All language subtitles for Fellini Satyricon (1969 ITA)[720p]

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic Download
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian Download
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian Download
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΩΝΙΟΥ

’κουσε, το χώμα δεν με θάβει.

Η θάλασσα δεν με πνίγει, κι ας έχει καταπιεί τόσους, η πόρνη.

Είμαι ο Ενκόλπιο. Απόκληρος. Διωγμένος από το σπίτι μου.

Φυγάς, τα χέρια μου είναι αιματοβαμμένα.

Είμαι μόνος, εγκαταλειμμένος, άθλιος.

Και ποιος με καταδίκασε σ' αυτή την ερημιά; Ένα διεστραμμένο καθίκι.

Ένα σκατόφτυαρο, άξιο εξοστρακισμού - ο Ασίλτο.

Επιζητά να ελευθερωθεί μέσω της ακολασίας -

είναι στη διάθεσή σας.

Πουλιέται σαν γυναίκα, ο μπάσταρδος.

Κι όσο για κείνη την τσούλα, τον Τζιτόνε.

Κατουράει καθιστός, όπως οι γυναίκες.

Φοράει φούστα, θαρρείς και δεν γεννήθηκε άνδρας.

Έκανε την πουτάνα, μικρός, στη φυλακή.

Έσκυβε και κατέβαζε το βρακί για κάθε επιβήτορα.

Τι ντροπή.

Κι ακόμα χειρότερα, μου είναι άπιστος, κι ας έκανα τόσα γι' αυτόν.

Δεν του ήταν τίποτα να με ατιμώσει.

Οι δυο τους γελούν εις βάρος μου.

Η ψυχή μου είναι άρρωστη.

Σ' αγαπούσα, Τζιτόνε. Σ' αγαπώ ακόμα και δεν θα σε μοιραστώ με τον Ασίλτο.

Είσαι το κορμί μου, η ψυχή μου.

’κουσε, είσαι ο ήλιος μου. Τα μεθυσμένα κύματα που με παρασύρουν.

Είσαι ο θεός των θεών, που μου άρπαξε άσπλαχνα ο Ασίλτο, η λέρα.

Πρέπει να σε βρω, αλλιώς δεν θα είμαι άνδρας.

Και θα σε βρω.

Ασίλτο.

Ο Ενκόλπιο με αναζητά. Διψάει για εκδίκηση.

Του έκλεψα τον φίλο και χόλωσε,

αλλά καλά να πάθει - ο δολοφόνος, το γεράκι της νύχτας.

Ορμάει σαν αρπακτικό.

Το κλεφτρόνι, αρπάζει ό,τι του γυαλίσει.

Ενώ κοιμόταν, του βούτηξα τον Τζιτόνε μέσα από την αγκαλιά του.

Έτσι είναι η φιλία - πολύ βολικό πράμα.

Γλυκόπικρη.

Στην αρχή, ο μικρός δεν έκανε κέφι.

Ίσως νύσταζε. Μα έβγαλα και του έδειξα το άλλο σπαθί μου, λέγοντας

''Λουκρητία, ιδού ο έμπιστος Ταρκύνιός σου.''

Τώρα είναι κτήμα ενός ηθοποιού, τον πούλησα.

Για μια χούφτα δηνάρια, γι' αυτό δεν θα μ' αγαπήσει ποτέ κανείς.

Μετά συνάντησα στην πόλη έναν καλό οικογενειάρχη.

Μ' έφερε στα λουτρά, κρατώντας μου ντροπαλά το χέρι,

''Έλα'', επέμενε. Κι έτσι ήρθα.

Και να ο Ενκόλπιο, ψάχνει να με βρει, εξοργισμένος.

Πρέπει να τον αντιμετωπίσω ή να γίνω καπνός.

Εμένα ψάχνεις, Ενκόλπιο; Έλα δω.

Πού είναι ο Τζιτόνε;

Πού είναι ο Τζιτόνε; Τσόγλανε.

Τον πούλησα, χρυσέ μου. Στον Βερνάκιο, τον ηθοποιό.

Λυπάμαι, χρυσέ μου.

Και ιδού η τιμωρία του δεξιού μου χεριού που με απογοήτευσε.

Χαιρετήστε τον Καίσαρα.

Τι τυχεροί είμαστε, βλέπουμε καθημερινά νέα θαύματα του θεϊκού Καίσαρα.

Επίδειξη.

Ο Καίσαρας, ο αφέντης της ζωής.

Ο Έρως, με τα φτερά του πόθου, κατέβηκε στη Γη.

Βερνάκιο, άκουσε, το καλό που σου θέλω. Αυτό το αγόρι μου ανήκει.

Ένας πάτρωνας, ένας ύπατος.

Ο νεαρός είναι δικός μου. Δώσ' τον μου πίσω αμέσως.

Ένας συγκλητικός. Ένας πατρίκιος.

Ανέβα, Μεγαλειότατε. Το φτωχικό του Βερνάκιο στη διάθεσή σου.

Πρώτα, να σου συστήσω την οικογένειά μου.

Και τους σκλάβους μου.

Και το σκυλί.

Τζιτόνε, κατέβα αμέσως.

Είναι λυγερός, του γάλακτος, και μου κόστισε μόνο 30 δηνάρια.

Ένα γουρουνάκι του γάλακτος κοστίζει περισσότερο.

’κουσε να σου πω, Βερνάκιο. Είσαι έξοχος ηθοποιός.

Σ' έχω δει, ξέρω πόσο διάσημος είσαι.

Μα επαναλαμβάνω, ο ομορφούλης μου ανήκει.

Ο μπάσταρδος ο Ασίλτο σε εξαπάτησε. Δεν είχε δικαίωμα να τον πουλήσει.

Είναι παράνομο. Εξαπάτησε και του δυο μας.

Ο Τζιτόνε θα έρθει μαζί μου.

- Βρομο.... - Τον αγοράζ ω για 40 σηστέρτια.

Είναι τόσο όμορφος. 45.

Ίσως αρκούν 60 γι' αυτόν.

'Οχι.

Θέτω μια σοβαρή ερώτηση.

Σας ρωτώ, ποιος θα πουλούσε τη γυναίκα του;

Είναι η γυναίκα μου. Κρατάει ζεστό το κρεβάτι μου.

Έχει μεγάλη κλίση στις θεατρικές τέχνες.

Θα είναι έξοχος ως σύζυγός σας.

Η Ελένη με τον Μενέλαο, η ωραία, πιστή Πηνελόπη.

