Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[เพลง "แล้วเราจะพบกัน" โดย ดับเบิลเค]
[ดนตรีผ่อนคลายปนลึกลับ]
[เต้าหู้] คุณเคยได้ยินเรื่องปาฏิหาริย์ใช่ไหมฮะ
บางที
เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นได้ในช่วงสายๆ
ของวันธรรมดาวันหนึ่ง
เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อวานฮะ
ผมจะเล่าให้ฟังนะฮะ
ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างผม
กับพี่ณัฐ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[ผู้ประกาศข่าวหญิง] นี่ 6,800 ปีนะคะคุณผู้ชม
เราถึงจะได้ชมกันอีกครั้งหนึ่ง
หลายคนเนี่ยพยายามจะแหงนมอง ไบร์ทคือหนึ่งในนั้น มองไม่เห็น
เมฆเยอะ
แต่นี่เป็นภาพจากอำเภอแม่ริม
จังหวัดเชียงใหม่เมื่อคืนนี้ตอนสองทุ่มครึ่ง ก่อนที่ฝนจะตก
- [ผู้ประกาศข่าวชาย] ชัดมากเลยนะเนี่ย - [ผู้ประกาศข่าวหญิง] ใช่ นี่ค่ะ
อุทยานดาราศาสตร์สิรินธร ที่อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
เขาถ่ายภาพเอาไว้ได้นะคะ
อย่างน้อยก็ดูภาพผ่านทางหน้าจอก็แล้วกันค่ะ
ชัดมากค่ะ ทั้งหางฝุ่นแล้วก็หางแก๊ส
ไปแล้วนะเต้าหู้
[ณัฐ] ณัฐไปแล้วนะแม่ [เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิงๆ ]
ณัฐ เดี๋ยวเอาปิ่นโตไปด้วยลูก
ครับ
[เสียงสตาร์ทรถและขับออกไป]
[ดนตรีผ่อนคลายเบาสมอง]
[เสียงหายใจถี่]
[เอฟเฟกต์เสียงกลายร่าง]
[เสียงเห่า]
[เสียงเห่าดังต่อเนื่อง]
[เต้าหู้] ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับผมแล้วฮะ
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เสียงเห่าต่อเนื่อง]
[เต้าหู้] ถ้าคุณยังไม่เข้าใจ
งั้นผมขอเล่าย้อนไป ตั้งแต่จำความได้เลยแล้วกันนะฮะ
อย่างที่ทุกคนรู้กัน
จริงๆ แล้วผมเป็นตุ๊กตาหมี
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงตื่นขึ้นมา
แต่สิ่งเดียวที่ผมจำได้ตั้งแต่ลืมตา
ก็คือหน้าของพี่ณัฐ
[เอฟเฟกต์เปล่งประกาย]
[เต้าหู้] ตั้งแต่วินาทีนั้น
พี่ณัฐก็กลายมาเป็นเจ้านายของผม
[เสียงสะอื้น]
[เสียงกดรีโมต]
[เต้าหู้] ทุกครั้งที่ผมอยู่กับพี่ณัฐ
พี่ณัฐจะชอบกอดผม
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] เอาผมไว้ข้างตัวตลอดเลย
ไปอยู่บ้านใหม่กันนะ
[เต้าหู้] พอพี่ณัฐเรียนจบ ก็พาผมไปที่บ้านใหม่ด้วยฮะ
ถึงจะเศร้านิดหน่อยที่ไม่ได้อยู่บนเตียงเหมือนเดิม
แต่ผมก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่หลายคนที่นี่เลยฮะ
[ดนตรีลึกลับ]
[เสียงลิ้นชักขยับเข้าออก]
[เสียงครางแผ่วเบา]
[เอฟเฟกต์เปล่งประกาย]
[เสียงหยิบและขยำกระดาษ]
[เสียงนาฬิกาเดิน]
(จันทร์ที่ 23 กรกฎาคม 2018)
[เสียงพลิกหน้ากระดาษ]
(อังคารที่ 23 กรกฎาคม 2019)
[เต้าหู้] ทุกวันของผมกับพี่ณัฐผ่านไปอย่าง…
[เสียงเต้าหู้หัวเราะเจื่อน]
[เต้าหู้] ก็มีความสุขดีฮะ
จนกระทั่งเมื่อวานนั่นแหละฮะ
ที่มันเกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้นกับผม
[เสียงนาฬิกาเดิน]
[เสียงพลิกหน้ากระดาษ]
(ศุกร์ที่ 23 กรกฎาคม 2021)
[ดนตรีตื่นเต้น]
อยู่ดีๆ ผมก็กลายเป็นคนฮะ
[เสียงหอบหายใจ]
หยุดนะโว้ยไอ้โจร
[ณัฐ] หยุด เฮ้ย
[เต้าหู้] ถ้าสงสัยว่าทำไมวันนี้พี่ณัฐถึงมาวิ่งไล่ผม
ก็เพราะ…
[ณัฐ] หยุดนะโว้ย
[เต้าหู้] เมื่อกี้ผมเล่าถึงไหนแล้วนะฮะ
แป๊บหนึ่งนะฮะ ผมขอพักแป๊บหนึ่ง
[ณัฐ] เฮ้ย
[เสียงพ่นลมหายใจเหนื่อย]
[ดนตรีอึดอัด]
(บีเลิฟด์)
[รปภ.] มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ
[ณัฐ] เด็กคนเมื่อกี้ครับ
มันขโมยของผมไป
[รปภ.] อ๋อ ได้ครับ เดี๋ยวจัดการให้ครับผม
[ดนตรีตื่นเต้น]
[รปภ.] ไอ้หนู เฮ้ย หยุดสิ
ไอ้หนูหยุด
หยุดสิ จะไปไหน
เฮ้ย หยุดเลย หยุดเลย
[เต้าหู้] เขาตามผมไม่หยุดเลยฮะ
พี่ณัฐต้องส่งเขามาแน่ๆ เลย
[รปภ.] เอ้อ จะไปไหน จะไปไหน
- [เต้าหู้] แล้วพี่ณัฐไปไหน - หยุด
[รปภ.] มานี่เลย มานี่เลย ไป
หน้าตาก็ดี มาขโมยของเขาอีก
ไปเลย
[เสียงครางหงุดหงิด] อย่าให้เจออีกนะ
[เสียงรถเคลื่อนเข้ามา]
เก่งนักใช่ไหมหา
[ณัฐ] มานี่
[ดนตรีตื่นเต้น]
มึงหนีได้มึงหนีไป
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[เต้าหู้] ผมเคยเห็นเขาทำกันแบบนี้ในหนังฮะ
[เสียงรถเบรก] ผมชอบแอบดูกับพี่ณัฐบ่อยๆ
ไม่ได้กินกูหรอก
[เต้าหู้] แต่ผมลืมไปว่า
พี่ณัฐเป็นคนเขียนบทหนัง
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เสียงกล่องล้มกระจายและเสียงรถเบรก]
[เสียงรถเบรก]
[เสียงชนกระแทก]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงพ่นลมหายใจ]
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
พี่ณัฐอย่าจับผมส่งตำรวจนะฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] เจ็บจังเลยฮะ
ตอนเป็นตุ๊กตาหมี
โดนไอ้ขึ้นฉ่ายฟัดยังไม่เจ็บเท่านี้เลย
[ณัฐ] ณัฐพามันมาส่งโรงพยาบาล ก็ดีเท่าไรแล้วเนี่ย
[มทนา] แต่ถ้าเต้าหู้ออกจากโรงพยาบาลได้ ณัฐ…
พาเต้าหู้กลับบ้านเราได้ไหม
จะเอามันกลับบ้านได้ยังไงแม่ มันเป็นใครก็ไม่รู้
เขาเป็นคนดีนะณัฐ นะ เอาไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ก็ได้
[เต้าหู้] คุณป้าเป็นแม่ของพี่ณัฐฮะ
ให้เขาไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ไง
[เต้าหู้] ท่านใจดีกับผมตลอด
มีครั้งหนึ่ง
ผมจำได้แม่นเลย
[ดนตรีผ่อนคลายเบาสมอง]
[ณัฐ] ขึ้นฉ่าย
[เต้าหู้] ไอ้หมานี่คือศัตรูเบอร์หนึ่งของผมฮะ
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมไปทำอะไรให้
มันถึงได้อาฆาตผมนัก
ชอบหาจังหวะเล่นงานผมอยู่เรื่อยเลย
แต่พี่ณัฐก็ช่วยชีวิตผมไว้ฮะ
[เสียงขึ้นฉ่ายคำรามและฟัด]
[ดนตรีซึ้ง]
[เต้าหู้] แล้วคุณป้า
ก็รักษาให้ผมหายดี
แต่คนใจดีอย่างคุณป้า
ก็เคยพาผมไปไว้ในอุโมงค์นรก ที่ผมเกลียดเหมือนกันนะฮะ
ในนั้นทั้งมืด ทั้งแฉะ
แถมยังหมุนเหวี่ยงจนผมเวียนหัวไปหมด
[เต้าหู้] แต่ยังไง คุณป้าก็ยังใจดีกับผมอยู่ดีฮะ
[มทนา] "อะไรกัน
คุณตกมาจากฟ้าเหรอ"
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[เสียงตกกระแทกพื้นและเสียงเห่าต่อเนื่อง]
