หมายถึงแบบ ใต้เตียงแบบ อะไรอย่างงั้นน่ะ
อย่างว่าน่ะ
อ๋า เวลานอนพี่ณัฐไม่ชอบใส่เสื้อฮะ
ไม่ใส่เสื้อเหรอ
บางทีถ้าเมาเนี่ย ไม่ใส่กางเกงด้วยนะฮะ
[เสียงดัง] ไม่ใส่กางเกง
พี่ณัฐขี้ร้อนน่ะฮะ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
[ดนตรีทะเล้น]
[เต้าหู้] ชอบอาบน้ำเสร็จ แล้วก็เดินออกมาโป๊ๆ เลย
แต่ถ้าผมทำตามน่ะ โดนด่าเละเลยนะฮะ
พี่พริบ
พี่พริบฮะ
[เสียงขำเขินๆ ]
แล้วไม่ใส่กางเกงในทั้งสองคนเลยเปล่า
ใช่ฮะ
เดี๋ยวนะ ไหนน้องบอกว่าจำอะไรไม่ได้ไง
แล้วทำไมรู้ลึกยันดีเอ็นเอ อย่างกับอยู่กับพี่ณัฐมาสิบปีอย่างนั้นน่ะ
แล้วตอนอาบนงอาบน้ำน่ะ ไปอยู่แล้วไปเห็นกันได้ยังไง
- เอ่อ… - พูด
คือ
[ดนตรีเบาสมอง]
ผมจำจากคุณป้า แล้วก็พี่เกณฑ์มาน่ะฮะ
ผมเพิ่งมาอยู่ได้ไม่นาน ไม่รู้จักพี่ณัฐดีเท่าพี่พริบหรอกฮะ
อย่างน้อยผมก็ไม่รู้ว่าเวลาอยู่ออฟฟิศ พี่ณัฐชอบอะไร
เป็นยังไงบ้างน่ะฮะ
ของอย่างงี้ มันก็ต้องใช้เวลาน่ะนะ
พี่ทำงานกับพี่ณัฐมาสามเดือน
แต่เหมือนทำกันมาตั้งสามปีน่ะ
อย่างงั้นเลยเหรอฮะ
แล้วเวลาอยู่ที่ออฟฟิศ พี่ณัฐเป็นคนยังไงล่ะฮะ
[พูดเน้นเสียง] เป็นคนตั้งใจทำงานมาก
เวลาพี่ณัฐทำงานเนี่ย พี่ณัฐจะนิ่ง ขรึม
เท่กว่าเดิมคูณสิบน่ะ
แต่ว่าเวลาที่มีงานเร่งเนี่ย พี่ณัฐจะชอบปลีกวิเวกไปปั่นงานคนเดียว
แต่ถ้าคิดอะไรไม่ออก
พี่ณัฐจะลุกออกไปชงกาแฟขมๆ
ไม่นม ไม่น้ำตาล
พี่ณัฐเคยชงกาแฟเผื่อพี่ด้วยแหละ
เออใช่ พี่ณัฐชอบกาแฟ พี่ต้องเสิร์ฟกาแฟ
เครื่องชงกาแฟอยู่ไหนน่ะเต้าหู้
[เสียงเครื่องชงกาแฟ]
กาแฟร้อนๆ ขมกาแฟ แต่หวานใจคนชงมาแล้วค่า
[ดนตรีเปิดตัวยิ่งใหญ่]
พี่ณัฐ
เสื้อพี่ณัฐ
ขึ้นฉ่าย อย่านะ
ไอ้ณัฐ มึงเล่นแรงไปเปล่าวะ
ก็ยัยพริบมันซื้อมาให้กู กูจะเอาไปทำอะไรก็ได้เปล่าวะ
แต่พริบมันอุตส่าห์ซื้อให้มึง ด้วยจิตเสน่หาเลยนะเว้ย
กูไม่ได้เสน่หาอะไรมันทั้งนั้นแหละ
วันหยุดทั้งที ยังตามไปที่บ้านอีก
นี่ อุตส่าห์หนีมาทำงาน มึงช่วยเงียบๆ หน่อยได้เปล่า
อ้าว ไอ้ณัฐ นี่บ้านใครครับเพื่อน ดูด้วยนะครับ บ้านใครครับ
ไม่น่าถามเนอะ
- นี่ กินเยอะๆ นะ ไม่พอก็บอกอาได้ - [ณัฐ] ครับ
- ขอบคุณมากเลยครับ - [เกณฑ์] โอ๊ย แม่
โอ้โฮ กับลูกแท้ๆ นี่ยังไม่เคยทำขนาดนี้
นี่ตกลงไอ้ณัฐเป็นลูกพ่อกับแม่ แล้วเกณฑ์เป็นเด็กเก็บมาเลี้ยงเปล่า
อ้าว นี่เพิ่งรู้เหรอ
[เสียงสิทธากับกัญญาหัวเราะ]
[เกณฑ์] อ้อ คุณสิทธา
แล้วจำไว้เลยนะ แล้วอย่ามาเสียใจนะที่ไม่มีลูกอย่างเกณฑ์น่ะ
- หูย นั่นสิ - นี่เขาท้าทายมากเลย
- ดีใจมากกว่านะ พ่อว่า - พ่อ
นี่ ออกตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงได้แล้วนะเราน่ะ
[เสียงหัวเราะขำ]
เจอหรือยัง คุณพ่อคุณแม่เจอหรือยัง
- พ่อน่ะ แม่เหมือนกัน - [กัญญา] โถ
- [สิทธา] เก็บมาเลี้ยง - [เกณฑ์] ไม่รู้แล้ว
เออ แม่เปิดประตูมาก็เจอเราอยู่ในกล่องเลย
- [สิทธา] เออ - [เกณฑ์] แม่อะ
[ดนตรีซึ้งปนเหงา]
[เสียงกระแอม]
พี่กับณัฐเนี่ย ได้เลือกตัวแสดงแล้วนะ
แล้ววันนี้ พี่ขอฟิตติ้งนะ
อะ ยัยพริบ เอานี่ไปขายให้ลูกค้านะ ตัวแสดงคนนี้เด็ด
[เจือ] ขายแพงๆ เลย คนนี้เด็ดมาก นะ
ขอก่อนถ่ายด้วย
- ได้ค่ะ - [เจือ] โอเคนะ
เอ้าว่าไง
[เจือ] คุณพ่อพร้อมวันไหน เชิญมาฟิตติ้ง
[เอฟเฟกต์ระทึก]
