Original subtitles

Download movie subtitles or Load it directly from url on TheSubtitles.net

Dit uniek verhaal is gebaseerd op van een vrouw die echt bestaat

ze heet Sybil

Big Boy Video Productions

In cooperation with toutie translator.

Ik word altijd overal in betrokken.

Mijn moeder zegt

dat het niet gezond is zo laat te eten.

Wat doe jij dan?

Ik eet aan het tafeltje in mijn kamer samen met mij zus

dat horen kinderen te doen.

Dat zeg jij.

Luister, jonge mensen

Ik wil jullie niet kinderen noemen, oké?

Dus laten we met opruimen beginnen. Kom op!

Zoek je spullen bij elkaar, jongens.

O, Billy, wat een geweldig mooi varkentje.

Hoe kwam die dan in Central Park?

Geen idee!

Ruim het maar op, oké?

Eli, kom laten we daar heengaan.

Peter, leg je werk maar aan de kant.

Juju..

Wat is er aan de hand? Gaat het niet zo lekker met je vandaag?

Hoe komt dat? Dat zijn erg felle kleuren.

Ik kan geen mensen tekenen.

Ik durf te wedden van wel.

Ik wed dat ze gewoon in hun huizen zijn.

tot ze klaar zijn om naar buiten te komen.

Zal ik je morgen helpen ze naar buiten te lokken?

Oké. Oké.

Laten we onze verf verzamelen.

Goed, ik wil dat alles opgeraapt wordt.

Laat eens kijken wat je vandaag hebt gedaan.

Ik heb een mannetje op een skateboard getekend.

Ik liet mijn skater vallen omdat hij opschepte

en dat maakte die kerel kwaad, dus mepte hij hem.

En verwondde zijn hoofd.

Oh, dat deed ie niet.

Ik wil alles opgeruimd hebben.

Ik wil geen papieren handdoeken zien.

Ik wil geen kauwgompapiertjes zien.

Er zijn genoeg papieren handdoekjes voor iedereen

als jullie er maar één pakken.

Jeannie Griffin, ik praat tegen je.

Opzettelijke verspilling, maakt trieste armoede.

Miss Penny! Miss Penny! Miss Penny. Stilte. Stilte iedereen.

Hoe kan je nu opdrachten horen als jullie zo'n herrie maken?

Stil! Zwijg!

Hoor je wat ik zeg? Wat?

Ik zei misschien moeten we hen wat stoom laten afblazen

voor we hen naar de bus terugbrengen.

Misschien een spelletje van 'Volg de leider'?

Ja, volg de leider.

Dat zou goed zijn.

Michael.

Luister, iedereen legt zijn spullen terug in de doos

en gaat vervolgens in de rij staan achter juf Dorsett

voor een spelletje 'Volg de leider'.

Nee, nee. Kom terug

Oké, iedereen.

Kom. Peter.

Kom op, meiden. Kom op nou, niet duwen.

Lieve help, ik word platgedrukt.

Oké, daar gaan we. ledereen klaar?

Kom op dan.

O, mijn god, Sybil.

Lieve hemel, wat doe jij nu in het water?

Sybil.

Wat?

Je ging precies de verkeerde kant op van Fifth Avenue.

De buschauffeur is erg kwaad.

Nou, kom uit het water, Sybil. We komen te laat.

Okay. Kom nu kinderen

ga in de rij staan, hier op deze plaats.

Snel een beetje. Kom op.

Ik kon niet verzinnen wat er was gebeurd.

Opeens, rende je de hele andere kant op.

Ik gilde. Ik schreeuwde.

Oh, Sybil, keer eens naar je schoenen

L- k-i ik voel met niet goed. Ik wil graag naar huis.

Misschien moest je eerst de schoolverpleegster bezoeken.

Nee, ik kan het wel aan.

Omdat, Sybil, ik weet niet of, ik je nog kan beschermen.

Ik bedoel, als we te laat zijn en het hoofd me ernaar vraagt.

Het spijt me. Ik, ik zie je morgen, goed?

Sybil.

Okay, jongens. Kom op, we gaan.

Hey, je verandert nog eens in een banaan, als je doorgaat op fruit te leven.

Ha, mhr. Darwin zegt dat we toch een stel apen zijn.

Ja, maar zij eten ook veel proteïnen, Sybil.

Ze eten wortels, noten, beestjes.

O, ik heb heel veel beestjes, dank u.

Hoeveel krijgt u van me?

Dat is, uh, een appel en een ei.

Dat dacht ik niet.

Ach, kom op nou.

Als ze nog meer geblutst waren

had ik ze naar aan ziekenhuis moeten geven.

Ga nou maar.

Dank u, meneer Rizo.

Een fijne dag.

Hoi, miss Dorsett.

School vroeg uit?

Daar lijkt het op.

Uhm, wanneer werd die piano gebracht?

Vandaag, tweede verdieping, voorzijde.

Het klinkt luid, nietwaar/

als het niet stopt voor 10 uur vanavond

dan trap ik de deur in.

Hoe kon je me tegenover allemaal zo voor schut zetten?

Ga weg/

Alsjeblieft, ga weg.

Nee ik ga niet weg.

Ik blijf hier staan totdat je het hebt uitgelegd.

Ik weet niet eens wat ik deed. Echt niet-

Speel nou niet de vermoorde onschuld.

Weg, weg, weg. Ik moest gewoon weg

Wat

nee!

Dat is geen accoord. Dit is een accoord.

Je kunt niet een hard 'g' spelen.

Wat is er met je aan de hand?

Ik heb meer verstand in mijn pink

dan jij in je hele lichaam hebt.

Je sneedt niet diep genoeg, hé!

Nou, moeten we je naar het ziekenhuis brengen.

Ik zie

één oog

en nog één

en een bril

en

een soort rood haar.

Mmm-hmm. Nou, zeg me wanneer je mijn vingers ziet bewegen.

Ik zie, ik zie een schilderijlijst en een

er is een dokter, een vrouw, nietwaar?

Oh, ja. Je ziet een cirkel, niet?

Er is een cirkel, en aan de zijden is die donker.

Ik zie een witte jas. Het is een witte jas.

Wat is er? Hindert mijn witte jas jou?

Ik zie enkele vingers bewegen.

U heeft een ring.

Een trouwring.

Mmm-hmm.

U heeft een klein meisje, helemaal van u alleen?

Nee.

Heeft u een jongetje?

Mmm-mmm.

Is het leuk om als een klein meisje te praten, miss Dorsett?

Wat?

Wat gebeurde er net? Jetlag?

Ik heb een snee in mijn pols.

Dat is waar.

Waarom, weet je dat niet meer?

Ja, natuurlijk.

Ik ben in New York.

Ik ben in een ziekenhuis. Mmm-hmm.

Ik heb een snee in mijn pols.

Mmm-hmm.

Ben ik klaar. Mag ik gaan?

Wel, ik wil graag het neurologische onderzoek afmaken.

Waarom een neurologisch onderzoek? Ik heb een snee in mijn pols.

Ik denk dat uw papieren verwisseld zijn. Het is, uh..

nee, het lijkt erop

toen de assistent chirurg je aan het hechten was

dacht hij dat je nogal verward was, en dus vroeg hij mij erbij.

Weet je dat niet meer?

En ik vroeg je hoe ik je kon helpen, en toen pakte je mijn hand.

Je kwam direct hier heen.

Wil je niet blijven?

Kom op. Laten we dit afmaken, oké?

Hier.

Vertel me eens wat je ruikt in deze kleine flesjes.

Kruidnagel.

Mmm-hmm.

Ik...

ik weet dat ik iets zou moeten ruiken-

Nee, dat moet je niet. Het is water.

Oh, Ontsmettingsmiddel.

Het is al goed.

Wat is er? Rook je dat al eens eerder?

Ja.

Het spijt me.

U vroeg me iets?

Nee, je vertelde me zojuist over je symptomen.

Je, uh, tunnelvisie en dat je tegen muren loopt en...

Ja. Ja ik weet het.

Soms, wanneer ik naar de deur loop, gewoon een vergissing, uh...

Wat is er?

Dit is uw kantoor?

Ja.

Nee Zonder op uw horloge te kijken,

zeg me wat je daarnet zei.

Is dat zo belangrijk?

Ja.

Ik zei,

'is dit uw kantoor?'

Dat was een half uur geleden. Het is nu avond.

Ik wilde niet...

Ik wilde niet dat u het wist.

Ja, dat wilde je wel.

Niemand weet het.

lemand weet het nu.

Okay? Herinner je je iets?

Herinner je de taal test

of cijfers opzeggen van achter naar voren of iets van dat alles?

Nee, dat weet ik niet. Ik weet het niet.

Helemaal niks? Nee.

Je weet niet of je hier nu al een uur bent geweest

of een dag of een week, nietwaar?

Ik denk niet dat het een week was.

Was het een dag? Nee.

Ik heb mijn pols gesneden.

Mmm-hmm.

En ik weet niet hoe.

En toen was ik hier, en praatte met u.

Mmm-hmm.

Heb ik iemand pijn gedaan?

Heb ik iets slechts gedaan? Nee.

Nee, natuurlijk niet.

Ben je vaker de tijd kwijt, zoals nu?

Ik schaam me zo, dokter.

Het is al goed.

Ik ben zo altijd geweest.

Altijd.

En ik dacht altijd dat iedereen zo was.

Dat ze zomaar wakker op een andere plek wakker werden

of een heel stuk ouder of dat ze een andere jurk droegen.

Een keer, werd ik wakker,

en toen was ik 2 jaar ouder.

En...

het was erg moeilijk voor me om de academie af te maken.

Ik wil zo graag een leraar zijn.

Ik wil iemand iets geven.

Begrijpt u dat?

Zeker.

ik ben invalleerkracht

omdat ik mijn master in de schone kunsten wil halen.

Dat is een kunst.

Het is nog nooit gebeurd waar de kinderen bij waren

maar het is de laatste tijd een stuk erger geworden.

Ik kan helemaal niks doen.

Ik kan niet studeren.

En toen,

werd ik wakker, en stond ik in het water.

En de kinderen zagen me.

Sybil.

Raak me alsjeblieft niet aan. Het doet me pijn.

Aanraken doet je pijn?

Hier, hier heb je een zakdoek.

Nee, dank u. Ik huil niet met tranen zoals mensen.

Ooit huilde jij net zoals alle andere mensen.

Hier, Sybil, kom en ga zitten.

Weet je,

ik denk dat de angst waaraan je lijdt

erg, erg diep zit.

En ik denk je - je symptomen,

je - je tunnelvisie en je black-outs

dat die het resultaat zijn van die angst.

Het is een soort hysterie.

Begrijp je?

Ja.

Begrijp je, als je, als je

te bang bent om dingen onder ogen te zien,

dan is het heel normaal dat je een black-out krijgt

want dan hoe je nooit te weten waar je zo bang voor bent.

Niets maakt me bang.

Luister, zou je weer terug willen komen en me weer bezoeken

komende, donderdag?

Uh, ik ben dr. Wilbur tussen twee haakjes.

Is het duur?

Nee, niet in de kliniek.

Ik denk dat je dat kunt betalen.

Dat moet ik mijn vader vragen.

Hij is hier op huwelijksreis.

Mijn moeder overleed een poosje geleden. Hij hertrouwde.

Ik moet hem morgen de mooie plekjes laten zien.

Als je tenminste

een lunch in de museumcafetaria een mooi plekje kan noemen.

Well, ik moet zeggen dit is een verrukkelijke gedachte

een hapje bij een echte Romeinse vijver in het midden van New York City.

Ik kan 'Romeins' maar beter niet hardop zeggen.

De paus kon wel eens tevoorschijn springen en vader opeten.

Kom op, hou daar mee op.

Well, wat is het inheemse gebruik?

Stapelen we onze bladen of eten we er zo van?

Well, ik wil mijn plaats netjes dekken.

Wacht, Willard,

totdat ik het servet onder je blad leg.

Kijk, is dat niet knusser?

Kijk nou eens, hoe ze me als een baby behandelt?

Nou, hij is een baby.

Een grote, sterke lieve oude baby.

Maar hij is precies wat de dokter heeft voorgeschreven...

Is het niet, lieverd?

Hoe vind je Chicago, Pap?

Oh, prima. Um, veel te doen.

Oh, mijn spaghetti ziet er jummie uit.

Lekker en knapperig en veel tomaten.

Wat heb jij genomen, Sybil?

Alleen maar een kipsalade?

Nee, het is tonijn. Oh.

Dat is een schrale lunch voor een opgroeiend meisje.

Ik wil niet dat je op je voeding beknibbeld.

Well, ik ben al een tijd geleden gestopt met groeien, Pap.

Het is prima, een genaderijke bevrediging.

Dank u.

Wij, uh, danken u Heer

voor al Uw rijkelijke zegeningen. Amen.

Amen. Amen.

Maar, oh, de prijzen van alles hier.

Ik sterf bijna elke keer wanneer de ober de rekening brengt.

Dat krijg je wanneer je allen maar kijkt, hé?

Natuurlijk, zijn dingen ook duur in Chicago.

Het is moeilijk de eindjes aan elkaar te knopen. Hmm

Toen we in Willow Corners woonden,

kon je een maaltijd zoals deze eten.

Oh, ik nam je moeder mee naar...

God hebbe haar ziel.

Naar het 'green-green comet' café

en bestelde een diner met alles erop en eraan op zondag

zodat ze niet hoefde te koken. Ja.

En waarom, met de geroosterde kip

en gele saus en de bijgerechten kwam het nooit boven de $1.50.

Pap,

Ik, ik heb een ziekte.

Het is wat jij en moeder een humeurigheid noemden.

En het is almaar erger aan het worden.

Het betekent het einde van alles

tenzij ik er iets tegen kan doen.

Het spijt me dat ik dit te berde breng, Frieda.

maar je ben niet een bloedverwante

en ik krijg niet de kans Pap een poosje alleen te hebben.

Well, uh, ik voel me familie.

Goedheid.

Pap, er is een vrouw,

een dokter,

en ik, ik heb met haar gesproken.

Zij kan me helpen in de jacht op mijzelf

en zij denkt dat dat het een nuttige jacht is.

Willard, je zei zelf

dat we een perfect mooie logeerkamer hebben

en al haar spullen passen daar helemaal perfect in.

Niets past ergens perfect tot ik zelf perfect pas.

Het spijt me.

Ik ga even naar het toilet.

Ik wil niet dat men zegt dat ik iets zou beïnvloeden.

Tussen een rots en een harde plek, Sybil.

Ik bedoel, je weet hoe de kerk hierover denkt

de beoefenaars van het brein.

Ik ben erg sober

Als ik mijn luxe, televisie opgeef

en ik niet lees na zonsondergang

en ik, en ik gebruik de kachel alleen maar op 3x per dag te koken,

dan kan ik, kan ik rondkomen met wat jij me stuurt.

De duivel heeft de kracht, zich in een aangename verschijning te openbaren.

Ze is niet de duivel, Pap. Dat, dat weet ik.

Ik weet dat over geen enkel mens

behalve over de mensen in onze eigen gemeente.

Ze is een arts met een reputatie.

Ten eerste je weet dat het drugs zijn,

dan een ziekenhuis vol met verloren zielen.

Dat is de manier waarop het begint, Sybil. Oh, God,

ik zit in de val.

De laatste voorbereidingen voor de Holocaust.

Het is Armageddon, Sybil.

'En het zal komen vanuit het oosten

en de rivieren zullen stromen als bloed. '

Sybil!

Het spijt me. Oh, Pap,

Het, het spijt me.

Ik kan het betalen. Het, het, het is zeker rond de $2.

Wat is er met je aan de hand?

Sybil. Sybil.

Sybil.

Nou, zeg me wanneer je mijn vingers ziet bewegen.

De duivel heeft de kracht, zich in een aangename verschijning te openbaren.

Ik heb mijn pols gesneden.

Je weet hou onze kerk erover denkt

over de beoefenaren van het brein.

Wat is er aan de hand? Hindert mijn witte jas je?

Altijd. Altijd. Ik was altijd zoals nu.

Ten eerste je weet dat het drugs zijn

dan een ziekenhuis, vol met verloren zielen.

