Original subtitles

Wielcy rzemieślnicy twierdzą, że im częściej dzbanek jest używany,

tym staje się piękniejszy.

Dzbanek hartuje się, polewając go herbatą.

Jej pozostałości z czasem tworzą piękną patynę.

Najstarsze dzbanki mają ponad 400 lat.

/Muzeum zostanie zamknięte /za 10 minut.

400 lat, a oni pozwalają ci robić w nim herbatę.

Niektóre rzeczy nie są po to, by leżały w gablocie.

Tylko po to, by je dotykać. Używać.

Dzbanki wymagają uwagi. Glina zaczyna pękać.

Nie wiem, jak polanie herbatą może pomóc.

Czasami, by coś docenić, musisz się przyjrzeć.

Widzisz?

Ten błyszczy nieco jaśniej.

Pewnie nie...

Pewnie nie masz ochoty na coś do picia?

Nie herbatę, oczywiście. W pubie, ze mną, wieczorem.

Nie polubiłbyś mnie.

Pozwól mi się o tym przekonać.

Nie mogę.

Wybacz.

Proszę, przestań pytać.

Ochrona?

SHERLOCK - 1x02 "Niewidomy Bankier"

Tłumaczenie: Gessle & erni666

Korekta: EmiL w w w. n a s t. w s

/Przedmiot nierozpoznany. /Spróbuj ponownie.

/Błąd. Spróbuj ponownie.

Możesz trochę ciszej?

/- Brak autoryzacji. - Wiem!

/Użyj innej metody płatności.

Weź to sobie.

"Niewidomy Bankier"

- Nie śpieszyłeś się. - Nic nie kupiłem.

- Dlaczego? - Pokłóciłem się z kasą.

Pokłóciłeś się z maszyną?

Tak jakby. Zwymyślałem ją. Masz gotówkę?

Weź moją kartę.

Możesz iść sam. Siedzisz tu od rana.

Nie ruszyłeś się, odkąd wyszedłem.

- Co z tą sprawą z diamentem? - Nie byłem zainteresowany.

Dostali moją wiadomość.

Mną się nie martw, poradzę sobie.

- To mój komputer? - Oczywiście.

- Co? - Mój jest w sypialni.

I nie mogłeś po niego pójść?

- Mam hasło. - Odgadłem je w parę sekund.

- Fort Knox to nie był. - Dobrze, dziękuję.

- Muszę znaleźć pracę. - Nuda.

Posłuchaj...

Gdybyś mógł pożyczyć mi trochę...

- Sherlocku, słuchasz mnie? - Muszę iść do banku.

Kiedy mówiłeś, że idziemy do banku...

Sherlock Holmes.

- Sherlock Holmes. - Sebastian.

Cześć. Ile to minęło? 8 lat?

To mój przyjaciel, John Watson.

- Przyjaciel? - Kolega.

W porządku.

Siadajcie.

Napijecie się czegoś? Kawy? Wody?

Zatem w porządku.

Nieźle ci się wiedzie. Dużo podróżujesz.

No i?

Latasz za granicę. Dwa razy w miesiącu.

Znów to robisz.

Studiowaliśmy razem. To jego numer popisowy.

To żaden numer.

Jedno spojrzenie i wiedział o tobie wszystko.

- Znam to. - Nienawidziliśmy go za to.

Schodziłeś na śniadanie, a on wiedział, że w nocy uprawiałeś seks.

- Tylko obserwowałem. - Oświeć mnie.

Dwie zagraniczne podróże w miesiącu. Masz rację.

Skąd wiesz? Mam na krawacie plamę po keczupie,

który można kupić tylko na Manhattanie?

- Nie... - Błoto na butach?

Rozmawiałem z twoją sekretarką. Powiedziała mi.

Cieszę się, że wpadłeś. Mieliśmy włamanie.

/Biuro sir Williama, /naszego byłego prezesa.

Zostawiliśmy je na pamiątkę.

W nocy ktoś się włamał.

- Co ukradziono? - Nic.

Włamywacz tylko zostawił wiadomość.

60 sekund różnicy.

Ktoś włamał się w środku nocy,

namalował to coś i wyszedł w ciągu minuty.

- Ile jest wejść do biura? - I tu robi się ciekawie.

Wszystkie drzwi blokowane są stąd.

Każdy schowek, każda toaleta.

Drzwi były zamknięte całą noc.

Mamy dziurę w systemie ochrony.

Znajdziesz ją, zapłacimy ci. Pięciocyfrową kwotę.

Oto zaliczka.

Powiedz, jak to zrobił, a dostaniesz resztę.

Nie potrzebuję zachęty, Sebastianie.

Na pewno żartował.

Pozwól, że ja to wezmę. Dzięki.

Dwie zagraniczne podróże w tym miesiącu.

Nie rozmawiałeś z sekretarką, chciałeś go zirytować.

- Skąd wiedziałeś? - Widziałeś jego zegarek?

Czas się zgadzał, data nie. Dwa dni wstecz.

Przekroczył dwa razy linię zmiany daty, ale jej nie zmienił.

W tym miesiącu?

Nowy Breitling. W sprzedaży od lutego.

- Powęszymy tu odrobinę dłużej? - Dzięki, wiem już wszystko.

Graffiti to wiadomość.

Dla jednego z maklerów.

Znajdziemy odbiorcę i...

- On doprowadzi nas do nadawcy? - Oczywiście.

Jest tu 300 ludzi. Jak to zrobimy?

- Filary. - Co?

Filary i zasłony. Tylko z kilku miejsc widać to graffiti.