- [เจือ] อ้า - พี่เจือ
พี่เจือจะเลือกไอ้เด็กเวรนี่จริงๆ เหรอ
ทำไมอะ [เสียงเกณฑ์ถอนหายใจแรง]
[เกณฑ์] พี่เจือครับ พี่จะเลือกคนไหนก็ได้
คนนี้ คนนี้ หรือว่าคนนี้
แต่ไอ้นี่ ไม่ได้
ไม่ได้ยังไงวะ
[พริบ] นั่นดิพี่เกณฑ์
วัยรุ่นชายอายุ 17 18 ปี อารมณ์ดี ขี้เล่น
เล่นบาสเป็น เล่นดนตรีเก่ง ขี่มอเตอร์ไซค์ได้
หน้าน้องนี่ลอยลงมาเลย
[เจือ] เออ
ทำไมวะ ฮะ
- ไอ้พริบ มึงพูดทำไม - [เจือ] มันผิดตรงไหนเนี่ย ฮะ
นี่ แต่ว่ามันยังเด็ก แถมประสบการณ์ก็ยังไม่มี
ไว้ใจได้เหรอ คบเด็กสร้างบ้านน่ะ เคยได้ยินกันเปล่า ฮะ
- [เจือ] มันเป็นไรเนี่ย - [สอง] ถ้าไม่ไว้ใจ
[ดนตรีอบอุ่น]
ลองคบกับผมดูก่อนก็ได้นะ
[เอฟเฟกต์ประกายวิ้ง]
เฮ้ย
มันมาได้ไงน่ะ
- [เจือ] เซอร์ไพรส์ - พี่เจือ
ล้อเล่น พี่น่ะจริงจังไปได้
- สวัสดีทุกคนนะครับ - สวัสดีค่า
- [สอง] สวัสดีนะครับ - สวัสดีครับ
- [สอง] สวัสดีครับพี่เจือ - [เจือ] โห ไม่ได้เจอกันตั้งนาน
โอเค คนนี้เลยนะ ไปเตรียมเลย ไปเตรียมฉาก เสื้อผ้า
กล้อง เอาให้พร้อม
- [ทีมงาน] ครับ - [เจือ] ไปเลย ไป
- พี่เจือ ผมว่าไม่ ไม่ใช่ มันไม่… - [เจือ] เออ ไม่เอา
- ไม่เกี่ยวเลย - [พริบ] พี่เกณฑ์ ใจเย็นๆ
- [เกณฑ์] พี่เจือๆ - [พริบ] พี่เกณฑ์ ใจเย็นๆ
เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมันแยกกัน ท่องวนไปจ้ะ
มึงแยกได้ไหมล่ะ ไอ้พริบ
แยกได้สิ
[เสียงถอนหายใจ]
[ดนตรีเหงา]
พ่อขา ส่งพลั่วให้แม่หน่อย
ขอบคุณค่ะ
[มทนา] หือ
สวยดีเนอะ
เหมือนตอนที่เราอยู่บ้านคุณยายเลยน่ะ
พ่อว่า แม่เอากระถางนี้ไว้ตรงไหนดีล่ะจ๊ะ
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงหอบหายใจ]
[ตะโกน] พ่อ พ่อๆ
คุณป้า เป็นอะไรไหมฮะ
[มทนา] เจ้าชายน้อย ป้าไม่เห็นลุงแสนน่ะ
เจ้าชายน้อยเห็นลุงแสนไหม เขาไปไหน เขาบอกหรือเปล่า
รู้ไหม
หมอบอกว่าถ้าแม่กินยา ภาพมโนที่แม่เห็นก็จะค่อยๆ หายไป
แม่อาจจะตกใจบ้าง
ยังไงกูฝากมึงดูแลเขาด้วยแล้วกัน
แล้วถ้าแม่พูดถึงเรื่องพ่อ มึงก็แค่รับฟังเขา
ชวนเขาคุยเรื่องอื่น
เขาจะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องนั้นอีก
[ดนตรีกดดัน]
ผมยังไม่เห็นคุณลุงเลยฮะ
นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วนี่ฮะ มิน่าผมฮิ้วหิว
คุณป้าหาอะไรอร่อยๆ ให้ผมทานหน่อยสิฮะ
จะเที่ยงแล้วเหรอ
เดี๋ยวป้าไปดูในตู้เย็นดีกว่าว่ามีอะไร
- ได้ฮะ - [มทนา] จ้ะ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
[ดนตรีสนุกสนาน]
[เสียงชัตเตอร์]
[เจือ] โอเคๆ
เอ้า คนต่อไป มา
สุดยอด เออ
เฮ้ยสอง เราเล่นบาสคล่องไหมเนี่ย
- เก่งอยู่ครับ - โอเค เออ
เอาบทไปลองอ่านก่อนแล้วกันนะ อาทิตย์หน้าว่ากัน
- ได้ครับ - [เจือ] นี่
ศึกษาบทดีๆ คาแรกเตอร์อะไรต่างๆ
แล้วอีกอย่างหนึ่งนะ ทักษะต่างๆ ต้องฝึกมากกว่านี้
การเลี้ยงลูกแบบเท่ๆ แต่ละช็อตต้องเท่
- ได้เลยครับ - ฮ่า จัดไป
ขอบคุณมากนะครับ
งั้นเดี๋ยวผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ขอลาเลยแล้วกันนะครับ
[สอง] สวัสดีครับ
- ขอบคุณมากเลยนะครับ - [สอง] สวัสดีครับ ครับ
ได้ครับ
ขอยืมตัวคู่ซ้อมหน่อยนะ
มันจะยืมใครวะ
[เจือ] ไม่ใช่เมียพี่นะ
[เสียงมอเตอร์ไซค์]
[สอง] คิดถึงพี่หนึ่งเหรอ