Het is al goed. Het is alleen maar een ontsmettingsmiddel.

De laatste voorbereiding voor de Holocaust.

De Armageddon, Sybil.

Ik dacht altijd...

dat mensen gewoon op een andere plaats waren

of een andere jurk droegen or een stuk ouder waren,

net zoals toen ik in het derde schooljaar zat en oma overleed

en, en ik was 2 jaar helemaal nergens.

Ik was gewoon nergens, op geen enkele plek.

Wil je bij me terugkomen en me donderdag weer zien?

Wat is er toch met

Het is al goed. Ik heb het.

Ja.

Wie?

Vicky wie?

Het kan maar beter een noodgeval zijn voor 'just Vicky' om 3 uur 's morgens.

Oké, geef haar maar even.

Dr. Wilbur?

Ja.

De ramen beginnen erg aantrekkelijk te worden voor Sybil.

Welke ramen? Wie ben jij?

Ik ben Sybil's vriendin.

Het is erg hoog, dr. Wilbur.

Het is 4 verdiepingen hoog.

U kunt maar beter snel komen naar het Staton Hotel-

Wacht een momentje. Wacht even, oké?

Staton Hotel-

Wacht even. Wacht een moment. Wacht een moment. Blijf hangen. Oké.

's Goed, het is het Staton Hotel,

136 west 125th street.

Tegenover de Roslyn.

Oké

Wat doet ze in Harlem?

Vicky?

Laat me.

Vicky, laat me erin. Ik ben dr. Wilbur.

Dank je.

Sybil?

Oh, nee.

Ik wilde dit niet doen waar jij bij bent.

Het is al goed. Het is al goed.

Luister, wil jullie beneden wachten, oké?

Waar ben ik?

Heb ik donderdag gemist? Miste ik donderdag?

Dat is al goed.

Waar is je vriendin Vicky?

Ik heb geen vriendin Vicky.

Zij heeft een vriendin Sybil.

Wat gebeurde er deze keer?

Ik ben mijn baan kwijtgeraakt.

En ik, ik probeerde te vragen...

mijn... mijn...

Ja? Je vroeg je vader over mijn hulp.

Wat gebeurde er? Wat zei hij?

Sybil?

De mensen. De mensen. De mensen.

De mensen, ze zijn overal.

Daar, daar, daar. Ze zijn overal.

Nee, hou ze bij me vandaan.

Dat doe ik, dat doe ik, ik zal dat doen.

Hij geeft er niet om. Hij geeft er niet om.

Sybil.

Ik haat Sybil. Ik haat haar.

Wie ben je?

Ik kan alles.

Ik kan alles wat ik wil.

Ik kan alles doen.

Ik kan over de meubels lopen als ik mijn schoenen uittrek

zoals dit en zoals dit en zoals dit.

En ik kan over de stoel lopen zoals dit en zoals nu en zoals nu.

En jij kan me niet tegenhouden. Ik beloof je Sybil, ik zal je niet tegenhouden.

Je kan me niet tegenhouden. Ik hou je niet tegen. Het is al goed.

Het is goed. Het is al goed.

Het doet me pijn!

Wat doet je pijn? Wat doet je pijn? Waar doet het je pijn?

Ik moet hier weg. Ik moet hier weg.

Nee, wacht!

Ik moet het glas breken. Nee, nee, nee, nee.

Nee, we breken, we breken het glas niet.

Je laat me er niet uit, en je geeft me geen rust

en je laat me alleen en het doet pijn,

en je laat me niet alleen en het doet pijn.

Tegen wie praat je? Wie ben ik?

Wie doet je pijn? Oh, alsjeblieft, ik moet hier weg. Weg, weg.

Ik moet hier weg. We gaan naar beneden, en we nemen een taxi

en dan ben je hier weg, is dat goed. Nee, nee, nee, zij is daar.

Als zij daar is, de mensen zijn daar.

Wie is daar? Wie is daar? De mensen. Ik wil hen niet zien.

Ik wil hen niet voelen. Waar is Sybil?

Ik wil het niet weten. Ik wil het niet weten.

Waar is Sybil. Vertel het me. Ik moet hier weg.

Ik moet het glas voelen.

Ik moet het glas voelen. Nee, nee. Nee,

nee. Nee, nee.

Ik moet het voelen - breek het niet.

Ik zie de knop.

Ik zie de knop op het witte huis.

Op het witte huis, zie ik de knop.

En de schaduwen ze trekken aan me.

Ik woon daar. Ik woon precies daar.

Precies daar. 201 west 4th street.

Willow Corners, Wisconsin.

Ik woon daar. Daar. Daar.

Dat is Harlem.

Ik weet het waar het andere glas is.

Het is in dr. Quinoness' instrumenten koffer,

en het is allemaal wit, en glanzende messen.

En mijn mamma zegt, 'Ik breng je erheen

om met Monica and Cheryl te spelen

want je vindt Monica en Cheryl leuk'.

En mijn oma zegt... mijn oma zegt...

mijn oma zegt, 'jij-jij gaat zoals mamma zegt. '

Mijn oma is lief. Ze is goed.

Ze houdt van me. Ze houdt van me.

Ik ben bang! Ik ben bang!

Er is hier helemaal niks om bang voor te zijn.

Ze vergeten nooit iets,

en ze luisteren naar elk geluid.

En ze zijn overal, ze zijn overal.

Ze zijn in deze kamer en in die kamer

en overal waar je ook kijkt, en overal waar je kijkt,

wie? en overal-

de mensen. De mensen. Nee! Nee!

Nee, laat me er alsjeblieft niet heen gaan.

Ik wil niet daarheen gaan, alsjeblieft.

Alsjeblieft laat me daar niet heen gaan.

Ik ga er niet heen. Alsjeblieft.

Alsjeblieft, laat me daar niet heen gaan.

Waar naar toe? Waarheen? Alsjeblief.

Het gebeurt nu niet. Alsjeblieft.

Het gebeurt nu niet. Alsjeblieft doe dit niet.

Well hier zijn we.

Oh, kijk eens wie er nog meer zijn.

Papa zal je naar boven brengen, nietwaar Papa?

Waar zijn Cheryl en Monica? Ze komen hier wat later, Sybil.

Je mama zal je ijs brengen, hé mamma?

Ga maar naar boven voor een dutje.

Wat wil je graag hebben? Je mag hebben wat je wil.

Nou, stil nu. Dubbel, dubbel.

Kalm aan. Dubbel dip. Dat wordt het. Dat wordt het.

Kom mee.

Nee!

Nee!

Nee! Nee!

Nee!

Nee!

Kom, kom, diepe zucht,

grote diepe zucht. Nee!

Kom, ik kan niks doen als je met me vecht.

Nee!

Al goed, er is genoeg lucht.

Kom, het lijkt alsof er geen lucht is

omdat je ademde mengt lucht met ether.

Ze hebben 2 kannen ether nodig om haar amandelen eruit te halen

omdat ze een erg sterk, klein meisje is.

Zeker, zeker en een boos klein meisje, ook nog.

Ze logen tegen je, nietwaar?

Ja, ze hebben je daar onder valse voorwendselen heen gebracht

Ze gaan haar vermoorden.

Dat is wat ze gaan doen.

Nee, dat doen ze niet ze gaan je niet vermoorden.

En waarom blijf je naar jezelf verwijzen in de 3de persoon, hmm?

Omdat zij Sybil is.

Maar mijn keel doet ook pijn.

En wie ben jij dan, lieverd?

Vertel je dat aan dr. Wilbur?

Dr. Wilbur is te ver weg.

Nee, nee. Dr. Wilbur is hier.

Dr. Wilbur leek alleen maar ver weg

omdat alle goede en veilige dingen

zo heel ver weg, heel, heel ver weg leken.

Dr. Wilburg, een witte jas?

Dat heb je goed, maar ik draag hem nu niet.

Hi. Alles is goed nu.

Probeer jij nu maar een poosje te slapen, oké?

Ik wil uw kleine meisje zijn.

Alsjeblieft, neem mij mee naar je huis.

oh, liefje, je mammie en papa houden zo veel van je.

Ze zullen je missen.

Probeer het en ga even slapen, oké?

Neem me mee, alsjeblieft.

Liefje. Liefje, alsjeblieft probeer een beetje te slapen, oké?

Hallo. Hier is je mammie, Sybil.

Alles is goed nu. Hallo.

Hoe is het met mijn kleine meid?

Kijk eens wat ik voor je meebracht, Sybil.

Sybil?

Sybil?

Sybil?

Draai nu niet je rug naar me toe.

Ik praat tegen je.

Sybil. Sybil.

Je bent... Geen sneden. Geen blauwe plekken.

Ik brak het allemaal in stukjes. Jij ben helemaal heel.

Het is al goed. Het is goed. Het is makkelijker een raam te herstellen

dan kleine meisjes.

Kleine meisjes zijn belangrijker dan ramen?

Dit kleine meisje is dat zeker.

Ik moet je iets vertellen.

Het is iets over Sybil.

Ze doet viezigheid over haar haar.

omdat ze grijs haar heeft.

Ik niet. Ik ben puur natuur.

Houdt u van me zoals ik eruit zie?

Ik heb een echt mooi gezicht.

Kijk eens naar me in de spiegel? En een kleine neus

en al mijn sproetjes en mijn pony.

Ik ben pas 9.

Gelooft u mij?

Ja, ik geloof je.

Ik heet Peggy.

en u bent mijn dr. Wilbur.

Vertel me over je patiënt.

Je denkt dat ze echt een meervoudige persoonlijkheid is?

Erna, ik weet dat ze dat is.

Ik heb, heb een alter ontmoet, dat weet ik

En ik heb met een andere gesproken over de telefoon.

Wat een compliment dat zij zich zo snel aan je hebben blootgegeven.

Erna, de-de ontwaking zelf,

het Sybil deel,

ze verdringt alles en... erg angstig

een gevoelig, verbeten persoon,

maar de die andere,

de kleine Peggy, is zo lieftallig.

Zij is, zij is, uh,

zij is stuurloos geworden.

Zij weet niet dat ze in New York is

en ze is, ze is absoluut vol van misvattingen over alles.

Hoe ga je haar behandelen?

Psychoanalyse.

Welke?

Alle 3.

Dat is nog nooit gedaan.

Waarom wil jij baanbreker zijn?

Well, waarom leerde jij me dat te zijn?

Wees voorzichtig.

Connie, wees voorzichtig.

Word niet verliefd op haar ziektebeeld.

Of ze kan zich voordoen

complexer te zijn dan ze in werkelijkheid is

alleen om je goedkeuring te houden.

Je weet, ze zijn geen kleine meisjes.

Het zijn verdedigers die aan iemand anders toebehoren,

stukken, fragmenten, alleen maar illusies.

En zij voeren een drama op

dat niet met jou te doen heeft.

Ja dat weet ik.

Dus haal geen onderdrukte gevoelens naar boven die niets met hen te maken hebben.

Oh, een voorbeeld?

Bij voorbeeld,

jij bent niet haar moeder.

Het was niet gemakkelijk naar mijn vriendin's waarschuwing te luisteren.

Elke keer dat Peggy mijn kantoor verliet om in de stad te verdwijnen,

voelde ik een grote behoefte haar terug te roepen

omdat ik weet dat New York voor haar niet bestaat.

Zij woont in een kleine stad in het middenwesten uit haar herinnering

van 20 jaar geleden.

waar geen taxi's waren of bussen of engerds die haar kwaad konden doen.

En elke keer dat de stad haar opslokte,

vraag ik me af of ik haar ooit weer zie

totdat, door een wonder, zij of Sybil op mijn drempel verschijnt.

Ik vraag me af wat ze doet en hoe ze leeft

of wie ze ontmoet.

Hey, Sybil Dorsett!

Wil je mijn paard aaien?

Kom op dame. Wees niet bang of heb geen vrees.

We hebben zware tijden doorgemaakt, hij en ik,

vroeger waren we het beste roping team van het westen

en nu lijkt het er meer op dat hij hondenvoer wordt

tenzij een vriendelijke ziel genoeg in ons gelooft om een ritje te maken.

Wat denk je ervan?

Zou je je hoed even willen afzetten?

Denk je dat je me in de film hebt gezien?

Oh.

Ik wist niet dat jij dit deed.

Ik wist dat jij dat deed.

Wat?

Tekenen. Dat is een kunstboek, nietwaar?

'Turner'. Ja, ik wist het je bent een kunstenaar.

Ik heb je zien tekenen in het midden van de nacht.

Dat doe ik niet. Ik heb al heel lang niet getekend.

Jawel, dat doe je wel. Ik kijk naar je.

Van raam naar raam, tegenover onze achtertuin.

Elk raam is een podium, in het theater van absurditeit

dat wij ons leven noemen.

Je hebt nooit bezoek.

Je eet alleen.

Je speelt nog met poppen.

En je kijkt ook naar mij.

Ik heb je daar gezien, met de lichten uit.

ziedend van passie in die hete zomer nachten

Ik heb nooit een ziedend gevoel over wat ook gehad.

Ik probeer mijn elektra rekening laag te houden.

Ik moet gaan.

Well, wacht. Waarom?

Zeg, 'w-a-t-e-r' en ik zal je zeggen waar je vandaan komt.

Moet ik dat doen?

Wil je je boek terug?

Water.

Illinois. Iowa.

Het is Wisconsin. Ik moet echt gaan.

Oh, kom op, Sybil. Stap in ik geef je een gratis ritje.

Oh, excuseer me. Het spijt me.

Well.

Well, dat is de tweede keer dat je dat zegt,

ik neem aan dat je wil dat ik vraag wil vragen.

Hoe weet je mijn naam?

Mijn kleine jongen Matthew is verliefd op je,

en hij wilde je een brief schrijven.

Dus liep ik de hoek om,

keek naar alle namen bij de bellen

en jij bent de enige single op de 5de.

Ik heb nooit een brief gekregen.

Nee, we verzonden hem nooit.

We vergaten het hij had nog geen schrijven geleerd.

Kijk, ik heb een Italiaanse worsten sandwich.

Die is echt te groot voor mij, en hij kijkt er niet eens naar.

Wie ben jij?

Ik heb geen idee

maar het wordt Richard J. Loomis genoemd.

En net zoals mijn paard doe ik niemand kwaad.

Oh.

Dank u meneer. U bent erg, erg vriendelijk.

Hey, jij ben een taalkenner.

Ik ken alleen potjeslatijn.

Ja, ik ben tweetalig vanaf kind. Frans.

Dat kan ik me herinner, en het spijt me te moeten zeggen dat het allemaal verkeerd is.

Opgegroeid in Parijs. Kom op, pony.

Paris? Ooh-la-la!

Ja.

Dat is mooi.

We deden een hinkelspel in het bos.

We dronken koffie bij het ontbijt.

en pap als je dat kunt geloven.

Natuurlijk, wij hadden een Engelse oppas.

Ja? Ja.

Zei ze ook 'bois'?

Nou heb je me te pakken.

Hallo...

Het is erg prettig u weer te zien.

oh, oh, wat is jouw naam?

Oh, het spijt me. Herken je mijn stem niet.

Ik ben Vicky. Victoria, Sybil's vriendin.

Victoria Antoinette Scharleau.

Allo. Allo. Hallo.

Fijn je te ontmoeten.

Ook een goede dag.

Well.

Wel, kom. Kom binnen.

Dank u. Dank u.

Oh!

Wat een mooi kantoor!

Oh, dank je.

Hmm.

Ga zitten.

Waar? Op deze bank

of op die?

Wat je wil.

Ik kies voor deze.

Ik neem het je niet kwalijk dat je het je niet herinnert.

Het is al zo lang geleden dat ik je belde

vanuit dat trieste kleine hotel in Harlem.

Mmm-hmm.

Kom, vertel,

waar is Sybil?

Sybil geneert zich een beetje

over de financiële overeenkomst.

sinds u haar in uw privépraktijk behandelt,

ze weet niet hoe ze u ooit kan betalen.

Zij betaalt me wanneer ze helemaal zichzelf is

met excuus voor deze woordgrapje.

Ja?

Dr. Wilbur, mmm-hmm.

Peggy is erg ongerust.

Zij denkt dat u misschien denkt dat zij u wil kwetsen

omdat zij ramen kapot slaat.