[เต้าหู้] เมื่อวาน คุณป้าก็เป็นคนช่วยผมไว้
[ดนตรีลึกลับ]
[เต้าหู้] ผม
ผมกลายเป็นคนจริงๆ ฮะ
เจ้าชายน้อย
[ดนตรีหยุด]
เอ่อ นี่เสื้อผ้าณัฐ
เจ้าชายน้อยน่าจะใส่ได้
แต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกไปหาป้าข้างนอกแล้วกันนะ
[เต้าหู้] ฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหมีเนี่ย
[สมุดโน้ต] ทำไมตุ๊กตาถึงกลายเป็นคนขึ้นมาได้
ไปทำผิดอะไรไว้จนโดนสวรรค์ลงโทษหรือเปล่า
[โต๊ะ] มีสติไว้นะเต้าหู้
ทุกปัญหา มีทางออก
[ดนตรีเบาสมอง]
[หมอนข้าง] ว้าย [เสียงครางอย่างเขินอาย]
- ว้าย ตาเถร - โอ้มายก็อด
โอ้ โด่ดีดง
[เสียงโต๊ะครางอย่างตื่นตาตื่นใจ]
โห
ผมเคยเห็นแต่ของพี่ณัฐ
ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะมีเหมือนกันนะฮะ
[เสียงเคาะประตู]
[มทนา] เจ้าชายน้อยเสร็จหรือยังลูก
ใกล้เสร็จแล้วฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงประตูปิด]
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
อือ ไม่เห่าแล้ว ขึ้นฉ่าย มานี่เร็ว
[เสียงแกะห่ออุปกรณ์ทำแผล]
คันเหรอเจ้าชายน้อย
มดกัดหรือเปล่าลูก
เปล่าฮะ
ผมแค่ยังไม่ชินน่ะฮะ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เต้าหู้] ก็ผมไม่เคยใส่เสื้อผ้าเลยนี่ฮะ
ทั้งตัวมีแค่โบผูกคอ
แล้วผมก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณป้าถึงเรียกผมว่า
เจ้าชายน้อย
แต่ก็เอาที่คุณป้าสบายใจเลยฮะ
แล้วนี่เป็นไงมาไงถึงได้ ตกลงมาจากระเบียงล่ะลูก
[มทนา] หือ
แถมยังโป๊อีก
เอ่อ
คือ…
หรือว่าแอบไปกิ๊กกับใครเขา
[มทนา] แล้วแฟนเขาจับได้ ก็เลยหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้หรือเปล่า
ไม่ใช่แบบนั้นนะฮะ
- หือ - คือผม
ผม…
พี่ณัฐ
เป็นเพื่อนณัฐเหรอลูก
อือ ป้าขอโทษนะ
ป้าคงดูละครเยอะไปหน่อยน่ะ อย่าถือสาป้าเลยนะ
แล้วชื่ออะไรล่ะจ๊ะ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เต้าหู้] เอ่อ ผมจะตอบยังไงดีล่ะฮะ
ถ้าบอกว่าชื่อเต้าหู้ไป
คุณป้าจะสงสัยไหม
ผิวค้าว ขาว
ตัวนี่ก็นิ่มนุ่มไปหมดเลย
ป้าเห็นแล้วป้านึกถึงตุ๊กตาหมีของณัฐเขาน่ะ
เจ้าตัวนั้นมันชื่อเต้าหู้
คุณป้าจะเรียกผมแบบนั้นก็ได้นะฮะ
เอ่อ
ผมหมายถึง
[เต้าหู้] แล้วแต่คุณป้าเลยฮะ
จะเรียกยังไงก็ได้เลยฮะ
[เสียงหัวเราะ]
[เต้าหู้] นั่นแหละฮะ เรื่องราวของเมื่อวาน ตอนที่คุณป้าช่วยผมไว้
[ณัฐ] แม่จะอะไรกับมันนักหนา
มันเป็นใครก็ไม่รู้
อยู่ๆ จะเอามาอยู่บ้านได้ไงแม่
[เสียงอ่อน] แต่แม่อยากให้เจ้าชายน้อยอยู่ด้วย
[เสียงเคาะประตู]
ไอ้ณัฐ [เสียงหอบหายใจ]
มึงไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมเนี่ย
มึงเจ็บตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย หา
[เต้าหู้] คนนี้คือเพื่อนสนิทพี่ณัฐฮะ
- ชื่อพี่เกณฑ์ ทำงานอยู่ที่เดียวกับพี่ณัฐ - กูไม่ได้เป็นอะไร
คุณแม่ครับ
[เกณฑ์] สวัสดีครับ
[ดนตรีเบาสมอง]
ยัยไฟกะพริบ
[เกณฑ์] นี่แกมาก่อนฉันอีกเหรอ
[เต้าหู้] ผู้หญิงคนนี้ผมไม่รู้จักนะฮะ
แต่ถ้าพี่เกณฑ์รู้จัก
ก็น่าจะเป็นเพื่อนที่ทำงานของพี่ณัฐเหมือนกัน
ฉันเพิ่งสั่งงานแกไปไม่ใช่เหรอ
มาอยู่ที่นี่ทำไมเนี่ย นี่แกมาแอ๊วผู้ชายใช่ไหม
พริบไม่ได้มาก่อน
แต่พริบอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่แรกเลยต่างหาก
[พริบ] พริบ พริบ…
พริบเป็นคนขับรถชนเขาเอง
[สะอื้น] พริบ…
ก็บอกว่าไม่ใช่ไงพริบ
พี่เป็นคนชนมันเอง
แต่ แต่พริบเป็นคนขับชนนะ
พี่เป็นคนชนมันเอง
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เสียงรถเบรก]
[เสียงชนกระแทก]
แกไปตรวจสมองด้วยดีไหมยัยพริบ มโนเก่ง
[เกณฑ์] แม้กระทั่งเรื่องอุบัติเหตุ อีบ้า
พริบเปล่ามโน
[พริบ] ก็พริบคิดว่าพริบชนเขาจริงๆ นี่
พี่ณัฐเป็นสุภาพบุรุษน่ะ อาจจะออกรับแทนพริบก็ได้
[เสียงเกณฑ์พ่นลมหายใจ]
ไอ้ณัฐนี่นะ ไอ้ณัฐมันไม่ทำเพื่อแกขนาดนั้นหรอก
[เกณฑ์] แกสิ วางแผนไว้หรือเปล่าเนี่ย
หาทางใกล้ชิดไอ้ณัฐมันใช่ไหม
จะบ้าเหรอพี่เกณฑ์
ถึงพริบจะคลั่งไคล้พี่ณัฐมากน่ะ
พริบก็ไม่เอาความเป็นความตาย มาใช้ประโยชน์หรอก
จ้ะ
ยังดี ที่เป็นชะนีคิดได้
แต่ยังไง พริบก็ควรจะมีส่วนรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วย
[พริบ] พริบทำให้เขาตกใจ จนโดดไปชนรถพี่ณัฐ
[เกณฑ์] พริบ
[ขึ้นเสียง] นี่สรุปว่าแกจะวอแวไอ้ณัฐไม่เลิกใช่ไหม
[พริบ] เฮ้ย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[มทนา] เจ้าชายน้อย
เป็นไงบ้างลูก
[เสียงแข็ง] มึงเป็นใคร
บอกกูมา
[เต้าหู้] ผม
ผมเป็น…
[ดนตรีอึดอัด]
ผมเป็นใครก็ไม่รู้ฮะ
[เต้าหู้] ผมจำไม่ได้
ไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
มึงขับรถชนจนมันความจำเสื่อมเลยเหรอวะ
กูแค่ชนมันเบาๆ
[ณัฐ] แค่เฉี่ยวๆ
หมอก็บอกว่ามันไม่ได้เป็นอะไร
ผลเอกซเรย์สมองก็ปกติ
เดี๋ยวหายแล้ว กลับไปอยู่กับป้านะ
[มทนา] แล้วเดี๋ยวป้าทำอะไรอร่อยๆ ให้กิน
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงแข็ง] มึงเป็นใคร
- มึงบอกกูมา มึงจะเอาอะไร - ณัฐ
- พูดสิ มึงพูดสิ - [มทนา] ณัฐอย่าไปจับเขาแรงแบบนี้
- ณัฐ เขาเจ็บอยู่ - [เกณฑ์] ไอ้ณัฐ ค่อยๆ
ณัฐใจเย็นๆ ได้ไหม
เต้าหู้เขาไม่ได้โกหกหรอก
[มทนา] ตอนรถชนเขาน่ะ อาจจะตกใจ
จนช็อกแล้วความจำเขาหายไปก็ได้นะ
[ณัฐพูดเสียงไม่พอใจ] แม่
หมอก็บอกอยู่ว่ามันไม่ได้เป็นอะไร
แม่จะให้มันเป็นให้ได้เลยใช่หรือเปล่า
ยังไงแม่ก็จะให้ณัฐรับผิดชอบมันเหรอ
[ดนตรีตึงเครียด]
ไอ้เกณฑ์
มึงเฝ้ามันไว้เลยนะ
กูจะไปคุยกับหมอ
ไอ้ณัฐ
[เกณฑ์] ไอ้ณัฐ
[เต้าหู้] ถ้าพี่ณัฐไม่เชื่อที่ผมโกหก
ผมจะทำยังไงดีฮะ
[หมอ] ตอนเกิดอุบัติเหตุเนี่ย สมองของคนไข้ อาจจะได้รับการกระทบกระเทือนมากนะครับ
เลยทำให้เกิดสมองหยุดการทำงานครับ
[หมอ] แต่เดี๋ยวสมองมันจะฟื้นตัวของมันเองครับ
เดี๋ยวหมอจะให้นอนโรงพยาบาล สักวันสองวันเพื่อดูอาการนะครับ
และถ้าไม่ดีขึ้นล่ะครับ
[หมอ] ถ้าคนไข้ยังจำอะไรไม่ได้จริงๆ เนี่ย
หมออาจจะให้เอกซเรย์สมอง ซ้ำเป็นครั้งที่สองนะครับ
[หมอ] แต่ถ้าเอกซเรย์แล้วเนี่ย
ยังไม่เจอความผิดปกติทางด้านร่างกายเนี่ย
