Original subtitles

TË GJITHË SHENJTORË

Bazuar në histori të vërtetë

Premton t'i qëndrosh besnik doktrinës së Krishtit,

siç e ka marrë Kisha Episkopale?

Premton t'i bindesh peshkopit tënd

dhe ministrave që kanë autoritet mbi punën tënde? -E premtoj.

Edhe kur s'je dakord me ta? -Edhe kur s'jam dakord.

Mama, s'e shoh këtë në...

E ke të regjistruar këtë.

Miq të dashur të Krishtit, predikuesi Majkëll Spërlok.

Ç'kemi! Jam Majkëlli. Gëzohem që u njohëm.

Urime! -Faleminderit!

Jam tërësisht krenare për ty sot.

Përshëndetje!

Gëzohem që u njohëm. Jam Meri O.

Unë jam Majkëlli. Gëzohem.

Doja të pyesja... Nuk shoh asnjë piano.

Ka kohë që s'është më.

Mesa duket, s'të kanë thënë për disa mangësi tonat.

Mendoja se ishe gazetare, jo pianiste.

Isha. Po Majkëlli dhe unë dëshironim të punonim bashkë

dhe kam dashur gjithmonë të drejtoj një kor.

Çfarë zhgënjimi duhet të jemi! Biskota me gjalpë kikiriku?

Urdhëro. Prishi dhëmbët. Jo?

Thonë se arançata e Tenesit është më e mira në botë.

Vetëm dy muaj do të rrimë.

Në vendin tjetër do të zësh shokë të rinj.

Ai burri po nuhat dheun.

Majkëll, më përcill tek makina. Do të shihemi.

Bëj një inventar, vlerëso pronën.

Shfrytëzo përvojën e biznesit në të mirën tonë. -Po, zotëri.

Nëse mund ta shesim kishën gjatë javëve në vazhdim...

E di që s'është detyrë e lavdishme,

por nëse ndihmojmë këta njerëz të përballen me humbjen e tyre,

bëjmë punën e Zotit.

Pas dy muajsh do të të gjejmë një kishë me piano për Emin.

Ndoshta edhe një kor.

Më duket ide shumë e mirë. Rrugë të mbarë për në Neshvill.

Punon kjo rrangallë? -Jo.

S'u takuam më parë. Unë jam Majkëlli.

Ke ardhur të shesësh kishën? Ta prishësh. Të shesësh tokën.

Kam ardhur të jem pastori juaj. Si të quajnë?

S'ka rëndësi. S'do të kemi kohë të njihemi.

Këtë nuk e dimë.

Dimë që 12 hektarë tokë e mirë

blejnë shumë kapela me majë për peshkopët.

Ndoshta, por aty brenda ka shumë stola bosh.

Këto s'janë fjalë pastori. Janë fjalë të një shërbëtori.

Shërbëtori? Jo.

S'jam shërbëtor. Por kishit vetëm 12 njerëz në kishë sot.

Jezusi kishte 12 njerëz. Mirë ka dalë, si thua?

Jezusi s'kishte kredi 850 mijë dollarëshe.

Kisha është më shumë se një tufë kartëmonedhash,

apo s'ta kanë mësuar këtë në shkollën e predikimit?

Duket plak grindavec. Më solle në një kishë plot pleq grindavecë.

Parapëlqejnë termin "të moshuar" grindavecë.

Të shqetësoi ajo që tha ai gjatë shërbesës?

S'e di pse shqetësohet.

Unë s'i kthehem shitjeve që për pak na morën jetën.

Ai e di historinë tënde. Në këtë punë,

s'mund të zihesh me shefin dhe të ngrihesh në detyrë.

Kjo mbulohet nga kryqi i madh në anë të ndërtesës.

Po ta isha kundër nganjëherë... -Kundër?

Ti i derdhe kafenë shefin të mëparshëm.

Padashje, duke i korrigjuar llogaritjet.

Nuk isha qytetar shembullor në punët e mëparshme,

sepse s'kisha provuar ende këtë që po bëj tani.

Jam e emocionuar që do të punojmë bashkë.

Do të jemi një familje e vërtetë. Do të gatuaj gjellë shtëpie.

Vjollcë? Më pëlqen.

Të kishe dëgjuar Ruthin, gruan e biskotave.

Zemër, i zënë gishtat te dera e makinës?

Më pa si të vija nga Marsi. Ose më keq, nga Nju Jorku.

Unë vura re si të panë burrat.

Ruthi gjeti këtë tabelë. -Eja këtu.

Foresti.

Do jetë duke kërkuar një gur që të më gjuajë.

Duhet të tregohesh i butë me Forestin.

Para pak muajsh, këmbeu fermën me një kasolle të vogël.

Të nesërmen i vdiq gruaja. Vetëm ne i kemi mbetur.

Shkojmë, atë. Inventari s'bëhet vetë.

Kemi qirinjtë. Pjatën e ofrimit.

Ato gjërat e kungatës duhet të vlejnë diçka.

O perëndi! Kemi nevojë të djegim shumë libra.

Lëre këtë punë, Meri Olivia.

Babai i Ruthit na detyroi të digjnim çdo gjë të Bitëllsave një vit.

Ai mendonte se Ringoja ishte djalli.

Pa shiko!

Kur kishim fusha loje mbrapa.

Ju të dyja që luani "E ka kush e ka"?

Shikoja flokët znjsh. Delfia. Si fole harabelësh.

Je rritur në shtëpi fetare, atë? -Jo.

Edhe shtëpi thuajse s'kisha sepse jam fëmijë ushtaraku.

Mos është... -Po. Foresti.

I shkonte uniforma. -Mendoja se ishte fermer.

Pas Vietnamit. -Sa grua të mirë kishte!

Ka shumë pluhur këtu.

Si të duket kisha e madhe në fund të rrugës? E Rivervjusë.

Jam i bindur që do të mirëprisnin. -Kam qenë disa herë.

S'kam parë kurrë dikë dy herë. -Do t'i njohësh.

Si?

Predikuesi më dërgon e-maile që fillojnë me "I dashur anëtar".

Ta merr mendja?

Po ta bëje ti, do të të godisja me libër himnesh.

Jo. Kjo është shtëpia ime. Të bëhet ç'të bëhet!

Po gatuan? -Unë gatuaj.

Po gatuan?

Dëgjoni, burra. Fakti që nëna më rriti me mikrovalë,

s'do të thotë që s'di të bëj biskota me gjalpë kikiriku.

Ëmbëlsira ime e parë e bërë në shtëpi.

Mos! E tharë?

S'është e tharë.

Më ke blerë ndonjë gjë me shkëlqim?

Jo, jo. Mos më shiko ashtu.

Është një nder për Meri O-në.

Majkëll, s'jemi këtu për t'i rikthyer në jetë.

Unë jam këtu për të qenë pastor

dhe nëse duhet të shpërndaj disa fletushka

që bashkësia të heqë dorë nga kisha, do ta bëj.

Mund të jesh i zoti për këtë.

Vajza ka uri.

Të gjithë kanë uri, Mia. Ja pse na duhet ndihma sociale.

Do të shkojmë kur të vijë përkthyesi

që të ndihmojë familjet e reja.

Zotëri, përkthyesi po vjen. -Po. Na duhet edhe diçka tjetër.

Kemi 15 familje të reja. Na duhen shtretër, rroba, pjata.

Na duhet punë.

Zotëri, kjo s'është zyrë punësimi dhe as dyqan bamirësie.

Më në fund. Ky është... -Je Uin.

Si the?

Prit. Korean je? Më fal. Korean është?

Tha që po.

S'jam korean. Karin. Nga Burma, pranë Tajlandës.

Domethënë, s'e flet gjuhën e tij? -Është 3.200 km larg Koresë.

Mund ta çosh Mian në shtëpi?

Fletushkat e reja funksionuan.

Përshëndetje. Jam Majkëlli. -Je Uin.

Mirë se erdhe!

Jam Majkëlli.

Gëzohem që ju shoh.

Përshëndetje! Mirë se erdhët!

Të fillojmë.

Mund t'u ndërrosh itinerar kamionëve për të dielat në vijim?

Derisa të ikim ne.