Nou, dat denk ik niet.

Nee, zij zou niemand willen kwetsen.

Zij is zelf zo gekwetst.

Ik zou ook niemand kunnen kwetsen, niet in woord of in daad.

Ik hou er zelfs niet van iemands gevoelens te kwetsen.

Weet u...

als iemand me per ongeluk Sybil noemt, weet u wat ik dan doe?

Dan kijk ik hen aan en zeg, ' ja. Ja. '

Of, ja. Oui. Spreekt u tegen mij?

Omdat het pijn doet wanneer je opgelaten voelt, weet u?

Mmm-hmm.

Sybil is zo' n beklagenswaardig figuur.

Waarom zeg je dat?

Ze kan niks.

Ze begint te tekenen, maar dat kan ze niet.

Ze wil piano leren spelen, maar dat kan ze niet.

Ze wil geen plezier maken.

Die vrouw weigert plezier te maken.

Ze is bang voor mensen, weet u.

Dat ben ik niet. Nee.

Ik hou gewoon van mensen.

Weet u,

kort geleden, wilde ze een ritje door het park maken

met een aantrekkelijke jongeman, uh, Richard Loomis

die aan de overkant woont?

Ze was bang zijn hand vast te pakken.

Ze is bang voor handen. En Peggy ook.

Toen moest ik gaan.

Ik ben niet bang voor handen.

Ik ben nergens bang voor. Nee, hoor.

Voor welke handen zijn Sybil en Peggy bang?

Durf het eens te vertellen.

Naast een aartsleugenaar is een roddelaar wel het ergste.

Als je wat zegt, zorg ik ervoor dat je niks hebt om het mee te zeggen.

Vicky, sloeg je moeder je wel eens?

Oh.

De mijne? Nee.

Mijn moeder is een absolute engel.

Ze woont in Parijs, weet u.

Ze komt me snel halen.

Dan zijn we weer samen, al mijn broers en-

is Sybil's moeder niet zo'n engel?

Vindt u mijn haar leuk?

Ze noemen het French twist, dat doe ik zelf.

Ik zie er toch veel ouder uit dan 13, nietwaar?

Dat komt omdat Europese kinderen sneller volwassen worden.

Maar ik ben zo mager. Dit pakje hangt als een vod om mijn lijf.

Misschien geeft Sybil je niet genoeg te eten.

Ik klaag eigenlijk nooit.

Maar alles wat zij eet is niet zulk vers fruit.

Dat is alles wat ze eet de hele maand.

Haar papa vergeet haar dan een check te sturen.

Heel vaak, vergeet haar papa de check te sturen

en dat maakt Peggy zo, zo vreselijk kwaad,

dan stormt ze winkels binnen

en breekt al het glaswerk en Sybil moet dat allemaal betalen.

Maar dat kan mij niet schelen.

Heb jij vanmorgen ontbeten, hmm?

Lieverd, heb je honger?

Als ik helemaal rechtop sta, echt rechtop

met een zeker gevoel van waardigheid

dan kan je niet zeggen, dat ik mager ben, of wel?

Kom op. Ik ga een sandwich voor je maken

Ik zie de wielen maar draaien en draaien.

Waarom doen ze dat?

Waarom draaien ze maar tegen mij in?

Ze draaien helemaal niet tegen jou in.

Ze maken een opname.

Weet je nog dat Peggy het goed vond toen ze hier was?

Ja dat weet ik, om Sybil te helpen.

Mmm-hmm.

Omdat het lijkt of ze zoveel meer informatie heeft dan Sybil,

Oh, maar ik heb meer.

Ik weet meer dan Peggy. Ik weet meer dan iedereen.

Ik weet alles.

Elke gedachte die zij heeft, elk iets wat zij doet, herinner ik me.

Zij kan het zich niet herinneren.

Zij mag het zich niet herinneren.

Daarom is het zo belangrijk, erg belangrijk

dat je het haar niet vertelt, over ons.

Het zou een te grote schok voor haar zijn.

Ze is er nog niet klaar voor om dat te begrijpen.

Hier.

Ik heb een pindakaasboterham met jam en wat bananenbrood

en een groot glas melk.

Nou wil ik je gewoon eens goed zien eten, en eten en eten, oké?

Dank u.

Mmm-hmm.

Melk is goed voor opgroeiende meisjes.

Dat is helemaal waar.

Een heleboel mammies zijn niet zoals jij.

Een heleboel mammies zijn erg verraderlijk.

Vicky,

herinner jij je de amandeloperatie van Sybil, hmm?

Ik zag het. Ik was erbij.

Het deed pijn Sybil's keel nietwaar?

Ja, ja heel erg.

Mmm, het deed zo'n pijn dat ze moest fluisteren en ze kon niet praten.

Zo sprak ze, een hele tijd.

Het gekke was ook, dat Peggy's keel pijn ging doen.

Nou, hoe komt dat allebei de kelen pijn deden

wanneer, wanneer jullie allemaal verschillende personen zijn?

Vicky? Ik hoor je. Ik denk na.

Heb ik geen goede tafelmanieren?

Merk je op hoe teer mijn handen zijn.

De pinkjes, zo noemen ze dat op het vaste land.

Hmm, ja het is erg mooi.

Vertel eens, zijn jullie allemaal verwant met elkaar.

Ik weet waar ik ben. Ik ben in New York. Er is veel te doen hier in New York.

Museums om te bezoeken, concerten-

denk je dat Sybil en Peggy

dezelfde moeder en vader hebben?

Nou hoe zijn ze familie van elkaar?

Hmm?

Zijn het zusjes?

Of zijn jullie allemaal delen van een zelfde persoon?

Doe niet zo mal. Dat kan het niet zijn.

Jawel, dat kan het wel zijn.

Jullie kunnen allemaal een onderdeel zijn van eenzelfde persoon.

Allemaal stukjes van Sybil.

Nee, nee.

We zijn allemaal mensen. Je kan ons toch zien.

Kijk om je heen.

Er is niemand anders hier, buiten jou en mij

en de gootsteen, de vaat en de deur.

Er is niemand anders.

Geloof je me?

Lieverd, ik geloof dat jij het gelooft.

Kom op, eet je sandwich.

Vragen, vragen, vragen. Mijn hemel, zo veel.

Kijk dan, zelfs op dit moment heb je vragen in je ogen.

Ik zou je graag een vraag willen stellen.

Vraag maar.

Wat is liefde?

Lieverd, weet je dat niet?

Nee, dat weet ik niet.

Vertel het me alsjeblieft. We willen het allemaal weten.

Wie dan allemaal?

ledereen die leeft met Sybil.

Wie zijn de anderen, Vicky?

Zijn er nog meer behalve jij en Sybil en Peggy?

Vicky?

Ik hoor je!

Zie je ze nu?

Ja.

Dat wil ik niet, maar ik kan het wel.

Het was net zo prettig, toen ze hier nog niet waren.

Ik moet weten wat je ziet, lieverd.

Als ik niet weet wie jullie allemaal zijn en wat jullie willen

kan ik jullie niet zo gemakkelijk helpen als ik zou willen.

Vicky?

Help, help, help, help.

We hopen allemaal dat het weer beter wordt

maar ik, ik denk niet dat Sybil zo lang blijft leven.

Waarom niet, lieverd?

Waarom heb je die vreselijke nare gevoelens?

Door Marcia.

Marcia zal Sybil eens doden.

Laat het maar komen. Laat het maar komen.

We zijn wandelende skeletten.

We gaan telkens een beetje dood, vanaf het moment van geboorte.

Wie is Marcia?

Waarom heeft Sybil Marcia nodig?

Vicky?

Een van hen speelt piano.

Zij is de mooiste.

Ze is de enige, met een zekere levensvreugde.

Hoe heet zij dan?

Nee.

Moet ik je niet vertellen. Ik moet je niks meer vertellen.

Ik had je zelfs niks over Marcia mogen vertellen.

Waarom niet?

Waarom ben je zo bang om over de anderen te vertellen, Vicky?

Wie vertelde je dat het verkeerd is dingen aan mensen te vertellen?

Wie zei dat het gevaarlijk was dingen te vertellen.

Vicky?

Ik moet het niet vertellen.

Ik kan het niet vertellen.

Er zijn wachters rond het paleis.

Lieverd, zelfs de wachters rond het paleis

zullen het vertellen wanneer de koningin in gevaar is.

Marcia liet zich voor de eerste keer zien

tijdens de sessie die volgende donderdag.

Ze gaf toe Sybil te hebben willen doden in het hotel in Harlem

en vond het spijtig dat Vicky haar had tegen gehouden.

Ze vond het goed dat ik een foto nam net zoals van de anderen

daarbij zei dat ze deze foto geplaatst wilde hebben bij haar overlijdensadvertentie

Toen ik haar vroeg waarom ze zo obsessief aan zelfmoord dacht

deed ze alsof ze haar lippen sloot en de sleutel weggooide,

waarna ze doorging met scènes te tekenen van een terugkerende nachtmerrie,

alsof dit een geheime manier was of informatie te onthullen

die ze me niet openlijk kon geven.

Door haar dromen in stilte te tekenen,

kon niemand haar afluisteren,

en dat was voor haar een constante dreiging

dat iemand erachter zou komen dat ze mij in vertrouwen nam.

In de droom

kwam een kind, uh, een verdwaald katje tegen

in de tunnel van een groot park

en dan ontdekt ze, uh,

een doos waar andere katjes in achtergelaten zijn.

Het kind is overdonderd door-door liefde en medelijden

en-en rent weg met de doos om de katjes te redden.

Opeens, ziet ze een dode kat,

die haar met afgrijzen vervult

omdat het onthoofd is.

Zowel het hoofd als het lichaam komen tot leven en achtervolgen haar.

Marcia zei dat ze allemaal diezelfde nachtmerrie deelden

maar dat Sybil niets van dat alles herinnert.

De dromen gaan allemaal over in het nauw drijven

en een onbarmhartige achtervolging.

Grote groepen kinderen

die wachten op een vreselijke wraak.

Eenzaamheid, de hopeloosheid van de redding.

Verlammende angst nestelt zich overal.

Toen ik suggereerde dat de katjes

misschien verschillende aspecten van Sybil waren,

die zij probeerde naar mij te brengen voor bescherming

en dat de kat misschien haar verlangen was om weer en weer te vernietigen

een onuitsprekelijke kwelgeest die maar niet dood wilde blijven,

waardoor Marcia zo angstig werd, dat zij Peggy werd,

die wilde ontsnappen met mij naar Amsterdam om weg te komen

voor wat zij noemde 'de mensen'.

Ik keek naar al die gezichten, kwade, doodsbange Peggy,

de kleine Marcia met haar doodwens,

Vicky met haar sociale soepelheid en ononderbroken herinneringen,

en Sybil,

en ik vroeg me af, wat er allemaal nog meer was daar

dat er toe bijdroeg aan zo'n uiteenvallen van een persoon.

Wat kon haar hebben gedwongen

om op figuren te vertrouwen, waarvan zij het bestaan niet eens wist

al die capaciteiten in haarzelf die ze moest ontkennen?

En waarom is het zo belangrijk dat zij hen bleef ontkennen.

Wat was die kwelling?

Wie was de kwelgeest?

Hey, Sybil.

Hey, Sybil.

Ik weet dat je er bent.

Waarom laat je je niet zien?

We kunnen naar de stad gaan.

Dan kan je, uh, me in actie zien, oké?

Ik koop een hotdog met zuurkool en augurk voor je.

Je houdt toch van augurken?

Ik ga niet uit in de avond, maar toch bedankt.

Oh, kom op nou. Kijk, uh, het is maar voor een klein poosje.

Ik ga er alleen even heen en speel in de pauze

en als het niet regent, uh, vang ik ze op als ze eruit komen.

Ze vangen voor wat?

Op de dag met ik een Central Park cowboy

maar 's avonds, een toon-dove zwervende minstreel.

Straatmuzikant.

Zeg toch ja.

Sybil kan geen ja zeggen.

Vanessa, ga jij toch. Jij houdt van muziek.

Jij kan gaan, Vanessa.

Richard?

Richard?

Richard.

Richard!

Hey.

Okay, maar ik ben niet goed in het springen over muurtjes,

dus waar woon je?

Uhm, het grijze huis, Appartement 5c

Oké.

Hi.

Raad eens wie ik ben.

Uh, een kumquat.

Nee.

Een donut met oren.

Nee.

Um...

een glimlach op zoek naar een jongen, en die vond er een.

Nee. Nee.

Ik ben een clown.

Een clown.

Sybil, dit is Matthew.

Matthew, zeg Sybil eens gedag.

Ik ken Sybil.

Ik kijk naar haar door het raam.

Hij is een beetje opgewonden door het idee van gezelschap.

Ik vind je appartement leuk. Het is, het is zo licht.

Sybil, bibbel dribbel.

Matthew, rustig nou. Zit!

Matthew.

Nou, laat uiterlijkheden je niet misleiden.

Ik ben niet echt gezelschap.

Weet je wie ik ben?

Ik ben een prinses die 1000 jaar sliep

in een bos dat 'Rustig nou' heet.

En weet je waarom?

Omdat een boze heks een gemene toverspreuk over mijn ijsje uitsprak

op de dag dat ik werd geboren, en wanneer er niet snel een prins komt

die de toverspreuk verbreekt met een kus,

dan denk ik dat ik voor altijd als een Sybil bibbel moet uitzien,

en dat zou ik toch echt niet willen wensen, jij wel?

Oh, ik word zo slaperig.

Ik zie je knipperen.

Dat is omdat prinsessen altijd knipperen tijdens hun slaap.

Zij moeten altijd op hun hoede blijven voor een paleis revolutie

dat ieder moment kan uitbreken

Als je wakker wordt, zal ik je mijn speelgoed laten zien.

Er is maar een manier.

Oké. De betovering is verbroken.

Zeg slaap lekker tegen Sybil.

Dat is Sybil niet. Sybil is thuis gebleven.

Oké, maar we moeten je nog steeds naar de buren brengen.

Zo, hier is beer-beer.

En nu nog night-night.

En Doody.

En Doody. We kunnen hem niet vergeten, toch?

En was je gezicht,

anders zit je kussen onder de glimlachjes.

Dat zou helemaal nog niet zo slecht zijn

om zo wakker te worden, vind je niet?

Wat?

Glimlachjes.

Je hele kussen vol.

Ik vraag me af waarom je al die tijd

zo heerlijk uitbundig glimlacht.

Mensen denken: jij glimlacht en zij glimlachen terug

en dat maakt dat ze zich lekker voelen.

En dan stoppen ze meer geld in het bakje.

Oeps dat is slim

slimme, slimme man.

Natuurlijk wordt mijn gezicht niet moe

dus kan ik de hele nacht blijven grijnzen

en toch nooit hoef te lachen.

Verdien je een grote hoeveelheid geld?

Ik bedoel, emmers en emmers met geld?

Nou, meer dan $5,000 verleden jaar, belastingvrij.

En dat was alleen maar op de stoep voor Carnegie Hall.

Dat is geweldig.

En dan krijg ik ook nog complimenten, weet je,

van de groten en van de bijna-groten.

Ik heb een foto met handtekening van Lawrence Welk waarop staat

'Geluk gewenst en succes, altijd. '

Dat geeft me echt een vrolijk gevoel, weet je?

Al mijn jaren op Julliard waren dat waard.

Ik hunkerde ernaar om concertpianist te worden.

Wat hield je tegen?

Ik kon de juiste piano niet vinden.

Ik bedoel, moest het een Steinway

of een Bechstein Grand zijn? Ik wist het niet.

Je bent 12 jaar op zijn hoogst, maar ik moet je kussen.

2 heren op een avond. Wat dacht je daarvan.

Er zit allemaal blauwe verf afgegeven op je lippen.

Oh.

Laat me. Ik doe het wel.

Oké.

Mijn moeder wilde ook dat ik concertpianist werd.

Ja? Ja.

De grootste teleurstelling in haar leven

was het toen haar zus Faye eerder trouwde en haar achterliet

om piano's te demonstreren in de muziekwinkel van haar familie

In plaats van haar toe te staan haar dromen na te jagen,

zoals het haar beloofd was.

Dat was in Willow Corners, Wisconsin.

Daar ben ik geboren, geloof het of niet.

Willow Corners, Wisconsin. Ja.

Lieve hemel.

Daarna, wilde moeder de muziek alleen maar straffen, weet je.

Ze zat daar maar en ramde op die piano

en schreeuwde hard en luid

en schreeuwde al die noten alsof ze hen haatte.

Weet je, ram op je piano.

Ja, liefde en haat.

Pindakaas en jam.

Ik haatte mijn overleden vrouw

waarover ik met een zekere ironie spreek

om een totale instorting zover mogelijk bij met vandaan te houden

Ik wenste dat je jezelf niet zo bespottelijk maakte.

Wil je erover horen?

Ik vertel je er graag over.

Wil je dat? Ik zou het graag horen.

Ik dacht alleen maar dat ik er niet naar moest vragen.

Toet-toet met de toeter.

Tjoeke-tjoeke van de trein.

Botsing-botsing met de auto.

Alles kapot.

Zoals Matthey zegt als ik een bord laat vallen.

Nou ja, uh,

haar naam

was Janie.

En ze was 19.

En, uh, ik dacht dat ik nooit in staat zou zijn

nog met iets in het reine te komen nadat zij was omgekomen.

En ik haatte haar toen ze me achterliet.

Maar het leerde me een ding.

Je bent nooit klaar om datgene te doen wat je moet doen.

Doe het gewoon.

Dan ben je er klaar mee.

Dit is New York. Niemand geeft erom.

Dit is wie we zijn.

Is dat zo? Ja.

Oh.

Geef me een kus.

Stop daar mee nu.

Er is helemaal niks mis met deze schoenen,

Wat? Zijn ze te klein, dochter?

Misschien knellen ze.

Nee, ik heb ze zelf ingevet.

Er is genoeg ruimte om in te groeien.

Voel maar aan de tenen.

Maar waarom gilt ze dan zo, zou ik willen weten.

Dat kan ik je niet zeggen. Dat kan ik je niet zeggen.

Ik mag hierover niets tegen je zeggen.

Dat kan ik je niet zeggen. Dat kan ik je niet zeggen.

Dat kan ik je niet zeggen.

Nou beheers je, jongedame,

anders zijn we te laat in de kerk. We komen te laat zijn in de kerk.

Neem me niet kwalijk?

Beheers jezelf, jongedame.

Ik ga niet! Ik kan het je niet zeggen. Ik ga niet!

Hey, man, pak mijn gitaar. En pas er even op.

Mensen, waarom doen ze dat?

Waarom doen ze het? Waarom doen ze het? Waarom doen ze het?

Er groeit geen mos op dat meisje.

Er groeit geen mos op dat meisje.

Ik wil niet gaan.

Ik wil weg. Ik wil weg.

Raak me niet aan.

Ik loop hard weg naar beneden.

Raak me niet aan.

Sybil!

Ga weg.

Ik moet glas kapot maken.

Ik moet glas kapot maken.

Ik moet glas breken.

Ik moet glas kapot maken.

De mensen moet weg gaan. Ga weg!

Nee, nee, raak me niet aan.

Ik weet het. Ik weet het. Ik weet het.

Schrijf, dan kan je het zien.

Ik weet het. Ik weet het. Wacht even.

Ik moet het doen. Ik moet het doen.

Ik moet het doen, jongedame.

Lig nu maar stil.

Lig stil.

Als ik stil lig, doet het me pijn.

Oh, het doet me pijn.

Ik heb het gedaan. Ik heb het gedaan.

Sybil.

Wat?

Alles in orde daar?

Sybil.

Wie is dat?

Wie is dat, die zegt, 'wie is dat'?

Wie is dat, die zegt 'wie is dat, die zegt,

wie is dat'?

Richard Loomis, hallo.

Hallo.

Ik begrijp het niet.

Moet dat dan?

Well, ik zou het wel willen

maar het moet niet.

Heb ik over Danny gesproken?

Nee.

Wie is dat?

We waren kinderen samen.

Hij was een buitenbeentje, net als ik, maar

bij hem kwam dat omdat hij danste.

Ik was ooit ook een soort buitenbeentje,

omdat ik mijn s's niet kon uitspreken.

Wanneer ik warme gevoelens hem voor iemand,

speciaal dankbaarheid, dan denk ik aan Danny.

hij beschikte over een haast heilige inschikkelijkheid.

Zelfs op een leeftijd van 9 of 10,

hoe hij dat kreeg in die amorele stad, zal ik nooit weten.

Hij vroeg nooit naar verklaringen.

Nooit. Hij accepteerde het.

Dans met me.

Ik kom in grote moeilijkheden.

Ik moet opstaan in de kerk en het hardop aan iedereen vertellen

Dank je. Dank je.

Zie ik je nog eens?

Je hoeft niet beleefd te zijn.

Dat ben ik nooit.

Hey.

Uhm, kus een clown en er ligt een glimlach op je kussen.

Ik slaap niet met een kussen. Dat is slecht voor je ruggengraat.

Op je hand dan?

Brandende kussen. Brandend.

Wat heb ik gedaan?

Is dat leuk? Mmm-hmm.

Soms, speelt hij, hij speelt liedjes die vrolijk zijn en blij.

Op een keer speelde hij, 'With a song in my heart'.

Ken je die?

Uh, het gaat... weet je het. Ja, dat is goed.

Ik hoor wel dat je een leuke stem hebt.

Op een keer, gingen we naar het park, weet je,

omdat we tikkertje gingen spelen

en toen kwam een van de jongens naar buiten

omdat hij tikkertje wilde spelen.

En Richard dacht dat ik het was, en hij ging naar Mike

en kuste hem plat, smak smak op de lippen.

Hij ging weg... en Mike ging weg...

Wat een jongen.

He wacht eens.

Bedoel je dat sommige van de anderen jongens zijn?

Dat had ik eigenlijk niet moeten vertellen.

Nu zal Vicky boos op me zijn.

Vanessa, ik begrijp het niet.

Het doet pijn.

Als Richard Sybil kust, doet het pijn.

Waarom is dat? Waarom zou liefde pijn doen?

Liefde doet geen pijn, lieverd. Liefde heelt.

Het rook naar ontsmettingsmiddel.

Wat ruikt er naar ontsmettingsmiddel?

De handen in de groene keuken.

Net zoals dat spul dat je Sybil toen liet ruiken, weet je nog?

Mmm-hmm.

Ik hou van je tot de dood.

Dan kwam er een venijnige knijp.

Maar ik werd niet gekwetst door liefde, omdat ik later kwam.

Trouwens, ik was zo snel als de bliksem

en ik kon altijd weg komen.

Sybil had een droom, dat ze kon spelen,

maar ik kan echt spelen.

Dromer.

Je hebt 'Easter... je hebt 'Easter bonnet'.

Ik vind 'Easter bonnet' zo leuk.

Speel het voor, wil je?

Oh.

Dat kan je wel.

Oké. Ik ben klaar.

Oké. Oké, wacht, wacht. Oké, begin opnieuw.

Vanessa, wat is er aan de hand, lieverd?

Ik ben niet Vanessa.

Het spijt me, Peggy, het gebeurde ook allemaal zo snel.

Wat is er aan de hand, lieverd?

Het was mijn idee, en zij stal het van me

Ik wilde 'Easter Bonnet' zo vreselijk, vreselijk graag zingen.

Well, dan zing je toch 'Easter Bonnet'.

Dat wil ik niet. Ik wil dansen.

Okay dat is goed.

En ik wil dat jij naar me kijkt.

Okay. Okay. Ik ben een en al aandacht, oké?

Oké.

Al goed.

Vanessa zal mijn toneelmeester zijn en jij gaat naar mij kijken.

Oké. Oké.

Ik vind, ik vind nergens geluk.

We zullen het vinden, Peggy.

Ergens ging het gewoon verloren.

Ik wil in de grote stoel bij je zitten.

Well, kom dan bij me zitten in de grote stoel.

Oké.

Dr. Wilbur, wil je me helpen?

Ik kan niks zien.

Wat is er gebeurd?

Ik kan niks zien.

Waarom kan je niks zien, lieverd?

Er zit een theedoek over mijn ogen,

en ook rondom mij polsen.

Theedoeken?

Ja.

Hier, kom maar.

Hier. Gaat het nu.

All righty? Ja.

Hier. Is het nu beter? Daar. Oké.

Vertel nu eens hoe die theedoeken daar kwamen?

Dat weet ik niet.

Ik ben bang voor theedoeken.

Een theedoek is een dood ding, Peggy.

Wil je me 'lieverd' noemen?

Het spijt me, lieverd, maar, nou ja theedoeken springen niet uit

springen niet uit zichzelf op en draaien zich dan om

de gezichten van kleine meisjes en ook niet om hun polsen.

Ze moeten daar door iemand zijn aangebracht.

Alleen die handen, niet iemand.

Lieverd, die handen moeten aan iemand toebehoren.

Vertel, aan wie, aan wie die handen toebehoorden?

Het zijn alleen maar handen.

Wil je de theedoek van je gezicht halen en naar de handen kijken?

Waarom zouden we dat niet doen? Zullen we dat doen?

Help je me?

Natuurlijk.

Oké. Nou trek en trek.

Nu, zijn de theedoeken er af.

Wil je nu naar die handen kijken?

Nee, dat wil ik niet. Dat wil ik niet.

Kom, Probeer het. Probeer het.

Alleen naar de handen probeer dat, oké?

Kan je de handen zien?

Hmm?

Kun je nu ook de armen zien?

Tot aan de ellebogen?

En nu verder naar de schouders?

Kan je de nek zien?

En nu, kan je het gezicht zien?

Nee. Er is geen gezicht.

Er is helemaal geen gezicht.

De handen deden het of de theedoeken deden het helemaal zelf.

Ik ben bang. Ik ben zo bang.

Ik weet het. Ik weet het.

Ik weet het, maar als we naar die enge dingen kijken, gaat het weg.

Oh, het doet me pijn. Het doet me pijn.

Ik weet het, maar we moeten het uitvinden

wat die handen deden om je zo'n pijn te doen.

Oh, kom op, Peggy. Je hoeft dat niet te doen.

Oh, mijn God.

Blijf uit de buurt van het raam.

Denk eraan, dat je beloofde geen glas te breken in mijn kantoor.

Handen en de mensen en jij kon hen zien

en zij liepen en zij praatten en jij kon hen horen

en, en 'a' scherp en 'c'.

Oh, oh, het doet me zo'n pijn.

Wie zijn die mensen, lieverd? Wat doet er pijn? Wat doet er pijn?

Ik zal het doen. Ik ga hier weg. Ik ga hier weg. Peggy!

Ik zal. Ik zal. Glas breken.

Waar ben je? Waar ben je, Peggy? Vertel het me.

De keuken, de keuken, de keuken.

Het is helemaal groen. Het is helemaal groen.

En de gootsteen en de tafel en het licht, je kan het zien.

En de schaduw, en de schaduw, en de piano in de woonkamer,

en de piano in de woonkamer.

En de mensen, en je kan niet wegkomen van die muziek,

en het maakt helemaal geen verschil.

Oh, sla me niet aan de haak. Sla me niet aan de haak.

Aan de haak slaan, met wat?

Sla me niet aan de haak. Sla me niet aan de haak.

Ik weet het. Je hebt een grote haak. Je hebt een knopenhaak.

Je slaat me aan die haak. Je gaat met aan die haak slaan. Nee, nee, nee.

Peggy, tegen wie praat je? Nee, je wil me niet laten gaan.

Je wil niet dat ik glas kapot maak. Je wil niet dat ik teken.

En je wil me niet laten tekenen. Jawel, ik laat je rustig tekenen.

Je laat me niet tekenen. Ik laat je wel tekenen.

Je laat me niet tekenen.

Je laat me niet tekenen omdat ik dan mijn uitweg ga tekenen.

Ik teken mijn uitweg.

En alle mensen en alle kleuren.

En de mensen en de kleuren.

Je bent niet boos. Je bent niet boos.

Nee, nee. Teken. Ik teken mijn uitweg.

Kijk maar. Je zou kunnen kijken.

Vicky zou zeggen 'mag', maar ik kan zeggen 'kan' als ik dat wil.

Ik kan 'kan' zeggen als ik dat wil.

De mensen, de mensen, de mensen

Het is helemaal paars. En het beweegt en je kijkt naar hen

en je ziet hun voeten. En je moet hier vandaan.

En daar is er nog een, en nog een en nog een.

En de muziek, het gaat maar door en door en door en door

en opnieuw en nog eens zoals nu en dan weer anders.

En je kan het zien, je kan het zien.

je kan het zien, en de mensen hebben handen.

Peggy, wie zijn die mensen?

Ik weet het niet. Ik weet het niet.

Het zijn gewoon mensen. Het zijn gewoon mensen.

En het is zoals dit, en zoals dat en op

en om me heen en zoals dat en zoals dit.

En je kan het horen, en je kunt het horen.

En het gaat scherp, scherp. Het is scherp. 'a' scherp.

'a' scherp en 'f' scherp en 'f' en-en-en 'b' en'd'

en... Brahms en Beethoven.

En...

Brahms en-... 'The New World Symphony' en Dvorak.

En Dvorak, hoor je het.

Kan je het horen. Hoor je het.

Oh, oh, ik moet geen papier verkwisten.

Geen papier verkwisten.

Papier is waardevol. Papier is waardevol.

Ja, dat is het. ja dat is het.

Het is waardevol. Het is waardevol.

Je kan het nu zien.

Je kunt de mensen zien.

Je kunt de mensen nu zien.

Je kan hen zien.

Je kunt het zien.

Oh.

Het is goed. Het is al goed.

Oh, God, hoe kwam ik hier dan onder?

Hoe kwam ik hieronder?

Je moet me tegenhouden dit soort dingen te doen.

Ik kan er niet mee doorgaan.

Sybil, hoe voel je je?

Opgelucht, een beetje.

Hmm, ik ben niet verbaasd.

Je hebt veel bereikt.

Sybil, kom en ga zitten.

Ik wil je iets laten zien.

Kom op. Ga zitten.

Je vertelde me dat

dit een tekening van de mensen was

Wie tekende dat? Dat is mijn moeder.

Dat is een tekening van mijn moeder.

Kijk, de kleine plukjes haar daar en,

en je kunt haar ogen niet zien.

Haar ogen maakten me altijd bang.

Heb jij dat gedaan?

Nee. Nee, dat heb ik niet gedaan.

Kijk. Kijk een kleine haak en haarspelden die ze altijd in haar haar droeg.

En-en daar is de knopenhaak.

Ik herinner me het niet.

Knopenhaken maken me bang.

Het is alsof ze me gaan pakken.

Knopenhaken zijn goed dingen.

Wat is dat met theedoeken?

Maken theedoeken je bang?

Hoe weet je dat over de theedoeken?

Maken zij je bang?

Ja.

Maar nu zijn theedoeken goede en nuttige dingen, nietwaar?

Sybil, liefde is een noodzakelijk ding.

Maar als een stem zegt, 'k-kom hier, ik hou van je'

en dan grijpt een hand je en knijpt je zoals dit, hard,

dan, dan is liefde bedorven door die hand, nietwaar?

En-en-en muziek, nu dat is iets waar-waar je erg van houdt

en je erg mist

omdat het door iets werd verpest voor jou, ook met de hand.

We weten niet hoe, maar-maar daar gaan we achter komen.

En die hand zit vast aan de mensen

en dat mens was je moeder.

De mensen, ik kan de mensen niet zien.

Oh, Peggy, stop daarmee!

Wat?

Oh, dr. Wilbur, het wordt erger.

Het wordt een stuk erger, nietwaar?

Hoe weet je dat van die dingen?

Ik heb het je niet verteld.

En wie tekende die tekeningen?

Dat deed jij.

Oh, maar dat deed je als een ander persoon.

Begrijp je dat? Mmm-mmm, mmm-mmm.

Dat deed je als een ander deel van je zelf, nee dat deed ik niet.

die nog kinderen zijn. Nee, dat deed ik niet.

Het is waar. Nee dat is het niet. Dat is het niet.

Sybil, je moet het begrijpen. Het is waar. Dit is niet mogelijk.

Het is mogelijk. Mmm-mmm.

Feitelijk, tijdens de meeste analyses,

sprak ik met jou, via hen.

Ze hebben allemaal namen en zij komen hier en zij beschermen je.

Zij houden je afspraken en zij zijn degenen

die deze informatie gaven waarvoor je bang was. Oh no.

Je moet dat begrijpen, Sybil. Nee, het is niet waar.

Het is waar. Het is niet waar. Nee, het is niet waar. Nee het is niet waar.

Sybil.

Sybil.

Alles waar je van houdt overleeft in de delen van je

die je moeder niet kon bereiken.

Je muziek, je tekenen

zelfs je vermogen lief te hebben, zij overleefden daar.

Sybil, ik wil dat je naar iets luistert.

Wat ga je nu doen?

Ik laat je horen hoe jezelf piano speelt.

Ik kan helemaal geen piano meer spelen.

Dat deed ik eerder wel. Ik kan nu niet meer spelen.

Well, dit is een deel van jou die zichzelf Vanessa noemt, en zij kan het.

Ze speelt prachtig,

Ik wil niks over haar weten.

Sybil.

We moeten dit een werkelijkheid voor jou maken.

Dokter, ik denk niet dat ik dat aan kan.

Mijn handen worden gevoelloos.

Dat is niet gevaarlijk voor je. Er is geen gevaar.

Er zijn geen theedoeken die je polsen afbinden hier.

Mijn hart. Mijn hart.

Dat is alleen maar adrenaline.

Er is hier niemand die je pijn doet. Dat beloof ik je.

Er gaat niks slechts gebeuren. Het gaat je beter maken.

Alsjeblieft, Sybil, relax en luister.

Dat is Vanessa.

En zij heeft al jouw muziek veilig bewaard.

Ben ik dat?

Speel ik Mozart?

Mmm-hmm.

En je speelt ook nog Sibelius.

Je speelde 'Finlandia'.

Durf het eens te vertellen.

Naast een aartsleugenaar is een roddelaar wel het ergste.

Dat is de stem van moeder. Dat is mijn - dat is mijn moeders...

dat is mijn moeders stem. Dat is mijn moeders stem.

Lieverd, dat is niet je moeders stem.

Dat ben jij met een imitatie van...

Sybil?

Sybil!

Verduiveld nog aan toe wat heeft dat monster je aangedaan?

Wat gebeurde er in de groene keuken?

Hallo. Erna!

He, ik heb je hulp nodig. Ik uh...

Sybil is in een baby veranderd.

Ik kan haar niet terughalen.

Een baby!

Oh, ik was te ongeduldig. Ik duwde haar over de rand.

Ik krijg haar niet onder hypnose. Als het kan, kan ik Vicky oproepen.

maar zij concentreert zich niet op-op-op-op niks...

en ze begrijpt geen woord wat ik zeg.

Ze kan nog niet praten.

Ja, maar hoe moet het als ze in deze toestand blijft.

Nee, nee geen ziekenhuis.

Nee, niet met haar verleden.

Wil je? Wil je alsjeblieft, Erna?

Het is vreselijk je op zo'n avond hierheen te slepen, maar ik...

Oh! Een blijf even hangen...

Dr. Wilbur... ik breng haar even een snack.

Lieverd, hoe voel je je?

Een beetje warrig. Hongerig.

Er is... er is wel wat te eten in de keuken.

Pak maar een stuk kaastaart of iets anders.

Ik kom zo direct daarheen.

Oh, Erna, het is al goed.

Stukje bij beetje kwam ze bij als Sybil.

Sybil Dorsett, psychoanalytische sessie 251.

Ik slaakte een zucht van verlichting

toen Sybil spontaan uit haar babyfase terugkwam,

toen, plotseling, moesten we die vreselijke periode van vreugde onder ogen zien.

Kerstmis is een stressvolle periode voor Sybil.

De andere persoonlijkheden waren in beroering

in soort van uitzinnige alertheid

en sommige die op de achtergrond waren, werden actief.

Een van hen, Mary, is een gelovige,

ouderwetse verzorgster

die een reïncarnatie lijkt te zijn van Sybil's oma.

Ik wens jullie prettige feestdagen.

Geluk in het nieuwe jaar.

Niemand antwoordt, Vicky.

Mary, dit is New York.

Dit is niet Willow Corners.

Wees niet bang.

Laat mij die map voor je dragen.

Het wordt zo vreselijk zwaar.

Dank je, lieverd.

Ik kan me vaag herinner wat er in zit.

Alles wordt de laatste tijd zo wazig.

Moet seniliteit zijn.

Oh, engelen.

Het zijn maar versiering, Mary.

Oma is in de hemel met de engelen. En ik ook.

Zou ik oma zien, Vicky?

Nog niet.

We gaan eerst naar Dr. Wilbur.

Ga mee, Mary, alsjeblieft.

Marcia beloofde dat ze me snel naar oma zou sturen.

Waarom doet ze dat niet?

Ik word zo moe van het wachten.

Kom binnen.

Oh, Vicky kom toch binnen.

Dr. Wilbur.

Excuseer me dat ik zomaar kom binnenvallen.

Sorry, maar het lijkt alsof alles ineen stort.

Het is alsof ik dingen niet langer kan te controleren.

Het is al goed. Vertel me er over.

Marcia denkt constant aan zelfmoord.

Mary denkt dat ze in de hemel is.

En Sybil heeft Richard voor het Kerstdiner uitgenodigd.

Nou, ik weet dat ze dat niet aan kan. Dat weet ik.

Het is allemaal zo vreselijk.

Wat gebeurde er dat het allemaal zo vreselijk werd?

Wat gebeurde er dit keer? Hmm?

Het is kerstmis.

De bomen en de ramen en iedereen zo gezellig.

Iedereen is zo druk bezig, snel voordat...

voordat wat?

Wij hebben dit voor je gemaakt.

Het is een kerstkaart, voor jou.

Voor onze dr. Wilbur.

Dank je.

Sorry voor de kleur.

Sybil probeerde het rood en het groen,

maar het werd elke keer paars

en ze kon gewoon niet stoppen.

Weet je wat ze deed?

Ze pakte het potlood, en ze kraste gewoon over het papier

en bleef de hele tijd krassen en ze knarste haar tanden.

en toen verfrommelde ze het en gooide het in de prullenbak.

Wij redden het.

We, we probeerden het mooier te maken, zie je.

Peggy voegde er rood aan toe en toen vervaagden we het.

Wij probeerden het allemaal.

Dank je wel. Ga zitten.

Ik heb dit ook nog voor je.

Maar dat moet je haar niet vertellen.

Dit zijn onze tekeningen. Die maken we 's nachts.

We verbergen ze op een geheime plank

bovenop de kast die Mike maakte.

We willen het u geven om te bewaren.

Net zoals u zegt, dat Vanessa met de muziek doet.

Omdat er iets vreselijks gaat gebeuren. Dat voel ik.

Het stort allemaal in, of, of explodeert,

of er komt misschien wel een aardbeving.

Lieverd, er komt helemaal geen aardbeving.

Of een vloedgolf, of een ijstijf of zoiets. Ik weet niet wat.

Gewoon iets vreselijks gaat er gebeuren.

Het is niet het einde van de wereld waar je bang voor bent, Vicky.

Alsjeblief, houd ze veilig in bewaring. Alsjeblieft

Dat is goed hoor.

Dank je.

Vicky, veilig stellen voor wat? Hmm?

Nou, wat is het verband met paars

en Kerstmis en dingen die exploderen?

Hmm?

Wat deed je moeder om het paars te krijgen?

Er zijn bewakers rond het paleis.

Vicky, we moeten nu langs de bewakers die bij het paleis zijn.

Ik bedoel, we moeten nu naar de oorzaak van alles

waar iedereen samenkomt en alles zal herinneren

en het is goed om dat te zeggen.

Je weet nu dat er een manier is om dat te doen.

Die manier hebben we eerder besproken.

Ja, ik weet het.

Hypnose.

Ja.

Sybil's papa vindt het vast niet goed.

Maar wat vindt Sybil ervan?

Luistert Sybil nu?

Ze is, ze is zo vreselijk bang, dokter.

Ik denk dat ze bijna alles zou willen doen

om ons te helpen niet meer zo bang te laten zijn.

Goed.

Okay.

Kom op dan.

Ga hier liggen, voeten hierop en ontspan.

Het komt goed. Het komt allemaal goed.

Waar zou je graag naar willen kijken?

Nehemiah, het kleine paardje dat Peggy voor je maakte.

Goed.

Kom maar, leun achterover. Leg je voeten erop.

Dat is goed. Nou ontspan je maar.

Ontspan je.

Wanneer je er klaar voor bent, kijk dan naar Nehemiah.

Kijk, je gaat naar Nehemiah kijken.

Sybil's hart klopt zo snel.

Het is goed. Het komt goed.

Jij bent bij me, en samen gaan we er voor.

Je ben veilig.

Ontspan je nu. Kijk naar Nehemiah.

Nou val je in slaap.

Een diepe, diepe slaap.

Okay?

Nou gaan we dicht naar het paars toe.

Je zult je alles herinneren

maar je zult geen pijn voelen.

De pijn is in het verleden.

Vertel nu wanneer gebeurde het paars?

Als 5 jarige.

Op een speciale dag?

De dag voor kerstmis, net als nu.

Okay.

Als ik nu je linker schouder aanraak,

dan luister jij naar de anderen terwijl ik met Sybil praat.

Sybil.

Sybil.

Ja.

Gaan we naar oma's kamer?

Was jij daar toen?

Ik vind het daar fijn.

Het is prettig in oma's kamer.

Okay.

Als ik tot 5 tel, ben je in je oma's kamer.

Tel maar mee. 1.

2.

3. Tel met me mee.

4.

5.

Ik ben hier, Sybil. Jij kan naar haar toe gaan.

Wat is er, mijn hartje?

Mijn oma.

Ga maar naar haar toe.

Ze is dood.

Dit is een herinnering, lieverd.

Raad eens wie er is, oma?

Geef me een hint.

Suiker en kruiderij en iedereen vrij.

Is dit, misschien mijn kleine buurvrouwtje van beneden?

Is dit mijn Sybil?

Je hebt het goed geraden.

Oma.

Ik houd van mijn oma.

Dat kan je haar zeggen als je dat wil, liefje.

Ik hou van je, oma.

Kleine afgeronde schaartjes, ik heb ze gevonden.

Goed! Hoera!

Wat ga je doen met het kleine schaartje?

Knippen.

Wat knippen?

Kleine plaatjes van de Kerstman.

En ik blijf heel goed binnen de lijnen.

Zoals dit.

En ik maak een kleine ster uit alufolie. Zoals deze.

En mijn oma is erg lief voor me

en ze schreeuwt niet tegen me,

en ik hoef niet bang te zijn in mijn oma's kamer.

Nee.

Het is goed, liefje. Je ben nog steeds bij je oma.

Een pracht ster. Kijk hoe hij twinkelt.

Ik maakte ook een mooie Kerstman, hé?

Is die goed?

Oh, meisje.

Je hebt geen haar van zijn snor geknipt.

Hij lijkt zo gelukkig.

Ik denk dat hij het niet prettig vindt in dat oude tijdschrift te zitten.

Kan ik hem op mijn ster plakken?

Is dat een goed idee?

Geweldig.

Laat het me zien. Je kan het me laten zien.

Zo kan hij helemaal bovenin mijn boom twinkelen waar hij...

Sybil!

Kom naar beneden, juffie!

Je hebt die oude vrouw nu lang genoeg lastig gevallen!

Ik wil niet naar beneden gaan.

Dat kan je wel aan, lief.

Daar is teveel paars.

We gaan samen de trap af naar beneden.

en je zult je het paars herinneren

en op deze manier ga je het allemaal herinneren.

Misschien is er niets om te herinneren.

Lieverd, je gaat nu de trap af,

en ik ben bij je.

Chocolade.

Chocolade snippers.

Het is goed. Kom maar.

Kijk naar je voeten. Je weet hoe klungelig je bent.

Kom maar.

Kom maar.

Prettige reis. Tot de volgende val.

Hattie, is Sybil okay?

Ze is gewoon weer eens gevallen, oma!

Oh, grootmoeder, wat heb je een grote oren.

Hier.

Ik maakte 4 dozijn voor die treurige Floyd familie

want het zal een kille kerst zijn als niemand ze een handje helpt.

Kom nou. Hou mamma gezelschap.

'Onder de kroon van de kastanjeboom'

was het dorp Smithy

'de smid een krachtige man was hij,

groot en pezig'

pezig.

Mamma.

'Zijn haar is kroezend'

kroezend? Dat is me nooit opgevallen.

Al die jaren, is het me nooit opgevallen.

Sla is knapperig

'Slahoofd, ga naar bed

Je neus is rood je naam is 'Brood'

ik vermoord je dood'

mamma.

Ik ben bezig.

Kijk eens wat ik voor in de kerstboom maakte.

Wat bedoel je 'maakte'?

Oh, dat is alleen maar een plaatje uit een tijdschrift

met een stukje alufolie eraan geplakt.

Oma zei dat het mooi was.

Ik ga het in de kerstboom hangen.

Ik zei je net niet door het huis te rennen!

Het spijt me.

Nou ja.

'Woorden zijn goedkoop heuvels steil

verdriet is diep'

oh, de vleugels

de vleugels van een duif

ver weg

ver weg zou ik ronddwalen

oh, de vleugels

de vleugels van een duif

ver weg

ver weg

ver weg, ver weg

zou ik ronddwalen.

mammie, kom 's kijken.

Je hebt dat ding toch niet in de boom gehangen,nadat ik dat zei?

Wat gezegd?

Haal het eraf.

Haal het eraf.

Haal het eraf.

Ga jij dan eerst weg.

Pak het maar.

Kom op dan. Dat durf je niet.

Kom op. Kom op, pak het dan.

Ik zei je toch niet door het huis te rennen.

Huil toch niet. Trek niet van die gezichten.

Word nu niet boos.

Dolle honden worden dol, niet mensen.

Kom op, wees niet bang.

Ik zal je deze keer niet slaan.

Deze keer ga ik je alleen maar schoppen.

Je ben zo schattig als je zo doet.

Je lijkt net op een kleine babykrab.

Wat ga je nu doen? Een tekening maken?

Uh-huh.

Voor wie?

Mamma's kerstsok.

Ach, wat een lief idee.

Zelfs als ik die zelf-maak dingen niet zo graag krijg als gekochte.

Als ik een grote meid ben, ga ik een een fabriek werken

en dan zal ik hele mooie dingen voor je maken.

Oh, dennenboom

Hoe mooi zijn ook je takken

Kom op, zing.

niet alleen maar groen als het zomer is

maar ook 's winters als het sneeuwt

Nou, wie heeft er ooit gehoord van een groen kuiken met paarse pootjes?

Kan jij je voorstellen wat voor eieren die zal leggen?

zet er een bord vol van, voor je grootvader op een mooie zondagmorgen,

dat zal hij zeker als een teken zien, denk je niet?

Armageddon!

Oh, dennenboom Oh, dennenboom

Je bent de meest geliefde boom

Hoe vaak heb jij mij geen geluk gebracht

wanneer kerstvuren

helder branden

dan denk je het is slechts zonneschijn en zang

en mooie kleuren als je groot ben?

Nou, ik dacht het niet.

Jij bent slecht. Je ben door en door rot.

En ik zou maar heel snel leren.

Van mij! Van mij!

Ik moet glas breken. Moet glas breken. Hey wacht even. Hier.

Hey, wil je iets kapot trekken? Kom op dan, trekken dan. Precies.

Ik hield van mijn kleurtjes.

Natuurlijk deed je dat.

Mijn kleuren dan ben ik. Dat zijn mijn kleuren.

Lieverd, is het nooit bij Sybil opgekomen

dat lieve mamma's hun kleine meisjes geen pijn doen?

Mamma's steken je vingers in de gehaktmolen.

Nee, dat doen ze niet, Niet de lieve.

Mamma's zijn alleen lief als er andere mensen bij zijn

niet wanneer ze alleen met je is.

Dr. Wilbur doet je geen pijn als je met haar alleen bent, toch?

Nee, dr. Wilbur vindt dat kleine meisjes gelukkig moeten zijn.

speciaal kleine meisjes die groene kuikens met paarse voetjes kunnen tekenen.

Mamma.

Wat is er, lieverd?

Wat is er gebeurd?

Mijn vuisten zijn gevoelloos.

Kan je dr. Wilbur erover vertellen? Vertel me erover.

Wel..vertel me erover. Vertel. Wat gebeurt er. Vertel.

Wat gebeurt er, Peggy?

Ik zou maar heel snel 'God is liefde' zeggen.

God is liefde.

Omdat God slechte meisjes haat.

En als ze echt slecht zijn, dan neem hij hen tot zich voor hun tijd.

Waarheen brengt God slechte meisjes, mamma?

Waarheen, mamma?

Hij neemt ze mee naar het donker en laat ze daar achter.

Hij laat hen in het graan verdrinken.

Daar kunnen ze geen adem halen en gaan ze dood.

En dat gaat er met jou gebeuren.

Ik moet dit doen. Uh-huh, Ja mevrouw.

Ik moet.

God is liefde.

Wie liet je vrij, Sybil?

Pappa.

Mamma zei hem dat een kleine jongen in onze straat het deed.

En wat zei pappa?

Pappa zei, 'oh'.

Pappa geloofde mamma altijd.

En je vertelde pappa nooit de waarheid?

Nee, dat mocht niet.

Mamma zou me dan naar God zenden.

Wat doe je?

Ik teken met mijn paarse potlood.

Waarom? Zodat iemand weet dat ik hier was.

Lieverd, dat ellendige gevoel is niet het einde van de wereld.

Dat komt gewoon door je eigen boosheid

en de kleur van die boosheid is paars.

Ik wil het niet. Ik ben er bang voor.

Ik weet het, door het ontwijken gaat je in de weg zitten

waardoor je niks meer kunt.

Wees niet boos op mamma, of ze zal je krijgen.

Nee, lieverd, Ze kan me niet pakken.

Ik ben sterker dan zij.

En ik zal net zo boos worden op mamma als ik wil

en ik zal boos op haar blijven in jouw plaats

tot jij in staat bent om dat zelf te doen.

Okay, we gaan nu uit Willow Corners vertrekken.

Ik wil daar nooit meer naar terug gaan.

We komen nu terug in het heden.

Kom op, 6, 14, 21, 29.

Dit gaat te snel.

Het is goed lieverd, kom terug naar het heden,

omdat ik hier ben.

Je moeder is dood en begraven in een graf in Kansas City.

Is moeder dood?

Zij is dood.

Het is al goed.

Je herinnert je alleen die dingen die veilig zijn om te herinneren.

Ik ben zo ongerust.

Lieverd, je hebt het overleefd.

Dat jij zo'n creatief alternatief hebt gevonden om niet gek te worden

is geweldig

en het, het zal je beschermen tot je het niet meer nodig hebt.

Maar wat als ik het kerstdiner voor Richard niet kan koken?

Ik ben zo bezorgd om voor schut te staan.

Je wordt beschermd, lieverd.

Vicky zal het niet toelaten dat je voor schut wordt gezet.

Zij zal de hulp van de anderen inroepen.

Vanessa is meer op haar gemak bij Richard dan jij bent.

Ik benijd haar zo.

En nu stel ik je voor dat wanneer jij morgen wakker wordt

en het is kerstmis,

je een mooie dag hebt.

Een dag voor jou alleen, waarop je alles kan doen wat jij wil.

Mooie kaarten tekenen voor Richard en Matthew

en mooie, rode kaarsen op de tafel zetten.

Oh, het zal zo gezellig zijn.

Handen alsjeblieft.

Kunnen we erbij? Ja. ik denk van wel.

Oké, dames eerst.

Uhm, Ik wens...

ach, mijn wens is al uitgekomen omdat jullie hier allebei zijn

en dat was mijn wens.

Ik wens een rode vuilniswagen.

Liefde, geluk en vrede voor ons allen.

Als je twijfelt, eet dan.

Laten we eten.

Ik haatte kerstmis thuis.

Al die krioelende tantes en ooms, te vol om je te bewegen

hun horloges opwindend en dan zeggen,

'denk je niet dat het tijd is'

om naar huis terug te gaan?'

Ik zal eens naar de kip kijken.

Blijf alsjeblieft. Die rent niet weg.

Weet je, soms is het heerlijk om voor de verandering stil te zijn.

Ik voel me hier niet op mijn plaats.

Het voelt alsof ik buiten mezelf zweef.

Ik denk dat ik me dichterbij voel als we 'long distance' praten.

We hebben de tijd. We komen er wel.

Waar gaan we heen, pappa?

Niet dat soort van komen, Matthew.

Iemand interesse in een drumstick?

Ja ik graag.

Hallo?

Hallo?

Dit is een 'long distance' gesprek.

Een 'long distance' gesprek voor miss Sybil Dorsett.

Hallo.

Hai, Slats. Uh ik heet Lefty.

Hoe gaat het, Lefty?

Nou, uh, dat zal ik je zeggen.

Lokaliseer dit gesprek niet en ga ook geen vragen stellen.

Voordat ik op de vlucht ga met mijn helper hier

Matt de rat,

Ik, uh...

Ik wil dat je me de sleutel van de deur beneden geeft.

zodat ik weer terug kan komen.

Oké, Slats?

Omdat ik niet van 'long distance' gesprekken hou.

Slats?

Ben je daar nog?

Ik denk het wel.

Yeah, oké, uh, je moet me wel snel antwoorden.

Ik wil je niet teleurstellen, Lefty.

Ik heb geen verwachtingen, Slats.

Ik ben er zo.

Oh, Vanessa je ziet er goed uit.

Weet je, een sleutel zou niet veel helpen bij dit alles.

Je hebt zo'n aanvalsladder nodig.

Ik denk dat dat veiligheid wordt genoemd.

Open je kerstcadeau.

Oh, Richard.

"Oh, Richard."

Ik dacht dat we hadden afgesproken dat we dit niet zouden doen.

Ik ben een geboren leugenaar.

Oh!

Herinner me eraan dat ik je nooit een verband moet laten afhalen.

Well, als ik voorzichtig ben en het niet kapot trek,

dan kan ik aan de achterkant erop tekenen.

Je tekent gewoon op het hele ding.

Het is alleen maar papier.

Oh, Richard.

Het is het mooiste papier. Dank je wel.

Ik wil, ik wil je, je hoeft niks te zeggen.

Die avondjas zegt alles.

Je wilt nabijheid, dat is alles.

Ik heb nooit

nabijheid gehad.

Lieverd, ik zei het je een keer, je bent pas 12 jaar oud.

Nou, meer dan dat zou onwettig zijn.

Vind je het erg als ik me uitkleed?

Ik ben erg interessant.

We hadden mannelijke modellen op de kunstacademie.

Oké.

Ik geloof niet dat dit bed gemaakt is voor mannelijke schouders

omdat er geen plek voor mij is.

Plek genoeg.

Inderdaad.

Well, well, well.

Ik denk dat ik eruit val.

Lefty.

Slats.

Dit is een erg onverwachte Kerstmis.

Ja, voor mij ook.

Als je praat, dan trilt je borst

zoals een piano met het deksel dicht.

o, dennenboom o, dennenboom

je kriebelt aan mijn oor.

oh, dennenboom

wat zijn je takken wonderschoon

Ach, kom op. Het is goed.

Wakker worden. Je droomt.

Kom, kom, kom op nu. Laat me je naar beneden helpen, oké?

Ik wil die kat niet zien.

Maar er is helemaal geen kat.

Ik wil het niet zien. Nee ik wil het niet.

Heb je soms zuignappen aan je voeten of zo?

Het is er niet? Het is er niet? De kat is hier niet?

Nee.

Ik wil het niet zien, Ik wil het niet zien. Nee, ik wil niet.

Jij bent Danny niet.

Nee.

De mensen. De mensen.

Ze kijken. Ze kijken.

Waar praat je nu weer over?

Eruit, ik wil eruit. Ik wil ergens naar toe. Ik wel ergens naar toe gaan.

Ik ga naar ik ga naar New York. Ik ga naar New York.

Je bent in New York Ik ga mijn dr. Wilbur zoeken.

Ze zal blij zijn me te zien. Wie is dr. Wilbur?

Zij weet wel wat ik moet doen. Ik moet mijn portemonnee vinden.

Portemonnee? Wie is dr. Wilbur?

Het is goed. Ik ga liften. Ik ga liften. Ik wil mijn koffer.

Je gaat waarnaar toe liften? Je kunt nergens heen

tenzij je ergens bent en je weet niet waar je bent.

Koffer. Ik wil mijn koffer. Sybil!

Sybil, wie is dr. Wilbur? Doe me dit niet aan!

Wie is... doe me dit niet aan!

Ze zeiden niet naar de film te gaan.

De film waar...

ging ik naar de film? Nee.

We gingen vanmorgen naar Radio City.

Sybil, is dr. Wilbur een psychiater?

Praatten we over kunst?

Praatten we over ballet?

Ik kan geen diner bereiden.

Oh!

Is dit Marcia? Doet zij me dit aan?

Het is niet het einde van de wereld.

Het is mijn einde.

Sybil.

Blijf. Ga niet weg!

Inlichtingen, ik heb het nummer nodig van dr. Wilbur.

Een psychiater.

Niets is belangrijk nu.

Dank u.

Hello.

Wie?

Richard Loomis?

Wat is er aan de hand?

Well, hoe ging het diner?

Ja, kijk, nu je het er over hebt, zie je,

je weet waarschijnlijk geen idee met wie je mee maken hebt.

Ik moet nu dus, uh

mijn professionele vertrouwensband schenden

Oh, mijn God.

Mijn zoontje probeerde me dat te vertellen, weet u, in andere woorden.

Als ze zich voelt zoals u zegt, dan is ze waarschijnlijk Marcia.

Dus je mag haar gerust met die naam aanspreken.

Maar wil je haar iets van mij zeggen?

Vertel haar, dat ik zei het allemaal goed is.

om te denken zichzelf te doden

maar laat haar alsjeblieft wachten totdat ik er ben.

Ze is op het dak. Ik moet ophangen.

Sybil.

Sybil.

Er is nu even geen Sybil.

Kom niet dichterbij me.

Dat zal ik niet doen.

Hey, ik geloof niet dat we elkaar kennen.

Ik heet Richard. Hi.

Ga je me nu niet vertellen wie jij bent?

Well, ik heb zoeven met dr. Wilbur gesproken

en zij dacht dat je misschien Marcia was

dus ik ga je Marcia noemen, oké?

Hoe, hoe gaat het met je Marcia?

Dat is een prachtige sjaal die je daar om hebt.

Je probeert me te laten wachten tot dr. Wilbur hier is.

Nou, dat gaat niet werken. Marcia!

Marcia, Marcia, je weet, dat het een enorme val is naar beneden.

Het is 5 verdiepingen. Ik denk alleen maar aan Matthew.

Ken je Matthew? Hij vindt je leuk.

Hij is verliefd op Vanessa.

Nee, niet, niet alleen op Vanessa.

Hij wist alles over jullie lang voordat ik het wist. Ik bedoel, hij voelde het.

Nou, zei hij me, 'pappa, Sybil is helemaal volgepropt met mensen.'

Zei hij dat? Ja.

Ik denk omdat wij allemaal ook kinderen zijn.

Ja, en, en zie je het punt, het punt is

dat is...dat is Matt's raam daar direct beneden.

Dat is het hol van Matt the rat, Slats,

en als, en als je daar beneden landt op die binnenplaats,

dat zal Matt zich zijn hele leven voor altijd herinneren.

hoe zijn beste vriendin eruit zag

dan ga ik naar de andere kant, waar hij me niet kan zien.

Waar? Daar? Dat, dat is een straat. Je zou iemand kunnen bezeren.

Ik zou hen niet kennen.

O ja.

Ja, ja, dat, dat, dat is logisch.

Ga daar naar terug.

Waar? Waar? Hier?

Verder.

Hier?

En beloof me nu, je belooft me dat je me niet tegenhoudt.

Okay, dat beloof ik.

Nee, dat beloofde je. Je beloofde het.

Ik zei het je toch. Ik ben een geboren leugenaar.

Doe het niet. Grijp me niet Het zal alleen erger worden.

Het wordt alleen erger. Laat met het gewoon doen.

Oh, alsjeblieft. Alsjeblief, waarom laat je me het niet doen?

Waarom laat je met het niet doen?

De mensen, de hand.

En de mensen. En de mensen.

Hun handen, en het water. Het water, en het water.

Lig maar stil, jongedame.

Lig maar stil.

Beweeg een spier en... beweeg een spier en...

Ik kan het zien. Ik kan het zien. In de keuken. In de keuken.

Het is helemaal groen, en het druppelt, en het is in de gootsteen.

Ik kan het zien. Ik kan het zien.

Het is niet koud genoeg, jongedame.

Het is niet koud genoeg. Lig nou gewoon stil.

Alsjeblieft, doe het niet!

Ik weet wie je bent. Ik weet wie je bent. Je bent Danny.

Je ben Danny. Ik ken Danny. Uh-huh.

Danny vindt me leuk Ik vind Danny leuk.

Hij danst voor me en hij zingt.

Hij danst. Hij zingt net als Fred Astaire.

Heerlijk, ik ken hem. Ik ken hem. Ik ken hem.

Dat verandert nooit. Ik ken hem Ik ken hem. Ik ken hem.

Ik ken hem.

Behoud die adembenemende charme. Ik ken hem.

Raak me niet aan. Je brandt de huid van me af.

Je brandt de huid van me af.

Sybil!

Waarom zijn we hier?

Marcia probeert zichzelf te vermoorden. Zij probeert jou te vermoorden.

Hou me niet vast. Hou me niet tegen.

Lieverd, lieverd, lieverd. Alsjeblieft laat het haar doen.

Alsjeblieft, laat het haar doen. Alsjeblieft, laat het haar doen.

Het is al goed. Ik ben bang haar los te laten.

Sybil! Sybil!

Dr. Wilbur. Het is goed. Het is al goed.

Dr. Wilbur. Oké, houd nog een minuut vol.

Dr. Wilbur. Laat me... lief, het is al goed.

Oh, je jas is zo mooi.

Het is goed. het is goed.

Ik geef je... je jurk wordt vies, dr. Wilbur.

Nee, nee. Nee. Ik ga je iets kalmerends geven dat ga ik doen.

en dat laat je je beter voelen en neemt de pijn weg, oké?

Dr. Wilbur, alsjeblieft laat het haar doen.

Nee, nee. Nee, nee, nee

Laat alsjeblieft je jurk niet vuil worden.

Word niet smerig, alsjeblieft. Je ziet er zo mooi uit.

Oh, ik ben er zo bang voor. Zo bang.

Het is goed. Ik ben bang.

Nee, het is goed.

Daar, oké?

Je hebt 4 oorbellen.

Ja ik heb 4 oorbellen, maar ik heb er maar 2 in.

Dat doet het medicijn, oké?

Help me even.

Kom maar, lieverd. Het is goed.

Is alles goed? Ja.

Oké.

Kom maar lieverd.

Is hij weg? Ik wil niet dat hij me ziet.

Het is al goed. Hier. Kom maar.

Kom maar alles goed.

Hij is zo opmerkzaam.

Weet je, als hij een glas water voor zichzelf gaat halen

dan brengt hij nooit maar een.

Dan brengt hij er 2, en dan zegt hij,

'Ik dacht, misschien heb jij ook wel dorst'.

Nou is dat nu niet attent. Mmm-hmm.

Is dat niet zorgzaam?

Dat is zeker zorgzaam, ja.

Dat kom je tegenwoordig niet veel meer tegen.

Wat is het dat ik voelde voor mijn oma?

Was dat liefde?

Ja, dat was liefde, lieverd.

En Danny, was dat liefde?

Mmm-hmm.

Dat is dat ook wat ik voor Richard voel.

Dr. Wilbur.

Mmm-hmm?

Is het goed als ik hem niet meer zie

totdat we alles op een rijtje hebben staan?

Mmm-hmm.

Ik weet niet hoe ik hem dat moet vertellen.

Ik denk dat hij het weet, zonder dat je het hem vertelt.

$0.21 per pond? Okay, ik neem het.

Betaal bij het meisje. Ga naar binnen.

Ga naar binnen.

Ah, dat is mooi.

Daar, dat zal de winter uit de hoeken van de kamer verdrijven.

Ja, ik, uh, ik liep langs het park op weg naar het werk vanmorgen.

Er was een jongen die het gras maaide. Ik rook die geur

en dan denk ik aan 2 weken in de bergen, huh?

Pas maar op, mr. Rizo.

Lente is de ondeugd in ons, zoals een dichter zei.

Ja, nog een fijne dag.

Richard is verhuisd. Vertelde ik je dat?

Nee, dat deed Marcia.

Wat voelde je toen dat gebeurde?

Ik heb last van die kat.

Ik vraag je hoe het voelt toen Richard verhuisde

en dan vertel je, dat last hebt van je kat.

Dat is interessant.

Laten we daar niet over praten. Dat opent de doos van Pandora.

Nee, wat het misschien opent is een heel nest poesjes,

en dat proberen we nu juist te voorkomen

elke keer dat je over hen hebt gedroomd.

Er is misschien wel een verband

tussen jouw boosheid en Richards verhuizing

en jouw er is helemaal geen boosheid.

Lieverd, je boosheid over de onthoofde kat.

De duivel heeft het vragen uitgevonden, pieker er verder niet over.

Je moet niet altijd van alles het hoe en waarom willen weten.

Wie wilde dat altijd weten?

Je wilde van je moeder afkomen, nietwaar?

Dat is een theorie.

Er zijn wel een miljoen theorieën.

Zoek er maar een uit. Ik ga met alles akkoord.

Ik begrijp het.

Dat zeg je altijd, ik begrijp het.

Weet je, Marcia was zo bang

om mamma te doden.

dat ze bijna zichzelf doodde, alleen al bij het idee.

Ik ken geen Marcia. Het interesseert me niet.

Marcia vertelde me over een herinnering ze had een klein doosje.

Waarom moet ik me iets herinneren, dat mij niet eens overkwam?

Waarom kan ik dat niet vergeten?

Omdat je sommige gevoelens niet kunt uitstaan, lieverd.

Je wordt sterker.

Kan je me iets over dat kleine doosje vertellen?

Het begon te groeien. Het werd groter.

Dat klopt.

En het werd zo groot, totdat je moeder er in paste.

In feite, veranderde het in een grafkist, nietwaar?

Ik wilde niet van mijn moeder af.

Ik wilde alleen van de pijn af.

Ik wilde dat de pijn wegging, niet mamma.

Ik wilde niet iets slechts doen.

Lieverd, het is niet slecht om iets dat pijn doet te verwijderen.

En mamma was een grote pijn

waar een naam aan vast zat.

Maar het was nog altijd mijn mamma.

Dat was een vergissing van de natuur.

Sybil, een wens doodt geen mensen.

Wel, als de wereld paars was geworden

en kleine kinderen zichzelf moesten doden

omdat zij wensten dat hun moeders dood waren,

dan was er niemand overgebleven op deze aarde.

Sybil, je luistert niet naar me.

Je denkt weer aan zelfmoord, nietwaar?

Waarom zou je jezelf willen doden

in plaats van te doen wat we moeten doen?

Waarom wil je dit prachtige,

creatieve organisme vermoorden

voordat het met leven is begonnen?

Ik houd er niet van als je boos bent.

Ik ben niet boos. Ik ben vastbesloten.

Je beledigt me, lieverd.

Je beledigt mijn hart.

Kijk me aan. Begrijp je niet wat ik ben?

Ik heb naar jou gekeken en naar jou gekeken

maand na maand na maand en ik heb je gezien.

Je hebt helemaal niets gezien.

En ik dacht helemaal niet aan zelfmoord.

Ik dacht

wat een grap dit is.

Dr. Wilbur, ik kan zo niet verder gaan.

Ga maar even zitten. Ik heb een grote schok voor je.

Het is een leugen.

Alles is een leugen.

Ik heb helemaal geen meerdere persoonlijkheden.

Nog niet eens een.

Ik ben alles wat ik ben.

En zelfs daarvan ben ik niet zeker

waarom ik begon.

Al die dingen die ik je vertelde over mijn moeder,

het zijn allemaal leugens, allemaal.

Zij verwende me tot op het bot, lette iedere seconde op.

Weet je, dat interesseert me, Sybil

dat de ontkenning op een specifiek moment komt.

Dit is geen ontkenning.

Excuseer me, lieverd,

maar je komt hier mee kort van mijn lezingen in Chicago

wat voor jou moet lijken als een soort verlating

zoals Richard je verlaten heeft.

Nee, het niet zoals je zegt.

en punt 2, we zijn op een plek

waar de vreselijkste herinneringen van allemaal

net onder de oppervlakte liggen.

Dr. Wilbur, excuseer me,

maar dit is niet een ontkenning of verzet

of iets van zulke patiënten trucs.

Het is een schuldbekentenis

Het spijt me.

Ik weet dat ik u een fortuin schuldig ben, en u zal betaald worden.

Maar om zo verder te gaan, zou wel erg wreed zijn.

U bent daarvoor gewoon een te goed mens.

Dus ik denk dat ik mijn vaders aanbod aanneem

en dat ik ga wonen in dat kleine, zonnige kamertje

waar al mijn bezittingen helemaal perfect zullen passen

net zoals de beroemde Frieda zei.

Ben jij het Sybil?

Natuurlijk ben ik Sybil. Wie zou ik anders moeten zijn?

Wat gebeurde er in de groene keuken?

Dat is mijn hint om Peggy te worden, nietwaar?

Dr. Wilbur, er is geen Peggy om in te veranderen.

Vind je het erg, als ik dat test?

Hypnose? Ga je gang.

Okay, wil je dan op de bank gaan liggen?

Op de sofa?

Alleen Vicky zou dat kunnen weten, nietwaar?

Nou, lieverd,

ik wil dat je nu naar Nehemiah kijkt.

Kijk naar Nehemiah, lieverd,

en dan vraag ik om tegen de anderen te praten'.

Ik heb het echt goed voor elkaar, hé dokter?

In mijn hotelkamer in Chicago,

begon ik te denken dat de ontkenning van Sybil

wel eens haar eerste echte doorbraak kon zijn.

Misschien dat de anderen samenspanden

om zodoende te voorkomen dat Sybil ontrafeld werd

op de gevaarlijkste plek van alles.

Hallo. Ja, ik wil een ander Chicago nummer, alstublieft.

Nou, het spijt me, maar ik moet gewoon doorgaan met vragen

totdat iemand hier een telefoonboek brengt

Ik heb 2 Bijbels maar geen telefoonboek.

De persoon die ik zoek staat niet in de Bijbel.

Ene Dorsett, Willard Dorsett.

Begrijpt u meneer Dorsett, ik wil alleen maar

wat losse eindjes aan elkaar knopen om zo te zeggen.

Dus kom je bij het startpunt.

Is dat werkelijk?

Het leek me het beste om te doen.

Ik, uh...

ik herinner me een blessure of 2

zo af en toe.

Ik begrijp het.

Okay, vertel me, herinnert u zich een gebroken strottenhoofd?

Nu u het zegt, ja dat herinner ik me.

Rende in een drooglijn, dacht ik.

Oh, wie zei dat?

Mijn vrouw, neem ik aan.

Zij droogde de was in de achtertuin.

Met wasgoed, bedoelt u, dingen zoals lakens en handdoeken

en dat soort dingen? Zeker.

Iets... waardoor je die dingen hoog moet ophangen

zodat ze niet op de grond hangen. Hmm?

Is dat zo? Ja dat is zo.

Ja.

Nou, het lijkt me een heleboel wilskracht vergen

voor een kleine 4 jarige om haar keel op die hoogte te krijgen

begrijpt u, hoog genoeg om het strottenhoofd te breken.

Denkt u ook niet?

Tja als je er zo over nadenkt.

Weet u, meneer Dorsett, ik heb hier

een lijst

verwondingen

En waar ik even bij wil stil staan is, uh

hoe mevrouw Dorsett de rest verklaarde.

Of misschien zelfs, of, uh...

heeft u Sybil er ooit naar gevraagd?

uh, een keer wanneer u alleen met haar was

en ze zich misschien wat vrijer voelde u te vertrouwen?

Heeft u dat gedaan? Ik begrijp niet goed waar u heen wil.

Well, ik wil het voorleggen. Ik.. wat ik wil weten is

denkt u dat het mogelijk is

dat uw vrouw deze verwondingen zelf toebracht?

Absoluut niet.

Begrijpt u, wat ik bedoel te zeggen,

denkt u dat er iets in haar persoonlijkheid was,

in haar persoonlijkheid

absoluut niet.

Zij was een goede vrouw.

Ik weet zeker dat ze een goede vrouw was,

maar zelfs de aardigste mensen

kunnen erg ziek zijn, meneer Dorsett

en waarover ik het hier heb, is een ziekte.

Nu, was ze ooit ziek?

Uh, emotioneel ziek, bedoel ik, niet

ik begrijp wat u bedoelt.

Ik leef in dezelfde eeuw als u. Neem me niet kwalijk. Het spijt me.

Ze was nerveus.

Niet ziek, alleen maar nerveus.

Ze praatte ook zo veel, dat is alles.

Zij declameerde gedichten hardop,

en stond op en danste in restaurants, zulke dingen.

Alleen maar een hoofd vol stoom, dat is alles.

Gefrustreerd door het leven in een kleine stad

of door mij of iets. Ik weet het niet.

Ze was soms erg depressief.

Ongelukkig en blue, zo noemde ze het.

Er was een jaar, dat ze alleen maar

stilletjes in een stoel zat de hele winter.

Wilde niet eens eten.

Het werd zo erg, dat ik haar naar het ziekenhuis bracht.

En wat gebeurde er toen?

Wat zeiden ze daar?

Oh, ze

zeiden dat ze paranoïde schizofrenie had.

Hmm, meneer Dorsett, dat is...

dat is heel ziek.

Het is, het is...

het is zeker veel te ziek, om een klein meisje op te voeden.

Ze, zij zagen het verkeerd, ziet u.

Well, Hattie vertelde het me zelf, nadat ik haar thuis had gehaald

dat alles wat de dokter deed was zitten en naar haar staren

de hele tijd, dat ze bij hem was.

Zei als iemand haar ging vertellen dat ze gek was, zelf een gek was,

dat hij het beter iemand anders kon laten doen dan een van die gekken.

Nou u kunt onmogelijk twisten over die logica, of wel?

En u noemt dat ziek?

Excuseer me.

Kunt u me zeggen of dr. Quinoness

nog steeds in Willow Corners woont, in de stad?

Ja zeker Rechtuit de stad in.

Op de hoek van de 4de en Maple.

4de en Maple? Dank u.

Ja.

Ik hoop niet dat u het erg vindt de havermeel koekjes te dragen

maar Julia raakt buiten adem door deze trappen.

Oude huizen zijn voor geiten gebouwd.

Ik waardeer het dat u me wil ontvangen, dr. Quinoness.

Niet zulke waardevolle tijd meer hoor.

Kijk hier zijn we.

Het museum.

Was vroeger de enige behandelkamer in een omtrek van 40 miles

tot ze het ziekenhuis bouwde bij route 9.

Ik gebruik het nu voornamelijk omdat de zon hier langer is

dan in welke andere kamer ook in het huis.

Ik ben de laatste tijd erg gesteld op zonlicht.

Neemt u plaats. Dank u.

Ja, ik geloof dat ik me herinner

dat Sybil in New York City woont.

Natuurlijk, zeker nu, alle familie dood of weggetrokken is,

ik hou het allemaal niet meer zo bij. Dank u.

Zij, uh,

heeft een zenuwprobleem of niet?

Mmm-hmm. ja.

Ah, kleine Sybil.

Een kleine musje.

Ben niet verrast, dat het zover is gekomen.

Weet u, ze had een nerveuze moeder.

Ja, dat begreep ik.

Hattie. Steunpilaar van de stad. Deed van alles.

Ik zou het op prijs stellen Sybil’s medisch dossier te zien, dokter.

Ik weet niet wat voor licht dat op de zaak kan werpen.

Weet u, ik heb haar niet voor zenuwen behandeld.

alleen maar voor de gebruikelijke kinderkwaaltjes en -pijntjes.

Dat begrijp ik, maar ik zou het bijzonder waarderen als

Ik weet niet of ik alles nog heb.

Laat me eens kijken.

Dorsetts.

Dorsetts. Oh, ja.

Hier is het. Sybil.

Tonsillectomie.

Dat herinner ik me.

Ze vocht zo hard we konden ze er bijna niet uit krijgen.

Gescheurde banden rechterschouder.

Gebroken sleutelbeen.

Palm rechterhand verbrand aan de kachel

Gebroken strottenhoofd.

Bonen in haar neus gestopt.

Gas inademing.

Gebruikelijke kinderkwaaltjes en pijntjes, huh?

Heeft u zich nooit afgevraagd?

Weet u,

u kunt ook te lang leven, dokter.

Ik heb dit niemand ooit verteld.

Sybil kwam bij me met een blaasprobleem.

Erg ongebruikelijk bij een klein meisje.

Ze kon niet plassen. Ik moest haar katheteriseren.

Wanneer je een gynaecologisch onderzoek doet op dit moment,

durf ik te wedden, dat je ziet wat ik toen zag.

Inwendig littekenweefsel in het geslacht

verminking van sommig weefsel.

Ik geloof niet, dat zij ooit moeder kan worden.

Weet u, God brengt ons op deze wereld

niet eens beter dan de postbode brieven brengt.

Maar Gods hand had niets te maken met wat er gebeurd was

met wat ik vond in dat kind.

U bent erg grootmoedig geweest, dokter.

Wilt u me een tip geven, dokter?

Als ik kan.

In uw...

werk, hoor je veel bekentenissen.

Dr. Quinoness, het was heel, heel lang geleden.

Maar hoe vind ik vergeving?

het gebeurde, lieverd.

Dat waren de potlood krassen die je maakte.

toen mamma je in de tarwecontainer stopte.

Dat was jouw schreeuw om hulp.

Jouw paarse woede.

Het lijkt onwerkelijk.

Well,

het gebeurde.

Ik kan niet geloven dat je al die moeite deed nadat ik

ik wilde niet gemeen tegen je zijn.

Oh, dat weet ik wel.

Het kwam omdat ik bang was.

Niet om wat we zoal met elkaar bespraken.

Kan je me het nu vertellen?

Ik was bang voor dat sprankje hoop.

De hoop?

De hoop dat ik misschien beter werd.

Jij liet

me geloven, dat ik dat bijna kon.

Een kort ogenblik kon ik mezelf zien

tekenend,

of piano spelend of...

Ja?

Met mensen samenzijn.

Toen realiseerde ik me

dat de enige manier was dat de hoop ooit echt kon zijn

dat jij dat was.

En wanneer jij de enige hoop bent,

en dit de enige manier is,

en het dan toch niet werkt, dan stap ik eruit,

Ik moet gewoon..

ik moet gewoon met mensen om kunnen gaan, dr. Wilbur.

Dat weet ik.

Ik ben nooit echt binnengelaten

Oké, Richard liet me een poosje bij hem zijn

en jij liet me ook een beetje binnen, maar omdat je moet.

Maar toen,

toen hij vertrok en jij weg was

realiseerde ik me dat er geen huis was

in heel New York waar ik naar binnen kon.

Om eerlijk te zijn,

ik...

heb ik een aantal keren een taxi aangehouden

Ik dacht, ik maak het op de een of andere manier goed.

Ik zou minder eten of zoiets.

Maar ik moest met iemand praten.

En een taxichauffeur sprak ook echt met me.

Hij was erg interessant.

We reden een minuut of 15 rond.

Ja?

En hij bracht me hier.

En ik keek ophoog naar je appartement

om te zien of er licht brandde.

Ik weet dat het verkeerd was.

Waarom?

Ik weet het niet. Het leek op een inbreuk op je privacy.

Toen je keek?

Ik weet het, het is stom.

Nee, het betekent dat er een

wens was die weer vertrok met een blik

waarvan jij denkt, dat het slecht was die te hebben.

Misschien dat iemand anders

een wens had, een klein moment.

Zou je de andere kant willen opkijken, alsjeblieft?

Lieverd, het helpt mij wanneer ik je kan zien.

Dan kijk ik een andere kant op.

Het heeft te maken met een droom.

Het heeft te maken met jou.

Mmm-hmm.

Jij en dit kleine meisje.

Dat grappige kleine meisje, met dat schoongeboende gezicht.

En ze is erg jong, dus wat ze voelt is...

well, laat ik het zo zeggen 'vergeefbaar'.

Wat voelt ze?

Ze is te jong om zich te realiseren dat jij een dokter bent,

niet een vriend.

Ga verder.

Well

ze wil naast je zitten

in je grote stoel.

En ze vraagt.

En ze doet het.

Maar ze is maar een klein meisje, begrijp je.

en het is maar een droom.

Waar zijn jouw zorgen wat dat meisje betreft?

Ik ben bang het je te vertellen.

Dat je bevrediging voelt in die droom?

Het is geen droom, Sybil.

Elke keer als je hier als Peggy komt,

Je zit hier in de stoel naast me

en je slaat mijn arm om je heen,

en je rust je hoofd tegen mijn schouder

en je voelt bevrediging.

Oh nee, dat kan ik niet.

Ik weet dat jij dat niet kan, maar Peggy wel.

En dat stond jij toe?

Natuurlijk stond ik dat toe.

Soms is het dichtbij elkaar zijn, het enige voedsel dat van waarde is.

Het lijkt erop dat er veel voor haar gedaan wordt.

Well...

Denk je niet, dat ik het misschien ook voor mezelf doe?

Denk je niet, uh, misschien moet ik dat doen

omdat ik het fijn vind, om mijn

om mijn liefde voor jou te tonen.

Je bedoelt voor haar.

Nee voor jou.

Voor Sybil, voor jou helemaal.

Weet je dat dan niet?

Ik hou van je moed. Ik houd van je humor.

Ik hou van je talent.

Ik hou van je tederheid naar andere mensen

Ik houd van je snelheid.

Ik houd van je gezelschap. Ik hou van jou.

Het enige ding dat je nog op de stoel houdt is

de wet van de zwaartekracht.

Sybil, weet je wat die natte dingen op je gezicht zijn?

Oh.

Dat zijn Sybil’s eerste tranen.

De eerste die je hebt, sinds de dood van je oma.

Ik hield van mijn oma.

Dat weet ik.

Ik hou ook van jou.

Zou je het leuk vinden als ik je een echt verhaal vertelde?

Well,

Op een dag, lang geleden toen ik een klein meisje was in Montana,

op een dag lag ik in het gras

gewoon naar de mieren te kijken.

En het gras was zoet en diep en zacht,

en de zon voelde warm aan op mijn rug

en de insecten zoemden en het was...

alles was slaperig.

En plotseling,

zag ik een mier

die worstelde om een zandkorrel op te pakken

dat veel te zwaar was voor hem om te tillen.

En hij worstelde, en hij worstelde.

En een korte tijd later, kwam een andere mier voorbij

en samen, met zijn tweetjes

tilden ze de zandkorrel op en begonnen het weg te dragen.

Ik was zo enthousiast

dat ik het uitschreeuwde naar mijn mamma en ze rende naar mij toe

ze liet zich in het gras naast mij vallen en zei:

'is het nu geen wonder,

hoeveel twee wezens samen voor elkaar kunnen krijgen

als zij om elkaar geven.'

En je moeder die zat naast je?

Mmm-hmm. In het gras.

Naar mieren kijkend?

Op een zomerse dag.

Elkaar helpend.

Dat is te groen.

Waarom maakte God alles groen?

Groene bomen, groen gras.

Groene keukens.

Ik ga niet naar het groen kijken.

Ik ga alleen maar kijken naar de bloesem

Lieverd, ik weet het

dit is de moeilijkste hindernis van alles,

maar we moeten nu die keuken binnengaan en dat wat zich daar afspeelde trotseren.

Daar ben ik veel te bang voor.

Je bent alleen bang, om bang te zijn.

Je overleefde het toen het gebeurde,

en je zult de herinneringen overleven.

Je weet hoe veel opluchting je voelde

toen we het hoofd boden tegen die andere dingen,

De handen, de, de mensen en kerstmis?

Dus ze zullen dit uiteindelijk ook trotseren

en-en-en het voor altijd achter ons laten.

Laat al die pijn achter.

En we zullen een leuk, stil plekje vinden voor een picknick,

en we hebben al je tekenspullen,

en we laten het gewoon gebeuren, okay?

Oké.

Hebben we Nehemiah meegenomen voor het geval we zijn hulp nodig hebben?

Mmm-hmm. Ja hoor hij is er.

Wat is er, lieverd? Wat zit je dwars?

Ik weet het niet. Ik kan het niet zien.

Ik voel het. Het is

angst.

Peggy is helemaal verstart.

Dit is de eerste lijn, die ik durfde te tekenen.

Oh, dr. Wilbur.

Wat?

Het komt eraan.

Laat het maar komen, lieverd. Laat het maar komen.

Oh, het is net zoals

golven,

golven gaan door me heen.

Het is vreselijk.

Sta het toe. Ga met ze mee.

Oh, nee, nee.

Ga met ze mee. Sta het toe, lieverd.

Oh, dit is Peggy?

Het is slechts een tipje van de sluier van wat ze voelt, lieverd.

Ze voelt veel, meer dan dat.

Het is een vreselijk gevoel. Oh, het is zo afschuwelijk.

Ga er in mee. Probeer mee te gaan. Blijf erbij

en probeer uit te vinden wat daar onder zit.

Herinner je het je?

Wat er daar beneden is, lieverd?

Ik ben bang

Ik ben bang.

Nee.

Wat is er. Waar kijk je naar?

Het is allemaal groen.

En de mensen, de mensen.

Peggy, waar ben je? Ben je in de keuken?

Ik moet het doen.

Het druppelt.

Het druppelt. Je kan het horen druppelen.

Ik weet het. Er is zelfs een roestplek onder de kraan.

Ik moet het doen.

Wat moet mamma doen?

Elke ochtend. Elke ochtend, nadat ik mijn pruimen heb gegeten

en iedereen weg is, trekt ze de schermen dicht.

Ze trekt de schermen dicht zodat niemand het ziet.

En ze heeft mij stevig op de tafel gebonden.

Oh het is zo koud.

Dat is omdat het metaal is, lieverd.

En het water, het water loopt. Het water loopt.

Het moet een hele tijd lopen tot het koud genoeg is.

Waar heeft ze koud water voor nodig?

Ze geeft me een klysma.

Het ruikt naar desinfectans.

Oh mijn God.

En mijn voeten, mijn voeten zijn vastgemaakt aan de bezemsteel.

Waarom? Waarom zijn ze vast gemaakt aan de bezemsteel.

Waarom? Zo kan ze me ermee op trekken

optillen en me vastmaken aan het licht.

Aan het licht. Aan het licht.

Ze brengt het in. Oh, nee. Nee, alsjeblieft.

Alsjeblieft, het trekt me aan stukken.

Het trekt me kapot. Oh, haal het weg.

Wat trekt kapot? Wat brengt ze in, lieverd?

Wat brengt ze in?

Wat is het? Wat maakt je kapot? Wat brengt ze in?

Wat brengt ze in?

Het mes en de knophaak.

De messen.

Ik zie ze. Ik zie ze.

Oh alsjeblieft.

Het komt goed lieverd. Het komt goed.

Als we dit achter de rug hebben,

sta je aan het begin van iets goeds.

Maar we moet hier doorheen.

Het komt goed, lieverd. Het komt goed.

Oh, oh. Oh, lieve God.

Oh, lieve God. Oh, lieve God.

Als ik groot ben, wil ik veel heel veel kinderen

en ik zal goed voor hen zijn.

Ga weg. Ga weg.

Oh, en ik zal hen laten doen wat ze willen doen.

En zij mogen de buurkinderen meenemen om mee te spelen.

En ze mogen in het hele huis spelen.

als ze dat willen. Het kan mij niks schelen.

Ze kunnen in de zonnige kamer spelen.

Oh, alsjeblieft, doe dit niet!

En ze mogen door het huis rennen als ze dat willen. Ik vind dat niet erg.

En mijn kinderen mogen elke kleur kip tekenen die ze willen.

En ik zal hun hoofden niet in de kachel stoppen en het gas aandoen.

En ik zal hun handen niet branden met een heet strijkijzer.

En ik zal niet met schoenen gooien of hen op de keel slaan.

Ik zal hen geen pijn doen met de knopenhaak.

en de messen en de rubberen slangen.

En ik zal geen zaklamp in hen stoppen

en zeggen, 'Hier moet je maar aan wennen

omdat mannen dat later als je groot ben, ook doen.

'Zij stoppen dingen in je, en ze doen je pijn.'

Ik wil niet groot worden, en ik wil niet zo worden.

Nee, nee, nee. Nee, nee. Nee, alsjeblieft.

Alsjeblieft zet me neer.

Alsjeblieft, leg met neer. Breng me niet daarheen.

Breng me niet daarheen. Alsjeblieft. Alsjeblieft.

Waar brengt ze je heen, lieverd. Waar brengt ze je heen?

Oh, het doet me pijn.

En de muziek, en Brahms en Beethoven en Bach en Dvorak.

Dvorak en de nieuwe wereld symfonie, en ik kan niet weg komen.

En ze komen dichterbij, en ze marcheren.

En laat het niet lopen, jongedame.

Je houdt je plas in.

Je houdt je plas in tot de allerlaatste noot.

Ik ben Sybil.

Ik herinner het me.

En ik haat haar.

Ik haat haar.

Ik wil haar pijn doen.

Ik wil op haar stampen en haar kapot trekken

en haar armen afsnijden en dingen in haar stoppen

en haar vermoorden.

Hoe kon ze mij dit aandoen?

Oh God.

Ik haatte haar zo vreselijk.

Ik wilde haar dood.

Dat wil ik nog steeds.

Dat wil ik. Ik wil haar dood hebben.

Oh, dr. Wilbur, help me.

Help me. Dit maakt me bang.

Ze was in het centrum van alle ellende beland

en kwam daar heel uit.

Boosheid kon nu haar vriend worden.

Groen en paars waren slechts kleuren.

Ze hoefde geen angst meer voor hen te hebben.

Je kan je alles herinneren maar nu zonder pijn.

Zonder pijn?

Niemand van jullie hoeft ooit nog die pijn te voelen.

Ik denk dat het tijd is om de anderen te ontmoeten.

1.

2.

3.

Ga slapen.

4.

Diep, heel diep in slaap.

5.

Nu wil ik graag tegen jullie allemaal spreken, en Sybil kan luisteren.

Hoe voelen jullie je na de ontmoeting met Sybil?

Hmm?

Well, is daar iemand?

Vicky?

Ja.

Peggy?

Ja ik ben er, maar ik wil er helemaal niet zijn.

En de rest van jullie?

Dr. Wilbur,

We willen weten, als we Sybil ontmoeten.

zullen we dan nog steeds in staat zijn

een baby aan een meisje te geven, zoals pappa dat deed?

Wie is dat?

Ik ben Mike, en Sid is hier ook.

En we willen weten of we dat net als pappa kunnen doen.

Nou jullie jongens hebben een probleem, omdat jullie in een vrouwenlichaam wonen.

Jullie zijn niet zo gebouwd.

Maar dat zullen we zijn, als we groot zijn.

Jawel, maar hoe gaan jullie dat oplossen?

We duwen het eruit.

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Well, u kunt helpen.

Mike, kunnen we dit probleem even aan de kant schuiven.

lieverd, tot je Sybil hebt ontmoet?

Omdat wat ze nu nodig heeft, is jullie allemaal te leren kennen.

en om te begrijpen hoe veel jullie haar met zijn allen hebben geholpen.

en hoe veel meer jullie haar nog kunnen helpen.

Wanneer jullie allemaal de handen in elkaar slaan.

Alleen voor een, en een voor allen?

Mmm-hmm.

Zal je ons nog steeds aardig vinden?

Ik zal van jullie houden.

Zou je je armen rond ons slaan?

Sybil, ben je er klaar voor?

Jij bent de dokter.

Wie zou je het eerst willen ontmoeten?

Well, ik heb altijd al Vicky willen ontmoeten.

Al goed.

Vicky. Vicky kom maar, lieverd.

Goedendag.

Vicky, hier is Sybil.

Kijk ze steekt haar armen naar me uit.

Ze glimlacht.

Kijk eens hoe mooi haar haar is.

Wil ze vrienden met me zijn?

Vicky, wil je vrienden zijn met Sybil?

Uh-huh.

Denk je dat je Vicky altijd bij je wil hebben?

Ja.

Ik heb altijd al iemand als Vicky nodig gehad.

Jij ging me altijd voor.

Altijd wanneer ik niet de kracht had om iets te doen,

dan stond jij voorop en deed het voor me.

Ik vind haar leuk, dr. Wilbur.

Ja, ze is een deel van je, die erg stabiel is.

en erg aardig.

Zal ze altijd bij me zijn? Mmm-hmm.

Vicky zal altijd bij je zijn.

Jij en zij zullen de handen ineen slaan.

Laten we niks zeggen, dat dit kan verpesten.

Het is zo fijn.

Het is zo heerlijk om een vriend te hebben.

En ze kwam zo maar echt op me af.

De anderen komen ook.

De anderen, komen er nu aan,

en ze zullen ook naar je toe komen.

Hier is Marcia, lieverd.

Kom op meiden. Clara, Helen, Margie.

En dit is Vanessa, die al die tijd de muziek voor je bewaarde.

Sid, Mike kom eruit jongens.

Nancy.

Nancy bleef wachten op het einde van de wereld

en ze is degene die bang was voor Armageddon.

En Mary,

de herinnering aan je oma.

Sybil Ann.

Sybil Ann, wees niet zo verlegen, liefje.

Hier is Sybil.

Kom nou, Peggy.

Ik ben bang om Peggy nu te ontmoeten.

Ze is bang om je angstig te maken.

Ze had niet de bedoeling de ramen in te slaan.

Zij was in verwarring gebracht met iets heel anders

toen ze uit de keuken kwam

Hoe weet je dat?

Ze praat met je, of niet?

Waar is ze? Is ze daar?

Natuurlijk.

Peggy.

Oh, kom op nou, Peggy. Doe niet zo gek.

Ik geloof niet dat ik er al klaar voor ben.

Dr. Wilbur?

Het is goed, lieverd. Ik ben er nog.

Is ze dat echt?

Dat kleine ding?

Ik ben niet een klein ding. Ik ben een persoon.

Het spijt me.

Als jij niet bang voor mij bent, dan zal ik niet bang voor jou zijn.

Wat heb jij achter je rug, Peggy?

Heb je helemaal geen handen?

Ik heb vuisten.

Oh jee.

Kijk eens naar die knokkels.

Wat zijn ze wit.

Het is goed, lieverd.

Het is goed, lieverd.

Het komt goed.

Het is goed.

Toen ze Peggy in haar armen accepteerde

begon Sybil met het diepste helingsproces van haarzelf.

Toen ze Peggy omhelsde, omhelsde ze zichzelf.

Toen ze haar kalmeerde, kalmeerde zij haar eigen hart.

Toen ik haar gadesloeg werd ze haar eigen moeder.

ik voelde mijn eigen, lange moederschap eindigen.

Ik realiseerde wat ik zo lang had vastgehouden.

Ik vierde het begin van haar emancipatie.

Ik liet los.

Ons werk samen duurde 11 jaar.

Nu woont Sybil kalm in een kleine universiteitsstad

waar ze een leraar schone kunsten is.

Er is niet genoeg tijd in een dag

om alles te doen wat ze zou willen doen

maar die tijd, in elke betekenis, is haar eigen tijd.

Ze vertelt me dat ze blij is.

Ik weet dat ze vrij is.

Big Boy Video Productions.

Subtitles by toutie. www.Extreme-net.nl

Download movie subtitles or Load it directly from url on TheSubtitles.net