หมอคิดว่า อาจจะเกิดจากการ กระทบกระเทือนทางด้านจิตใจได้ครับ
เดี๋ยวหมอก็คงจะต้องปรึกษาหมอจิตเวช เพื่อประเมินอาการอีกครั้งหนึ่งนะครับ
ได้ครับ
[ดนตรีเศร้า]
หมอเขาว่าไงบ้างวะ
หมอบอกให้มันอยู่ที่นี่อีกวันสองวัน
รอดูอาการอีกที
[มทนา] เห็นไหมณัฐ
เต้าหู้เขาไม่ได้โกหก ว่าเขาความจำเสื่อมเสียหน่อย
[มทนา] เขาไม่ใช่คนไม่ดีนะ
เมื่อคืน ตอนณัฐเมากลับมา
เขายังแบกณัฐขึ้นไปนอนข้างบนเลย
[เต้าหู้] เออ ผมลืมเรื่องเมื่อคืนไปเลยฮะ
ขอย้อนกลับไปเมื่อวานอีกสักรอบนะฮะ
เมื่อวาน มันเกิดเรื่องขึ้นมากมายจริงๆ
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] หลังจากที่ผมกลายเป็นคนแบบงงๆ
ผมก็พยายามหาทางกลับไปเป็นตุ๊กตาหมีฮะ
[เต้าหู้] แต่มันไม่ง่าย เหมือนตอนกลายเป็นคนน่ะสิฮะ
[เก้าอี้] อือ
ลองสายมูดูไหมเต้าหู้
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงหอบหายใจแรง]
[ผ้านวม] เต้าหู้
หรือจะลองกลับไปจุดเริ่มต้นดูไหมล่ะ
[หมอนข้าง] อือ
[เต้าหู้] พี่ณัฐคงตกใจถ้ากลับมาเจอผมในสภาพนี้
และผมก็อาจจะ
โดนทิ้ง
ยังไงผมก็ต้องกลับไปเป็นตุ๊กตาหมีให้ได้ฮะ
ผมอยากอยู่กับพี่ณัฐตลอดไป
[ดนตรีตึงเครียด]
[เต้าหู้] ผมกลัว
ผมคงต้องรีบบอกความจริงกับพี่ณัฐแล้วล่ะฮะ
[ดนตรีเศร้า]
พี่ณัฐกลับมาแล้ว
- [คนขับ] ถึงแล้วครับผม - [ณัฐ] ถึงแล้วเหรอ
[คนขับ] ค่อยๆ ลงครับ ค่อยๆ ลงครับ
ทำไมมีคนมาส่งพี่ณัฐด้วยล่ะฮะ
- [ณัฐ] โอ๊ยพี่ ถึงแล้วเหรอ - [คนขับ] ครับผม ถึงแล้วครับ
[ณัฐ] เฮ้ย พี่ไม่ต้องพี่
พี่กลับได้เลยพี่ ผมไหว
[ดนตรีอบอุ่น]
ใครวะ
[เสียงหัวเราะ]
ที่รัก
[เสียงครางคล้ายจะอาเจียน]
[เต้าหู้] ก็ตามที่คุณป้าเล่านั่นแหละฮะ
พี่ณัฐ
[เต้าหู้] พี่ณัฐเมา [เสียงณัฐคราง]
[เต้าหู้] คนที่มาส่งพี่ณัฐ
ก็คือคนขับรถที่โทรเรียกผ่านมือถือนั่นแหละฮะ
เป็นคนนี่มันสะดวกสบายจริงๆ เลยนะฮะ
แต่พอพี่ณัฐเป็นแบบนี้
ผมเลยไม่ได้บอกความจริงกับพี่ณัฐเลยฮะ
[เสียงณัฐคราง]
อือ ที่รัก
[ดนตรีโรแมนติก]
[เสียงดึงตัว]
[เอฟเฟกต์เปล่งประกาย]
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[เสียงณัฐจิ๊ปากและคราง]
พี่ณัฐร้อนเหรอฮะ
เออ
[เสียงณัฐคราง]
[เต้าหู้] อุ่นจังเลยฮะ
[เสียงณัฐคราง]
[เสียงนกร้อง]
[เต้าหู้] เรื่องราวของเมื่อวาน
ก็จบลงเท่านี้แหละฮะ
แต่เรื่องระหว่างผมกับพี่ณัฐในเช้าวันนี้
ยังมีต่ออีกนะฮะ
[ดนตรีโรแมนติก]
พี่หนึ่ง
[เต้าหู้] ผมก็ไม่รู้ว่าพี่ณัฐหมายถึงใคร
ทำไมพอมาเป็นคนแล้ว
ผมถึงไม่รู้จักใครเต็มไปหมดเลยล่ะฮะ
เฮ้ย
มึงไม่ใช่พี่หนึ่งนี่
มึงเป็นใครเนี่ย
[เสียงถอนหายใจ]
เมาจนไม่รู้เรื่องเลยกู
หิ้วติดมือกลับบ้านมาอีกจนได้
พี่ณัฐว่าอะไรนะฮะ
เปล่า
สเปกกูมันแน่นอนจริงๆ
หา
มึงกลับได้แล้วไป
[ณัฐ] เดี๋ยวกูไปส่งหน้าบ้าน
[ดนตรีเบาสมอง]
ไปสิ
ผมไม่อยากไปนี่ฮะ
ไม่อยากไปก็ต้องไป
[ณัฐ] ไปเร็ว
ไป ลุก
[ณัฐ] ไป เดี๋ยวแม่กูตื่น
ลุก ไป
แล้วเสื้อผ้ามึงอยู่ไหนเนี่ย
เอาของกูไปใส่ก่อนแล้วกันไป
หันไป
[ณัฐ] เอ้า
กูอาบน้ำก่อนแล้วกัน
ทำยังไงดี เจ้าหมีต้องไปจริงๆ เหรอ
[เสียงผ้านวมถอนหายใจ] พวกเราคงทำได้แค่อธิษฐานแล้วแหละ
[ดนตรีเบาสมอง]
[ณัฐพูดเสียงเบา] เร็วๆ
เบาๆ ด้วย
พี่ณัฐ
เบาๆ สิ เดี๋ยวแม่กูตื่น
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
จะเรียกทำไมนักหนาเนี่ย
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
ขึ้นฉ่าย
เงียบๆ เลยนะ
[ณัฐ] มาเร็ว
[ดนตรีเบาสมอง]
ณัฐจะพาเจ้าชายน้อยไปไหนแต่เช้าล่ะลูก
"เจ้าชายน้อย"
แม่หมายถึงเต้าหู้น่ะ
แม่รู้จักกับไอ้นี่ด้วยเหรอ
ก็เขาเป็นเพื่อนณัฐไม่ใช่เหรอ
ก็แม่เห็นเขาตกมาจากระเบียงห้องณัฐ ตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้าแล้วนะ
ไอ้นี่ไม่ใช่เพื่อนณัฐนะแม่ มันเป็นใครก็ไม่รู้
[ดนตรีอึดอัด]
[ณัฐ] มึงเป็นใครนี่หา
- ณัฐ - มึงเข้ามาทำไม
- [ณัฐ] มึงจะเอาอะไร - [มทนา] ณัฐใจเย็นๆ
- เฮ้ยพูดสิ - ณัฐใจเย็นๆ ลูก
มึงเป็นใบ้เหรอ มึงพูดมาสิวะ
ไม่พูดใช่ไหม
- [ณัฐ] มานี่ มานี่ - [มทนา] ณัฐ
ณัฐอย่าเอาเต้าหู้ไป ณัฐอย่าเอาเต้าหู้ไปณัฐ ณัฐ
- ณัฐใจเย็นๆ - [ณัฐ] เดินสิวะ
- เข้าไป - [มทนา] ณัฐ
- [ณัฐ] เข้าไปสิ - [มทนา] ณัฐ เต้าหู้ไม่ใช่โจรนะ
[ณัฐ] แม่หลบสิ
[มทนา] ถ้าเขาไม่ใช่เพื่อนณัฐ เขาก็คงเป็นคนที่
พ่อส่งมาอยู่เป็นเพื่อนแม่
[ดนตรีตึงเครียดปนเศร้า]
[ขึ้นเสียง] แม่เลิกพูดถึงพ่อสักทีได้ไหม
[ณัฐ] พ่อไม่ได้พาใครมาทั้งนั้นแหละ ไอ้นี่มันเป็นโจร
มันแอบเข้าบ้านเรามาเนี่ย
ณัฐจะพามันส่งตำรวจ
[เสียงสั่น] ไม่เอาณัฐ ณัฐ
ณัฐอย่าพาเต้าหู้ไป ณัฐ ณัฐ
[มทนา] ณัฐ
[เสียงดับเครื่องยนต์]
ลงไป
[ขึ้นเสียง] กูบอกให้ลงไปไง
มึงไม่ลงใช่ไหม
[ดนตรีตื่นเต้น]
[ณัฐ] โอ๊ย [เสียงซี้ดปาก]
ขอโทษนะฮะพี่ณัฐ
[ณัฐ] ไอ้เด็กเวร
จะลองดีกับกูใช่ไหม
[เต้าหู้] เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละฮะ
จุดเริ่มต้นที่พี่ณัฐวิ่งไล่ผม
เขาพาผมมาสถานีตำรวจ
แต่สุดท้าย
เขาต้องพาผมไปโรงพยาบาลแทน
มันทำแค่นั้นน่ะ แม่ก็เชื่อแล้วเหรอว่ามันเป็นคนดี
มันอาจจะวางแผนตบตาแม่ก็ได้
ผมเปล่านะฮะ
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น
แม่ก็เชื่อว่าเต้าหู้ไม่ได้เป็นแบบนั้น
ถ้าหมออนุญาตให้เต้าหู้ออกจากโรงพยาบาล
ณัฐพาเต้าหู้กลับบ้านเรานะ
ณัฐเป็นคนชนเขา
ณัฐก็ต้องรับผิดชอบนะ
เดี๋ยวพริบช่วยรับผิดชอบด้วยค่ะ
หยุด
ณัฐก็รับผิดชอบ
พามันมาโรงพยาบาลแล้วไงแม่
และถ้ามันไม่มีญาติ
[ณัฐ] ไม่มีครอบครัว
ณัฐจะพามันส่งสถานสงเคราะห์ ตามที่หมอเขาแนะนำ
ทำไมณัฐใจดำแบบนี้
[ดนตรีตึงเครียด]
เอาเต้าหู้ไปดูแลที่บ้านมันก็ไม่ได้ลำบากอะไร
[มทนา] หรือ เดี๋ยวแม่ช่วยดูแลเองนะ
แม่เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ
ณัฐ ไอ้ณัฐ มึงใจเย็นหน่อยสิวะ
กูเย็นแล้ว
[ณัฐ] แต่มึงไม่เห็นเหรอ
แม่จะเอาใครไม่รู้เข้าบ้าน
มึงก็รู้บ้านกูมีแต่คนแก่กับหมา
เกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง
แต่มึงก็ใจเย็นนิดหนึ่งสิวะ
ณัฐจะมากังวลอะไรตอนนี้
ที่ผ่านมาณัฐก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านอยู่แล้ว
