Original subtitles

In zijn oneindige wijsheid heeft de Heer het gepast gevonden

om van ons een rechtvaardige en moedige vriend te nemen.

Dat Simon Cordier in de bloei van zijn mannelijkheid

zou zijn dood bereikt hebben zoals hij,

maakt zijn heengaan zelfs een grotere schok

voor degenen die hij heeft achtergelaten.

Als een van de meest gerespecteerde magistraten van Frankrijk,

heeft Simon Cordier zijn leven gewijd aan de verbetering van de mensheid.

Alles wat Simon Cordier was, kan worden samengevat in deze woorden:

Hij was een goede man.

Moge God genade hebben met zijn ziel.

Al die mooie woorden. Ik ben blij dat hij dood is.

Mr. D'Arville, juffrouw Jeanne.

Het was de wens van Magistrate Cordier voordat hij stierf

dat we allemaal zouden samenkomen na de begrafenis.

Mijn dochter en ik zijn bereid om de wensen van de doden te respecteren.

Meer dan als hij leefde.

We zien je dan in de galerij.

Ja.

Waarom Magistraat Cordier deze taak aan mij en mijn dochter toevertrouwt heeft, weet ik niet.

Onze gevoelens voor hem zijn geen geheim.

Zoals vader Borman weet, deze kist en de brief

werd door Magistraat Cordier aan mijn dochter gegeven de nacht dat hij stierf.

De brief geschreven door de Magistraat zegt dat als hij die nacht zou sterven,

dan mocht de kist pas na de begrafenis geopend worden.

Maar waarom zou hij gedacht hebben dat hij zou sterven?

Het was een ongeluk.

Vader Borman, mijn onderzoek heeft aangetoond dat het geen zelfmoord was.

In de brief word verzocht dat we aanwezig moeten zijn wanneer de kist geopend wordt,

omdat het gaat om zaken die voor iedereen belangrijk zijn.

De kist, meneer D'Arville, alsjeblieft.

Een boek?

Het lijkt een persoonlijk dagboek te zijn.

En een briefje.

Ik spreek tegen je vanuit het graf.

In het heiligdom van mijn kist kan ik bepaalde feiten vermelden

wat ik niet kon doen terwijl ik leefde.

Als ik dat had geprobeerd vóór mijn dood,

zou ik als gek verklaard worden,

en mijn waarschuwing aan de mensheid zou dan niet opgemerkt zijn.

Waarschuwing?

Wat weet je hiervan?

Niets, ik zweer het, kapitein.

Ik wist niet dat de Magistraat zelfs een dagboek bijhield.

Dat is de waarheid.

Beschouw het niet met cynisme wat je nu leert.

Als je eenmaal de inhoud van mijn dagboek gehoord hebt,

ligt de toekomst in jouw handen.

God zij met u, want u zult zijn hulp nodig hebben.

Misschien wilde de Magistraat daarom dat je hier was.

Alstublieft, meneer D'Arville, het dagboek.

17 september 1886.

De vreemde gebeurtenissen die mij ertoe aanzetten dit dagboek te beginnen

begon drie dagen voordat de moordenaar Louis Girot naar de guillotine moest gaan.

En politie-kapitein Rennedon kwam naar mijn kamer bij het gerecht.

Kapitein.

Is Magistrate Cordier bezig?

Hij is net terug van het hof.

Kom binnen.

Kapitein Rennedon, mijnheer.

Zeg hem dat hij binnen moet komen.

Nou, Robert. Simon.

Dit is een plezier, tenzij je me natuurlijk problemen gebracht hebt.

Ik denk niet dat ik dat heb, gezien je eindeloze studies van de criminele brein,

wat ik nooit zal begrijpen.

Het betreft Louis Girot. Hij wil met je praten.

Wil hij de getuigenis die hij tijdens het proces gaf, veranderen?

Een vreemde vis, Girot.

Het is moeilijk te zeggen wat hij wil.

Welnu, hij gaat in drie dagen naar de guillotine.

Misschien is het zijn geweten.

Een bekentenis?

Kan zijn. Het is mogelijk.

Zoals je zei, hij is een vreemde vis.

Girot vermoordde vier mensen, zonder reden.

Hij kende geen van hen. Hij heeft ze niet beroofd.

Hij heeft ze alleen gedood.

Ja, de zaak is zeer verwarrend.

Dat betekent dat je nieuwsgierig genoeg bent om hem te zien.

Voor mij is een dief een dief, een moordenaar is een moordenaar.

Het leven is op die manier veel eenvoudiger.

Zullen we gaan? Ja.

Daar gaan we.

Ik kan beter met je mee naar binnen gaan.

Nee, hij zal me meer kunnen vertellen als we alleen zijn.

Oké, ik zal hier wachten. Bewaker.

Magistraat Cordier, bedankt dat je gekomen bent.

Het is de enige gastvrijheid die ik je kan bieden.

Kapitein Rennedon dacht

misschien dat je klaar was om een verklaring af te leggen, Girot.

Een verklaring? Misschien.

Maar wat wil je dat ik zeg?

Iets wat ik niet tijdens het proces zei?

Als er waarheid in zit.

Kun je het niet begrijpen, magistraat?

Ik heb de waarheid verteld tijdens het proces.

Ik zweer je.

Het was iets dat... dat mij gebruikte.

Net alsof het mijn lichaam ingenomen had en me liet moorden.

Alsjeblieft, Girot, je lijkt een man van een of andere intelligentie te zijn.

En over drie dagen wordt mijn intelligentie in de nek afgehakt.

Denk je dat ik zou blijven liegen,

wetende dat ik ga sterven?

Maar een man doodt niet vier mensen zonder reden.

Er was iets dat mij bezielde dat een reden had.

Het leeft van het kwaad en wordt sterker en sterker.

Alsjeblieft, Girot, ga zitten.

Ik wist zelfs niet eens achteraf dat ik gedood had.

Het had controle over mijn brein. Ik had mijn eigen wil niet.

Het dwong me om te moorden.

Ik kon dit getuigenis niet eerder accepteren.

Verwacht je dat ik het nu geloof?

Ik had nooit gedacht dat haat slecht is.

Haat is slecht. Maar dat zit in jou.

En het gebruikte dat om mijn wil te voeden totdat het mij bezat.

Girot, het spijt me, ik had gehoopt dat je me wat kon geven...

Maar weet u waarom ik nooit om een nieuwe rechtszaak gevraagd hebt?

Ik wil sterven.

Omdat zolang ik leef, kan het ding het me weer laten doden.

Girot, wat is er? Jouw ogen...

Het kan me zelfs... jou laten vermoorden!

Girot!

Bewaker!

Hij probeerde me te vermoorden.

Ik heb je gewaarschuwd, moordenaars, ze zijn allemaal hetzelfde.

De mensheid zou veel beter af zijn zonder hen.

Bel de dokter, schiet op!

Is hij zwaar gewond?

Het is niet nodig om de guillotine in te hakken.

Dood?

Maar het was zo plotseling.

Het ene moment was hij volledig rationeel, en toen...

Dit is verschrikkelijk, Robert, ik...

Als er iets was, wilde ik hem helpen.

Je moest jezelf verdedigen. Het was een ongeluk.

Trouwens, ik zou zeggen dat je hem wel geholpen hebt.

