All language subtitles for The Miracle of Teddy Bear_S01E03_Episode 3.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]

[เกณฑ์] "เฟิสต์เลิฟ"

หรือว่า…

หรือว่าอะไรของมึง

[มทนา] พอพ่อรู้ว่า

แม่ชอบกินแอปเปิ้ล พ่อก็เลยซื้อมาให้แม่ทุกวันเลย

พ่อจำได้หรือเปล่า

[ขึ้นเสียง] และไอ้แอปเปิ้ลบ้าๆ เนี่ย

[ณัฐ] ณัฐก็คิดว่าแม่อยากกินจริงๆ

แต่แม่แค่เอามันมาเป็นตัวแทนพ่อ

งั้นก็ไม่ต้องกินมันแล้ว

[เสียงถาดพลาสติกหล่น]

[พูดช้า] ป้าเป็นแม่ที่แย่มาก

แม่

กลับบ้านกันเถอะนะ

ถ้ามึงยังอยากอยู่บ้านหลังนี้

กูไม่…

คนนี้คือพี่หนึ่งเหรอฮะ

เขาจะบอกผมได้ใช่ไหมฮะว่าผมเป็นใคร

พี่หนึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วครับ

[ดนตรีเศร้า]

[สอง] พ่อเล่าให้สองฟังว่า

ตอนนั้นพี่หนึ่งตั้งใจจะ ไปเที่ยวกับเพื่อนที่ต่างจังหวัด

ไปฉลองสอบติดเข้ามหาวิทยาลัย

แต่ระหว่างทางที่ไปขึ้นรถไฟ พี่หนึ่งถูกรถชนตาย

[เกณฑ์] เอ่อ ฉัน…

เสียใจด้วยนะ

ไม่เป็นไร เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว

เออ แล้ว…

พวกลุงเป็นเพื่อนกับพี่หนึ่งเหรอ

ฉันเปล่า

พี่เป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนน่ะ

เคยอยู่ชมรมเดียวกันกับพี่หนึ่ง

เห็นพ่อบอกว่าพี่หนึ่งสนิทกับคนในชมรมทุกคนนะ

ไม่คิดว่าจะมีคนไม่รู้ว่าพี่หนึ่งตายไปตั้งสิบปีแล้ว

นั่นสิ ทำไมมึงไม่รู้วะ

กูไม่ได้ติดต่อพี่หนึ่งเลยตั้งแต่เขาเรียนจบ

วันสุดท้ายที่เจอกัน

ก็น่าจะเป็นวันปัจฉิม

[ดนตรีอบอุ่น]

พี่หนึ่งครับ

ว่าไงน้อง

เอ้า ผมให้

ตั้งใจเลือกให้เปล่าเนี่ย

ยังไงพี่เรียนจบไปก็ยังจะเล่นบาสอยู่ใช่ไหมล่ะ

รู้ใจ ขอบใจนะ

นี่พี่สอบติดวิทย์กีฬาแล้วใช่ไหมครับ

อือ วิทยาศาสตร์การกีฬา

ดีใจไหมพี่

ดีใจสิวะ

แต่ก็ใจหายเหมือนกันว่ะ ไม่มีใครติดคณะเดียวกันเลย

ไอ้โชคไปเรียนบริหาร

ไอ้ปราบไปเรียนรังสิต

ไอ้ธารยิ่งแล้วใหญ่เลยนะ

ไปไกลถึงมช.นู่นน่ะ

กูกะว่าจะชวนกันไปเที่ยวก่อนจบเนี่ย

แล้วนี่เพื่อนๆ พี่ไปไหนกันหมด

นู่น มันไปบอกลาสาวมันน่ะ

[ดนตรีอบอุ่นสดใส]

นี่อะไรวะ

อย่าบอกนะเอามาให้ทั้งชมรมน่ะ

มีน้ำใจกว่าที่กูคิดนะเนี่ย

อ๋อ ก็ว่าอยู่ว่าคุ้นหน้าไอ้เต้าหู้ที่ไหน

เคยเห็นพี่หนึ่งในนี้นี่เอง

แสดงว่าไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่ตอนนั้น

เฟซบุ๊กเขามึงก็ไม่มี

เออ กูไม่ได้ขอไว้

น่ะ ก็ว่าอยู่ ทำไมมึงถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย

นี่ถ้าไอ้เต้าหู้มันไม่หน้าตาเหมือนเขานะ

มึงก็คงไม่รู้เรื่องนี้ไปอีกนาน

ต้องขอบใจมันนะเนี่ย

[เสียงถอนหายใจ] แต่ว่าสรุป เราก็ไม่รู้อยู่ดีว่าไอ้เต้าหู้เป็นใคร

แต่ที่รู้แน่ๆ เนี่ย

มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพี่หนึ่งเลย ทั้งๆ ที่หน้าตามันเหมือนกันขนาดนั้น

ลุง ลุงพูดมากจัง

ผมฟังลุงมาตั้งนาน เพื่อนลุงแทบจะไม่พูดสักคำ

[สอง] มีแต่ลุงพูดเอาๆ

อีกอย่างนะ พูดแต่เรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง

[เสียงพ่นลมหายใจ]

พูดแบบนี้มึงด่ากูเสือกเลยก็ได้นะ

อ้าว พูดได้เหรอ

[เสียงกระทืบเท้า]

[เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์]

ไอ้ณัฐ เดี๋ยวกูต้องรีบไปแล้วว่ะ นัดกินข้าวกับที่บ้านเอาไว้

เออ วันนี้วันครอบครัวมึงนี่หว่า

มึงกลับไปก่อนเถอะ

เดี๋ยวกูว่าจะอยู่ทำบุญให้พี่หนึ่งต่อ

ได้มึง โอเค

ลุง งั้นผมไปส่งนะ

- [สอง] ไป - เฮ้ย ปล่อยกู

กูเรียกแอปเองได้

- [เกณฑ์] ปล่อย - มาองมาแอปอะไรล่ะ มา

- ผมไปส่งเอง มา - ปล่อย ปล่อยนะ

[ดนตรีหม่นหมอง]

มึงรีบขับหน่อยซิ ช้าเป็นเต่าเลย

เกาะแน่นๆ นะลุง เดี๋ยวผมรีบไปส่งลุงให้ถึงที่เลย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

[เสียงเบรกและเสียงร้องตกใจ]

[เสียงโทรศัพท์เข้า] เฮ้ย

มึงจอดทำไมเนี่ย ยังไม่ถึงเลย

แป๊บสิลุง ขอรับออเดอร์ก่อน

มึงกวนตีนกูเหรอ

เปล่านะลุง

ก็ไหนๆ จะต้องไปส่งลุงทางข้างหน้าอยู่แล้ว

แล้วร้านเนี่ยก็ทางเดียวกันด้วย เห็นไหมๆ

ขอทำมาหากินแป๊บหนึ่งสิ

[เสียงพ่นลม] อยากทำมาหากิน

แล้วมึงรับกูมาแต่แรกทำไม

ก็ทำทั้งสองอย่างไปพร้อมกันไงครับ

มึงกำลังทำกูเลท

ไหนบอกว่ารีบไปส่งกูไง

- กูไม่ไปกับมึงแล้ว - โอเค

ลุงรีบ เดี๋ยวผมจัดให้

- ไป - เฮ้ยๆ เฮ้ย

เฮ้ย อะไรของมึงวะ เฮ้ย

[ดนตรีสงบ]

แตะแขน

แขนกู

ตุ๊กตาตัวนั้น

[พริบ] สำคัญกับพี่ณัฐมากเลยเหรอคะ

ของสำคัญจากคนสำคัญน่ะ

[เต้าหู้] พี่หนึ่งคงเป็น คนที่สำคัญของพี่ณัฐมากๆ เลย

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

ทำอะไรเนี่ย

นี่มันในวัด

ทำอะไรไม่รู้เรื่อง

ไป กลับ

[เต้าหู้] ตอนผมเป็นตุ๊กตาหมี

พี่ณัฐออกจะชอบกอดผม

แล้วทำไมตอนผมเป็นคน

พี่ณัฐไม่ชอบแล้วล่ะฮะ

[เต้าหู้] ขอโทษฮะ ผมไม่รู้ว่าพี่ณัฐไม่ชอบให้กอด

กูไม่ได้ไม่ชอบ แต่นี่มันในวัด

ในวัดแล้วมันทำไมเหรอฮะ

กูลืมไป

มึงความจำเสื่อม

กอดในวัดไม่ดีเหรอฮะ

มันไม่เหมาะสม

งั้นกอดที่อื่นได้ใช่ไหมฮะ

เออ

เอ๊ย ไม่ได้

มึงจะมากอดกูทำไมเนี่ย

ผมเห็นพี่ณัฐเศร้านี่ฮะ

ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากกอดปลอบพี่ณัฐ

[ดนตรีสดใส]

มึงไม่ต้องทำอะไรหรอก เดี๋ยวกูก็หายของกูเอง

แต่มีคนปลอบมันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอฮะ

จะให้ดี ผมไม่อยากให้พี่ณัฐต้องเศร้าเลย

ผมทำอะไรให้พี่ณัฐไม่ต้องเศร้าได้ไหมฮะ

อยู่กับมึงน่ะนะ

ไม่มีเวลาให้เศร้าหรอก

ปวดหัวจะตายห่า

พี่ณัฐปวดหัวอีกแล้วเหรอฮะ

ผมหายาให้ทานไหมฮะ

[เสียงถอนหายใจเหนื่อยใจ]

พี่ณัฐ

พี่ณัฐฮะ

[เกณฑ์] เฮ้ย [เสียงเบรก]

[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]

เอ้า

เฮ้ย ลุง

จะไปง่ายๆ แบบนี้เลย ไม่ลากันหน่อยเหรอ

กูไม่ได้ขอให้มึงมาส่งไหมล่ะ ฮะ

แต่ผมก็มาส่งแล้วนี่ไงคร้าบ

มึงจะเอาอะไร

[เกณฑ์] ค่ารถ

ค่ารถน่ะผมไม่เอาหรอก

สามพันของลุงยังอยู่ในกระเป๋าตังค์ผมอยู่เลย

เห็นหน้าแบบนี้ ผมไม่ได้งกขนาดนั้นนะลุง

ลุงมีน้ำใจกับผม ผมก็อยากจะตอบแทนลุงบ้าง

แล้วที่มาทวงเนี่ย

ต้องการอะไร

[ส่งเสียงครุ่นคิด]