[มทนา] แม่ก็อยู่ของแม่ได้
แล้วแม่อยู่โดยไม่ให้ณัฐเดือดร้อนได้ไหมล่ะ
แต่ไม่ว่าณัฐจะอยู่ หรือไม่อยู่
[ขึ้นเสียง] แม่ก็เดือดร้อนอยู่ดีนั่นแหละ
เพราะณัฐเป็นแบบนี้ และแม่ก็เป็นแบบนี้ไง
- ณัฐเลยไม่อยากอยู่ - [เกณฑ์] ณัฐ พอได้แล้ว
[ดนตรีเศร้า]
[เสียงสะอื้น]
เจ้าชายน้อยไปอยู่บ้านป้านะ
ไปอยู่บ้านป้านะ
[เสียงสะอื้น] [มทนา] เจ้าชายน้อยไปอยู่กับป้า
- [เกณฑ์] ณัฐๆ - บอกแล้วไงว่าณัฐไม่ให้อยู่ แม่ไม่ฟังณัฐเหรอ
ไอ้ณัฐ
[ณัฐ] แม่เลิกเป็นแบบนี้สักที
ณัฐเหนื่อย
ฟังณัฐบ้างได้หรือเปล่าว่าณัฐไม่ให้มันไปอยู่
พี่ณัฐ
หยุดว่าคุณป้าก่อนนะฮะ
มึงอย่าเสือก
ที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะมึงนั่นแหละ
มึง
ค่อยสิวะ
แม่
- แม่ฟังณัฐนะ - แม่ไม่ฟัง
- กลับบ้านกันเถอะแม่ - แม่ไม่ฟัง แม่ไม่ฟัง
- ปล่อยมันไว้นี่แหละแม่ - แม่ไม่ฟัง
- [ณัฐ] ณัฐขอร้องล่ะแม่ - [มทนา] ไม่เอา แม่ไม่ฟัง
แม่ ณัฐขอร้อง
- [ณัฐ] ปล่อยมันไว้นี่แหละแม่ - ไม่ฟัง แม่ไม่ฟัง แม่จะอยู่กับเต้าหู้
[ณัฐ] แม่เลิกเป็นแบบนี้ แม่ ผมขอร้องเถอะ
ณัฐขอร้อง
[รองเท้าขวา] โอ๊ย เมื่อไหร่จะเลิกทะเลาะกัน
- [ณัฐ] แม่ - ทำอะไรสักอย่างหน่อยสิฮะ
ให้ป้าทำอะไรนะ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงรองเท้าออกแรงขืน]
[เอฟเฟกต์เสียงปิ๊ง]
แม่เป็นอะไรเนี่ย
เต้าหู้ช่วยแม่จนตัวเองต้องเจ็บตัวซ้ำ
ณัฐยังจะให้แม่ทิ้งเต้าหู้ไว้ที่โรงพยาบาลอีก
หมอไม่ปล่อยให้มันตายคาโรงพยาบาลหรอกแม่
ไม่รู้ล่ะ
พรุ่งนี้แม่จะไปหาเต้าหู้
ก่อนที่แม่จะไปห่วงมันน่ะ
ห่วงตัวเองก่อนไหม
แม่ไม่ได้เป็นอะไร
[มทนา] เต้าหู้ช่วยแม่ ณัฐก็เห็น
ณัฐไม่คุยกับแม่แล้ว
แม่พักผ่อนแล้วกัน
[ดนตรีเศร้า]
มีใครอยู่ไหมฮะ
มีใครได้ยินผมบ้างไหมฮะ
[เต้าหู้] ข้าวของบางชิ้น
ถ้าคนไม่ต้องการก็แค่เอาไปทิ้ง
แต่คนจะทิ้งคนด้วยกัน เหมือนข้าวของได้จริงๆ เหรอฮะ
พี่ณัฐ
พี่ณัฐคงไม่ทิ้งผมไว้ที่นี่ใช่ไหมฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
- [พร้อมกัน] ใครน่ะ - โอ๊ย
ยุ่งอะไรกับเขานักหนาน้า [เสียงถอนใจ]
สวัสดีครับ
เอ่อ สวัสดีๆ
อากาศดีนะคะ เนอะ
[โหน่ง] ครับ [เสียงจันหัวเราะ]
[ชู] ฮึ
[พูดกระซิบ] ใครน่ะครับ
ปัดโธ่ เอ้า
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[ดนตรีเบาสมอง]
เฮ้ย
มานี่ซิ
มึงชื่อเต้าหู้ใช่ไหม
ผมจำไม่ได้ฮะ
แต่คุณป้าเรียกผมแบบนั้นน่ะฮะ
แม่นึกถึงตุ๊กตาหมีของณัฐน่ะ
ณัฐไม่ว่าใช่ไหม
มันก็แค่ชื่อน่ะแม่
ณัฐไม่สนใจหรอก
กูยอมให้มึงอยู่ที่นี่ก็ได้
แต่แค่ชั่วคราว
[เสียงอ่อน] ณัฐ
ณัฐให้ได้เท่านี้แม่
มันจะอยู่บ้านเราตลอดไปไม่ได้
ความจำมันกลับมาเมื่อไหร่ ก็กลับบ้านมันเมื่อนั้น
[ดนตรีเศร้า]
ได้ฮะ
และระหว่างมึงอยู่ที่นี่นะ
หน้าที่ของมึงคือต้องดูแลบ้าน ทำความสะอาดบ้าน
แล้วก็อยู่เป็นเพื่อนแม่กู
ฮะ ผมจะทำตามที่พี่ณัฐบอกฮะ
ดี
และมึงก็ไม่ต้องห่วงนะ
กูจะช่วยให้ความจำมึงกลับมาเอง
เพราะกูก็อยากรู้เหมือนกัน
ว่ามึงเป็นใครกันแน่
- ณัฐไปนะแม่ - [มทนา] ณัฐ
เดี๋ยว ณัฐ
[มทนา] เอา…
เอาปิ่นโตไปด้วยสิลูก แม่อุ่นให้แล้ว
[ดนตรีซึ้ง]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เกณฑ์] ได้เลยครับ ส่วนเรื่องสินค้าที่โฆษณาแฝงเนี่ย
ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะครับ
แล้วสินค้านี่เป็นประเภทไหนครับ
[พริบ] พี่ณัฐ
- โอเคครับ - โอ๊ย
[พริบ] พี่ณัฐ
- คุยงานอยู่ - [พริบ] พี่ณัฐ
[เสียงตื่นเต้น] สุดยอด
[เจือ] ดี โอ้
ขอบคุณครับพี่เจือ
แต่กูไม่รู้เรื่องเลยว่ะ กูไม่เข้าใจ
[เจือ] เอ้า
กูไม่แก้อะไรแล้ว เอาไป ให้ทีมงานไป
[เจือ] เขาจะปิดกล้องแล้ว
- [ณัฐ] ได้ครับ - เดี๋ยวค่อยมาคุยโปรเจกต์ใหม่กับพี่นะ
- จริงสิพี่ - [เจือ] เดี๋ยวๆ แป๊บ
แจ๋ว กาแฟได้หรือยัง
เร็ว
วุ้ย
[เสียงวางโทรศัพท์]
ไปคิดอะไรมา เขาอยากได้อะไรใหม่ๆ
จริงๆ ผมก็มีเรื่องที่อยากทำอยู่นะพี่
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เสียงถอนหายใจ]
ไอ้ณัฐ
เลิกนอยด์ได้แล้วนะมึงน่ะ
พี่เจือเขาไม่ใช่ไม่เอาของมึงเว้ย
มันโอเค
แต่แค่บริษัทเราไม่เคยทำเรื่องแนวนี้
[เกณฑ์] มันก็เลยเสี่ยง
[เสียงเกณฑ์ถอนหายใจ]
กูบอกว่าอย่านอยด์ อย่านอยด์ อย่านอยด์ อย่านอยด์
มึงก็แค่กลับไปพัฒนามาให้เขาดูอีกทีเนี่ย
พี่เจือเขาไว้ใจมึงนะณัฐ
กูก็ไว้ใจมึงนะเว้ย
ทำได้อยู่แล้วเว้ย
เออ กูก็รู้
กูก็ไม่ได้จะยอมแพ้
อุตส่าห์ได้โอกาสมาลองทำทั้งที
ยังไงกูก็สู้เต็มที่อยู่แล้ว
[เสียงตบโต๊ะ] ต้องอย่างนี้สิวะ
[พริบ] พี่ณัฐ
[ดนตรีเบาสมอง]
[พริบ] พี่ณัฐ
[เสียงพริบครางในคอและณัฐร้องเจ็บ]
[เสียงพริบหัวเราะในคอ]
[ณัฐ] อื้อฮือ
[เกณฑ์] อีพริบ นี่แกแอบติดจีพีเอส ไว้ที่ไอ้ณัฐเหรอวะ
ถึงได้ตามเจอทุกที่แบบนี้
มานี่เลย
เขาเรียกว่าพรหมลิขิตหรอก
- อีบ้า - โอ๊ย
ไม่ต้องพูดมากเลย มีอะไร
พริบว่าจะชวนพี่ณัฐไปลองร้านเปิดใหม่…
ไม่ไป
เพราะแกชวนพี่ไปเมาไง
มันเลยเกิดเรื่องแบบนี้
ก็พี่ณัฐกระดกเข้าปากเองอะ แล้วจะมาโทษพริบได้ไง
คิดว่าพี่ไม่รู้เหรอว่าแกตั้งใจจะมอมพี่เนี่ย
[เสียงหัวเราะเจื่อนๆ ]
มานี่เลย
[เกณฑ์] โง่ ไอ้โง่
[ดนตรีเบาสมอง]
เออไอ้ณัฐ แล้วเรื่องไอ้เต้าหู้เนี่ย
มึงยอมให้มันอยู่บ้านจริงๆ เหรอวะ
กูยอมเพราะแม่
ยังไงกูก็ไม่ไว้ใจมันร้อยเปอร์เซ็นต์
ไม่รู้มันวางแผนอะไรไว้อีกหรือเปล่า
มันเป็นแผนของป้าเองจ้ะ
หมายความว่าคุณป้า แกล้งเล่นละครหมดเลยเหรอฮะ
ไม่ใช่ ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก
ตอนทะเลาะกับณัฐที่โรงพยาบาลน่ะ
ป้าตั้งใจที่จะ
[มทนา] หน้ามืดให้มันจบเรื่องไป
แต่ไม่รู้เป็นอะไรอยู่ดีๆ ขามันก็พันกัน จนป้าล้มไปแบบนั้นน่ะ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เอฟเฟกต์เสียงปิ๊ง]
เจ้าชายน้อยต้องเก็บเป็นความลับนะ
ให้มันเป็นความลับ ระหว่างเราสองคนนะเจ้าชายน้อย
ได้ฮะ
[เต้าหู้] นั่นไง
ผมบอกแล้ว
คนใจดีอย่างคุณป้าก็มีมุมร้ายๆ เหมือนกันนะฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
เดี๋ยวป้าเก็บห้องนอนณัฐเสร็จแล้ว