[อนิก] คิดถึงตลอดนั่นแหละ หนึ่งจากไปกะทันหัน
ใครจะไปรู้ว่า พ่อจะไม่ได้กอดหนึ่งอีกเลย
[ดนตรีเร้าอารมณ์]
[เต้าหู้] ทำไมคุณป้าถึงรักคุณลุงล่ะฮะ
หรือเป็นเพราะคุณลุงคอยอยู่ข้างๆ คอยช่วยทำอะไรๆ ให้
ความรักมันไม่ใช่แค่การอยู่ข้างๆ หรือแค่การทำอะไรให้คนที่เรารักนะ
แต่ถ้าเรารักใครสักคน ทุกสิ่งที่เราทำให้เขา มันจะเต็มไปด้วยความใส่ใจ
[มทนา] ลุงแสนใส่ใจป้าเสมอเลย
[ดนตรีซึ้ง]
[มทนา] หือ
เจ้าชายน้อยก็เหมือนลุงแสน
คอยดูแลใส่ใจป้าตลอดเลย
ขอบใจนะลูก
จริงๆ แล้วยังมีอีกคนหนึ่งนะฮะ ถึงเขาจะไม่ได้อยู่ข้างๆ คุณป้าตลอด
แต่เขาใส่ใจคุณป้าเสมอนะฮะ
ใครเหรอลูก
ก็พี่ณัฐไงฮะ
ถึงพี่ณัฐจะเป็นคนไม่ค่อยแสดงออก แต่พี่ณัฐรักคุณป้ามากนะฮะ
ตอนที่คุณป้าหลับ พี่ณัฐก็คอยดูแลตลอด
ตอนได้ยินเสียงคุณป้าตกใจ พี่ณัฐวิ่งก่อนผมอีกนะฮะ
ตอนคุณป้าร้องไห้ พี่ณัฐก็แอบไปร้องไห้ตาม
ผมว่าตอนคุณป้ายิ้มมีความสุขเนี่ย พี่ณัฐก็ต้องแอบยิ้มตามบ้างแหละฮะ
- นี่ - ไม่ใช่
[กลั้วหัวเราะ] ตัวเดียวเลย
[เต้าหู้] คุณป้าฮะ
การที่เราคิดถึงใครสักคนที่เขาอยู่ไกล เป็นเรื่องที่ดีนะฮะ
แต่การคิดถึงคนที่เขาอยู่ใกล้ ก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรมองข้ามเหมือนกัน
คนไกลเนี่ย เราทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากคิดถึง
แต่คนใกล้น่ะสิฮะ เราทำอะไรให้เขาได้ตั้งเยอะตั้งแยะ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
คุณป้าทานยาก่อนนะฮะ
[เสียงกริ่ง]
ใครมาน่ะลูก
เดี๋ยวผมไปดูให้ฮะ
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[ดนตรีสะพรึง]
[ดนตรีสดใส]
คุณสอง
[มทนา] ใครเหรอเต้าหู้
- [สอง] สวัสดีครับคุณป้า - สวัสดีค่ะ
คุณสองฮะ น้องของพี่หนึ่ง รุ่นพี่ที่โรงเรียนพี่ณัฐน่ะฮะ
มาหาณัฐเหรอลูก
อ๋อ เปล่าครับ ผมมาหาเต้าหู้ครับ
ว่างหรือเปล่า มีอะไรให้ช่วยหน่อยน่ะ
[ดนตรีเร้าใจ]
ไหนบอกว่าไม่เคยเล่นไง
ผมก็จำได้ว่าไม่เคยเล่นนะฮะ แต่เหมือนมือมันไปเอง
เล่นซะเก่งเชียว
ผมถามอะไรหน่อยสิฮะ
อื้อ
คุณสองเคยเห็นพี่หนึ่งซื้อตุ๊กตาให้ใครบ้างไหมฮะ
[ดนตรีเศร้า]
แฟนพี่หนึ่งไม่ชอบตุ๊กตานะ แต่ชอบดอกไม้
ดอกไม้
พี่ณัฐก็ไม่ชอบดอกไม้นี่นา
พี่ณัฐ
อ๋อ พี่โดนัท
[สอง] ไม่ใช่
แฟนพี่หนึ่งชื่อพี่หนิง เพื่อนซี้พี่โดนัทต่างหากล่ะ
พี่หนิงสวยมาก
- พี่หนิง - อื้อ
เอ่อ เราจำหน้าเขาไม่ค่อยได้หรอกนะ
รู้แค่ว่าสวยมาก
ตอนนั้นเราอยู่แค่ป.สอง ป.สามเองน่ะ
ถ้านายอยากรู้อะไรเพิ่ม
นายต้องไปถามพ่อดูเองนะ
ไปเล่นกันต่อดีกว่าฮะ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
[เสียงเดาะลูกบาสและสองออกแรง]
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
นี่เต้าหู้ เพื่อนสองเองพ่อ
เหมือนมาก
สวัสดีครับ
พ่อ
[อนิก] เอ้า มา
[เสียงเดาะลูกบาส]
- เอ้า - [สอง] ฮึบ
[เอฟเฟกต์ประกาย]
[ดนตรีซึ้ง]
[เสียงลูกบาสลงห่วง]
เหนื่อยหรือเปล่าพ่อ
เฮ้ย พ่อเป็นตำรวจนะ แค่นี้ไม่…
ไม่ ลูกหมายถึงว่า ยิ้มจนเหนื่อยน่ะ
อื้อฮือ ไอ้ลูกหมานี่แซวพ่อเหรอ ฮะ
[เสียงอนิกหัวเราะ]
นานแล้วนะ ที่ไม่ได้ยินพ่อหัวเราะดังขนาดนี้
หือ หัดแซวพ่อ พ่อจับไปขัง
[สอง] โอ๊ยพ่อ เดี๋ยวโดนฟ้องนะ
[ดนตรีซึ้งปนเหงา]
- [ณัฐ] แม่ - [มทนา] ฮึ