Είναι ανεκτίμητος θησαυρός.

Θα σου επιστρέψω δίκαια το ποσό που πλήρωσες.

Και ο Τζιτόνε θα έρθει μαζί μου.

Ποτέ.

Το παράκανες. Έχεις γίνει ανυπόφορος.

Έχεις τιμωρηθεί ήδη για τον χλευασμό σου στον Καίσαρα. Ίσως δεν σου άρκεσε.

Να κατασχέσω το θέατρό σου;

Επέστρεψε τον σκλάβο του,

ειδάλλως θα κάνω στάχτη το θέατρο.

- Σας βεβαιώ, ο Βερνάκιο... - Το παραξήλωσες.

Ξεπέρασες τα όρια της υπομονής μας.

Σας παρακαλώ. Μην καταστρέψετε το θέατρό μου, σας ικετεύω.

Ο Βερνάκιο είναι πειθαρχικός. Ο Καίσαρας το γνωρίζει.

Δες ποια είναι εκεί.

Καλπούρνια. Ξέρεις πού μένουμε;

Εδώ μένετε. Το ξέρεις, γλυκούλα μου.

Εκεί. Αυτός είναι.

Ελάτε. Πανέμορφα κοριτσάκια μου.

Εσείς. Ελάτε εδώ.

Η ημέρα που διάλεξες είναι ευνοϊκή.

Θέλεις να ξέρεις αν η γυναίκα σου είναι γόνιμη;

Το χρώμα τους είναι καφεκόκκινο,

οιωνός ότι θα σου χαρίσει πολλά παιδιά.

Περίμενε. Γαλανομάτη, δεν ξέρεις ποιος είμαι;

Παραείσαι γνωστός για διάσημος.

Αγαπητέ μου φίλε κι αδελφέ. Πώς είσαι;

Γιατί να μοιραζόμαστε δύο ένα μονό δωμάτιο;

Σοβαρά, η φιλία μας έχει πια ραγίσει.

Ας μοιραστούμε λοιπόν τα λίγα πράγματα που έχουμε.

Έχεις τρόπους να βγάζεις λεφτά.

Σπουδάζεις ακόμα. Το ίδιο κι εγώ. Μα γίναμε ρεζίλι εδώ με το σκάνδαλο...

Γιατί φέρεσαι τόσο προκλητικά;

Εγώ, επειδή πεινάω, δουλεύω.

Κανείς δεν προσπαθεί να σε σταματήσει. Ιδίως εγώ.

Πολύ καλά, τότε. Ας τα μοιραστούμε.

Ερώτηση: ποια είναι δικά μου;

Ο καθρέφτης. Είναι δικός μου.

Αυτό είναι δικό μου.

Και το αγόρι. Θα το μοιραστούμε κι αυτό;

- Μην αστειεύεσαι. - Ας αποφασίσει ο ίδιος.

Μ' εσένα.

Γκαρίτσιο.

Ο Γανυμήδης... ο Νάρκισσος.

Και ο Απόλλωνας, που μετέτρεψε τη σκιά ενός νέου σε λουλούδι.

Είναι αηδιαστικές, οι ιστορίες αγάπης,

σαρκικής ένωσης, ασυναγώνιστα αηδιαστικές.

Κι εγώ δόθηκα σ' έναν άπονο έρωτα.

Βλέπεις μπροστά σου έναν ποιητή.

Δεν το πιστεύεις, είμαι ρακένδυτος;

Ακριβώς.

Η παθιασμένη αφοσίωση στην τέχνη δεν αποφέρει ποτέ πλούτη.

Η φτώχια είναι αδελφή της ευφυίας.

Είμαι πολύ φτωχός, και ονομάζομαι Εύμολπος.

Σου δείχνω αριστουργήματα που δεν ζωγραφίζουν πια.

Δεν έχουν την ενέργεια.

Ο πολιτισμός μας έχει εξαντληθεί.

Και ποιος είναι ο λόγος αυτής της κατάπτωσης;

Η αδηφαγία για τα λεφτά. Η απληστία.

Τα ιδανικά της αρετής, της αγνότητας, της λεπτότητας και της τέχνης ξέφτισαν.

Ο Εύδοξος γέρασε στα βουνά, μελετώντας τ' αστέρια.

Ο Λύσιππος, ζωγράφιζε πάντα ένα μόνο μοντέλο και πέθανε στην ψάθα.

Το κρασί και οι γυναίκες κατέστρεψαν την αντίληψή μας

για τέτοια αριστουργήματα.

Τι απέγινε η διαλεκτική συζήτηση; Και η αστρονομία;

Τις αντικατέστησε η συνουσία.

Είναι φυσικό που η ζωγραφική είναι πλέον νεκρή.

Θεωρούμε ομορφότερο ένα σακί χρυσάφι

από τα έργα του Απελλή ή του Φειδία.

Τι πράγμα ήταν εκείνοι οι Έλληνες.

Κι εγώ δεν είμαι καλύτερος. Έχω φίλο τον Τριμάλκιον, που είναι ζάπλουτος.

Παράγει λεμόνια, πιπέρι, μαλλί.

Θέλεις να πιεις του πουλιού το γάλα; Θα σου δώσει ένα γαλόνι.

Και είναι χωριάτης. Νεόπλουτος πληβείος.

Ανατροφή μηδέν. Και το κακό είναι ότι περνιέται για ποιητής.

Παιδαριώδεις στίχοι. Χωρίς ψυχή, χάρη, ποίηση.

Και τι με αποκαλεί ο μπάσταρδος; ''Συνάδελφο''.

''Αδελφή ψυχή''. Ο θρασύτατος.

Αλλά, κάθομαι στο τραπέζι του και πίνω το κρασί του. Η πρόσκλησή του...

Ζεις ακόμα γιατί είσαι Ρωμαίος πολίτης.

Μη θαρρείς πως δεν μπορώ να βάλω να σε δείρουν.

Αρχίδια λουλούδια, μάπα.

Θα βάλω να σου κάνουν μαύρη την πλάτη.

Το έκανε ήδη ο ρουφιάνος ο γιος σου.

- Θα σε φυλακίσω στα μπουντρούμια. - Αιωρούμενη πορδή.

Δεν πειράζει. Ακόμα κι η Αφροδίτη ήταν αλλήθωρη.

Καλοσύνη σου που ήρθες.

Η παρουσία σου είναι πάντα καλοδεχούμενη. Είσαι σαν κι εμένα.

- Τιμή μου. - Σφύζεις από ευφυία.