จะไปทำห้องนอนแขกให้เจ้าชายน้อยนะ
อยู่ข้างๆ ห้องพี่ณัฐนี่แหละ
เอ่อ ไม่เป็นไรเลยฮะ
ผมนอนกับพี่ณัฐได้ฮะ
เราเคยนอนด้วยกันมาก่อน
อ๋อ
วันที่ณัฐเขาเมากลับมาใช่ไหม
ใช่ฮะ
ถ้างั้นก็พักผ่อนตามสบายนะ
แล้วเดี๋ยวป้าไปทำกับข้าวให้กิน
ให้ผมไปช่วยไหมฮะ
ไม่ต้องๆ คุณลุงคอยช่วยป้าอยู่แล้ว
[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]
ผมกลับมาแล้วฮะทุกคน
ในที่สุด เจ้าหมีก็กลับมา
ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้ะเต้าหู้
ฮะ
ผมลืมแนะนำเพื่อนให้รู้จักไปเลยฮะ
พอจะมีเวลาสักสองสามนาทีไหมฮะ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง
เริ่มที่เพื่อนคนแรกของผม
คุณลุงสมุดโน้ตสีน้ำตาล
[ดนตรีลึกลับ]
[เสียงเขียนหนังสือ]
[เสียงดินสอหัก]
[เสียงหักแท่งดินสอ]
[เสียงกระแทกปิดสมุด]
[ดนตรีเศร้า]
[เอฟเฟกต์เสียงปิ๊ง]
[เสียงขยับเก้าอี้]
[เสียงขยับสั่นและเสียงปิ๊ง]
[เสียงครางเบาๆ ]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ฉันไม่สนใจหรอกว่านายจะหายไปหรือกลับมา
[หมอนข้าง] แต่ถามหน่อย จะยังไงต่อ
[เต้าหู้] นี่คือคุณหมอนข้างฮะ
แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยชอบผมเท่าไร
[เต้าหู้] ชอบพูดจาร้ายๆ กับผมเสมอเลย
ไม่เป็นไรนะเต้าหู้ น้ารู้ว่าเต้าหู้พยายามแล้ว
ส่วนนี่คุณผ้านวมฮะ
[เต้าหู้] ใจดีแล้วก็อบอุ่นกับผมเสมอ
ใจดีแล้วก็อบอุ่นเหมือนกับ…
กอดของพี่ณัฐเลยฮะ
[เสียงครางหงุดหงิด]
[โต๊ะ] ใช่ๆ
อย่าเพิ่งหมดกำลังใจ
ทุกปัญหาคือรางวัลของชีวิต
เราจะเติบโตขึ้นถ้าผ่านมันไปได้
นี่คือคุณโต๊ะฮะ ไลฟ์โค้ชประจำบ้านหลังนี้เลยฮะ
แต่ผมว่า เรื่องที่ผมเจออยู่ตอนนี้
แม้แต่ไลฟ์โค้ชก็เอาไม่อยู่หรอกฮะ
ผมต้องทำยังไงต่อดีฮะ
ผมไม่ได้อยากเป็นคน
ผมกลัวพี่ณัฐจะไล่ออกจากบ้านน่ะฮะ
[เก้าอี้] เอ่อ…
[น้ำเสียงไม่มั่นใจ] จริงๆ ก็ ไม่รู้ว่ามันจะดีไหมนะ
ผมเกือบลืมแนะนำไปเลยฮะ
คุณเก้าอี้ สาวขี้อายประจำบ้านฮะ
[เต้าหู้] เธอขี้อายเสียจน
คุณโต๊ะต้องคอยให้กำลังใจตลอดเวลาเลยนะฮะ
แต่ ในเมื่อเป็นแบบนี้
[เก้าอี้] เต้าหู้ก็
อยากจะลองดูไหมล่ะ
ลองฮะ
ตอนนี้ทำอะไรได้ ผมอยากลองหมดเลยฮะ
ผมควรทำยังไงต่อไปดีฮะ
ก็ ต้องทำแบบนี้
[ดนตรีสนุกเบาสมอง]
[เสียงคราง]
[เสียงครางและเสียงพ่นลมหายใจ]
[เสียงเห่า]
ถั่วมาแล้วฮะ
งั้น แกะใส่นี่ให้ป้าหน่อยลูก
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] ก็อย่างที่เห็นแหละฮะ
คุณเก้าอี้เธอบอกผมไม่ต้องทำอะไร
ได้ยินไม่ผิดหรอกฮะ
ไม่ต้องทำอะไร
ก็แค่เนียนๆ เป็นคนเข้าไว้
ถ้าอยากอยู่กับพี่ณัฐเหมือนเดิม
อู๊ย ไม่ได้แกะแบบนี้ลูก
นี่มันแกะแบบนี้นี่
เอามือจิกให้มัน
ดึงเอาข้างๆ มันออกนี่จ้ะ
โธ่ แบบนี้จะกินยังไง
[มทนา] อือ
สองข้างเลย
[เสียงร้องตกใจและเสียงถ้วยตกพื้น]
ขอโทษฮะ
ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร
[มทนา] ไปเอา
ไม้ถูพื้นมาเช็ดแล้วกัน เดี๋ยวจะลื่น
[ดนตรีผ่อนคลาย]
อะ ลองชิมซิ
- ดีฮะ - ชอบไหม
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
ขึ้นฉ่าย
[เสียงเห่าต่อเนื่อง]
[เสียงดัง] ขึ้นฉ่าย
ขึ้นฉ่าย ไม่เอาลูก
[เสียงเห่าดังต่อเนื่อง]
ไม่ ขึ้นฉ่าย ขึ้นฉ่าย
ขึ้นฉ่าย ไม่เอา
ขึ้นฉ่าย เอ๊ ไม่เอา
[มทนา] เป็นอะไร ไม่เอา ไม่เอา
[เสียงเห่า]
[ดนตรีสนุกผ่อนคลาย]
[เสียงเห่าดังแว่ว]
[เสียงเห่า]
[เสียงเห่าและเสียงหมอนตี]
[เสียงเห่าดังแว่ว]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
อะ
[เสียงร้องดีใจ]
[พริบ] พี่ณัฐให้ปิ่นโตพริบ
ไอ้ณัฐมันก็ให้ปิ่นโตทุกคนนี่แหละ
เธอไม่ได้พิเศษกว่าชาวบ้านเขาเลยจ้ะ
แหม พี่เกณฑ์น่ะ
ก็กว่าพริบจะได้กับเขาบ้างก็ตั้งสามเดือนเลยนะ
พริบทำงานที่นี่มาตั้งสามเดือนแล้ว
พี่ณัฐเพิ่งจะให้พริบ
[เกณฑ์] คนไม่สำคัญก็อย่างนี้แหละนะ
นี่ ทางนี้เนี่ย
ได้เป็นคนแรกจ้ะ
พริบอาจจะได้เป็นคนสุดท้ายก็ได้
- พริบ - [ณัฐ] นี่
แม่พี่ยังไม่ตาย
ยังทำให้กินได้อีกนานน่ะ
อ้าว แล้วแม่พี่ณัฐทำให้พี่ณัฐกิน ทำไมพี่ณัฐไม่กินล่ะ
เอามาให้คนอื่นทำไม
ถามเยอะ ไม่ต้องกินแล้ว
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงครางปนหัวเราะ]
[พูดไม่ออกเสียง] ไม่เอา
[เสียงสูดดม] โห
อยากชิมฝีมือแม่ผะ…
พี่ณัฐ
[กระซิบ] บ้า
เดี๋ยวพี่กินกับไอ้เกณฑ์น่ะ ฝากแม่บ้านสั่งไว้แล้ว
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
ว่าไงแม่
เดี๋ยวณัฐรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ
- ไปก่อนนะมึง - [เกณฑ์] ไอ้ณัฐ
- ไปไหนวะ - [ณัฐ] เต้าหู้ก่อเรื่องแล้ว
[ดนตรีตื่นเต้น]
ไอ้ณัฐ
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[เสียงเห่า]
- ไอ้ขึ้นฉ่าย หยุด - [เต้าหู้] พี่ณัฐ
[เสียงครางหงิงๆ ]
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผมก็ไม่รู้ฮะ
ผมช่วยคุณป้าทำกับข้าวอยู่
ขึ้นฉ่ายก็มาไล่ผมฮะ
[เสียงเห่า]
[ดนตรีเบาสมอง]
[ณัฐ] มันจะไล่มึงทำไม
มึงแน่ใจนะมึงไม่ได้โกหกกู
แล้วเต้าหู้จะโกหกณัฐทำไมล่ะ
แม่
ขึ้นฉ่ายมันรักสงบจะตาย
[เสียงเห่า] มันไม่เคยไล่ใครก่อน
นอกจากมึงน่ะไปทำอะไรมัน
[เสียงเห่าสองครั้ง]
เอ่อ ก็คุยกันรู้เรื่องเนอะ
ไอ้เต้าหู้
เอ่อ แต่ผมไม่ได้เริ่มก่อนนะฮะ
ถามคุณป้าก็ได้ฮะ
ใช่
อยู่ดีๆ ขึ้นฉ่ายมันเป็นอะไรก็ไม่รู้
มันไล่เห่าเต้าหู้ แม่ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง
และทำไมมันถึงคลั่งขนาดนี้ล่ะแม่
ผมก็ไม่รู้ฮะ
ไอ้เต้าหู้
กูถามมึงครั้งสุดท้ายนะ
[ณัฐ] มึงแน่ใจใช่ไหม มึงไม่ได้รื้อค้นอะไรในบ้านกู
[เสียงถอนหายใจ] นี่มึงคิดว่ามันเป็นขโมยจริงเหรอวะ หา
[ดนตรีเบาสมอง]
[เต้าหู้] โธ่ พี่ณัฐ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว
ผมไม่ได้จะขโมยอะไรเลยนะฮะ
ก็แค่ทำตัวเนียนตามที่คุณเก้าอี้บอก
แต่ที่มันเกือบไม่เนียนเนี่ย
ก็เพราะไอ้เจ้าหมานี่ล่ะฮะ
เต้าหู้กับขึ้นฉ่ายไม่คุ้นกันก็เลยทะเลาะกันไง
เดี๋ยวอยู่ไปก็รักกันเองแหละ
[มทนา] เนอะ
งั้นเดี๋ยวๆ เดี๋ยวแม่ลงโทษขึ้นฉ่ายด้วยการ
ให้อดข้าวมื้อหนึ่งเลย
[มทนา] แล้วก็เอาไปขังกรงด้วย