[ณัฐ] เต้าหู้ล่ะ
ไปบ้านเพื่อน
- เพื่อน - [มทนา] อือ
เพื่อนที่ไหนน่ะแม่
เขาบอกว่าชื่อสองน่ะ บอกว่าจะชวนไปเป็นคู่ซ้อมบาส
เต้าหู้บอกว่าจะไลน์บอกณัฐนี่
[ดนตรีอบอุ่น]
ถ้าจะลำบากขนาดนี้ไม่ต้องพิมพ์ก็ได้มั้ง
[มทนา] หือ
อ๋อ เปล่าครับแม่
เดี๋ยวณัฐไปอาบน้ำแล้วมากินข้าวสิลูก
ได้ครับ
[เสียงไฟกะพริบ]
หลอดขาดอีกแล้ว
[เสียงออกแรงและเสียงหัวเราะ]
- [อนิก] ชู้ตเลยๆ - [สอง] เฮ้ยๆ
[เสียงออกแรงและเสียงเชียร์]
[เสียงร้องโหและเสียงหัวเราะ]
[เสียงอนิกถอนหายใจ]
[เสียงหอบเหนื่อย]
[อนิก] เก่งนะเราเนี่ย ไม่เหมือนคนป่วย เหมือนที่สองมันบอกเลย
ผมก็แค่เล่นตามคุณสองบอกน่ะฮะ
[เสียงพ่นลมขำ]
เออ เต้าหู้ มีอะไรอยากจะถามพ่อไม่ใช่เหรอ ถามเลย
เรื่องอะไร
เต้าหู้เขาอยากรู้น่ะพ่อ ว่าแฟนพี่หนึ่งเขาเป็นใคร
คือว่า พี่ที่เต้าหู้อยู่ด้วยตอนนี้ ชื่อพี่ณัฐ
[สอง] พี่ณัฐเขาเป็นคนเขียนบท ที่สองกำลังจะไปเล่นซีรีส์น่ะพ่อ
แล้วเขาก็เป็นรุ่นน้องของพี่หนึ่งด้วย
เพราะพี่ณัฐนี่แหละ สองเลยได้รู้จักกับเต้าหู้
ที่เต้าหู้ถามว่าแฟนพี่หนึ่งเป็นใคร ก็คงจะถามเผื่อไว้น่ะพ่อ
ถ้าเกิดว่าสองคนนี้เขาเจอกัน เต้าหู้จะได้ทำตัวถูก ใช่เปล่า
[ดนตรีเศร้า]
ใช่ฮะ
หนึ่งเคยพาแฟนมาเจออยู่สองสามครั้ง เขาก็น่ารักดีนะ
คุยเก่ง เป็นเด็กดี ชวนกันเรียน
เขาสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกับหนึ่ง
อาก็อุตส่าห์ฝากฝัง ให้เขาช่วยกันเรียน ช่วยกันติวต่อ
เสียดาย หนึ่งมาเกิดอุบัติเหตุเสียก่อน
แล้วนอกจากแฟน พี่หนึ่งเคยพาเพื่อน หรือว่ารุ่นน้องมาที่นี่ไหมฮะ
ก็แก๊งเขานั่นแหละ ส่วนตอนนี้ทุกคนก็โตๆ กันหมดแล้ว
ส่วนรุ่นน้องเนี่ย หนึ่งไม่เคยพาใครมานะ
แม้แต่พี่ณัฐเหรอฮะ
พี่ณัฐที่สองเล่าให้ฟังเมื่อกี้ไงพ่อ
อ๋อ อาไม่เคยได้ยินชื่อณัฐเลยนะ
แล้วหนึ่งก็ไม่เคยพูดถึงรุ่นน้องชื่อณัฐ
[เต้าหู้] เป็นไปได้ไง
พี่หนึ่งเป็นคนเดียว ที่ดูจะเป็นคนสำคัญที่สุดของพี่ณัฐ
แต่พี่ณัฐกลับไม่มีตัวตนในชีวิตพี่หนึ่งเลย
หรือว่า พี่หนึ่งจะไม่ได้เป็น คนทำให้ผมตื่นขึ้นมาจริงๆ
เต้าหู้ เต้าหู้
ถึงบ้านแล้ว
ฮะ
ขอบคุณนะฮะ
แล้วก็ฝากขอโทษคุณพ่อด้วยนะฮะ ถ้าผมถามอะไรที่ไม่สบายใจ
พ่อดีใจน่ะสิไม่ว่า ว่างๆ นายไปเที่ยวที่บ้านอีกนะ
พ่อคงจะดีใจมากน่ะ ที่ได้เห็นหน้านายบ่อยๆ แบบนี้
เออ แล้วทำไมเปิดประตูบ้านไว้แบบนั้นล่ะ
[สอง] คุณป้าอยู่ในบ้านคนเดียวไม่ใช่เหรอ
เปิดไว้แบบนี้อันตรายมากนะ ใครเดินผ่านไปผ่านมาบ้างก็ไม่รู้น่ะ
[ดนตรีสะพรึง]
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[เสียงมทนาร้องตกใจ]
[เต้าหู้] คุณป้าระวังฮะ
[ดนตรีซึ้ง]
[เสียงหายใจเฮือก]
คุณแสน
คุณนา
คุณแสนจริงๆ ด้วย
[เสียงมทนาสะอื้น]
ผมเองแหละ
[เสียงโทรศัพท์มือถือสั่น]
ผมไปก่อนนะ
จะไปไหน
หนู
ฝากคุณนาด้วยนะ
ฮะ
[มทนา] หือ
[มทนา] คุณแสนจะไปไหน
[เต้าหู้] คุณป้าฮะ
[ร้องไห้] เจ้าชายน้อยไปตามลุงแสนหน่อย
มืดแล้วจะไปไหนอีก
เดี๋ยวคุณลุงก็คงกลับมาฮะ
คุณป้าเข้าบ้านก่อนนะฮะ พี่ณัฐมาเห็นเข้าจะดุเอานะฮะ
[เสียงร้องไห้]
ไม่คิดจะแวะเยี่ยมเมียตัวเองหน่อยเหรอ
[ดนตรีอึดอัด]
ไปนั่งก่อนนะฮะ
คุณป้าเจ็บตรงไหนไหมฮะ
ป้าไม่เจ็บ เต้าหู้ไปดูคุณลุงที
ไปดูคุณลุงทีนะ
ไปดูคุณลุงที
ฮะ
[ณัฐ] แม่เป็นอะไร