To zawęża grono odbiorców.

Wiadomość zostawiono o 23:34. To dużo wyjaśnia.

Maklerzy przychodzą o różnych porach. Handlują z Hong Kongiem.

Odbiorca zaczął o północy.

Ilu może być van Coonów w Londynie?

Taxi!

Co teraz? Czekamy, aż się pojawi?

- Nowi lokatorzy. - Co?

- Piętro wyżej, nowa etykieta. - Może tylko wymienili.

Nikt tak nie robi.

Cześć, mieszkam piętro niżej. Chyba się nie znamy.

/Nie, dopiero się wprowadziłam.

Zatrzasnąłem klucze w mieszkaniu.

/Wpuścić cię?

Tak. Czy mogę skorzystać też z twojego balkonu?

/Sherlocku?

/Wszystko gra?

/Byłbym wdzięczny, /gdybyś mnie wpuścił.

Myślisz, że to przez kasę?

Samobójstwa maklerów to nie rzadkość.

Nie wiemy, czy to samobójstwo.

Drzwi zamknięte od środka, ktoś musiałby wejść przez balkon.

Nie było go trzy dni, sądząc po brudach.

Spójrz na walizkę. Coś w niej było.

- Dzięki. Wierzę ci. - Problem?

Nie będę grzebał w brudach jakiegoś gościa.

Symbole z banku. Dlaczego ktoś je tam umieścił?

- Rodzaj kodu? - Oczywiście.

Chcieli nawiązać kontakt? Mogli wysłać e-mail.

Może nie odpowiadał.

- Wspaniale, nadążasz. - Nie.

Jakich wiadomości każdy stara się unikać?

Na przykład dziś rano?

- Listy, które przeglądałeś. - Rachunki?

Tak. Ktoś mu groził.

Raczej nie gazownia.

- Sierżancie, chyba się nie znamy. - Wiem, kim jesteś.

Wolałbym, byś nie grzebał przy dowodach.

- Dzwoniłem do Lestrade'a. - Jest zajęty. Ja dowodzę.

I nie sierżant, a inspektor Dimmock.

To z pewnością samobójstwo.

To chyba jedyne wyjaśnienie.

Błąd. To możliwe wyjaśnienie. Masz już swoje rozwiązanie.

Ignorujesz wszystko, co nie pasuje.

- Przykład? - Rana jest po prawej.

Van Coon był leworęczny. Musiałby być z gumy.

- Leworęczny? - Nie zauważyłeś. Rozejrzyj się.

Stolik do kawy po lewej. Ucho kubka skierowane w lewo.

Gniazdka, używał tych po lewej.

Długopis i papier na lewo od telefonu. Odbierał prawą, zapisywał lewą.

- Kontynuować? - Nie trzeba.

To już końcówka.

Nóż, masło po prawej stronie ostrza, bo trzymał go w lewej ręce.

Mała szansa, by mańkut strzelił w prawą skroń.

Wniosek? To morderstwo. Jedyne wyjaśnienie.

- A broń? - Czekał na zabójcę.

- Grożono mu. - Co?

Dziś w banku. Dostał ostrzeżenie.

Strzelił do oprawcy.

- A kula? - Wyleciała przez otwarte okno.

Daj spokój. Jakie są na to szanse?

Zaczekaj na raport balistyczny.

Kula, która go zabiła, nie pochodzi z jego broni.

Drzwi były zamknięte od środka. Jak wszedł morderca?

Wspaniale. W końcu zadałeś dobre pytanie.

Próbował obciąć włosy widelcem, co jest niemożliwe.

Graffiti było groźbą.

Jestem zajęty. Umów spotkanie.

Nie możemy czekać, wybacz.

Zamordowano maklera z twojego biura.

Co?

Van Coon. Policja jest u niego.

Zamordowany?

Wybaczcie, że utrudniam trawienie.

Spotkanie, powiadasz? 9:00 w Scotland Yardzie?

Harrow, Oxford... Bystry facet.

Pracował w Azji jakiś czas...

Dałeś mu Hong Kong?

Pewnego ranka stracił 5 milionów, odzyskał w tydzień.

Nerwy ze stali.

- Kto chciałby go zabić? - Każdy ma wrogów.

Ale nie każdy kończy z kulą w głowie.

Zazwyczaj. Wybaczcie.

To prezes banku.

Policja powiedziała mu, że to samobójstwo.

Mylą się, to morderstwo.

Obawiam się, że są innego zdania. Mój szef również.

Wynająłem cię w innym celu. Pamiętaj o tym.

A ja myślałem, że bankierzy to bezduszni dranie.

Udasz się do Crispians.

Mają dwie wazy z czasów dynastii Ming.

- Wycenisz je. - Soo Lin powinna. Jest ekspertką.

Soo Lin zrezygnowała z pracy. Ty to zrobisz.

- To tylko zastępstwo. - W porządku.

Twoje kwalifikacje są trochę za wysokie.

Cokolwiek za pieniądze.

Mamy dwie osoby na urlopach i jedną na macierzyńskim.

To przyziemna praca.

Może to i lepiej.

Mnie pasuje.

- Widzę, że jesteś żołnierzem. - I lekarzem.

Potrafisz coś jeszcze?

W szkole grałem na klarnecie.

Nie mogę się doczekać.

Powiedziałem, byś podał mi długopis.

- Kiedy? - Godzinę temu.

Nie zauważyłeś, że wyszedłem?

Byłem na rozmowie o pracę w przychodni.

- Jak poszło? - Świetnie. Ona jest wspaniała.

Kto?

- Praca. - Ona?

No praca.