ชื่อลุงก็รู้แล้ว

เบอร์ลุงก็มีแล้ว

งั้น…

เอา…

- งั้นผมเอาใจ… - เอาเป็นว่ากูขอบคุณมึงมากๆ เลยโอเคไหม

[เกณฑ์] แล้วมึงก็ช่วยไปไกลๆ ตีนกูหน่อยได้ไหม

ก่อนที่กูจะถีบล้มทั้งคนทั้งรถเนี่ยไอ้บ้า

ไปก็ได้

แต่ว่า

อย่ากินข้าวอร่อยมากนะลุง [เสียงหัวเราะหึ]

เดี๋ยวอ้วน

[สอง] ไปแล้วนะครับ

[ดนตรีสนุกสนาน]

ไอ้สอง ไอ้เด็กเวร ไอ้บ้า

ใครอ้วน

- [กัญญา] ไม่เคยมาล่ะสิ - [สิทธา] ไม่เคย

[กัญญา] ดีมาก [เสียงหัวเราะเบา]

มาแล้วครับแม่

- อ้าว มาแล้ว - [สิทธา] เอ้ามาๆ มา

- กินเลย - [เกณฑ์] โอ้โฮ ทำไมสั่งเยอะจังครับ

ก็ไหนบอกว่าหิวไง

[สอง] อย่ากินข้าวอร่อยมากนะลุง

[เสียงหัวเราะหึ] เดี๋ยวอ้วน

[ดนตรีขำขัน]

เอ้านี่ แล้วไหนบอกว่าไปธุระกับณัฐมาไง

แล้วไม่ชวนมากินด้วยล่ะ

ผมชวนมันแล้วครับ แต่ว่ามันไม่ว่าง

ไม่ว่างเหรอ เออ สงสัยไปเดตเนอะ

เกณฑ์ ปล่อยเพื่อนแซงได้ไงวะ

เสียชื่อลูกผู้พันสิทธาหมดเลย

บอกแล้วไงว่าพ่อจะแนะนำ ทหารหนุ่มๆ หล่อๆ ให้ก็ไม่เอา

[กลั้วหัวเราะ] พ่อ

ไอ้ณัฐมันไปทำธุระครับ ไม่ได้ไปเดต

แล้วเกณฑ์ก็เคยบอกแล้วไงว่าเกณฑ์หาเองได้

นี่ ก่อนพ่อตายนี่ พ่อจะได้เจอหน้าแฟนแกไหมวะ

[สิทธา] ไหนบอกสเปกมาซิว่า แกสเปกเป็นไง

ทำไมมันถึงได้หายากหาเย็นนัก

[เสียงวางช้อนส้อม]

ก็ไม่เอาคนในเครื่องแบบ

ชอบวางอำนาจ แล้วก็ขี้บ่นไงครับ

- จริงไหมครับแม่ - โอ๊ะ อุ๊ยตาย ตรงหมด

- เฮ้ย พ่อ เล่นแรง - เดี๋ยวเถอะ

[เสียงหยอกล้อ] ล้อเล่นนะครับ ล้อเล่นนะครับ

ร้ายนะแม่ลูกนี่

ของแบบนี้ เกณฑ์ไม่มีสเปกตายตัวหรอกครับ

- [สิทธา] อือ - แต่ว่ามีอยู่อย่างเดียวนะที่เกณฑ์ไม่เอาเด็ดขาด

[กัญญา] หือ

[พูดเน้น] ไม่ คบ เด็กครับ

- น่ารำคาญ - โอ้

[เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์]

[ดนตรีผ่อนคลาย]

ใครวะ

เฮ้ย

มันแอดมาได้ไงวะเนี่ย

มันไปหาเฟซกูมาจากไหนวะ

[สอง] ลุง นี่ผมเอง

ผมรับแอดเฟซพี่ณัฐแทนพี่หนึ่งแล้วนะ

ผมรู้พาสเวิร์ดพี่หนึ่ง เลยเล่นแทน

ผมไปส่องเฟซพี่ณัฐ

เห็นเฟซลุงก็เลยแอดมา

ลุง ลุงกดรับสิ

[เสียงกดโทรศัพท์]

[สอง] แอ๊ะๆ แอ๊ะๆ

รู้นะว่าจะกดปฏิเสธ

ลุงแม่งป๊อดว่ะ

[เสียงวางโทรศัพท์]

แล้วกูจะไปเต้นตามเด็กมันทำไมวะ

[ดนตรีทะเล้น]

พ่อ

มากดทำไมเนี่ย

ก็รับแอดให้ไง

[สิทธา] ก็เห็นลังเลอยู่

นิสัยอย่างแกนะ ถ้าไม่อยากรับจริงๆ แกกดปฏิเสธไปตั้งแต่แรกแล้ว

ทำเป็นฟอร์มอยู่ได้

ก็ ก็เกณฑ์กำลังจะกดปฏิเสธอยู่นี่ไง

แล้วพ่อมากดให้ทำไม

- น่ะๆ น่ะๆ กดไปแล้ว - [สิทธา] อือ

นี่ๆ นี่ แล้วที่บอกว่าหาเองได้

สรุปคือ หาไว้แล้วใช่ไหม เฮ้ย หนุ่มที่ไหน

แม่

ไม่ได้หาอะไรทั้งนั้นแหละ

- แล้วนี่ก็ไม่ใช่หนุ่มที่ไหนด้วย - [กัญญา] หือ

ก็แค่เด็กกวนตีนน่ะ

[เสียงหายใจเฮือก] สรุปเป็นเด็ก

เด็กอีกแล้ว [เสียงกัญญาคิกคัก]

รำคาญอะไรก็ได้สิ่งนั้น อย่างนี้

กินไปเลยนะ

- [เกณฑ์] กินเยอะๆ เลย - กินอยู่ กินอยู่ๆ

[เสียงกัญญาหัวเราะ]

อร่อยไหม

- ไม่ค่อย - พ่อหมายถึงเด็ก

[เสียงหัวเราะขำขัน]

- พ่อ - [กัญญา] กำลังจะถามว่า

พ่อถามถึงเด็กหรืออาหาร

- พ่ออะ - [กัญญา] กินๆ ลูกกิน กินๆ กินๆ ลูก

[เสียงข้อความเข้า]

[เสียงเปิดประตู]

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

พ่อ

พ่อกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

เมื่อกี้ลูก

พ่อว่าจะไลน์บอกอยู่พอดี

คิดถึงพี่หนึ่งเหรอพ่อ

คิดถึงตลอดนั่นแหละ

หนึ่งจากไปกะทันหัน

[อนิก] ใครจะไปรู้ว่า…

พ่อจะไม่ได้กอดหนึ่งอีกเลย

พ่อ พ่อกอดสองแทนก็ได้มา

- มาๆ มาๆ มา - เฮ้ย เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ นี่

มาทำซึ้งอะไรเนี่ย ฮะ

มันไม่เข้ากับแกเลย

ก็ ก็พ่อดราม่าก่อนทำไมล่ะ

ยิ่งแก่ยิ่งอารมณ์อ่อนไหวง่ายนะเราเนี่ย หือ

ฮะ อะไรนะ

- [อนิก] ดูมันพูดเดี๋ยวปั๊ด - เฮ้ย พ่อ

เพิ่งมาถึงก็มาใช้กำลังกับลูกเลยเหรอ

นี่ฟ้องกับตำรวจได้ไหม ว่าบ้านนี้มีปัญหาความรุนแรงในครอบครัว

[เสียงหัวเราะหึ] นี่

ตำรวจอยู่ตรงนี้

มา มาใกล้ๆ มาฟ้องตรงนี้ เข้ามา

ได้เลย [เสียงร้องออกแรง]

[ดนตรีซึ้ง]

พ่อ

พ่อกอดสองได้ตลอดเลยนะ

อยากกอดเมื่อไหร่ก็กอด

ไม่ต้องเก๊ก

ทำตัวน่ารักนะไอ้ลูกหมา

[เสียงกดแป้นพิมพ์]

[เกณฑ์] ไอ้สองมันเล่นเฟสแทนพี่หนึ่ง มันกดรับแอดให้แกแล้ว

แล้วไอ้เกณฑ์มันรู้ได้ไงวะ

[ดนตรีชวนสงสัย]

(อนนต์ ธนากุล)

[เต้าหู้] ถ้าไม่ใช่พี่หนึ่ง

ผมก็คิดไม่ออกแล้วนะฮะ

ว่าใครจะเป็นคนสำคัญที่ให้ของสำคัญพี่ณัฐอีก

[โซฟา] ผู้ชายคนนั้นไม่เกี่ยวจริงๆ เหรอ ทำไมยูหน้าตาเหมือนเขาล่ะ

ผมว่าบางทีที่พี่ณัฐยอมให้ผมอยู่บ้านนี้

อาจเป็นเพราะผมหน้าเหมือนพี่หนึ่งก็ได้นะฮะ

เอ๊ะ หรือว่า

วิญญาณเขาจะเข้ามาอยู่ในร่างตุ๊กตาหมี

เต้าหู้ก็เลยกลายเป็นคนขึ้นมาได้

[โทรศัพท์] แต่เต้าหู้ ก็ยังเป็นเต้าหู้นะ ไม่ได้ถูกวิญญาณสิงร่างสักหน่อย

[ดนตรีชวนสงสัย]

จิ๋วน้อย ต้องเลิกดูละครได้แล้ว

มีแต่เรื่องน้ำเน่า ผลิตซ้ำ ความรุนแรง ชาตินิยม

เงียบน่ะ เรากำลังพูดถึงเต้าหู้ เลิกฉอดๆ นอกประเด็นได้เปล่า

ใช่ เสียทั้งสมองทั้งเวลา

ปล่อยวางได้ ก็ทำเถอะ

[เต้าหู้] ทุกคนอย่าทะเลาะกันเลยฮะ

ผมแค่อยากรู้ว่าผมทำยังไงต่อไปดี

ถ้าให้ไอแนะนำ

ถ้าไม่ใช่พี่หนึ่ง ยูก็ต้องหาคนอื่น

ไอคิดว่า บางคนรอบตัวณัฐ คงตอบได้ว่าทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้

คนรอบตัวพี่ณัฐเหรอฮะ

[ดนตรีสดใส]