เมื่อกี้ณัฐได้ยินเสียงแม่ร้อง
คุณป้าตกบันไดน่ะฮะ
แล้วแม่จะปีนขึ้นไปทำไม
หลอดไฟมันขาด แม่ว่าจะเปลี่ยน แต่ว่ามันพลาดตกลงมาก่อน
แล้วทำไมไม่บอกณัฐ
ก็แม่เห็นณัฐอยู่ในห้องเงียบๆ แม่ก็เกรงใจณัฐน่ะ
ส่วนมึง ก็มัวแต่ไปแรดนอกบ้าน
อย่าหยาบคายกับน้องได้ไหมณัฐ
แล้วก็เลิกพูดกูมึงกับน้องสักที
แล้วแม่จะให้ณัฐเรียกมันว่าอะไร "น้องเต้าหู้" อย่างงี้เหรอ
ก็น่ารักดีนะ
[ดนตรีทะเล้น]
น้องเต้าหู้ครับ มึงแดก เอ๊ย
น้องกินอะไรหรือยังครับ
ยังฮะ
งั้นแม่ทำอะไรให้น้องกินหน่อยนะ
ส่วนมึง เฮ้ย [เสียงจิ๊ปาก]
น้องเต้าหู้ ไปช่วยพี่เปลี่ยนหลอดไฟหน่อยนะ
[กัดฟันพูด] ไป
[เต้าหู้] พี่ณัฐอย่าโกรธคุณป้าเลยนะฮะ ผมผิดเองที่ปล่อยคุณป้าไว้คนเดียว
ตอนแรกผมคิดว่าผมจะไปแค่แป๊บเดียว
แต่ว่าคุยกับคุณอาอนิกแล้วก็คุณสองเพลินไปหน่อย
คุณอาอนิก
พ่อของคุณสองไงฮะ
ตอนเจอผมครั้งแรก คุณอาตกใจมากเลยนะฮะ เหมือนกับคุณสองเป๊ะเลย
ว่าแต่ พี่ณัฐไม่แปลกใจบ้างเหรอฮะ
ว่าทำไมผมถึงหน้าเหมือนพี่หนึ่ง อย่างกับคนคนเดียวกัน
[ดนตรีซึ้ง]
[เสียงเปิดปิดสวิตช์ไฟ]
ถ้ากูไม่แปลกใจ กูคงไม่ยอมให้มึงอยู่ที่นี่
ไม่พามึงไปบ้านพี่หนึ่งหรอก
กูเคยคิดว่าบางทีมึงอาจจะเป็นญาติ ไม่ก็พี่น้อง
แต่ในเมื่อพ่อพี่หนึ่งไม่รู้จักมึง ก็แสดงว่ามึงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับบ้านนั้น
แต่ถ้าผมไม่เกี่ยวอะไรกับพี่หนึ่ง
พี่ณัฐจะยังยอมให้ผมอยู่ที่นี่ใช่ไหมฮะ
ถ้ากูคิดจะไล่มึงน่ะ กูปล่อยมึงทิ้งไว้ที่วัดตั้งแต่วันนั้นแล้ว
แหม ผมเป็นหมีนะฮะ ไม่ใช่หมา
[เอฟเฟกต์ลมพัด]
มึงว่าอะไรนะ
ผมบอกว่า ผมเป็นคนดีนะฮะ ไม่ใช่หมา
เออไอ้เต้าหู้
เมื่อกี้ตอนกูอยู่ข้างบนน่ะ กูเห็นคนรีบเดินออกจากบ้าน
ลุงแสนใช่ไหม
ใช่ฮะ คุณลุงแสนมาช่วยคุณป้าไว้
แต่ก็แปลกนะฮะ ดูเหมือนรีบๆ
ดูเหมือนแอบใครบางคน ทั้งที่ยังเป็นห่วงคุณป้าอยู่
เออ มึงยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่เหรอ รีบไปกินข้าวไป
พี่ณัฐจะไปไหนฮะ
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
อ้าว กับข้าวเย็นหมดแล้ว เดี๋ยวป้าอุ่นให้ใหม่ดีกว่า
เดี๋ยวผมช่วยฮะ
แล้วนี่ณัฐไปตามพ่อกินข้าวเหรอ
คุณป้ากินยาก่อนนะฮะ
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
[เอฟเฟกต์ระทึก]
[เสียงกริ่งไมโครเวฟ]
[เอฟเฟกต์สะพรึง]
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
[ดนตรีเหงา]
เรื่องดื่มน่ะ เพลาๆ ลงบ้างนะ
อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว เจ็บป่วยขึ้นมาจะลำบาก
ที่พูดน่ะ เป็นห่วงหรือว่าแช่ง
[ดนตรีหยุด]
ก็แล้วแต่จะคิดเถอะ
ฉันรู้ คุณอยากให้ฉันตายๆ ไปซะใช่ไหม จะได้กลับไปหามัน
ขนาดมาถึงนี่ ยังกลับไปหามันก่อน
ทั้งๆ ที่เมียยืนหัวโด่อยู่บ้านข้างๆ เนี่ย
ทำไม เป็นห่วงมันมากนักหรือไง
ใช่
ที่ผมดั้นด้นมาถึงกรุงเทพฯ เพื่อที่จะมาหาหมอเนี่ยเพราะเป็นห่วงเขา
พอใจหรือยัง
[ดนตรีอึดอัด]
ถ้างั้น หมอคงบอกคุณแล้วสินะ ว่าแม่นางฟ้าของคุณมันบ้าจนกู่ไม่กลับแล้ว
ถึงฉันจะหย่าให้ คุณก็กลับไปหามันไม่ได้หรอก
ยกเว้นแต่ว่า คุณจะยอมรับคนบ้าเป็นเมีย
แล้วมันจะแปลกยังไงล่ะ ทุกวันนี้ผมก็มีเมียเหมือนเป็นคนบ้าอยู่แล้ว
คุณแสน งั้นคุณก็กลับไปหามันเลยสิ