Spójrz na to.

- "Intruz przechodzący przez ściany". - To z wczoraj.

Dziennikarz zastrzelony w swoim mieszkaniu.

Drzwi i okna zamknięte od środka. Jak u van Coona.

- Boże! Myślisz, że...? - Znów zabił.

Brian Lukis, dziennikarz, zamordowany we własnym domu.

Drzwi zamknięte od środka.

Przyznaj, że jest podobieństwo.

Obu zabił ktoś, kto przenika przez ściany.

Chyba już pan nie wierzy w samobójstwo?

Widział pan raport balistyczny?

Czy zabiła go kula z jego broni?

Nie.

Śledztwo nabrałoby tempa, gdyby mnie pan słuchał.

Podałem panu na tacy śledztwo w sprawie morderstwa.

Pięć minut w jego mieszkaniu.

Czwarte piętro.

Stąd poczucie bezpieczeństwa.

Łańcuch, zasuwka, i myśleli, że są nie do zdobycia.

Nie spodziewali się, że można wejść inaczej.

- Nie rozumiem. - Morderca potrafi się wspinać.

- Co robisz? - Przylega do ściany niczym insekt.

- Tak dostał się do środka. - Co?

Wspiął się po ścianie, przebiegł po dachu i wskoczył przez okno.

Daj spokój. Jak Spider-Man?

Wszedł przez balkon na 6. piętrze, by zabić van Coona.

Litości.

Podobnie w banku. Po gzymsie, na taras.

Muszę ustalić, co łączy ofiary.

Data stempla na książce pokrywa się z datą śmierci.

Sherlocku.

Morderca idzie do banku, zostawia groźbę na ścianie,

van Coon panikuje i rygluje się w mieszkaniu.

Kilka godzin później umiera.

Morderca znajduje Lukisa w bibliotece,

zostawia szyfr w widocznym dla ofiary miejscu.

- Lukis wraca do domu. /- Ginie tego samego wieczoru.

Dlaczego oni zginęli?

Tylko szyfr może nam to powiedzieć.

Świat opiera się na kodach i szyfrach.

Od systemu ochrony za milion funtów do bankomatu.

Kryptografia obecna na każdym kroku.

Tak, ale...

Wszystko generowane przez komputery.

Elektroniczne kody i metody szyfrowania.

Ten jest inny. To starożytna metoda.

Współczesne sposoby łamania kodów nie pomogą.

- Dokąd idziemy? - Potrzebuję rady.

Co ty powiedziałeś?

- Słyszałeś. Nie powtórzę. - Potrzebujesz rady?

Odnośnie graffiti. Potrzebuję opinii eksperta.

To część nowej wystawy.

Ciekawe.

Jej tytuł to: "Miejska Żądza Krwi".

Chwytliwy.

Mam dwie minuty do przyjścia strażników.

Pozwolisz, że nie będę przerywał?

- Znasz autora? - Poznaję farbę.

Silny rozpylacz. Obstawiałbym cynk.

Rozpoznajesz symbole?

Nie wiem nawet, czy to jakiś język.

Dwie osoby nie żyją. Rozszyfrowanie tego jest kluczowe.

I to twój jedyny trop?

- Trochę słabo. - Pomożesz nam?

Popytam.

Ktoś musi coś wiedzieć.

Co ty robisz? Galeria to budynek państwowy.

Ja tego nie namalowałem. Trzymam to tylko dla...

Entuzjasta, co?

Była w połowie ważnej konserwacji.

Dlaczego miałaby zrezygnować?

Sprawy rodzinne. Tak napisała w liście.

Ona nie ma rodziny. Przybyła tu sama.

Te dzbanki, ta ceramika były jej obsesją.

Odnawiała je od tygodni. Nie wierzę, że je porzuciła.

Może miała dość swojego wielbiciela?

Co tak długo?

Wiesz, jak to jest.

Posterunkowi nie lubią być poganiani.

Formalności, odciski palców, akt oskarżenia.

Muszę być w sądzie we wtorek.

- Co? - Ja! W sądzie! We wtorek!

- Dostanę wyrok! - W porządku.

Byłbym wdzięczny, gdyby twój kumpel się przyznał.

Ten symbol, ciągle nie mogę go umiejscowić.

Pojedziesz na policję.

Wypytaj o dziennikarza. Zarekwirowali jego rzeczy.

Zdobądź jego dziennik, byśmy mogli prześledzić ruchy.

Spotkam się z asystentką van Coona.

Porównamy ich ruchy, gdzieś muszą się przeciąć.

Do Scotland Yardu.

/Wrócił z Chin w piątek.

Potem miał serię spotkań ze sprzedawcami.

Możesz to wydrukować?

- Pewnie. - Gdzie był w dniu śmierci?

Ten dzień jest pusty, ale mam jego rachunki.

- Twój przyjaciel... - Cokolwiek powiesz, popieram.

To arogancki drań.

Łagodnie powiedziane. Słyszałem gorsze rzeczy.

Tego chciałeś? Terminarza?

Jakim był szefem? Doceniał cię?

Nie powiedziałabym.

Doceniał tylko drogie rzeczy.

Jak to mydło. Prezent od niego, prawda?

Spójrz na to.

Kurs taksówką w dniu śmierci. 18,5 funta.

- Mógł przyjechać nią do biura. - Nie. Sprawdź czas, to poranek.

- Mógł nią dojechać do... - West Endu. Wspominał o tym.

Bilet do metra wydrukowany w Piccadilly.

Więc do biura wrócił metrem.

Do miasta wziął taksówkę, a wrócił metrem?