[เจือ] ยัยพริบ ยังไม่กลับอีกเหรอ

นี่อะไร

แกยังวาดรูปพวกนี้อยู่อีกเหรอ

วาดสิน้าเจือ

เพจพริบคนติดตามขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ

นี่ถ้าสปอนเซอร์เข้าเมื่อไหร่นะ

พริบไม่ทำกราฟิกดีไซน์ให้ซีรีส์น้าเจือแล้ว

[เสียงเจือหัวเราะในลำคอ] พริบจะไปเป็นอินฟลูเอนเซอร์

ฉันว่านะที่แกวาดเนี่ย แกยังลืมเขาไม่ลงน่ะสิ

นี่รักแรกเลยนะน้าเจือ

เฟิสต์เลิฟอะ เฟิสต์เลิฟใครจะไปลืมลง

เฟิสต์เลิฟที่เป็นเกย์เหรอ

[เสียงสูง] น้าเจือ

หลานฉัน อกหักปุ๊บ

เป็นสาววายปั๊บ ทึ่งจริงๆ

เลือดวายในกายพริบมันรุนแรง

อ้าว

อย่างนี้งานใหม่ก็เข้าทางแกสิวะ

งานอะไร

ซีรีส์ใหม่ไง

ฉันส่งให้แกเป็นชาติแล้วนะ แกยังไม่ได้อ่านอีกเหรอ

พริบขอโทษน้าเจือ

พริบเพิ่งกลับมาจากเชียงใหม่ ยังไม่ว่างอ่านเลย

จำเริญ ซีรีส์ใหม่ก็ไม่รู้

แล้วพรุ่งนี้รู้เปล่า

ว่าเขามีคัดตัวนักแสดงกันน่ะ

คัดตัว

[เสียงถอนหายใจดัง]

[เจือ] กลับบ้านแล้วปิดไฟให้หมดด้วยนะ

นี่มันไม่ใช่หนังแอ็กชั่นนะเว้ย เป็นหนังวาย

หน้าต้องใกล้กัน

[เจือ] ยืนๆ ช่วยพี่หน่อย ยืนให้เขาจัดแสง

ยา มานี่ซิ

- ทำไมหน้ามันมืดอย่างนี้ ฮะ - [ยา] ครับ

[เจือ] หนังวาย หนังวายใสกิ๊กๆ

- จัดให้ใสๆ หน้าระเบิดไปเลย - [ยา] ครับผม

- นะ เร็ว - [ยา] ครับๆ

[ดนตรีสดใส]

ไอ้ณัฐล่ะ

ยังไม่เห็นนะคะพี่

[ณัฐ] ได้ครับพี่

ผมกำลังไปครับ รอแป๊บนะ

ณัฐไปนะแม่

ณัฐเดี๋ยว เอาปิ่น…

เดี๋ยวผมเอาไปให้เองฮะ

[ตะโกน] พี่ณัฐฮะ

พี่ณัฐ

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

[เสียงมอเตอร์ไซค์]

[ดนตรีตื่นเต้นชวนระทึก]

ทำไมน้อง

- ตามคันนู้นไปฮะ - เอ้า ได้ๆ ได้

เอ้า ใส่หมวกเลย

[วินมอเตอร์ไซค์] อ้าว ใส่สิ อย่างนี้

เอ้าไป ขึ้นรถเร็ว เดี๋ยวไม่ทัน เร็ว

[วินมอเตอร์ไซค์] เร็วๆ เร็วๆ

[เสียงเต้าหู้ร้องตกใจ]

[ดนตรีเร้าใจ]

นั่งดีๆ สิวะ ขับไม่ถนัด

นี่ก็นั่งดีๆ แล้วนะพี่

ที่ตั้งกว้าง ขยับออกไปอีก กูขับไม่ถนัดเนี่ย

[เสียงโห่ร้องสนุกสนาน]

สนุกอย่างกับในหนังเลยพี่

โธ่เว้ย สนุกเชี่ยอะไรล่ะ เดี๋ยวรถกูล้ม นั่งดีๆ สิวะ

พี่ คันนั้นเลยฮะ ตามไปเลยฮะ

พี่ณัฐ

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

ขอบคุณนะฮะ

[วินมอเตอร์ไซค์] อ้าวเฮ้ย เดี๋ยวๆ

จ่ายเงินมาก่อนสิ

- เงินอะไรเหรอฮะ - ก็เงินค่ามอเตอร์ไซค์ไง

อ๋อ

ผมไม่มีเงินหรอกฮะ

ผมไม่รู้ว่าต้องใช้เงินด้วย

อือ นี่กวนตีนกูอยู่ใช่ไหม ฮะ

[ตวาด] มึงกวนตีนกูใช่ไหม

ผมเปล่านะฮะ

[ทีมงาน] พี่จ๋าๆ

มีอะไร มีอะไรกัน

ไอ้เด็กนี่น่ะสิ ไม่ยอมจ่ายค่ามอเตอร์ไซค์

อ้าว น้อง น้องไม่มีเงินเหรอ

แล้วมาทำอะไรที่นี่

ผมมาหาพี่ณัฐฮะ

อ๋อ

ณัฐให้มาคัดตัวใช่ไหม

รีบๆ ไปเลยไป เดี๋ยวจะเริ่มแล้ว

ไป เดี๋ยวพี่จัดการให้

- ขอบคุณมากนะฮะ - จ้ะ ไปเร็ว เร็วๆ เดี๋ยวไม่ทัน

- เท่าไรจ๊ะพี่ - ร้อยห้าสิบจ้ะ

- ร้อยห้าสิบ - จ้ะ

[เสียงร้องไห้]

พี่เจือ ขอโทษทีพี่

[เสียงเจือสะอึกสะอื้น]

พี่เจือเป็นอะไร

ดูสิ คัดตัวซีรีส์วายใสๆ ของเรา ใสโคตร

[เจือ] มันไม่ตรงปกเลยสักคนหนึ่ง

[เสียงเจือร้องไห้] ดูสิ มันคัด…

อีแอ๊ว มานี่

[แอ๊ว] คะพี่

มันไม่ตรงปก อีแอ๊ว

ฮึ มึงดูสิ

คนเดียวกันเปล่า

[แอ๊ว] เขาส่งรูปมาอย่างนี้

[เจือ] มึงคุยซิณัฐ

[ณัฐ] ครับผมว่าต้องหามาเพิ่ม

เพิ่มอีกสักสิบคน ไม่งั้นไม่น่าจะรอด

ได้ค่ะ

[เจือ] ฮะ อิ๊ อุ๊

ขาว ใส วัยบริสุทธิ์

- [เจือ] คัดอย่างนี้ เอาคนนี้ คนนี้ - ไอ้เต้าหู้

- [เจือ] รู้จักไหม - มึงมาได้ไงเนี่ย

[เจือ] อ้าว คืออะไร

รู้จักเหรอ

แป๊บนะพี่เจือ

- [ณัฐ] ไอ้เต้าหู้ - ใคร

มึงมาทำไม ตามกูมาเหรอ

ฮะ

พี่ณัฐลืมปิ่นโตไว้ ผมเอามาให้

[เสียงถอนหายใจ] ขอบใจ

แต่ทีหลังไม่ต้อง แค่ข้าวกูหากินเองได้

มันไม่ใช่แค่ข้าวนะฮะ

แต่เป็นข้าวที่คุณป้าตื่นมาทำให้แต่เช้าเลย

พี่ณัฐต้องกินสิฮะ ไม่งั้นคุณป้าเสียใจแย่

[ดนตรีอบอุ่นสดใส]

ขอบใจ

เสร็จแล้ว มึงกลับไปได้แล้วไป

แล้วนี่มึงมายังไงเนี่ย

ผม…

ไอ้ณัฐ มันเป็นใครวะเนี่ย

ญาติห่างๆ จากต่างจังหวัดน่ะพี่

[ณัฐ] มาพักด้วยชั่วคราว

พอดีผมลืมของ มันก็เลยเอามาให้

[ณัฐ] กำลังจะกลับแล้วล่ะ

เดี๋ยว

ไหนหมุนตัวซิ

ใช้ได้ๆ ไปคัดตัวกัน

พี่เจือ

- [เต้าหู้] ไปไหนฮะ - [เจือ] ยืมก่อน

ซีรีส์วายใสซื่อบริสุทธิ์ สุดยอด

แนะนำตัวหน่อยครับ

ผมชื่อเต้าหู้ฮะ

[ดนตรีน่ารักสดใส]

แค่นี้

ต้องมีอะไรอีกเหรอฮะ

ก็ อือ…

- มี… - พี่เจือ

ขอคุยกับมันแป๊บหนึ่งนะ

นี่มึงรู้ไหมว่าเขากำลังทำอะไรกันอยู่

รู้สิฮะ กำลังหานักแสดงกันใช่ไหมฮะ

เออ แล้วมึงอยากเป็นนักแสดงเหรอ

ถึงยอมตามพี่เจือเขามาเนี่ย

ก็ถ้าผมได้เป็นนักแสดง

ผมก็จะได้เล่นละครใช่ไหมฮะ

เออ

ถ้าผมได้เล่นเป็นตัวละครที่พี่ณัฐเขียน

ผมก็จะได้เจอพี่ณัฐบ่อยๆ ใช่ไหมฮะ

[ดนตรีอบอุ่นผ่อนคลาย]

ได้รู้จักพี่ณัฐมากขึ้นผ่านงานของพี่ณัฐ

แถมได้ช่วยงานพี่ณัฐอีก

ผมจะลองดูฮะ

[เจือ] นี่ จะคุยกันอีกนานไหมไอ้ณัฐ กูรีบ

[เสียงเจือพ่นลมหงุดหงิด]

เอาอย่างนี้

ไม่ต้องแนะนำตัวอะไรแล้ว

เวลาพี่บอกอะไร ให้ทำอย่างนั้นนะ

ได้ฮะ

ณัฐ เดี๋ยวช่วยอะไรพี่หน่อยนะ

[เจือ] เข้าไปใกล้ๆ อีก

ในจอไม่เห็นเลยเนี่ย

[เสียงเจือถอนหายใจ]

[เจือ] เข้าใกล้อีก ซีรีส์วายนะมึง เข้าอีก

ส่งอารมณ์ให้น้องหน่อย

รักน่ะๆ

ยิ้ม

[ดนตรีหวานซึ้งสดใส]

[เจือ] ไม่ใช่เยาะเย้ย ดูน้อง ดูหน้าตาน้องเขาสิ

เขาอุตส่าห์รักมึง เออ รักกันไว้

เข้าใกล้อีก

เออๆ เออ

เออ

[เจือส่งเสียงพึงพอใจ]