Dit is een veel gemakkelijkere manier om te sterven.

De volgende twee dagen keerde ik terug van mijn werk aan het hof

met de gedachte aan de dood van moordenaar Girot.

Ondanks Rennedons verzekering van mijn onschuld,

op de een of andere manier stoorde mij die ongeluk nog steeds,

en ik kon mezelf niet van de depressie ontdoen dat zo zwaar woog.

Goedenavond, meneer. Goedemorgen, Pierre.

Mijnheer, ik zal u het geheim van Louise vertellen.

Ze bereidt jouw favoriete diner voor, gebakken lam!

Dat is prima, maar ik... Ik denk dat ik eerst een cognac nodig heb.

In de studiekamer alstublieft. Ja, meneer.

Nou, Kiki, je hebt een mooie stem.

Je moet de hele dag geoefend hebben.

En alleen omdat je zo ijverig geweest bent,

ga je ook een speciaal diner houden.

Daar hebt je het.

Pierre!

Meneer.

Waarom heb je dit hier teruggezet?

IK...? Maar ik heb het niet eens gezien sinds je...

Zou ik zoiets doen?

Maar het hing daar aan de muur, Pierre.

Wie is er in het huis geweest?

Alleen Louise en ikzelf.

Pierre, wat is er? Wat is er gebeurd?

Ik... ik weet het niet zeker.

Herinner je je de grote foto van mevrouw Cordier en de jongen?

Degene die in het studeerkamer was?

Het was daar vanavond terug.

Maar hoe kan dat?

Hij werd met die andere dingen in die koffer opgeborgen.

Ja.

"Haat is kwaad."

Dat waren de woorden van Girot.

Meneer?

Pierre.

Iemand moet hier boven geweest zijn.

Eerst de foto en dan...

dan het schrijven op het voetstuk.

Het schrijven?

Ja, daar in het stof.

Het was daar!

Misschien is het gewoon het licht. Je dacht alleen dat...

Pierre, ik heb niet de gewoonte om dingen te zien die niet bestaan.

Natuurlijk niet, mijnheer.

Waarom gebeurt dit?

Ze zijn al zo lang dood.

Ik dacht dat het verleden achter me lag.

Ik bracht de cognac in de studiekamer, mijnheer.

Dank je.

Wel? Het is heel vreemd.

Hij ziet er zo bleek uit. Misschien is hij ziek.

Ik zal kijken of hij wilt eten.

Meneer, zal ik Louise zeggen het diner te serveren?

Pierre, je had ruim de tijd om mevrouw Cordier goed te kennen voordat ze stierf.

Wel ja, meneer.

Je weet dat zowel zij als de jongen veel voor me betekenden.

Natuurlijk, meneer.

Misschien worden herinneringen plotseling ontgrendeld in de brein van een man.

En hij heeft dromen, nachtmerries.

Ik kan alleen maar vermoeden

dat zulke herinneringen aan mijn vrouw en mijn zoon teruggekeerd zijn .

Pierre, nadat ik 's nachts geslapen hebt,

heb ik ooit mijn slaapkamer verlaten?

Ik weet niet zeker of ik het begrijp, mijnheer.

Maar ik bedoel slaapwandelen, wandelen in mijn slaap

vanwege een droom, een nachtmerrie...

Ik weet het niet, mijnheer. Onze kamer bevindt zich in de andere vleugel.

Ik moet het gedaan hebben.

Er moet een logische verklaring zijn.

Zeg aan Louise dat ik zo eten kom.

Ja, meneer.

Mijn vrouw en zoon zijn al 12 jaar dood.

Waarom zouden deze vreemde dingen gebeuren, sinds de dood van Louis Girot?

Goedemorgen, Martin. Goedemorgen, meneer.

Zou je me alsjeblieft de Costane-brief willen brengen?

Ja, meneer. Dank je.

De Costane-brief, mijnheer. Dank je.

Had je een reden om dit hier achter te laten?

"Proefgetuigenis van Louis Girot..."

De gevangene die... die onlangs stierf?

Nee, mijnheer, ik heb het niet uit het bestand gehaald.

Het lag op mijn bureau.

Het kantoor was afgesloten.

Kun je het daar hebben neergelegd voor je gisteravond vertrok?

Ja.

Ja, dat is mogelijk.

Misschien was ik zo van streek door wat er gebeurde,

dat ik het mij niet herinnerd.

Ja, mijnheer, het moet heel zenuwslopend geweest zijn.

Ja, dat is alles, Martin. Dank je.

Martin, wil je de opzichter van het gebouw zoeken?

Ik wil dat je hem vraagt of iemand van de schoonmaaksters

de Girot-getuigenis uit het dossier had kunnen halen.

Onmiddellijk, mijnheer. Dank je.

Is hier iemand?

Magistraat Cordier.

Omdat Louis Girot dood is, hebt je zijn dossier niet meer nodig.

Je hebt me het lichaam van Girot onthouden, zijn brein, zijn wil.

Nu zal ik de jouwe hebben.

Wat is er met me aan de hand?

Kan ik zo ziek zijn als Girot?

Ik was vastbesloten die dag om op de bank te gaan zitten,

ondanks de angsten die ik had voor mijn gezond verstand.

Maar opeens voelde ik dat ik niet verder kon.

Het was voor mij onmogelijk om me te concentreren.

Ik had zelfs de argumenten van de advocaten niet gehoord.

Ik wist dat ik een uitstel moest vragen en die dag vertrekken.

Heel interessant, magistraat.

Ik heb geduldig gewacht om te zien wat je zou schrijven.

Je denkt nog steeds dat ik alleen in je brein aanwezig ben.

De logica van de mens heeft altijd mijn bestaan ontkend.

Omdat we elkaar pas zijn gaan leren kennen,

moeten misschien wat dichter bij de waarheid komen.

Sta op, Simon Cordier.

Leven en dood zijn de enige waarheden.

Al het andere is illusie.

Jezelf...

Je liefde voor een nutteloze vogel in een kooi.

De dood is een waarheid, magistraat.

Bewijs het.

Bewijs het nu!

Kiki, waar ben je?

Hoe ben je eruit gekomen?

Hoe leg je uit wat je niet kunt zien, Dr. Borman?

Ik hoor deze stem alsof iemand met mij in de kamer is.

Maar ik ben alleen. Niemand anders is er.

En het was deze stem die je aanspoorde om je huisdier te vermoorden?

Hoe kan ik het anders verklaren?

De foto, het schrijven in het stof,

de proces-getuigenis op je bureau,

de omgevallen inktpot en de stem...

Heb je het gevoel dat ze allemaal gerelateerd zijn?

Op een of andere manier, ja, ja.

Jij bent het die het vertelt,

want ze zijn allemaal van je eigen verbeelding.

De wetenschap accepteert geen kabouters, geesten, demonen, beelden van het kwaad.

De dingen die je me verteld hebt

over de tragische dood van je vrouw en zoon,

de abnormale eenzaamheid waarin je de afgelopen 12 jaar geleefd hebt...

Nee, dank u.

Een man kan zichzelf zo lang martelen dat het moet stoppen,

of de brein zal breken onder de spanning.

Ik ben niet zeker van wat je bedoelt.

Je wilt mijn hulp. Ja.

Doe je wat ik zeg?