Jo. Mbështes plotësisht sallatat e freskëta Harlou

kudo që ato shpërndahen.

S'mund të vësh një tabelë të tillë të dielën.

Për pak mendova se Foresti do më shtypte me atë kamion.

Jam e sigurt që shkon drejt e në ferr po shtype predikuesin.

Meri O-ja dukej e mirë. -Nganjëherë je shumë i mirë, e di?

I mirë si çaj i ëmbël.

Pica! Pica!

Prit. Të duhen para.

Ne jemi me ndihmë sociale,

por shumë familje të reja flenë në dysheme

dhe s'ka ushqim mjaftueshëm për fëmijët.

Ndoshta një nga kishat e mëdha mund...

Jemi anglikanë. -S'e dija që Korea kishte...

Karinë. Nga Burma.

Ne ishim të pushtuar nga britanikët.

Mësuam për Jezus Krishtin nga britanikët. -Anglikanët?

Po. Jemi të Kishës Anglikane. Episkopale.

Dëgjo, Je Uin.

Kisha "Gjithë shenjtorët" ka falimentuar.

Ç'do të thotë "falimentuar"?

Po, peshkop. E kuptoj. Sigurisht.

Por kemi detyrim, derisa të gjej një blerës.

Janë vetëm tre fermerë nga Burma. Sa e vështirë do jetë?

Peshkopi do të më varë në këmbanore.

Ndoshta kemi ende mundësi t'i ndihmojmë.

Janë fermerë nga epoka e bronzit që s'blejnë dot as këpucë.

Ajo që thashë vlen. Janë më shumë nga sa mendoja.

Po e kalova pjatën sot, përfundon në dyqanin e pengjeve.

Vërtet do të mbash anën e saj?

O Zot, hapi buzët tona.

Himni numër 687.

Kriza e refugjatëve karinë

Gjenocidi i karinëve

Luftë civile në Burmë

Je Uin!

Shumë familje të reja nga kampi i refugjatëve

s'i njohin gjërat moderne. Na u desh të mësonim kur erdhëm,

po ky është vend i mirë për ne. I mirë për familje, për fëmijë.

Ashtu është. Do të doja të bënim më shumë.

Kuponat e ushqimeve mbaruan shumë shpejt.

Ndoshta mund të mbjellim një kopsht në kishë.

Të rrisim perime. Ka tokë shumë të mirë kisha "Gjithë shenjtorët".

Mund ta mbillni kopshtin.

Po s'do ta kemi kishën derisa t'i merrni prodhimet.

Ndonjë lajm nga shërbimet sociale të fëmijëve? -Ende jo.

Qëndro me Atikusin.

Oficer, jam pastori i tyre. Çfarë po ndodh?

Fëmija doli në mes të rrugës me makina.

E shpëtuam, por ajo u përpoq të na e merrte dhe ia mbathi.

Dhe më sulmoi.

Zotëri, dua të mos i afrohesh. -Është me mua.

Thuaji t'i qetësojë.

Ka menduar se ndoshta e torturojnë.

Të torturojmë një fëmijë? -Ju s'e kuptoni...

Mos e bëni, djema!

Në vendin e tyre s'kanë besim te policia.

Jo, mos shko!

Futeni fëmijën në makinë. -Mos e bëni.

Sapo kanë ardhur në këtë vend. Kanë frikë për fëmijën.

Jemi ne që po kujdesemi për fëmijën. -Po ata s'e dinë.

Sapo të panë që godite një predikues.

T'i ulim pak gjakrat. Të lutem!

Ajo është anëtare e kishës sime.

Është anëtare e kishës sime.

Shoku!

Të dhemb?

Kjo? Jo.

Vetëm pak, po mos i thuaj mamit se dua të mendojë që jam i fortë.

Ishin të zemëruar sot? Karinët? -Jo. Mendoj se janë të trembur.

S'njohin askënd, janë larg shtëpisë. Ti e di si është.

Mamaja më tha që u përpoqe të më ndihmoje.

U tregove shumë trim.

Ç'mendon se do të ndodhë me ta kur të ikim ne?

Me karinët?

Do t'i mbajmë në lutjet tona dhe do kërkojmë ndihmën e Zotit.

A s'je ti ndihma e Zotit?

Kisha "Gjithë shenjtorët" është drejt fundit,

por kemi edhe një mision. Karinët janë këtu ligjërisht.

Janë të etur për një fillim të ri, gati për punë.

Në fakt, disave u kemi gjetur punë gjatë javëve të fundit.

Por tani ju drejtohemi juve, liderëve të biznesit.

S'është nevoja t'ju them se një në katër fëmijë në vend

s'e dinë kur do ta hanë vaktin tjetër.

Dëgjuat predikuesin Majkëll Spërlok.

Ne jemi kishat ku u rritën prindërit tuaj,

kishat që ndërtuan gjyshërit tuaj.

Si mund të përtypni biftekë 30 dollarësh

dhe të lini njerëzit tanë të vdesin nga uria?

Më lejoni t'ju kujtoj se të enjten mbrëma

do të kemi shitjen e ëmbëlsirave për mbledhje fondesh.

Predikues! -Ç'është?

S'u mundove aspak t'i zbusje fjalët atje.

E metë e zanatit.

Lander Boidi, i kompanisë "Boid's Fid and Sid".

Jam anëtar i vjetër i kishës në Rivervju.

Kemi një program punësimi për anëtarët tanë

dhe sapo na u bënë të vlefshme 24 vende për rrjepje pulash

në fabrikën "Pardi Poltri", në Mërfisboro.

Mund t'i marrësh. -Po tregoheni shumë bujar.

Unë jam rritur në kishën "Gjithë shenjtorët".

Kohë më parë se të më mbante xhepi biftekun 30 dollarësh.

Sa larg është fabrika? 15 - 25 km larg?

Rreth 15 km. Keni makina?

Bukur! Kemi makinë!

Faleminderit, Forest!

Si e ke hallin? Pse s'do të të falenderoj?

Kurseje. "Gjithë shenjtorët" ka ndihmuar njerëz

që kur i kishe buzët me qumësht. -Mirë. Harroje.

Ruthi e la kishën.

Pse e bëri?

S'pa të ardhme në të. Na mbetën vetëm kujtimet.

Pse s'e ke lënë ti? -Ndoshta s'jam aq i fortë sa ajo.

Prit, Forest!

Shko merru me punën për të cilën ke ardhur.

Është 5.7 metra nga toka. -Çfarë do të bëhet?

Hapësirë tregtare. -Po. Para e madhe.

Do shisni letër higjienike me shumicë? -Po.

S'ka pozicion të mirë ndaj ujit. -Duhet ta kalojmë nga rruga.

Lajmi i mirë është se mund ta kalosh të dielën tjetër

në ndonjë fushë golfi. -Do të largohemi javën tjetër?

Nëse firmosim dokumentet, e shembim në gusht.

Disa nga anëtarët tanë kanë bërë një kopsht mbrapa.

Mund ta mbajnë derisa të filloni rrafshimin?

Kjo do të jetë problem. -Çështje sigurimesh.

Janë refugjatë. Iu duhet ushqimi shtesë për fëmijët.

Duhet ta shembim gjithë këtë pjesë. -Kopshti s'është i madh,

por mund t'u sigurojë fëmijëve mëngjesin gjatë verës.

Predikues, do të donim t'ju ndihmonim, por dhe ne...

I përgjigjemi një autoriteti më të lartë. Shtetit.

S'do t'i lëmë pa ushqim ata fëmijë për një hollësi teknike.

Predikues, kjo qendër do të jetë gjë e mirë për të gjithë.

Pas një viti do të hapen dhjetra vende pune

dhe njerëzit e tu mund të aplikojnë për to.

Shikoji trarët. Goxha përfitim, si thua?

Shiko xhamin. Vë bast që këto...

Vetëm ndriçimi vlen një mal me para.

Mund t'i shesim ndonjë stol dikujt. -Mund t'i marrësh nëse i do.

Jo, jo. Dilni jashtë!

Me gjithë respektin, predikues, prona s'është jotja.

As juaja dhe s'ka për të qenë. Ikni!

Gjeni një kishë tjetër për të rrafshuar, dakord?