Dostarczał coś ciężkiego. Nie taszczyłby ciężaru.

Dostarczał?

Do kogoś w pobliżu Piccadilly.

Dostarczył paczkę i...

Zatrzymał się na przekąskę.

Tutaj kupiłeś lunch, ale skąd przyjechałeś?

Gdzie wysiadłeś z taksówki?

Van Coon dostarczył tu paczkę w dniu śmierci.

Ustaliłem to dzięki rachunkom i karcie kredytowej.

Przyleciał z Chin i od razu przybył tutaj.

Tylko gdzie dokładnie?

Tamten sklep.

- Skąd wiesz? - Lukis też tu był. Zanotował adres.

Dzień dobry.

Chcecie kota na szczęście?

Nie, dzięki.

10 funtów!

Twojej żonie się spodoba.

Dziękuję.

Sherlocku...

Nalepka.

- Widzę. - Nasz szyfr.

To starożytny system liczbowy, Hang Zhou.

Już tylko uliczni handlarze go używają.

Nasze graffiti to liczby.

Napisane w starożytnym chińskim dialekcie.

To 15.

To, co uznaliśmy za tag, jest liczbą.

Pozioma linia to też numer.

- Chiński numer 1. - Udało się.

Dwóch ludzi wraca z Chin

i od razu udają się do tego sklepu.

Co widzieli?

To bez znaczenia.

Ważne jest to, co przywieźli.

Domyślam się, że nie zapłacił cła.

Dziękuję.

Pamiętasz, co Sebastian powiedział o van Coonie?

- Że stracił 5 milionów. - Odrobił w tydzień.

- Zarobił łatwą kasę. - Był szmuglerem.

Miał idealną przykrywkę.

Biznesmen podróżujący do Chin.

Lukis podobnie. Pisał o Chinach.

Obaj byli szmuglerami. Sklep był miejscem zrzutu.

Dlaczego musieli zginąć?

Skoro obaj dostarczyli towar do sklepu,

dlaczego ktoś miałby im grozić, a potem zabić?

Może któryś miał lepkie ręce?

- To znaczy? - Ukradł coś.

Coś z przemytu.

Zabójca nie wiedział który, więc groził obu.

Przypomnij mi.

Kiedy ostatnio padało?

Leży tu od poniedziałku.

Nie było tu nikogo od trzech dni.

Może wyjechali na wakacje.

Zostawiasz otwarte okno, gdy wyjeżdżasz na wakacje?

Sherlocku!

Ktoś inny tu był.

Ktoś przewrócił wazon, dokładnie tak jak ja.

/Mógłbyś mnie wpuścić /dla odmiany?

To robi się już nudne.

Nie jestem pierwszy.

- Co? - Ktoś tu był przede mną.

/Co mówiłeś?

Rozmiar buta 42.

Mały, ale atletyczny.

Tracę tu czas.

Małe, silne dłonie.

Nasz akrobata.

Dlaczego nie zamknął okna po wyjściu?

Głupi! To oczywiste.

Ciągle tu jest.

Ciągle czekam!

/John!

Jestem Sherlock Holmes i pracuję sam,

ponieważ jestem najmądrzejszy na świecie.

Mleko się zsiadło, a brudy cuchną.

Ktoś opuścił to miejsce w pośpiechu.

- Ktoś? - Soo Lin Yao. Musimy ją znaleźć.

Niby jak?

Zaczniemy od tego.

Masz chrypę. Przeziębiłeś się?

Wszystko w porządku.

Kiedy widziałeś ją po raz ostatni?

Trzy dni temu w muzeum.

Dziś rano dowiedziałem się, że tak po prostu zrezygnowała.

Co robiła w dniu zniknięcia?

Robi pokaz dla turystów. Ceremonię parzenia herbaty.

Potem spakowała rzeczy i włożyła je tutaj.

- Musimy do niej dotrzeć. - Jeśli nadal żyje.

- Sherlocku! - Oto i on.

Znalazłem coś, co ci się spodoba.

We wtorek stawisz się w sądzie i się przyznasz.

Zapomnij o tym.

Najciemniej pod latarnią, co?

Ludzie mijali to miejsce, nie zwracając uwagi na wiadomość.

Tam, zauważyłem to wcześniej.

- Byli tu. Ta sama farba? - Tak.

Johnie, musimy zebrać więcej dowodów.

Odbieraj telefon. Dzwoniłem.

Znalazłem.

Zamalowane.

Nie rozumiem. Było tu.

10 minut temu. Olbrzymie graffiti.

Ktoś nie chce, bym je zobaczył.

- Co ty wyprawiasz? - Skoncentruj się.

- Zamknij oczy. - Dlaczego? Co ty robisz?

Wysil pamięć wzrokową. Wyobraź sobie to graffiti.

- Wyobrażasz sobie? - Tak.

- Pamiętasz to? - Owszem.

- Pamiętasz wzór? - Tak.

- Ile pamiętasz? - Bez obaw.

Przeciętny człowiek zapamiętuje poprawnie tylko 62%.

- Bez obaw. Mam wszystko. - Poważnie?

Gdybym tylko sięgnął do kieszeni. Zrobiłem zdjęcie.

Zawsze w parach. Spójrz.

- Liczby. Zawsze w parach. - Boże, muszę się przespać.

- Dlaczego tak blisko torów? - Nie wiem.

- Codziennie masa ludzi mija to miejsce. - Choćby 20 minut...

Oczywiście.

Wymiana informacji. To komunikacja z podziemiem.

Cokolwiek ukradziono, on chce to odzyskać.