Nu, dokter, als er hoop is, zal ik alles doen.

Een dokter heeft altijd hoop.

Hoop op genezing van zijn patiënt, hoop dat zijn rekening betaald wordt.

Natuurlijk is er hoop.

Dan ben ik bij de juiste man gekomen.

Ik had nooit eerder een reden gehad om naar een alienist te gaan.

Ik kan je echter niet genezen.

Je moet jezelf genezen.

Je moet je leven veranderen.

Pak jezelf vast.

Nooit onderdanig worden aan eenzaamheid.

Je zei dat je vroeger beeldhouwde?

In mijn jonge jaren was ik behoorlijk geïnteresseerd in kunst.

Fijn, word opnieuw geïnteresseerd.

Ga weg van dit bestaan dat je geleid hebt.

Associëren met mensen in de kunstwereld.

Zoek iets om te beeldhouwen en begin met beeldhouwen.

Neem vakantie van je werk.

Dokter, ik heb zoveel zaken aan het hof, ik...

Ik kan je alleen het recept geven.

Het medicijn, moet jezelf nemen.

Nou, bedankt. Praten met je is zeer geruststellend.

Ik kan je niet vertellen hoe opgelucht ik ben.

Dan heb ik mijn doel gediend.

Laat me weer van je horen over een paar weken.

Tot ziens. Tot ziens, dokter.

Rode wijn! Rode wijn!

Hoe emotioneel, sensueel?

Een naakte die van naakt houd!

Weet je wat er met jou aan de hand is? Jij bent een vrouw!

En weet je wat er met jou aan de hand is? Je bent een varken!

Ik ben een varken? Ik ben een varken? Je bent een varken!

Wie heeft je alles geleerd wat je weet?

Waarom koop je me niet, meneer?

Het zal een daad van naastenliefde zijn. De kunstenaar kan het geld gebruiken.

Jij bent het model, of niet?

Zou je geloven dat ik helemaal niets afweet van ballet?

Nee. Welnu, of je hebt de natuurlijke gratie van een danser

of de kunstenaar gaf het aan jou.

Ben je een artiest?

Nou ik... ik hou van beeldhouwen.

Beeldhouwers zijn altijd bedekt met klei en steenstof en en hebben geen geld.

Misschien hebben amateurs meer geluk.

Dan heb je misschien genoeg geld om voor jou te poseren.

Inspireer ik je niet?

Ja, ik denk van wel.

Even kijken.

Een Griekse godin misschien.

Zo ernstig.

Natuurlijk.

Waarom niet Heinrich Heine dan? Wie?

Heine. Hij heeft ooit een prachtig gedicht geschreven.

Het heette "Vrouw".

Ik dacht niet dat iemand vrouwen kende.

Elk van de vier strofen gaat over een andere situatie

gaande van vrolijkheid tot tragedie,

en toch eindigt elk couplet met dezelfde woorden:

"En zij lachte."

Omdat ik denk dat je altijd zult lachen.

En dat is de manier waarop je me wilt beeldhouwen?

Als een meisje dat kan lachen om het leven?

Ja.

Goed, voor je lachende vrouw, zal ik je 10 frank per uur kosten om te poseren.

Akkoord. Je gaat niet over de prijs zeuren?

Nee, het is heel redelijk. Hier is mijn adres.

Ik verwacht je vanavond om 8:00

zodat we de voorlopige schetsen kunnen beginnen.

Mijn naam is Odette Mallotte. Ik zal er zijn.

Tot ziens, Odette. Tot ziens.

Simon Cordier.

Magistraat?

Goedenmiddag.

Odette. Jeanne.

Hoe gaat het, Odette?

Ik heb grotere menigten gezien dan dit.

Er zijn altijd meer klanten 's nachts.

Laten we hopen dat ze meer enthousiasme tonen dan deze.

Het maakt niet uit. Ik heb vertrouwen in het werk van Paulus.

Het is tenslotte Paul's eerste show, Odette.

Het kost tijd voor een kunstenaar om populair te worden.

Natuurlijk, Jeanne.

We hebben allemaal de belangen van Paulus in het hart, nietwaar?

Hij is op kantoor met koffie.

Hallo schat.

Ik dacht dat er meer klanten zouden zijn tegen de tijd dat je hier aankwam.

Zes rijke zijn beter dan twintig arme.

Heeft iemand iets gekocht? Ja, het kleine zeegezicht.

Degene waar ik op de rots poseerde?

30 frank.

30 francs?

Paul.

Verf, canvas, een lijst?

Uw tijd en mijn tijd voor 30 francs?

Nou, de grotere zullen meer opbrengen.

Wat probeert Andre te doen? Ze te verkopen op het werf.

Wel, ik ga tenminste wat geld verdienen.

Jij? Ik heb een baan, poseren.

Toen je met me trouwde, zei je dat je het poseren voor iemand anders zou opgeven.

Ik heb niet gezegd dat ik het eten zou opgeven.

Nou ja, we verhongeren tenminste samen.

Odette, je weet hoeveel ik van je hou.

Liefde!

Liefde! Een man zegt het woord zo gemakkelijk!

Moet ik wachten tot je een oude man bent?

Voordat ik een nieuwe jurk kan krijgen, totdat ik me weer als een vrouw kan voelen?

Heb ik ooit gefaald om je het gevoel te geven dat je een vrouw bent?

10 frank per uur.

We hebben het geld nodig, Paul.

Wie is deze kunstenaar die zoveel geld kan betalen?

Jij bent jaloers, is het niet mijn man?

Ja.

Je maakt je te veel zorgen.

Welke man kent mij beter dan jij? Daar, voor geluk.

Verkoop veel schilderijen, en we zullen een fles wijn delen als ik terugkom, oké?

Mevrouw Mallotte? Ja.

Kom binnen, alsjeblieft.

Ik zal Magistraat Cordier zeggen dat je hier bent. Alstublieft.

8:00 precies. Je bent indrukwekkend.

Welnu, de tijd van een magistraat is belangrijk.

En is jouw tijd niet belangrijk?

Hoe meer ik naar klokken kijk, hoe meer ze blijven zeggen,

"Hier is het morgen al, en je bent een dag ouder."

Alleen op mijn leeftijd is elke dag zo waardevol.

Waar werk je?

De studio is boven. Kom.

Toen hij de klei naar huis bracht en zei om de zolder op te ruimen,

Wist ik dat alles goed zou komen.

Ze is mooi. Ja.

Het is lang geleden sinds we een vrouw die trap zagen opgaan.

Wat leuk!

Het zal een genoegen zijn om eens in een studio te poseren die niet tochtig is.

De meeste kunstenaars kunnen zelfs geen warmte veroorloven.

Welnu, het huis is vrij oud maar zeer goed gebouwd.

Ik denk dat mijn voorouders hun comfort vereisten.

Zijn dat degenen die naar me fronsten in de hal beneden?

De portretten?

Ik verzeker je, ze fronsen tegen iedereen.

Moet je lachende dame lachen met of zonder haar kleren aan?

Nee, het zal geen naakt zijn.

Dat klopt.

Er mag niets veranderen aan de uitdrukking op haar gezicht.

Je weet best veel over kunst, toch?

Men luistert, men leert.

Waar zal ik poseren?