E kuptoj. Të prishëm pak qejfin.

Por kemi ardhur nga Memfisi dhe ikim nesër...

Në gjashtë të mëngjesit.

Nëse s'e vlerësojmë tokën tani, do ta heqim nga lista.

Shumë mirë më duket mua.

S'u tregova i qartë? Dilni jashtë!

Po iki.

Po i humbet shefit tënd mundësinë e një shitjeje shumë të leverdisshme.

E di sa shumë do të fundosesh?

Do të më duhet t'i blej makaronat në ndonjë dyqan tjetër.

Ku ishe? Peshkopi telefonoi dy herë.

Më duket se më foli Zoti. -Çfarë?

Më foli Zoti. Ai do që ta kthejmë në fermë tokën rreth kishës.

Të foli Zoti?

Ai Zot?

Po. Vetëm një ka, Emi. -Çfarë të tha?

Tha: "Të kam dhënë tokë, të dhashë dhe fermerë.

Llogaritë bëji vetë." -Të tha "Llogaritë bëji vetë"?

Ç'do të thuash me fermë? -Fermë. Me të mbjella.

Dhe ç'të bëjmë me to? -Të ushqejmë karinët.

Të shesim tepricat, të paguajmë kredinë e të shpëtojmë kishën.

Prit! Ç'u bë me ndërtuesit? Nuk pranuan?

Po. Jo saktësisht. -Mos!

Do të kishim ikur brenda javës. -Majkëll, po e bën përsëri.

Po saboton edhe një punë tjetër. -Zoti më foli, Emi.

Më foli mua!

Mendoj se më ka folur gjithë kohës

me kamionët e sallatës dhe fermerët karinë.

Zoti do që ta shpëtojmë kishën duke e kthyer tokën në fermë.

Është peshkopi. Çfarë t'i them?

Thuaji që të foli Zoti.

Këtë bën ti? Bën sipas kokës tënde?

Predikuesi vetmitar!

Unë di vetëm atë çka shtyhem të bëj.

Ti di edhe atë që je zotuar të bësh.

Gjeta disa punë për karinët,

por kjo do të thotë që s'marrin më kupona ushqimesh.

Mezi përballojnë jetesën. Kanë nevojë për ndihmën tonë.

Kujton se je predikuesi i parë që vuan për të varfërit

e për një kishë që po vdes? -Për mua është çështje besimi.

Besim te kush? Te vetja?

S'duket të kesh shumë besim tek këshilli yt.

Po të kishe, do ta kuptoje se je pjesë e jona dhe do t'i besoje.

Ai s'është besim. Besimi s'është një udhëzim nga shefi

edhe kur ky mban petk.

Ti bëre betim si ministër i Zotit, jo si imi,

që të bindeshe edhe kur nuk ishe dakord.

Bëra një betim si i krishterë që të kujdesesha për më të dobëtit.

Më shpëto, o Zot, nga pastorët rishtarë!

Detyra ime e parë ishte në Afrikë, të ndërtoja një kishë.

Por ajo që u duhej vërtet ishte një ujësjellës.

Çdo ditë ndërtonim kishën dhe çdo natë,

ata shkulnin dërrasat dhe ia shtonin ujësjellësit.

Urtësia e Zotit është e madhe, Majkëll.

Jo gjithmonë e dimë çfarë na kërkon.

Dukesh tepër i sigurt. -Më lër të paktën ta provoj.

T'ia paraqes këshillit.

Kisha jote duhet të firmosë. Të gjithë, veçanërisht karinët.

Dhe kur të vish përpara këshillit, bën mirë të kesh një plan

të gdhendur në pllakat e malit Sinai.

Po, zotëri. E kuptova.

E kupton se po shkoi keq, do të fshish dysheme mermeri

për 20 vjet, para se dikush të të japë një detyrë tjetër.

E kuptoj. -Kupto edhe që unë kam vetëm një votë

dhe jo domosdoshmërisht është "po".

E kuptoj edhe këtë. Faleminderit, peshkop!

Majkëll!

Zëri që dëgjon...

sigurohu që të jetë i Zotit dhe jo i yti.

Jemi dakord? Po?

Mrekulli. Faleminderit!

Ejani! Shkojmë mbrapa!

Ejani me mua! Më ndiqni!

Faleminderit!

Këto shërbesat e ndara më ngjeshin mishin si jugore që jam.

Është më mirë se të lëmë karinët të rrinë si memecë,

ndërkohë që të bardhët të luten.

Atë, s'e zgjedhim ne kë na sjell në derë perëndia,

por mund të zgjedhim si t'i presim.

Uroj që ky grup ta pëlqejë idenë po aq sa karinët.

Duhet të qëndroj të të ndihmoj. -Jo, s'ka gjë.

Do të qëndroj të të ndihmoj. -Mirë.

Bukur. Uluni, ju lutem!

Përpara se të mbarojmë, dua t'ju bëj të njëjtën pyetje

që iu bëra karinëve. Ujdia në Neshvill është bërë.

Tabela "Shitet" është ngulur.

Që tani kemi filluar të mbajmë zi për humbjen që na pret.

Po sikur të mund ta ndalojmë?

Ç'do të bënit për ta ndaluar?

Ç'do të bënit për të shpëtuar kishën tonë?

Gjithçka. -Ç'mund të bëjmë?

Ne kemi fusha. Kemi fermerë.

T'i bashkojmë të dyja dhe të ndërtojmë një fermë.

Çfarë mund të mbjellim? -Misër, domate, kungull.

Është dhe' shumë i mirë për to. -Karinët kanë fara për... si quhet?

Gjethe e thartë, nga Burma.

Mund t'ia shesim restoranteve aziatike.

Përdorim të mbjellat për të ushqyer karinët.

Tepricën e shesim për të paguar kredinë.

Duhet të mjaftojë për të dyja.

Je Uini kërkoi të premtonim që do të punonim të gjithë.

Unë ia premtova. Ky është propozimi ynë.

Të ndërtojmë një fermë, të punojmë bashkë

dhe të shpëtojmë kishën.

Amin!

Nëse ju duket ide e mirë, ngrini dorën.

E dija.

Po tani, çfarë ke? -Je shitës i zoti ti, ë?

Ajo s'është punë shitësi. Shikoje tokën.

Hip!

Hip në kamion!

S'flet shumë ti, ë? -Prit se do më dëgjosh.

"Gjithë shenjtorët" s'është fermë. E shikon këtë?

Kjo është fermë.

E di si futen farat në tokë? Me plug.

E di si plugohet? Me traktor.

E di si mbijnë farat? Me ujë.

E di si ujiten? Me spërkatës.

Ne kemi dhjetra njerëz. -Ndoshta mund t'i mbjellin.

Nëse mban moti mund edhe t'i korrin.

Por s'do t'i mbajnë dot të njoma fushat.

Po kjo është gjë shumë e mirë, veçanërisht për karinët.

Ata s'kanë nevojë që të rendësh ti t'i shpëtosh.

Ata vijnë nga luftra xhungle, ku ty do të të hanin për mëngjes.

Pikërisht.

Unë do t'ua kisha nevojën atje, ashtu siç na e kanë ata neve këtu.

Ata s'kanë ardhur këtu për të mbledhur fasulet e tua.

Kanë ardhur të bëhen amerikanë.

Ç'ka më amerikane se bujqësia? -Sa amerikanë sheh atje?

Je i gatshëm t'i shfrytëzosh karinët,

ashtu siç janë shfrytëzuar këta njerëz gjithë jetën?

Derisa t'u gjakosen gishtat e t'u kërruset shpina

aq keq sa të mos mbajnë dot në krahë fëmijët në darkë?

Je i gatshëm të tregohesh kaq mizor?

Unë jo. Aspak. Jo më.

S'ke pse i trembesh kësaj. Zoti s'do ta lejojë të ndodhë.

Ti je vetëm një matrapaz. Mashtrues me qafore, ja ç'je!

Iu thua: "Zoti më tha këtë". Po kërkon të ngrihesh në detyrë.

Të të japin ndonjë katedrale, a ku di unë.

Kam të drejtë, apo jo?