- ไป ไปเลย ไปเลย - [เต้าหู้] ดีฮะ
[มทนา] นี่
[ดนตรีเบาสมอง]
มึงเลิกคิดมากเถอะว่ะ
ไอ้เต้าหู้มันยังเอาตัวเองไม่รอดเลย
มันจะขโมยอะไรของมึงได้วะ
พริบก็ว่างั้นแหละ
หน้าใสๆ แบบนี้
เป็นโจรก็เป็นโจรปล้นใจแล้วเนอะ
ใสๆ แบบนี้ ตัวดีเลย
[เสียงเกณฑ์ถอนหายใจ]
[เกณฑ์] แล้วมึงจะเอาไง
พาไปส่งตำรวจเลยไหมล่ะ
[มทนา] แม่ว่าอย่าเลยลูก
เดี๋ยวก็เป็นเรื่องเหมือนคราวที่แล้ว
ตอนเกิดอุบัติเหตุเนี่ย
[หมอ] สมองของคนไข้อาจจะ ได้รับการกระทบกระเทือนมากนะครับ
เลยทำให้เกิดสมองหยุดการทำงานครับ
แต่เดี๋ยวสมองมันจะฟื้นตัวของมันเองครับ
[เสียงถอนหายใจ]
ยังไงก็ต้องรอให้มันจำอะไรได้ก่อนแหละ
นี่ถ้ามึงไม่ไว้ใจมันมากขนาดนี้เนี่ย
มึงไม่หากล้องมาติดให้ทั่วบ้านเลยล่ะ
เออ กูก็ว่างั้นแหละ
[เสียงเกณฑ์พ่นลมหายใจ]
[เกณฑ์] ไอ้ณัฐ ไอ้บ้า มึงมาก่อน
กูพูดเล่นเว้ยไอ้ณัฐ
พี่ณัฐจะขึ้นไปหาบนห้อง พริบขึ้นไปช่วย…
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงเกณฑ์หัวเราะเข้ม]
[เกณฑ์] ไม่ต้องไป
หน้าที่ของแกเนี่ย
กวาดให้หมด
เอาจริงสิ
จริง
[เสียงหัวเราะแผ่วเบา]
นี่มันทำลายชีวิตกู
หรือกูทำลายชีวิตตัวเองกันแน่วะเนี่ย
[เสียงระบายลมหายใจ]
เดี๋ยวผมช่วยเก็บให้นะฮะ
[ดนตรีเบาสมอง]
[เสียงพ่นลมหงุดหงิด]
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
[เสียงขึ้นฉ่ายเห่า] แม่
แม่เห็นเต้าหู้ไหม
ตามตูดมึงมานู่น
กูไม่ได้หมายถึงไอ้นี่
เต้าหู้น่ะแม่ ตุ๊กตาหมีที่อยู่ในห้องณัฐน่ะ
แม่เห็นไหม
แม่ก็เข้าไปทำความสะอาดในห้องเหมือนเดิมแต่…
แม่ว่าแม่ก็ไม่เห็นมันแล้วนะ
ถ้าไม่ใช่แม่แล้วจะเป็นใครล่ะ
[ดนตรีอึดอัด]
ขึ้นฉ่าย [เสียงครางหงิง]
แกคาบเต้าหู้ไปทิ้งอีกแล้วใช่ไหม
[เสียงขึ้นฉ่ายครางหงิง]
[ณัฐ] ใช่ไหม
ใช่ไหม
[เสียงครางหงิง]
[เสียงถอนใจหงุดหงิด]
[ดนตรีตึงเครียด]
- ไอ้ณัฐ เฮ้ย ไปไหนวะ - ณัฐ
[เกณฑ์] ไอ้ณัฐ [เสียงขึ้นฉ่ายเห่า]
[เกณฑ์] เดี๋ยวไอ้ณัฐ ใจเย็น จะไปไหนเนี่ยไอ้ณัฐ
[เสียงชูร้องตกใจ]
หาอะไรครับคุณณัฐ
ตุ๊กตาหมีครับลุง
ตัวสีขาวๆ สูงประมาณเมตรกว่า
เห็นกันบ้างไหมครับ
เฮ้ย ไม่เห็นนะ
แต่น้าเห็นรถขยะเพิ่งมาเก็บขยะไป เมื่อสิบนาทีที่แล้วนี้เองนะ
เวรแล้ว
[เกณฑ์] หยุดณัฐ มึงจะไปไหนเนี่ย
ไปตามรถขยะไง
แล้วมึงรู้เหรอ ว่ารถไปทางไหน
- รู้ - กี่คัน
สองคัน วิ่งหน้าหมู่บ้านคันหนึ่ง หลังหมู่บ้านคันหนึ่ง
มาวันเว้นวัน อังคาร พฤหัส เสาร์ หยุดวันนักขัตฤกษ์
เป๊ะเว่อร์
ถ้างั้นมึงไปดักข้างหน้า เดี๋ยวกูไปดักข้างหลัง แยก
- พริบไปด้วย - แกมากับฉันนี่ มา
อ้าวๆ ไปกันใหญ่แล้ว เออ
[เสียงถอนใจ] อะไรกันนักกันหนาเนี่ยนะ
เอ้า ชู้ตแล้วนะ ชู้ต วับ
[เสียงโหน่งร้องดีใจ] อ้า เป๊ะเว่อร์ไหม
[เสียงโหน่งหัวเราะ]
[ดนตรีตื่นเต้น]
[เสียงหอบ] พี่ณัฐ
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
- อะไร - พี่ณัฐ
พอเถอะครับ รถมันคงไปไกลแล้ว
เราหาตุ๊กตาหมีไม่เจอหรอกฮะ
ถ้ามึงเหนื่อย มึงก็ไม่ต้องมา
เฮ้ย เฮ้ยนั่นไง
[ณัฐ] พี่ครับ พี่
- พี่ - [เต้าหู้] พี่ณัฐ
[เสียงหอบหายใจ] เหนื่อยอะ
ปอดพริบรัวจนหายใจแทบไม่ทันแล้วเนี่ย
โอ๊ย
ทำไมไม่โบกวิน หรือขับรถมาก็ได้
รถก็จอดอยู่
โอ๊ย ก็ลืมน่ะสิ
แต่ว่ามาแล้ว ยังไงก็ต้องไปต่อ
หรือว่าแกจะไม่ช่วยพี่ณัฐของแก
[พูดพลางหอบ] ท่องไว้พริบ ว่าซีนนี้ แกต้องได้ซีนเว้ย
[ดนตรีเร้าใจ]
อีนี่ พูดถึงผู้ชาย คึกตลอด
จอดก่อนพี่
พี่ครับ
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
- พี่ณัฐ พี่ณัฐ - พี่ครับ
[เสียงหอบหายใจ] [ณัฐ] พี่
พี่
[เสียงถอนใจเหนื่อย]
- พี่เกณฑ์ รถขยะอยู่นั่น - เห็นแล้ว
[เกณฑ์] จอดก่อน รอด้วยครับ
รอด้วยสิวะ รอด้วย
รอด้วย
[เสียงร้องตกใจและเสียงแตรรถ]
พี่เกณฑ์ เฮ้ย
[พริบ] พี่เกณฑ์ เป็นอะไรมากหรือเปล่า โอ๊ย
กระดูก แขน ขา
[พริบ] คอ ไม่รู้ว่าคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์ เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า
เดี๋ยวไปดูแป๊บหนึ่งนะ
แว่น แว่นไปไหนวะ
น้อง เป็นอะไรมากหรือเปล่า
[เอฟเฟกต์เปล่งประกาย]
- [เกณฑ์] โอ๊ย - หล่อ
เฮ้ย น้อง
[พริบ] น้องเป็นอะไรหรือเปล่าคะ
ไม่ ไม่เป็นไรครับพี่ นิดหน่อยครับ
เฮ้ย เลือด ไปโรงพยาบาลไหม
ไม่ ไม่เป็นไรจริงๆ พี่
ชาน้องหกหมดเลย
หกก็ซื้อใหม่ได้ ไม่ตายก็ดีแล้วครับ
[ดนตรีหวานซึ้ง]
แล้ว
ลุงแฟนพี่เขา เจ็บมากไหมครับ
[ดนตรีเบาสมอง]
ลุงบ้าอะไรล่ะ
[เกณฑ์] กูเพิ่ง 27
แล้วนี่ก็
ไม่ใช่แฟนกูด้วย
แต่น้องเขายังดูไม่เกิน 18 เลยนะพี่
เรียกอย่างนี้เขาก็สมควรแล้ว
ด่าได้ขนาดนี้ ค่อยสบายใจหน่อย
[สอง] ขอโทษนะครับ ที่ไม่ทันระวัง
ผมโทรตามประกันแป๊บนะครับ
ไม่ทันแล้วไหม กูรีบ
[พริบ] เฮ้ย จริงด้วย
เอาอย่างนี้
[พริบ] เอาเบอร์ไป
ค่าเสียหายเท่าไรค่อยโทรมานะ
[เกณฑ์] พี่ จอดก่อนพี่
พี่ เดี๋ยวรีบตรงไปนะ
ไป ข้างหน้า
[ดนตรีหวานซึ้ง]
[พริบ] พี่เกณฑ์ รอด้วยสิ
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
พี่
เห็นตุ๊กตาหมีไหมครับ
อ๋อ
เหมือนจะอยู่บนรถนะ ตัวขนาดนี้
[พนักงาน] ไม่รู้ของใคร
ของผมเองพี่
[ณัฐ] ผมขอคืนนะครับพี่
ขึ้นไปดูเองเลย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
[ณัฐ] อยู่ไหนล่ะพี่
[พนักงาน] ประมาณนู้นน่ะ ที่เห็นนะ
พี่ณัฐฮะ
ไม่ใช่น่ะพี่
[พนักงาน] ไม่เป็นไร
[เกณฑ์] พี่ ตรงนี้
[เกณฑ์] ไอ้ณัฐ
มึงค้นรถขยะเลยเหรอวะ
เต้าหู้ มึงไปลากมันลงมา
ไม่ต้อง
[เสียงเคาะรถ] [พนักงาน] ไปเลยลูกพี่
[เกณฑ์] ไอ้ณัฐ
ไม่เจอเหรอวะ
พวกกูขอโทษ
คันท้ายซอยกูก็ตามไปไม่ทันน่ะ
[เกณฑ์] ดันไปเจอไอ้เด็กเวรที่ไหนก็ไม่รู้
ขี่มอเตอร์ไซค์เกือบชนกู
ตุ๊กตาตัวนั้น สำคัญกับพี่ณัฐมากเลยเหรอคะ
[ดนตรีอึดอัด]
ของสำคัญจากคนสำคัญน่ะ
[เกณฑ์] ถ้าหาไม่เจอ
ไอ้ขึ้นฉ่ายอาจจะไม่ได้คาบไปทิ้งก็ได้นะเว้ย
[เกณฑ์] กูว่าเดี๋ยวกูกับพริบ กลับไปช่วยหาต่อที่บ้านอีกที
เดี๋ยวก็เจอเว้ยมึง
แถวนี้โจรขโมยก็ไม่มี มันจะหายไปไหนได้ไงวะ จริงหรือเปล่า
[เต้าหู้] ผมก็อยากกลับไปเป็นของสำคัญของพี่ณัฐ
แต่ตอนนี้ผมกลายเป็นคน
ไม่ใช่ของสำคัญของพี่ณัฐอีกแล้ว
[เสียงถอนหายใจ]