โอเค้

[เจือ] ยิ้มไว้ยิ้ม เต้าหู้ยิ้ม

เต้าหู้ยิ้มหวานๆ

หวานกว่านี้อีกเต้าหู้ ไอ้ณัฐ

ยิ้มสิ สู้ หน้าใกล้กันอีก

[เจือ] ไอ้ณัฐ ดีๆ

หน้าใกล้กันเข้าไว้

[ดนตรีสดใส]

[ดนตรีทะเล้น]

พี่เกณฑ์ วันนี้พี่ณัฐมาเปล่า

[เกณฑ์] มันต้องมาอยู่แล้ว มันหวังกับซีรีส์เรื่องนี้จะตาย

ทำไมอะ พริบยังไม่ได้อ่านเรื่องย่อเลย

แต่ยังไงงานพี่ณัฐก็ดีอยู่แล้ว

ขนาดทำให้น้าเจือที่ลังเลอยู่เปลี่ยนใจได้

ไม่ต้องอ่านพริบก็เชื่อว่าปังแน่นอน

[เสียงเปิดหน้ากระดาษ]

เอ้า

แกลองเอานี่ไปอ่านดู

[เกณฑ์] ฉันอยากจะรู้ว่าแก ยังจะคลั่งมันขนาดนี้ไหม

อ้อ แล้วก็จะบอกให้เอาบุญไว้นะ

ว่าซีรีส์เรื่องนี้ มีเค้าโครงเรื่องจริงมาจากไอ้ณัฐ

เป็นเรื่องราว…

รักครั้งแรกของมันน่ะ

รักครั้งแรกของพี่ณัฐเหรอ

เออ เจ็บไหม

ชิลๆ ใครๆ เขาก็มีรักครั้งแรกกันทั้งนั้นแหละ

ก็แค่อดีต พริบโอเค

[ดนตรีทะเล้น]

เดี๋ยวก็รู้

[ทีมงาน] เรื่องนี้ตัวละครเป็นเด็กมัธยม

พี่อยากให้น้องเต้าหู้เนี่ย เปลี่ยนชุดให้ดูหน่อย

พอดีว่าพี่เจือเขาอยากเห็นน่ะ นี่จ้ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

เข้าไปในนี้เหรอฮะ

อือฮึ ใช่จ้ะ ทำไมเหรอ

น้องครับ เดี๋ยวพี่จัดการเอง

ไอ้เต้าหู้

มึงรีบๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าได้ไหมเนี่ย

[ณัฐ] เข้าไปเลย เดี๋ยวกูจะเฝ้าตรงนี้

โอ๊ย ลีลาจังวะ

ซีรีส์วายเหรอ

[ดนตรีสนุกสนาน]

พี่ณัฐ

พี่ณัฐเป็น…

เสร็จหรือยังวะเต้าหู้

[เต้าหู้] เสร็จแล้วฮะพี่ณัฐ

เสร็จแล้วมึงก็ออกมาสิวะ

โอ๊ย ลีลาจังนะมึงน่ะ

ไอ้เต้าหู้ ทำไมมึงไม่ใส่กางเกง

กางเกงใส่ยังไงเหรอฮะ

มันใส่ยากตรงไหนวะ มึงเข้าไปใส่เร็วๆ

- เสร็จยังเต้าหู้ - [เต้าหู้] ใส่แล้วยังไงต่อฮะ

ใส่แล้วมึงก็รูดซิปสิวะ

- [เต้าหู้] ให้รูดซิปเลยเหรอฮะ - เออ เข้าใจยากตรงไหนเนี่ย

ไอ้เต้าหู้ กูบอกให้รูดซิปกางเกง ไม่ได้ให้รูดซิปเต็นท์

[เสียงจิ๊ปาก]

ติดอะไรวะ

[เสียงร้องตกใจ]

[ดนตรีขำขัน]

[พริบ] เฮ้ย

[ณัฐ] ร้องอะไรไอ้พริบ [เสียงพริบกรีดร้อง]

[พริบ] เฮ้ย เฮ้ย

[เสียงพริบครางโวยวาย]

มึงหันไปดูสิวะ

[เสียงพริบหายใจแรง]

ไอ้เต้าหู้

ทำไมมึงไม่ใส่กางเกงในวะ เข้าไปสิ เข้าไป

[เสียงพริบร้องอย่างเสียขวัญ]

[ดนตรีขำขัน]

พี่ณัฐ

พี่ณัฐยังโกรธอยู่เหรอฮะ

ก็ผมจำไม่ได้นี่ฮะว่าต้องใส่กางเกงในด้วย

มึงจำไม่ได้เนี่ยนะว่าต้องใส่กางเกงใน บ้าเปล่าเนี่ย

ก็ผมไม่คุ้นนี่ฮะ

อีกอย่างคุณป้าไม่ได้ให้ผมใส่ด้วยนะฮะ

แม่กูเขาก็ลืมได้ไหม

แค่เรื่องตัวเองเขาก็หลงๆ ลืมๆ อยู่แล้ว

[ดนตรีสดใส]

แล้วนี่มึงความจำเสื่อมเบอร์ไหนเนี่ย ถึงลืมพื้นฐานการใช้ชีวิตหมด

ไอ้เต้าหู้ ลงมา

ลงมานี่

ขอโทษนะครับ

มึงขึ้นไปทำไม ขึ้นไปไม่ได้

[เสียงณัฐสูดดมกลิ่น]

เต้าหู้

มึงอยู่บ้านกูมากี่วันแล้ว

อาบน้ำ แปรงฟัน สระผมบ้างเปล่าเนี่ย

ก็มีบ้างนิดหน่อยฮะ

แต่ผมไม่รู้ว่าผมทำถูกหรือเปล่า

ก็ผมจำไม่ได้นี่ฮะ

[เสียงสูดดมกลิ่น]

หือ เต้าหู้ โสโครกว่ะ

พี่ณัฐ

พี่ณัฐฮะ

[ดนตรีเบาสมอง]

ไอ้เต้าหู้ ทำไมไม่ขึ้นมา

บันไดมันเลื่อนน่ะฮะ

มึงรอตรงนั้นแหละ

ไอ้เต้าหู้ มึงขึ้นมาทำไม

กูบอกให้รอ

รอไม่ได้ฮะ

[ณัฐ] เต้าหู้ มึงขึ้นไปแล้วหยุด หยุดเลย

เออ รอ

ไอ้เต้าหู้ บอกให้รอเฉยๆ

[ดนตรีหยุด]

มึงไม่เคยขึ้นบันไดเลื่อนเหรอ

ไม่เคยฮะ

แล้วกูบอกให้มึงรอ ทำไมมึงไม่รอกู

ก็บันไดมันไม่หยุดน่ะฮะ

บันไดมันไม่หยุด มึงก็หยุดสิ เนี่ย มึงหยุดแล้วเนี่ย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงพ่นลมหน่ายใจ]

[เต้าหู้] ผมเจอเพื่อนเต็มเลยฮะ

เพื่อน

สวัสดีฮะ

[เต้าหู้] สวัสดีฮะ

ไอ้เต้าหู้

ทำอะไรอีกเนี่ย

[ดนตรีอบอุ่น]

[เต้าหู้] ผมเคยเห็นในละคร

คนเขาชอบกินไอ้นี่กันทั้งนั้นเลยฮะ

ไอ้เต้าหู้

[ณัฐ] มึงเป็นเด็กเหรอ

เดี๋ยวตุ๊กตา เดี๋ยวไอติม

พี่ณัฐ

ผมอยากกินน่ะ

ไอ้เกณฑ์ ไอ้ณัฐกลับมาหรือยังเนี่ย

ยังเลยพี่ มันบอกให้พี่เลือกๆ ไปเลย คนไหนก็ได้ มันเกรงใจ

เกรงใจอะไรวะ กูต้องการความคิดเห็นของมัน

แล้วไอ้พริบล่ะ

[เสียงหัวเราะแห้ง] ไอ้พริบ ไปไหนก็ไม่รู้พี่

มัน มันวิ่งไปแล้ว

หลานกูเนี่ยนะ อยู่ๆ ก็หาย

จะทำงานกันไหมเนี่ย

- [แอ๊ว] ติดต่อใครไม่ได้เลยค่ะพี่ - แล้วยังไง

ไม่มีคนอื่นที่ถูกใจพี่แล้วเหรอคะ

- น้องเต้าหู้ล่ะ - มันใสไป

วันหนึ่ง ถ้ามันมาสไลด์หนอนกลางกองถ่ายเนี่ย

กูคงอ้วก

[เสียงฮึดฮัด]

น้องส่งกาแฟทางนี้จ้ะ

[ดนตรีสดใส]

เฮ้ยน้อง กาแฟพี่ล่ะ

- เออ แล้วชานมไข่… - มาแล้วครับ

- ไอ้เด็กแว้น - ลุง

โอ้โฮ วันนี้วันอะไรวะ วันรวมญาติหรือไงวะ ฮะ

นี่ไอ้เกณฑ์ หลานมึงเหรอ

หลานพ่อ…

[เจือ] หือ [เสียงหัวเราะเจื่อน]

ไม่ใช่พี่ แค่คนรู้จักเฉยๆ ครับพี่

[ดนตรีสดใส]

[แอ๊ว] เฮ้ย น้อง

น้องได้กดรับงานที่ไหนไว้อีกหรือเปล่า

ไม่มีครับ

[เสียงพ่นลมหัวเราะ]

พอดีว่าพวกพี่คัดตัวซีรีส์กันอยู่

[แอ๊ว] สนใจจะคัดตัวเป็นนักแสดงไหมเรา

[เสียงแค่นขำ] หน้าแบบนี้พี่เจือไม่เอาหรอก

[เสียงเจือหัวเราะกวนๆ ]

ตอนนี้หมาหลงมากูก็เอาหมดแล้วเว้ย

- พี่เจือ - เออ

[แอ๊ว] ว่าไงเรา สนใจเปล่า

[ไม่ออกเสียง] ไม่เอา

- สนอยู่แล้วครับพี่ - [เจือ] อือ

[ดนตรีสดใสสนุกสนาน]

กว่าจะถึง

มึงไปเลือกกางเกงในไป

กูซื้อให้มึงโหลหนึ่งเลย

ไปสิ

[ดนตรีสดใส]