Μεταξύ μας, υπάρχει πραγματική αγάπη.

Φίλοι μου, σας παρακαλώ, δοκιμάστε το κρασί μου. Τιμήστε το.

Δεν μου κοστίζει. Τα ψάρια κολυμπούν. Οι γελάδες βόσκουν ολημερίς.

Εγώ απλώς τις μαγειρεύω και τις πουλώ.

'Ολα προέρχονται από τα κτήματά μου.

Στο Τάρας και στο Ταυρομένιο.

Θέλω να μου ανήκει όλη η Σικελία,

ώστε να περιοδεύω και να ταξιδεύω στη θάλασσα

μέχρι την Αφρική, όντας πάντα στα κτήματά μου.

Παρόμοια με τον Οδυσσέα, θα είμαι εφάμιλλός του.

Πιάνεις τη σύγκριση που κάνω;

Λίγη κουλτούρα στο φαγητό δεν βλάπτει.

Να και τα πρώτα μου γένια.

Ήμουν πλήρως ανεπτυγμένος στα 14.

Και να οι θεοί του σπιτιού μου,

προστατεύουν όλο το βιός μου.

Καλοί για την τύχη, για τις δουλειές, για τα κέρδη. Δοξάστε τους.

- Ποιος είσαι εσύ; - Δουλεύω στην κουζίνα.

- Γεννήθηκες εδώ ή σε αγόρασα; - Ούτε το ένα ούτε τ' άλλο.

Με κληρονομήσατε.

Μαγείρευε μεγαλόπρεπα

αν δεν θέλεις να σε βάλω να φτιάχνεις γουρουνοτροφή.

Ακούσατε το αστείο για τον φτωχό...

Τι θα πει φτωχός;

Μπράβο. Καλό.

Πηγαίνω να κάνω εμετό.

Πώς περνάει η ώρα. Νυχτώνει πριν προλάβεις να ετοιμαστείς.

Πρέπει να τρέχεις απ' το κρεβάτι για φαγητό.

Και κάνει κρύο. Δεν έχει ζέστη ούτε καν στο λουτρό, ε;

Οι άνθρωποι είναι λιγότεροι από τις μύγες.

Σίγουρα έχουν μεγάλη αντοχή, οι μύγες.

Εμείς είμαστε εδώ σήμερα, κι αιωνία μας η μνήμη αύριο.

Ένας μετέτρεπε μολύβι σε χρυσάφι.

Είχε μαύρα, κορακίσια μαλλιά. Ήταν πάνω από 70, και πηδούσε ακόμα.

Κινδύνευε ακόμα και το σκυλί του σπιτιού.

Είναι μαγειρεμένο αυτό;

Πώς τολμάς να το παρουσιάζεις έτσι! Δεν είναι καν ξεντερισμένο!

Τον μάγειρα. Αμέσως.

Εσύ ''μαγείρεψες'' αυτό το γουρούνι; Με τα εντόσθια;

-Έλεος, σωτήρα μου. - Μαστιγώστε τον.

Συγγνώμη. Έσφαλα. Έλεος.

Καλά, τότε, οικτρά σκουλήκια. Ξεκοιλιάστε το - εδώ, τώρα.

Το ένα θαύμα μετά από τ' άλλο. Δείτε τι βγαίνει.

Τσίχλες, χήνες, αβγά, συκώτια,

λουκάνικα, σπληνάντερα, περιστέρια,

σαλιγκάρια, νεφρά με λαρδί, ζαμπόν και πνευμόνια.

Τριμάλκιον, τ' όνομά σου θα μείνει αθάνατο.

Εύμολπε.

Τι γελάς εσύ; Μην κοροϊδεύεις τον αφέντη μου.

Ώστε είσαι πλουσιότερος; Παρέχεις καλύτερα συμπόσια;

Λεχρίτη, βρομερέ μπαγαπόντη.

Γιε του αυτοκράτορα. Σε είδαμε όλοι να βιάζεις την κατσίκα.

- Απλώς γέλασα. - Κλείσε το στόμα σου. Βρομοκοπάει.

Σιχαμένε.

Εγώ εξαγόρασα την ελευθερία μου. Εσύ το έκανες;

Ταΐζω 20 κι ένα σκυλί. Η γυναίκα μου - αγόρασα την ελευθερία της.

Κάτω λοιπόν τα ξερά σου απ' τα βυζιά της, πορδή.

- Μην τον τσατίζεις. - Είσαι μια πορδή στον ωκεανό.

Βούλωσ' το, Χερμερότι.

Υπομονή. Είναι κοκοράκι ακόμα.

Απλώς κακαρίζει. 'Οταν ήσουν νέος, κακάριζες κι εσύ.

Απαγγείλετέ μας λίγο 'Ομηρο. Αρχίστε.

Στο τραπέζι, η ηδονή μου είναι Ελληνική.

Αδελφέ ποιητή, κατάλαβες τι έλεγαν;

Να σε διαφωτίσω λίγο; Προφανώς ο Διομήδης...

Ιδού, το μωσαϊκό του αφέντη μας.

Παλουκώσου πριν σωριαστείς.

Σιχαμεροί.

Είλωτες. Αηδιαστικοί.

Πότε πληρώσατε έστω και το 1/20 της ελευθερίας σας;

Κόλακες απατεώνων, ψεύτες, κοπροφάγοι.

Παρηγορηθείτε από το ότι εμείς οι ποιητές είμαστε ευαίσθητοι.

Ακούστε με προσοχή τούτο:

'''Ολα οφείλονται στη μοίρα, Το γραφτό ηγείται στο χορό.

Η τύχη δεν μας χαμογελά ποτέ. 'Ο,τι είναι να γίνει ας γίνει.''

Οι στίχοι είναι δικοί μου.

Οράτιος, ε;

Ένας λυρικός, νέος Οράτιος.

Χόρεψε, έλα.

’ντε, μίζερη.

Χόρεψε.

Στις 26 Ιουλίου, οι εξής σκλάβοι γεννήθηκαν στα κτήματα στην Κούμα:

άρρενες 30, θήλεις 40.

Την ίδια ημέρα σταυρώθηκε ο σκλάβος Ευσέβιος για ασέβεια προς τον αφέντη.

Μοσχαράκια: 26. Την ίδια ημέρα κάποιος έβαλε φωτιά στα περιβόλια της Πομπηίας.

Ορίστε; Πότε αγόρασα περιβόλια στην Πομπηία;

Κρασί! Εννοώ, ζεστό νερό. Συγγνώμη, αργήσαμε.