Sheh gjithë ata peshkopë

që mbajnë radhën për të të shtrënguar dorën

dhe thua: "Po bëj vetëm punën e Zotit".

Po, po. Shkojmë. -Është e vërtetë, apo jo?

Shikoje veten.

Kaq frikacak ke qenë edhe në Vietnam, apo është tipar i ri ky?

Zbrit nga kamioni im! Zbrit menjëherë!

Forest!

Ajo ishte ferma e tij. Ajo që shiti.

S'e tha, po e di që ajo ishte. Ç'rëndësi ka!

Do t'ia dal pa të.

Duhet ta marrësh Je Uinin në takimin me këshillin.

Mund ta bind peshkopin dhe këshillin.

Jo i vetëm. Do të të mbysin me pyetje.

Ai i njeh njerëzit.

Ka udhëhequr një brigadë në luftë.

I ka mbajtur të bashkuar për 5 vjet në kampin e refugjatëve.

Do ta marrësh. -Mirë. Do ta marr.

Mendoja se po bëje program muzikor.

Ç'janë gjithë këta formularë?

Kontakte në rast urgjence, formularë të autobusit të shkollës.

Je Uini do emrin tim në to. -Janë gati për shkollë?

"Mos mendoni se fëmijët refugjatë e njohin higjienën amerikane.

Mos mendoni se njohin shkumësat, gërshërët, lapsat,

apo që e dinë se mësuesit s'përbëjnë rrezik për ta."

Mos! -Jo. Për mua s'janë gati.

Duhet ta kishe parë Forestin sot.

E gjithë kjo s'është thjesht egoizmi im, apo jo?

Them se do ta shohim.

Duhet të paguaj doktorin sot.

Më vjen keq, Ço-Ço.

Je Uini do të sjellë një familje të re nga Kentaki.

Di si të mbushësh një çek?

Ata duhet të qëndrojnë me ne sonte, Mia.

Më vjen keq. Vetëm për sonte. -Ku do të flenë?

Të duhet një çek, Ço-Ço?

Ç'kemi!

Tani duhet të shkoj në Neshvill me Majkëllin,

të takojmë peshkopin.

Po menaxhon para të të tjerëve? -Po.

Të kujt? -Të të gjithëve.

Mirë se erdhët të gjithë!

Mos ndaloni. Ishte shumë e bukur.

Kam diçka për ju. Mund t'i shpërndash këto?

Kush nga ju di të lexojë notat?

Mirë.

Më pëlqeu shumë kënga që po këndonit.

Çfarë kuptimi ka? -"Jezusi më do, unë e di".

Mund të ma mësoni? -Mirë.

Ta provoj.

Jo? S'tingëlloi mirë?

Po e provoj prapë.

Jo...

Më duhet pak ndihmë.

Këndojeni prapë. Mund të bashkoheni edhe ju?

Do të më ndihmojë shumë.

Mund ta këndoni më fort? Kjo do të më ndihmojë.

Më fort, më fort!

Do të thotë që duhet të marrim përsipër

kredinë e rëndë të kishës "Gjithë shenjtorët".

Ato janë para që s'do të shkojnë për shërbime të misionit,

s'do të shkojnë tek të varfërit dhe as të programet e zhvillimit.

Unë do të thoja se do të shkojë për të gjitha këto në kishën tonë.

Po, dhe e admirojmë ambicien tënde,

por të marrësh përsipër gjithë këto familje në nevojë,

është sfidë e vështirë edhe për një kishë në gjendje të mirë.

Nganjëherë, ndihma është përtej mundësive tona.

Dr. Bar, s'e zgjedhim ne se kë na sjell Zoti në derë.

Faleminderit për fjalën e urtë të biskotave të fatit. -S'ka përse.

Kur do t'i kishit të korrat e para, Majkëll? Ditën e Falenderimeve?

Po. Afërsisht.

Dhe ku bazohen llogaritjet që na dhe?

Në projektimin e blerësve. -Sigurisht që janë të përafërta.

Prit pak. S'mund të presim 6 muaj të shesim kishën.

Duhet ta mbajmë në treg. -Kjo do t'i kundërvihej qëllimit.

Majkëll, kjo s'është prona jote private. Është pjesë e dioqezës.

Po, që do të kthehet në një dyqan super të madh.

Majkëll, ne s'jemi ca burokratë që po të pengojmë ty.

Bën mirë të mos ngresh zërin sa herë që s'je dakord.

Jemi këtu si një burim shpirtëror.

Gjithashtu për të të këshilluar në karrierën tënde.

S'po dalim gjëkundi. Të bëjmë një pushim.

Me çfarë merreshe para se të ishe pastor, Majkëll?

Punoja për një kompani të quajtur "Xharvis and Xhons". Shisja letër.

S'ishte njësoj si të rripje pula, por isha gjithë kohës në udhëtim

dhe pothuajse shkatërrova martesën.

E kam ditur gjithmonë që duhet të bënim këtë.

Po e shmangia sepse s'jam i mirë me eprorët.

Kjo punë ka shumë eprorë.

Vetëm një që ka rëndësi, apo jo?

Gjatë pushimit u kujtova se kjo s'ka të bëjë me ne, apo me mua.

Ndoshta është më mirë ta dëgjoni nga Je Uini.

Ne ishim fermerë, më pas, u bëmë ushtarë.

Luftuam për tokën tonë, për popullin tonë.

Luftuam në xhungël, në mal. Ata na dogjën fshatrat.

Shumë vdiqën, shumë ikën. Vajzat qanin mbi nënat e vdekura,

baballarët qanin mbi djemtë e vdekur.

Shumë familje humbën ose u shkatërruan.

Na detyruan të hynim në kampe refugjatësh. Në Tajlandë.

S'mund të iknim. S'ka asgjë për të bërë fëmijët atje. As burrat.

Vetëm prisje. Prisje.

Njerëzit grindeshin, qanin, ulërinin natën.

Të rinjtë u bënë të këqinj. U çmendën.

Vidhnin, gënjenin. Përdhunoheshin vajza.

Edhe djem nganjëherë. Por ne kishim një kasolle si kishë.

Përdorej për orizin, në fakt.

Uleshim mbi thasët e orizit, këndonim e luteshim.

Recitonim vargje të Biblës dhe tregonim histori

në atë kasolle kishë.

Ishte e vërtetë që shumë kishin vdekur,

e shumë familje ishin shkatërruar.

Po në kasollen kishë, ishim si një familje.

Falë Jezus Krishtit.

Mund t'i japim afat deri në janar.

Nëse të korrat e vjeshtës mund të ushqejnë karinët

dhe të shlyejnë detyrimet e kishës, mund të heqim tabelën "Shitet".

Do t'iu duhet të paguajnë të paktën këstet e janarit,

shkurtit dhe marsit.

Domethënë, të ushqejmë karinët, të dalë rroga ime e këstet e dimrit?

Gjithçka me të korrat e Ditës së Falenderimeve?

Po. Dhe unë i pari s'besoj... -U krye. Pa problem.

Majkëll, s'mund të mos besoj se ke ndërtuar një qerre

ku na ke hipur të gjithëve. -S'jam marangoz aq i mirë.

Për të mirën e të gjithëve

të shpresojmë që je fermer më i mirë.

Faleminderit!

Jo. Jo.

Ç'kemi!

Erdha vetëm të...

E di se nga vini.

E di që në kishë ju mbani kapelat

dhe hiqni këpucët për të treguar respekt...

po këtu është pak ndryshe.

Është e kundërta.

Mendova të vija t'jua thoja që ta dinit.

Faleminderit!

Hyr! -Jo. Faleminderit!

M16 është apo M16A1? -M.

Je me fat. Të luftosh në xhungël me një M16,

është njësoj si të mos kesh asgjë me vete.

Shihemi, atëherë.

Të lutem! -Faleminderit!

Je i sigurt që mund ta përballoni këtë dhe punën në fabrikë?

Jemi mirënjohës për vendet e punës. Shumë mirënjohës.

Të shohim. More misrin, kungullin, domaten,

fertilizuesit dhe insekticidet. Kështu?

Organike janë? -Organike.

Do jetë interesante të shohim ato fusha të vjetra si parcela.

Si do të plugoni? -Sa mirë që e përmende!

Sepse dua të përfshij fëmijët më të rritur.

Do ta bësh me kitarë? -Po. E bën korin interesant.

Çfarë?

Na duhen pajisje, Majkëll.

Mund të na japësh hua disa pajisje?

Ti më ke vënë të të plugoj fushën.

Po, por mund të më besosh sepse jam pastor.

Shpresoj që kisha të paguajë sapo të jenë mbjellë farat.

Do të të jap...

Keni kartë tjetër? -Jo. Duhet të ketë hapësirë.

Lidhja s'punon mirë nganjëherë. Keni para të thata?

Sigurisht.

Do të këndosh me atë? -Jam pianiste. Më lër të qetë.

Paske blerë kitarë! Çfarë ideje!

Karta e kreditit s'punoi sot. -Po. Ka mbaruar.

Kur ka ndodhur?

Keni "MekDonald" në Burma? -Jo në xhungël.

Hape ti një. Do bëhesh pasanik.

Mendon të kthehesh? -Është tepër herët për ta thënë.

Sa mirë që i largove të gjithë shëndoshë e mirë!

Jo të gjithë. Jo tim bir.

Majkëll, si do ta ujisim?

Këtë e zgjidhim javën tjetër.

Të fusim njëherë farat në dhe'. -Na duhet Foresti.

E bëjmë vetë. -S'besoj.

E bëjmë shumë mirë.

Foresti vjen të më takojë ndonjë mbrëmje.

E ftojmë brenda.

Ashtu? -Foresti është si refugjat.

Ka nevojë për ndihmën tonë. -Jemi mirë pa Forestin.

Ai është mirë pa ne. Nëse s'është, di ku të na gjejë.

Po, atë.

Ditë e madhe nesër. Dita e mbjelljes.

Mban erë dhe'. -Disa grave iu duket tërheqëse.

Kishe të drejtë për diçka. -Po, kisha.

E di për çfarë e kam fjalën? -S'ka shumë rëndësi.

Kishe të drejtë për Je Uinin.

Ai më ka ndihmuar shumë dhe unë u tregova budalla.

Ka humbur një djalë atje.

E tmerrshme!

Ke të drejtë. U tregove budalla.

Ti the se s'biem dakord kurrë.

E di që mendon se s'të mbështes, por e bëj.

E di këtë.

Por nëse do të vazhdojmë, s'mund të jesh...

...kaq "ti". -Ç'do të thotë kjo?

Do të thotë që s'mund të ecësh i vetëm kësaj here.

Kur të kesh nevojë për ndihmë, dhe do të kesh, duhet ta kërkosh.

Sigurisht që po. -Kërkoje, Majkëll.

Ma premto!

Ma premto!

Ta premtoj.

Boidi e solli falas. -Është fushë e madhe, Majkëll.

Pompa është shumë e vogël. -Po, por do ta arrijmë

kur të fillojnë shirat e shtatorit. Kemi edhe këtë.

Do të funksionojë, atë? Ishte e tim shoqi.

Mrekulli. -Urdhëro. Çelësat.

Misri këtu, domatet këtu, kungulli dhe gjethja e thartë.

Farat nga Burma.

Sa mirë që s'përfundove në Bruklin!

Sepse në Bruklin s'të... Fillojmë.

Ejani!

Do të bëj një bllok të ri kujtimesh.

Shiko leximin për shërbesën e nesërme.

Ti e zgjodhe, Majkëll? -Jo.

Është në programin e çdo kishe episkopale në botë.

Mbretëria e Zotit është si toka e një bujku që ka mbjellë farat.

Farat mbijnë, por bujku s'e di si.

Në fillim sythi, më pas koka e më pas drithi.

Konsideroni farën e mustardës si më të voglën ndër të gjitha.

Megjithatë, ajo rritet me degëzime aq të mëdha,

sa zogjtë prehen në hijen e saj.

Kështu do të jetë ferma "Gjithë shenjtorët".

Nga një farë e vogël, do të rritemi

dhe njerëzit do vijnë nga çdo vend, për të shijuar hijen e degëve tona.

E di që kemi punuar shumë të gjithë, dy javët e fundit.

Ndoshta bie sërish shi së shpejti dhe mund të pushojmë pak.

Je Uini ngjiti rotacionin e kësaj jave.

E di që duhet të jeni në fabrikën e pulave në orën 9.

Të bëjmë ç'të mundemi. Faleminderit!

Shkojmë.

Shkojmë!

Si shkon puna, zemër? -Kaq e pat stina e shirave.

Do sallatë me vezë? Pothuajse s'ka lëvozhga.

Faleminderit! Do të ha pasi të kem kontrolluar domatet.

Pse s'flet me Je Uinin, të shtoni oraret e punës?

Tani po vadisim. -E di. Dhe po rropatesh.

Jam mirë, zemër. -S'je mirë, Majkëll.

Shikoji duart! -S'kanë gjë.

Të lutem, Majkëll. Bëmë një marrëveshje.

Paguhen sigurimet e makinave sot. -Ashtu?

Duhet të shohim rotacionin se duhet të çojmë më shumë ujë.

E vështirë. Të gjithë punojnë 12 orë në fabrikën e pulave.

Duhet të bëjmë më shumë me këtë thatësirë.

Do të vij unë pas darke.

Pas darke errësohet dhe më duhen grupe njerëzish për vaditjen.

Po të flisje me Forestin, ai mund të ketë ndonjë ide.

Foresti s'mund të vadisë fushat tona. Është i moshuar.

Po, atë. -Të lutem, mos më fol kështu.

Të mbjellat po kalben. Po të kërkoj ndihmë.

Ti je i vetmi që je i lirë të punosh më shumë.

Të gjithë kanë familje. -Edhe unë!

Djalin s'e shoh që... S'e di sa kohë ka.

Emi dhe unë vetëm punojmë. Ti po ashtu. Edhe Mia.

Mia ka ikur. -Ç'do të thuash?

Ka ikur. Mia është larguar.

Kur? -Kur po punoja, Majkëll.

S'të shkoi mendja të ma thoje?

Pse s'erdhe tek unë?

Atij i prishet martesa dhe as i shkon mendja t'ia thotë pastorit të tij.

E fillova këtë punë si predikues dhe tani jam mbikqyrës ferme.

Majkëll, ti e di që s'u besoj shumë shenjave dhe mrekullive,

por kam filluar të besoj se Zoti na solli këtu, në këtë kishë.

Dhe tani, kjo është kisha. Fusha, kori. Kjo është.

E gjitha.

Bëjmë një ditë pushim. Vetëm ne, si familje.

T'i lëmë bimët të vaditen vetë.

S'është shumë i zoti. -S'është aspak.

Po i tërheq adoleshentët në kor? -Ende jo.

Nganjëherë mendoj se s'ia kanë idenë çfarë iu them.

Do ta gjej një zgjidhje. Ose do dërgoj "ushtarët" e mi.

Kemi shoqëri.

Sillu mirë, Majkëll. -Sillem gjithmonë mirë.

Gruaja ime dhe unë po mundohemi të kujtojmë ku të kemi parë.

Majkëll Spërlok, pastori i ri në kishën "Gjithë shenjtorët".

Të kam parë në fusha. Punë e vështirë, ë?

Fermer je? -Jo. Unë kam kompaninë time.

Por kam punuar në fushat e babait të saj kur isha në kolegj.

Sa s'më vrau. -Për pak vrau dhe fasulet e Limës së tim eti.

Thatësira duhet të jetë e vështirë për ju.

Është sepse po vadisim me dorë.

Me dorë? Kjo është çmenduri.

E kemi falur atë spërkatësin e vjetër te rraqet e babait tënd?

Jo. Është ende atje me Mustangun e vjetër që s'e rregullove kurrë.

Është spërkatës me bot. Nëse e doni, vadisni fushat me të.

Si s'e dua një spërkatës falas! S'të mësova emrin.

Xhes Harlou, i kompanisë së sallatave Harlou.

Më telefono në mëngjes dhe do të ta dërgoj.

Mirë, Xhes. Faleminderit! -S'ka përse.

Ndodhi vërtet kjo?

E tërheq atë që thashë. I besoj shenjave dhe mrekullive.

A s'tha Boidi se duhet traktor për këtë gjënë?

Mund t'ia dal.

Po prishe kamionin, do t'i kthehesh spërkatësit të dorës.

Majkëll, gjërat e mira ndodhin kur i lëshojmë pak frerët.

E mësuam tashmë.

"Gjithë shenjtorët". Jam Emi Spërlok.

Djemtë karinë?

Po. Është emri im në formularë. Pse?

S'më besohet që e bëtë. Ç'ju tha mendja?

S'ju punon mendja fare. Ky është problemi.

Ç'të bëjmë tani?

Znj. Spërlok? -Po.

Unë jam drejtori. Folëm bashkë në telefon.

Më duhet firma juaj këtu dhe mund t'i çoni në shtëpi.

Patjetër. Çfarë ndodhi me saktësi?

Lojtarët e skuadrës së futbollit po i ngacmonin,

por zbuluan se sporti kombëtar i Burmës është kikboksi.

Im shoq s'ia paska mësuar mirë "Kthe faqen tjetër".

Janë mirë ata djemtë? -Mirë janë.

Janë turpëruar pak, po mirë u bën, për mua.

E kuptoj. Janë djem të mirë, por rregullat e kontesë

diktojnë se duhet t'u gjejmë një veprimtari jashtëshkollore,

ose t'i denoncojmë.

Do të fillojmë ngadalë, mirë? "Për bukurinë e tokës".

Ju të mëdhenjtë, mos i lini të vegjlit t'jua kalojnë.

Gati?

Djem, duhet të këndoni që të dëgjoheni.

Ndaloni! Djem!

Ta So, ka mundësi të mos lidhësh më këpucët?

Të tre uluni drejt dhe zgjidhini krahët.

Ju garantoj që kjo është më zbavitëse se shkolla e riedukimit.

Të fillojmë nga e para.

E kuptoj. E mora mesazhin.

Ke ardhur shumë herët.

Je fermer. Ngrihesh me pulat.

Të vetmet pula që kam janë në një kuti të KFC-së.

Them se duhet të të kërkoj të falur. -Po.

Ndoshta edhe ti mendon se duhet të më kërkosh mua.

Jo.

Epo mirë... Dëgjo! Kthehu!

Shiko ç'po bëjmë. Fëmijët po e ndriçojnë kishën,

Je Uini po i rrit të mbjellat si askush tjetër.

Bëj kujdes me to. I ka mbjellë gruaja ime.

Më fal. Ndoshta Je Uini t'i ka treguar të gjitha.

Po të mos e kishte bërë, s'do ta shkelje pragun.

Të tha që Xhesi Harlou na fali spërkatës me bot?

Po. Takova Xhes Harloun dhe ma dha pa një pa dy.

Lëvduar qoftë perëndia! Elia i ri!

Duhet të jesh pak i gëzuar. Ai na duhej.

Ti ke gjysmën e asaj që të duhet. Të duhet traktor ta tërheqësh.

Po u përpoqe ta lidhësh në kamionin e vjetër të Meri Osë,

do t'ia thyesh bllokazhin.

E paske bërë, ë?

Po. Prandaj më duhesh ti, të mos më lësh të bëj budallallëqe.

Hë pra, Forest! S'ke besim tek unë?

Jo.

Shumë e drejtë. Ndoshta jam pak matrapaz.

Ndoshta karinët s'do të ndërtojnë kurrë një shtëpi këtu.

Ndoshta ti je një plak grindavec. Nëse janë të vërteta këto,

ndoshta kisha "Gjithë shenjtorët" është shpresa e fundit për të gjithë.

Kishit lodra në kamp? -Posi!

Kishit televizor? -Bëmë vetë një televizor. Ishte kot.

Pse ti flet anglisht, kurse prindërit e tu jo?

S'janë prindërit e mi. Më zgjodhën në kampin e refugjatëve.

Ke ardhur pa prindërit? -Do të rrish për darkë?

Familja ime do të bëjë darkë të mirë për ty. Eja!

Mirë. Bëjmë garë!

S'ma kalon dot!

S'bën punë pa traktor. -Prapë është mrekulli që e kemi.

S'hyn në punë pa traktor.

Sa kohë mbijetojnë të mbjellat, nëse s'ka shi?

Një javë, ndoshta më pak. Sa keq!

Me pak shi do t'ia kishit dalë edhe me pompën e dorës.

Po nëse i vadisim për katër javë me spërkatësin me bot?

Mund të keni të mbjella të mira. -Nuk bën punë pa traktor.

Po. E kuptova. -Ja sa do të fitonit nëse keni të korra të mira,

pa bimën aziatike, që s'e menaxhojmë ne.

Jo, jo. Mua më duhet çdo ditë traktori.

Do të falimentoja pa të. -Majkëll, është koha e të korrave.

S'të jep njeri traktor hua tani.

Hë pra, Xhoni i Ri! Ti je pagëzuar në atë kishë.

Dhe yt atë i ka dhuruar 10 % të fitimeve për 30 vjet.

Pse s'na e jep atë rrangallën? -Ky kushton 10 mijë dollarë.

Yt atë do të ta fuste me këpucë kokës

që i zhvat njerëzit kështu. -Kaq vlen në treg.

Ndoshta po. Po në parajsë mbajnë defter.

Dhe yt atë, Xhoni i Madh,

po mendon se s'ka për ta parë më të birin.

S'është e drejtë kjo, Forest.

8.500.

7.250.

Mirë. 6.000. Më pak s'bëhet. Kjo është kostoja.

Kush je ti dhe ku ma ke varrosur burrin?

Të mbjellat mund të shpëtojnë kishën.

Punë e paqme, fermeri Bob. -Po.

Po të na gatuash një traktor, jemi në rregull.

Për 6.000 dollarë të qelbura. Të besohet?

Vë bast që Rivervjuja aq dollarë i ka të humbur nëpër ndenjëse.

Atikusi e la korin sot.

Prit, zemër!

Këtë bën ti? Heq dorë?

Tani ka shumë djem. -Ti the se do ta bëje.

Jo, s'e thashë. S'më pyeti njeri.

Do ta bësh përderisa je pjesëtar i kësaj familjeje.

Nuk këndoj mirë. -Ç'më duhet mua!

Jam i zoti me bujqësinë. -Çfarë?

Ma tha Poja dhe ai ka qenë fermer.

Epo, nëse e thotë Poja...

Ai do të punojë në fushë. -Është i shqetësuar për Ponë.

Kemi rritur një fëmijë të mrekullueshëm.

S'e di nëse mund ta shpëtoj kishën. Më duket tepër vonë.

S'ke zgjedhje tjetër, Majkëll. -Është jashtë mundësive të mia.

S'i kam 6.000 dollarë. S'mund të bëj të bjerë shi.

Dhe do të heqësh dorë? T'i lëshosh të gjithë?

Jo. Po mendoja...

S'jemi katandisur dhe aq keq nga gjendja financiare.

Ndoshta një dioqezë tjetër do të donte... -Jo, Majkëll.

Kjo s'ka të bëjë vetëm me ty. Ka të bëjë me të gjithë ne.

Me të gjithë ata që janë rropatur në fusha.

E di, po çfarë të bëj? -Bëj punën tënde.

Ti u ngrite para këtyre njerëzve dhe i pyete se ç'do të bënin

për të shpëtuar kishën. Çfarë do të bëje ti?

E kam bërë. S'më ka mbetur më asgjë tashmë.

Kjo s'është njësoj si të shesësh letër.

Ti e bëre kishën një liman të sigurt për të gjithë.

Rrezikove karrierat tona.

Dhe bëre një premtim. Më premtove mua dhe peshkopit,

karinëve dhe Zotit, se do ta çoje deri në fund.

S'dua t'ia di më ç'rëndësi ka për ne. Vetëm shpëtoje.

Duhet të bëjmë një telefonatë.

Po nëse më duhet të kthehem, do të më gjeje punë?

Tek shitjet. Ti e di sa më pëlqejnë shitjet.

Jo. Na pëlqen vërtet këtu. Por do të marrim një kredi

që do të na fundoste nëse dështojnë të korrat.

Do të më duhej ta lija kishën për ta shlyer.

Po, Xherri. Nëse kthehem te "Xharvis and Xhons" këtë herë,

do të rri përgjithmonë.

E saktë. Të fitoj orën e floririt.

Faleminderit, mik. Do të të njoftoj.

Ku i more këto, Majkëll?

Bëre prapë ndonjë nga budallallëqet e tua?

Hë pra, lidhe. Ende s'je bërë fermer?

Mirë. Një nga ju të kthejë faqen tjetër.

Po më bëhen hemorroidet ulur në këtë dreq ndenjëseje.

Jeni gati? -Po. Nisu.

Pa shiko!

Sa më pëlqen uji!

Ia dolëm, Majkëll. -Ia dolëm bashkë.

Ujë!

Ç'është ajo? Shenjë ferme? -Vrimë plumbi.

Ti fol për luftën tënde po deshe. E imja është private.

Një vrimë e tillë duhet të të ketë nxjerrë jashtë luftës.

Foresti fitoi Yllin e Bronzit. Mbajti një nga njerëzit e tij

deri në një vend të sigurt me një vrimë në këmbë.

Tani do të tregoj unë diçka për z. Je Uin.

U arratis nga një kamp të burgosurish

me qafë të thyer dhe kyç të krisur.

Mori tre burra me vete. Kështu që qepe gojën!

E kuptoj ç'doni të thoni.

Një herë, unë ndalova tim bir të mos vidhte karamele.

Është i vogël, po i prapë.

Stina e të korrave erdhi. Një ditë e vërtetë Falenderimesh.

Dhe shpresoj të jetë zbavitëse.

Do të fillojmë të premten me domatet.

Zonjat do të sjellin ushqime, drekë pikniku.

Sanduiçë me gjel deti besoj.

Më vonë ka për të rënë shi.

Por në mëngjes do të jetë kohë shumë e bukur,

kështu që merrni me vete fëmijët.

Askush nuk besoi se do t'ia dilnim.

Por dora e Zotit po punon në fushat tona.

Faleminderit, Forest!

Si mendon, fermeri Braun?

Duket mirë.

Shikoni!

Koshat e zbrazur lërini ose sistemojini mbrapa.

Po bie shumë shi mbi rrjedhë.

Kjo është thellësia e zakonshme e përroit. Kjo është e tanishmja.

Je i sigurt? -Po.

Majkëll! -Do pak limonatë?

Duhet t'i mbledhim sa më parë. Po afron shiu.

Shërbimet metereologjike thanë se do të bjerë shumë pak.

Jo, Majkëll. Do të bjerë shumë shi.

Ju lumtë, djema. Vazhdoni t'i sillni.

Ngjitini lart. Mundohuni të mos i hidhni.

Ashtu, ashtu!

Edhe një.

Po mbushet plot, djem.

Duhet të fillojmë të mbulojmë...

Ai përrua do të na vërë përpara. Na duhen thasë rëre.

Në fillim duhet të mbledhim ato që janë më pranë ujit.

Majkëll, po na dëgjon? -Po.

Të lutem, mos e bëj këtë.

S'dija kujt t'i telefonoja tjetër.

Është emergjencë. Më duhen thasë rëre.

Qindra thasë rëre.

Edhe rërë. Tonelata me rërë.

Faleminderit!

Mirë.

Vazhdoni t'i sillni! Drejtojini dritat nga fusha!

Kapni ç'të mundni! -Majkëll!

Dëgjova se ç'ndodhi. Ku të duhem?

Xhoni i Ri, drejto dritat nga fusha dhe mblidh ç'të mundesh!

Majkëll! Këta të dy s'duan të hyjnë brenda.

Djem, më duheni brenda që të sistemoni të mbjellat.

Është e rëndësishme. Më ndihmoni! Faleminderit!

Në fushë!

Kemi rërë, thasë rëre dhe dy shpina të forta.

Po! Faleminderit, Xhes! Fantastike!

Forest! Sill traktorin!

Eja këtu!

Qëndro këtu! Këtu!

Forca! Eja këtu! Ti, eja këtu!

Po shpëtojmë aq sa duhet? -Nuk e di!

Solla njerëz shtesë për ndihmë. Ku të duhemi?

Gjej Forestin! Zëvendësoje pak me traktorin!

Gjithë të tjerët dërgoji në fushë!

Ata të Rivervjusë të shkojnë në fushë!

Mblidhni ç'të mundni!

Ju lutem, nxitoni! S'kemi më kohë.

Më duhet ndihmë këtu!

Është zhytur plotësisht.

S'bën më, djem. Fusni gjethet e tharta brenda.

Na duhet traktori.

Ata thonë se tani është tepër vonë.

Thonë se ka shumë ujë.

Lëre traktorin!

Fusni të mbjellat brenda menjëherë!

Majkëll!

Mori fund!

Shkoj unë.

Shoku!

Do të dalësh mangët. Shumë mangët.

Mund t'i shesësh gjethet e tharta te shpërndarësit e Neshvillit.

Një mendim dhashë.

Po të kërkon Je Uini, zemër. -Si është Atikusi?

I trembur. I shqetësuar për Ponë

dhe do të dijë se ç'do të bëhet me ne.

Ti më paralajmërove.

Edhe Foresti më paralajmëroi. Edhe peshkopi.

U kthyem aty ku ishim. -Dua të të tregoj diçka.

Eja me mua!

U kthyen të gjithë. S'jemi aty ku e nisëm.

Jemi në një vend krejt të ri.

Dëgjoni të gjithë. Kam një plan.

Je Uin, dua të marrësh sa ushqim të duash dhe t'ua japësh karinëve.

Telefono shpërndarësin aziatik në Neshvill

dhe pyete se sa gjethe të thartë mund të dojë.

Meri O-ja ka një ide të shkëlqyer.

Të hapim një treg perimesh përpara kishës.

Forest, mund ta bësh sa më shpejt këtë?

Të shtunën, njerëzit bëjnë pazarin. Do t'i telefonoj "Boid's Fidit"

që të pyes nëse e blejnë dot tepricën.

Fermeri Braun, eja me mua. Ende s'kemi mbaruar, njerëz.

Ju jap fjalën!

Çfarë ndodhi? Ç'të thanë?

Do ta marrin të gjithë gjethen e thartë

nëse është cilësi e mirë. -Mjafton për të bërë pagesat?

Fantastike!

Shkon dot vetëm deri atje, apo të të jap dikë me vete?

Kjo ma zëvendëson pushimin. -Kafeja? Jo, aspak.

Mirë. Më telefono sapo të arrish. Më thuaj sa do të paguajnë.

Mirë, zemër. Kusurin. -Mbaje!

Ky është Xherard Silver. -I "Silver Spunit", në Neshvill.

Është restorant. Jemi të specializuar në...

E lëmë fare.

Menduam se mund të bënim ca ushqime skare,

pranë perimeve tuaja. Të ofrojmë disa receta.

Fantastike! Ju dërgoi peshkopi?

Jo. Unë jam budist. Dhe shokët e mi...

S'janë asgjë, mesa duket. Shpresoj të mos jetë problem.

Disa nga miqtë e mi më të mirë s'janë asgjë. Më fal pak.

Çfarë? Ku?

Aty prit!

Ishte Je Uini.

Duhet të shkoj. Policia ka konfiskuar autobusin.

Pse? -Sepse ka 50 gjoba në të gjitha makinat

që ka regjistruar në emrin e tij.

Pesë orë në këtë nxehtësi!

S'jam i sigurt, Majkëll.

Më në fund!

Mos!

Këshilli do të mblidhet

dhe do të diskutojë për mbylljen e kishës.

Mirë.

Më fal, peshkop!

Do t'i kthehesh shitjeve?

Do të shohësh një film, të largosh pak mendjen?

Ke detyra? Në rregull.

Poja do ta kalojë këtë. Ti e di. Karinët mbijetojnë.

Ti do kthehesh në shkollën e vjetër, me gjithë shokët e tu.

Do të shkojë mirë.

Babi? -Po?

Nëse Zoti donte që t'i mbillje fushat, pse i përmbyti?