Het spijt me, hier. Het licht is het beste hier.

Oke.

Laten we eens kijken.

U wilt hoofd, keel en blote schouders.

Ja.

Ik ben bang dat ik vergeten ben hoe ik een mooie vrouw moet complimenteren.

Ik hoop dat de klei het misschien voor mij zal kunnen doen.

Daar, een beetje naar beneden.

Nu, de uitdrukking, Odette. De uitdrukking. Vrolijkheid.

Denk aan iets dat je doet lachen.

Dat is eenvoudig. Het leven zit vol met dingen om te lachen.

Daar!

Daar, dat is het. Dat is de uitdrukking.

Gewoon zo houden.

De schetsen zijn voltooid en ik ben begonnen

met de eigenlijke werking van de klei.

Mijn gretigheid om Odette's lachkwaliteit te vangen, is zo vreemd raadselachtig,

het heeft me lange uren gebeeldhouwd zonder het te beseffen.

Maar het meisje heeft de moeilijke houding vastgehouden zonder te klagen.

Het is inderdaad vleiend dat ze mijn toewijding aan het werk deelt.

De nachtmerries zijn niet meer teruggekomen en ik voel me nu veel beter.

Het is alsof alle donkere hoeken van mijn brein

gevuld zijn met fel zonlicht.

Daar! We hebben het geklaard.

We hebben zijne hoogheid tot leven gebracht.

Jij bent de lachende vrouw.

Waarom niet? Heine schreef de hele tijd over mij.

Het is goed! Het is heel goed!

Ik ben nu onsterfelijk.

Je hebt me gecreëerd.

Jij bent mijn meester en ik dank je.

Vind je het echt leuk? Ik hoopte dat je dat zou.

Maar wat gebeurt er nu met mij?

Blijf ik hier zoals al je standbeelden om stof te verzamelen?

Nee, dat zou haar niet veel aan het lachen brengen, toch?

Misschien moet je iets nieuws doen om haar gezelschap te houden.

Wat wil je hebben?

Ik weet het niet.

Natuurlijk, een levensgroot figuur van mij.

Dan zou ze naar zichzelf kunnen kijken en dan zou ze weten waarom ze lacht.

Je neemt jezelf helemaal niet serieus, toch?

Nu ben je weer de magistraat die over mensen wilt weten.

Waarom zou je over mij willen weten?

Ik heb geposeerd, het werk is voltooid.

Ik zal vertrekken.

Ooit zal ik misschien die levensgrote figuur van jou maken.

Vanavond denk je dat. Morgen...

Weet je wat ik ben?

Parfum.

Je 10 francs per uur hebben het gekocht.

En dat is alles wat u nog van mij zult onthouden.

De geur van een parfum dat eens in deze kamer was.

Nee, echt, Odette, ik...

Gevoelig genoeg om een artiest te zijn.

Sterk genoeg om een man te zijn die anderen kan beoordelen.

Je bent een ongewone man, Simon.

Dat zal ik van je onthouden.

Bedankt Odette. Je bent heel aardig.

Toen je me vertelde dat je vrouw vele jaren geleden gestorven was,

Dacht ik: Hoe goed ze eruitziet.

Ze moet heel veel voor hem betekend hebben.

En toch houd je haar hier opgesloten.

Ik heb me afgevraagd waarom.

Het was de manier waarop ze stierf.

Ze was niet begraven door de kerk.

Maar ze moet vast wel een goede vrouw geweest zijn.

Ze nam haar eigen leven.

En je hebt het haar nooit vergeven.

Ik...

Het was in het verleden.

Misschien wist ze niet hoe ze zelf moest lachen.

Odette, ik ben je op meer manieren dankbaar dan je denkt.

Ik denk dat ik deze zolder zal missen.

Als ik een ander idee heb voor een nieuw werk, zal ik een beroep op u doen.

De koets wacht nu.

Tot ziens, Simon. Tot ziens, Odette.

Wat is er, magistraat?

Vraag je je af hoe belangrijk een man is

en dat het niet lukt om zichzelf in een spiegel te zien?

Nu, kom, Simon Cordier, dat zou u nu wel moeten weten

dat ik echt ben, dat ik geen droom ben.

Gezond verstand zou je moeten zeggen dat je jezelf niet kunt zien

omdat iemand tussen jou en de spiegel staat.

Wat?

Ik ben dat iemand.

Dat zou je ervan moeten verzekeren dat mijn fysieke wezen vrij solide is,

zelfs als je ogen me niet kunnen zien.

Dat is onmogelijk.

Ik geloof het niet.

Jij bent daar!

Waarom zie ik je dan niet?

Kalmeer u, Magistraat.

Ik zal je je reflectie teruggeven.

Zie je, zo goed als nieuw.

Vertel me wat er aan de hand is.

Ben je een mens?

Dat hangt van het uitzicht af.

Als u bedoelt, leven de Horla op aarde zoals jullie?

Ja, jullie zijn niet de enige bewoners.

De Horla?

Maar als je hier bent...

We zijn altijd geweest. We bestaan gewoon op verschillende niveaus.

We kunnen alleen in uw vliegtuig stappen als u het mogelijk maakt.

Ik begrijp het niet.

Hoe kon ik het mogelijk gemaakt hebben?

Door het kwaad, Magistraat.

Maar ik heb mijn hele leven de kwaad aangevochten.

De grote magistraat,

de middel van gerechtigheid voor iedereen.

Je bent een moordenaar, Simon Cordier.

Ik heb nog nooit iemand vermoord!

Dit was je slachtoffer, magistraat.

Je hebt haar tot zelfmoord gedreven.

Je martelde haar geest totdat ze haar eigen leven nam.

Nee.

Ze was onschuldig, maar jij hebt haar schuldig bevonden.

Je gaf haar de schuld voor de dood van je zoon.

Vergeef me.

Nu ben ik hier, en ik zal je nooit verlaten.

Waarom? Wat wil je?

Uw wil, magistraat.

Je kwaad heeft je aan mij overgeleverd.

Ik heb voor mijn zonden betaald.

Je dacht dat je eenzaamheid betekende voor de dood van je vrouw.

Het deed je alleen maar kwetsbaar.

Kijk, magistraat. Kijk naar de klei die je vanavond hebt gebeeldhouwd.

U wou geloven dat uw model was wat zij vermeende te zijn.

Maar dit is wat ze echt is.

Je ziet het kwaad in alles!

Alleen waar het bestaat.

Nee. Nee, ze is zoals ik haar zag.

Pierre! Pierre, kom onmiddelijk naar hier.

Wat is het? Ik weet het niet.

Meneer?

Pierre.

De klei. Vertel me, wat zie je?

Wel, het is veranderd, mijnheer.

Ja. Ja, ik wou dat je het zag.

Maar waarom, mijnheer? Waarom is het veranderd?

Bedankt, Pierre. Dat is alles.

Laat me alleen, alsjeblieft.

Mijn hele leven lang had ik kennis gezocht,

en nu kreeg ik kennis die zelden aan andere mannen toegekend werd.

Geen afschuwelijker feit had kunnen worden bedacht om mijn geest te laten schrikken.

De Horla's leven echt.

Ze kunnen niet gezien worden.

Toch zijn ze tastbaar, samengesteld uit vaste materie.