Ήμασταν σ' ένα συμπόσιο-κηδεία μιας σκλάβας του Σίσα.

Έχυσε κρασί στα κόκαλά της. Το γεύμα ήταν λουκούλλειο.

Σερβίρισαν λουκάνικα, κέικ με Ισπανικό μέλι, ένα σαλιγκάρι στον καθένα.

Για κυρίως πιάτο - μια αρκούδα με αβγά τυλιγμένη σε φύλλο.

Την καταβρόχθισε, η γυναίκα μου, και μετά ξερνούσε σαν μπεκρού.

Είπε ''Αφού μας τρώνε, θα τις φάμε κι εμείς.''

Σίντι, Φορτουνάτα, τι κάνετε εκεί;

Θα σας τσουγκρίσω τα κεφάλια.

Η αποχή από σένα θα με κάνει πλουσιότερο και παχύτερο.

Πώς σου φαίνεται, μάντη;

Ο ήχος ήταν διαυγής. Αυτό προμηνύει εξελίξεις.

Περιμένετε κάποιον επισκέπτη;

Ξαναπροσπαθήστε.

Πολύ καλύτερα. Χαίρομαι για εσάς.

Ναζιάρικο αγοράκι, αγαπημένο μου.

Σκανδαλιάρικο.

Έλα δω. Κάθισε στο γόνατό μου. Έλα δίπλα στον θείο σου.

Παράτα με. 'Ολοι ξέρουν ότι γεννήθηκες στην αγορά. Σε μεταμόρφωσα...

Τέλειωσες με τις τρίχες σου;

Αρχιτέκτονα, βγάλε το άγαλμα αυτής της μέγαιρας απ' τα μνημεία μου.

- Μη μου υψώνεις τη φωνή. - Μίζερε γερο-μύκητα.

Αισχρή, άξεστη.

Γριά καρακάξα, να τι είσαι.

Σ' έφερα απ' τα παζάρια στα παλάτια.

Και μου κράζεις σαν γαλοπούλα.

Θα το πληρώσεις. Θα σε βάλω να φας τα σκατά σου.

Αγαπώ αυτό το αλητάκι για την εξυπνάδα του, όχι για την ομορφιά του.

Ξέρει να κάνει διαίρεση, να διαβάζει, κι αξίζει την καρέκλα που κάθεται.

Τι, παραπονιέσαι ακόμα, χοντρέλω;

Τα μεγαλεία που απολαμβάνεις, τα οφείλεις σ' εμένα.

Επί 14 χρόνια ικανοποιούσα τις ορμές του αφέντη μου.

Υπάκουα τυφλά τις προσταγές του.

Και εξυπηρετούσα την αφέντρα μου επίσης.

Έγινα συγκληρονόμος του αυτοκράτορα, έφτιαξα πέντε πλοία,

τα φόρτωσα με γουρούνια, αρώματα και σκλάβους, κι έκανα περιουσία.

'Ο,τι ακουμπούσα γινόταν χρυσάφι.

Ήμουν κατσαρίδα, και τώρα είμαι βασιλιάς.

Οικονόμε, ετοίμασε την πανοπλία και τα κτερίσματα για την ταφή μου.

Δώσε να δοκιμάσω το κρασί με το οποίο θα πλυθούν τα κόκαλά μου.

Η ζωή περνά σαν σκιά.

Αργά ή γρήγορα, θα πεθάνουμε όλοι.

Είχα μια ξαφνική ποιητική έμπνευση.

Ακούστε προσεκτικά.

''Ο θίασος εδώ παίζει μια παντομίμα.

Ένας ηθοποιός υποδύεται τον πατέρα, ένας το γιο, κι ένας τη χρυσή ηλικία.

Αλλά στο φινάλε, δείτε τα προσωπεία να πέφτουν.''

- Τι λες γι' αυτήν την ποίηση, ποιητή; - Να πω την αλήθεια;

- Το έκλεψες απ' τον Λουκρήτιο. - Τι είπες, μπαγαπόντη;

''Αλλά στο φινάλε, δείτε τα προσωπεία να πέφτουν.''

Είναι από τον Λουκρήτιο.

Μπάσταρδε. Τολμάς να με αμφισβητείς;

Εγώ είμαι ποιητής, όχι εσύ.

- Δεν είσαι στιχοπλόκος... - Βάλτε τον στο φούρνο.

Αμφισβητείς το ταλέντο μου; Στη φωτιά.

Σε τάισα και σε πότισα. Εγώ είμαι ο ποιητής.

Ψήστε τον στο φούρνο. Αχάριστε.

Τι θράσος...

Σουβλίστε τον. Πάρτε τον από μπροστά μου.

Φίδι στον κόρφο μου. Να μην τον ξαναδώ.

Τι φέρσιμο είναι αυτό σ' έναν φιλόσοφο-καλλιτέχνη;

Μόνο βασίλισσες και αυτοκράτορες έχουν μαυσωλεία σαν το δικό μου.

Ο Αμπίνα δημιουργεί έργο τέχνης.

Τι ταφικό μνημείο. Καλυμμένο με μάρμαρο και χρυσό.

Στη πρόσοψη, νωπογραφίες 120 ποδών με απεικονίσεις της ζωής του.

Τα πλοία του με φουσκωμένα πανιά,

συν το άγαλμα του αγαπημένου του σκυλιού.

Και το επιτάφιο επίγραμμα;

''Ενθάδε κείται ο Γάιος Πομπέιους Τριμάλκιον.

Φιλάνθρωπος, ευεργέτης. Ακραία ενάρετος.

Λεοντόκαρδος, αυτοδημιούργητος.

Κληροδότησε 30 εκ. σηστέρτια.

Δεν περίμενε πολλά απ' τη Φιλοσοφία κι από σένα.''

Είναι θέλημα της μοίρας να παρευρίσκεστε στην ταφή

και να σκέφτεστε καλά πράγματα για μένα.

Τραγουδήστε, παίξτε όμορφη μουσική πολύ απαλά.

Αντίο. Γεια χαρά κόσμε.

Τώρα θρηνήστε με. Είμαι νεκρός.

Θρηνήστε τον Γάιους Πομπέιους Τριμάλκιον.

Θρηνήστε τον Τριμάλκιον.

Τι ένδοξος άνδρας.

Αξιαγάπητο άτομο, πράγματι.

Γιατί να μην πεθάνω μαζί του;

Θέλω να σου δώσω ένα δώρο. Πάρε το βραχιόλι μου.

