Original subtitles

‫خانه‌ای با پنجره‌های خندان

‫رنگ‌های من، رنگ‌های من،

‫اونا در رگ‌های من، گرم حرکت می‌کنند...

‫رنگ‌های من، شیرینن...

‫خیلی شیرینن...

‫رنگهای من ‫لطیف مانند پاییز...

‫و گرم به مانند خون تازه هستند...

‫آن مایع به پایین بازوانم سرازیر میشه...

‫اونا وارد ذهن مردم میشن...

‫رنگهای من... ‫اونا منو از تاریکی فراتر می‌برند.

‫رنگهایم منو بسیار دور می‌کنند...خیلی دور...

‫رنگ‌هایم... ‫آن‌ها از رگهایم عبور می‌کنند...

‫رنگهایم، رنگهایم، ‫آن‌ها هر چیز دیگری را نیز پاک میکنند.

‫تطهیر، تطهیر... ‫هدف تمام رنگهای من است.

‫رنگهای من، مرگ را به وضوح ترسیم می کنند...

‫مرگ.

‫می‌تونم بگم، داره میاد.

‫مرگ سرانجام اینجاست. ‫تصفیه شده...

‫مرا در آغوش رحمتشان نگه داشتند.

‫منو تظهیر بده...مرگ...رنگهایم...

‫دارم می‌میرم.

‫دارم می‌میرم. منو تطهیر بده.

‫تطهیر بده...

‫صبح بخیر. بنده سولمنی هستم.

‫از ملاقتتون خوشبختم.

‫نه، به جاش مال اونو ببرید.

‫ولی فکر نکنم...آخه زنای امروزی ترجیح میدن ‫چیزای شخصیشون رو خودشون حمل کنن.

‫به هر حال، به روستای ما خوش اومدید.

‫کاپولا، کیف‌ها.

‫من اونی هستم که برای بازسازی نقاشی دیواری، سنت سباستین.

‫براتون تو آکادمی نامه نوشتم. ‫بهتره مستقیم بریم کلیسا، تا خودتون ببیندیش.

‫با این تبلیغات بد روزنامه‌ها از شهرمون...

‫این شهر توریستی با چشمه آب گرمش،

‫دیگه برای جذب ملت کافی نیست.

‫راننده، برو سمت کلیسا.

‫مطمئنم کارتونو خوب انجام میدید.

‫خدا کنه.

‫نقاش اصلیش، لنگتانی، ‫یه 20 سالی هست فوت کرده.

‫حتی نمی‌تونیم یه خیابون رو به اسمش نامگذاری کنیم.

‫برا همین با شما تماس گرفتیم.

‫بله، درک می‌کنم.

‫به محض اینکه کارشو مَرَمَت کنید، ‫ما اونو به یکی از،

‫چهار جاذبه اصلی شهرمون بدل می‌کنیم.

‫اونم در کنار زنامون، چشمه آب گرم و

‫سکوتش.

‫مگه مستی؟

‫من، مست؟

‫کشیشه کلیسا مسئول نقاشیه.

‫حرفش اونجا برو داره.

‫اونجا بود که لنگنانی کارشو شروع کرد.

‫و الانم نمی‌تونیم نقاشی رو منتقل کنیم

‫این کلیسا، ‫ساخته شد، خراب شد و

‫بازسازی شد. البته تا اونجایی که من میدونم.

‫اگه بخاطر من نبود،

‫شاید بازم خرابش می‌کردن.

‫سولمی میگه شما قبل جنگ اینجا اومدید.

‫درست گفته.

‫از این کلیسا قبلا اس‌اس استفاده می‌کرد. ‫(یکی از سازمان‌های شبه نظامی تحت نظارت آدولف هیتلر و حزب نازی بود.)

‫حتی جسدهایی هم اینجا انباشته شده بود.

‫کشیش دیگه نتونست تحمل کنه و رفت،

‫و فقط دیوارای کلیسا باقی مونده بودن.

‫پس من خودم آستینامو زدم بالا...

‫تا همه چیزو تمیز کنم.

‫بعد یه دفعه فهمیدم این چرت و پرت...

‫توسط لگنانی بزرگ نقاشی شده بوده.

‫اون نیمه تموم گذاشتش، ‫باید احیا بشه،

‫و بعدش از شانسم باید دوباره از اول همه چیو تمیز کنم.

‫کلا آرامش باهام غریبه‌ـست.

‫چه هنرمندی!

‫چه قدر خوب مرگو به تصویر کشیده.

‫همه چیزو با تمام وجود درک کرده بوده.

‫شاید، ولی خب با این همه دیوارای تمیز و زیبایی که اینجاست،

‫واقعا به این زباله احتیاج داریم؟

‫مردک بیچاره.

‫احتمالا حتی نمی‌دونسته داره تو کلیسا نقاشی میکنه.

‫ملت بهش می‌گفتن دیوونه، ‫شاید راست میگفتن.

‫چی کار می‌کنی؟

‫میخوای همین الان شروع کنی؟

‫نه، فقط دارم یه بررسی می‌کنم.

‫باشه، خب. ‫پس من میرم یه چیزی برا خوردن پیدا کنم.

‫از دیروزه هیچی نخوردم و دارم از گشنگی تلف میشم.

‫حالا زیاد کارتو جدی نگیر...

‫چون اینجا...اگه انتظار قدردانی داری...

‫باید خیلی زیاد براش وایسی.

‫باید تو اتاقش بمونه و کارشو انجام بده.

‫بیا.

‫بله، کیه؟

‫یکی پشت تلفن کارتون داره.

‫اونوره - ‫ممنون. -

‫الو؟ - ‫گمشو برو. -

‫ببخشید؟ -

‫تو برای اون نقاشی اینجایی...

‫تو کی هستی؟ ‫کی پشت خطه؟

‫به نقاشی دست نزن!

‫بزنم به تخته، عالی هستید.

‫چطورید؟

‫سلام. ‫خوبم، ممنون.

‫امروز یه خوراک ویژه داریم.

‫اینم از پنیر، ‫قهوه میخواید؟

‫بله، ممنون.

‫امروز تو هتل ترسوندیم.

‫بالاخره یه قیافه جدید هم این سوراخ موش دیدیم. ‫برای کار اومدی اینجا؟

‫درسته. لطفا بشینید.