Rozwiązanie jest w kodzie.

Nie rozszyfrujemy tego bez Soo Lin Yao.

Wspaniale.

Zamordowano dwóch mężczyzn, którzy przylecieli z Chin.

Morderca zostawia wiadomość w starożytnym dialekcie.

Soo Lin Yao jest w niebezpieczeństwie.

Dostała identyczną groźbę. Ją także chce zabić.

Próbowałem wszędzie.

Przyjaciele, znajomi. Nie wiem, gdzie jest.

Może być daleko stąd.

- Na co patrzysz? - Powiedz mi więcej o dzbankach.

Były jej obsesją. Wymagają poświęcenia.

Gdy wysychają, glina niszczeje.

Trzeba w nich ciągle parzyć herbatę.

Wczoraj tylko jeden błyszczał.

Teraz błyszczą dwa.

Życzysz sobie herbatnika?

To jest bardzo stare. Nie zbij tego.

Widziałeś szyfr.

Więc wiesz, że po mnie idzie.

Jak na razie udawało ci się go unikać.

Musiałam skończyć.

Skończyć pracę.

To tylko kwestia czasu. Wiem, że mnie znajdzie.

Kim on jest? Spotkałaś go już?

Poznaliśmy się w Chinach, kiedy byłam dziewczynką.

Rozpoznałam jego...

- Podpis. - Szyfr?

Tylko on mógł to zrobić.

Zhi Zhu.

- Zhi Zhu? - Pająk.

Znasz ten symbol?

To symbol Tong.

Stara grupa przestępcza zlokalizowana w Chinach.

Każdy żołnierz ma ten symbol.

Każdy, kto dla nich przewoził.

Przewoził?

Byłaś przemytnikiem?

Miałam 15 lat.

Rodzice nie żyli.

Nie miałam środków do życia.

Żadnych szans na przeżycie,

oprócz pracy dla szefów grupy.

Kim oni są?

Nazywają się Czarny Lotos.

Mając 16 lat,

przeniosłam przez granicę do Hong Kongu

narkotyki warte tysiące funtów.

Ale udało mi się zostawić tamto życie za sobą.

Przyjechałam do Anglii.

Dostałam pracę.

Wszystko się udawało.

Nowe życie.

Ale on zaczął cię szukać.

Miałam nadzieję, że po tylu latach...

Może o mnie zapomnieli.

Ale oni nigdy nie pozwalają ci odejść.

Tak mała społeczność jak nasza...

Nigdy nie jest daleko.

Przyszedł do mojego mieszkania.

Poprosił, żebym znalazła dla nich coś, co im ukradziono.

- Masz pojęcie, co to może być? - Odmówiłam pomocy.

Znaliście się dobrze, gdy mieszkaliście w Chinach?

Tak.

To mój brat.

Dwie sieroty.

Nie mieliśmy wyboru.

Mogliśmy pracować dla Czarnego Lotosu albo głodować na ulicy,

jak żebracy.

Mój brat stał się marionetką.

Tego, którego zwą Shan.

Generała Czarnego Lotosu.

Odwróciłam się od mojego brata.

Powiedział, że go zdradziłam.

Następnego dnia, gdy przyszłam do pracy,

szyfr już na mnie czekał.

Potrafisz je odczytać?

- To liczby. - Wiem.

Ta linia wzdłuż oczu mężczyzny to chińska liczba 1.

A ta to 15. Ale jaki jest kod?

Wszyscy przemytnicy go znają.

Jest oparty na książce...

On tu jest.

Zhi Zhu mnie znalazł.

Czekaj!

Chodź.

Właź tu.

Muszę mu pomóc. Zamknij za mną drzwi.

Ostrożnie!

Niektóre z tych czaszek mają ponad 200 tysięcy lat.

Odrobina szacunku.

Dziękuję.

Mój Boże.

Po ilu zabójstwach uwierzysz, że grasuje tu maniak?

Dziś zastrzelono młodą kobietę.

Trzy ofiary w trzy dni. Powinniście go szukać.

Brian Lukis i Eddie van Coon

pracowali dla gangu międzynarodowych przemytników.

Gang zwany Czarnym Lotosem działa tu, w Londynie.

Zaraz pod twoim nosem.

Możesz to udowodnić?

- Wieprzowina czy makaron? - To ty...

Zakładam, że nigdy nie sprawia ci to kłopotu?

Stawiam na makaron.

Nie masz ochoty na pieczeń wieprzową.

Nie, jeśli tniesz nieboszczyków na kawałki.

A ty co weźmiesz?

Nie jem w pracy. Trawienie mnie spowalnia.

- Więc teraz tutaj pracujesz? - Muszę przebadać pewne ciała.

Eddiego van Coona i Briana Lukisa.

Mam ich na liście.

Mogłabyś wytoczyć ich dla mnie jeszcze raz?

Ale już prawie zrobiłam całą papierkową robotę.

- Zmieniłaś fryzurę. - Co?

Styl. Zazwyczaj miałaś przedziałek po środku.

Pasuje ci.

Ładniej ci tak.

Interesują nas tylko ich stopy.

- Stopy. - Możemy je zobaczyć?

Teraz van Coon.

Więc ci dwaj odwiedzali to samo chińskie studio tatuażu

albo mówię prawdę.

- Czego chcesz? - Wszystkich książek z ich mieszkań.

Książek?

To nie jest zwykła organizacja przestępcza.

To kult.

Brata Soo Lin skorumpował jeden z jego przywódców.

Podała jego imię.

Shan, generał Shan.

Nadal nie mamy niczego, by go znaleźć.