ในเมื่อเคยได้กันอยู่แล้วนี่
นี่ จะบ้าหรือไงน่ะ ผมกับคุณนาไม่เคยมีอะไรเกินเลยนะ
ถ้าไม่เคย น้องชายคุณจะหึง จนไม่ยอมให้คุณเข้าบ้านเหรอ
นี่ เลิกหมกมุ่นเรื่องผัวๆ เมียๆ ได้ไหม
เลิกระแวงผมแล้วก็สนใจโลกซะบ้าง
หลานคุณน่ะนอนโคม่าอยู่ เคยเป็นห่วงบ้างไหม
ทำไมฉันต้องเป็นห่วงด้วย ฉันไม่ได้เป็นคนทำให้มันต้องนอนอยู่แบบนั้นนี่
[ดนตรีกดดัน]
ถึงฉันจะเป็นห่วงมัน ฉันจะทำอะไรได้ ฉันไม่ใช่หมอ
ส่วนค่ารักษาพยาบาล บริษัทคุณก็ออกอยู่แล้วนี่
จะว่าไป คนอย่างมันตายๆ ไปได้ก็ดี สมบัติของป๊าที่มันฮุบไป
- จะได้กลับมาเป็นของฉัน - นี่ คุณจัน
ที่คุณพูดไปทั้งหมดนี่ ผมจะถือว่าคุณพูดไปเพราะเมานะ
ฉันไม่ได้เมา ฉันพูดจริง
ทั้งเรื่องตาธารแล้วก็เรื่องชู้รักของคุณน่ะ
- นี่ - [จัน] นี่
ทำอะไรหัดเกรงใจกันบ้างนะ
[ขึ้นเสียง] คุณยังไม่ได้หย่ากับฉัน คุณยังเป็นผัวฉันอยู่
[ตะคอก] ก็หย่าให้สักทีสิ
ผมส่งใบหย่ามาให้คุณตั้งกี่ครั้งแล้วล่ะ เซ็นสักทีสิ
ฉันไม่หย่าให้คุณไปสมหวังกับมันหรอก
[เสียงขยำกระดาษ]
นี่
งั้นก็นอนกอดทะเบียนสมรสต่อไปแล้วกัน
นี่คุณแสน จะไปไหน กลับมานะ คุณแสน
[จัน] คุณแสนหยุดนะ คุณแสน
นี่
คุณทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ
เมาขนาดนี้กลับเข้าบ้านไปเลย โวยวายอย่างงี้ไม่อายชาวบ้านเขาบ้างหรือไง
[จัน] ไม่อาย
ทีคุณเข้าบ้านเมียคนอื่น คุณยังไม่อายเลย
นี่อย่านึกว่าฉันไม่รู้
ที่คุณรักไอ้ณัฐมันนักหนา เพราะมันเป็นลูกคุณใช่ไหม
คุณจัน [เสียงจันร้องเจ็บ]
[ดนตรีระทึก]
ณัฐ
ลุงแสนพักอยู่ที่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่ง
นี่คุณแสน อย่าไปนะ
เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันแล้ว
คุณแสน คุณแสน
คุณแสน อย่าไปนะ กลับมาสิ คุณแสน
- หยุด - [จัน] กลับมานะ
[ร้องไห้] คุณแสน คุณแสน
คุณแสน คุณแสน
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
มืดแล้ว ณัฐออกไปไหนอีกล่ะ
ผมออกมาไม่ทันเหมือนกันฮะ
[เสียงกระจกแตก]
เดี๋ยวผมไปดูน้าจันก่อนนะฮะ เผื่อแกเป็นไรไป
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
น้าจันฮะ ลุงแสนฮะ
[เสียงโหน่งกระแอม] [ชู] มีอะไรกันนักหนา
คุณจันน่ะอยู่ แต่ผัวแกไม่อยู่แล้ว
นี่ อย่าหาว่าน้าสอดรู้สอดเห็นเลยนะ
- เฮ้ย - แค่น้าชะโงกมาเนี่ย ก็เห็นนะ
- แกทะเลาะกับผัวแกอยู่ - [ชู] เฮ้ย
แล้วผัวแกก็ขึ้นรถไปกับณัฐ
พี่ณัฐไปกับคุณลุงแสนเหรอฮะ
ใช่ เฮ้ย เห็นน้าแก่ๆ อย่างนี้ สายตาน้าคมกริบเชียวแหละ
[เสียงโหน่งหัวเราะ] [ชู] หือ
งั้นเราเข้าไปดูน้าจันหน่อยดีไหมฮะ
หูย น้าว่าไม่ต้องหรอก สตรองๆ แบบคุณจันเนี่ยนะ ไม่เป็นอะไรหรอก
คงแค่โมโหแล้วอาละวาดน่ะ
โอ๊ย อย่าเพิ่งไปตัดสินว่า ใครจะเข้มแข็งหรืออ่อนแอเลยน่า
เชื่อผมเถอะ นะ
ถ้าเราไม่ได้เจอปัญหานี้ด้วยตัวของเราเอง อย่าเพิ่งตัดสินอย่างงั้น เข้าใจไหม
- ครับ ครับๆ - นะ
เอ้า ไปเหอะ เดี๋ยวปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้หมดกันพอดี
- อ้อๆ ครับ - ป่านนี้แล้ว
- นะ อย่าสอดรู้สอดเห็นนักเลย - ครับๆ
- อย่ายืดคอมาก มันจะยาวกว่าเก่า - อู๊ย
- [โหน่ง] กินเต้าหู้ทุกวันไม่เบื่อเหรอครับ - [ชู] ไม่เบื่อหรอกๆ
ไม่เบื่อหรอก กินได้ทุกวัน