[เต้าหู้] พี่ณัฐว่ามันเล็กไปหน่อยไหมฮะ

[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้

ของผู้หญิง มึงบ้าเปล่าเนี่ย มานี่

นี่ ของผู้ชายอยู่นี่

เลือก

แต่ผมไม่รู้ไซส์นี่ฮะ

แล้วกูต้องวัดไซส์ให้มึงเหรอ

[เสียงถอนหายใจ]

มึงเอาไปหมดเลย มึงไปทาบเอา

ไม่ก็ลองถามคนขายดู ไป

ไปสิ เสียเวลา

[เสียงถอนหายใจ]

[ณัฐ] เอ้า

ไหนๆ ก็มาแล้ว ซื้อเสื้อผ้าไปด้วยแล้วกัน

[เต้าหู้] พี่ณัฐ

เป็นไงบ้างฮะ

อะไรของมึงอีกเนี่ย

โบฮะ

มึงจะเอาไปทำอะไร

กูไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

แล้วมึงจำได้ไหมเนี่ยว่าใช้ยังไง

จำไม่ได้ฮะ

กูว่าแล้ว มา

[ณัฐ] นี่ มึงมองตรงนี้

อ้าปาก

เฮ้ย อย่ากัด

[ณัฐ] แปรง นี่ เออ

ถูๆ ถูๆ ถูๆ อย่างนี้เสร็จใช่เปล่า

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[ณัฐ] เข้าใจไหม

- [เต้าหู้] เข้าใจฮะ - [ณัฐ] มา ไหนมึงลองทำเองซิ เออ

มึงไม่ต้องพยักหน้าสิ หน้าอยู่เฉยๆ

แปรงอย่างนี้

หน้ามึงนิ่งๆ เอาขึ้นลงอย่างนี้

แล้วก็อย่างนี้ อย่างนี้ อย่างนี้

เอ้า

พี่ณัฐให้ผมเหรอฮะ

กูยื่นให้มึงขนาดนี้

กูซื้อให้ขึ้นฉ่ายมั้ง

ทีหลังมีอะไรก็โทรมา

ไม่ต้องไปตามถึงออฟฟิศ

ผมโทรหาพี่ณัฐได้เหรอฮะ

หรือมึงจะโทรหาขึ้นฉ่ายก็เรื่องของมึง

ไม่เอาหรอกฮะ ผมจะโทรหาพี่ณัฐคนเดียว

[เต้าหู้] ถึงไม่ได้อยู่ใกล้พี่ณัฐ

แต่ว่าได้ยินเสียงก็ยังดี

[ดนตรีซึ้ง]

[ณัฐ] ขอบคุณครับ

วันนี้กูหมดกับมึงไปเป็นหมื่น

ได้ทำงานใช้หนี้กูหัวโตแน่ เต้าหู้

เฮ้ย

ไอ้เต้าหู้หยุด

ใช้ไม่เป็นเหรอเนี่ย

ลืมไปแล้วฮะ

นี่ แตะ

แล้วเลื่อน

มันจะกดได้ เข้าใจเปล่า

แล้วถ้าจะโทร มึงก็เข้ามานี่

เดี๋ยวกูใส่เบอร์กูไว้ให้

เอ้า ลองดูซิ

[ณัฐ] เออ

[ดนตรีหยุด]

[ดนตรีเบาสมอง]

อ้าว คุณนา

[จัน] ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ อยู่ข้างบ้านกันแท้ๆ นี่ขอเข้าไปคุยหน่อยนะคะ

เชิญค่ะ

เมื่อกี้นี้ฉันไปซื้อของที่ห้าง เจอณัฐด้วยนะคะ

ทีแรกเนี่ยคิดว่าคุณนาไปด้วย

แต่ว่าพอดูดีๆ

เห็นณัฐเขาไปกับเต้าหู้ แค่สองคนน่ะค่ะ

อ๋อ

พอดีเมื่อเช้าเต้าหู้เอาของไปให้ณัฐที่ออฟฟิศน่ะค่ะ

แล้วเต้าหู้เองเขาไม่ค่อยรู้ทางที่กรุงเทพฯ

ณัฐก็เลยให้อยู่รอกลับพร้อมกัน

[ส่งเสียงรับรู้]

สงสัยขากลับแวะไปซื้อของด้วยกันมั้งคะ

ค่ะ ห่วงใยกันดีจังเลยนะคะ

[เสียงพ่นลมหัวเราะ]

อยู่บ้านเดียวกันห่วงใยกัน ก็เป็นเรื่องธรรมดานะคะ

ก็คงจะห่วงกันมากเลยนะคะ

เห็นเดินจับมือกันตลอดเลยค่ะ

สงสัยว่าจะกลัวหลงนะคะ

[เสียงหัวเราะเบาๆ ]

นี่ ไม่ได้ตั้งใจพูดให้ไม่สบายใจเลยนะคะ

[จัน] เห็นยังไงพูดอย่างนั้นเลยค่ะ

เดี๋ยวจะหาว่าโกหกกัน นี่ มีคลิปด้วยค่ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

เห็นคุณนาอยู่คนเดียวมาตั้งหลายปี

อยู่ดีๆ น้องณัฐก็หาคนมาดูแล

สงสัยว่าคงจะถูกใจคนนี้นะคะ เห็นดูสนิทสนมกันขนาดนี้

ขอตัวนะคะ

ถึงเวลาให้อาหารหมา

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

[ดนตรีสดใสผ่อนคลาย]

[เสียงหัวเราะพึงพอใจ]

[เจือ] สุดยอด

ไอ้สอง สุดยอด

อื้อฮือ

เฮ้ย ไอ้เปิ้ล เอาเบอร์ไว้ด้วย

- [เปิ้ล] เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ - [เจือ] เอ้า เดี๋ยวเจอกัน

- [สอง] ครับ ขอบคุณมากนะครับ - [เจือ] เออ

[เสียงพูดคุยไม่ได้ศัพท์]

[สอง] ไปก่อนนะครับพี่ๆ

- บ๊ายบาย - [สอง] บายครับ

เจอกันครับ

ไม่อยากดับฝันหรอกนะ

แต่ว่าอย่าหวังอะไรลมๆ แล้งๆ เลย

กลับไปส่งอาหารเหมือนเดิมน่ะ ดีแล้ว

ดูสิ หายไปครึ่งวัน

เสียรายได้ เสียลูกค้าไม่รู้ตั้งเท่าไร

ซึ้งอะลุง นี่

ลุงเป็นห่วงผมด้วยเหรอ

กูไม่ได้ห่วง

กูแค่เตือนด้วยความหวังดี

งั้นก็…

ขอบคุณในความหวังดีด้วยแล้วกันครับ

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

ในเมื่อผมมีโอกาสแล้วเนี่ย

ผมก็อยากจะลองดูสักครั้ง

แล้วอีกอย่างนะครับ

ผมไม่ได้เสียลูกค้า

แต่กลับได้ลูกค้าเพิ่มด้วยซ้ำ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

งั้นผมกลับก่อนนะครับ

- จ้า บ๊ายบายนะ - [สอง] ไว้เจอกันใหม่นะ

ถ้าคัดตัวไม่ติดยังไง อย่าลืมมาส่งกาแฟให้พวกพี่อีกนะ

- ได้ครับ สวัสดีครับ - [พนักงานหญิง] จ้า

- จ้า - บ๊ายบาย

หยุด

งั้น…

ผมกลับก่อนนะลุง

ไว้เจอกันใหม่นะ

ไม่เจอเว้ย ไม่อยากเจอ ไปไหนก็ไป

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

สวัสดีครับลุง

[เสียงพ่นลมหายใจ]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

ยัยพริบ

ว่าไงยัยพริบ

[เสียงเกณฑ์พ่นลมหายใจดัง]

ถ้าพี่เจือรู้ว่าแกหายหัวมาเมาอยู่ที่นี่นะ

แกตายแน่

[เสียงร้องไห้] พริบไม่มีแรงทำงานน่ะ

หัวใจมันสลาย

พี่เกณฑ์หลอกพริบใช่ไหม

[พริบ] ทำไมพริบไม่เคยรู้มาก่อนน่ะ

ทำไมไม่มีใครเคยบอกพริบเลยว่าพี่ณัฐเป็นเกย์

[เกณฑ์] โอ๊ย พริบ

เรื่องแบบนี้คนมีมารยาทที่ไหนเขามานั่งบอกกัน

[เสียงสะอื้น]

มันต้องสังเกต แล้วก็รู้ด้วยตัวเอง

[เกณฑ์] รู้เสร็จแล้วก็เงียบๆ เอาไว้

ไม่มีใครเขามานั่งเม้าท์เรื่องแบบนี้กันแล้ว

[เสียงร้องไห้งอแง]

พี่เกณฑ์อะ

[เสียงพริบสะอึกสะอื้น]

แล้วนี่มึงใส่อะไรเยอะแยะเนี่ย

จะกินหมดไหมเนี่ย

เอ้า อันนี้สุกแล้ว

กินๆ เข้าไป

[เกณฑ์] กินเข้าไป นี่ด้วย

อกหักแค่นี้ ไม่ถึงกับตายหรอก

ทำไมพริบดวงกุดขนาดนี้

ชอบใคร ใครเขาก็เป็นเกย์

[เสียงพริบร้องไห้]

[ดนตรีเศร้า]

ไอ้พริบ

[เกณฑ์] ดวงแกไม่ได้กุด

แต่ว่าแกมันสมองทึบ

ชอบไอ้ณัฐยังไงของแกวะ ไม่รู้จักสังเกต

ไอ้ณัฐมันก็ไม่ได้เคยปิดอะไรเลย

มันเป็นยังไง มันก็แสดงออกอย่างนั้น

แค่มันไม่ได้พูดออกมาโต้งๆ

แต่ของแบบนี้มันยังเปลี่ยนกันได้ใช่ไหม พริบยังมีหวังใช่เปล่า

[เสียงวางตะเกียบ]

นี่มึงจะบ้าเปล่า

เป็นเกย์ไม่ได้เป็นโรค

ไม่ใช่มันจะหายกันง่ายๆ นะเว้ย

พริบรู้ แต่พริบก็อยากลองดู

พริบจะลองพยายาม

พริบจะจีบพี่ณัฐต่อ จนกว่าพี่ณัฐจะบอกให้พริบหยุด

นี่ แกชอบอะไรในตัวไอ้ณัฐนักหนาวะ

ถึงได้คลั่งมันขนาดนี้เนี่ย

เยอะเลยเถอะ

[เสียงสูดจมูก]