Błąd! Wiemy prawie wszystko, co powinniśmy wiedzieć.

Dała nam prawie wszystkie brakujące elementy.

Dlaczego odwiedził siostrę i potrzebował jej ekspertyzy?

Pracowała w muzeum.

- Dokładnie. - Jako ekspert od antyków.

Wartościowych antyków.

Pozostałości starożytnych Chin są cenne na czarnym rynku.

Po rewolucji Mao w Chinach ukryto mnóstwo skarbów.

A Czarny Lotos je sprzedaje.

Sprawdź po datach.

Przybył z Chin cztery dni temu.

Anonim.

Sprzedający nie podał swojego nazwiska.

Dwa nieodnalezione skarby ze Wschodu.

Jeden w walizce Lukisa i jeden w van Coona.

"Antyki...

sprzedane na aukcjach".

Spójrz, jeszcze jeden. Przybył z Chin miesiąc temu.

Chińska statuetka sprzedana za 400 tys.

Miesiąc wcześniej chiński obraz za 500 tys.

Wszystkie z anonimowego źródła.

Kradną je w Chinach,

a później kolejno transportują do Anglii.

Każda pojedyncza aukcja współgra

z podróżami Lukisa i van Coona do Chin.

Co, jeśli jeden z nich stał się chciwy?

- Jeśli jeden z nich coś ukradł? - Dlatego Zhi Zhu tu przyjechał.

- Zbieramy na cele dobroczynne? - Co?

Młody mężczyzna stoi na zewnątrz ze skrzyniami książek.

Więc liczby to odniesienia.

Do książek.

Do konkretnych stron i konkretnych wyrazów na tych stronach.

15 i 1, to znaczy?

Otwórz na stronie 15 i przeczytaj pierwsze słowo.

- Więc jaka jest wiadomość? - To zależy od książki.

Na tym polega chytrość tego kodu.

To musi być jedna z ich książek.

To nie powinno zabrać dużo czasu.

Znaleźliśmy je w muzeum. To twoje pismo?

Mieliśmy nadzieję, że Soo Lin pomoże nam to odszyfrować.

Mogę coś jeszcze zrobić?

- Żeby wam pomóc. - Marzymy tylko o ciszy.

Papieros.

Wyobrażenie.

Przepraszam, że każemy pani czekać,

ale nie mamy nic wolnego do przyszłego czwartku.

To trwa wieki.

Przepraszam.

O co chodzi?

Ten nowy lekarz, którego zatrudniłaś,

nie odzywa się przez interkom.

Zamienię z nim słówko. Proszę wybaczyć.

Johnie?

Chyba skończyłem. Myślałem, że będę miał więcej wizyt.

- Zastąpiłam cię raz albo dwa. - Raz albo dwa?

Może pięć albo sześć.

Proszę mi wybaczyć, to nieprofesjonalne.

Nie bardzo.

Miałem ciężką noc.

Do zobaczenia.

Co takiego robiłeś do tak późnej pory?

Brałem udział w pewnym wydarzeniu książkowym.

Więc ona lubi książki,

- ta twoja dziewczyna? - To nie była randka.

To dobrze.

I dzisiaj też nie mam.

Książka, którą miałby każdy.

15, pozycja 1.

Potrzebuję trochę powietrza. Wychodzimy wieczorem.

- Właściwie to mam randkę. - Co?

Dwoje ludzi, którzy się lubią, wychodzą dla zabawy?

To właśnie sugerowałem.

Właśnie że nie, przynajmniej mam nadzieję.

- Dokąd ją zabierasz? - Do kina.

Nudy, przewidywalnie...

Może spróbujesz tego?

Jeden wieczór w Londynie.

Dzięki, ale nie przyszedłem tu po rady w sprawie randki.

Już dawno nikt mnie nie zabrał do cyrku.

Przyjaciel mi polecił, więc zadzwoniłem.

To cyrk objazdowy?

Za wiele o nich nie wiem.

Sądzę, że są z Chin.

Też tak sądzę. Co za zbieg okoliczności.

Mam zarezerwowane dwa bilety na dzisiaj.

- Na jakie nazwisko? - Holmes.

Właściwie to mam trzy bilety na to nazwisko.

Powinny być tylko dwa.

Ale zadzwoniłem i zamówiłem jeszcze jeden dla siebie.

Jestem Sherlock.

Nie mogłeś mi odpuścić jednego wieczoru?

Cyrk Żółtego Smoka w Londynie na jeden dzień. To pasuje.

Tong wysłało zabójcę do Anglii...

Ubranego jak linoskoczek. Przestań!

Szukamy zabójcy, który potrafi wspinać się po linie.

Gdzie indziej znajdziemy kogoś o takiej zwinności?

Ciężko o wizy wyjazdowe w Chinach.

Potrzebują dobrego powodu, aby wyjechać z kraju.

Muszę szybko rzucić okiem wokół...

- Dobra, a ja wezmę Sarah na piwo. - Potrzebuję twojej pomocy.

- A może mam inne plany na wieczór. - Na przykład?

- Żartujesz sobie? - Co jest takiego ważnego?

Jestem w trakcie randki.

Masz zamiar ścigać zabójcę, gdy...

- Co? - Próbuję poderwać Sarah.

Gotowa?

Powiedziałeś, że to cyrk. Ale to nie cyrk.

Spójrz na wielkość tego tłumu. To jest teatr.

To nie jest ich stała praca.

Zapomniałem, że to nie cyrkowcy,

tylko gang międzynarodowych przemytników.

Klasyczna, chińska sztuka uwalniania się z więzów.