[ดนตรีเศร้า]
ฉันทำเพื่อคุณขนาดนี้ คุณยังจะทิ้งฉันไปอีกเหรอ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
ขอบใจนะณัฐ
ไม่เป็นไรครับ
วันนี้ลุงถือวิสาสะเข้าไปในบ้านณัฐ ต้องขอโทษด้วยนะ
ไม่เห็นต้องขอโทษเลยครับ
จริงๆ ลุงจะมาเยี่ยมเราแม่ลูกบ้างก็ได้นะครับ
ยังไงเราก็เป็นญาติกัน
อีกอย่างพ่อก็ไม่อยู่แล้ว
ผมลืมไปครับ
น้าจันคงไม่อยากให้ลุงแสนมาที่บ้าน
ลุงไม่สนใจหรอกนะว่าเขาจะคิดยังไง
เพราะเขาคิดผิด เชื่อผิดๆ
[แสน] แต่ลุงก็ไม่อยากให้เขา ไปหาเรื่องแม่ของณัฐ
แม่ณัฐน่าสงสาร ลุงไม่อยากให้เขาต้องทุกข์ใจมากไปกว่านี้แล้ว
แม่เป็นยังไงบ้าง
[ดนตรีซึ้งปนเหงา]
ลุงแสนครับ
สวัสดีครับ
แม่เป็นยังไงบ้าง สบายดีนะ
สบายดีครับ ลุงเข้าบ้านก่อนไหมครับ พ่อก็อยู่
ลุงต้องไปทำธุระต่อน่ะ
ฝากให้แม่ด้วย
ได้ครับ ขอบคุณนะครับ
ดูแลแม่ให้ดีๆ นะ
[ดนตรีเศร้า]
ได้ครับ
ใครมาน่ะ
ลุงแสนครับ
[ดนตรีตึงเครียด]
ของฝากจากเชียงใหม่ครับแม่
[เสียงปาหนังสือพิมพ์]
[เสียงแอปเปิ้ลกระแทกพื้น]
ทีหลังห้ามใครรับของจากไอ้แสนอีก
ทำไมพ่อต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะแม่ ลุงแสนเขาก็เป็นพี่ชายพ่อนะ
เจอกันกี่ทีลุงก็ยังถามเหมือนเดิมเลยนะครับ
แม่ก็อย่างที่เห็นแหละครับ
จริงๆ ณัฐให้ไอ้เต้าหู้คอยช่วยดูแลแม่
แต่มันก็มัวเที่ยวเถลไถลจนเกิดอุบัติเหตุน่ะครับ
ดีนะครับที่ลุงมาช่วยไว้ทัน
เด็กคนนั้นเป็นลูกจ้างเหรอ
มันเป็นเพื่อนผมน่ะครับ ไม่ใช่ลูกจ้าง
[ณัฐ] ไอ้นี่มันป้ำๆ เป๋อๆ
ถ้ามันทำอะไรเพี้ยนๆ ลุงอย่าถือสามันเลยนะครับ
เท่าที่ลุงเห็น เขาก็ดูเป็นคนซื่อๆ น่าไว้ใจดีนะ
[แสน] ณัฐทำงานหนัก มีคนมาช่วยดูแลแม่ก็ดีเหมือนกันนะ
ถ้าคนที่แต่งงานกับแม่ เป็นลุงแสนก็คงจะดีนะครับ
แม่ก็คงจะมีคนดูแล
แล้วถ้าผมมีพ่อที่เข้าใจผมแบบลุง
เราแม่ลูกก็คงไม่เป็นแบบนี้นะครับ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
ถ้าคนเรารู้อนาคต ก็คงจะไม่มีใครทำผิดพลาดหรอกณัฐ
แต่ในเมื่อทำผิดพลาดไปครั้งหนึ่งแล้ว
ก็ไม่ควรจะผิดซ้ำอีก
สองกลับมาแล้วพ่อ
[อนิก] อือ ไปซะนานเลยนะ
ก็แวะซื้อข้าวต้มเจ้าอร่อยมาฝากพ่อเนี่ยแหละ
ร้านนี้อยู่ใกล้บ้านเต้าหู้ด้วยนะ
กว่าจะต่อคิวได้ เกือบท้อแน่ะ
ขอบใจนะลูก
ไม่เป็นไรพ่อ นานๆ พ่อจะกลับบ้านทีนึง
สองก็เลยอยากให้พ่อได้กินของอร่อยๆ สักหน่อย
ที่พ่อพูดเนี่ยไม่ใช่เรื่องข้าวต้ม แต่เป็นเรื่องเต้าหู้
[ดนตรีซึ้ง]
ขอบใจนะ ที่พาเต้าหู้มาให้พ่อรู้จัก
พ่อรู้ว่าสองอยากให้พ่อหายคิดถึงหนึ่ง
[สอง] อื้อ
นี่พ่อ สองถามจริงๆ นะ
ว่า
พ่อแอบไปมีเมียใหม่ หรือไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรือเปล่าเนี่ย
เอ้า ไอ้ลูกหมานี่ ดูมันพูดสิ
ดูพ่อนี่ ทำงานงกๆ ขนาดนี้ฮะ จะเอาเวลาที่ไหนไปมีเมียมีลูกอีกวะ
ก็มันน่าสงสัยนี่พ่อ ก็เต้าหู้หน้าเหมือนพี่หนึ่งขนาดนั้นน่ะ
เฮ้ย หรือว่าหนึ่งกลับชาติมาเกิด
พ่อ พ่อดูละครมากเกินไปหรือเปล่า
[สอง] พี่หนึ่งเพิ่งตายไปแค่สิบปีเองนะพ่อ
ไม่มีทางหรอก ถ้าพี่หนึ่งจะเกิดใหม่แล้วอายุพอๆ กับสองน่ะ
อือ ก็จริง
เออนี่พ่อ พ่อทำไมไม่ลองสืบดู
ว่าเต้าหู้น่ะ เขาเป็นใคร มาจากไหนน่ะ
งานฉันเยอะไม่พอหรือไง ฮะ ถึงเอางานมาเพิ่มให้เนี่ย
น่าพ่อ พ่อไม่คาใจเหรอ หือ