Nuk e di.

Të shpëtoi një.

Fola me pastorin e kishës episkopale në Frenklin.

Ai do të të takojë. -Të më takojë mua? Pse?

Të diskutojë mundësinë që karinët t'i bashkohen kishës së tij.

Është rrugë shumë e gjatë çdo të diel Frenklini.

Do të të japim autobusin.

I duan karinët në Frenklin? -Sigurisht që i duan.

Dakord. Ngurrojnë pak për të pranuar 100 anëtarë,

por edhe ne ngurruam. Duan t'ju ndihmojnë.

Kanë para. Mund të të paguajnë për punën që bën me karinët.

Të ta kthejnë në vend pune. Të të japin një zyrë.

Mund të jesh nëpunës i kishës. S'ta garantoj, por mund të bëhet.

Karinët s'janë në Frenklin. Ne jemi në Smirnë.

E di që s'është zgjidhje ideale. Do të ndalosh?

Është e çuditshme. Më duket sikur po vuan ndonjë dënim.

Do të jesh ti nëFrenklin, Majkëll? -Jo, nëse s'do të blesh letër.

Bëje për mua. Të lutem, mendoje.

Pas pak fillon shërbesa.

S'duhet të humbasësh predikimin tim të fundit.

Faleminderit, fëmijë!

Dita e sotme shënon fundin e një institucioni të mrekullueshëm.

Sa bukur është jashtë! Mendoj që sot të dalim jashtë.

S'ka baltë në Neshvill, Xhorxh? -Kemi bërë disa miq.

Mendoja se e njihja vullnetin e Zotit.

Më pas erdhi përmbytja.

Çfarë të mendoja? Nëse Zoti na kërkoi të mbillnim këto fusha,

përse lejoi që të shkatërroheshin të mbjellat?

Unë s'e di mendjen e Zotit dhe kjo është e vërteta.

Ishte zëri i Tij ai që dëgjova, apo ishte imi?

Kjo është pyetje që duhet menduar, diçka për t'u lutur.

Të paktën për mua. Një miku im ndjeu se Zoti

e thirri të shkonte në Afrikë, të ndërtonte një kishë.

Po përfundoi me një ujësjellës. Për atë kishin nevojë njerëzit.

Ne u përpoqëm të shpëtonim kishën tonë duke ndërtuar fermë,

por ndërsa mundoheshim së bashku në fushë,

zbuluam se, në fakt, ndërtuam diçka tjetër.

Diçka për të cilën secili nga ne kishte më shumë nevojë.

Një bashkësi.

Baptistë nga Rivervjuja, budistë nga Neshvilli,

fermerë nga Smirna dhe nga skaji tjetër i botës,

u lidhën përtej kësaj ndërtese, përtej kësaj toke.

Ky është ujësjellësi ynë.

Ndoshta Zoti këtë qëllim kishte që në fillim.

Le të lutemi.

Atë, qëndrojmë këtu sot, jo mbi rërë thithëse,

por në gurin e fortë të shpresës së përjetshme,

të premtimeve të tua përmes Jezus Krishtit.

Ndoshta... S'di ç'të them.

E di, Xhorxh. Është për të ardhur keq.

Nëse s'do të kishte ndodhur përmbytja,

do të kishte qenë një mbledhje krejtësisht tjetër.

Atikus, merr xhaketën. Festa bëhet jashtë.

Atë Majkëll Spërlok!

Prapë më tingëllon mirë. -Edhe po të shes letër?

Veçanërisht po të shesësh letër.

Nuk është e vërtetë. Apo jo, Forest?

Çfarë bëri atëherë?

Pothuajse e shtypa, po ishte traktor i ngadaltë.

Dëgjova që mund t'i bashkohesh kishës Rivervju, Meri O.

U binda kur i pashë të na ndihmonin nëpër shi.

Po ti, Forest? -Unë do të rri me këta njerëz.

Më fal që s'telefonova. -Jo. Je gjithmonë i mirëpritur këtu.

Mendova të thoja dy fjalë. -Dakord.

S'do t'ju mbaj shumë.

Në fillim, s'e kisha të vështirë të mbyllja "Gjithë shenjtorët".

Ju të gjithë e ndryshuat këtë. Fola me këshillin dhe jemi dakord

që ta konsiderojmë këtë kishë si kishë misionare.

Si kishat që kemi ndërtuar në Amerikën Jugore, Azi dhe Afrikë.

Ne besojmë se misionarët, të rinjtë dhe më e rëndësishmja,

shpirtrat e humbur do të vijnë të punojnë në fusha me ju.

Ky vend iu flet shpirtrave të humbur. Urime!

Misioni i "Gjithë shenjtorëve" sapo ka filluar.

Nuk po të kuptojnë, Xhorxh.

Do ta mbajmë kishën!

Eja të bisedojmë, Majkëll.

Do të marrim përsipër borxhin e kishës,

përfshi këtu edhe paratë që ke marrë hua personalisht.

Më le pa fjalë!

Mund ta punësojmë Je Uinin si nëpunës kishtar?

E kam zgjidhur edhe këtë.

Si do ta përballosh gjithë këtë? -Humbëm një pagë të lartë

sepse dikush hoqi dorë nga posti drejtues.

Kush? -Unë.

Dhashë dorëheqjen. Të gjithë ngjiten një shkallë më lart

e mbetet një vend i lirë.

S'e kuptoj.

E di me çfarë merrem më shumë se me çdo gjë tjetër?

Me buxhete.

U lodha, Majkëll. Dua të jem sërish pastor.

Të bëj punë misionare. -Gjë e mrekullueshme.

Ku? -Në Afrikë. Ndoshta në Burmë.

Të dyve na presin mundësi. Ti je pranë lumit Jordan, bir.

I çove në tokën e premtuar, por s'mund të kapërcesh matanë.

"Gjithë shenjtorët" ka nevojë për një dorë me përvojë

të ndërtojë të ardhmen e saj dhe ti...

Ke nevojë të regjesh pak.

Cila është detyra?

Ndihmës pastor? As bashkë-pastor?

Mesa duket, duhet të regjem. -Po të ndëshkonte?

Nuk e di. -Ku po na dërgojnë?

Në qytetin e Nju Jorkut. Kisha e Shën Thomait.

Në qendër. Ajo e madhja. Teknikisht, është ngritje në detyrë.

Po këtu kemi ndërtuar një shtëpi.

Duhet ta kishe dëgjuar. "Kemi nevojë për ty atje, bir".

"Shën Thomai" është kisha e ëndrrave.

Për çfarë mund të na e kenë nevojën?

Ndoshta duan një ujësjellës.

Pas përmbytjes, "Gjithë shenjtorët" është rritur aq shumë,

sa ka nisur shërbesë të dytë.

Popullsia karine e kishës është trefishuar

dhe disa të rinj kanë shkuar në kolegj me bursa.

Shumë familje kanë shtëpi me kopshte.

Grupe misionare e pelegrinë shpirtërorë

vijnë ende aty nga e gjithë bota.

Filmi u xhirua në kishën e vërtetë "Gjithë shenjtorët",

në Smirna të Tenesit.

Majkëll Spërlok është kurator dhe bashkëpunëtor pastoral

në kishën e Shën Thomait, në qytetin e Nju Jorkut.

I ruan lidhjet me bashkësinë e "Gjithë shenjtorët".

Së fundmi, Emi dha recitalin e saj të parë në Nju Jork.

Ajo dhe Majkëlli kanë dhe një vajzë të bukur, Hadlin.

Atikusi është në vit të fundit të shkollës së mesme

dhe po mendon për kolegjin. Je Uini vazhdon si nëpunës kishe

duke u kujdesur për nevojat e refugjatëve gjithmonë e në shtim.

Është i martuar dhe me tre fëmijë të tjerë.

Rolin e Posë e luajti Xhon Uajz Uini. Djali i vërtetë i Je Uinit.

Anëtarët e "Gjithë shenjtorët" kur erdhi Majkëll Spërlok.

Falenderojmë njerëzit e kishës që na mirëpritën në familjet e tyre.

Një falenderim i veçantë për gjithë anëtarët karinë,

që interpretuan vetveten.

STUDIO UNISON