นี่ๆ แก นั่นใช่ไหม หลานพี่เจือ

เออ นี่ เห็นว่าจบกราฟิกดีไซน์มาจากญี่ปุ่น พี่เจือจะให้มาทำซีจีให้หนังใหม่

โอ้โฮ นั่นหนังฟอร์มยักษ์เลยนะ เอาเด็กจบใหม่มาทำเลยจริงสิ

ก็เด็กเส้นไง ไม่เส้นจะได้มาทำได้ไง

[ดนตรีอึดอัด]

นี่

ถ้ายังอยู่ในประเทศนี้

ยังไงก็หนีระบบอุปถัมภ์ไม่พ้นหรอก

ผมว่าเอาเวลานินทาคนอื่นน่ะ

ไปพัฒนาตัวเองให้คุ้มกับเงินที่เขาจ้างดีกว่า

เขาจะได้ไม่เอาเด็กเส้นมาทำงานแทน

[ณัฐ] คิดกันได้แค่นี้

คงก้าวได้ไม่ไกลหรอก

[พริบส่งเสียงขัดใจ]

[เสียงร้องตกใจเบาๆ ]

[ดนตรีโรแมนติก]

เอ้า

[ส่งเสียงพึงพอใจ]

อยากใกล้ชิดก็ไม่บอก

ครับพี่

เอ้า พี่ให้

[ดนตรีโรแมนติกยิ่งใหญ่]

[ณัฐ] กำลังเดินไปพี่

ยังไม่ทันได้กินกาแฟเลยครับ

[เสียงพ่นน้ำ]

[ส่งเสียงไม่ชอบใจ]

แค่นี้อะนะ

นั่นสิ แค่นี้ก็ชอบเขาแล้วเหรอ

ใจง่ายจริงๆ นะเรา

ใช่

เฮ้ย

[เสียงถอนหายใจ]

นี่มึงอีกแล้วเหรอ

[ดนตรีทะเล้น]

ดวงเราสมพงศ์กันนะลุง วันนี้เจอกันตั้งสองรอบแน่ะ

อย่างนี้เขาเรียกว่า เดสตินี่หรือเปล่านะ

เดสตินี่

เดสตินี่กับผีมึงน่ะสิ

ไฟนอล เดสติเนชั่นมากกว่า สลัดผัก

[เสียงพริบพ่นลมหายใจ] อย่าพูดอะไรชวนกูอ้วกซิ กูเสียดายหมู

[เกณฑ์] แล้วนี่มึงมาได้ไงเนี่ย

ผมก็มาส่งอาหารให้ลูกค้าแถวนี้พอดี แล้วก็เห็นลุงนั่งอยู่ในร้าน เลยเข้ามา

นี่มึงติดยาหรือว่าเล่นพนันบอลเปล่าเนี่ย

[เกณฑ์] ทำงานหาเงินอะไรเยอะแยะวะ

- อ้าว ก็ผมเป็นเด็กดี อยาก… - ฮัลโหล

[พริบ] ฟังเรื่องพริบก่อนค่ะ

พริบยังอยู่นี่

อย่าเพิ่งสร้างโลกส่วนตัวกัน

โอ๊ย ยัยพริบ

มึงอยากระบายอะไรมา มึงก็พ่นออกมาให้หมดเลย

พ่นเสร็จแล้วกูจะได้กลับ กูรำคาญเด็ก

อ้าวลุง ทำไมใจร้ายอย่างนี้

ผมอยู่กับลุงออกจะรู้สึกอุ่นใจ

เหมือนอยู่กับญาติผู้ใหญ่อะไรอย่างนั้นน่ะ [เสียงพริบคราง]

[เสียงเกณฑ์ร้องหมั่นไส้และพริบงอแง] สนใจพริบก่อน

ฟังพริบก่อน

พริบแค่อยากจะบอกว่า

พี่ณัฐเขาใส่ใจพริบอย่างเงียบๆ พริบดูออก

ดูออกกับผีแกน่ะสิ

มโนไปคนเดียว บ้า

- พริบไม่ได้มโน ก็พี่ณัฐเขาเป็นห่วงพริบจริง… - ไม่เห็นเป็นไรเลย

ชีวิตเราต้องอยู่ด้วยความหวังสิครับ ใช่ไหม

รักแท้ แพ้ความพยายามเสมอนะ

สู้ๆ นะพี่ ไฟต์ติ้ง

ทะลึ่งนะมึง ทะลึ่งนะมึง

อย่ายุสุ่มสี่สุ่มห้าสิวะ

กูเดือดร้อนนะเว้ย กูเป็นคนกลาง

[ดนตรีสดใส]

มึงมีอะไรบ้างที่เป็นของตัวเอง

[พริบ] ทำไมทำกับพริบแบบนี้

โอ๊ย ยัยพริบ

เห็นไหม เดือดร้อนกูจนได้

กระดูกเปราะแบกไม่ไหวก็ถอยไปลุง ผมแบกเองได้

ได้ มึงอยากได้มากใช่ไหม มึงเอาไปเลย

[เสียงเกณฑ์และสองร้องตกใจ]

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

[เสียงอาเจียน]

[พริบ] โอ๊ย สนใจพริบหน่อย

เฮ้ย พี่

สนใจพริบหน่อย

เดี๋ยว…

มึงลากมันไปส่งที่รถนะ

เดี๋ยวกู…

ขับไปส่งมันเอง

โอเคนะ

กูไปแล้ว

[ดนตรีอบอุ่น]

[เสียงสองออกแรง]

[เต้าหู้] ขอบคุณที่พาผมไปซื้อของนะฮะ

ผมสัญญานะฮะ

ผมจะใช้ให้ดีๆ

ไม่ให้พังสักชิ้นเดียวเลย

ให้มันจริงเถอะ

กูเห็นมึงลองใช้ที่ร้านน่ะ ก็แทบพังอยู่แล้ว

ที่ร้านมันแค่เริ่มต้นฮะ

ตอนนี้ผมจำทุกอย่างที่พี่ณัฐสอนได้แล้วนะฮะ

ทั้งอาบน้ำ แปรงฟัน ถูสบู่

ใส่กางเกงในเองแล้วก็รูดซิปเองได้แล้วด้วยฮะ

ไว้ผมจะแต่งตัวดีๆ

ทำตัวหอมๆ

พี่ณัฐจะได้ชอบผม

[เสียงถอนหายใจ] ที่กูให้มึงทำเนี่ย

ไม่ได้เพื่อให้กูชอบ

[ณัฐ] แต่มึงโสโครก

กูรับไม่ได้

งั้นผมจะทำให้พี่ณัฐรับผมให้ได้ฮะ

[เสียงพ่นลมหายใจ] ปวดหัวกับมึงจริงๆ

ปวดหัวเหรอฮะ

ผมหายาให้ฮะ

[ดนตรีสดใส]

[เสียงของตก]

เอามานี่ซิ

[มทนา] กลับมาแล้วเหรอ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงโยนซองยา]

แม่หลอกณัฐมาตลอดเลยใช่ไหม

[เสียงแข็ง] แม่ไม่เคยกินยาพวกนี้เลย

อาการแม่ถึงไม่เคยดีขึ้น

สี่ปีแล้วนะแม่

แม่เป็นแบบนี้มาสี่ปีแล้วนะ

ก็หมอบอกแม่ไม่ได้เป็นอะไร

ทำไมณัฐไม่เชื่อแม่

ณัฐเขาเห็นฉันนอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ

บางทีก็…

เผลอหลับไปบนเก้าอี้โยก เวลารอเขากลับบ้านดึกๆ

เขาก็คงเป็นห่วง

กลัวว่าฉันจะไม่สบาย

แม่ดูเป็นอย่างนั้นเหรอพ่อ

[เสียงพ่นลมหัวเราะ]

สงสัยจะเป็นอย่างที่ลูกว่าจริงๆ แหละค่ะ

เพราะตอนที่ชวนพ่อเขาออกมาเป็นเพื่อนเนี่ย

เขาก็ไม่ว่าอะไรสักคำ

ค่ะ ลูกชายคงเป็นห่วงคุณแม่ ก็เลยอยากให้คุณแม่ลองมาปรึกษาคุณหมอดูก่อนนะ

[มทนา] อือ

พ่อก็คงเป็นห่วงเหมือนกันเนอะ

เดี๋ยวยังไง หมอจะจัดยาสักสองสามชนิด ให้คุณแม่ไปลองทานดูนะคะ

เผื่อจะนอนหลับสบายขึ้น

ขอบคุณค่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

แม่

ถ้าแม่ไม่ได้เป็นอะไรจริง

หมอจะให้แม่กินยาทำไม

แม่ป่วย

แต่แม่ไม่ยอมรับว่าตัวเองป่วย

[มทนา] ณัฐเขาเห็นฉันนอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ

บางทีก็…

เผลอหลับไปบนเก้าอี้โยก เวลารอเขากลับบ้านดึกๆ

เขาคงเป็นห่วง กลัวว่าฉันจะไม่สบาย

เห็นเขาบอกว่าฉันดูซูบไปแล้วก็…

ไม่ค่อยสดใสเหมือนเดิม

[มทนา] พ่อว่าแม่เป็นอย่างนั้นเหรอ

[ดนตรีตึงเครียด]

[จิตแพทย์] คุณแม่มีอาการเป็น สคิดโซเฟรเนียนะคะ

หรือว่าโรคจิตเภท

เคสคุณแม่เนี่ยเป็นแบบไม่ปกติ

มีอาการหูแว่ว เกิดภาพหลอน

เห็นภาพที่ไม่เป็นตรงตามความเป็นจริงค่ะ

[ณัฐ] มันเกิดจากอะไรเหรอครับหมอ

อือ ถ้าในทางร่างกายนะ ก็อาจจะเกิดจากพันธุกรรมค่ะ

แต่ว่าถ้าครอบครัวณัฐไม่เคยมีประวัติมาก่อนเนี่ย

ก็อาจจะเกิดจากทางด้านจิตใจนะ

คุณแม่อาจจะมีจุดอ่อนบางอย่างในใจ

[จิตแพทย์] แล้วพอไปเจอสภาวะที่มันกดดันมากๆ

มันก็เลยไปกระตุ้นทำให้เกิดอาการนี้ขึ้นมาจ้ะ

ที่ผ่านมา คุณแม่เคยเจอกับเหตุการณ์อะไร ที่มันกระทบกับจิตใจรุนแรงบ้างไหมคะ

แม่อาจจะเครียดตอนพ่อตายครับ

แม่ดูเสียใจมาก

ก็เลยเพ้อถึงพ่อขึ้นมา

[จิตแพทย์] อาจจะเป็นแบบนั้นได้นะ

เพราะว่าอาการที่คุณแม่เป็นเนี่ย มันเชื่อมโยง กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วในอดีตเหมือนกัน