เจอตุ๊กตาไหมลูก
ไม่เจอฮะ
ณัฐไปอาบน้ำก่อนนะแม่
ต้องไปทำงานต่อ
[เสียงเกณฑ์ถอนหายใจ]
[เสียงพริบครางเบาๆ ]
โห ทำไมสภาพนี้ล่ะ
[เสียงพริบพ่นลมหายใจ] [มทนา] ไปฟัดกับอะไรมาลูกเนี่ย
อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะคุณป้า
[ดนตรีผ่อนคลาย]
- [พนักงาน] ยาค่ะ - [เกณฑ์] ครับ
เวรจริงๆ เลย
ต้องเสียเวลามาโรงพยาบาลอีก
เพราะไอ้เด็กแว้นแท้ๆ เลย
ที่โมโหเนี่ย เพราะน้องเขาทำพี่เจ็บ
หรือเป็นเพราะว่าเรียกว่าลุงกันแน่หา
- จะเข้าข้างใครฮะ - ไม่ได้ชนแล้วหนีพ่อ สองนี่แหละที่ไปชนเขา
ลุงเขาก็
[สอง] แข็งแรงดีอยู่นะพ่อ
เขาให้เบอร์สองไว้ แต่ไม่เป็นไรพ่อ
บริษัทเขามีประกันให้อยู่แล้ว
[สอง] พ่อไม่ต้องมาหรอก
แค่แผลถลอกนิดหน่อยเอง ไกลหัวใจตั้งเยอะ
[สอง] เอาไว้เงินเดือนออกเมื่อไหร่ สองจะเอาไปเลี้ยงพ่อนะ
[พนักงาน] คุณอนึ่ง ธนากุล รับยาค่ะ
แค่นี้ก่อนนะพ่อ เดี๋ยวสองรีบไปจ่ายตังค์ แล้วก็ต้องไปวิ่งรถต่อด้วย
[ดนตรีเบาสมอง]
อ้าวลุง มาหาหมอเหมือนกันเหรอ
กูจะมาทำอะไรก็เรื่องของกู
[พูดไม่ออกเสียง] อย่าเสือก
แล้วนั่นน่ะ
ค่าเสียหาย
[สอง] ไม่เป็นไรครับ
ผมมีตังค์จ่าย
[เสียงพ่นลมหายใจ]
มึงอย่ามาหยิ่ง
[เกณฑ์] ยังเด็กก็ยังต้องกินยังต้องใช้
ต้องส่งเงินไปให้พ่อแม่
รับๆ ไปเหอะน่า
เอ่อๆ [เสียงพริบห้าม]
[พริบ] พี่เขาแค่อยากขอโทษที่ทำน้องรถล้มน่ะ
แต่เขาก็ปากอย่างนี้แหละ
ยังไงก็หายไวๆ นะคะ
- เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิพี่ - [พนักงาน] เอ่อ คุณคะ
ยาค่ะ
[ดนตรีเศร้า]
[เต้าหู้] ใครๆ ก็เคยทำของหาย
พี่ณัฐเองก็เคยอยู่บ่อยๆ
ทั้งหาเจอบ้าง
ไม่เจอบ้าง
แต่ผมไม่เคยเห็นพี่ณัฐเป็นแบบวันนี้มาก่อนเลย
ผมไม่คิดเลยว่า
[เต้าหู้] การที่ผมกลายมาเป็นคน
มันจะทำให้พี่ณัฐเสียใจขนาดนี้
ผมไม่ได้อยากให้พี่ณัฐเสียใจ
แต่มันก็เป็นไปแล้ว
[ดนตรีตึงเครียด]
[เต้าหู้] จนป่านนี้
ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับผมได้ยังไง
แต่ที่ผมจำได้
ผมรู้สึกว่าเช้าวันนั้น
มันมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นกับตัวผม
[เต้าหู้] พอพี่ณัฐออกไปทำงาน
ผมกับเพื่อนๆ ในห้องก็ตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน
แต่เช้าวันนั้น
มันมีเรื่องแปลกๆ อยู่
[เสียงไฟเปิด]
[เต้าหู้] อยู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต
[เสียงไฟช็อต]
ผมไม่เคยโดนไฟช็อตจริงๆ หรอกฮะ
[เสียงไฟช็อต] แค่จินตนาการว่ามันคงคล้ายๆ กับ
ความรู้สึกของคนไข้ตอนโดนช็อกหัวใจ [เสียงหัวใจเต้น]
แบบในหนังที่พี่ณัฐดูฮะ
พอหมอช็อกหัวใจปุ๊บ ก็ได้ยินเสียงหัวใจเต้น [เอฟเฟกต์เสียงประกาย]
[เต้าหู้] ผมเกือบคิดว่านั่น เป็นเสียงหัวใจของผมอยู่แล้ว
[เสียงหัวใจเต้น]
[เสียงไฟช็อต]
[เสียงหัวใจเต้น]
[เสียงหัวใจเต้นต่อเนื่อง]
[เต้าหู้] ถ้าไม่เห็นขึ้นฉ่ายวิ่งมาเสียก่อน
ไอ้ขึ้นฉ่ายมาแล้ว
[สมุดโน้ต] เจ้าหมีหนีเร็ว
- [หมอนข้าง] ขึ้นฉ่ายเอาเลย - [สมุดโน้ต] หดขาขึ้นไป เต้าหู้
[เต้าหู้] ผมก็อยากให้มันเป็นแค่เรื่องไร้สาระ
หรือว่าแค่ผมคิดมโนไปเอง
แต่มันกลับเป็นเรื่องจริง
[เสียงเห่า]
- [โต๊ะ] เจ้าขึ้นฉ่าย ไป ชิ่วๆ - [ผ้านวม] เต้าหู้หนีขึ้นฉ่ายเร็ว
- เต้าหู้ ระวังลูก เต้าหู้ - [โต๊ะ] ขึ้นมาทางนี้ เร็ว ขึ้นมาเลยเต้าหู้
- [ผ้านวม] เต้าหู้ระวัง - [โต๊ะ] เต้าหู้ขึ้นมา กระโดดขึ้นมาเลย
- เร็ว เออ ขึ้นมา - [สมุดโน้ต] อย่าเหยียบฉันนะ
[โต๊ะ] เฮ้ย ไอ้ขึ้นฉ่ายนี่ ไป
- [ผ้านวม] เจ้าหมานิสัยเสีย อย่าทำอย่างนี้นะ - [โต๊ะ] ไป อย่ามาเกาะ ไป
- [ผ้านวม] เต้าหู้ ระวังลูก - [โต๊ะ] โธ่เอ๊ย
[ผ้านวม] เต้าหู้ [เสียงเห่า]
- [ผ้านวม] เต้าหู้ระวังลูก - [โต๊ะ] ไอ้ขึ้นฉ่าย
- โอ๊ย กัดอีกแล้ว - [สมุดโน้ต] พอได้แล้ว
- [ผ้านวม] เต้าหู้ - [โต๊ะ] หนีไปเต้าหู้
[เต้าหู้] ผมรู้สึกว่าหัวใจผมเต้นได้จริงๆ ฮะ
สำหรับบางคนมันอาจจะเป็นลางร้าย
แต่สำหรับผม
มันคือปาฏิหาริย์
[ดนตรียิ่งใหญ่]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[พริบ] ไม่ได้ไปเหรอวะ
[เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า]
สวัสดีค่ะ
ใช่ค่ะ ฉันเป็นเพื่อนเขาเองค่ะ
หา อะไรนะคะ
พี่ธารอยู่โรงพยาบาล
[ดนตรีผ่อนคลาย]
นี่มึงยังไม่เลิกส่องไอ้เต้าหู้อีกเหรอวะ
กูไม่ได้ส่องมัน
กูอยากรู้ว่าของของกูหายไปไหน
เฮ้ยๆ น้อง
น้องจะมาไม่ใส่อะไรเลยแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย
ขาวว่ะ
ก็นี่ไง กูถึงไม่ไว้ใจมัน
คนดีๆ ที่ไหนจะแก้ผ้า หลงเข้ามาในบ้านคนอื่นวะ
เฮ้ยๆ
มันไม่ได้แค่แก้ผ้าอย่างเดียวแล้วว่ะ
พูดคนเดียวด้วยว่ะมึง
หรือว่ามันจะคุยกับแม่ซื้อวะ
อะไรของมึงวะ
โบราณฉิบหาย
หรือว่ามันจะความจำเสื่อม ตั้งแต่ก่อนถูกรถชนแล้ววะ
กูก็ไม่รู้ว่ะ
แต่กูมั่นใจว่ามันไม่ได้เข้าบ้านกูมาเฉยๆ แน่ๆ
มันต้องมีแผนอะไรสักอย่าง
เช่น แก้ผ้ามาขโมยหมีมึงว่างั้น
[เสียงครางชอบใจ] คนอะไรวะ
แม่งจะแก้ผ้ามาขโมยหมี
[เกณฑ์] มึง
ว่าแต่ในคลิปเนี่ย มันก็ไม่ได้เห็นนี่
ว่าไอ้เต้าหู้มันลากตุ๊กตาหมีมึงร่วงลงมาด้วย
ถ้ามึงสงสัยนะ ทำไมไม่ถามตรงๆ วะ
และถ้ากูถามและมันตอบกูได้ กูจะมานั่งส่องอย่างนี้ไหม
เออว่ะ จริงของมึง
มาๆ เดี๋ยวกูช่วยมึงดู
[เกณฑ์] กูว่า ดูไปดูมา
หน้ามันคุ้นๆ นะเว้ย
เหมือนเคยเห็นที่ไหนวะ
[ดนตรีสดใส]
(อนนต์ ธนากุล)
(อนนต์ ธนากุล)
[เสียงนักเรียนหญิงกรี๊ดกร๊าด]
[ดนตรีสดใส]
[เสียงบอลกระแทกหน้า]
น้อง
น้อง เป็นอะไรหรือเปล่า
[หนึ่ง] น้อง
น้อง
ณัฐ
พี่หนึ่ง
[เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ
[ดนตรีซึ้ง]
[เสียงพ่นลมหงุดหงิด] ทำไมมึงไม่เคาะประตูก่อน
ต้องเคาะด้วยเหรอฮะ
[เสียงถอนหายใจ]
มึงมองอะไรเนี่ยฮะ
ก็มองพี่ณัฐไงฮะ
[ณัฐ] อื้อ
มึงเข้ามาทำไมเนี่ยหา
ก็เข้ามานอนที่นี่ไงฮะ
[ณัฐ] เฮ้ย ไอ้เต้าหู้ ไอ้เต้าหู้ มานี่เลย
พี่ณัฐ
ใครให้มึงนอนที่นี่
ก็ผมเคยนอนที่นี่ไงฮะ
ตอนไหน
ก็ตอน…
[พูดอึกอัก] ตอน…
ก็ตอนที่ผมแบกพี่ณัฐขึ้นมาไงฮะ
คืนนั้นผมยังนอนได้ถึงเช้าเลยนะฮะ
พี่ณัฐยังบอกอยู่เลยว่าร้อนน่ะ
ผมก็เลยช่วยถอด…
มึงหยุดเลย