Ατόφιο χρυσάφι. Ορίστε, πάρ' το.

Κι εγώ; Με ξέχασες εμένα;

Μου δίνεις τα σκουλαρίκια σου;

Βγάλ' τους έξω. Δώσ' τα δρόμο, τα αδηφάγα όρνεα.

Και πάρε πίσω το βραχιόλι μου από τον μαύρο.

Κανείς δεν μπορεί να μας πει, γιατί κανείς δεν γύρισε από τον τάφο.

Δεν θα ξέρουμε ποτέ πώς είναι ο θάνατος. Αλλά όλοι ξέρουμε πώς είναι η ζωή, ε;

Κι όλοι ξέρετε την ιστορία της Οικοδέσποινας της Εφέσου.

Αρχίζει ''Υπήρχε κάποτε μια νέα χήρα, πανέμορφη και ενάρετη.''

Είχε χηρέψει πρόσφατα.

Την βλέπετε να κλαίει, πιστή μέχρι τέλους. Αρνείται να φύγει από τον τάφο.

Τι έρωτας, τι θλίψη. Ολημερίς κι ολονυχτίς θρηνεί.

Πέντε μέρες δίχως τίποτα μέσα σου, είναι κάτι το αβάστακτο.

Μένει εκεί, να πεθάνει από την πείνα.

Έξω, κοντά στον τάφο, κρέμεται το πτώμα ενός ληστή.

Το φρουρεί ένας όμορφος, νέος στρατιώτης για να μην το κλέψουν.

Θα πεθάνεις από την πείνα.

Πώς μπορείς να υπηρετήσεις την αγάπη με το θάνατο;

Πρέπει να πιεις κάτι.

Πρέπει. Πιες το.

Σου αξίζει να ζήσεις. Οι τέρψεις της ζωής είναι θείο δώρο.

Ρώτησε το πτώμα εδώ αν θέλεις. Θα σου πει το ίδιο.

Σε παρακαλώ, πιες λίγο.

Έκλεψαν το πτώμα του ληστή.

Ενώ ήμουν εδώ, θα το πήραν οι συγγενείς του να το θάψουν.

Η τιμωρία μου θα είναι σίγουρα θάνατος. Ένας φρικτός θάνατος.

Προτιμώ να πεθάνω από το ίδιο μου το χέρι.

'Οχι, γλυκέ μου.

Θα μου είναι αφόρητο να χάσω δυο άνδρες, τον έναν μετά τον άλλο.

Προτιμώ να κρεμάσω ένα νεκρό άνδρα, παρά να χάσω ένα ζωντανό εραστή.

''Προτιμώ να κρεμάσω ένα νεκρό άνδρα, παρά να χάσω ένα ζωντανό εραστή.''

Οι ποιητές ίσως πεθάνουν.

Αλλά τι έξοχο θα είναι να επιζήσει η ποίηση;

Φίλε μου. Σύντροφε στην ώρα του θανάτου μου.

Θα λες ''Ήμουν φιλαράκι του Ευμόλπου, του ποιητή.''

Θα λες ''Ναι...''

Ναι, νεαρέ μου.

Αν είχα τα πλούτη του Τριμάλκιον, θα σου άφηνα μια λίμνη,

καράβια, με ναύτες.

Μα μπορώ να σου αφήσω μόνο τη χαρά της ζωής μου, που είναι...

- Που είναι; - Η ποίηση.

Σου αφήνω τις εποχές, την άνοιξη και το ξανθοκίτρινο καλοκαίρι.

Σου αφήνω τον άνεμο,

τον ήλιο, την πλατιά θάλασσα με την αύρα της.

Σου αφήνω το ταπεινό χώμα.

Τα βουνά, τα νερά των χειμάρρων τους, αγνά δάκρυα,

και τα πολύμορφα σύννεφα, που ταξιδεύουν μελαγχολικά στον ουρανό.

Κάτασπρα, ελαφρά σαν βαμβάκι.

Ώστε σαν τα βλέπεις, να θυμάσαι τα χέρια μας, που άγγιξαν τα χείλη μας.

Σου αφήνω λιβάδια με δένδρα,

πουλιά, και κάθε λογής ζωντανά.

Γλυκιά αγάπη, πικρή αγάπη και τ' αστέρια, σου αφήνω.

Ήχους, τραγούδια, ψίθυρους.

Τις φωνές των ανθρώπων,

τους μουσικούς σκοπούς των κυμβάλων,

σου αφήνω.

Γλυκόπικρη γεύση. Μάλλον θα ονειρεύομαι.

Σ' αγαπώ ακόμα. Μίλησέ μου, έρωτα του ονείρου.

Μ' άφησες για κάποιον άλλον.

Μου αξίζει...

Φρίκη. Πέσαμε στα χέρια του Λάικας από τον Τάραντα,

του κακοποιού που χτενίζει τις θάλασσες για πολύτιμα αντικείμενα, ανθρώπους.

Για όμορφους ανθρώπους σαν εμάς, προς τέρψη του Καίσαρα.

Ο Τζιτόνε είναι όμορφος. Η αγάπη μου είναι όμορφη.

Θα είμαστε τα παιχνιδάκια του μαγκούφη, μολεμένου Καίσαρα στο νησί του.

Η κακή μου τύχη μ' έχει αρπάξει ξανά απ' τ' αχαμνά.

Τόσο κοντά, κι ωστόσο τόσο μακριά, αγάπη μου.

Βγάλε τον χιτώνα σου να τον φορέσω.

- Δώσ' τον μου. -'Οχι.

Χαίρε Καίσαρα.

Είναι πολύ όμορφος. Μην τον μελανιάσεις.

Πλησίασε.

Απαλά, λεία πόδια σαν βελούδο.

’τριχο, λευκό κορμί.

Είσαι κουκλί.

Ζητωκραυγάστε τη νύφη.

'Ολοι αυτοί οι θησαυροί είναι για τον Καίσαρα,

μα ο γλυκύτερος για μένα.

Το χρώμα του αίματος είναι έντονο και κατακόκκινο.

Δείχνει ότι οι θεοί ευλόγησαν ξανά αυτό το πλοίο.

Λάικας, κράτησε το χέρι του συζύγου σου.

Αυτή η ένωση είναι παντοτινή και δεν διασπάται.

Σύζυγε, ορκίσου πιστή αγάπη όπως ορκίστηκε η γυναίκα σου.

Πρέπει να ξεχάσεις όλα τα αγόρια σου.

Ως παντρεμένος δεν αρμόζει να κάνεις απιστίες.