พอเวลาที่สารเคมีในสมองทำงานผิดปกติเนี่ย

สมองจะไม่สามารถที่จะแยกแยะได้

[จิตแพทย์] แล้วพอพลังของจิตใต้สำนึก ทะลักล้นออกมา

คุณแม่ก็เลยสร้างภาพที่อยู่ในจิตใต้สำนึก ผ่านสารสื่อประสาทขึ้นมาค่ะ

แล้วผมต้องทำยังไงครับหมอ

ณัฐไม่ต้องกังวลนะ

เดี๋ยวหมอจะจ่ายยาให้คุณแม่ทาน สักสองสามสัปดาห์

[จิตแพทย์] แล้วก็อาการจะค่อยๆ ดีขึ้นจ้ะ

แล้วเดี๋ยวยังไงเราค่อยนัดมา ดูอาการกันอีกทีหนึ่งนะ

ได้ครับ

[ณัฐ] แม่กินตามนี้ได้เลย

ถ้าแม่ลืมก็โทรหาณัฐ เดี๋ยวณัฐบอก

แม่ไม่ลืมหรอก

เดี๋ยวให้พ่อเขาช่วยเตือนก็ได้ ณัฐไม่ต้องห่วงนะ

แม่

ณัฐเหนื่อยนะแม่

ณัฐพยายามช่วยแม่

[ณัฐ] ทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น

[ขึ้นเสียง] แต่ทำไมแม่ทำแบบนี้

แม่ไม่ช่วยณัฐเลยนะ

[ดนตรีหดหู่]

แม่ไม่อยากกิน

ทำไมแม่

ณัฐไปแล้วนะแม่

แม่อย่าลืมกินยานะ

แม่ไม่ลืมหรอก

แม่จำได้หมดแล้วว่าแม่ต้องกินยาตัวไหน ตอนไหน กี่เม็ด

แล้วแม่ก็จำได้ว่าณัฐบอกว่าคืนนี้ณัฐจะกลับบ้านดึก

โอเคครับ งั้นณัฐไปทำงานแล้วนะ

เอาปิ่นโตไปด้วยสิลูก

พ่อ

พักนี้ไปไหนนะ ไม่อยู่บ้านเลย

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงสั่น] แม่ไม่อยากเสียพ่อไป

ถ้าแม่กินยาแม่ก็จะไม่เห็นพ่อ

แม่

แม่หยุดหลอกตัวเองสักทีได้ไหม

[ณัฐ] พ่อเขาไม่อยู่แล้วแม่

[ขึ้นเสียง] พ่อเขาตายไปแล้ว

ไม่จริง

[ขึ้นเสียง] พ่อตายแล้วแม่

[เสียงร้องไห้] ไม่จริง พ่อเขาอยู่กับแม่ เขาอยู่ที่นี่

- พี่ณัฐ คุยกับคุณป้าดีๆ ก่อนได้ไหมฮะ - [มทนา] เขาอยู่ที่นี่

เขาก็อยู่ที่นี่ทุกวันกับแม่แหละ

ทำไมณัฐไม่เชื่อแม่

ณัฐจะไม่ทนแล้วนะแม่

ถ้าแม่ไม่ยอมกินยา

ณัฐจะพาแม่ไปหาหมอ

ให้หมอเขารักษาแม่วิธีอื่น

- แม่ไม่ไป - ต้องไป

- แม่ไม่ไป - ต้องไปแม่

ใจเย็นก่อนฮะพี่ณัฐ คุณป้าตกใจหมดแล้ว

เจ้าชายน้อยช่วยป้าด้วย

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ถ้าแม่อยากอยู่แบบนี้

ก็ตามใจ

ณัฐไม่สนใจแล้วแม่

[เสียงร้องไห้]

[เสียงสะอึกสะอื้น]

[เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น]

แม่ขอโทษนะณัฐ

แม่เสียพ่อไปไม่ได้จริงๆ

[ดนตรีหดหู่]

[ดนตรีชวนระทึก]

[ดนตรีอบอุ่น]

หิวไหม

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

[เสียงโทรศัพท์เข้า]

สวัสดีครับ

[เสียงอ่อนแรง] คุณ…

คุณกรุณา…

ตามคุณครูมทนา

ให้ ให้กับดิฉันหน่อยเถอะค่ะ

เอ่อ ขอโทษนะครับ คุณยายโทรผิดหรือเปล่าครับ

[เสียงยายมทนาไออย่างหนัก]

คุณยายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ

ใครโทรมาวะ

[ดนตรีชวนระทึก]

คุณยายครับ คุณยาย

[แสน] คุณยายครับ

[สิบหมื่น] เร็ว เร็วสิ

เอ้าเร็วๆ เดี๋ยวไปรับทางนู้น

เอ้า เร็ว

เบาๆ เบาๆ ค่อยๆ ไปขับไป ไปขับ

ต้องขอบคุณอีกครั้งนะคะที่พาคุณยายมาส่ง

ไม่เป็นไรครับ

[ดนตรีซึ้ง]

อ๋อ

นี่สิบหมื่นครับ

น้องชายฝาแฝดผมเอง

สวัสดีครับ

สวัสดีค่ะ

ตอนที่คุณยายโทรมา สิบเขาก็อยู่ด้วยนะครับ

สิบเขาเป็นคนอุ้มพาคุณยายมาโรงพยาบาล

ขอบคุณมากนะลูกนะ

[ดนตรีอึดอัด]

ผมซื้อมาฝากครับ

ขอบคุณนะคะ แต่…

แอปเปิ้ลที่คุณแสนซื้อมาให้เมื่อวาน ยังไม่หมดเลยค่ะ

คุณยายทานไม่ค่อยไหวน่ะค่ะ เคี้ยวไม่ค่อยได้

ยัยนา

คุณแสนน่ะเขาซื้อมาฝากยายที่ไหนกันเล่า

[ดนตรีเศร้า]

สวัสดีครับ

คุณยายตื่นแล้ว

[ยายมทนา] อือ

ผมซื้อแอปเปิ้ลมาฝาก

คุณแสนก็เพิ่งซื้อแอปเปิ้ลมาให้เหมือนกันค่ะ

[พ่นลมหัวเราะเบาๆ ]

ใจตรงกันพอดีเลย

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงกรีดร้อง]

[เสียงกรอบรูปแตก]

[มทนา] พ่อไปไหน

คุณป้า

พ่อไปไหน พ่อ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

ทำไมมีคุณลุงแสนสองคนล่ะฮะ

พี่ณัฐเป็นคนเปลี่ยนรูป

เออ

กูเอง

กูเห็นแม่หยิบรูปมาตั้งแต่วันนั้นแล้ว

แม่

[ดนตรีตึงเครียด]

แต่กูทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เพราะกูรอวันนี้ไง

ณัฐทำกับแม่แบบนี้ได้ยังไง

ณัฐทำกับแม่แบบนี้ได้ยังไง

[ขึ้นเสียง] มากกว่านี้ณัฐก็ทำได้แม่

แม่จะได้ยอมรับความจริงสักที ว่าลุงแสนไม่ใช่พ่อ

ไม่จริง ณัฐโกหก แม่ไม่อยากฟัง

- แม่ไม่อยากฟัง - แต่แม่ต้องฟัง

ลุงแสนไม่ใช่พ่อ

แม่ได้ยินไหม

แล้วคนไหนคือพ่อพี่ณัฐกันแน่ฮะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงร้องไห้คร่ำครวญ]

[เสียงกรีดร้อง]

[ณัฐ] แม่

แม่

[เต้าหู้] พี่ณัฐ

[ณัฐ] แม่

[เสียงล็อกประตู]

แม่

แม่ ออกมาก่อนแม่ [เสียงมทนาฟูมฟาย]

แม่

- [เต้าหู้] คุณป้าฮะ - [ณัฐ] แม่ ออกมาก่อนแม่

[เสียงทุบประตู] แม่

[เสียงร้องไห้อย่างหนัก]

[ณัฐ] แม่

[ดนตรีเศร้า]

แม่

[เสียงมทนาร้องไห้อย่างหนัก]

แม่

คุณป้าเป็นไงบ้างฮะ

[เสียงมทนาร้องไห้ดัง]

มึงมานี่เลย

[เสียงมทนาร้องไห้]

[ณัฐ] เพราะมึงเลยไอ้เต้าหู้

เพราะมึงคนเดียว

มึงกล้าถามแบบนั้นกับแม่กูได้ไงฮะ

มึงรู้ไหมมึงพูดอะไรออกมา

ผมแค่ถามว่า…

คนไหนคือลุงแสนตัวจริง

คนไหนคือพ่อของพี่ณัฐน่ะฮะ

[เสียงชก]

มึงกล้าถามแบบนี้ได้ไงวะ

[ดนตรีระทึก]

พ่อกูมีคนเดียว

มึงจำไว้ว่าพ่อกูมีคนเดียวเว้ย

เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ สิคุณ

เสียงคุณนากรี๊ดๆ เกิดอะไรเหรอ หา

- ไม่รู้สิคะ - [ชู] อ้าว อุ๊ยรถใครมา

[ดนตรีตึงเครียด]

เอ่อ ขอโทษนะครับ

ผมมาหาณัฐ นี่ชุมนุมอะไรกันเหรอครับ

- [ชู] โอ้ - เอ่อ…

[ตะโกน] [ณัฐ] มึงจำไว้ว่าพ่อกูมีคนเดียวเว้ย

- ไอ้ณัฐ - เอ๊ย

[เสียงเปิดประตูรั้ว]

เฮ้ย เดี๋ยวๆ คุณๆ อย่าเข้าไป

บุกรุกเนี่ยมาตรา 362 นะ

บุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต

- ติดคุกไม่เกินหนึ่งปี - หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาท

หรือว่าทั้งจำทั้งปรับแหละ

- อือ - เฮอะ

[เสียงฮึดฮัด] นี่อย่าเข้าไปนะ

[เสียงต่อย]