En alleen de Heer weet of ze van vlees en bloed zoals wij zijn.

Waarom zijn zij hier?

Waarom is hun kwaad op de aarde losgelaten?

Je beeft, Magistraat? Waarom?

Misschien zal ik een vriendelijke en aardige meester zijn.

Ga weg! Laat me met rust!

Maar ik wil je helpen.

Daar, geen reden waarom we ons niet op ons gemak zouden moeten voelen, toch?

Je gelooft niet dat de vrouw die voor jou poseerde

zonder een hart is,

dat jouw rijkdom, jouw positie, het doel is van haar slechte ambitie.

Het maakt niet uit. Ik zal haar nooit meer zien.

Wil je niet bewijzen dat ik het mis heb?

De vrouw betekent niets voor mij.

Dat zal ze.

Wat bedoel je?

Je zult haar achtervolgen, Magistraat.

Je zult proberen liefde te creëren waar geen liefde is.

Nee, dat zal ik niet. Ik zeg je, dat zal ik niet!

Je wil zal vanaf dit moment mij gehoorzamen.

Je hebt geen keuze.

Ze is een ijdele vrouw, magistraat.

Het schilderij van haar, degene die je bij elkaar bracht,

het zou die ijdelheid aanspreken.

Ik dacht dat ik zoiets nooit zou zien,

het gezicht van een andere vrouw waar mevrouw Cordier op geweest was.

Er gebeuren zoveel rare dingen in dit huis.

Ze komen er aan.

En je vertelt me niet wat de verrassing is?

Waarom wil je het verpesten?

Ik zag je al snel weer als een verrassing.

Dacht je echt dat ik je zo gemakkelijk zou laten gaan?

Ik dacht dat je alleen geïnteresseerd was in kleivrouwen.

Goedemiddag, meneer. Goedemiddag, Pierre.

Vertel Louise dat we haar beste diner en champagne willen.

'81 was een goed jaar. Ja meneer.

Champagne? Je bent vol verrassingen.

Nou, ik wil dat dit een zeer gedenkwaardige dag wordt.

De spanning is positief ondraaglijk.

Mijn schilderij!

Simon, waarom? Waarom heb je het gekocht?

Wel, het was zo'n lelijke lege ruimte daar.

Nou, ik denk dat het nogal decoratief is, toch?

Is dat de enige reden waarom je me hierheen bracht, om mijn mening te horen?

Nou, kun je een charmanter publiek bedenken voor zo'n charmant schilderij?

Ik ben overweldigd.

Welnu, misschien zal deze gedenkwaardige dag tot veel van zulke dagen leiden.

Ik ben niet zeker wat je bedoelt.

Nou, het is echt heel simpel.

Zie je, nadat je hier gisteravond vertrok,

besefte ik plotseling dat zowel het huis als mijn hart vrij leeg waren.

En gisteren dacht ik dat ik je nooit meer zou zien.

Simon, jij...

je gaf me geen indicatie dat je zo voelde.

En ik besef dat ik veel ouder ben dan jij bent.

Nee, alsjeblieft, ik ben gevleid.

Kun je het niet begrijpen?

Al die weken dat we samen waren, was ik degene die erom gaf.

Goed dan, verdachte, hoe wil je pleiten?

Ik weet niet of ik onschuldig ben aan schuldgevoelens

of schuldig aan onschuldige gevoelens.

Vraag je je af of ik een huwelijk voorstel?

Huwelijk? Zou je minder accepteren?

Simon, ik...

Ik weet alleen dat ik van je hou.

Dan zal ik de zin uitspreken.

Draai je om, draai je om.

Simon.

Simon, het is prachtig.

Bedankt, Simon.

Zou het je vraag beantwoorden als ik je zou zeggen dat die cameo

ooit mijn vrouw toebehoorde?

Simon.

Toen ze gisteravond thuiskwam, was ze een vreemde voor me,

alsof ik haar nooit gekend had .

Niets wat ik zei maakte enig verschil.

Ze lachte gewoon toen ik haar vertelde

dat het balletschilderij voor 100 frank verkocht was.

Bedoel je dat ze het nieuwe appartement al heeft genomen?

Ja, ik ben er vanmorgen naartoe gegaan.

Paul, het spijt me vreselijk.

Moet ik het accepteren? Wat moet ik doen, Jeanne?

Ze wilde altijd zoveel.

Waarom kon ze niet op je succes wachten?

Zoals jij het zou doen?

Zij is mijn vrouw, geen vriend. Dat is een verschil.

Ja, dat is een verschil.

Ik vond dit in haar ladekast nadat ze verhuisd was.

Een magistraat?

Ja, een rijke man, een man met een positie.

Ik had het kunnen weten, wie kan zich 10 frank per uur veroorloven?

Maar hoe weet je het zeker?

Toen ze wegging, zei ze dat ze alles zou krijgen

wat ik haar nooit had kunnen geven.

Ik wist toen niet wat ze bedoelde. Nu wel.

Paul, ze is nog steeds met je getrouwd.

Ja.

En zolang ze het is, is dat het enige wat hij haar niet kan geven.

Aan mijn toekomstige vrouw, die me weer leerde lachen.

Simon.

Simon, zou het jou veel uitmaken

als we de bruiloft nog niet zouden aangekondigen?

Wachten? Maar waarom?

Wel, er is iets waar ik eerst voor moet zorgen.

Maar er is toch niets zo belangrijk dat...

Simon, vertrouw me alsjeblieft.

Natuurlijk mijn liefste.

Maar ik wilde onze plaats op het meer in Luzern openen.

Het weer is nog steeds goed, en onze huwelijksreis zou kunnen zijn...

Schat, ik beloof je, niets zal die huwelijksreis stoppen.

Excuseer, mijnheer, er is iemand om je te zien.

Op dit uur? Mijnheer Duclasse.

Duclasse, de kunstenaar?

Ja.

Wel, laat hem wachten.

Wat is er, Odette?

Ik wilde het geregeld hebben voordat ik het je vertelde.

Welnu, betekent Duclasse iets voor jou?

Hij is mijn echtgenoot.

Simon, we zijn gescheiden.

Ik heb hem gezegd dat ik nooit meer naar hem terug zou gaan.

Simon, ik wil niet met hem door een andere scène gaan.

Ik begrijp het.

Goedenavond, meneer Duclasse. Deze kant op alsjeblieft.

Jij was degene die het schilderij kocht.

Wees gerust, ik ben een bewonderaar van je werk.

En van mijn vrouw.

Welnu, we hebben veel gemeen.

Wil je niet gaan zitten?

Je geeft toe dat je de reden bent dat Odette me verlaten heeft.

Dat doe ik niet. Ik weet alleen dat ze je verlaten had.

Ik wil dat je haar met rust laat.

Maar, meneer Duclasse, Odette is geen kind.

Ze heeft een keuze gemaakt.

Keuze? En wat koos ze?

Dit grote huis, jouw geld.

Ik leef met je mee.

Maar ik geloof liever dat ze het mogelijk heeft gevonden

om me te zien als een man die ze wil.

En als ik weiger om u de scheiding te geven?

Denk je echt dat het enig verschil zou maken?

Ze heeft me al gesuggereerd dat ze me op

welke voorwaarden dan ook de voorkeur geeft.

Ik zou je daarvoor kunnen vermoorden.