หยุดเลยนะ ไม่ต้องพูดต่อ
คืนนั้นก็ส่วนคืนนั้น
แต่คืนนี้กูไม่ให้มึงนอนที่นี่
- [ณัฐ] ออกไป ไป - พี่ณัฐ
- [เต้าหู้] พี่ณัฐ - ออก ลุก
- พี่ณัฐ - [ณัฐ] ลุก
[ณัฐ] เฮ้ย
- ไอ้เต้าหู้ ลุก - [เต้าหู้] เต้าหู้หลับแล้วฮะ
[ณัฐ] มึงจะออกดีๆ หรือมึงจะให้กู
- กระทืบมึงไอ้เต้าหู้ - [เต้าหู้] พี่ณัฐ
- [ณัฐ] ออกไป - พี่ณัฐ
- [ณัฐ] ไป - แต่พี่ณัฐ
[ณัฐ] ห้องมึงน่ะห้องนี้
และห้ามไปยุ่งห้องกูเข้าใจหรือเปล่า
[เต้าหู้] พี่ณัฐ
[ณัฐพูดเสียงแข็ง] เข้าไป
[เสียงถอนใจเซ็ง]
[ดนตรีเหงา]
สวัสดีฮะ
มีใครอยู่ไหมฮะ
ผมชื่อเต้าหู้นะฮะ
หวัดดีฮะคุณจิ้งจอก
คืนนี้ผมต้องนอนที่นี่คนเดียวเหรอฮะ
(เฟิสต์เลิฟ)
[หนึ่ง] น้อง
น้อง เป็นอะไรหรือเปล่า
[เพลง "รอเธอรู้ใจ" โดย ธนพล จารุจิตรานนท์]
[โซฟา] โอ๊ย ยูมานั่งทับไออย่างนี้
ไอก็ต้องทำตัวแข็งอยู่คนเดียวน่ะสิ
ไม่ยุติธรรมเลย
[ดนตรีเบาสมอง]
[เอฟเฟกต์ปรากฏตัว]
[รองเท้าขวา] ยูจะเรียกร้องหาอะไร
ในเมื่อความยุติธรรมมันก็เป็นแค่วาทกรรมอยู่แล้ว
ใจเย็นๆ ก่อนพี่ชาย อย่าเพิ่งทะเลาะกัน
เต้าหู้กำลังเครียดอยู่นะ
[เก้าอี้โยก] สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ กล่าวไว้ว่า
"คนฉลาด ทำเคราะห์ให้เป็นโอกาส
แต่คนประมาท
ทำโอกาสให้เป็นเคราะห์"
[โทรศัพท์] สาธุ
[เต้าหู้] ผมลืมแนะนำไปเลยฮะ
นี่คือเพื่อนใหม่ของผมที่อยู่ชั้นล่าง
เริ่มจากคุณโซฟา
สาวแฟชั่นนิสต้าตัวแม่
เธอมักจะพูดไทยคำฝรั่งคำ
แต่ทุกคนก็พร้อมเข้าใจเสมอ
ส่วนนั่น คุณรองเท้าแตะข้างขวา
หนุ่มเลือดร้อนหัวก้าวหน้า
ผู้มีอุดมการณ์อยู่ในจิตวิญญาณอย่างเต็มเปี่ยม
แต่ดูเหมือนคุณโซฟาจะไม่ปลื้มสักเท่าไร
ก็เลยเถียงกันได้ทุกเรื่อง
จนแฟนอย่างคุณรองเท้าแตะข้างซ้ายเนี่ย
ต้องมาช่วยแยกเป็นประจำเลยฮะ
ส่วนนั่น
คุณเก้าอี้โยก
ที่คุณป้าชอบเผลอหลับ ตอนรอพี่ณัฐกลับบ้านเกือบทุกคืน
และคุณโทรศัพท์มือถือของคุณป้า
ที่คุณป้าเผลอลืมทิ้งไว้ชั้นล่างเป็นประจำ
ผมได้รู้จักทุกคน
ก็วันที่ผมตกลงมาจากระเบียงนั่นแหละฮะ
อะๆ เห็นแก่เต้าหู้ ที่กำลังเครียดมากอยู่หรอกนะ ไอยอมก็ได้
นั่งลงสิ เจ้าหมี
ไม่เป็นไรดีกว่าฮะ
[เต้าหู้] เดี๋ยวผมนั่งตรงนี้ก็ได้ฮะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ผมต้องขอโทษที่รบกวนทุกคนด้วยนะฮะ
แต่ผมไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ
[โทรศัพท์] คุณมีอะไรให้
ฉันช่วยบ้าง
ก็ผมอุตส่าห์ได้เป็นคน
ได้พูดคุย
ได้จับมือ
ได้กอดพี่ณัฐด้วยนะฮะ
[เสียงร้องฮือฮา]
- ได้จับมือเหรอ - [รองเท้าซ้าย] อุ๊ย ตื่นเต้น
- ได้กอดด้วยเหรอ - [รองเท้าขวา] ตื่นเต้นอะไรนักหนา
- [โซฟา] อุ๊ยตายแล้ว - [รองเท้าขวา] ได้กอดเอง
- [รองเท้าซ้าย] ดีใจแทนเลย - [รองเท้าขวา] อย่าเว่อร์มาก
แต่ [เสียงเงียบลง]
ผมดันเข้าห้องพี่ณัฐไม่ได้น่ะสิฮะ
[ดนตรีเบาสมอง]
เป็นคนไม่เห็นจะดีเลย
หรือผมควรหาทางกลับไปเป็นหมีดีฮะ
[รองเท้าขวา] พวกของเล่นชนชั้นนำนี่ โคตรเพ้อเจ้อเลย
แกจะกลับไปเป็นหมีได้ยังไง
แกเป็นคนได้ยังไง แกยังไม่รู้เลย
งั้นเพราะอะไรเราถึงตื่นขึ้นมาได้ล่ะพี่ชาย
[เสียงครางไม่พอใจ] ก็ตอนเราตื่นขึ้นมา
ก็อยู่ในบ้านของเจ้ามนุษย์ชนชั้นกลางนี่แล้วไง
หรือว่าที่เราตื่นขึ้นมาได้
เพราะเราถูกพาเข้ามาในบ้านฮะ
แต่ก็ไม่ใช่ทุกตัวที่จะตื่นนะ
[เก้าอี้โยก] เจ้าหมี
ก็จริงอีกล่ะฮะ
ในห้องที่พี่ณัฐไล่ผมไปนอน
ไม่มีข้าวของชิ้นไหนตื่นเลยนะฮะ
มันต้องมีบางอย่างที่ทำให้เราตื่น
บางอย่างที่สำคัญ
ตุ๊กตาตัวนั้น
[พริบ] สำคัญกับพี่ณัฐมากเลยเหรอคะ
ของสำคัญจากคนสำคัญน่ะ
[ดนตรีสดใส]
พี่หนึ่ง
พี่หนึ่ง
พี่หนึ่ง
- [รองเท้าซ้าย] ใครน่ะ - [โทรศัพท์] พี่หนึ่ง ประมวลผลใหม่
- [รองเท้าขวา] ไม่รู้สักเรื่องได้ไหม - [โซฟา] หนึ่งคือใครหา
- [โทรศัพท์] ใครคือพี่หนึ่ง - เขาพูดถึงใคร
ผมเห็นพี่ณัฐพูดถึงพี่หนึ่งสองครั้งแล้วนะฮะ
ผมว่า
ถ้าเราไม่ได้ตื่นจากการที่เราถูกพาเข้ามาในบ้าน
มันอาจจะเกี่ยวกับคนสองคนก็ได้นะฮะ
บางทีผมอาจจะเกี่ยวอะไร กับพี่หนึ่งคนนั้นก็ได้นะฮะ
- [โทรศัพท์] พี่หนึ่งคือใคร - [เก้าอี้โยก] หือ
- [รองเท้าซ้าย] เขาเป็นใครน่ะ - [โทรศัพท์] คำตอบ
- รอคำตอบ ประมวลผล - [เก้าอี้โยก] เจอไหม
- เจอไหม - [โซฟา] เกี่ยวข้องกันยังไง
- [โทรศัพท์] ฉันไม่เข้าใจ - [โซฟา] พี่หนึ่งใครนะ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[ณัฐ] เฮ้ย เฮ้ย
[เสียงถีบ] [เต้าหู้] พี่ณัฐ
[ณัฐ] ทำไมมึงไม่ใส่เสื้อผ้า
ใส่แล้วมันคันนี่ฮะ
คันไม่คันมึงก็ต้องใส่
พี่ณัฐยังไม่ใส่เลยฮะ
[เอฟเฟกต์เสียงวิ้ว]
แล้วมึงเข้ามาได้ยังไงเนี่ย
กูล็อกประตูแล้วไม่ใช่เหรอ
พี่ณัฐล็อกประตู
แต่ไม่ได้ล็อกระเบียงนี่ฮะ
[ดนตรีเบาสมอง]
มึงนี่พยายามจังเลยนะ
ใช่ฮะ เป็นคนต้องมีความพยายามสิฮะ
นี่กูด่ามึงอยู่
ไม่ว่าทางไหนกูก็ไม่ให้มึงเข้า
มึงออกไปเลยนะ
- กูนับหนึ่งถึงสาม - [เต้าหู้] แต่
พี่ณัฐ
หนึ่ง สอง [เสียงถีบ]
พี่ณัฐ แล้วสามล่ะฮะ
กูไม่เคยนับถึงสามเว้ย
จะเอาอีกรอบไหม
- หนึ่ง สอง - ไป ไปแล้วฮะ ไปแล้วฮะ
[ดนตรีสนุกสนานผ่อนคลาย]
พี่ณัฐฮะ
ขอไปทางประตูก่อนได้ไหมฮะ
- หนึ่ง สอง - [เต้าหู้] พี่ณัฐ
[เสียงหอบหายใจ]
ถึงจะโดนดุไปหน่อย
แต่เมื่อคืนผมก็ได้กลับไปนอนกับพี่ณัฐนะฮะ
[ดนตรีสนุกสนานผ่อนคลาย]
[จัน] ไม่รู้ว่าคุณนาจะรู้หรือเปล่า ว่าลูกชายกับคนดูแลนี่
ไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว
[เสียงดัง] แม่เลิกบ้าสักทีได้ไหม
[เสียงสั่น] ณัฐอายเขาแม่
ถ้ามึงยังอยากอยู่บ้านหลังนี้
[ณัฐ] กูไม่…
[เต้าหู้] ผมจะดูแลพี่ณัฐกับคุณป้าให้ดีที่สุดเลยฮะ
[ณัฐ] เดี๋ยวความจำมึงกลับมา มึงก็ต้องไปอยู่ดี
เผลอๆ มึงคงจำกูไม่ได้ด้วยซ้ำ
เพราะกูไม่ได้สำคัญกับมึงขนาดนั้น
แล้วพี่คิดว่ารักมัธยมมันมีแต่ด้านใสๆ เหรอพี่
พี่ก็น่าจะรู้จากเรื่องย่อผมแล้วนะ
[ดนตรีระทึก]
เลิกกวนประสาทสักทีได้ไหมไอ้เด็กแว้น
- คือผมกับ… - [เต้าหู้] พี่ณัฐฮะ
พี่หนึ่ง
[เพลง "ปลดล็อก" โดย สาริน รณเกียรติ และธัชพล กู้วงศ์บัณฑิต]
คำบรรยายโดย: ธาวัน มณีสาตร์
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.