Εφεξής θα αφοσιώσεις τον εαυτό σου και την ενέργειά σου στη νύφη σου.

Μόχθησε για αρμονία, μόχθησε για ικανοποίηση.

Μόχθησε για πλήρη ευτυχία,

η Αφροδίτη ευνοεί γάμους που τελούνται κι ολοκληρώνονται στη θάλασσα.

Πείτε τις τελετουργικές λέξεις.

Και ο θεός του παρουσιάστηκε λέγοντας:

''Αν επιθυμείς παρόμοια τύχη,

ζήσε τη μισή σου ζωή στα έγκατα της γης,

και την άλλη μισή σε μια χρυσή έπαυλη στον ουρανό.''

Κι έτσι έπλεε το σεντούκι των θησαυρών στον Καίσαρα.

Μα ο γάμος μου δεν έμελλε να ευτυχήσει.

Κοντά στο νησί Τάουνια,

όπου άρεσε να κατοικεί ο Καίσαρας,

ένα πρωί, εμφανίστηκαν αρματωμένα καράβια κι ένας νέος Καίσαρας.

Ο τύραννος είναι νεκρός.

Αυτό το αρνάκι θα έρθει μαζί μας.

Επιβιβαστήκατε στο πλοίο μου χωρίς άδεια.

Το πλοίο δεν είναι πια δικό σου.

Ο Καίσαρας δολοφονήθηκε. Ανακηρύξαμε καινούργιο.

Κείται ξεκοιλιασμένος, σαν πατημένο φρούτο στην αγορά.

Προδότρια τσούλα.

Ανακηρύσσω ότι αυτός ο άνδρας,

αυτός ο νεαρός

και αυτός ο άνδρας είναι ελεύθεροι.

Και εσύ,

και το παιδί,

και όλοι εσείς σκλάβοι είστε ελεύθεροι.

Ευχαριστούμε, αφέντη.

Καλίντια, Τίρια, πηγαίνετε τώρα.

Αύριο θα έρθουν με το ένταλμα της κατάσχεσης,

αλλά δεν θα βρισκόμαστε εδώ.

Ιερό χώμα. Χώμα του τόπου μας.

Οι θεοί να σας προστατεύουν.

Αντίο, αφέντη.

Λένε ότι εκεί που θα πάμε είναι πιο όμορφα.

Αλλά δεν το πιστεύω αν δεν το πεις εσύ. Είναι;

Έλα να μου πεις αντίο.

Θυμάσαι το όμορφο δάσος που σ' άρεσε;

- Θα περάσετε από κει. -Έλα τώρα.

- Αύριο; - Σίγουρα.

Είσαι ωχρή.

Δώσε μου κρασί, και πιες λίγο μαζί μου.

Μην κάνεις το ίδιο, σε παρακαλώ.

Ξέρω πως θα το έκανες, αλλά σε παρακαλώ.

Οι εποχές έχουν αλλάξει.

Κάποτε, στην Αφρική, μπήκε στη σκηνή μου ένα λιοντάρι,

μύρισε τριγύρω μου σαν ήμερο σκυλί,

και ξαναβγήκε.

Τα παιδιά δεν ήθελαν να φάνε τίποτα πριν φύγουν.

Τελικά έφαγαν λίγα φρούτα.

Η διαδρομή τους είναι ασφαλής.

Θα έχουν φτάσει δίχως κίνδυνο πριν νυχτώσει.

Ασφάλεια.

Οι πρόγονοι των ιδιοκτητών.

Θεοί. Πόσοι πολλοί φύλακες.

Ακούς; Κάτω, στα δωμάτια των σκλάβων.

Ναι. Τι είναι αυτό το κλάμα;

Ποιος είναι εκεί;

Ναι, φυσικά μ' αγαπάς.

Βεβαίως.

Το έσκασε.

Τι λέει ο ποιητής;

''Κάθε στιγμή ίσως είναι η στερνή σου, γι' αυτό γέμισέ τη μέχρι σκασμού'',

ή κάτι τέτοιο.

Ωραία.

Λιμοκτονούσα, σαν πεινασμένο άλογο.

Κι εσύ;

Ο Μίτσιμ, λέει,

η αφέντρα μας, πολλά, πάρα πολλά δυστυχισμένη.

Ο ένας μετά τον άλλο μέσα της, πήδα-πήδα.

Σαν λύκαινα για πήδα-πήδα.

Ο άνδρας της απόγνωση. Τι να κάνει;

Χρειάζεται άνδρες για τη φαγούρα της - φρέσκους.

Ο Μίτσιμ λέει, εσείς καλοί γι' αυτήν.

Κάντε την ευτυχισμένη. Ο άντρας της πληρώσει, πολύ γενναιόδωρος.

Δέσποινά μου.

'Ομορφη αφέντρα μου.

Αύριο την πηγαίνουμε στο μαντείο.

Βλέπεις Ερμαφρόδιτο, έναν ημίθεο.

Αυτός κορίτσι, αρσενικό και θηλυκό. Τόσο γεμάτο μαγεία.

Ερμαφρόδιτος θεραπεύει όλα,

ακόμα και τη λύσσα αφέντρα μας.

Αυτός κοιμάται εκεί στο ναό πάνω από λόφο.

Κάποτε, τιμώρησε πόλη που του έκανε κακό.

Τους έκανε, μεταμόρφωσε σε κότες.

Ίσως θεραπεύσει αφέντρα μας.

’ντε κι εσύ. ’ντρας της, σε πληρώσει καλά.

Πλάσμα του Ερμή και της Αφροδίτης.

Ερμαφρόδιτε.

Σε ικετεύω. Είναι μοναχογιός μου.

Μην τον αφήσεις να πεθάνει τον καψερό.

Είναι πολύ άρρωστος για να έρθει εδώ.

Αλλά μπορείς να τον σώσεις. Σε παρακαλώ.

Πες ότι θα το κάνεις.

Το παιδί σου σώθηκε. Πήγαινε εν ειρήνη.

Τρώει ελαφρά, ο γιος του Ερμή και της Αφροδίτης.

Δείτε τι του φέρνουν - κοτόπουλα, αρνιά, γουρούνια.

'Ολα για πάρτη του. Δεν είναι σωστό. Να τα καταβροχθίζει όλα, ο μονοφαγάς.

Αφροδίτη.

Ερμή.

Αποδώστε τιμές στον ήρωα της μάχης της Κουαντρατζέσιμα.

Ο αγαπημένος των θεών.