Je bent in mijn huis en ik probeer zo vriendelijk mogelijk te zijn

onder de omstandigheden.

Ik heb je vriendelijkheid niet nodig, Magistraat.

Wat heb ik je nog meer te bieden?

Ik houd van Odette en ik zal haar niet opgeven.

En hoe zit het met uw goede reputatie als dit in het openbaar gemaakt word?

Bedreig je me?

Ja.

Denk erover na, Magistraat.

Hij zal problemen bezorgen, Simon. Dood hem!

Dood hem? Nee!

Nee, je kunt me niet laten moorden!

Wat is er gebeurd?

Het viel bijna op me.

Het spijt me. Het was een ongeluk.

Het zou een heel handig ongeluk geweest zijn, toch?

Mr. Duclasse, ik...

Die urnen zijn er al sinds het huis gebouwd werd.

Hoe kon het gevallen zijn?

Het is al goed, Pierre.

Je mag dit morgenochtend opruimen.

Ja, meneer.

Ik ben bang, Pierre.

Je probeerde hem te vermoorden.

Nee, we zijn nog niet klaar voor zijn dood.

Dat was slechts om u te laten zien hoe eenvoudig doden kan zijn.

Zo eenvoudig als het verpletteren van het leven van een vogel.

Maar je kunt me niet dwingen een mensenleven te nemen.

Niet zolang er nog een stukje van mijn wil over is.

Je bent al begonnen hem te vermoorden door het enige te nemen waar hij van hield.

De tijd zal komen, Magistraat, en je zult zijn lijdensweg beëindigen.

Nee!

Is Paul weg?

Ja. Odette, we kunnen hier niet blijven.

Ik wil Parijs verlaten.

Zeg me dat je nu met mij mee naar Luzern zult gaan.

Maar hoe zit het met Paul?

Welnu, ik heb enige invloed. Misschien kan ik een annulering regelen.

We zullen in Zwitserland trouwen.

Maar ik wil dit huis zo snel mogelijk verlaten, misschien morgen al.

Kan je klaar zijn?

Simon, wat is er? Veroorzaakt Paul problemen?

Vertel me alsjeblieft, wil je gaan?

Natuurlijk, Simon. Ik zal klaar zijn.

De bedienden zullen onmiddellijk vertrekken.

Er is een trein om middernacht.

Ze zullen de villa voor ons klaar hebben tegen de tijd dat we er zijn.

We vertrekken in de ochtendtrein. Ik haal je om 10:00 uur op.

We zullen gelukkig zijn, Simon. Ik weet dat we dat zullen.

We moeten zoveel geluk nemen als we kunnen, Odette.

Dat is alles wat we kunnen doen.

Kom.

Je bent hier, is het niet?

Je bent hier de hele tijd geweest.

Je moet toegeven dat geduld een deugd is. Ren je voor mij weg, Magistraat?

Ja!

Het menselijk lichaam is zo fragiel.

Het verdort en sterft zo gemakkelijk, zoals een bloem het doet.

Denk je dat door afstand te nemen tussen jezelf en Paul Duclasse,

dat ik je hem niet kan laten vermoorden?

Je zegt dat de Horla bestaan zoals mensen dat doen?

Heel goed, dan moeten je krachten beperkt zijn zoals die van ons.

Denk je dat ik je laat weglopen?

Zodat je je leven met die vrouw kunt delen?

Ik zal niet gestopt worden . Je zult niets delen!

Zoals ik deze roos vernietig, kan ik ook je weerstand vernietigen.

Elke gedachte die je denkt, je zintuigen, je wil,

ze behoren mij toe, en ik gebruik ze zoals ik dat wil.

Geen kogels meer, Magistraat.

De vrouw is nutteloos voor ons, zo nutteloos als een dood ding.

Wat zeg je?

Een dood ding bezit niets, bezit niemand, magistraat.

Dat is wat ze moet zijn.

Ik kan het niet. Ik kan het niet.

Een dood ding, magistraat.

Wie is het? Odette, ik moet met je praten.

Paul, ga weg. Laat me met rust.

Je bent mijn echtgenote! Je bent me zoveel schuldig!

Oké, goed! Stop er mee! Je zult de deur afbreken.

Odette, ik...

Waar ga je heen?

Gaat je niks aan. Je...

Ga je met hem mee?

Mijn spullen!

Mijn spullen! Ga weg! Je zal het niet voor mij verpesten!

Odette, ik kan je ons dit niet laten aan doen.

Ik zou je liever dood zien.

Maakt het niet uit wat ik wil?

Misschien zou ik medelijden met hem moeten hebben.

Je zult hem droogbloeden, elke cent afnemen die hij heeft,

en ondertussen op zoek gaan naar een andere man met nog meer geld.

Ja. Ja, dat is precies wat ik ga doen.

Ben je tevreden?

Ja, ik ben tevreden dat ik een dwaas ben en dat hij een grotere is.

Wel, Simon, ik had niet verwacht...

Nee!

Goedemorgen, magistraat. Goedemorgen, meester.

Ik verwachtte Pierre.

Pierre en Louise zijn vertrokken naar mijn plaats in Zwitserland.

Stuur alstublieft mijn post door totdat ik u op de hoogte stel.

Met plezier, mijnheer. Dank je.

Bloed?

Odette?

Nee!

Je hebt haar vermoord!

Je hebt het helemaal mis, magistraat. Jij hebt haar vermoord.

Het was jouw hand. Nee!

Kun je het bewijs ontkennen dat je in de klei verborgen hebt?

Ik had het niet kunnen doen. Ik heb het huis nooit verlaten!

Dat is juist, magistraat.

Ik ben de enige die weet dat je hier gisteravond bent weggegaan.

Je bent redelijk veilig, dat verzeker ik je.

Ik heb het niet gedaan. Ik heb haar niet vermoord.

De moordenaar Girot had nooit gedacht dat hij het gedaan had.

Had je geleerd om van haar te houden, Magistraat?

Vader. Wat is het?

De politie, ze hebben Paul gearresteerd.

Paul? Voor het vermoorden van Odette?

Maar waarom? Ik begrijp het niet.

De hospita identificeerde hem.

Ze hoorde hem ruzie maken met Odette. Er was een worsteling.

Paul zou het niet gedaan hebben. Hij hield van haar.

De politie zal de waarheid ontdekken, Jeanne.

We weten dat Paulus onschuldig is. Ze zullen het ontdekken.

Hij heeft zelfs geen geld voor een goede advocaat.

Wat we ook hebben, zal van hem zijn als hij het nodig heeft.

Helen, als het maar in mijn macht lag om je terug te brengen.

Zodat ik je kon vertellen hoe zinloos mijn leven werd toen je niet meer bij mij was.

Tragedie kan het oordeel van een man verblinden.

Ik weet dat je dat zou begrijpen.

Wat is het, magistraat? Praat je nu met herinneringen?

Denk je dat ze je kan horen?

Mijn hart heeft haar vele keren gesproken.

Ja, ze kan me horen!

Dwaas, verwacht je dat ik geduld heb met sentiment?

Je had geen reden om dat te doen!

Je sprak alleen tot uw geweten, Magistraat. Je bent nog steeds een moordenaar.

En als ik dat ben, zal ik een onschuldige man niet laten sterven voor iets dat ik deed.