‫یه لحظه وایسید، ‫این صندلی از قبل صاحاب داره.

‫آنتونیو!

‫میخوای بیا پا بوسم؟ - ‫من اونور می‌شینیم. -

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫فکر کردی کی سفارش تو رو کرده بود؟

‫وقتی شنیدم برای نقاشی‌های قدیمی، ‫به یه متخصص و

‫استاد نیاز دارن، ‫تو اومدی تو فکرم.

‫الان حالت چطوره؟

‫دیگه اون چیزا رو پشت سر گذاشتم.

‫الان حالم خوبه. همونطور که قبلا گفتم، ‫فقط یه بحران عصبی بود.

‫تنها چیزی که لازم داشتم، ‫تغییر آب و هوا بود.

‫و جدایی از مارسلا؟

‫اون جنده؟

‫بنازم به تعریفاتون...

‫میدونی اون دختر کیه؟

‫آره، یه معلمه.

‫و به همه یه ناخُنکی زده.

‫تا تنور داغه، بُکُنش، ‫قبل اینکه بندازت تو سطل آشغال.

‫کلیسا رفتی؟ - ‫آره، امروز صبح. -

‫پس نقاشی رو دیدی.

‫آره، چرا؟

‫ترجیح میدادم اول با من می‌دیدیش.

‫نباید اینو به کسی بگی.

‫ولی فکر کنم عجیب‌ترین داستان رو کشف کردم.

‫برا همین می‌خواستم، ‫اونا تو رو بفرستن اینجا.

‫مطمئنی حالت خوبه؟

‫خوبم.

‫واقعا توپم.

‫ولی بعدا می‌بینمت.

‫مجبورم الان برم، ‫ولی باهات در تماسم.

‫الان دیگه داره دو تا قرص میخوره و فکر کرده شده یه آدم جدید.

‫عجب اتاق خوبی اینجا داری، ‫مال خودته؟

‫نه، ‫اجارش کردم.

‫آنتونیو میگه تو یه معلمی، درسته؟

‫آره، درسته. - ‫به کیا درس میدی؟ -

‫به بچه‌ها دیگه، ‫مگه فکر کردی به کیا درس میدم؟

‫نمی‌دونم.

‫شکرش چقدر باشه؟ - ‫زیاد نه. -

‫ممنون. - ‫بپا. -

‫همیشه وقتی میخوام تاثیر خوبی رو بقیه بزارم، ‫چایی درست میکنم.

‫امیدوارم الانم عمل کرده باشه.

‫میخوام یه چیزی رو بهت بگم.

‫تو صورت ناراحتی داری...

‫یعنی منظورم اینه که خوب به نظر میای.

‫تا چند سال پیش، هیچ کی جرات نمی‌کرد فقط بگه خوبم.

‫اونم با این بدنم.

‫اگه احساس تنهایی کردی، ‫بیا اینجا.

‫راهو که بلدی.

‫منتظر دیدار دوبارت هستم.

‫البته صبح‌ها نیا، ‫اون موقع مدرسه‌ـم.

‫یادم میمونه.

‫برا اینکه حرفامو واضح بفهمی،

‫باید ببرمت یه مکان خاص.

‫یه خونیه‌ای هستش با پنجره‌های خندون.

‫این همون داستان دیروزیته؟

‫قبلا عقل بیشتری تو کَلَت بود.

‫می‌دونی اینجا به لگنانی چی می‌گفتن؟

‫نقاشِ شکنجه.

‫چقدر خوفناک!

‫آره، خوفناکه. مخصوصا وقتی که

‫اونا شروع به پیدا کردن جنازه‌ها کردن.

‫بیا اینجا، فورستی!

‫بفرمایید، دکتر.

‫ممنون. فردا می‌بینمت.

‫آنتونیو، داستان این شکنجه چیه؟

‫سلام، بچه‌ها. ‫صبح بخیر.

‫دکتر، اون چیزایی که برامون سفارش دادید، رسیدن؟

‫گوش کن، پولت برا خودت. ‫من هیچ نیازی بهش ندارم.

‫آخه تو این رودخونه دیگه قرار نیست مارماهی درکار باشه...

‫هی، میدونی چیه؟

‫منم دیگه برم کارمو شروع کنم.

‫بعدا می‌بینمتون.

‫اشکالی نداره منم باهات بیام؟

‫اصلا. ‫شرمنده حرفتو قطع کردم.

‫شما دو تا درباره چی حرف میزدید؟

‫چیز خاصی نبود.

‫اون نقاشِ و یه چیزی در مورد مرگ.

‫عجب دوست عجیب و غریبی داری.

‫و بعضی وقتا هم اصلا نمی‌دونه درباره چی حرف میزنه.

‫یکی پشت تلفن تهدیدم کرد.

‫خواستن منو بترسونن، ‫کار کی می‌تونه باشه؟

‫یه بار یه مردی به اسم زِنوتی بود...

‫پشت تلفن زنا رو اذیت میکرد، تا وقتی که بازداشتش کردن.

‫بهتره ذهنتو درگیرش نکنی. ‫آخه کار خاصی هم نمی‌تونی کنی.

‫کی این گلا رو اینجا گذاشته؟

‫والا اگه بدونم.

‫چرا؟ ازشون خوشت نمیاد؟

‫دیگه بسه! - ‫ولم کن. -

‫تو رو خدا، دارید همه چیو می‌شکونید.

‫بسه دیگه بابا، بسه.

‫دست از سرم بردار!

‫ولم کن، دارم جدی میگم.

‫خوب می‌دونی، اگه می‌خواستم می‌تونستم که...!

‫می‌دونید چه کاری ازم برمیاد.

‫رفتارتو مثل آدمیزاد کن. ‫یه بار برای همیشه.

‫و می‌دونی معنیه حرفم چیه. ‫حالا برو خونه.

‫گمشو.

‫میشه یه سیگار بدی؟

‫دیگه تموم شد.

‫ممنون، کلانتر.

‫قابلتونو نداشت، آقای پوپی. - ‫ممنون. -

‫شب بخیر.

‫شرمنده بابت این دردسر.

‫این تنها رستوران روستاست.

‫راستی، نظرتون درباره غذاهامون چیه؟

‫خیلی خوبه، ‫عاشقشم.

‫شما برا اون نقاشی اینجایید.

‫از کجا می‌دونید؟

‫اینجا روستای کوچیکیه. ‫خبرا زود می‌پیچه.

‫و به لطف آقای سولمی، ‫اوضاع اینجا خیلی بهتر شده.

‫خیلی برای این روستا کار انجام داده.

‫واقعا مرد شجاعیه.

‫با اینکه قد بلندی نداره، ولی بزرگه.

‫اون روستا رو به سمت وحدت و آبادی سوق داده.

‫شک ندارم از نظرت این تصاویر خیلی قشنگن.

‫مثل همونی که تو کلیسا داریم.

‫اینا نقاشی‌های همون هنرمندن.

‫حرف ندارن. - ‫آره، واقعا. -

‫همه این نقاشی‌ها، ‫متعلق به زنمه.

‫ولی خیلی تو عذابه.

‫واقعا خیلی مریضه و ‫الانم تو طبقه بالا زندگی میکنه.

‫اینجا خونه اونه.

‫همیشه هم تو خونه سرگردون می‌چرخه.

‫این نقاشی مورد علاقه‌ـشه.

‫میتونم؟ - ‫حتما. -

‫این اولین کار لنگنانی بود.

‫زنم یه مدله.

‫جزئیاتش کاملاً حیرت انگیزه.

‫وجود شادیه همزمان در یک نقاشی شکنجه.

‫آدم بیچاره، ‫هیچ وقت درست نقاشیشون نمی‌کرد.

‫خیلی تحت فشار قرارشون میداد.

‫هرگزم نتونست زنی رو پیدا کنه مدلِ نقاشی‌هاش بود.

‫ولی یه روز خودشو لخت کرد و ‫شروع به نقاشی رو بدنش کرد.

‫الو؟ ‫شما؟

‫یه لحظه.

‫برا شماست.

‫الو؟

‫اسممو به زبون نیاز.

‫باید باهات حرف بزنم.

‫باید بقیه اون داستان وحشتناک رو برات تعریف کنم.

‫من تو هتلم. تو اتاقت.

‫یکی از بالا هلش داد.

‫یا خدا.

‫نه، اون مُرده.

‫غیر ممکنه.

‫یا خدا. اون خودکشی کرد. میدونستم.

‫گوش کنید، ‫می‌دونم الان چه احساسی داری.

‫بالاخره تقریبا دوستت بود.

‫کلانتر، مطمئنم یکی هلش داد.

‫چون سایه یه نفر رو دیدم.

‫تازه، اصلا دلیلی هم نداشت خودکشی کنه.

‫ولی آخه انگیزه‌ای برا قتل در کار نیست.

‫دلیلی نداره فکر کنیم،

‫که یکی اونو کُشته.

‫مدرکی وجود نداره.

‫بزودی خودتونم می‌فهمید که... اینجا ‫زیاد به درد مردایه جوون نمیخوره.

‫اونم یه آدم تنها بود.

‫و ناراضی. اینجا هم جز نوشیدن تفریحی در کار نیست.

‫زنای جوون همشون رفتن.

‫دوستتم تنها بود، خیلی هم تنها.

‫در هر صورت، ما جسد رو برای کالبد شکافی به فرارا فرستادیم.

‫شب بخیر. ‫شب بخیر.

‫الو؟

‫بله، ‫ببخشید برا شماست.

‫الو؟

‫گمشو.

‫نقاشی رو به حال خودش بزار.

‫اگه هدفت اینه با این زنگا منو بترسونی،

‫آدرسو بهت اشتباهی دادن.

‫اون منو دوست داره.

‫من نمیرم، ‫حالیت شد؟

‫ببخشید آقا، یکی از بهترین مشتریامون،

‫از خارج از شهر، فردا صبح میرسه.

‫متوجه‌اید، درسته؟

‫منظورتون چیه؟

‫قراره بیاد تو این هتل، ‫و دیگه اتاقی هم براش نبود.

‫پس مال شما رو بهش دادیم. ‫واقعا معذرت میخوایم، قربان.

‫خوشت میاد؟

‫هنوزم یکمش از سفر ماهگیریم باقی مونده.

‫تو هم میخوای؟ ملت اینجا موش می‌پزن.

‫این اطرافم یه عالمه ازشون هست.

‫بهترین موقع خوردنش، ‫وقتی جوشیده و داغ باشه هستش.

‫تو اون گالن چیه؟

‫چی؟ ‫یه رازه.

‫بیاید بریم.

‫بالاخره میریم یا نه؟

‫یالا دیگه.

‫بهاره و من در حال دوچرخه سواریم...

‫همونطور که دارم دوچرخه سواری می‌کنم...

‫یه دختر اسکوتر باز و یه فاحشه برام غش و ضعف میرن...

‫نظرت چیه؟ ‫بد نیست، آره؟

‫میای یا نه؟

‫بجنب بابا!

‫می‌بینی، ‫خیلی قشنگه.

‫اگه اینجا بمونی، ‫می‌تونی به کار نقاشیتم برسی.

‫بیا.

‫بفرما.

‫برا کیه؟

‫اینش مهم نیست.

‫خودت می‌فهمی.

‫بیا اینجا.

‫اینور.

‫تویی؟

‫چرا غذا نخوردی؟

‫چون تو آخوند صفت، مسمومشون کردی.

‫با پولی که بهت دادم چیکار کردی؟

‫دزد.

‫اگه اینایی که میارمو دوست نداری، ‫خب برو رستوران.

‫انگار مثلا می‌تونم از این تخت بلند بشم.

‫این یارو کیه؟

‫صبح بخیر.

‫آدم مهربونیه.

‫تا وقتی یه جا پیدا کنه، ‫یه مدتی اینجا میمونه.

‫خیلی وقت بود کسی به من سر نزده بود.

‫اینجا فقط خودمم و خودم.

‫سکوتش غیر قابل تحمله.

‫اون مَردی که اتاقمو کِش رفته کجاست؟

‫منظورتون کیه؟

‫همون مشتری جدید.

‫کسی در کار نیست.

‫آخرین توریستی که اینجا دیدم یه نازی تو دهه 40 بود!

‫کیه؟

‫آها، تویی.

‫نمی‌خواستم مزاحمتون بشم.

‫فکر کردم خوابیدید.

‫خوابیدم؟ من؟ ‫دلت خوشه‌ـها.

‫چجوری یه زن می‌تونه با این همه درد بخوابه؟

‫میشه یه سوال ازتون بپرسم؟

‫شب سر و صداهایی نشنیدید؟

‫سر و صدا؟

‫آره. - ‫دیشب؟ -

‫آره.

‫سر و صدا.

‫اینجا تنها موجود زنده‌ای که بتونی ببینی، منم.

‫و منم تو شرایطی نیستم که تو خونه، دور دور راه بندازم.

‫به نظرم اونقدر وضعتون حاد نیست.

‫بیا اینجا، مرد جوون.

‫بیا کنارم.

‫خیلی وقته با یه آدم عقلِ سَلیم، حرف نزدم.

‫باعث خوشحالیمه که می‌بینم کسی نگرانمه.

‫راستی، هوا چطوره؟ ‫اون بیرون وضع خوبه؟

‫آره.

‫روز قشنگیه.

‫میتونی معمولا بیای منو ببینی؟

‫حتما. بعدا می‌بینمتون.

‫خداحافظ، جوونک.

‫کسی اونجاست؟

‫رنگهام.

‫اونا مالِ منن.

‫بزار تو رگ‌های من حرکت کن...

‫اونا لطیفن، لطیفن...

‫مثل پاییز لطیف و...

‫گرم مثل خون تازه هستن...

‫آن مایع به پایین بازوانم سرازیر میشه...

‫رنگهای من... ‫اونا منو از تاریکی فراتر می‌برند.

‫رنگهایم مرا به زوالِ زرد می‌کشانند...

‫رنگهای من ... ‫آنها از رگهایم عبور می‌کنند...

‫رنگ‌های من در رگ‌هایم...

‫یک اشراف زاده وحشی پدید میاورند.

‫وای خدا... ‫خدای من...

‫رنگهای من مرگ را به وضوح ترسیم می‌کنند...

‫مرگ، تطهیر، مرگ.

‫تصفیه شده، مرا در آغوش رحمتشان نگه داشتند.

‫رنگ‌های من،

‫از چشمانشان می چکد.

‫تطهیر...

‫تطهیر مرگ.

‫رنگ‌های من...

‫همه‌ی رنگ‌های من.

‫تصفیه شده در رگهای من جریان دارد.

‫لطیف، گرم، خون، مرگ، رنگ‌ها، تطهیر،

‫آنها مرگ را از طریق رگهای من تطهیر می‌کنند. ‫دارم می‌میرم، احساسش می‌کنم.

‫باز کنید.

‫کسی خونه هست؟

‫کیه؟

‫معذرت میخوام، باید زنی که اینجا زندگی میکنه رو ببینم.

‫دیگه اینجا نیست.

‫می‌دونید ساعت چنده؟

‫معذرت میخوام.

‫سه روز پیش رفتش. ‫من معلم جایگزینش تو مدرسه‌ـم.

‫بفرمایید، دیگه حالا بیدار شدم و...

‫نمیاید تو؟

‫شرمنده به خاطر نوع نگام، ‫آخه خواب بودم.

‫بفرمایید، تعارف نکنید.

‫اوایل آرزو داشتم، رستوران دار بشم.

‫و یه عالمه حلزون سِرو کنم.

‫ازشون خوشتون میاد؟

‫من جیگر کشتنشون رو ندارم.

‫جالبه؟

‫نه، فکر نکنم به هر حال بخوام بخورمشون.

‫اسمت چیه؟

‫فرانچسکا.

‫خب، دیگه برم بخوابم.

‫امیدوارم بازم همو ببینیم.

‫یه حیوون زنده تو تابوت دوستت انداختم.

‫تا تنها نباشه.

‫آقا، من نگران اون دو تا زنیم که تو نقاشین.

‫انگاری قاتلان سنت سباستین، دارن ازش لذت میبرن.

‫به نظرتون یکم زیاده روی نیست؟

‫فکر کنم دچار سوتفاهم شدیم.

‫نقاش قصد به تصویر کشیدن،

‫عذاب مقدس رو نداشته.

‫همه میگن، این هنرمند نبوغ حساسی داشته.

‫اما همه اونچه که انجام داده اینه که...

‫مرگ انسان رو بدون عطوفت ترسیم کرده.

‫ماهیگیری اینجا خیلی خوبه، ‫ماهی‌ها هم خیلی گُشننن.

‫این روستا تا حالا چقدر تغییر کرده؟

‫بعد جنگ، این روستا خیلی عذاب کشید.

‫ولی همه با شجاعت و امید کار کردن و ‫بازسازیش کردن.

‫از زنی که، تو خونه‌ای که دَرش هستم برام بگید.

‫همون زن فلج؟

‫آره.

‫زیاد نمی‌بینمش.

‫از اون آدمایی نیست که امثال منو به خونه‌ـش دعوت کنه.

‫سالهاست از تختش بلند نشده.

‫مردم میگن یه مریضی مقاربتی داره.

‫ولی من که چیزی نمی‌دونم.

‫چون هیچ وقت نیومده اعتراف کنه.

‫با لگنانی دوست بود؟

‫خواهشا روز منو با این حرفا خراب نکن.

‫اینجور حرفا حتی ماهی‌ها رو هم میترسونه.

‫دیگه بیا ماهی بگیریم.

‫رنگهای من.

‫رنگهای من...

‫بزارید تو رگ‌های من حرکت کن...

‫...

‫اونا لطیفن...

‫لطیفن. مثل پاییز لطیف و...

‫...

‫گرم مثل خون تازه هستن...

‫آن مایع به پایین بازوانم سرازیر میشه...

‫رنگهای من...

‫اونا منو از تاریکی فراتر می‌برند.

‫...

‫رنگهای من

‫تطهیر.

‫مرگ. تصفیه شده، مرا در آغوش...

‫...

‫رحمتشان نگه داشتند.

‫رنگهای من. زرد رنگ.

‫دارم می‌میرم.

‫رنگهای من...

‫خون...در چشم‌هایشان...

‫تطهیر...

‫این دری وری‌ها چیه دیگه؟

‫فکر نمی‌کردم برگردی.

‫به هر حال اومدم.

‫منتظرت بودم.

‫یه دو ساعتی هست اینجام.

‫فضولیم باعث شد پخشش کنم، ‫این مَردِ کیه حرف میزنه؟

‫نمیدونم.

‫سعی دارم همینو بفهمم.

‫چرا اینجا زندگی می‌کنی؟

‫کشیش پبشنهادش داد.

‫اینجا تنهایی؟

‫نه، یه خانم سالخورده هم طبقه بالاست.

‫به تخت چسبیده.

‫نمی‌تونم سیگار نکشم، ‫آخه آرومم میکنه.

‫هنوزم میخوای درس آشپزی بخونی؟

‫رو حلزونا؟

‫نه، یه چیز خیلی بهتره.

‫بیا.

‫بلدی چجوری میز بچینی؟

‫آره.

‫هر چیزی که لازمه رو تو کشو پیدا میکنی.

‫و هنگامی که داری این کارو میکنی، ‫منم تو آشپزخونه هستم.

‫خوبه.

‫یه کتاب تو کتابخونه اون بانوی پیر پیدا کردم،

‫"آشپزیه عاشقانه"

‫نظرت راجع به معلمی که جایگزینش شدم، چیه؟

‫ازش خوشت میومد؟

‫ببخشید چی؟ ‫راستی فندک داری؟

‫اونجاست.

‫باهاش عشق بازی کردی؟

‫سکوت نشونه رضاست.

‫ادامه‌ـش ندادیم.

‫بی.ال؟

‫این فندکه کیه؟

‫یه نقاش به اسم لگنانی می‌‌شناسی؟

‫نه، این یه هدیه بوده.

‫فندک یه دوست هستش.

‫عجب جای وحشتناکیه برای شام عاشقانه.

‫مگه نه؟

‫هنگامی که خانم و شوالیه‌اش در یک بشقاب غذا می‌خوردند،

‫احساس کردند قدرت عشق بر روحشان چیره شده است.

‫آن هم برای همیشه.

‫چمدونای زیادی داری؟

‫فقط یکی.

‫می‌تونی وسایلتو بیاری اینجا.

‫هی، اونجا چیکار می‌کنی؟

‫اینجا محل اقامت لگنانی بوده؟

‫کی؟

‫همون نقاشه. تو کلیساتون یه نقاشی کشیده.

‫میشه منو برسونید خونه؟

‫باشه، عجله کن.

‫صندلی جلو بشین.

‫میخوای مستقیم برسونمت خونه؟

‫میخوای یه مشروبی بزنیم؟

‫نه، دیگه از این چیزا بهم نمیدن.

‫به نظرشون باید آب میوه بخورم.

‫از نظرشون جنبه مشروب خوردن ندارم.

‫ممنون.

‫بعدی به حساب من.

‫باشه، اگه مایلی، ‫ولی امروز نه.

‫آخه چرا؟

‫فقط از لگنانی برام بگو. - ‫همین الان؟ -

‫آره.

‫اون نقاشه... ‫رفت برزیل.

‫با مامانش و دو تا خواهرش رفتن.

‫تا بختشون رو پیدا کنن.

‫وقتی برگشتن، ‫ظاهرا از قبل رفتنشون،

‫پولدارتر شده بودن. ‫ولی مامانشون اونجا مُرده بود.

‫برگشتن و اون خونه کوچیک رو ساختن.

‫معذرت میخوام.

‫چجوری زندگی می‌کردن؟

‫چی؟ - ‫زندگیشون چجوری بود؟ -

‫خودش که فقیر بود.

‫از همه پول قرض گرفته بود.

‫با اینکه پولدار بودن، ولی اون هیچی نداشت.

‫خواهراش پول رو کنترل می‌کردن.

‫می‌دونی، اون زمان که می‌شناختمش، فقط هفت سالم بود.

‫مامانم مریض بود و داشت می‌مُرد.

‫اونم اومد ازش نقاشی بکشه.

‫بعد اسمشو گذاشتیم نقاش شکنجه.

‫چون دوست داشت از آدمایی که در حال مرگن، ‫نقاشی بکشه.

‫البته اونقدرا دیوونه نبود.

‫خواهراش یه مُشت شیطان بودن.

‫طرف با نقاشی مرگ، ‫می‌خواست طبیعت رو کنترل کنه،

‫تا مقابل مرگ وایسه.

‫وسواس مرگ داشت.

‫و خودشم داشت می‌مُرد.

‫می‌تونی صداشو تشخیص بدی؟

‫می‌تونی؟

‫اون نوع صدا، هیچ وقت از یادت نمیره.

‫مثل جامعه ستیزا حرف میزد.

‫مثل مُسَلسَل.

‫بعد یه دفعه وایمیستاد و قصیده خونی راه مینداخت.

‫روانی بود.

‫به خاطر خواهراش، ‫دیوونه شده بود.

‫بزنش به برق.

‫باشه.

‫خیله خب، به این گوش کن.

‫هیچ چی تو این چیز لعنتی نیست.

‫بهش دست زدی؟

‫از اون شب به بعد نه.

‫چرا؟

‫دستکاریش کردی؟

‫این نوار خیلی برام مهم بود، جنده.

‫چی شده؟

‫چه مرگته؟ ‫من بهش دست نزدم.

‫متاستفم.

‫معذرت میخوام.

‫الان برمی‌گردم.

‫فرانچسکا!

‫کاپولا؟

‫بیداری؟

‫یکم خوابیدم. ‫ولی یه خواب بد دیدم.

‫معذرت میخوام...

‫آخه می‌ترسم.

‫منم همینطور.

‫ولی ترس من فرق داره.

‫من وقتی می‌خوابم، بیشتر می‌ترسم.

‫چه قدر خرت و پرت اینجاست.

‫و چه قدرم سنگینن.

‫همه چیو جمع کردی؟

‫آره. ‫فقط ببرشون پایین.

‫باور نکردنیه.

‫نگاه، عزیزم.

‫برای تأیید تجربه مرگ این مدل‌ها،

‫برای نشون دادن تجربه آخرین لحظات مرگ،

‫خواهراش برای هنرش، ‫قربانیاشو جور میکردن.

‫خواهراش؟

‫چرا اون اینا رو مثل یه محقق ‫به صورت سوم شخص نوشته؟

‫برای برقراری ارتباط با مادر مُرده لگنانی.

‫اون از ارتباط و قربانی حرف میزنه،

‫قربانیه انسانی...

‫این احتمال وجود داره که ‫یه نفر بتونه هنگام،

‫کِشیدن نقاشی با مراسم دینی، ‫با مُرده‌ها ارتباط برقرار کنه.

‫بسه.

‫بس کن. ‫جمعش کن.

‫خفه شو!

‫به پات میفتم، ‫دیگه در موردش صحبت نکن.

‫شرمندم، دیگه تحمل این خونه رو ندارم.

‫میخوام برم.

‫ریودوژانیرو.

‫ریودوژانیرو.

‫از ریودوژانیرو.

‫چیه؟

‫چی شده؟ به منم بگو.

‫احتمالا جواب همه این دیوونگی‌هاست.

‫اینا کیَن؟

‫شک ندارم خودشونن. - ‫خودشون؟ -

‫گوش کن، الان نمی‌تونم توضیح بدم. ‫باید سریع برم.

‫منم با خودت ببر. - ‫نه! همینجا بمون. -

‫یکم استراحت کن و ‫در رو هم برا هیچ کی باز نکن.

‫گلهای زیبا.

‫گلهای زیبا در باغ.

‫گلهای زیبا نشون دهنده عشق من به تویه، ارباب من.

‫گلهای زیبا.

‫گلهای زیبا در باغ.

‫فقط برای تو، ‫اربابم؟

‫حتی امروز هم خواهرا بوسیله هنر، قتل‌هاشونو انجام میدن.

‫این یعنی چی؟

‫کی اونجاست؟ ‫تویی.

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫خودشونن! ‫دارم بهت میگم خودشونن.

‫خواهرای اون نقاش، ‫قاتلای تو این نقاشین.

‫نگاه! یه نگاه بنداز.

‫راست میگی. ‫شبیه همن.

‫این عکسو از کجا پیدا کردی؟

‫اینش مهم نیست، ‫مهم اینه که داریم می‌فهمیم،

‫دوستم قبل مرگش چی پیدا کرده بود.

‫نمی‌دونم چرا اینقدر هیجان زده‌ای.

‫آخه با این نقاشی،

‫احساس تمَلُک می‌کنم.

‫مرگ آنتونیو هم خیلی عجیبه.

‫آره، باورت می‌کنم.

‫ولی شاید بهتره سر به سر بعضی چیزا نزاریم.

‫به اون صلیب نگاه می‌کنم و شک برم میداره.

‫تو هم ترسیدی؟

‫آره.

‫اعتراف می‌کنم خدا فراموش کرده بهم شجاعت بدم.

‫قول بده دست از این جنگای صلیبی برداری.

‫چرا؟

‫چون آدمایه زیادی رو مثل تو دیدم که آخر سر شکسته شدن.

‫می‌دونی اون بانوی پیر تو اون خونه رو به موته؟

‫به عیادتش رفتم.

‫و آخرین مراسمشو براش اجرا کردم.

‫بزار ببینم.

‫آره. ‫قطعا خودشونن.

‫ولی بگو ببینم، این عکسو از کجا پیدا کردی؟

‫والا شاخ درآوردم این دو تا گذاشتن،

‫ازشون حتی یه عکس گرفته بشه.

‫قبلا ازشون عکسی ندیدم.

‫به این میگن یه موفقیت.

‫آره، آره، میدونم.

‫ولی چه کاری از دست آدم برمیاد؟

‫فکر کنم جامعه ستیزی یه چیز مُسریه.

‫وقتی زنم جوون بود، زیبا بود.

‫از یه خانواده بزرگ.

‫اون شیفته لگنانی شده بود.

‫ولی طرف هیچ توجه‌ای بهش نمی‌کرد.

‫اون فقط در مورد کارایی که تو خونه ‫با دو تا خوهراش انجام میداد،

‫حرف میزد.

‫یه خونه کوچیک غم گرفته، نزدیک به مسیر راه آهن.

‫اونا بعد برگشتن از برزیل، ‫رفتن تو اون خونه.

‫و یه آیین جونور صفتی و وحشیگری رو هم با خودشون آوردن.

‫ترسناک بود.

‫یه شب، بعد اینکه رو نقاشیش کار کرد،

‫لگنانی تصمیم گرفت به همه چی پایان بده.

‫هر وقت نقاشی می‌کرد، ‫عقل از سرش می‌پرید.

‫جنون، روحشو تسخیر میکرد.

‫خون و رنگ در مغز شکنجه شدش، ‫با هم آمیخته میشدن.

‫خواهراش تحت فشارش قرار میدادن و

‫اونم بالاخره جلوی این کارو گرفت.

‫اون خواهراشو مجبور کرد ببینن، ‫بدنشو با الکل پوشونده و

‫بعدشم خودشو آتیش زد.

‫و زد به دلِ نا کجا آباد.

‫جسدشم هیچ وقت پیدا نشد.

‫بهت که گغتم: ‫"مُرده فرض شده."

‫حالا چرا مُرده فرض شده؟

‫چند بار باید برات تکرارش کنم؟

‫اینجا اومده: "مرده فرض شده" ، چهارم ژوئن 1931.

‫و نگفته: ‫"مرگ تایید شده",

‫میگه، فرض شده.

‫دو هزاریت افتاد؟ ‫فرض شده.

‫آتیش گرفت، فرار کرد، تو خط افق محو شد.

‫باید دوباره برات تکرارش کنم؟

‫نه.

‫مُرده فرض شده.

‫پس می‌تونه هنوز زنده باشه.

‫چی؟

‫با اون همه سوختگی رو همه بدنش،

‫شناسایی چنین مردی نباید خیلی سخت باشه.

‫من تا فردا به سه کپی از این گواهینامه ها نیاز دارم.

‫ضمیمه پرونده اصلیشون کن.

‫بابا چند بار بگم، این کارا وظیفه من نیست.

‫راستی، کارت تو کلیسا تموم شد؟

‫آره، چرا؟

‫چون خراب شد رفت.

‫میشه بگید کی این کارو کرده؟

‫نه.

‫والا چیزی دربارش نمی‌دونم.

‫قطعا کار یه آدم بوده.

‫یا شایدم ارواح مقدس.

‫مرتیکه پفیوس.

‫شاید باید به یه متخصص واقعی زنگ بزنیم؟

‫برو پِی کارت ببینم، نخود مغز.

‫کیه؟

‫کی اونجاست؟

‫فرانچسکا! فرانچ...

‫کجایی؟

‫آها، اینجایی.

‫کجا بودی؟ ‫یه ساعته خبری ازت نیست.

‫رفتم شهر تا یه زنگ بزنم.

‫به کی؟ ‫چه خبر شده؟

‫هیچی بابا.

‫به دفتر خونه، تو رُم زنگ زدم.

‫از شغل معلمیم استعفا دادم.

‫نمیخوای دیگه اینجا بمونی؟

‫نه.

‫استفانو، می‌دونی از اینجا بدم میاد.

‫از حسی که تو این خونه بهم دست میده، متنفرم.

‫میخوام فِلِنگو ببندم.

‫قراره هر لحظه اتفاق بدی بیفته.

‫تو گفتی همیشه با هم می‌مونیم.

‫ولی هیچ وقت اینجا نیستی.

‫حس تنهایی محض دارم و ‫می‌ترسم.

‫می‌فهمی؟

‫میخوای ولم کنی؟

‫نه، نمیخوام ولت کنم.

‫فردا ساعت 9 قطار حرکت میکنه، بیا بریم.

‫به نظرت زود از خواب بیدار میشیم؟

‫چرا منو بیدار نکردی؟

‫قراره باز برگردی کلیسا؟

‫دیشب قول دادی با همدیگه میریم،

‫چرا دروغ گفتی؟

‫به کوچولو دیگه وقت میخوام، ‫باید یه چیزیو بررسی کنم.

‫هنوزم می‌تونی روم حساب کنی.

‫من همه چیزو به خاطر تو ول می‌کنم، عشقم.

‫خداحافظ.

‫کسی اینجاست؟

‫روز خوش. - ‫روز خوش. -

‫اومدم دوچرخه رو پس بدم، ‫همین بیرونه.

‫پس، دارید میرید. - ‫آره، دارم میرم. -

‫میشه یه چیزیو بهم بگید؟ - ‫به روی چشم. -

‫شما اسید موریاتیک هم می‌فروشید؟ - ‫معلومه. -

‫لازم دارید؟

‫این اواخر کی ازش خریده؟

‫آخه یه نقاشی رو باهاش نابود کردن.

‫معمولا اغلب به همه آدمای روستا می‌فروشمش.

‫دیگه خدا میدونه کیا هستن.

‫یادداشت نمی‌کنید به کیا می‌فروشید؟

‫آخه چرا؟ ‫من همه رو می‌شناسم.

‫همه برای تمیز کردن میخرنش.

‫به همه می‌فروشمش.

‫منو ببر خونه. ‫باید فرانچسکا رو سوار کنم.

‫ببخشید، چی چی گفتید؟

‫اونا از من سواستفاده کردن. - ‫کیا؟ -

‫اونا، ‫همه‌ـشون.

‫می‌ترسیدن دهنمو باز کنم.

‫زنه فکر کرد می‌تونه با الکل،

‫سکوتمو بخره.

‫ولی دیگه بسه.

‫این آخرین جرعه‌ـمه.

‫اون خواهرا هنوز اینجان.

‫هنوزم زندن.

‫بیا جلوتر.

‫گوش کن، من تنها کسی هستم که موقع عمل، دیدمشون،

‫و وحشتناک و حال بهم زن بود.

‫منظورت چیه؟

‫سعی کردن گیرم بندازن، ‫ولی فرار کردم.

‫وقتی کوچیک بودم، ‫اونا رو تو راه مدرسه می‌دیدم.

‫همه فکر می‌کردن احمقم، ‫چون کلیسا نمیرفتم،

‫ولی براش دلیل خوبی داشتم.

‫می‌دونستم اونجا چیه، ‫خطرشو می‌دونستم.

‫نمی‌خوام اونجا بمیرم.

‫بقیه چشماشونو بستن، ‫خودشونو زدن به بی خیالی.

‫ولی من، کاپولا! هنوز زندم.

‫و چرا کاپولا هنوز زندست؟

‫چون بقیه رو نادیده می‌گیرم.

‫فکر می‌کنی یه آدم گَندیدم؟

‫نه. - ‫راست میگی؟ -

‫آره.

‫اینجا، دیواراش گوش دارن.

‫دوستمم برا همین مُرد، درسته؟

‫من چیزی درباره دوستت نمی‌دونم.

‫ولی می‌دونم که تو فضولی.

‫اتفاقا اگه دوست داری سرت از بدنت کَنده بشه،

‫یه جایی رو برات سراغ دارم.

‫بیا. بجنب.

‫باهام بیا.

‫اومدی؟

‫اینجاست.

‫اینجا خونه عجیبیه.

‫آدمای خیلی زیادی اینجا گم و گور شدن.

‫چرا منو آوردی اینجا؟

‫می‌دونم اونا اینجان.

‫همه‌ی آدمای گمشده، اینجان.

‫اینجا چال شدن.

‫اینم از اولیش.

‫یه بار فکر کردم منم قراره برم وَرِ دلشون.

‫استفانو؟

‫انتظار منو نداشتی، مگه نه؟

‫تو از بچه‌ها مراقبت می‌کنی، درسته؟

‫پس مراقب منم باش.

‫از من که نمی‌ترسی، می‌ترسی؟

‫هیچ کی از لیدیو نمی‌ترسه.

‫نه. - ‫ازم خوشت میاد، مگه نه؟ -

‫نه.

‫چیزای خیلی زیادی هست که می‌خوام.

‫این پوستت منو دیوونه میکنه.

‫میخوامت، ‫تو منو نمی‌خوای؟

‫خودتو تقدیمم کن.

‫چرا مقاومت می‌کنی؟

‫بابا من قویترم. - ‫نه. -

‫چرا دارای باهام میجنگی، جنده؟

‫جیغ نکش.

‫خانوم پیره رو بیدار میکنی.

‫خفه شو! باهام نجنگ.

‫من تو رو به خونه‌ای با پنجره‌های عجیب و غریب میبرم.

‫برو فرانچسکا رو بردار، ‫منتظر میمونم.

‫بجنب.

‫استفانو! - ‫چیه؟ -

‫لِفتِش نده.

‫فرانچسکا!

‫فرانچسکا! ‫آماده‌ای؟

‫فرانچسکا! اونجایی؟

‫خانم، شما فرانچسکا رو...

‫فرانچسکا!

‫نه.

‫فرانچسکا.

‫کاپولا...

‫آره، اینجاست.

‫سریع بیاید دنبالم.

‫می‌دونم کجا بردنش.

‫اینجا. ‫صاف همینجاست.

‫بکنید.

‫سیگار؟

‫چیکار کنیم رییس؟ ‫ادامه بدیم؟

‫احتمالا جا خوردی، ‫ولی هیچی اینجا نیست.

‫مطمئنم یه چیزی هست.

‫خودم استخوون‌ها و خون رو دیدم.

‫کی بهت نشونشون داد؟ ‫اصلا کی تو رو آورد اینجا؟

‫کاپولا. ‫شوفر آقای سولمی.

‫کاپولا ‫مطمئنی؟

‫آره.

‫جمع کنید بریم.

‫کاپولا یه پاتیلِ احمقه.

‫تو رو احمق جلوه داده، ‫البته اولیشم نیستی.

‫هی، شماها!

‫کجا پیداش کردید؟

‫کنار دره‌ی نزدیک کلیسا.

‫یه چند لحظه دیگه میاریمش پیشتون.

‫عینهو بُشکه سنگینه.

‫بجنب، یه کم بِکِش.

‫بِکِش دیگه!!

‫حتما الکل بیشتری در مقایسه با آب، ‫تو بدنشه.

‫و این زخما دیگه چیه؟

‫قبلا ندیده بودمشون.

‫زخمایه جنگن، ‫یه بار پاشو گذاشت رو مین.

‫یا خدا، چقدر داغون شده.

‫جسدو ببرید سردخونه.

‫زود باشید افراد.

‫کسی میدونه اون تمام روز کجا بود؟

‫نه، یه هفته بود که خونه نیومده بود.

‫باشه. قضیه رو بررسی کنید.

‫فعلا جایی نمیری و همینجا می‌مونی.

‫اصلا فردا صبح بیا دفترم، فهمیدی؟

‫آقا جون فهمیدی؟

‫دیگه بریم.

‫بیا بریم. میرسونمت به هتلت.

‫نه، باید اول اونا رو پیدا کنم.

‫نه، الان وقتش نیست. ‫بیا بریم.

‫الو؟

‫یه لحظه.

‫شما رو پای تلفن میخوان.

‫کیه؟ ‫نمی‌دونم.

‫الو؟

‫سلام. منم، فرانچسکا.

‫بیا، تو خونه منتظرتم.

‫عشقم. من می‌ترسم.

‫بیا، همین الان بیا.

‫می‌ترسم، می‌ترسم.

‫تو خونه منتظرتم.

‫بجنب! الان بیا.

‫منتظرتم عشقم.

‫عجله کن.

‫مرتیکه کافر.

‫خجالت نمیکشی؟

‫همه چیو بهم ریختی.

‫تطهیر شدن منتظرته.

‫بیا اینجا.

‫بیا نزدیکتر.

‫دنبالم بیا.

‫میخوام یه چیزیو بهت نشون بدم.

‫می‌بینی، این برادر کوچیکمه.

‫بزودی برمیگرده پیشمون.

‫هنوزم به آوردن مدل‌ها براش ادامه میدیم.

‫اون از طریق مرگ بقیه، زندگی میکنه.

‫بیا.

‫بیا، تو دوست برادر کوچیکمونی،

‫مگه نه، آقا؟

‫می‌تونی صدای دوست داشتنیشو بشنوی؟

‫می‌دونی چجوری نگهش داشتیم؟

‫با فرمول فرمالدئید.

‫لیبو هر روز برامون فرمالدئید تازه میاورد.

‫ولی امروز نیاورد و به جاش به دوست دخترت تجاوز کرد.

‫اونو کُشتش، ‫خرابش کرد.

‫ما برای دختره برنامه داشتیم.

‫ولی اون همه چیو خراب کرد.

‫باید یه جایگزین پیدا می‌کردیم.

‫بیا.

‫نترس.

‫خیلی شبیه همون طرح نقاشی شده، مگه نه؟

‫آفرین. ‫خطا نزدی.

‫نگهش دار.

‫خیلی تکون میخوره.

‫همینجا بمون.

‫به نقشه‌ـمون فکر کن.

‫وایسا. وایسا.

‫برو از اونطرف بگیرش.

‫پیداش کن.

‫احتمالا تو این بوته‌ها قایم شده.

‫ادامه دادن بی فایدست. ‫نمی‌تونه زیاد دور بشه.

‫فردا برمی‌گردیم و جنازشو پیدا می‌کنیم.

‫دستمون بهش میرسه، میرسه.

‫خواهشا، التماس می‌کنم.

‫باز کنید.

‫سولمی! سولمی!

‫الو. ‫وصلم کنید به پلیس.

‫باز کنید! باز کنید.

‫خدایا، استفانو، ‫چی شده؟

‫شما تنها امید من هستید.

‫می‌دونم اینجا چه خبره، ‫کار اوناست.

‫فهمیدم کار اوناست.

‫همه چیو میدونم. ‫همه چیو میدونم.

‫خواهشا، دکتر رو خبر کنید.

‫اون دو تا خواهران. ‫کار خواهرای اون نقاشست.

‫خودشونن. خواهرای لگنانی هنوز زندن.

‫هنوز زندن.

‫اونا آدما رو میکُشن. ‫اونا زندن.

‫اونا زندن. ‫هنوز زندن.

‫همه قضایا زیر سر اوناست.

‫یکی از اونا همون صاحب خونه‌ـست.

‫همون فلجه؟ - ‫آره. -

‫اونا زندن. ‫قسم میخورم.

‫ولی قیافه اون یکیو ندیدم.

‫عجب زخم ناجوریه.

‫یه تصویر خوب میشه ازش ساخت.

‫لگنانی ازش یه شاهکار می‌ساخت.

‫ولی تو که...

‫گلهای زیبا در باغ

‫عشقم را به تو نشان میدهم، ارباب من.

‫لایورا، بیا ببین، ‫بدو بیا ببین.