Kusza ma bardzo delikatny naciąg.

Wojownik musi uciec, zanim wystrzeli.

Teraz przedziurawi worek, piasek się wysypie.

Mniejszy ciężar obniży kulę.

Panie i panowie.

Z odległych księżycowych brzegów rzeki Jangcy,

przedstawiamy, ku waszej uciesze,

śmiercionośną chińską tarantulę.

Widziałaś to?

Znalazłem cię.

Idziemy!

Wysłałem kilka samochodów. Stara aula jest zupełnie pusta.

Widziałem symbol na cyrkowcu. Tatuaż, który widziałem

na dwóch ciałach, to symbol Tong.

Lukis i van Coon byli częścią tej operacji.

Jeden z nich ukradł coś wartościowego w Chinach.

Cyrkowcy byli członkami gangu

- wysłanymi tu, żeby to odzyskać. - Co odzyskać?

- Nie wiemy. - Nie wiecie?

Panie Holmes, zrobiłem wszystko, o co pan prosił.

Lestradowi wydaje się, że twoja pomoc jest coś warta.

Dałem więc zgodę na nalot.

Powiedzcie mi, że będę miał coś do pokazania,

oprócz olbrzymiego rachunku za nadgodziny.

Jutro znowu będą w Chinach.

Nie wyjadą bez tego, po co przybyli.

Musimy znaleźć ich kryjówkę. Ich miejsce spotkań.

Gdzieś to musi być pośród tych wiadomości.

Chyba powinnam was z tym zostawić.

- Nie musisz wychodzić. - Może lepiej już idź.

Żartował. Zostań, jeśli chcesz.

Ktoś oprócz mnie jeszcze zgłodniał?

Więc tym się zajmujecie.

Żyjecie z rozwiązywania zagadek.

Prowadzimy doradztwo detektywistyczne.

Co to za znaczki?

To liczby. W starożytnym chińskim dialekcie.

Oczywiście, powinnam to wiedzieć.

Zrobiłam poncz i przekąski.

Święta z pani kobieta.

Gdyby był poniedziałek, to poszłabym do supermarketu.

Dziękuję.

- Więc te liczby to jakiś szyfr? - Dokładnie.

A każda para liczb to słowo?

Skąd wiedziałaś?

Dwa słowa już zostały tutaj przetłumaczone.

Johnie, spójrz na to.

Soo Lin zaczęła tłumaczyć dla nas kod w muzeum.

Nie zauważyliśmy tego.

"Dziewięć mil".

Chodzi o miliony?

Dziewięć milionów funtów. Ale za co?

- Musimy poznać końcówkę zdania. - Dokąd idziesz?

Do muzeum. Do pracowni konserwacji.

- Musieliśmy się na nią gapić. - Na co?

Na książkę do złamania szyfru.

Soo Lin użyła jej do tego.

Kiedy my biegaliśmy po galerii, ona zaczęła tłumaczyć kod.

Książka musi być na jej biurku.

Taxi!

- Przepraszam najmocniej. - Dziękuję.

Książka, którą miałby każdy.

Proszę zaczekać.

Czego on chce?

- Co ty robisz? - Chwileczkę!

Oddaj moją książkę!

Nie, absolutnie.

Cicha noc, to zalecałby lekarz.

Lubię wychodzić wieczorami i siłować się z chińskimi przestępcami,

ale jak na zwykłą dziewczynę, to było tego za dużo.

Weźmiemy coś na wynos?

Strona 15, pozycja 1...

Truposz.

Groziłeś, że ich zabijesz.

To pierwszy szyfr.

15 i 36.

36... 39... 39...

9...

"Dziewięć", "mil", "za"...

O rety, jak szybko. Ledwo co zamówiłem.

Mam nakryć do stołu?

- Może zjemy bez talerzy? - Dobrze.

70... 35...

Nefrytowa...

Przepraszam, że tak długo. Ile się należy?

- Masz to? - Co?

- Masz skarb? - Nie rozumiem.

"Dziewięć milionów za nefrytową szpilkę.

Smocza jama, czarny...

tunel".

/Johnie! Wymyśliłem.

Szyfr, książka. To przewodnik po Londynie...

Książka jest niczym ogród,

włożony do kieszeni.

To chińskie przysłowie, panie Holmes...

Nie jestem Sherlockiem Holmesem.

Wybacz, że nie uwierzę ci na słowo.

Karta kredytowa na nazwisko S. Holmes.

Weź moją kartę.

Ona nie jest moja. Pożyczył mi ją.

Czek na 5 tys. na nazwisko Sherlock Holmes.

Dał mi go, żebym się nim zajął.

Bilety z teatru na nazwisko Holmes.

- Na jakie nazwisko? - Holmes.

Wiem, jak to wygląda.

Ale to nie ja.

Słyszeliśmy to z twoich ust?

"Jestem Sherlock Holmes i zawsze pracuję sam."

Ponieważ jestem najmądrzejszy na świecie.

Naprawdę tak powiedziałem?

Chyba nie ma sensu,

żebym ci tłumaczył, że tylko go naśladowałem.

Jestem Shan.

Ty jesteś... Shan?

Próbowaliśmy zabić ciebie i twojego przyjaciela trzy razy.

Co ci to mówi, jeżeli zabójca nie zabija cię od razu?

Mówi ci, że tak naprawdę nie próbuje.

Tunel.

Tu.

Tym razem bez ślepych nabojów.

Gdybyśmy chcieli cię zabić, już byśmy to zrobili.

Chcemy tylko, byś stał się dociekliwy.

- Masz to? - Co mam?