Integendeel. Paul Duclasse gaat naar de guillotine.

Heb je niet genoeg gedaan?

Waarom zou ik ze jou laten executeren, Magistraat, als je mij zo goed kunt dienen?

Bedek je slachtoffer daarmee.

Ik... Ik kan niet, ik kan het niet!

Denk je dat ik zo stom ben om de politie het te laten vinden?

Het graf wacht. Doe wat ik zeg.

Aan de achterkant van de tuin, Magistraat.

Zie je, ik kan heel meegaand zijn. Het graf is al gegraven.

Je hebt klei gebruikt om haar zo te maken. Ze keert terug naar klei.

Als het graf gevuld is,

zullen we het laatste spoor van de vrouw uit je leven verwijderen.

Het schilderij, Magistraat. Het moet ook vernietigd worden.

Laat me met rust! Laat me vrede hebben!

Ik betwijfel of zo'n kunst bedoeld is voor onsterfelijkheid.

Verbrand het.

Nee. Nee, ik heb genoeg gedaan.

Daar is het vuur, verbrandt jij het.

Je hebt gehoord wat ik zei.

Doe wat ik zeg, verbrand het!

De politie, magistraat.

Je zult ze alleen vertellen wat ik wil dat je ze vertelt.

Robert. Goedenavond, Simon.

Kom binnen, kom binnen.

Het komt niet vaak voor dat ik geëerd word door je aanwezigheid.

Een politieagent hoort geen tijd te hebben voor zijn vrienden.

Als het niet één ding is, is het een andere.

Nu, deze stomme moord. Ja, ja. Het is vreselijk.

Een glas wijn, Robert? Nee, ik kan maar even blijven.

Dan is dit geen sociale oproep. Ja en nee. Ik moet een gunst van je vragen.

Wel, ga zitten.

Deze moordenaar Duclasse, hij wil met je praten.

Met mij? Maar waarom?

Wel, hij lijkt het idee te hebben dat je hem zal helpen.

Maar ik ken die man niet eens.

Veel mensen kennen je reputatie als een man die hard werkt voor gerechtigheid.

Ik snap het.

Eerlijk gezegd, Simon, ik denk niet dat iemand hem kan helpen.

We hebben het getuigenis van zijn hospita

en andere mensen in het huis die zeiden dat hij zijn vrouw vermoord heeft.

En eerder deze ochtend vonden we het moordwapen verborgen in zijn slaapkamer.

De onderzoeksrechter heeft de zaak al.

Ja, hij zegt dat er geen twijfel over bestaat.

Alles wijst naar Duclasse als de moordenaar.

Misschien heel interessant. Studeer je nog steeds de criminele brein.

Het is een fascinerend onderwerp, Robert.

Breng Duclasse naar mijn kamers. Ik zal met hem praten.

Ik kan zien dat je je reputatie eerlijk verdiend hebt.

Morgenavond.

Welterusten, Simon. Welterusten.

Gezagvoerder. Magistraat Cordier wacht. Ga alsjeblieft naar binnen.

Magistraat, dit is de man, Duclasse.

Ga zitten, Duclasse.

Ik dacht dat je me alleen zou zien.

Je hebt geluk dat je hem mag zien. Zeg wat je te zeggen hebt.

Waarom denk je dat ik je kan helpen, Duclasse?

Omdat je weet dat ik Odette niet zou kunnen vermoorden.

Hoe kun je zoiets aannemen? Ik ken jou niet.

Je kende mijn vrouw goed genoeg.

Duclasse! Alsjeblieft, kapitein.

Onder welke omstandigheden had ik je vrouw kunnen kennen?

Ontkent u dat u met haar wilde trouwen?

Dit is belachelijk, Duclasse. Je maakt een ernstige fout.

Leugenaar! Wat probeer je te verbergen?

Dat je de vrouw van een andere man zomaar kon weghalen?

Dat is genoeg, Duclasse! Bewakers!

Ik heb Odette niet vermoord!

Duclasse, als je denkt dat deze beschuldigingen

invloed zal hebben op de rechtbank om u krankzinnig te verklaren,

dan vergist je je helemaal.

Haal hem weg. Ik laat het hier niet bij zitten!

Ik heb Odette niet vermoord! Ik heb haar niet vermoord!

Ik heb haar niet vermoord!

Zie je, Simon?

Wat is er te begrijpen over de menselijke brein?

Een persoon wordt kwaadaardig.

Hoe? Wie weet?

Hij is kwaadaardig, dus de maatschappij moet hem verpletteren alsof hij een insect is.

Je denkt dat je studies diepgaand zijn.

Ik denk dat het enige diepe iets zoals de guillotine is.

Wanneer ik zo'n brute moordenaar tegenkom als Duclasse,

begin ik te denken dat je gelijk hebt.

We moeten op een avond bijeenkomen en onze standpunten bespreken.

Kan het alleen zijn reputatie zijn waar hij bang voor is, Jeanne?

Ontkennen dat hij Odette of mij kent.

Misschien was ik Odette gaan haten, maar ik zou haar nooit gedood hebben.

Paul, magistraat Cordier zou niet toestaan dat een onschuldige sterft

gewoon om zijn eigen reputatie te redden.

Nou, je had hem moeten zien.

Er was geen sympathie in hem, niets.

Het was alsof er geen gevoel was.

Ik zie zelfs geen verdriet van Odette in hem.

We doen alles wat we kunnen, Paul, en op de een

of andere manier zullen we de waarheid ontdekken.

Ik weet hoeveel jij en je vader me proberen te helpen,

en ik ben jullie heel dankbaar.

We willen je niet verliezen.

Hoe kan een man zo'n dwaas zijn over wat juist is?

Het is als een kunstenaar die iets goeds wil zeggen op een doek

en schildert alleen de dingen die zijn oog verblinden.

Paul.

Ik wilde je kussen toen we kinderen waren.

Paul, Paul.

Wat gaan we doen?

Er moet een manier zijn om de relatie van Cordier met Odette te bewijzen.

Odette heeft nooit alleen in een wereld gewoond.

Ik heb vandaag gehoord dat ik moet voorzitten

bij het proces tegen Paul Duclasse.

Wat er nog over is van mijn wil, van mijn geweten, rebellen

om een onschuldige man naar de guillotine te sturen.

Maar ik weet nu dat ik machteloos ben onder de invloed van de Horla.

Ik ben een slaaf geworden, een machine die zijn orders moet opvolgen.

Ik heb maar één manier om te ontsnappen.

Moge de Heer het goedvinden mij genade te schenken voor wat ik ga doen.

Zelfmoord, magistraat?

Dacht je dat ik je vernietiging zo eenvoudig zou laten zijn?

Wilde je het wapen, magistraat?

Het lijkt erop dat je je het meest schoorvoetend wilt overgeven.

Ik moet je feliciteren met je sterke karakter.

Welnu, sinds ik weer controle heb gekregen, kunnen we...

De deur, Magistraat. Zullen we zien wie het is?

Is er iets dat je wenst?

Herinner je je mij niet, magistraat Cordier?

Nee, het spijt me. Is er iemand hier die je wilt zien?

Je geheugen is kort. Ik ben Jeanne D'Arville.

Je hebt een schilderij van mij gekocht op de galerij van mijn vader.