Ευχαριστώ.

Θα τον πάρουμε τώρα, ενώ κοιμούνται.

Τώρα.

Ανέλαβε τον γέρο.

Θα πάμε από κει κάτω.

Από δω είναι το πέρασμα.

Δεν είναι καλά. Το στόμα του είναι ανοιχτό και ξεραμένο.

Δώσ' του λίγο νερό. Και κάτι να φάει.

Το νερό τέλειωσε.

Ελάτε. Κουνηθείτε.

Ο ήλιος τον σκοτώνει.

Σώθηκε το νερό. Δεν έμεινε σταγόνα.

Ημίθεε. Τι έχεις, ημίθεε;

Είναι νεκρός.

Τον αφήσατε να πεθάνει.

Θα σας σκοτώσω.

Φλόγες, αντιμετώπισέ τον με φλόγες.

Ο Θησέας εναντίον του Μινώταυρου. Η Αριάδνη σε περιμένει.

Ποιος είσαι; Πες μου ποιος είσαι.

Βγες έξω, Μινώταυρε, να παλέψεις.

Πες μου ποιος είσαι.

Γιατί δεν τα βάζεις μ' ένα μονομάχο; Εγώ είμαι σπουδαστής.

Μην είσαι θυμωμένος μαζί μου. Λυπήσου με.

Δεν ξέρω να παλεύω. Λυπάμαι.

Δεν είμαι αντάξιος του Θησέα.

Αγαπητέ Μινώταυρε, θα σε λατρεύω αν μ' αφήσεις να ζήσω.

Λυπήσου τον Ενκόλπιο.

Με ξέρεις, σωστά; Είμαι ο Ενκόλπιο, ικετεύω το έλεός σου.

Ανθύπατε, μ' ακούς; Δεν νομίζω ότι είναι δειλός.

Είναι λογικός και μορφωμένος.

Δεν θα τον σκοτώσω.

Περιμένω για την ετυμηγορία σου.

Πάντως εγώ έκανα έναν καινούργιο φίλο σήμερα.

Λες ότι είναι λογικός, ποιητής, μορφωμένος νέος.

Προφανέστατα η μαχητική του ικανότητα είναι πενιχρή.

Τα όπλα του είναι το πέος και η πένα του.

Μα εσύ, ξένε, μην προσβάλλεσαι.

Μη βάζεις χαλινάρι στο γέλιο.

Στις γιορτές για το θεό Χιούμορ, είσαι μέρος της αφοσίωσης στην καζούρα.

Δεν δουλεύουμε τους ξένους ψιλό γαζί;

Καλό αστείο, δεν συμφωνείς;

Τέρμα τα αστεία. Εκείνη η όμορφη γυναίκα είναι αληθινή. Ετοιμάσου για δράση.

Πήγαινε. Ανακούφισε την Αριάδνη σου. Σε περιμένει.

Πήγαινε. Κάν' την ευτυχισμένη.

Χαντούμη. Είναι μαλακή σαν σκουλήκι.

'Οχι, περίμενε. Θα σηκωθεί.

Μην ανησυχείς.

Πήδα τον εαυτό σου, χαλαροψώλη.

Μας γρουσούζεψες όλους.

’σε να ξαναπροσπαθήσω, σε παρακαλώ.

Παράτα με. Φύγε από πάνω μου.

Λέρα.

Προδότη του ανδρικού γένους.

Έχασα το σπαθί μου.

Κοίτα. Είναι δω ένας φίλος σου.

Κυλιέμαι στις φλόγες του πάθους. Με πνίγουν στήθη όμορφων γυναικών.

Ηδονικά και παρατεταμένα. Τελειώνω καλπάζοντας ή βηματιστά.

Μια καυτή μελωδία σβήνει κάθε σκέψη στο μυαλό μου.

Μ' έχουν χαζέψει τα βίτσια και τα πλούτη, βλέπεις, νεαρέ.

Αυτή η δίνη ευδαιμονίας. Με αχρήστεψε.

Και ιδού, το οικτρό αποτέλεσμα.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Ακόμα κι εσύ έχεις στερέψει.

Έχεις παραλύσει.

Σε είδα. Ήσουν σαν βρεμένο ποντίκι πάνω σε μια αγελάδα.

Γελοίος. Ένα ποντίκι πάνω σε μια γελάδα.

Κάνε κράτει με το ποτό τώρα.

Τι συνέβη; Σ' εγκατέλειψε ο Πρίαπος, είναι προφανές.

Το κάνει συχνά. Τη μια μέρα σου είναι ατσάλι, και την άλλη λαπάς.

Αλλά θα γίνεις καλά.

Θα το φροντίσει ο Εύμολπός σου.

Είμαι πλούσιος και ισχυρός τώρα, βλέπεις.

Ο Έρως είναι ο άγγελός μου.

Με ίντριγκες και δοσοληψίες, έγινα άρχοντας της πόλης.

Τι επιθυμείς, νεαρέ; Συνουσία;

Μα δεν είσαι ικανός, είσαι;

Ωστόσο, πρέπει να δοκιμάσεις τα φρούτα του κήπου των απολαύσεων.

Είναι σάπια. Νοστιμότατα.

Τι στάσεις έχει το πρόγραμμα σήμερα;

Πρέπει να επινοηθούν κι άλλες. Παραλλαγές και συνδυασμοί.

Τις έχω δοκιμάσει όλες, και τι ποιότητα, τι διάσταση.

Η λίστα των σεξουαλικών επαφών μου είναι ατέλειωτη.

Μα δεν έχω πάει μ' εσένα.

Θυμάσαι όλα τα άτομα που έχεις κάνει έρωτα;

Πού να τα θυμηθείς, βλέπεις;

Περίμενε.

Ένας φίλος μου εδώ, έχει πρόβλημα στύσης. Το μαραφέτι του δυσλειτουργεί.

Έχει ζαρώσει σαν σταφίδα. Το ίδιο κι η περηφάνια του.

Κοιμήσου τώρα. Ναι, μπράβο.

Γιατί είχες εφιάλτες τις προάλλες; Είναι ανθυγιεινοί.

Υπόσχεσαι ότι θα κοιμηθείς;

Έλα δω, χρυσή μου. Ανέβα. Ενκόλπιο, είσαι άχρηστος.

Δοκιμάστε εμένα.

Θέλω να θεραπευτώ. Θέλω να γίνω καλά.

Πόθε. Μπες μέσα.

Θα σε περιμένω.

Θα με περιμένεις; Πού;

Αύριο, τα μεσάνυχτα, ένα πλοίο μου σαλπάρει για Αφρική,

με αμύθητους θησαυρούς.

Χρειάζεσαι μαγεία.

Μαγεία. Την Ενοτέα.

Είναι μια πανίσχυρη, καλή μάγισσα.

Μπορεί να δαμάζει τους ανέμους.

Να κάνει βράχια ν' αναβλύζουν νερό. Να σβήνει αστέρια.

Είναι παλιά ιστορία, πέρασαν πολλά χρόνια.

Τον καιρό που ήταν όμορφη, σαν την αυγή,

υπήρχε ένας μάγος με τρομακτικές δυνάμεις

που την είχε ερωτευτεί παράφορα.

Δεν μπορώ να ζήσω δίχως την ομορφιά σου.

Γέρος κι άσχημος. Η Ενοτέα τον έβρισκε γέρο κι άσχημο.

Χαμογέλασε και του είπε να πάει σπίτι της τη νύχτα.

''Ανέβα με το σχοινί στην υπέρτατη ευτυχία.''

Μα στα μέσα του δρόμου για την υπέρτατη ευτυχία,

τον άφησε να κρέμεται.

Εκδίκηση.

Ο μάγος την εκδικήθηκε μ' αυτό τον τρόπο.

Έσβησε όλες τις φωτιές στο χωριό.

'Ολοι πάγωσαν. ''Δώσε μας πίσω τη φωτιά'' είπαν.

''Παγωνιά, σκοτάδι, ωμό κρέας,'' είπαν.

''Οι φωτιές έσβησαν,'' είπαν.

Και αυτός αποκρίθηκε:

Μα υπάρχει φωτιά στο χωριό.

Ψάξτε κάτω από τη φούστα της Ενοτέα, και θα τη βρείτε.

Εκεί τρεμοπαίζ ουν οι φλόγες της.

Πού βρίσκεται;

Κανείς δεν λέει πού βρίσκεται η Ενοτέα.

Πρέπει να την αναζητήσεις, αλλά λένε

κάπου πέρα από το μεγάλο βάλτο...

- Ασίλτο, φοβάσαι; - Εγώ; Τι να φοβηθώ;

Η Ενοτέα. Θα την βρούμε; Θα έρθει;

Θα έρθει. Σίγουρα. Θα έρθει γι' αυτό.

Μπορείς να δεις την ντροπή μου;

Είμαι αξιόμεμπτος. Εξευτελισμένος.

Ομολογώ ότι πρόδωσα, σκότωσα, βεβήλωσα ένα ναό.

Και τώρα δεν έχω πια φωτιά στα σκέλια.

Ποιος μου το έκανε;

Δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν.

Δώσε μου πίσω τη ζωή μου.

Νιώθω. Το νιώθω.

Το θέλω.

Ενκόλπιο, έλα.

Οι θεοί αποκατέστησαν την υγεία μου.

Ο Ερμής έχυσε μέταλλο στα κόκαλά μου.

Γεια χαρά, γενναιόδωρη μητέρα.

Φτερά στα πόδια μας τώρα. Να ανακτήσουμε τον χαμένο χρόνο.

Τα νιάτα περνούν τόσο γρήγορα.

Τρέξε, Ασίλτο.

Σαν εγκληματίες, να ξεφύγουμε από τον Καίσαρα.

Το χώμα ζεματάει κάτω απ' τα πόδια μας.

Θα διασχίσουμε με τον Εύμολπο τη θάλασσα

ως την άκρη της γης, αδελφέ μου.

Η αλαζονεία, η άγρια δόξα σου, έσβησε όπως η σκιά ενός σύννεφου.

Τα ψάρια θα σε φάνε, τ' αγρίμια θα σε κομματιάσουν.

Εσένα που βάδιζες καμαρωτά, αγέρωχα.

'Ονειρα, όνειρα για τον άνθρωπο που είναι θνητός.

Ένδοξοι θεοί, πόσο μακριά βρίσκεται απ' τον παράδεισό σας.

Το πλοίο με το φορτίο σκλάβων δεν θα σαλπάρει για Αφρική.

Ο Εύμολπος είναι νεκρός.

’φησε μια περίεργη διαθήκη, κύριοι.

Ακούστε την.

''Προς όλους τους κυρίους που περιμένουν κληροδοτήματα...

Οι σκλάβοι ελευθερώθηκαν.

Μπορείτε να μοιραστείτε ό,τι άφησα αν με τεμαχίσετε σε μπουκίτσες,

και με φάτε ενώπιον όλων.

Φίλοι, μη λερώσετε τα χέρια ή τα μαχαίρια σας,

καταβροχθίστε με, με την ίδια βουλιμία που στείλατε την ψυχή μου στην κόλαση.''

- Αδύνατον. Θα πρόκειται για φάρσα. - Γιατί το λες αυτό;

Πολλές φυλές θεωρούν φυσιολογικό για τον εκλιπών

να εξαφανιστεί στα στόματα των δικών του.

Και θεωρείται κακό να πεθάνεις από νόσο

επειδή καταστρέφεται η γεύση της σάρκας.

Οι αντιρρήσεις του στομαχιού μου δεν με ανησυχούν

δεδομένου ότι, για μια ώρα ναυτίας,

θα μου δοθούν λεφτά και χοντρά πράγματα.

Έχει ξανασυμβεί - όταν ο Αννίβας πολιόρκησε το Σάγκουντουμ

έτρωγαν σάρκα, δίχως καν το αλάτι της κληρονομιάς.

Η Νουμαντία πολιορκήθηκε από τον Σκιπίωνα.

'Οταν αλώθηκε, βρέθηκαν μητέρες να κρατούν μισοφαγωμένα παιδιά.

Είναι σύνηθες φαινόμενο. Δεν θα είμαι εγώ ο εκκεντρικός.

- Θα έρθεις μαζί μας; - Ναι.

Έλα.

Ο άνεμος είναι ευνοϊκός. Δείτε, τα σύννεφα σκορπίζ ονται.

Σαλπάραμε με μπουνάτσα μακριά εκείνη τη νύχτα.

’φησα πίσω τον Εύμολπο. Ήμουν μέλος του πληρώματος.

Ρίξαμε άγκυρα σε διάφορα άγνωστα λιμάνια.

Με πρωτάκουστα ονόματα, όπως Κελίτσια, Ρέκτις...

Και σ' ένα νησί με μυρωμένα λιβάδια,

ένας νεαρός Έλληνας μου είπε ότι...

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.