- Skarb. - Nie wiem, o czym mówisz.

Wolałabym się upewnić.

Na Zachodzie wszystko ma swoją cenę.

A ceną za jej życie jest informacja.

- Gdzie jest szpilka do włosów? - Co?

Cesarska szpilka warta 9 milionów. Mieliśmy kupca na Zachodzie,

ale jeden z naszych ludzi stał się chciwy i ją zabrał,

przywiózł do Londynu, a ty go szukałeś.

Proszę mnie wysłuchać...

Nie jestem Sherlockiem Holmesem. Musisz mi uwierzyć.

Nie znalazłem niczego, czego szukacie.

- Potrzebuję ochotnika z publiczności. - Nie, proszę!

Dziękuję pani.

Nada się pani znakomicie.

Panie i panowie,

z odległego księżycowego wybrzeża północno-wschodniego Londynu,

przedstawiamy, ku waszej uciesze,

piękną towarzyszkę Sherlocka Holmesa

w śmiertelnie groźnej sztuce!

Widziałeś to już wcześniej. Straszne nudy, co?

- Wiesz, jak to się kończy. - Nie jestem Sherlockiem Holmesem!

Nie wierzę ci.

A powinnaś.

Sherlock Holmes jest od niego zupełnie inny.

Jakbyś mnie określił, Johnie?

Pomysłowy? Dynamiczny? Tajemniczy?

- Spóźniony? - To półautomat.

Jeśli wystrzelisz, kula wyleci z prędkością 1000 m/s.

No i?

Promień łuku tych ścian ma prawie 4 metry.

Jeśli spudłujesz, kula odbije się rykoszetem.

Może trafić każdego.

Może nawet odbić się od ściany i trafić w ciebie.

Już w porządku.

Nic ci nie będzie. To już koniec.

Nie martw się.

Następna randka będzie inna.

Nie musisz o nas wspominać w raporcie.

Wiążę z tobą duże nadzieje, inspektorze.

Wspaniałą przyszłość.

Pójdę tam, gdzie mi wskażesz.

W rzeczy samej.

Dziewięć milionów za nefrytową szpilkę,

smocza jama, czarny tunel.

Instrukcja dla wszystkich ich agentów.

Wiadomość. Co próbowali odzyskać.

- Nefrytową szpilkę? - Wartą 9 milionów.

Przynieśli ją do podziemnego tunelu, ich kryjówki.

Szpilka do włosów warta 9 milionów?

Dlaczego tak dużo?

Zależy, do kogo należy.

/Dwóch agentów w Londynie.

Podróżowali pod Dalian, żeby przemycać wazy.

Jeden z nich postanowił sobie pomóc szpilką do włosów.

- Za 9 milionów. - Van Coon był złodziejem.

Będąc w Chinach, ukradł skarb.

Dlaczego van Coon, a nie Lukis?

- Nawet zabójca tego nie wiedział. - Z powodu mydła.

- Amanda? /- Przywiózł ci prezent.

/Mały podarunek z Chin.

- Skąd to wiesz? - Nie byłaś tylko jego asystentką?

Plotki.

- Nie. - Więc nie rozumiem...

Perfumowane mydło do rąk w jego mieszkaniu.

300 mililitrów. Butelka prawie pusta.

Raczej van Coon nie kupował sobie takiego mydła do rąk,

chyba że odwiedza go kobieta.

I to jest mydło tej samej firmy, co krem na twoim biurku.

To nie było nic poważnego.

Skończyło się błyskawicznie, nie mogło trwać.

Był moim szefem.

Co się stało? Dlaczego to zakończyłaś?

Uważałam, że mnie nie docenia.

Nie doceniał mnie.

Za często mnie wystawiał.

Mieliśmy zaplanowany wspólny weekend, a on po prostu wyjechał.

Poleciał do Chin, nawet o tym nie wspominając.

I na przeprosiny przywiózł ci prezent zza granicy.

Mogę go zobaczyć?

I naprawdę wspiął się na balkon?

Zabij okno deskami i twoje problemy się skończą.

Powiedział, że kupił ją na pchlim targu.

To chyba nie jest prawda, raczej ją komuś zwinął.

- Cały Eddie. - Nie znał jej wartości.

Zwyczajnie pomyślał, że będzie ci pasowała.

To ile jest warta?

9 milionów funtów.

Ma ponad tysiąc lat, a co noc leżała na jej szafce.

Eddie nie znał jej wartości. Nie wiedział, dlaczego go ścigają.

A powinien jej przywieźć zwykłego kota na szczęście.

- Znowu o tym myślisz? - O czym?

O tym, że generał Shan uciekła.

Jej dwóch popleczników nie wystarczy?

Ich sieć musi być ogromna. Tysiące agentów.

Zaledwie dotknęliśmy problemu.

Złamałeś kod.

Więc może Dimmock wyśledzi ich wszystkich.

Nie. Złamałem kod,

ale przemytnicy wybiorą inną książkę.

/Bez pana...

/Bez pana pomocy,

/nie udałoby się nam /dostać do Londynu.

/Ma pan nasze podziękowania.

PODZIĘKOWANIA SĄ ZBĘDNE

OCZEKUJĘ TYLKO PRZYSZŁYCH KORZYŚCI

/Nie oczekiwaliśmy tego...

/Nie wiedzieliśmy, /że on się zjawi.

Ten Sherlock Holmes.

A teraz jest pan w niebezpieczeństwie.

NIE MOGĄ DO MNIE DOTRZEĆ

Nie zdradzę pana tożsamości.

JESTEM TEGO PEWNY.

.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl

.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl