All language subtitles for The Miracle of Teddy Bear_S01E02_Episode 2.Thai (CC)

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]

[ดนตรีตื่นเต้น]

[เต้าหู้] อยู่ดีๆ ผมก็กลายเป็นคนฮะ

[เสียงเห่าต่อเนื่อง]

มึงเป็นใคร

มึงบอกกูมา มึงจะเอาอะไร

กูจะช่วยให้ความจำมึงกลับมาเอง

เพราะกูก็อยากรู้เหมือนกัน ว่ามึงเป็นใครกันแน่

แม่ แม่เห็นเต้าหู้ไหม

รอด้วย

[เสียงร้องตกใจและเสียงแตรรถ]

น้อง เป็นอะไรมากหรือเปล่า

- [เกณฑ์] โอ๊ย - หล่อ

พี่หนึ่ง

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

[ดนตรีสนุก]

เฮ้ย

[เสียงถีบ] [เต้าหู้] พี่ณัฐ

[ณัฐ] ทำไมมึงไม่ใส่เสื้อผ้า

พี่ณัฐยังไม่ใส่เลยฮะ

[มทนา] พ่อจ๋า หยิบช้อนให้แม่หน่อย

ขอบคุณค่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

โอ๊ย เจ้าชายน้อย

มันไม่ได้หั่นแบบนี้ลูก

มันต้องเอาอันนี้ออกลูก

[เสียงหั่นซอย]

พ่อ

[มทนา] เดี๋ยวเราไปกินข้าว ในสวนกันเหมือนเดิมนะ

ชวนเจ้าชายน้อยไปด้วย

ไปกินกันสามคนเลย นะ

ฮะ

ณัฐไปแล้วนะแม่

เดี๋ยวณัฐกินข้าวด้วยกันก่อนสิลูก จะเสร็จแล้ว

ไม่อะแม่ ณัฐรีบ

งั้นเอาปิ่นโตไปด้วย

พ่อกับแม่ช่วยกันทำ ของชอบณัฐทั้งนั้นเลย

[ดนตรีตึงเครียด]

แม่เลิกพูดถึงพ่อสักทีได้หรือเปล่า

ณัฐไปทำงานแล้ว

[มทนา] ณัฐก็เป็นแบบนี้แหละพ่อ

พ่ออย่าโกรธลูกเลยนะ

[มทนา] ไม่เอาพ่อ อย่าทำเอง มันร้อน

งั้นเดี๋ยวผมไปเปิดประตูให้พี่ณัฐก่อนนะฮะ

[มทนา] จ้ะ

[มทนา] เจ้าชายน้อย

เดี๋ยวป้ากับลุงไปรอในสวนนะจ๊ะ

ฮะ

[เสียงจันหัวเราะเจื่อนๆ ]

ไม่ต้องตกใจนะจ๊ะ พวกเราเป็นเพื่อนบ้านคุณนา

น้าเห็นเราแวบๆ อยู่บ้านหลังนี้เหรอจ๊ะ

แล้วเราเป็นใคร ชื่ออะไร มาจากไหนจ๊ะ

จะค้างชั่วคราวหรือจะอยู่ถาวรล่ะ

ตอบไม่ได้ [เสียงโหน่งตกใจ]

ความลับเหรอ

ไม่ใช่ความลับหรอกฮะ ผมแค่ไม่รู้ว่าจะตอบตอนไหน

[เต้าหู้] ตอบใครก่อนดีฮะ [เสียงหัวเราะสะใจและสะอึก]

[เสียงหัวเราะกลบเกลื่อน] มุกเยอะนะเราเนี่ย

- นี่ พวกเราไม่ได้อยากจะซอกแซกหรอกนะ - เออ

เห็นเป็นเพื่อนบ้านกัน ก็แค่อยากจะรู้จักกันไว้เท่านั้นน่ะ

ใช่จ้ะ น้าชื่อจัน

- น้าชื่อโหน่ง - ลุงชื่อชู

มากับโหน่งแล้วก็มากับจัน [เสียงหัวเราะ]

ผมชื่อเต้าหู้ฮะ

[เต้าหู้] เพิ่งย้ายมาอยู่บ้านพี่ณัฐเองฮะ

พี่ณัฐให้มาช่วยดูแลคุณป้าฮะ

โห เต้าหู้ชื่อน่ากินจังเลยนะ [เสียงชูหัวเราะ]

มีอะไรก็บอกได้นะ ลุงช่วยได้เสมอนะ [เสียงโหน่งกระแอม]

[เต้าหู้] ได้เลยฮะ

- ขอบคุณนะฮะ - เออ

[มทนา] เจ้าชายน้อย

เจ้าชายน้อยมากินข้าวได้แล้วลูก

สงสัยคุณป้าจะเรียกผมแล้ว ผมไปก่อนนะฮะ

เอ้าๆ

[ดนตรีเบาสมอง]

แปลกนะ คุณนาอยู่คนเดียวมาตั้งหลายปี

ไม่เห็นมีใครมาดูแลเลย

ทำไมน้องณัฐจู่ๆ ถึงจ้างคนมาดูแล

หือ ก็ไม่ใช่แค่คนดูแลน่ะสิคะ

[ชู] หือ

[ผู้ประกาศข่าว] หลายคนเนี่ยพยายาม จะแหงนมอง ไบร์ทคือหนึ่งในนั้น มองไม่เห็น

เมฆเยอะ แต่นี่เป็นภาพจากอำเภอแม่ริม

จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อคืนนี้ [เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]

[เสียงกระแทกและเสียงตกใจ]

[ดนตรีตื่นเต้นปนลึกลับ]

เจ้าชายน้อย

[มทนา] เจ้าชายน้อย

- หา - หา

- เฮ้ย - ไม่ใช่เสื้อผ้า

ตกมาจากระเบียงคุณณัฐเลยเหรอครับ

บันเทิงไหมล่ะคะบ้านนี้

ไม่รู้ว่าดูแลถึงซอก ถึงมุมไหน

- [จัน] ถึงกับต้องแก้ผ้าดูแลอะค่ะ - [ชู] อื้อฮือ

แล้วคุณนานะคะ ก็เรียก "เจ้าชายน้อย เจ้าชายน้อย" อีก

ไม่ป่วยจริงทำไม่ได้นะคะเนี่ย

คิดมากไปหรือเปล่าน่ะคุณจัน

มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นก็ได้นะผมว่า

ไม่อย่างนั้นแล้วมันยังไงคะ

หือ

ก็

[โหน่ง] เขาก็อาจจะอาบน้ำอยู่นะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[โหน่ง] แล้วก็ลืมว่าตากผ้าเช็ดตัวไว้ที่ระเบียง

แล้วก็เดินออกมาเอา [เสียงลมพัด]

[โหน่ง] บังเอิญโชคร้ายมาก ร่วงลงมาจากระเบียง

ไม่ใช่อะ

ตอนที่เด็กคนนั้นตกลงมา ตัวไม่ได้เปียก

แล้วก็ไม่มีผ้าตกลงมาด้วยสักชิ้นค่ะ

เขาอาจจะมาล้างระเบียงจริงๆ ก็ได้

โดยที่เขากลัวเสื้อผ้าจะเปื้อน ก็เลยถอดเสื้อผ้าออก

แล้วทีนี้ก็ขัดไปขัดมามันลื่น อาจจะตกลงมานะครับ

โอ๊ย ที่บ้านปลูกลาเวนเดอร์หรือเปล่าคะเนี่ย [เสียงชูถอนใจ]

เลิกโลกสวยได้แล้วค่ะ

เด็กสมัยนี้เขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วค่ะ

ไอ้ถึงไหนต่อไหนของคุณจันน่ะไปถึงไหนล่ะครับ

ก็เมื่อคืนนะคะ ฉันเห็นเด็กคนนั้น

[จัน] ปีนเข้าระเบียงห้องณัฐค่ะ

[ดนตรีเบาสมอง]

[จัน] กลางค่ำกลางคืน ยังลับๆ ล่อๆ ย่องเข้าห้องแบบนั้น

เช้าวันนั้น ก็คงไม่ต่างกันหรอกค่ะ

[เสียงถอนหายใจอย่างหงุดหงิด]

[เสียงจันถอนใจตกใจ]

[จัน] สุดท้าย ก็ไม่พ้น จบลงที่เตียง

[เสียงจันหัวเราะคิกคัก]

ไม่รู้ว่าคุณนาจะรู้หรือเปล่า

ว่าลูกชายกับคนดูแลนี่ ไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว

วุ้ย

ถ้าเกิดว่ารู้เนี่ย คงจะต้องอกแตกตายอีกแน่ๆ

[เสียงหัวเราะ] โอ้โฮ

[เสียงเห่าและเสียงโหน่งร้อง]

อุ๊ย ว้าย ผู้หญิง

หมาบ้า

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงจันถอนใจและเสียงขึ้นฉ่ายคราง]

- ใครบ้า - จันน่ะ

[ดนตรีอบอุ่น]

[มทนา] น่าทานไหม

เจ้าชายน้อยมาพอดีเลย

ขอบใจจ้ะ

ลุงแสนชอบน้ำส้ม

นี่ไงจ๊ะลุงแสน

[มทนา] เดี๋ยวเราอ่านเจ้าชายน้อยกันต่อนะ

วันนั้นขำมากเลย แม่อ่านเจ้าชายน้อยอยู่ดีๆ

เจ้าชายน้อยก็ตกลงมาจากฟ้าจริงๆ

แม่นะหัวใจจะวาย

ดีนะที่พ่อบอก ว่าพ่อเป็นคนส่งเจ้าชายน้อยมา

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[ดนตรีสดใส]

นี่มึงแก้งานแล้วเหรอวะ

เออ

กูเติมมาเอาใจพี่เจือสุดๆ เลย

ถ้ารอบนี้ไม่ผ่านนะ ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

ดูมึงอยากทำเรื่องนี้จังวะ

มีอะไรในใจหรือเปล่า

[ดนตรีอบอุ่น]

[เกณฑ์] "เฟิสต์เลิฟ"

หรือว่า…

หรือว่าอะไรของมึง

ก็โอกาสมันมาพอดี

กูเคยอยากทำเรื่องนี้นานแล้ว

กูว่ามันก็ถึงเวลาแล้วล่ะ

เวลาอะไรของมึงวะ

เวลาประชุมไง

ไปตามไอ้พริบมาซิ อยู่ไหนเนี่ย

มันลาจ้ะ

มิน่า สมาธิกูมาแต่เช้าเลย

[เสียงดัง] ลา

ไปไหนวะ

ไม่รู้ว่ะ เห็นมันบอกว่ามีธุระด่วน

ได้เหรอวะ

วันนี้มีประชุมพี่เจือนะเว้ย

ก็นี่ไง มันถึงได้ฝากงานมาให้มึง พรีเซนต์แทนกับพี่เจือ

ส่วนนี่เนี่ย กูขอนะ

ไปล่ะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงระบายลมหายใจ] อะไรวะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]

[แสน] หลานผมอาการเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ

[หมอ] คนไข้มีแผลแตกที่กะโหลกศีรษะนะครับ

กะโหลกยุบตัวลงไปในโพรงกะโหลก

แต่ว่าตอนนี้หมอผ่าตัดให้เรียบร้อยแล้วครับ

แล้ว เมื่อไหร่เขาถึงจะฟื้นล่ะครับ

คงต้องรอประเมินระดับความรู้สึกตัวก่อนน่ะครับ

[หมอ] เพราะว่าในตอนที่ผ่าเนี่ย คนไข้มีภาวะหัวใจหยุดเต้น

แต่หมอกู้ชีพให้หัวใจ กลับมาเต้นเป็นปกติแล้วนะครับ

ตอนนี้ก็คงต้องรอดูว่า หลังจากผ่าตัด คนไข้จะฟื้นตัวได้เร็วมากน้อยแค่ไหนครับ

แล้วต้องรอดูอาการนานเท่าไรครับ

[หมอ] หมอก็ยังตอบไม่ได้นะครับ ขึ้นอยู่กับตัวคนไข้ด้วย

แต่ในเคสที่แย่ที่สุด ถ้าคนไข้ยังไม่รู้สึกตัว

ก็อาจจะต้องนอนอยู่ในสภาพนี้ไปตลอดชีวิตนะครับ

[ดนตรีสะเทือนใจ]

เอ่อ

สวัสดีค่ะคุณอา พริบเป็นเพื่อนรุ่นน้องพี่ธารค่ะ

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ

[อนิก] ผมก็อยากรู้เหมือนกันครับ

นี่เป็นที่มีคนเจอคุณตาธารถูกทำร้าย

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

[อนิก] เช้ามืดวันนั้น มีชาวบ้านผ่านมาพอดี

[เอฟเฟกต์ระทึก]

[ชาวบ้าน 1] เฮ้ยพี่ นั่นคนหรือเปล่านั่นน่ะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[ชาวบ้าน 1] คุณครับ

[เสียงหวูดรถไฟ]

[ชาวบ้าน 2] รถไฟมา เอาเขาออกก่อนเร็ว

[เสียงหวูดรถไฟ]

[อนิก] โชคดีครับ ที่ชาวบ้านช่วยกันพาคุณตาธาร ออกจากรางรถไฟได้ทัน

ไม่อย่างนั้นเนี่ย คงโดนรถไฟทับแน่

แล้วธารเขามานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ

แถวนี้เป็นที่เปลี่ยว แล้วก็ไม่มีกล้องวงจรปิด

เราก็ไม่รู้ว่าคุณตาธาร มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงครับ

แต่เป็นไปได้ว่า เขาอาจจะถูกดักปล้น

- ปล้น - ครับ

ตำรวจท้องที่ค้นหาหลักฐานจนทั่วแล้ว แต่ว่าไม่พบอะไรเลย

เจอแต่รถคุณตาธาร จอดห่างจากจุดตรงนี้ไปประมาณกิโลหนึ่ง

ตอนแรกเนี่ย ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร

[อนิก] จนมีคนที่โรงพยาบาล จำได้ว่าเป็นคุณตาธาร

เราติดต่อค่ายมือถือ เพื่อเช็กบันทึก การโทรเข้าออกของคุณตาธาร

เลยรู้ว่าคุณสองคน โทรเข้าไปเป็นสองเบอร์สุดท้าย

ผมถึงเชิญพวกคุณสองคนมาสอบปากคำ

[ดนตรีอึดอัด]

พริบเคยรู้จักพี่ธารค่ะ

เราสนิทกันเพราะเคยเรียนม.เดียวกันที่ญี่ปุ่น

ผมกับธารก็ไปมาหาสู่กันบ้างนะครับ

[แสน] แต่ก็ไม่บ่อยครับ

ที่โทรหาก็ คุยกันตามประสาญาติครับ

คุณเป็นญาติเขา

ผมเป็นอาเขย

แล้วหนูพริบล่ะ

เป็นอะไรกับคุณตาธาร

สถานะชัดๆ เลยก็คือเพื่อนค่ะ

แต่จริงๆ แล้วพริบเคยอยากเป็นมากกว่านั้น

[ดนตรีตึงเครียด]

พ่อแม่ของธารเขาเสียหมดแล้วครับ

[แสน] ธารเขาเป็นลูกคนเดียว

ญาติที่เหลือก็ อยู่ที่กรุงเทพฯ

[แสน] ไม่ค่อยได้ติดต่อกันแล้วครับ

ผมเห็นว่าธารเขาอยู่ที่นี่คนเดียว

ก็เลยแวะเข้าไปดูแลเขาบ้าง

แต่ก็ไม่บ่อยนะครับ

ธารเขามีโลกส่วนตัวสูง

พวกศิลปินก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ

ใช่ค่ะ พี่ธารเป็นศิลปิน และก็เป็นนักโฆษณามือรางวัล

แต่หลังๆ ก็หันไปเปิดสตูดิโอนะคะ

ว่างๆ ก็ไปเดินป่า ไม่ก็ไปรวมกับกลุ่มองค์กร นักศึกษาทำงานเพื่อสังคมค่ะ

แล้ววันนั้น คุณโทรหาตาธารเรื่องอะไร

ก็แค่นัดว่าจะไปหาที่บ้านน่ะครับ

พอไปถึงที่บ้านก็พูดคุยถามไถ่ สารทุกข์สุกดิบกันบ้าง

ไม่นานน่ะครับ ธารเขาก็ต้องออกไปทำธุระ

ธุระอะไร

ธารเขาไม่ได้บอกผมครับ

แล้วต่อจากนั้นล่ะครับ

ต่อจากนั้นเราก็ออกจากบ้านพร้อมกันครับ

ผมขับรถตามหลังตาธาร

แล้วเราก็คลาดกันตอนที่ผมขับรถไปเฉี่ยวคน แล้วก็พาไปส่งที่โรงพยาบาลน่ะครับ

เสร็จจากตรงนั้น ผมก็ตรงกลับบ้านเลย

ก่อนหน้านั้น พริบส่งเมลคุยกับพี่ธารเรื่องงานค่ะ

[พริบ] แต่ว่าเขาไม่ตอบ

พริบก็เลยโทรหาเขา แต่พี่ธารก็ไม่รับสาย

พริบคิดว่าเขาคงยุ่งอยู่ ก็เลยไม่ได้ติดต่อไปอีกค่ะ

จนเห็นข่าวประท้วง แล้วก็ยังไม่เห็นพี่ธารเลย

กำลังจะโทรหาเขา แต่ว่าท่านรองก็โทรมาก่อน

แล้วคุณพอจะรู้ไหมว่าคุณตาธารมีปัญหากับใครบ้าง

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

ไม่มีนะครับ

ธารเขาเป็นเด็กดีนะ

ใช่ค่ะ พี่ธารเป็นคนดี แล้วก็เป็นคนมีอุดมการณ์มากๆ

เป็นคนเอาจริงเอาจังกับงาน

แบบกัดไม่ปล่อยเลยค่ะ

งั้นหนูพริบคิดไหมว่า อาจจะมีคนจงใจทำร้ายคุณตาธาร

[อนิก] โดยไม่หวังทรัพย์สิน

พริบก็ไม่มั่นใจเหมือนกันนะคะ

แต่พริบคิดว่าถ้าจะมีคนคิดร้ายกับพี่ธารจริงๆ เนี่ย

ก็น่าจะเป็น…

บริษัทที่พี่ธารประท้วงอยู่นั่นแหละค่ะ

[ดนตรีอึดอัดปนตึงเครียด]

มัน… [เสียงจิ๊ปาก]

คือมันเครียดไปน่ะ หา ณัฐ

มัน มันเครียดยังไงพี่

ไหนพี่บอกว่าช่องต้องการวายแนวนี้ไม่ใช่เหรอ

ก็ใช่ ช่องต้องการวายแนวนี้

แต่เป็นวายที่สดใสวัยรักแรกรุ่น ปิ๊งปั๊งๆ ปิ๊งปั๊งๆ น่ะ หา

[เสียงกระแทกเอกสาร] เนี่ย ถ้าอย่างนี้ ใครจะไปดู เครียดฉิบหาย

พี่กลัวคนไม่ดู หรือว่าโฆษณาไม่เข้ากันแน่พี่

โอ้โฮ ณัฐ มึงยังไม่เข้าใจอะไรอีกวะ

ช่องขายสปอนเซอร์ไม่ได้

อะไรมันจะเกิดขึ้นตามมา เป็นช็อตๆ ฉากๆ

สปอนเซอร์ไม่จ่ายเงินช่อง

ช่องไม่จ่ายเงินเรา

และเงินลงทุนที่พี่ลงไปล่ะ

ฮะ หายหมด ไม่มีเงินจ่ายพวกแกไง

[เจือพูดน้ำเสียงหงุดหงิด] ฮะ คิดบ้างสิ

กลับไปทำมา

[เจือ] แก้มาให้ด้วย

[เสียงฟาดเอกสาร]

[ดนตรีอึดอัด]

[เสียงพ่นลมแบบกระอักกระอ่วน]

ไอ้ณัฐ

[เกณฑ์] กูเข้าใจทั้งมึง แล้วก็เข้าใจทั้งพี่เจือนะเว้ย

เอาน่า มึงอุตส่าห์ได้โอกาสลองทำแล้วอะ

มึงก็ ลองทำอีกสักทีสิวะ

ยังไงพี่เจือเขาก็ไว้ใจมึงนะเว้ย

อะ กาแฟแก้เครียด

ไม่เอาก็ได้ โอเค

งั้น เมาไหม ไปเมากัน

ไปเมาให้หัวแล่นเลย

วันนี้นะ ยัยไฟกะพริบไม่อยู่เนี่ย ต้องรีบจัด

ถ้ามันอยู่นะ

[เสียงจิ๊ปาก] [เกณฑ์] มันตามมึงแน่นอนเลยเพื่อน

เต้าหู้

เอากล่องนี่ไปแช่ให้ป้าหน่อยไป

ได้ฮะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เต้าหู้] พี่ณัฐกับคุณป้าชอบทานแอปเปิ้ลเหรอฮะ

มีอยู่เต็มตู้เย็นเลย

ณัฐไม่ชอบหรอกจ้ะ แต่ป้าชอบ

ณัฐก็เลยซื้อมาให้ป้า

ลูกรู้ว่าแม่ชอบเหมือนที่พ่อรู้แหละ

ตอนแรกจำได้ไหม

[มทนา] พอพ่อรู้ว่าแม่ชอบกินแอปเปิ้ล พ่อก็เลยซื้อมาให้แม่ทุกวันเลย

พ่อจำได้หรือเปล่า

[ณัฐ] ณัฐบอกแม่แล้วไม่ใช่เหรอ

ว่าให้หยุดพูดถึงพ่อ

ทำไมอะลูก

แม่ก็แค่คุยกับพ่อเขาเรื่องเก่าๆ

สมัยที่เรายังไม่มีณัฐ ก็แค่นั้นเอง

แม่รู้ไหม ว่าณัฐทนมานานขนาดไหนแล้ว

ที่แม่เป็นแบบนี้

พี่ณัฐฮะ

แล้วไอ้แอปเปิ้ลบ้าๆ เนี่ย

[ณัฐ] ณัฐก็คิดว่าแม่อยากกินจริงๆ

แต่แม่แค่เอามันมาเป็นตัวแทนพ่อ

งั้นก็ไม่ต้องกินมันแล้ว

[เสียงปัดของตกกระจาย]

[ดนตรีตึงเครียด]

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงดัง] ทำไมณัฐทำแบบนี้

[เสียงดัง] ถ้าณัฐไม่ทำแบบนี้ แม่จะหยุดพูดถึงพ่อไหม

พ่อเขาไม่อยู่แล้วนะแม่

ณัฐโกหก

พ่อเขาก็อยู่กับแม่ตลอดเวลา

เวลาณัฐไปทำงาน

เราก็ไปกินข้าวด้วยกันในสวน

[มทนา] เมื่อเช้าเรายังไปกินด้วยกันอยู่เลย

แม่ก็ยังชวนเต้าหู้ไปกินด้วย

แล้วณัฐจะมาบอกว่าไม่อยู่กับแม่ได้ยังไง

[ตะโกน] แม่เลิกหลอกตัวเองสักทีได้ไหม

พ่อเขาไม่อยู่แล้วไงแม่

[พูดเน้นเสียง] พ่อตายแล้ว

[เอฟเฟกต์เสียงตึงเครียด]

[เอฟเฟกต์กรอเทป]

[มทนา] พ่อจ๋า หยิบช้อนให้แม่หน่อย

ขอบใจจ้ะ

โอ๊ย เจ้าชายน้อย มันไม่ได้หั่นแบบนี้

พ่อจ๋า เดี๋ยวเราไปกินข้าว ในสวนกันเหมือนเดิมเนอะ

นะ แล้วชวนเจ้าชายน้อยไปด้วย

เดี๋ยวไปกินกันสามคนเลย

ณัฐไปแล้วนะแม่

ถ้างั้นเอาปิ่นโตไปด้วย

พ่อกับแม่ช่วยกันทำ

ของโปรดณัฐทั้งนั้นเลย

แม่เลิกพูดถึงพ่อสักทีได้หรือเปล่า

ณัฐไปทำงานแล้ว

[มทนา] ณัฐก็เป็นแบบนี้แหละพ่อ

พ่ออย่าโกรธลูกเลยนะ

ไม่เอาพ่อ มันร้อน

- งั้นเดี๋ยวผมไปเปิดประตูให้พี่ณัฐก่อนนะฮะ - จ้ะ

[มทนา] เจ้าชายน้อย

เดี๋ยวป้ากับลุงไปรอในสวนนะจ๊ะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

ขอบใจจ้ะ

ลุงแสนน่ะ ชอบน้ำส้ม

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

นี่ไงจ๊ะลุงแสน

[ดนตรีไม่ชอบมาพากลปนลึกลับ]

พ่อจ๋า

เดี๋ยวพอเรากินเสร็จเนี่ย อ่านเจ้าชายน้อยกันต่อนะ

วันนั้นแม่ขำมากเลย แม่อ่านอยู่ดีๆ

เจ้าชายน้อยก็ตกลงมาจากฟ้าจริงๆ

แม่นะหัวใจจะวาย

แต่ดีนะที่พ่อเป็นคนเฉลยว่า พ่อเป็นคนพาเจ้าชายน้อยมาเอง

[เสียงตบโต๊ะ] แม่ได้ยินณัฐไหม

[เสียงดัง] พ่อตายแล้วแม่

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

[เสียงสะอื้น]

พ่อจะไปไหน พ่อ พ่อจะไปไหน

[ดนตรีเศร้า]

ณัฐจะโกรธจะเกลียดพ่อยังไง แม่ห้ามณัฐไม่ได้นะ

แต่ณัฐอย่าพูดแบบนี้อีก พ่อเขาไม่ได้ไปไหน พ่อเขาก็อยู่กับแม่

- แล้วเขาก็เป็นคนพาเต้าหู้มาที่นี่ด้วย - แม่

- พอได้แล้ว พอได้แล้วแม่ - [ตะโกน] ไม่

ณัฐขอแม่พอได้ไหม

แม่พอได้ไหม

[พูดพลางร้องไห้] ก็แม่ไม่เชื่อ

พ่อเขาก็อยู่กับแม่

พ่อเขาก็อยู่กับแม่ตรงนี้แหละ

แล้วณัฐจะมาบอกว่าไม่อยู่กับแม่ได้ยังไงล่ะ

เขาก็ไม่ได้ไปไหนนี่

[ตะโกน] แม่เลิกบ้าสักทีได้ไหม

ณัฐอายเขาแม่

[เสียงสะอื้นขัดใจ] ได้ยินไหมเนี่ย ณัฐอายเขา

ไม่จริงอะ

[มทนาพูดพลางร้องไห้] พ่อเขาก็อยู่กับแม่อะ

[ดนตรีหดหู่]

[พูดพลางร้องไห้] พ่อเขาก็อยู่กับแม่อะ

[มทนา] พ่ออยู่กับแม่อะ [เสียงร้องไห้]

[ดนตรีเศร้า]

[เต้าหู้] ตอนผมนั่งเก้าอี้ข้างหน้าต่าง

ผมเคยได้ยินคุณป้าเรียกคุณลุงเวลาอยู่ในสวน

แต่ก็ไม่เคยเห็นคุณลุงตามคุณป้าออกมาเลยสักครั้ง

มิน่า คุณป้าพูดถึงคุณลุงทีไร

พี่ณัฐถึงโมโหทุกที

[เสียงณัฐร้องไห้สะอื้น]

[ดนตรีเศร้า]

[เต้าหู้] ตอนเป็นตุ๊กตาหมี

ผมได้อยู่ข้างๆ พี่ณัฐ

[เสียงร้องไห้] [เต้าหู้] คอยให้พี่ณัฐกอดทุกครั้งที่พี่ณัฐร้องไห้

แต่ตอนนี้

ผมเป็นคนมีมือสองมือ

ไม่ต้องคอยให้พี่ณัฐมากอด

แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลยฮะ

มันแย่มากๆ เลยนะฮะ

[เสียงนกร้อง]

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงกระแทกประตูเบาๆ ]

[เสียงประตูเปิดกระแทก และเสียงเต้าหู้ร้องตกใจ]

มึงมานั่งอะไรตรงนี้เนี่ย

ที่กูสั่งไม่เคยเข้าหัวมึงเลยใช่หรือเปล่า

ผมรู้ฮะ

แต่เมื่อคืนพี่ณัฐร้องไห้

[เต้าหู้] ผมเป็นห่วงพี่ณัฐนี่ฮะ

แต่ผมเข้าห้องไม่ได้ ผมก็เลยมานอนอยู่ตรงนี้

มึงไปได้แล้วไป กูจะไปทำงาน

ณัฐไปนะแม่

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

[ณัฐ] ขึ้นฉ่าย [เสียงครางตอบรับ]

แม่อะ

[เสียงครางแผ่วเบา]

[ดนตรีตึงเครียด]

ขึ้นฉ่าย

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

พี่ณัฐ

[เต้าหู้] ผมยังไม่เห็นคุณป้าเลยฮะ

คุณป้าหายไปไหนเหรอฮะ

[ดนตรีหดหู่]

นั่นมันคุณนานี่

เอ้า จอดๆ จอดๆ จอดๆ จอด

- [ชู] เฮ้ย อะไร เกิดอะไรขึ้นล่ะโหน่ง - [โหน่ง] ผมเห็นคุณนานะครับ

- มายืนทำอะไรแถวนั้นก็ไม่รู้ - ไหน

- ทางโน้นน่ะครับ เอ้าลงก่อน ลงก่อน - เออ

[ดนตรีระทึก]

- [ชู] อุ๊ย - โอ๊ะ ระวังครับ

- ไหนล่ะ ไหนๆ - อ้าว หายไปไหนของเขาล่ะ

- เมื่อกี้ยังอยู่แถวนี้เลยครับ - แถวไหน

เอ่อ มีหรือเปล่า

[เสียงน้ำกระจาย] [ผู้หญิง] เฮ้ย คนตกน้ำ

- ช่วยด้วย - [ผู้ชาย] ช่วยด้วยครับ

- หรือว่า… - คุณนา

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]

ครับน้าโหน่ง

เดี๋ยวผมรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับ

มึงดูแลแม่กูประสาอะไรเนี่ย ถ้าแม่กูเป็นอะไรไปนะ กูไม่เอามึงไว้แน่

[เต้าหู้] พี่ณัฐ ผมไปด้วยฮะ

พี่ณัฐฮะ พี่ณัฐๆ [เสียงล้ม]