Een schilderij? Wil je alsjeblieft niet binnenkomen.

Je moet het verkeerde adres hebben. Misschien kan ik je helpen.

Dat is heel goed mogelijk.

Zou je koetsier de verkeerde afslag genomen hebben?

Ik ben erg goed in het onthouden van gezichten,

magistraat, zelfs als jij dat niet bent.

Een man heeft weinig moeite om zich een mooi gezicht te herinneren, juffrouw D'Arville.

Nu kunnen we misschien tot op de bodem van dit punt komen.

Wil je niet gaan zitten?

Nee, dank u.

Je ontkende het kennen van Odette Mallotte of Paul Duclasse.

Waarom? Dat alweer!

Is dat wat je hier bracht?

Ik wil weten waarom je loog.

Onder de omstandigheden probeer ik geduldig te zijn.

Paul Duclasse heeft geen tijd voor geduld.

Omdat je me de waarheid niet zult vertellen,

zullen je dienaren dat misschien wel.

Echt, Miss D'Arville, ik denk echt dat je...

Waar zijn ze?

Ze weten dat Odette in dit huis voor jou poseerde.

Ze weten ook dat Paul hier was.

Ik weet niet waar jij en Duclasse dit belachelijke idee gekregen hebben,

maar mijn dienaren zijn helaas in Zwitserland.

Nu, ik vertrouw erop dat dit een einde is van uw beschuldigingen.

Nee, magistraat Cordier, dit is het einde niet.

Ik weet zeker dat de politie geïnteresseerd zal zijn

door je dienaren terug te halen uit Zwitserland voor ondervraging,

ook al laat je ze misschien liever waar ze zijn.

Galerie D'Arville.

Een zeer vastberaden jonge vrouw.

Er kan geen twijfel over bestaan dat ze naar de politie zal gaan.

Dan kan ik alleen maar hopen dat haar niets van gedachten kan laten veranderen.

Je wilt nog steeds dood.

Je koos de verkeerde voor de dood, Magistraat.

Ze zal doodgaan, jij niet.

Laat haar met rust.

Je zult haar vermoorden.

Nee, dat kan ik niet.

Ik kan niet meer doden.

Voordat de nacht voorbij is, magistraat.

Er is niet veel tijd.

Maar realiseert u zich wat dit zou betekenen?

Hem voor de politie beschuldigen?

Een man met zo'n goede reputatie.

Ik weet al wat ze denken.

Maar Paulus heeft recht op gerechtigheid.

En ik ga eisen dat ze de bedienden terugbrengen om te getuigen.

Jeanne, je vroeg mijn advies.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik geloof dat het nutteloos zal zijn.

Vader, ik ga naar de politie. Het is alles wat ik kan doen om Paul te helpen.

Ik hoop dat je gelijk hebt.

Misschien ben ik te oud om in wonderen te geloven.

Simon, wat doe je hier op dit uur van de nacht?

Vader Raymonde neemt me snel mee naar uw kerk.

Misschien is daar de veiligheid.

Simon, wat zeg je?

Een heiligdom, vader.

Er is iets dat ik je moet vertellen.

Ik moet biechten.

Help me. Kom met mij mee.

Vader, ben je in orde?

Wat is er gebeurd?

Dat weet ik niet zeker.

Ben je niet gewond? Nee.

Bedank de heer.

Vader, het gebeurde zo plotseling, alsof iemand de teugels uit mijn handen greep.

Hij probeerde ons allebei te vermoorden.

Ons vermoorden! Simon, leg uit, alsjeblieft.

Vader, ik kan nu niet met u meegaan.

Het zou ook jou leven betekenen.

Luister naar me, doe wat ik zeg. Er loopt een meisje over straat.

Ze kan niet meer dan een paar straten verderop zijn.

Je zult haar herkennen aan de bruine jurk en de pluim hoed die ze draagt.

Haar naam is Jeanne D'Arville.

Vertel haar dat ik haar vanavond bij mij thuis moet zien.

Zeg alsjeblieft dat ze moet komen.

De Horla heeft geprobeerd me te vermoorden.

Ik ben zijn vijand geworden in plaats van zijn slaaf.

Het is nu zijn leven of het mijne.

Vader, weet je zeker dat hij wilde dat ik terugkwam?

Ik weet niet wat er mis is, maar het was heel belangrijk voor hem.

Vader, bedankt dat je bent gekomen.

Vergeef me, maar ik kan het je niet zeggen.

Ik hoop dat er tijd genoeg voor is.

Simon, er moet iets erg mis zijn. Kan ik niet helpen?

Nee. Nee, dit moet ik zelf doen.

Bid voor mij, Vader.

Neem deze. Ze zijn het belangrijkst.

Het is absoluut noodzakelijk dat u de instructies in de brief precies opvolgt.

Ik weet niet wat deze zijn. Alsjeblieft.

Breng haar alsjeblieft weg, vader.

Ga, ik smeek je.

Simon, je zult mijn gebeden hebben.

Ik denk dat we beter kunnen doen wat hij zegt.

Welterusten. Welterusten, vader.

Er is iets met me gebeurd.

Iets dat gebeurde op die avond dat de Horla me het

schilderij van Odette liet vernietigen.

Als mijn waarneming klopt, dan zal ik mijn leven in de steek laten

bij het wisselen van een enkele kaart.

Als ik het mis heb, dan is dit mijn laatste ontmoeting met hem.

Hij zal me vermoorden.

Ik heb mijn voorbereidingen getroffen. Ik ben klaar.

Je lijkt erg zelfvoldaan, magistraat.

Is het omdat ik er niet in slaagde om je het meisje te laten vermoorden?

Denk je dat het kwaad altijd gestopt kan worden door een kruis?

Misschien niet,

maar er kan iets zijn dat je kwaad kan stoppen.

Herinner je je het schilderij?

Hoe je erop stond dat ik het moest verbranden?

Zou het kunnen dat je bang was om in de buurt

van de vlammen in de open haard te gaan?

Vuur heeft geen eigen wil! Kun jij het besturen?

Probeer! Laat me zien hoe snel je krachten zijn!

Laat me eruit!

Er is geen plek om te rennen.

De ramen staan in brand. De deuren zijn gesloten.

Laat me eruit! Je zit in de val.

De hele kamer is doordrenkt met kerosine.

Hoe voelt angst?

Geeft het je niet genoeg kracht om een slot te breken?

Laat me eruit!

Ik had gelijk over het vuur.

Dan ga je dood met...

De laatste woorden die hij schreef:

Als wat ik denk waar is, dan is er misschien bevrijding van de Horla

voor mij of voor ons allemaal.

Ben je nu overtuigd dat Paul Odette niet vermoord heeft?

Het dagboek zal hem vrij pleiten.

Arme Simon.

Hij was al zo lang ziek. De waanzin werd erger.

Hij wist niet wat hij deed.

Deze Horla, het was natuurlijk in zijn verbeelding.

Kan het worden ontkend dat het kwaad bestaat of dat het een man kan bezitten?

Cordier zei dat de Horla echt is.

Simon's brief sprak over een waarschuwing aan de mensheid.

Hij wilde dat we het wisten.

Zolang het kwaad in het hart van de mens bestaat, leeft de Horla.

Vertaler