เอ้าๆ ไว้ดูให้
พอแล้ว ไม่ต้องพูดมากหรอก กินได้แล้ว เอ้า
เอ้านี่ มา
- เอ้า ช้อน - ขอบคุณครับ
เดี๋ยวพ่อแกะเองลูก กินเลยไม่ต้องรอ
[ดนตรีซึ้ง]
[รองเท้าซ้าย] คนรักกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ส่วนคนที่อยู่ด้วยกันกลับไม่ได้รักกัน
[ดนตรีเศร้า]
คุณรองเท้าแตะหมายถึงใครเหรอฮะ
[รองเท้าขวา] เจ้าหมีนี่เป็นคนมาตั้งหลายวัน เฮอะ แต่ไม่ฉลาดขึ้นเลย
ทำไมพี่ชายต้องว่าเต้าหู้ด้วยล่ะ
เอ๊ะ หรือว่าพี่ชายอิจฉาที่เต้าหู้ได้เป็นคน
ใครจะไปอิจฉาตุ๊กตาหมีที่มีชีวิตเดียงสาไปวันๆ
ไม่มีวิสัยทัศน์ ไม่มีอุดมการณ์ ไม่มีจิตวิญญาณแห่งเสรีชน
พอก่อนพี่ชาย
เนี่ย เมื่อกี้จิ๋วน้อยน่ะ หมายถึงคุณป้า ลุงแสน
แล้วก็น้าจันน่ะ เต้าหู้
หมายความว่าลุงแสนรักคุณป้า แต่ไม่ได้อยู่กับคุณป้า
แสดงว่าลุงแสนไม่ได้รักน้าจันเหรอฮะ
[เต้าหู้] น้าจันแต่งงานกับลุงแสนมาตั้งนาน
ทำไมผมไม่เคยเห็นลุงแสนมาที่นี่เลยล่ะฮะ
สามีน้าเขาทำงานอยู่ที่เชียงใหม่น่ะจ้ะ
นานๆ จะบินมาสักทีนึง
แต่เขาก็ให้น้าบินไปหาบ่อยๆ นะจ๊ะ
นานๆ ได้เจอกันทีแบบนี้ น้าจันเหงาแย่เลยนะฮะ
ทำไมไม่ย้ายไปอยู่กับลุงแสนที่เชียงใหม่ล่ะฮะ
ก็ คงเป็นเพราะความโชคร้ายของน้ามั้งจ๊ะ
หลังจากที่แต่งงานไม่นาน บริษัทก็เริ่มขาดทุน
ป๊าถึงกับต้องให้นักลงทุนรายอื่น มาร่วมบริหารด้วยเลยนะจ๊ะ
ส่วนคุณแสนก็แสดงความรับผิดชอบด้วยการลาออก
แล้วก็ไปทำงานที่เชียงใหม่น่ะจ้ะ
[จัน] ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ความผิดของเขาเลยนะ
มันเป็นเพราะพิษเศรษฐกิจน่ะจ้ะ
สุดท้าย เราก็ยื้อโรงงานนั้นไม่ไหว ต้องขายทิ้ง
แล้วน้าได้ข่าวว่าคุณสิบเขามาซื้อบ้านที่นี่ เอาไว้ลงทุนน่ะจ้ะ
น้าเห็นว่าทำเลดี ราคาก็ไม่แพง ก็เลยฝากซื้อไว้หลังหนึ่ง
[จัน] น้าใช้เงินเก็บทั้งหมดกับบ้านหลังนี้ แล้วน้าจะทิ้งไปได้ยังไงล่ะจ๊ะ
น้าไม่คิดเลยนะ ว่าวันหนึ่ง ณัฐเขาจะพาคุณนาย้ายมาอยู่ข้างๆ เนี่ยน่ะจ้ะ
จะว่าไป น้าจันก็น่าเห็นใจไม่แพ้คุณป้าเลยนะฮะ
[เอฟเฟกต์เสียงกะพริบตา]
[ดนตรีเหงา]
[เต้าหู้] เรื่องระหว่างคุณป้า ลุงแสน กับน้าจัน คงมีอีกหลายเรื่องที่ผมไม่รู้
แต่มันตอกย้ำว่าทุกคนต่างมีปัญหาของตัวเอง
และปัญหาของคน ก็ซับซ้อนเกินกว่า ที่ผมจะเข้าใจได้ในช่วงเวลาสั้นๆ
เรื่องเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียนมัธยม
เดี๋ยวนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วนะครับ
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องปกติ
ถ้าความปกติของครู คือต้องคิดเหมือนครูเท่านั้น
คงมีคนผิดปกติกันครึ่งโลก
[จัน] ไอ้ที่ดินแปลงนั้น หรือว่าบ้านที่แกอยู่ตอนนี้ มันควรจะเป็นของฉัน
ไม่ใช่เด็กปากดี ที่ไม่เคยหาเงินเข้ากงสีอย่างแก
ถ้าโกวอยากได้ รอผมตายก่อนแล้วกัน
[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้
มึงเอากุญแจห้องกูมาจากไหน
คือ…
ก็วิธีการลืมรักครั้งเก่าที่ดีที่สุด ก็คือการมีรักครั้งใหม่ไม่ใช่เหรอวะ
ก็ถ้ามึงมีความสุข ไอ้ฉากหวานๆ ฟินๆ จิ้นๆ ที่มึงติดอยู่เนี่ย เดี๋ยวมึงก็คิดได้เอง
กูหาให้ไหม เทิดทูนบูชามนุษย์คู่
ไม่ยัยพริบก็ต้องเต้าหู้แล้ว
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.