เต้าหู้

เจ็บมากไหมจ๊ะ

[เสียงพ่นลมหายใจ] นิดหน่อยฮะ

น้าจันเห็นคุณป้าบ้างไหมฮะ

ไม่เห็นจ้ะ

น้าเพิ่งตื่นเมื่อกี้นี้เอง

[เสียงจิ๊ปาก] ณัฐนี่ ไม่ได้เรื่องเลย

วู่วามไม่เข้าท่า

ตามน้ามาจ้ะ เดี๋ยวน้าจะล้างแผลใส่ยาให้ ไป

ขอบคุณนะฮะ

แต่เดี๋ยวผมไปรอคุณป้าในบ้านก่อนดีกว่าฮะ

จ้ะ

[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]

สร้างปัญหาตั้งแต่สาวยันแก่

[ผู้หญิง] ไปสิ เร็ว [เสียงชูถอนใจ]

- [ผู้ชาย] เฮ้ยหยุดหายใจแล้ว ตายไหมเนี่ย - [ผู้หญิง] รีบปั๊มหัวใจสิ

[ดนตรีระทึกตึงเครียด]

[ณัฐ] ขอทางหน่อยครับ แม่ผมครับ

แม่

[เสียงสำลัก]

บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งวู่วาม อย่าเพิ่งวู่วาม

ณัฐ

น้าขอโทษ น้าเข้าใจผิดน่ะ

แต่ แต่โทรหาณัฐหลายครั้งแล้ว ณัฐไม่รับสายอะ

แต่ แต่ลุงก็เห็นนะว่า คุณนาน่ะ เดินอยู่แถวๆ นี้แหละ

[ชู] เห็นจริงๆ ไม่ได้…

อ้าว

หา เอาแล้วแก เห็นไหมเล่า

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงถอนหายใจ]

คุณรองเท้าแตะ

ยังไม่เจอคุณนาอีกเหรอเต้าหู้

แต่ผมว่าคุณป้าต้องตั้งใจไปไหนสักที่นะฮะ

ไม่อย่างนั้นคงไม่เปลี่ยนรองเท้า

แถมยังถอดไว้เรียบร้อยด้วยนะฮะ

[โทรศัพท์] คุณนาหนีออกจากบ้านแน่เลย

ถึงได้จงใจทิ้งฉันไว้ ไม่ให้ใครตามเจอ

[ดนตรีอึดอัด]

ไม่หรอก

[เก้าอี้โยก] คุณมทนาคงลืมน่ะ

และถ้าหนีออกจากบ้านจริง ก็น่าจะเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปด้วย

แบบในหนังไง

มีใครเห็นคุณป้าทำอะไรแปลกๆ ก่อนออกจากบ้านไหมฮะ

[รองเท้าซ้าย] อือ

ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลยนะ

จิ๋วน้อย มีเซลล์สมองแปดหมื่นเซลล์ใช่ไหมเนี่ย

ถึงจำไม่ได้ว่าพอคุณป้าแต่งตัวลงมาจากชั้นบนน่ะ…

[เสียงหยิบกุญแจ]

พวงกุญแจเก่าๆ

หรือว่า…

หา อะไรนะ แม่หาย

แล้วตอนนี้มึงอยู่ไหนเนี่ย

[เสียงแตรรถ] [เกณฑ์] เหี้ย

ไอ้เกณฑ์ขึ้นมาเร็ว

ไป

พี่เกณฑ์ พี่ณัฐ ไปไหน พริบไปด้วย

พริบไปด้วย

โอ๊ย ไปไหนอะ โอ๊ย

ว่าแล้ว ใครจะทิ้งพริบลง

[เกณฑ์] นี่

แล้วฝากบอกพี่เจือด้วยนะ ว่าขอเลื่อนประชุมไปก่อน แม่ไอ้ณัฐหายตัวไป

- รีบไป - เฮ้ยไปด้วยสิ

[พริบ] ไปด้วย

โอ๊ย

[เสียงตกใจ] หา แม่ไอ้ณัฐหาย

- อือ - แย่อะสิ

ใช่สิ พี่ณัฐแย่แน่ๆ เลยอะ

ฉันน่ะสิแย่

จะประชุมยังไง ไม่มีมันเนี่ยหา

[ขึ้นเสียง] น้าเจือ ก็เลื่อนประชุมไปสิคะ

แม่หายทั้งคน ใครเขาจะมีแก่ใจมาประชุม

โอ๊ย ลูกน้องฉันแต่ละคน

เอาแต่ใจตัวเองทั้งนั้นเลย

นี่ ฉันยังไม่ได้เฉ่งแกเลยนะวันนั้น ที่แกยังไม่ส่งงานฉันน่ะ

หนีไปเชียงใหม่ทำไม

ไปหาไอ้ผู้ชายที่เทแกนั่นน่ะเหรอ หา

น้าเจือ แล้วจะรื้อฟื้นทำไมล่ะ

ทุกคนที่เขาลาเขาก็มีเหตุจำเป็นกันทั้งนั้นแหละ

เป็นถึงผู้บริหารน่ะ หัดเข้าใจจิตใจพนักงานบ้าง

เดี๋ยวไม่มีใครช่วยแล้วจะหาว่าไม่เตือน

เตือนตัวเองเหอะ

นี่ ถ้าไอ้ณัฐมา บอกฉันด้วย

จะมีข่าวดีบอกมัน

หา ข่าวดีอะไรน่ะ

ลองใช้แอปหาก่อนดีกว่าไหมวะ

แม่กูลืมมือถือไว้ที่บ้าน

[เสียงถอนหายใจและจิ๊ปาก]

ถ้างั้นก็ ลองวนหาที่ที่แม่มึงชอบไปดู

กูวนดูทั่วตลาดสองสามรอบแล้ว

หรือว่าแม่ไปหาหมอ

หมอนัดอีกทีสองเดือนโน่น

[เสียงครางและเสียงจิ๊ปาก]

แจ้งความเหอะว่ะ

[เสียงถอนหายใจ]

[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]

เฮ้ย

- แม่ - [เต้าหู้] พี่ณัฐ

ผมรู้แล้วฮะคุณป้าหายไปไหน

[เต้าหู้] คุณป้าน่าจะหายไปบ้านหลังเก่า

หลังก่อนที่เราย้ายมาที่นี่ฮะ

แล้วมึงรู้ได้ไง

ผม…

ผมแค่สงสัยน่ะฮะ

[เต้าหู้] เห็นคุณป้าชอบพูดถึงบ้านหลังเก่าบ่อยๆ

แกน่าจะคิดถึงที่นั่นน่ะฮะ

เดี๋ยวพี่ณัฐมารับผมแล้วเราไปพร้อมกันนะฮะ

[เสียงกดตัดสาย]

[เสียงสายตัด] ฮัลโหล

พี่ณัฐ

[ดนตรีตึงเครียด]

พี่ณัฐ

[โทรศัพท์] น้องณัฐวางสายไปแล้ว

ไอว่าณัฐคงไม่เชื่อยูนะ

[เก้าอี้โยก] อือ ถ้าน้องณัฐไม่เชื่อ

เต้าหู้ก็ไปตามหาคุณมทนาเองสิ

ผมรู้แค่ว่าบ้านอยู่ในซอยผีเสื้อ

แต่ผมไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนอะฮะ

[รองเท้าขวา] แล้วทำไมไม่หาจากในมือถือล่ะ

ณัฐเขาทำประจำไม่ใช่เหรอ

[โทรศัพท์] เดี๋ยว เดี๋ยว

คุณมทนาไม่เคยอัปเดตฉันเลยนะ

ไม่รู้จะใช้ได้หรือเปล่า

[ดนตรีตื่นเต้น]

เจอซอยผีเสื้อไหม

เครื่องค้างไปเลยฮะ

หรือผมเรียกแท็กซี่ไปดีฮะ

[เสียงกริ่งหน้าบ้าน]

คุณนากลับมาหรือยัง

ยังเลยฮะ

แต่ผมรู้แล้วคุณป้าหายไปไหน

ไปไหนอะ

ไปบ้านเก่าในซอยผีเสื้อฮะ

ลุงชูกับน้าโหน่งพาผมไปทีได้ไหมฮะ

บ้านในซอยผีเสื้อเหรอ

เอ้อ โหน่งรู้จักไหม

ไม่รู้จักครับ อะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวโหน่งโทรถามเพื่อนให้

- [ชู] เร็วๆ - น้ารู้จัก เดี๋ยวน้าพาไปเองจ้ะ

[ชู] อุ๊ย

[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจ]

ไม่น่าใช่หลังนี้นะฮะ

รถมันเข้าได้แค่นี้

[จัน] เราคงต้องเดินเข้าไปต่อแล้วล่ะ

เฮ้ย

เต้าหู้

เดี๋ยวก่อน เต้าหู้

[จัน] นี่ จะไปไหน

รู้เหรอว่าบ้านหลังไหนหา เต้าหู้

- [จัน] เต้าหู้ - [ผู้ชาย] คุณๆ

จอดรถอย่างนี้ได้ยังไง ถอยหลังไปหน่อย ผมจะออก

เอ่อ แป๊บ…

โอ๊ย ค่ะ

[เต้าหู้] ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะฮะ

ก็ผมเคยอยู่ที่นี่มาก่อน

[ดนตรียิ่งใหญ่]

[ดนตรีอบอุ่น]

[เต้าหู้] ผมจำได้ว่าตอนนั้น

มีพี่ณัฐ คุณป้า แล้วก็คุณลุง

นานๆ คุณป้าจะเอาผมออกไปซักตากสักที

ผมเลยได้เห็นโลกภายนอกบ้าง

แต่ก็ยังไม่เคยเห็นหน้าคุณลุงอยู่ดี

สำหรับคุณป้าและพี่ณัฐ

คงมีความทรงจำมากมายเกิดขึ้นที่นี่

ก่อนที่ผมจะตื่นขึ้นมา

[เสียงร้องไห้]

[เสียงสะอื้นและร้องไห้]

[เสียงสะอื้น]

[ดนตรีเศร้า]

[เต้าหู้] คุณป้า

คุณป้าฮะ

[ดนตรีลึกลับ]

[เสียงประตูแง้มเปิด]

[เต้าหู้] ผม

ตื่นที่ห้องนี้

บนเตียงนั้น

[ดนตรีลึกลับปนเศร้า]

[เสียงชิงช้าขยับ]

[เสียงชิงช้าขยับดังต่อเนื่อง]

[เสียงถอนหายใจ]

[เสียงจันร้องหงุดหงิด]

โอ๊ย โอ๊ย

[ณัฐ] น้าจัน

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

[จัน] เอ่อ…

น้ามาส่งเต้าหู้อะจ้ะ

ขอบคุณนะครับ

ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคุณนาจะอยู่ที่นี่จริงๆ

คงจะจมอยู่กับอดีตจนเป็นบ้า

น่าสงสารจัง [เสียงหัวเราะในลำคอ]

[เอฟเฟกต์ตึงเครียด]

คนที่จมอยู่กับอดีต ไม่จำเป็นต้องเป็นบ้าหรอกนะครับ

แต่คนที่เห็นคนอื่นมีความสุขกว่าไม่ได้

[ณัฐ] หรือคิดร้ายกับคนอื่น จนไม่เป็นอันกินอันนอน

ผมว่าคนแบบนั้นต่างหากล่ะครับ ที่จะเป็นบ้า

[ดนตรีตึงเครียด]

อ้อ ถ้าน้าจันพอที่จะรู้จักคนแบบนั้น

ผมว่ารีบพาเขาไปหาหมอดีกว่านะครับ

ก่อนที่มันจะสายเกินไป

นี่…

[จัน] นี่ [เสียงหงุดหงิด]

นี่ อะไรเนี่ย

[เสียงพ่นลมหงุดหงิด]

เผื่อจะยังไม่เข้าใจ

ณัฐบอกว่าเชิญกลับครับ

ชะนี

[เสียงครางหงุดหงิด]

เชิญ กลับ

[เสียงพ่นลมหายใจ]

คุณป้าฮะ

เจ้าชายน้อยรู้ได้ยังไงว่าป้าอยู่ที่นี่

คุณลุงบอกใช่ไหม

[มทนา] มานั่งนี่มา

คุณป้าดูอะไรอยู่เหรอฮะ

นี่เป็นรูปคู่

รูปแรกที่ป้ากับคุณลุงถ่ายด้วยกัน

เราสองคนรู้จักกันตอนที่ป้าอยู่บ้านหลังนี้ กับคุณยายของป้า

[ดนตรีซึ้ง]

ป้ายังจำวันแรกที่เราเจอกันได้เลย

เหมือนมันเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้เอง

[มทนา] วันนั้นเป็นช่วงปลายฝนต้นหนาว [เสียงครางด้วยความหนาวสั่น]

ป้าออกไปสอนพิเศษ

คุณยายไข้สูงมาก

คุณยายก็เลยโทรไปหาป้า ที่บ้านลูกศิษย์ที่ป้าให้เบอร์ไว้

สวัสดีครับ

- [มทนา] แต่คุณยายโทรผิด - คุณ…

[เสียงสั่น] คุณกรุณา ตามคุณครูมทนา

ให้ ให้กับดิฉันหน่อยเถอะค่ะ

[มทนา] ไปติดที่บ้านคุณลุง

ขอโทษนะครับ คุณยายโทรผิดหรือเปล่าครับ

คุณยายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ

- คุณมทนาใช่ไหมครับ - ค่ะ

คุณยายของคุณอยู่ที่โรงพยาบาลน่ะครับ

[มทนา] ทั้งๆ ที่ไม่รู้จักกัน

แต่คุณลุงก็ขับรถมาบ้านป้าตามทางที่คุณยายบอก

แล้วก็ช่วยพายายไปหาหมอ

แล้วก็พาป้ามาหาคุณยายที่โรงพยาบาล

[ดนตรีซึ้ง]

ต้องขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่พาคุณยายมาส่ง

ไม่เป็นไรครับ

[แสน] สวัสดีครับคุณยาย

อ๋อ สวัสดีลูก สวัสดีลูก

[เสียงยายมทนาครางเบาๆ ]

สวัสดีครับคุณนา

สวัสดีค่ะคุณแสน

ผมซื้อมาฝากครับ

ขอบคุณนะคะ แต่

แอปเปิ้ลที่คุณแสนซื้อมาให้เมื่อวาน ยังไม่หมดเลยค่ะ

[มทนา] คุณยายทานไม่ค่อยไหวอะค่ะ

เคี้ยวไม่ค่อยได้

[เสียงมทนาหัวเราะ] หือ ยัยนา

คุณแสนน่ะ เขาซื้อมาฝากยายที่ไหนกันเล่า

[ดนตรีโรแมนติก]

เจ้าชายน้อยเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์หรือเปล่าจ๊ะ

เชื่อฮะ

งั้นป้าเล่าอะไรให้ฟัง

วันที่คุณยายไม่สบาย แล้วโทรผิดไปติดที่บ้านคุณลุงน่ะ

[มทนา] เป็นวันแรกในรอบปีที่คุณลุงอยู่บ้าน

แล้วก็เป็นครั้งแรกในรอบสองปี

ที่คุณลุงรับโทรศัพท์เอง

เจ้าชายน้อยว่ามันใช่ปาฏิหาริย์หรือเปล่า

ใช่ฮะ

คุณป้าเคยเล่าเรื่องนี้ให้พี่ณัฐฟังไหมฮะ

ณัฐเขาไม่อยากฟังหรอก

เต้าหู้ก็เห็นว่าเวลาป้าเล่าเรื่องคุณลุงทีไร

ณัฐเขาก็จะโมโหทุกที

บางทีป้าก็สงสัย

ว่าที่ณัฐเขาโมโหนี่เป็นเพราะว่าเขาไม่เชื่อป้า

หรือว่า เป็นเพราะเขาไม่ชอบป้า

ป้าทำอะไรก็ผิดไปหมดเลย

ไม่ใช่อย่างนั้นนะฮะ

พี่ณัฐรักคุณป้ามาก

[เต้าหู้] ผมเห็นพี่ณัฐเกือบจะร้องไห้ด้วยซ้ำ ตอนที่คุณป้าหายไป

แล้วก็รีบออกไปตามหาคุณป้าใหญ่เลยนะฮะ

จริงเหรอ

ใช่ฮะ

ป้าก็แค่อยากมา

อยู่ในที่สงบๆ

ที่ที่ป้าสบายใจ

[ดนตรีเศร้า]

ป้าคิดว่า

ถ้าณัฐไม่เห็นป้าสักพัก

ณัฐเขาก็คงสบายใจขึ้น

นี่ป้าทำให้

ลูกป้าเดือดร้อนอีกแล้วใช่ไหม

[เสียงสั่น] ป้าเป็นแม่ที่ แย่มาก

[เสียงสะอื้น]

แย่มาตลอด

คุณป้า

แม่

[ดนตรีซึ้ง]

กลับบ้านกันเถอะนะ

โอ๊ย เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เองน่ะหา

เมื่อตอนบ่ายนะ น้าเห็นคุณจันกลับมาคนเดียว ก็รีบเข้าไปถามข่าว

- โดนเขาตะเพิดให้กลับมาถามเต้าหู้แทนน่ะ - [ชู] เออ

สงสัยน้าจันน่าจะโกรธผมแน่เลยฮะ ที่ผมลืมแกไว้บนรถน่ะ

เฮ้ย เรื่องแค่นี้ไม่น่าจะโกรธเลยนะ

[ชู] ไอ้ความจริงแล้วเนี่ย

ที่เต้าหู้เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณนาน่ะ ถูกต้องแล้วนะ

เอาน่ะ อย่าคิดอะไรมากเลย นะ

คุณจันแกคิดได้ว่าไม่ใช่ความผิดของเต้าหู้

แกคงจะหายโกรธเองแหละ

[เสียงชูหัวเราะ] [ชู] นะ

นะ อย่าคิดมาก

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงหมาเห่า]

- ผมกลับบ้านก่อนนะฮะ - [ชู] เออ

- นี่ครับ - [ณัฐ] ครับ

เอาไปใส่จาน

- [สอง] ขอบคุณมากนะครับ - ขอบคุณครับ

[ณัฐ] มีอะไร

ผมว่าจะไปขอบคุณ แล้วก็ขอโทษน้าจันด้วยฮะ

ขอโทษทำไมวะ

ก็น้าจันอุตส่าห์พาผมไปหาคุณป้า

แต่ผมดันลืมน้าจันไว้บนรถ

น้าโหน่งบอกว่าตอนแกกลับมา แกโมโหใหญ่เลยนะฮะ

น่าจะโกรธผมมากๆ เลยอะ

เขาไม่ได้โกรธมึงหรอก

พี่ณัฐรู้ได้ไงฮะ

กูรู้แล้วกัน

นี่ กูขอเตือนมึงไว้ก่อนเลยนะ

ถ้ามึงยังอยากอยู่บ้านหลังนี้

[ณัฐ] กูไม่…

[ดนตรีหวานซึ้ง]

จริงเหรอฮะ

ผมได้อยู่บ้านนี้ต่อจริงๆ เหรอฮะ

เต้าหู้

มึงฟังกูก่อนสิ

ข้อแรกนะ

มึงห้ามไปยุ่งกับน้าจัน

[ณัฐ] ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

เข้าใจใช่หรือเปล่า

ข้อสอง

ถ้ามึงสร้างปัญหา ขัดคำสั่ง

[ณัฐ] และทำตัวไม่น่าไว้ใจนะ

มึงไสหัวไปเลย

ดีใจจังเลยนะฮะ วันนี้ได้กินข้าว พร้อมหน้าพร้อมตากันด้วย

เสียดายป้าไม่ได้เป็นคนทำกับข้าวให้กิน

ไว้พรุ่งนี้ก็ได้ฮะ

พี่ณัฐอยากกินอะไรฮะ

ผมจะช่วยทำสุดความสามารถเลยนะฮะ

ณัฐอิ่มแล้ว

จะรีบไปทำงานต่อ

เอาผลไม้ไหมลูก

เดี๋ยวแม่ปอกแอปเปิ้ลให้

ผมไปช่วยนะฮะ

[เสียงแข็ง] ณัฐไม่กิน

[ดนตรีเศร้า]

ไอ้เต้าหู้

เดี๋ยวมึงกินเสร็จแล้วขึ้นไปหากูบนห้องด้วย

มึงไม่เจ็บเหรอวะ

ไม่เจ็บฮะ

[เสียงพ่นลมหายใจ] ตอนนั้นมึงคงโกรธกูมากเลยสิ

ไม่โกรธนะฮะ

มึงไม่กล้าบอกว่าโกรธ

เพราะกลัวกูไล่ออกจากบ้านใช่ไหม

ผมไม่โกรธจริงๆ ฮะ

ผมเข้าใจ

เข้าใจว่าอะไร

เข้าใจว่าพี่ณัฐเป็นห่วงคุณป้า

แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจชนผม

[ดนตรีซึ้ง]

ไปได้แล้วไป เสร็จแล้ว

[เต้าหู้] ขอบคุณนะฮะ

ผมสัญญา

ผมจะดูแลพี่ณัฐกับคุณป้าให้ดีที่สุดเลยฮะ

มึงอย่ามาสัญญาอะไรมั่วซั่ว

[ณัฐ] เดี๋ยวความจำมึงกลับมา

มึงก็ต้องไปอยู่ดี

เผลอๆ มึงคงจำกูไม่ได้ด้วยซ้ำ

เพราะกูไม่ได้สำคัญกับมึงขนาดนั้น

แต่พี่ณัฐคือคนสำคัญของผม

[ดนตรีโรแมนติก]

มึงพูดว่าอะไรนะ

ผมบอกว่า

พี่ณัฐเป็น…

เป็นอะไร

เป็นคนสำคัญของผมฮะ

[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]

มึงไปได้แล้วไป

นอกจากมึงความจำเสื่อมแล้ว กูว่ามึงเป็นบ้าด้วย

- พี่ณัฐ - [ณัฐ] เสร็จแล้วก็ไป

[เสียงประตูปิด]

ผมรู้ฮะ

พี่ณัฐไม่อยากให้ผมอยู่ที่นี่

ในฐานะเต้าหู้คนความจำเสื่อม

แต่สักวันหนึ่ง ผมจะหาทางกลับไปเป็นตุ๊กตาหมี

คนสำคัญของพี่ณัฐให้ได้ฮะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เต้าหู้] โอ๊ย

[มทนา] อู๊ย ทำไมมันไหม้อย่างนี้ล่ะลูก

ไป เดี๋ยวป้าทำเอง

เอ่อ

เป็นไร

ร้อนเหรอ

ฮะ

เอามือจับติ่งหูซิ

[ดนตรีเบาสมอง]

ไม่ใช่

จับของตัวเอง

จับแล้วจะหายร้อนเหรอฮะ

ป้าก็ไม่รู้ ป้าเคยเห็นในละครเขาทำกัน

แล้วมันหายไหม

ก็ดีขึ้นหน่อยๆ นะฮะ

ทีหลังอะ ถ้าหนูจะกินน่ะ

ก็เอาส้อมจิ้มแล้วก็เอามาเป่าก่อน

- [มทนา] จะได้ไม่ร้อน - ฮะ

ส่วนไอ้ที่มันตกเนี่ยก็เอาทิชชูหยิบ

แล้วค่อยเอาไปทิ้ง นะ มันจะได้ไม่ลวกมือ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงหายใจถี่เร็วและเสียงคราง]

ขนาดหมายังฉลาดกว่าผมเลยนะฮะ

ถ้าการเป็นคนมันเป็นง่าย เหมือนช่วงชิงสิทธิเสรีภาพของประชาชนนะ

ใครๆ ก็เป็นกันหมดแล้วสิ

แกต้องเรียนรู้อีกเยอะเจ้าหมี

เราจะคุยกันแบบไม่โยงการเมืองบ้าง ได้ไหมพี่ชาย

การเมืองเป็นเรื่องของทุกคน

พี่มีสิทธิเสรีภาพที่จะพูดในสิ่งที่พี่คิด

ปล่อยเขาไปเถอะเต้าหู้

เอาเป็นว่า จิ๋วน้อยคิดว่าการได้เป็นคน

ได้มีความรู้สึก

ได้ไปไหน ได้ทำอะไรอย่างอิสระ

ถึงจะยาก แต่ก็คุ้มนะ

[รองเท้าขวา] ฮึ โลกสวย

ณัฐไปนะแม่

[เสียงจัดของเบาๆ ]

แม่

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงคราง]

[มทนา] เสร็จพอดีเลยลูก

แม่กับเจ้าชายน้อยช่วยกันทำ

ขอบคุณครับ

[ดนตรีสดใส]

[พริบ] อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ณัฐ

เฮ้ย อะไร [เสียงออกแรง]

พี่ณัฐจะได้ไม่ต้องลำบากเอาไปให้พริบที่โต๊ะไง

อุ๊ย

[เสียงร่าเริง] คุณแม่น่ารักอะ

[พริบ] คุณแม่มุ้งมิ้งจังเลยอะ

[เสียงฮือฮาในออฟฟิศ]

[พริบ] อุ๊ยๆ อุ๊ย

มีใครแอบอยากบอกอะไรพริบหรือเปล่าน้า

แหม บอกกันซึ่งหน้าก็ได้ไหม

หยุดมโน แล้วไปทำงาน

[เกณฑ์] อะไอ้ณัฐ

ไป

[เกณฑ์] จะกินข้าวหรือทำงานก็ทำไป

[มทนา] ขอโทษนะที่เมื่อวานแม่ทำให้ณัฐวุ่นวาย

ต่อไปแม่จะพยายามไม่สร้างปัญหา

[ดนตรีซึ้ง]

ณัฐไปนะแม่

แม่

เสร็จพอดีเลยลูก

แม่กับเจ้าชายน้อยช่วยกันทำ

ขอบคุณครับ

[มทนา] แม่จะเป็นแม่ที่ดีที่สุด

จะดูแลณัฐให้เต็มที่

เท่าที่แม่คนนี้จะทำได้

[มทนา] รักและเป็นห่วงลูกเสมอ แม่

[เต้าหู้] กินให้อร่อยนะฮะ เต้าหู้

[เสียงพ่นลม]

ลายมืออย่างกับเด็กอนุบาล

ยัยพริบ

[เสียงพ่นลมหายใจ] นังพริบ

นั่นมันข้าวกลางวันไม่ใช่เหรอ

ก็พริบหิวนี่

[พริบ] และมันก็น่ากินซะขนาดนี้

พริบอดใจไม่ไหวจริงๆ อะ

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีเบาสมอง]

[เสียงถอนหายใจ]

แล้วไหนล่ะ ของฝากจากเชียงใหม่ ที่แกบอกว่าจะให้ฉันน่ะ

อุ๊ย จริงด้วย

[พริบ] นี่

แค่นี้นะ

[เจือ] แค่นี้มันก็บุญหัวแล้ว

เกณฑ์

น้ามันได้อะไรรู้หรือเปล่า

[ทำเสียงเล็ก] แค่นี้

โห ไอ้ขี้งก

ไม่ได้งก

- เขาเรียกว่าให้ด้วยจิตเสน่หา - เสน่หา

เสน่หาแค่ไหนก็เอาไปแค่นั้นแหละ

[เจือ] หือ

นั่นอะไร

นี่ ของพี่ณัฐ [เสียงเจือตกใจ]

[เจือ] ไส้อั่ว

น้ำพริกหนุ่ม

[เจือ] เสื้อ

แคบหมู

[เจือ] แล้วนี่อะไรเนี่ย หา

พายมะพร้าว

[เจือ] เฮอะ ถ่อไปถึงเชียงใหม่ ปากซอยก็มีขาย

แต่ร้านที่พริบซื้อน่ะเป็นร้านดัง

แล้วการที่พริบหอบหิ้วมาเจ็ดร้อยกว่าโลเนี่ย

ก็แปลว่ารักมาก

[เสียงเจือครางหงุดหงิด] [เกณฑ์] พริบ

[เจือ] เอ้า ดูงบซิ

[เสียงณัฐถอนหายใจ] เนี่ย ห้องส้วมทำไมเนี่ย

- [พริบ] พี่ณัฐ - [เจือ] ทำไมมันสิบล้าน

เออนี่ๆ พริบ

แล้วตกลงนี่แกไปทำอะไรที่เชียงใหม่วะ

ก็พี่ที่พริบรู้จักที่ญี่ปุ่น ถูกทำร้ายจนเกิดอาการโคม่าน่ะสิ

แล้วเขาไปทำอะไร ถึงได้ถูกทำร้าย

โดนปล้น

[พริบ] แต่พริบตามทวิตเตอร์ พวกนักเคลื่อนไหวเนี่ย

เขาบอกว่าเป็นการพยายามอุ้มฆ่า

[พริบ] แต่ไม่มีข่าวออกสักช่องเลยอะ

โห ถ้าเป็นเรื่องจริงเนี่ย แสดงว่าปิดข่าว

แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะเนี่ย

[เจือ] ถ้ามันจะถูกจริงๆ เนี่ย

ก็คือพวกแกต้องตั้งใจทำงานมากกว่านี้

[เจือ] หา เข้าใจไหม

ไป

[พริบ] ไป ไปทำงานกัน

ก็ได้ครับ [เสียงหัวเราะกร่อย]

[เจือ] รีบไป ไปทำ

ถูกครับ เยี่ยมครับ

[เสียงถ่ายรูป]

ที่ฉันมาวันนี้ ก็เพราะอยากจะมาให้กำลังใจทีมแพทย์

ที่รักษาคุณตาธารเป็นการส่วนตัว

แต่ก็

ไม่ทราบว่าข้อมูลหลุดไปถึงพี่ๆ นักข่าวได้ยังไง

แต่ไหนๆ ก็ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ที่ให้ความสนใจ

[แก้วชิงดวง] ความจริงแล้ว ดิฉันได้ติดต่อกับท่านผอ.

แล้วก็ครอบครัวของคุณตาธารตั้งแต่วันแรกที่รู้ข่าว

ว่าให้รักษาคุณตาธารอย่างเต็มที่

ทางทีอาร์ดีจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด

[แก้วชิงดวง] ไม่ใช่เพราะว่าเราต้องการที่จะ สร้างภาพเพื่อกลบข่าวอย่างที่ใครๆ คิดนะคะ

แต่เป็นเพราะว่า เราเป็นห่วงเขา อย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ

ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งน่ะค่ะ

[เสียงชัตเตอร์]

ญาติคนไข้มาครับ

[ดนตรีอึดอัด]

เรารู้จักกันค่ะ

คุณแสนเชิญทางนี้ค่ะ

[เสียงชัตเตอร์]

นี่คุณแสน เป็นผู้จัดการบริษัทในเครือทีอาร์ดีค่ะ

[เสียงชัตเตอร์ดังต่อเนื่อง]

ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ

คุณตาธารเป็นญาติของคุณ ก็เหมือนเป็นคนของเรา

บริษัทจะไม่ทิ้งเขาแน่นอนค่ะ

ขอบคุณครับ

[อนิก] สวัสดีครับคุณแสน คุณแก้วชิงดวง

ผมไม่คิดว่าจะเจอพวกคุณพร้อมกันที่นี่

ผมมาเยี่ยมธารน่ะครับ

ฉันมาให้กำลังใจทีมแพทย์ค่ะ

ไม่คิดว่าจะเจอคุณแสนที่นี่เหมือนกัน

คุณล่ะคะ มาที่นี่ทำไม

ผมมาที่นี่ ตั้งใจมาพบคุณครับ

ไม่ทราบว่าคุณได้รับหมายเรียกหรือยัง

ค่ะ

ฉันเสร็จธุระแล้วก็ว่าจะไปที่โรงพัก

ไปด้วยกันไหมคะ

[ดนตรีอึดอัด]

หรือว่า คุณอยากจะคุยกับญาติผู้บาดเจ็บก่อน

ถ้ามีอะไรคืบหน้า

ผมจะเชิญคุณมาสอบเพิ่ม

ครับ

คือ ผมขอตัวไปเยี่ยมธารก่อนครับ

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นระยะ]

ธาร

อาไม่คิดจริงๆ ว่าเรื่องมันจะลงเอยแบบนี้

- คุณป้าฮะ - [มทนา] จ๋า

มีคนมาส่งของหน้าบ้าน เขาบอกว่าต้องเซ็นรับด้วยฮะ

ถ้างั้นเจ้าชายน้อยเอาเสื้อใส่ตู้ให้ป้าทีนะ

แล้วก็กดปุ่มเหมือนที่ป้าสอนเมื่อเช้าอะจ้ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

เอ่อ

เป็นอะไรหรือเปล่า

ไม่เป็นไรฮะ

ตอนนี้ผมเป็นคนตัวตั้งใหญ่

ไอ้เจ้าอุโมงค์นรกเนี่ย ทำอะไรผมไม่ได้หรอกฮะ

[ดนตรีเบาสมอง]

ผมทำได้แล้วฮะ

[เสียงเปิดเครื่อง]

[เสียงกดปุ่ม]

[เสียงเครื่องซักผ้าปั่นหมุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ]

[เสียงปั่นความเร็วสูง]

[เสียงล้มตึง]

[เต้าหู้] ทำไมบ้านหมุนล่ะฮะ

หรือว่าผมกำลังจะกลับไปเป็นตุ๊กตาหมี

[ดนตรีเศร้า]

[เอฟเฟกต์เสียงปิ๊ง]

[เต้าหู้] ทำไมผมเห็นวันนั้นอีกแล้วล่ะ

วันที่ผมตื่นขึ้นมา [เสียงสะอื้น]

หรือว่าผมกลับมาเป็นตุ๊กตาหมีอีกแล้ว

[เต้าหู้] เหมือนผมจะได้ยินเสียง คุณลุงกับคุณป้าทะเลาะกัน

คุณป้าร้องไห้

พี่ณัฐก็ร้องไห้ [เสียงสะอื้น]

[เต้าหู้] คุณลุงก็คงร้องไห้เหมือนกัน

[เสียงร้องไห้]

[เต้าหู้] ทำไมผมถึงตื่นขึ้นมา ในวันที่ทุกคนเศร้าขนาดนี้นะ

[ดนตรีระทึก]

[เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]

ธาร

[ดนตรีตื่นเต้น]

คุณหมอครับ คนไข้ฟื้นครับ

คุณหมอ

[แสน] คนไข้ฟื้น

[พยาบาล] รบกวนญาติคนไข้รอด้านนอกนะคะ

[ดนตรีตื่นเต้น]

[มทนา] เจ้าชายน้อย

เจ้าชายน้อย

เจ้าชายน้อย

[ดนตรีซึ้ง]

ไม่ใช่มือหมี

นี่ผมยังเป็นคนอยู่ใช่ไหมฮะ

[เสียงมทนาออกแรงเบาๆ ]

เจ้าชายน้อยก็เป็นคนอยู่แล้วนี่จ๊ะ

สงสัยเมื่อกี้ฝันร้าย ว่าตัวเองกลายเป็นหมีแน่ๆ เลย

[เต้าหู้] ผมเป็นหมีที่กลายเป็นคนต่างหากล่ะฮะ

[เสียงขยับตัวลุกขึ้น]

[เต้าหู้] การเป็นลมอะ มันเป็นแบบนี้นี่เอง

คุณรองเท้าแตะข้างขวาพูดไว้ไม่มีผิดเลยฮะ

ผมยังต้องเรียนรู้การเป็นคนอีกเยอะเลย

คนไข้ดีขึ้นใช่ไหมครับ

เท่าที่หมอตรวจดูก็ยังเหมือนเดิมนะครับ

แล้ว ที่คนไข้ลืมตาล่ะครับ

หมอก็ยังไม่ทราบแน่ชัดนะครับ

แต่ก็น่าแปลก

[หมอ] เพราะหมอเองก็ไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ ว่าคนไข้จะลืมตาได้

แต่ยังไงเดี๋ยวหมอจะลองเช็กอาการอีกทีนะครับ

ขอตัวนะครับ

- ขอบคุณครับ - ครับ

[ดนตรีเศร้า]

[อนิก] คุณรับเป็นเจ้าของไข้คุณตาธาร

ทั้งที่เขาประท้วงจนโครงการของทีอาร์ดี

แทบไม่คืบหน้าเนี่ยนะ

ค่ะ

ก็เหมือนกับที่ฉันบอกนักข่าวไปแล้วว่า

เราต้องการแสดงความบริสุทธิ์ใจ ว่าเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

ตามที่พวกประท้วงเพ่งเล็งมาที่เรา

ความจริงแล้ว คุณรู้สึกยังไงกับคุณตาธาร

[อนิก] ถ้าเขาตายไปเลย

น่าจะดีกับคุณมากกว่า

ถ้าเราได้ไปทำความเข้าใจกับชาวบ้าน

โดยที่ไม่มีคนต่างถิ่นมาแทรกแซง มันก็ต้องดีกว่าอยู่แล้วล่ะค่ะ

[แก้วชิงดวง] แต่…

ฉันก็เข้าใจองค์กรพวกนี้นะคะ

ถ้าเขาไม่ประท้วง ไม่สร้างภาพ

เขาก็คงไม่ได้รับเงินบริจาค

ต่างชาติก็ไม่ให้ทุนสนับสนุน

ฉันขอยืนยันนะคะ

ว่าเราไม่ได้โกรธแค้นคุณตาธารเป็นการส่วนตัว

เพราะคุณตาธารก็เป็นแค่แกนนำการประท้วง

ถ้าเกิดเรากำจัดเขาไปได้ ก็ไม่ได้หมายความว่า การประท้วงมันจะหมดลงนี่คะ

แต่ก็ขาดตัวตั้งตัวตีกับมันสมองนะครับ

ถูกค่ะ

แต่ต่อให้มีกลุ่มประท้วงขึ้นมาใหม่อีก

ทีอาร์ดีเราก็ไม่กลัว

เพราะว่าการก่อสร้างของเรา ทำทุกอย่างอย่างถูกต้อง

เราไม่จำเป็นต้องทำร้ายใคร เพื่อหยุดการก่อสร้างค่ะ

[ดนตรีอึดอัด]

ขอบคุณนะครับ ที่ให้ความร่วมมือกับเราเป็นอย่างดี

ทีอาร์ดีร่วมมือกับทุกฝ่ายอยู่แล้วค่ะ

ขอโทษนะครับ

ผมขอถามอีกเรื่อง

คุณรู้จักกับคุณแสนมานานหรือยังครับ

หลังจากที่เกิดเรื่อง

ก็มีคนเห็นข่าวแล้วก็โทรมาบอกฉัน ว่าเขาเป็นญาติกับคุณตาธาร

ฉันยังนึกเสียใจอยู่เลยนะคะ

ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้

ฉันคงจะทำความเข้าใจกับคุณตาธาร ก่อนที่จะเกิดเรื่อง

ขอบคุณครับ

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ

เชิญครับ

ผมได้ข้อมูลมาเพิ่มครับ

วันที่คุณตาธารถูกทำร้าย

คุณแก้วชิงดวงเนี่ย เธอมีพยานเห็นว่า เธออยู่ในงานสัมมนาที่กรุงเทพฯ

ส่วนคุณพริบพรี ตอนนั้นเธออยู่ที่ออฟฟิศครับ

ส่วนคุณแสนเนี่ย

กล้องบนถนนจับภาพได้ว่า ขับตามรถคุณตาธารไป

[ก้อง] ก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ แถววัดสารภีครับ

ดี

ไล่เช็กเบอร์โทรขึ้นไปอีก

ดูว่ามีใครโทรมาบ้าง

[อนิก] แล้วก็

ไล่ดูกล้องทุกตัว ละแวกบ้านนายตาธารให้หมด

ได้ครับ

แล้วอย่าลืม เร่งขอใบชันสูตรจากแพทย์ด้วย

ครับ

สุดยอด

ตอนเปิดเรื่องเนี่ย มันตื่นเต้นจนแบบ

[เจือ] น่าติดตามไปหมดเลยณัฐ

ที่แกเพิ่มมาเนี่ย มันสนุก

[เจือ] มันแปลกใหม่

ยิ่งไอ้พวกที่เป็นปมปริศนา

ไขไปไขมา หรือวกไปวกมาเนี่ย

จนพี่แบบ โอ้โฮ คิดไม่ถึงอะณัฐ

นี่เป็นซีรีส์วายเรื่องแรกของแกอะนะ

แกยังทำได้ขนาดนี้

เก่งว่ะ

- ซีรีส์วายมันก็เรื่องรักแหละพี่ - ใช่

มันก็แค่เปลี่ยนจากชายหญิง

- มาเป็นชายชาย - โอเค

- ผมก็เขียนเรื่องรักมาตลอดอยู่แล้ว - [เจือ] อือ

มันก็ไม่ได้แตกต่างมากครับ

[เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ] แต่

มันเครียดว่ะ

ไม่ฟินด้วย

[ดนตรีตึงเครียด]

แล้วพี่อยากจะได้ฟินอะไรนักหนาเนี่ย

ผมก็เพิ่มมาให้แล้วนะ

พี่ไม่ว่าอะไรหรอก

[เจือ] แต่ทางช่องอะ

เขาต้องการรักใสๆ วัยมัธยมกุ๊กกิ๊กๆ อะ

แล้วพี่คิดว่ารักมัธยมมันมีแต่ด้านใสๆ เหรอพี่ [เสียงตบโต๊ะ]

พี่ก็น่าจะรู้จากเรื่องย่อผมแล้วนะ

- เออ - ว่าผมไม่ได้อยากทำแค่เรื่องรัก

ผมอยากแทรกสิ่งที่ผมอยากจะสื่อเข้าไปด้วย

มันจะได้เข้มข้น จริงจัง เหมือนที่พี่ด่าผมไง

กูขอโทษ

นี่มึง มึงอินมากไปหรือเปล่าเนี่ย หา

มึงเอาความเครียดของมึง เขียนไปในบทหรือเปล่าเนี่ย

นี่ชีวิตจริงมึงเหรอ

พี่ ไม่ว่างานไหนๆ มันก็มีคนเขียนอยู่ในนั้นทั้งนั้นแหละ

เออ

แต่ถ้าพี่ยังยืนยันว่าอยากได้ความฟินเพิ่มอะนะ

ผมก็จะทำให้เท่าที่ทำได้แล้วกัน

ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ

โอ๊ย

ถ้ามันเขียนมาจากชีวิตจริง

ยัยพริบพรีจะเป็นยังไงวะเนี่ย

พี่ณัฐซื้ออะไรมาเยอะแยะฮะ

ไม่ได้ซื้อเอง มีคนซื้อมาให้

ใครไปเชียงใหม่มาเหรอลูก

ยัยพริบน่ะแม่

[เต้าหู้] โอ้โฮ

มีเสื้อด้วยอะ

พี่พริบใจดีจังเลยฮะ

[ดนตรีผ่อนคลายปนซึ้ง]

[เสียงครางหงิงๆ ]

[เสียงแป้นพิมพ์]

[เจือ] อินมากไปหรือเปล่าเนี่ย

มึงเอาความเครียดของมึง เขียนไปในบทหรือเปล่าเนี่ย

นี่ชีวิตจริงมึงเหรอ

(อนนต์ ธนากุล)

ผ่านไปสิบปี ยังใช้รูปเดิมอยู่เลยเหรอ

[เสียงเคาะประตู]

[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ ขอเข้าไปนะฮะ

ใครอนุญาตให้มึงเข้ามาเนี่ย

ผมขอแล้วไม่มีใครตอบนี่ฮะ

อะไรเนี่ย

เผื่อทำงานดึกๆ จะหิวอะฮะ

แม่ใช้ให้มึงเอามาเหรอ

เปล่าฮะ ผมเอามาจากละครที่ดูกับคุณป้าฮะ

ทำงานดึกๆ อาจจะเป็นลมได้นะฮะ

วันนี้ผมก็เป็นลม

บ้านหมุน แล้วก็ฝันร้ายด้วยนะฮะ

มึงนี่พูดมากจังเลยเนอะ

[ดนตรีซึ้ง]

ขอโทษฮะ

ไปได้แล้วไป ไป

พี่ณัฐก็รู้นี่ฮะว่า ผมไม่มีที่ไป

เออ กูรู้

กูก็หาทางให้มึงได้กลับบ้านอยู่นี่ไง

[เสียงดีดหูและเต้าหู้ร้องเจ็บ]

[ขึ้นเสียง] ไป

[ขึ้นเสียง] ไป

[ณัฐพูดเสียงดัง] ยังอีก

หา

ไปจริงๆ แล้วนะฮะ

ไอ้เต้าหู้

มึงคิดว่ากูโง่เหรอ

[เสียงดัง] ไป

[เต้าหู้] ฮะพี่ณัฐ

[ดนตรีเศร้า]

เฮ้ย นี่ นี่ถึงแล้วเหรอวะ

นี่บ้านใครวะเนี่ย

บ้านของคนที่น่าจะบอกได้ว่าไอ้เต้าหู้เป็นใคร

[ดนตรีเบาสมอง]

มึงจะเอาหน้ามาใกล้ทำไมเนี่ยเต้าหู้

มึงรออยู่นี่แหละ

เดี๋ยวกูลงไปดูให้แน่ใจก่อน

ไปไอ้เกณฑ์

ไป

- นี่หรือเปล่า - หลังโน้น

[ดนตรีเศร้า]

[หนึ่ง] ใครอะ

น้องนี่เอง

ชื่ออะไรนะเราอะ

[เสียงเขินอาย] ชื่อณัฐครับ

รู้จักบ้านพี่ได้ยังไง

อ๋อ พี่ที่ชมรมบอกมาครับ

[ดนตรีซึ้ง]

ของที่พี่ฝากซื้อครับ

เรื่องแค่นี้

วันจันทร์ไปเอาที่ชมรมก็ได้ ขอบใจนะ

ครับ

[อนิก] หนึ่ง อยู่ไหนลูก

มาช่วยพ่อขนของที

ครับพ่อ

พี่หนึ่งครับ

สวัสดีนะครับ

[เสียงถอนหายใจ]

[ดนตรีหยุดลง]

- เฮ้ย - เฮ้ย

[ดนตรีสดใส]

[สอง] ลุง

นี่ ลุงมาทำอะไรที่นี่ หา

กูจำเป็นต้องบอกไหม

เจอลุงที่นี่ก็ดีเลย

ผมจะได้คืนตังค์ให้

[สอง] อะ

อือ

[เสียงเกณฑ์ถอนหายใจ]

[เกณฑ์] ไม่ต้อง

บอกแล้วว่าให้ ไม่ได้ให้ยืม

เอาไป

พูดแล้วนะ

สาธุ ขอบคุณนะลุง ขอให้ลุงเจริญๆ นะเพี้ยง

[เสียงเป่าลม]

[เกณฑ์] เรียกกูว่าลุงอีกคำเดียว

กูตบม้ามมึงแตกเลยนะ

ตามมาตรา 295

ผู้ใด ทำร้ายผู้อื่น

จนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่ร่างกายหรือจิตใจ

ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี

หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท

หรือทั้งจำ ทั้งปรับ

[เกณฑ์] พ่อมึงเป็นตำรวจหรือไงเนี่ย

การล้อพ่อ ถือว่าเป็นการกลั่นแกล้งอย่างหนึ่งนะลุง

มึงจะเอาใช่ไหม

- ไอ้เด็กแว้น - [ณัฐ] น้อง

น้อง

พี่มาหาเจ้าของบ้านหลังนี้

เจ้าของบ้าน

เออ

ส่งของเสร็จแล้วก็รีบกลับ เกะกะ

ผมไม่ได้มาส่งของนะลุง

ที่นี่บ้านผม

[ดนตรีเบาสมอง]

เออ น้องครับ ถอยรถให้พี่หน่อยได้ไหมครับ

[เสียงผ่อนลมหายใจ]

เลิกกวนประสาทสักทีได้ไหมไอ้เด็กแว้น

ไอ้เกณฑ์

ใจเย็นก่อนสิวะ ฟังน้องเขาพูดก่อน

ผมจะพูดยังไงให้พวกพี่เชื่อเนี่ย ว่าผมอยู่บ้านนี้จริงๆ

และบ้านนี้ก็อยู่กันแค่สองคน

- คือผมกับ… - [เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ

คือ…

พี่หนึ่ง

[ดนตรีสนุกสนาน]

เชิญตามสบายนะครับ

[เสียงตกใจ]

เฮ้ย ไอ้ณัฐ ไอ้ณัฐ

หน้าเหมือนไอ้เต้าหู้จริงด้วยว่ะ

คนนี้คือพี่หนึ่งเหรอฮะ

เขาจะบอกผมได้ใช่ไหมฮะ ว่าผมเป็นใคร

[เสียงพ่นลมหายใจ] บางที พี่หนึ่งกับไอ้เด็กเมื่อกี้เนี่ย

[เกณฑ์] อาจจะเป็นญาติมึงก็ได้นะเว้ย

[ดนตรีเศร้า]

[เต้าหู้] ผมจะมีญาติได้ยังไงล่ะฮะ

ในเมื่อผมเป็นตุ๊กตา

แต่ไม่แน่นะฮะ ผมอาจจะเกี่ยวข้องอะไรกับพี่หนึ่งก็ได้

หน้าผมเหมือนเขาอย่างกับฝาแฝด

ถ้าได้คุยกับพี่หนึ่ง

เขาอาจจะตอบได้ก็ได้ ว่าทำไมผมถึงกลายเป็นคน

ทีนี้เชื่อกันหรือยัง ว่าผมอะอยู่บ้านนี้จริงๆ

[ณัฐ] น้อง

เมื่อกี้น้องบอกว่าอยู่บ้านนี้กันสองคนใช่ไหม

ใช่ครับ

บ้านนี้ก็มีผม กับพ่อ

พ่อเหรอ

ครับ

[สอง] มีอะไรกันหรือเปล่าครับ

แล้วพี่หนึ่งล่ะ

พี่หนึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ

พี่หนึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วครับ

แล้วเขาไปไหนล่ะ

[เกณฑ์] เราก็ไม่รู้อยู่ดีว่าไอ้เต้าหู้เป็นใคร

แต่ที่รู้แน่ๆ เนี่ย

มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพี่หนึ่งเลย

[เกณฑ์] ทั้งๆ ที่หน้าตามันเหมือนกันขนาดนั้น

[เสียงเบรกและเสียงร้อง]

[ดนตรีตื่นเต้น]

สนุกอย่างกับในหนังเลยพี่

[พริบ] อุ๊ย

[ณัฐ] ไอ้เต้าหู้

ทำไมมึงไม่ใส่กางเกงในวะ

อ้าปาก

เฮ้ย อย่ากัด

[เสียงถ่ายรูป]

เอาไปเลย

[เสียงร้องตกใจ]

[เสียงกรีดร้อง]

[เสียงกระจกแตก]

คนไหนคือลุงแสนตัวจริง

คนไหนคือพ่อของพี่ณัฐฮะ [เสียงต่อย]

พ่อกูมีคนเดียว

มึงจำไว้ว่าพ่อกูมีคนเดียวโว้ย

[ดนตรีตึงเครียด]

[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]

คำบรรยายโดย: ธีรพล มณีสาตร์

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.