- ไอ้ณัฐ มึงทำบ้าอะไรของมึงวะ - ปล่อยกู

- มึงจะทำอะไร - มึงพูดจาอย่างนี้ได้ไงวะ

- ปล่อยกูไอ้เกณฑ์ - มึงหยุดบ้าก่อนได้ไหมวะ

- มึงปล่อยกู - ไม่ กูไม่ปล่อย

- เฮ้ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ - ไอ้เต้าหู้

เฮ้ยเดี๋ยว พาณัฐไปก่อนสิ

คุยกันตอนนี้ก็ไม่รู้เรื่องหรอก ไป

- [จัน] ไปๆ ไป - มึงปล่อยกูไอ้เกณฑ์ ปล่อยกู

- ว้าย - มึงขึ้นไปกับกู

- [ณัฐ] กูบอกให้ปล่อยกู - [เกณฑ์] มึงขึ้นไป

เฮ้ย นี่

เจ็บมากไหม

เต้าหู้ เต้าหู้

มึงเป็นบ้าอะไรของมึง

- มึงเป็นบ้าอะไร - หลบ

- ไม่ - มึง กูบอกให้มึงหลบ

มึงใจเย็นก่อนได้ไหมวะ

- ใจเย็นก่อนสิวะ - มึงจะให้กูเย็นยังไง

[ณัฐ] มึงไม่ได้ยินเหรอ มันด่าว่าแม่กูมีชู้

เป็นมึง มึงทนได้เหรอ

แล้วแม่มึงมีจริงเปล่าล่ะ

- [ณัฐ] ไอ้เกณฑ์ - มึงต่อยกูเลย

ถ้าต่อยกูแล้วมึงหายบ้า มึงก็เอาเลย ต่อยกูสิ

[เกณฑ์] มึงต่อยกูสิวะ

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

มึงก็รู้ว่าแม่มึงไม่ได้เป็นอย่างที่เขาว่า

แล้วมึงจะเดือดร้อนทำไมวะ

ขนาดมึงเป็นลูก

มึงยังสงสัยแม่ตัวเองเลย

แล้วมึงจะไปโมโหคนอื่นเขาทำไม

แต่มันไม่มีสิทธิ์

มาตั้งคำถามแม่กูแบบนั้น

มันเป็นใครวะ ถึงมาเสือกเรื่องในบ้านกู

[ณัฐ] แล้วถ้ามึงเห็นนะ

ว่าแม่กูจะเป็นจะตายเพราะมันน่ะ

มึงยังจะเข้าข้างมันไหม

[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]

แล้วมึงคิดว่าที่คุณป้าเป็นแบบนี้ เพราะไอ้เต้าหู้เหรอ

[เกณฑ์] เพราะมึงเองไม่ใช่เหรอ

เพราะมึงอยากให้คุณป้า ยอมรับความจริงให้ได้สักที

มึงถึงทำแบบนี้ไง

ก่อนที่มึงจะโทษคนนั้นคนนี้นะ

มึงถามตัวเองก่อนไหม

ว่าใครกันแน่

ที่ทำให้คุณป้าเสียใจมากที่สุด

[ดนตรีหดหู่]

ทำไมวะ

ถ้าแม่ไม่รักพ่อ

แล้วเขาจะแต่งงานกันทำไมวะ

[ดนตรีเศร้า]

ณัฐเขาไม่น่าทำแบบนี้เลย

มีอะไรก็น่าจะคุยกันดีๆ

พี่ณัฐคงเป็นห่วงคุณป้ามากฮะ

แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ

ช่วงนี้น้าก็เห็นคุณนาเขาดูสดใสดี

ทำไมอยู่ดีๆ ถึงลุกขึ้นมาร้องกรี๊ดๆ แบบนี้

[ดนตรีอึดอัด]

เป็นเพราะว่าคุณป้าเห็นรูปนี้ฮะ

ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ว่าทำไมมีคุณลุงแสนสองคน

[เสียงพ่นลมหัวเราะ]

ไม่ใช่ลุงแสนสองคนหรอกจ้ะ

ถ้าเต้าหู้อยากรู้ น้าจะเล่าให้ฟัง

เชิญจ้ะ

[ดนตรีชวนสงสัย]

คุณลุงแสน

[จัน] ใช่จ้ะ

นี่คือคุณแสน สามีของน้าเอง

หมายความว่า…

สามีของคุณนา ไม่ใช่คุณแสน

แต่ว่าเป็นคุณสิบหมื่น น้องชายฝาแฝดของคุณแสนจ้ะ

[ดนตรีเร้าอารมณ์]

[จัน] อือ

นี่จ้ะ รูปงานแต่งงานของน้ากับคุณแสน

[จัน] น้ารู้จักกับคุณแสนเมื่อ 30 ปีที่แล้วจ้ะ

ตอนนั้นเนี่ย ป๊าของน้ากำลังขยายโรงงาน

[จัน] แล้วคุณแสนเขาก็มาเป็นวิศวกร ที่สร้างโรงงานใหม่ให้ป๊า

ป๊าให้น้าไปช่วยดูแลโรงงานจ้ะ

น้าก็เลยได้เจอกับเขา

[เสียงเคาะประตู]

เชิญ

[เสียงเปิดประตู]

ท่านเรียกผมมาด่วน มีอะไรหรือเปล่าครับ

ให้แก้แปลนตรงไหนหรือเปล่าครับ

ผมมีคนจะแนะนำให้รู้จัก

สวัสดีค่ะคุณแสน

ฉันชื่อสัจจารีย์นะคะ เรียกว่าจันก็ได้ค่ะ

สวัสดีครับ

อาจันน่ะ เป็นลูกสาวผม

เพิ่งเรียนจบ

[สกล] ผมจะให้มาช่วยดูแลโรงงาน ที่เรากำลังก่อสร้าง

ต่อไปมีอะไรครับ ก็คุยกับอาจันได้เลยนะครับ

ป๊าชมคุณตลอดเลยนะคะว่าคุณเป็นคนเก่งมาก

หวังว่าจะได้รับคำแนะนำดีๆ จากคุณบ้างนะคะ

ยินดีครับ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[จัน] ตั้งแต่วันนั้น เราก็ได้เจอกันทุกวัน

ตัวติดกันเกือบตลอดเวลา

คุณแสนเขาสอนงานให้น้าหลายเรื่องเลยนะจ๊ะ

เป็นที่ปรึกษาให้ได้ทุกอย่าง

คงจะเป็นเพราะว่า คิดอะไรคล้ายๆ กัน ชอบอะไรเหมือนๆ กันน่ะ

[จัน] ไม่นาน โรงงานที่เราช่วยกันสร้าง ก็สำเร็จเป็นรูปเป็นร่าง

ขอบคุณมากครับ

[สกล] แล้วผมเองนะครับ ก็ยังมีโครงการอีกหลายโครงการ

อยากให้คุณแสน มาช่วยดูแลให้เราด้วยเหมือนกันนะครับ

คุยอะไรกันอยู่คะ

ป๊ากำลังกล่อมคุณแสน ให้เขามาช่วยดูแลโรงงานที่นี่ต่อน่ะสิลูก

โรงงานก็สร้างเสร็จแล้ว

ป๊ายังจะให้คุณแสนช่วยดูแลในฐานะอะไรอีกคะ

หุ้นส่วนไง

หรือลื้ออยากให้เป็นมากกว่านั่นล่ะ

[ดนตรีหวานซึ้ง]

ผมพูดจริงๆ นะ

ถ้าคุณยอมมาทำงานกับเรา

ผมเนี่ย ยินดีจะจ่ายเงินเดือนให้คุณไม่อั้นเลย

[จัน] น้ายอมรับนะจ๊ะ

ว่าน้าปลื้มในตัวคุณแสนมาก

[เต้าหู้] คุณลุงแสนก็มีคุณป้าอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอครับ

[เสียงแข็ง] ใช่

[ดนตรีหยุด]

ก็ ตอนนั้นน้าไม่รู้นี่จ๊ะ ว่าคุณแสนเขามีคุณนาอยู่แล้ว

แต่หลังจากนั้น

คุณแสนเขาก็ลาออกจากบริษัทเดิม

มารับตำแหน่ง เป็นผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการบริษัทป๊า

น้าก็เห็นว่าคุณแสนเขาอยู่คนเดียวไม่มีใครจ้ะ

น้ามารู้ทีหลังนะว่า คุณแสนเขาคบกับคุณนาอยู่

น้าเจอคุณนาครั้งแรกก็ตอนที่…

น้ามาสัมมนาที่กรุงเทพฯ กับคุณแสนน่ะจ้ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[แสน] คุณนา

นี่คุณจัน ลูกของคุณสกลที่ผมเคยเล่าให้ฟังไง

คุณจันครับ นี่คุณนาครับ แฟนผม

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณจัน

ยินดีเช่นกันค่ะ

หิวหรือยัง

ยังค่ะ

[จัน] คุณนา ทั้งสวย ทั้งน่ารักเรียบร้อย

ส่วนคุณแสนก็ทั้งเก่งแล้วก็ใจดี

เขาสองคนเหมาะสมกันมากจ้ะ

ถ้าได้แต่งงานกันจริงๆ

คงจะต้องเป็นคู่ที่มีความสุขมากแน่ๆ

แล้วมันเกิดอะไรขึ้นฮะ

ทำไมคุณลุงถึงมาแต่งงานกับน้าจันได้

เต้าหู้คิดว่า…

น้าแย่งคุณแสนมาจากคุณนาใช่ไหมจ๊ะ

เอ่อ…

[ดนตรีตึงเครียด]

เมนูนี้ไหมคะ

[จัน] อร่อยมากเลยนะคะ

นาคืนให้คุณด้วยค่ะ

หมายความว่าไง

ทำไมแม่ถึงไม่ยอมรับความจริงสักที

ความจริงบางอย่างน่ะ

มันก็ยากที่เราจะยอมรับนะ

นา

[สิทธา] คุณ

คุณแสน

กูเคยคิดว่าบางทีมึงอาจจะเป็นญาติ

ไม่ก็พี่น้อง

แต่ในเมื่อพ่อพี่หนึ่งไม่รู้จักมึง

ก็แสดงว่ามึงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับบ้านนั้น

แล้วถ้าผมมีพ่อที่เข้าใจผมแบบลุง

เราแม่ลูกก็คงไม่เป็นแบบนี้ครับ

ถ้าคนเรารู้อนาคตนะ

ก็คงจะไม่มีใครทำผิดพลาดหรอกณัฐ

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

คำบรรยายโดย: พิชญา ชนะโพธิ์

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.